Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[chór] ♪ Uwielbiajcie razem ze mną Pana ♪
♪ Wspólnie wywyższajmy Jego imię ♪
♪ Szukałem pomocy u Pana A On mnie wysłuchał ♪
♪ I uwolnił od wszelkiej trwogi ♪
♪ Skosztujcie i zobaczcie ♪
♪ Jak dobry jest Pan ♪
♪ Skosztujcie i zobaczcie ♪
♪ Jak dobry jest Pan ♪
♪ Wiele nieszczęść Spada na sprawiedliwego ♪
♪ Lecz ze wszystkich Pan go wybawia ♪
♪ On czuwa nad każdą jego kością ♪
♪ Ani jedna z nich nie zostanie złamana ♪
[dzwonki liturgiczne]
♪ Skosztujcie i zobaczcie ♪
Ty, to jest ten dziwak z Sopotu. A nasz proboszcz to gdzie?
♪ Skosztujcie i zobaczcie ♪
♪ Jak dobry jest Pan ♪
Drzwi z tyłu zamknęłaś?
[kobieta, szeptem] Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina.
[niepokojąca muzyka]
[piosenka „Gniew” rapera Kukona]
♪ Może nie wybrałem źle Czy to problem? ♪
♪ Nie wiem, co dobre, co złe Stoję przed Bogiem ♪
♪ I kapie mi krew na spodnie I czuję twój gniew na sobie ♪
♪ I to nie mój pech ♪
♪ Jak bardzo było ci tam niewygodnie Na skórzanej sofie z piwem i jointem ♪
♪ To dzisiaj sobie odpoczniesz Chcę zrobić to mocniej ♪
♪ Żyjemy w Polsce, liczymy forsę Kupuję dolce, kupuję porsche ♪
♪ Kupuję jej, co chcę, jak ojciec Prowadzimy wojnę ♪
♪ Zginiesz na froncie, chłopcze ♪
♪ Nawet jak tego nie pojmiesz To mogą zrobić ci krzywdę ♪
♪ I stracisz pieniądze Zdecyduj mądrze ♪
♪ Poczuj mój gniew Kiedy zaczynam się palić ♪
♪ Nic nie jest fair Ale gramy z zasadami ♪
♪ Jak nie ogarniesz się To zgnijesz za kratami ♪
♪ W ten sposób nic nie ugramy Synu, czaisz? ♪
Złodzieje! Pomocy!
♪ Poczuj mój gniew Kiedy zaczynam się palić ♪
♪ Nic nie jest fair Ale gramy z zasadami ♪
♪ Jak nie ogarniesz się To zgnijesz za kratami ♪
♪ W ten sposób nic nie ugramy Synu, czaisz? ♪
[echo] ♪ Czaisz? Czaisz? ♪
♪ Nie jestem dobry, nie jestem zły Choć czasem mam humor jak diabeł ♪
♪ Zrobiliśmy chatę i wszystko wciąż żyje Traktujemy to jak zabawę ♪
♪ Lubię, gdy zdejmujesz Pradę I mówisz mi prawdę, a ja palę trawę ♪
♪ Wszystko, co nagrałem, było zabawne Trochę rozbawiłem tym fanek ♪
♪ Trochę pobawiłem się szmalem Dziś trochę inaczej patrzę na życie ♪
♪ Pewnie dostałem tą szansę Którą też macie, bo tak jest na streecie ♪
♪ Bez niespodzianek O szóstej nad ranem, jak towar na klicie ♪
♪ Zamykaj oczy, już koniec zabawy To tylko życie ♪
[jęk]
[muzyka cichnie]
[podniosła muzyka religijna]
[sygnał otwierania drzwi]
[zamykanie drzwi]
[sygnał otwierania drzwi]
[zamykanie drzwi]
[z celi] O, siemano, Patryczek.
- Znowu tutaj? - Spokój tam.
[zamykanie drzwi]
Pod ścianę tam.
I wchodzisz.
Wypierdalaj.
Słyszałeś? Wypierdalaj.
[zamykanie drzwi]
[Patryk] Szacunek.
[rytmiczna muzyka]
Bez tego masz tu przejebane.
[piosenka po angielsku – „Good Luck” duetu Broken Bells]
Jesteś niepotrzebny i samotny.
Jak ten klecha.
Nie dość, że ledwo widział, ledwo łaził,
to jeszcze był wygadany.
I obcy.
A w moim mieście jak nie jesteś swój, to za bardzo nie pogadasz.
Jak się tu ludzie uprą,
to nawet Bóg wymięka.
Ale, o dziwo, on nie wymiękał.
Człapał tam, dokąd nikt nie chciał.
Całe życie miał pod górę.
Dlatego poszedł pogadać z tymi, z którymi nikt już nie chciał gadać.
- A gębę do palenia ma? - [mruczy potakująco]
No to całe szczęście.
No, mocno. No ciągnij pan.
No, dobrze.
Witam serdecznie.
[jąka się] No to jak śpiewają na naszych pielgrzymkach:
♪ Ognia daj fajce mej, niechaj płonie ♪
♪ Ognia daj fajce mej, alleluja… ♪
- [kobieta] Szczęść Boże! - Witam serdecznie.
[Patryk] Jemu szans nie dawali od samego początku,
bo po urodzeniu ważył niecały kilogram.
[ksiądz] Teraz masz takie wakacyjki.
A jak, pewnie. Odpoczywaj sobie.
[Patryk] Może dlatego ciągnęło go do takich bez szans.
Jeszcze się w życiu nachodzisz.
Czternaście dni po owulacji,
podczas której można strzelić gola, no chyba że w gumie.
- [z tyłu] Nic się nie stało… - Świetnie. Wygrywasz dół od pidżamy.
[Patryk] Kogo obchodzą dresy w zawodówce?
A on ich kupił.
- Wypierniczaj stąd! - To było nasze pierwsze spotkanie.
- Słyszysz, co do ciebie powiedziałem? - Ale on tego nie pamiętał.
Mam taką nadzieję.
[chłopak] Jak nas zobaczy, to kropnie normalnie, nie?
[kobieta] Może już nie gadajcie, co? Wyciszcie telefony.
[ksiądz] I przestańcie mi tu rzucać mięsem,
bo poproszę panią Anię, żeby wam lewatywę zrobiła.
[chłopcy jęczą i chichoczą]
[chłopak] Ja pierdolę, no rower nas wyprzedza.
[Patryk] On jeden nie olał tych chłopaków.
A oni nie olali jego, gdy poprosił o pomoc.
Wiedział, że po tym, co zobaczą, włączy im się gruba rozkmina.
[muzyka cichnie]
Uważaj. No tylko nie połam tego łóżka, zanim w ogóle to wszystko się stanie, tak?
- Powoli. - Idziemy.
- A czy ty wziąłeś ten materac? - Tak, ja go mam.
Dobry wieczór, panie Brunonie.
Ksiądz Jan.
Jak się pan czuje?
[mruczy]
Rozkładajcie, chłopcy.
Boli, tak?
[Brunon stęka]
Rozumiem, że boli. Dobrze, już się tym zajmujemy.
Ania…
- [Jan] Ale masakra! - Zatrzymaj auto.
Ale… coś się stało? Aniu!
Yyy… Dziękuję ci! Dziękuję ci za twoje poświę…
Aniu, dziękuję ci z całego serca.
- Słyszysz? Za twój poświęcony czas. - Jan, daj spokój.
- Za trzy godziny zaczynam dyżur. - No ja ciebie rozumiem.
Ale co ja mogę więcej zrobić?
Nie mamy pieniędzy, nie mamy leków, nie mamy opatrunków.
- Nie mamy nic. - No wiem.
Naprawdę, dziękuję ci z całego serca, Aniu.
[Patryk] Anka miała rację.
To jeżdżące gratem hospicjum domowe było porażką.
Wtedy Jan pojechał po bandzie.
- Synku, zwariowałeś. - Ja nie mówię nie, nie mówię tak.
Co ty w ogóle wiesz o prowadzeniu takiej instytucji?
Magda, weź go, bo normalnie zaraz nie wytrzymam.
Co ty wiesz o zabijaniu? Ty stara dupa jesteś.
Naprawdę myślisz, że Jan pozwoli sobie dyktować, co ma robić, a czego nie?
- Dwadzieścia lat ignorował nasze rady. - [cichy śmiech]
Nie masz dość kłopotów?
A co… A to jest to winko z dyskontu?
- Daj spróbować. - Tak, już. Proszę.
Promocja.
Poproszę.
- Siekiera… - Poleci. Poleci to winko.
Po pierwsze,
to chciałem wam podziękować za wasze wsparcie,
a po drugie…
O, jest.
A po drugie, to…
- [matka] Nie pchaj paluchów tu. - [Jan] Mama…
- Przypalonego ci dam. - No, tego daj.
„Po drugie”?
- [Jan, po francusku] Dziękuję bardzo. - [matka mruczy]
[po polsku] A po drugie z tym ignorowaniem to bym tak znowuż nie przesadzał,
bo bardzo sobie cenię wasze zdanie.
[Magda] No ale w ogóle nie słuchasz. [chichocze]
A po trzecie… Filip!
To chyba nie jest jakaś taka wiedza tajemna. Prawda?
Magda, co on tam robi?
- Drzwi, tak, wstawiasz? Okna? - [Magda chichocze]
Dach?
- I stoi. - [Filip śmieje się]
No to jest troszeczkę bardziej skomplikowane.
[mruczy wątpiąco]
Jak ty potrafisz to zrobić, to na pewno nie jest to takie trudne.
[ze śpiewną intonacją] Na pewno nie tak jak twoja praca.
- [dzwoni telefon] - [Jan] Powołanie, gałganie.
- Dzwoni ci! Dzwoni ci! - Weź mi tutaj troszeczkę dolej.
[telefon nadal dzwoni]
[sygnał odrzuconego połączenia]
- Na zdrowie. - [ojciec cmoka]
[Jan] Momencik. Proszę mnie posłuchać.
[arcybiskup] Masz odbierać, jak do ciebie dzwonię!
Przypominam ci, że jako kapłani ślubowaliśmy skromność i pokorę.
- Jesteśmy sługami bożymi! Sługami! - Służymy ludziom, jak Chrystus.
U mnie żadnego hospicjum bez mojej zgody nie zbudujesz. Rozumiesz, kurwa!?
- [dźwięk odkładanej słuchawki] - Z Panem Bogiem.
[spokojna muzyka]
[Patryk] Miał swojego idola.
Jerzy, proszę cię.
Nazywał się Popiełuszko.
Błagam cię. Zabierz ode mnie ten strach.
[piosenka „Nie zrozumie nas” Dawida Karpiuka]
♪ Została jeszcze jedna chwila ♪
♪ Świat się dla nas nie zatrzymał ♪
♪ Próbuję szukać w sobie słów ♪
[Patryk] I jednego dnia po prostu ruszył.
[muzyka nabiera tempa]
♪ Co się z nami stanie, nie wiem ♪
Zdobył działkę, dostał kredyt.
♪ Ty wiesz, że mówię to do ciebie ♪
A jego wielkie marzenie zaczęło się kręcić.
I cały czas robił to, co robił od zawsze.
♪ I będę, i będę przy tobie ♪
♪ I może kiedyś ci opowiem ♪
♪ Jak pięknie z góry widać świat ♪
♪ Nie zrozumie nas ♪
♪ Kto nie płakał Nie płakał, nie płakał ♪
♪ Nie zrozumie nas ♪
♪ Kto nie płakał Nie płakał, nie płakał ♪
[muzyka cichnie]
W końcu przestał się bać.
Nikogo nie olał.
Poza sobą.
[zniekształcone, głośne dźwięki]
[głośne dyszenie Jana]
[sygnał połączenia]
[Jan – z oddali] Witam serdecznie. Ksiądz Jan Kaczkowski.
Yy… Wie pani co, ja jednak zrobię ten rezonans magnetyczny.
A wyniki kiedy będą?
[oschle] Będą, kiedy będą. Proszę pytać na recepcji.
Aha, czyli na recepcji…
Dobrze, dziękuję.
[kobieta] Kartą czy gotóweczką?
[dźwięki terminala płatniczego]
No to żeś dał, Jerzy, z grubej rury.
Teraz mnie z tego wyciągaj.
[mężczyzna] W prawej półkuli glioblastoma G4.
Glejak czwartego stopnia.
- W jakim wieku jest brat? - Trzydzieści pięć.
Pół roku. Każdy następny dzień to będzie rekord świata.
Niestety.
Rozumiem.
Dziękuję, profesorze, i przepraszam za najście.
- Dziadek, naprawisz mi konika? - Już idę.
- Do widzenia. - Do widzenia…
Zaraz zoperujemy. Chodź.
[wzdycha z irytacją]
Gdybyś przestał ruszać łepetyną, byłoby prościej.
[Jan] No, gdybyś mnie spłodził bez wady wzroku, to nie musiałbym ruszać.
Może wreszcie bym się dowiedział, czy jestem tak przystojny jak Brad Pitt,
jak twierdzi mama.
[Patryk] Życie nie jest sprawiedliwe. Są tylko wyroki.
Jan dostał straszny wyrok.
[sygnał otwierania drzwi]
- [zamykanie drzwi] - A mój wyrok?
Zawiasy.
Przynajmniej na razie miałem spokój.
Jan, jak ty się czujesz po tej operacji?
No, szału nie ma. Jest rak.
Mhm, to ładne.
Może tak zatytułujemy naszą książkę, co?
No słuchaj, czemu nie?
Ja już nie mam nic do stracenia. Ty myśl o sobie.
Mnie się podoba.
No, okładka.
[ojciec] Przyszedł tu ten czerwony kolega.
Wstawaj. No. Powoli.
Jesteś zwykłym narcyzem i dziwakiem.
To twoje hospicjum to jest czyste bezprawie.
[matka] Napij się.
- Dziękuję. - Spokój.
Do tego jeszcze lansujesz się na chorobie.
[cicha, pełna napięcia muzyka]
Dlaczego…
arcybiskup to robi?
[stanowczo] Momencik.
Hospicjum…
jest stowarzyszeniem świeckim.
I owszem, posiłkuje się nauką Kościoła, ale nie wolą księży.
I teraz, żeby było jasne…
Ja się…
naprawdę nie interesuję tym, ile, skąd arcybiskup ma…
tyle posiadłości.
Jak śmiesz!
[stanowczo] Nie interesuje mnie to.
Tak, jak nie interesuje mnie arcybiskupa alkoholizm.
I, z całym szacunkiem, prosiłbym o to samo.
Z Panem Bogiem.
[po francusku] Mamo! Ty też czujesz zapach siarki?
[po francusku] Może i czuję.
Jak ten pan wyjdzie, to przewietrzymy.
[ojciec, po polsku] Do widzenia panu.
[po polsku] I tyle z chwały Rzymu.
Co tam, Ziuk?
Będzie?
Pablo, kurwa. Ile my się znamy?
Masz tydzień.
[trzaśnięcie drzwi]
[huk silnika]
[walenie do drzwi]
[Patryk] Otwórz!
[walenie do drzwi]
Cześć, mamo.
- [matka mruczy niechętnie] - Kurwa!
[ojciec] No co?
[głośne rozmowy się za oknem]
[Patryk] Ludzie boją się takich jak ja.
A tacy jak ja boją się listów z czerwonymi pieczątkami.
Ale lepiej szybko je otworzyć.
Bo czasem zamiast lat odsiadki są w nich tylko godziny.
Godziny pracy.
Tak, ja myślę, że bez problemu.
No wie pani, jak to jest, no…
Dzisiaj jesteś, jutro cię nie ma, tak że… [śmiech]
[jęki bólu] O Jezus…
[Patryk dyszy nerwowo]
Niech będzie pochwalony Jezus.
No na wieki wieków.
W ramach reso… [jąka się]
Poproszę kroczek do tyłu.
Pan dzisiaj dosyć wyraźnie zaznacza swoją obecność.
Trzysta sześćdziesiąt godzin prac społecznych.
Gratuluję. Carpe diem.
A co pan umie robić oprócz łamania prawa?
Ten, no… na budowie robiłem.
Trochę. Co jeszcze robiłem…?
Dobrze, rozumiem.
- A co pan lubi robić? - Lubię… Mhm…
No tak ogólnie to, co wszyscy: popić, poruchać, radia posłuchać.
Nie no, zupę księdzu mogę zrobić z niczego. Coś pomajsterkować.
Dobrze, jutro pan się zgłosi do pani Ani do biura.
I proszę być wypoczętym.
I trzeźwym jak świnia.
Jedna skarga i wypad.
Proszę.
A dziękuję.
„Popić, poruchać i radia posłuchać”.
Słucham?
[Patryk] Pomyślałem, że czasem to mam farta.
Jakieś dziadki na kółkach. Jasno, ładnie.
Zamiast pierdla coś jakby urlop.
Ty, młody człowieku. Chodźże ze mną natychmiast.
No wejdź. Czego się boisz?
Chwyć za biodra. Delikatnie.
Skup się, to wtedy szybko się nauczysz.
Trzymaj, delikatnie.
Dobrze.
[odgłosy wymiotowania]
[Patryk] Nie chciałem tego widzieć. Nie chciałem tego czuć.
[muzyka klubowa]
Musiałem odreagować w jakimś normalnym miejscu.
- [głośna muzyka] - [gwar, krzyki]
[dziewczyna] Puść go!
Co jest, kurwa?
- Pablo, ja cię, kurwa, spłacę! - Trzy dni!
[radosne okrzyki]
[muzyka urywa się]
Gdzie jest ten gałgan?
[szum morza]
[Jan] Jak tam, Patryk?
Będziesz tak siedział i jarał
czy podejmiesz jakąś męską decyzję i odpracujesz godziny?
Patryk, proszę cię.
Odpowiedzialność to jest kwestia doprowadzenia spraw do końca.
Jak coś zaczynasz, to to kończ.
A hospicjum to nie jest…
To nie jest tylko to, co widziałeś.
Jak tam? Dużo jarasz?
Trochę.
A trochę to trochę mniej czy trochę więcej?
To zależy.
Zależy, jak leży? [śmiech]
A powiedz mi…
Mówiłeś, że lubisz majsterkować.
Coś tam potrafię.
No to jutro…
jak się wyśpisz, oczywiście, to się zjaw u nas.
Dobra, daj mi tego jointa.
- Tu i tak niektórzy myślą, że jaram. - A jara ksiądz?
Nie, pierwszy raz. Poważnie mówię.
[Jan nuci radośnie]
O, zobacz!
[Jan] ♪ Słoneczko nasze, rozchmurz buzię ♪
♪ Bo nie do twarzy ci w tej chmurze ♪
Do zobaczenia, z Panem Bogiem.
Nie ma za co!
[rytmiczna muzyka]
[Patryk] Może Jan mnie przejrzał na wylot tym swoim dziwnym okiem?
Ale miałem to gdzieś.
Myślałem, że przykręcę parę śrubek.
Coś pomaluję, przyniosę.
Ale najważniejsze – nie spotkam tu Pabla.
[chichocze] Kurwa…
[muzyka urywa się]
[kobieta, z oburzeniem] Co pan tutaj robi?
Wynocha mi stąd!
Już!
O, Patryk!
Właśnie mijają 24 godziny od śmierci pana Henryka.
Dlatego gasimy tą świeczkę.
Jak ty się masz? Wszystko dobrze?
Ujdzie.
A ujdzie bardziej na tak czy bardziej na nie?
Rozumiem. Takie così così.
No a powiedz mi: myślisz czasami o Panu Bogu?
Myślę, że ma na mnie wyjebane.
[rytmiczna muzyka]
[mężczyzna] Koń C6.
Myślisz, że Pan Bóg ma na kogokolwiek…
[szeptem] wyjebane?
Na mnie ma.
- [Jan] Bo co? - Bo wie, co zrobiłem.
[Jan] Czy tylko Pan Bóg wie, co ty żeś w życiu nawywijał?
Dużo pije, to się nazbierało, nie?
[Jan] No chyba z tego, co wiem, nie jest to żadna wiedza tajemna.
Jedynka – polityka. Dwa – filmy.
Pod ósemką – pornoski.
[Jan] Przecież to ty decydujesz, jak wygląda twoje życie.
To teraz wystarczy się zastanowić, co ja teraz mogę zrobić, w tym momencie.
- Teraz? - Tak.
Dziadek. A tobie się coś nie rozjebało?
[charczy]
- [kobieta 1] Dzień dobry, proszę księdza. - Dzień dobry, witam.
- [kobieta 2] Witamy księdza. - O, witam panią serdecznie.
Witam wolontariuszkę.
Honor est in honorante.
[śpiewnie] Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Witam wszystkich serdecznie.
Prostuj się!
Patryk? Jak tam?
Uszczelki w kranach naprawiłem, u pani Stanisławy światło…
Y… Do tych szafek też zaraz wrócę, jak tylko się z tym uporam.
Patryk, spokojnie. A przerwę sobie…
na papieroska zrobiłeś?
Ta dziewczyna spod dwójki prosiła, żebym to naprawił.
Aa! Pani Agnieszka? Pani Agnieszka ma synka.
Takiego czterolatka. Codziennie do niej dzwoni. Idź jej zanieś.
[Patryk] Podładujemy.
Kurde.
Trochę krótki. [cichy śmiech] Czekaj.
No.
Chcesz w pionie czy w poziomie?
- [szeptem] Nieważne. - Nieważne. Tak zrobię.
[Patryk] Musisz głośno mówić.
- [Patryk] Proszę księdza? - No?
- A ona jest młoda. - Tak. A co?
Co ona tu robi?
Ale co? Chcesz mnie zapytać, czy pani Agnieszka umrze?
Kochany synku…
Skoro to oglądasz, to znaczy, że dzisiaj są twoje 18. urodziny.
I to znaczy, że…
- [głos cichnie] - [wzruszająca muzyka]
[muzyka – coraz głośniej]
[muzyka cichnie]
I czwóreczka.
Musimy zebrać tyle forsy, ile się da.
Jak się książka sprzeda, to myślę, że będzie dobrze.
Ile czasu?
- Co? - No wie ksiądz.
Ale co? Chcesz mnie zapytać, ile mi czasu zostało?
[Patryk mruczy potakująco]
No lekarze mówią, że sześć miesięcy, no.
Ile Bóg da, no to zobaczymy.
Dlatego muszę zostawić hospicjum w jak najlepszej kondycji.
No i dlatego musimy działać szybko… Oj, przepraszam, trochę mnie zniosło.
- [pisk opon] - [klakson]
Uff. Miał zabić, a tylko ominął.
- A nie może ksiądz patrzeć prosto? - Patryk, przestań się drzeć na mnie.
[Jan] Żeście mnie teraz zestresowali, no.
Słuchaj, mam dla ciebie tajną misję.
Zrobiłbyś coś?
A co z tego będę miał?
Tu masz napisane, co trzeba kupić.
[spokojna muzyka]
Wszystkich sobie owinął wokół palca.
Rozumiem, że wszystkich oprócz pana, panie Romanie.
Pan nie wierzy, że człowiek może się zmienić?
[Roman] Ksiądz niech sobie wierzy. Będzie księdzu łatwiej.
Co się lampisz?
Dziękuję, pani Grażynko. Co panu się nie podoba?
[Roman] Całe życie miałem do czynienia z takimi gnojkami.
- Pan coś kupuje? - Tu ma pani.
[Roman] Złodziej to zawsze złodziej.
Pospiesz się pan. Pan nie rozumiesz?
- Powiedziałem, chwila! - Nam się spieszy.
Panie Romanie, no cóż mogę powiedzieć?
No. Jest pan wybornym szachistą. Gratuluję.
- [muzyka urywa się] - Dobra, gdzie reszta?
Będzie pite?
Zanieś to księdzu.
[radosna muzyka]
No już, zmiataj stąd!
Odniesiesz to teraz z powrotem do pana Romana.
Powiesz mu, że to jest w ramach podziękowania
za udział w eksperymencie resocjalizacyjnym.
Wszechwiedzący pan Roman obstawiał, że cap, przytulisz kaskę
i już cię więcej nie zobaczymy.
O co chodzi z tym pionkiem w szachach? On przechodzi na drugą stronę, tak?
I się ta… promocja?
Promocja to taka sytuacja, kiedy pion
ma możliwość zamienić się w mocniejszą figurę.
Ale twoje sumienie wygrało.
Chociaż, szczerze mówiąc, nie miałem wątpliwości.
Aa?
- Każdy, Romku… - Tak?
Każdy zasługuje na przebaczenie.
Oby.
[ta sama muzyka – głośniej]
[Patryk] Jak to możliwe, że Pablo mnie nie dopadł?
Pewnie musiał zniknąć z miasta.
Tak czy siak, zacząłem spokojniej spać.
A Janowi nie śniło się, że aż tak powiększy swoje stado.
- [muzyka cichnie] - [dzwonek telefonu]
- [Jan chrząka znacząco] - [dzwonek cichnie]
Co pan tutaj robi?
No koc przyniosłem.
Proszę stąd wyjść.
Zapukać jeszcze raz i poczekać na wezwanie.
[stanowczo] Proszę to zabrać.
- [kobieta] Kto tam? - Ja. Koc przyniosłem.
- Kto „ja”? - [szeptem] Ja pierdolę…
[głośno] Patryk! Koc przyniosłem!
[kobieta] Proszę wejść.
Ja powiem pani tak: mnie to wisi, czy się pani okryje, czy nie,
ale po prostu ksiądz kazał.
I fajnie by było, jakby pani to zrobiła, bo jest zimno.
[grzmoty]
[melancholijna muzyka]
On nas słyszał?
[muzyka cichnie]
Szczerze?
Tego nie wiem.
Myślę jednak, że tak.
[Jan] O, proszę. Patryk trzyma pana za rękę.
I kocha pana. Bardzo mocno.
Patryk, powiedz, że kochasz pana Józefa.
Kocham pana.
- [grzmoty] - Módlmy się.
Panie, zmiłuj się nad nami.
- Powtarzaj. - [Patryk] Zmiłuj się nad nami.
- Panie, zmiłuj się nad nami. - Zmiłuj się nad nami.
Święty Piotrze i Pawle, módlcie się za nami.
- [Patryk] Módl się za nami. - Módlcie się za nami.
- [Jan] Święty Barnabo, módl się za nami. - Módl się za nami.
- Święty Stanisławie, módl się za nami. - Módl się za nami.
Święty Marcinie, módl się za nami.
Święty Patryku…
Jestem dumny i wzruszony, że poznałem takiego fantastycznego człowieka!
Całym sercem jestem z panem i będę z panem do końca! Kocham pana!
- [głos cichnie] - [spokojna muzyka]
[bezgłośnie]
[muzyka urywa się]
[Jan] Trzymaj się tam, Józiu.
Do zobaczenia.
Nie wiedziałem, co ja mam zrobić.
Po prostu złapał mnie za rękę. On coś jakby chciał. Się patrzył na mnie.
- Ode mnie chciał coś, czego nie mogłem… - Patryk, stop! Stop!
To, co miałeś do zrobienia, to zrobiłeś to perfekcyjnie.
I dziękuję ci za to.
[spokojna muzyka]
[stukot z oddali]
[stukot]
- [ojciec, pijackim głosem] Patryk… - Chodź. No już.
- No i do góry. Raz, dwa. - [mamrocze] Już, już.
Idź spać.
[śpiew ptaków]
Naprawiłem.
To jest pani?
Tak.
Fajna fota.
„Jej sceniczną kreację ogląda się z zapartym tchem.
Ona nie idzie. Ona się unosi.
[cichy śmiech]
W tych oczach można się zakochać.
Jednak jak tylko otwiera usta, słyszy się fałsz.
Szczególnie w finałowej scenie odczuwało się niedosyt.
W grze młodej aktorki brak doświadczenia,
może umiejętnego poprowadzenia”.
[nastrojowa muzyka – piosenka po angielsku]
- Patryk, pomóż, proszę, bo się zacięło. - Nie chce jechać?
[Patryk] Musisz popchać. O kurczę…
A… Tu jest.
No…
[w tle ta sama muzyka]
Odrzucałam jego zaloty. No palant nad palanty.
[cichy śmiech]
„Nowa gwiazda na teatralnym firme… firmamencie”.
- [ze śmiechem] Bardzo ci dziękuję. - No jak na swój wiek.
- [nie słychać wypowiedzi] - [ta sama muzyka]
No co robisz, no?
To będziesz sobie sama malować. No nie umiem tego robić.
Patryk, dokręć wreszcie uchwyty w łazience!
Plecak ściągnę i zaraz to zrobię, no!
Weź mu coś powiedz.
[Patryk] No pójdziesz do piekła za takie rzeczy!
„…dwóch tych samych pocałunków.
- Dwóch »jedynakich« spojrzeń w oczy”. - Jednakich.
Jed… [wzdycha]
W głowie czuję, w sercu czuję. Tutaj to czuję.
- No weź przestań. - [śmiech]
[kobieta] W piękny dzień jest trudniej.
Mogę tylko popatrzeć.
Czasami posmakować.
To ja ci w kuchni coś ekstra zamówię.
[ze śmiechem] Nie. Oni tutaj tego nie zrobię.
Placki z rabarbarem na winie? Człowieku, skąd ja ci tu wino wezmę?
No jak to skąd?
E, nie! Nie, dziękuję. Ja dzisiaj nie mogę. Jestem rowerem.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Genialne! [śmiech]
- Serio? - Tak!
„Dwóch tych samych pocałunków.
Dwóch »jedynakich« spojrzeń w oczy”.
- Jednakich! - Jedna…
[wzdycha] Jaki debilizm!
To bełkot jakiś!
[Jan] Patryk, czego się boisz?
[Patryk] Że wyroki się odwieszą i pójdę siedzieć.
Że Pablo mnie zabije, jak mu nie spłacę długu.
No dobrze, ale czego się najbardziej boisz?
[muzyka nabiera tempa]
Uspokój się.
- Popatrz na mnie. Spokojnie. - „Wczo…”
Myśl o tym, co tam czytasz.
No.
„Wczoraj, kiedy twoje imię ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża przez otwarte wpadła okno”.
„Dziś, gdy jesteśmy razem, odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat?
Czy może kamień?”
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- [muzyka cichnie] - [śpiew ptaków]
[parska śmiechem] Dla ciebie zerwałem.
- O! Piękna. - No.
Mój Piotr zawsze… Dostawałam od niego róże.
[cichy śmiech]
Wiesz, że to był najpiękniejszy czas w moim życiu.
Zginął w wypadku.
[czule] Patryczku…
Tam otwórz tą górną szufladę. Tam jest coś dla ciebie.
[drżącym głosem] W takim pudełeczku srebrnym.
- W serduszku. - Tu?
Tak.
No nie mogę tego wziąć.
Ale mnie już nie wchodzi na żaden palec.
No ale co ja z tym zrobię?
Kiedy spotkasz dziewczynę, którą naprawdę pokochasz,
daj jej ten pierścionek.
Ale dbaj o tę miłość.
Dobrze?
Chyba już pójdę.
[z lękiem] Poczekaj.
Posiedź jeszcze chwilę.
Dobra.
[kobieta mruczy radośnie]
Dziękuję.
[spokojna muzyka]
[Jan] Spójrz na siebie.
[ta sama muzyka]
Tam masz lustro.
Spójrz na siebie i powiedz mi, co widzisz.
Patryk, znalazłeś tylko kolejne powody do złości.
- Przepraszam. - Ale ty nie masz mnie za co przepraszać.
Hania…
Umierający człowiek
potrzebuje mieć poczucie, że wolno mu umrzeć.
A ty chciałeś panią Hanię zatrzymać. Dla kogo chciałeś ją zatrzymać?
Chyba nie dla pani Hani? No to dla kogo?
Dla siebie.
Kurwa! Lekarz!
Lekarz!
Co ja jej miałem powiedzieć?
„Dziękuję, była pani dla mnie dobra i…”?
[nie słychać wypowiedzi – w tle wciąż ta sama muzyka]
[Jan] Ty miałeś siedzieć
i trzymać panią Hanię za rękę.
[Patryk pociąga nosem]
To wszystko.
[muzyka – głośniej]
Bardzo jej zależało, żebyś znalazł swoje miejsce na ziemi.
[muzyka cichnie]
I ja chyba wiem, gdzie ono jest.
[kobieta] Chodź. Wszystko ci pokażę.
Widzisz, tutaj mamy składzik na ziemniaki.
Tutaj… a, to potem.
Acha, widzisz. Załóż to.
Proszę bardzo. Tutaj…
A co wy z tym telefonem robicie? Do roboty! No.
Zobacz. Widzisz?
[spokojna muzyka]
Oj, Patryk.
Spróbuj tym.
No jak to kroisz?! No jak kroisz?
Posoliłaś ziemniaki?
Co ty te pomidory tak masakrujesz?
Och!
Znowu mi tę ścierkę zabrałeś, no!
No pycha!
[Jan] Jajko jest ewidentnie na twardo.
Można by rzec, że to jest jajko w pancerzu.
Myślę, że świetnie nadawałoby się na frisbee.
Proszę to zabrać!
Ewidentnie w stringach. Wszystko się wylewa po bokach.
Ble… Obrzydlistwo.
Proszę zabrać. Nie będzie pan tym truł ludzi.
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Proszę państwa, to jest niesamowite, wręcz uduchowione jajko mollet.
Brawo, a teraz, proszę, posprzątaj.
[chichocze]
Na pewno ci się spodoba.
Jestem tego pewna.
No jak kroisz te pory?! No jak?!
Co za leniwa baba!
Ej! Ej, dziunia! Dziunia!
Ej!
Pomogę ci, co?
Po pierwsze, nie potrzebuję pomocy cwaniaczka,
dla którego jestem „dziunią”.
A po drugie, to był ostatni worek. Na razie.
Nie jestem cwaniaczkiem, tylko kucharzem.
A ty jesteś wolontariuszką i to było polecenie służbowe. Wracasz.
Pomogę ci.
O, kurde! Faktycznie to jest ciężkie.
Zapraszam do mojego królestwa.
Uwierz mi, tu jest naprawdę sporo gorszej roboty niż praca w kuchni.
Zrelaksuj się.
[z oddali – głosy Patryka i dziewczyny]
- Cieniej, wiesz, bo się wkurzą… - Dobra, dobra. Łapy przy sobie.
- No czekaj, ci to pokażę, jak to robić… - [chrząka znacząco]
Uznałem, że…
trzydzieści minut opóźnienia musi mieć jakiś konkretny powód.
I, jak widzę, się nie myliłem.
Ja te placki podgrzeję dla księdza…
Ty lepiej sam się podgrzej.
Żaneta, żeby nie było, że nie mówiłem!
Zadajesz się z recydywistą.
Nara!
Placki-sracki!
Trzy miesiące! W Krokowej!
Ziomuś!
Kocham cię! [chichocze]
[spokojna muzyka]
Patryk, pakuj ośmiornicę do wrzątku!
- Tylko minuta, pamiętasz? - Tak, potem do zimnego.
- No kto będzie szefem kuchni? - No kto będzie?
Będę szefem kuchni. [śmiech]
Jogurcik, majonezik, czosneczek, przecier pomidorowy.
- Z Internetu? - Z Internetu? Z głowy!
O kurwa!
[muzyka cichnie]
Widzę, że zainteresowałeś się poezją?
Patryk, a powiedz mi, byłeś kiedyś w telewizji?
No jasne.
- Tak? - [mruczy potakująco]
A w jakiej stacji?
- Benzynowej. - [cichy śmiech]
Nagrali mnie, jak zajebałem kabanosy.
Świetnie. To znaczy, że masz doświadczenie. Tak że…
jedziemy.
- Ale do telewizji? - Do ludzi.
Na pełnej petardzie!
[radosna muzyka]
[Jan] A ty co? Co ty robisz?
To, co zawsze, jak prowadzisz – się modlę.
No i to ci się chwali.
Pan Bóg nie jest paskudnym dziadem siedzącym na chmurce, który mówi:
„Kowalski, twoja gęba mi się nie podoba. Będziesz mieć nowotwór”.
Takiego Boga nie ma.
[kobieta] Dobra, ciągnij temat. Fajnie. Okej.
[matka Jana] Ziuk, Jan jest w telewizji! Chodź!
Idę, idę.
Jeżeli państwo mają taki obraz Pana Boga w swoich głowach,
to ja przysięgam, jako katolicki kapłan wolałbym, żebyście byli niewierzący.
No co? Won!
[ryk silnika na luzie]
[pisk opon]
[kaszle]
[pisk hamulców]
[muzyka urywa się]
Co się stało?
Zamieniamy się.
Gdzie my tak właściwie jedziemy?
Do największego piekła na ziemi.
[radosna muzyka – piosenka „Hymn” zespołu Luxtorpeda]
[ta sama muzyka]
♪ Wiara, siła, męstwo ♪
♪ To nasze zwycięstwo ♪
♪ Wiara, siła, męstwo… ♪
Dzień dobry.
- O, cześć, Janek. - Cześć.
Słuchaj, jesteś pierwszym gościem. W związku z tym jest…
- Cześć, bo się nie przywitaliśmy. Jurek. - Cześć.
O, proszę.
Mogę pana poprosić, żeby przy monitorze pan został?
[Jurek] Daj łapę.
Co ty mi, kurwa, dajesz? Daj mi mikrofon normalny.
Poczekaj. Przepraszam. Już, i uważaj.
Moi drodzy, witam serdecznie. Pierwszy gość, który będzie dziś z nami.
Ksiądz Jan Kaczkowski przed wami! Wielkie brawa!
[gromkie brawa]
Przyjechał z końca Polski, moi drodzy! Puck, Hel.
[brawa, wiwaty]
[brawa cichną]
Co my bliscy powinniśmy mówić tym, którzy są…
są umierający?
Są chorzy.
[wysoki, przeszywający ton]
My, śmiertelnie chorzy…
[spokojna muzyka]
…nie oczekujemy od was tego, żebyście nas pocieszali i głaskali,
i powtarzali jak mantra: „Będzie dobrze, będzie dobrze, będzie dobrze”.
My potrzebujemy innego komunikatu.
„Nie bój się. Wszystko jedno, jak będzie, ja z tobą będę.
Ja ciebie nie zostawię, bo cię kocham”.
Ale żeby to mieć możliwość powiedzieć,
to trzeba nad tym pracować całe życie.
Trzeba się o to starać, zwłaszcza wtedy, kiedy relacje są dramatycznie trudne.
Nic, powtarzam się, ale nic znowu nie zwalnia nas z obowiązku
dbania o relacje z tymi, których najbardziej kochamy.
Czas.
Czas to jest coś najcenniejszego, co możemy dać drugiemu człowiekowi.
Nasz prywatny czas.
[muzyka narasta]
[z oddali – gromkie brawa, wiwaty]
Umówmy się, że „proszę księdza” będziesz mi mówił
tylko w sytuacjach oficjalnych, dobrze?
Tylko nie mów mi Jasiek albo Janek, bo cię zabiję.
- To jak mam mówić? - Jestem Jan.
A najlepiej, jakbyś mi mówił Johnny.
[cichy śmiech]
- [nastrojowa muzyka] - [nie słychać wypowiedzi]
[muzyka cichnie]
[dzwoni telefon]
- Halo? - [nerwowo] Jan, przyszły wyniki.
- Ja nic z tego nie rozumiem… - Mamo, spokojnie.
Przeczytaj, co tam jest napisane.
- [Patryk] Cholera, pokrywek zapomniałem. - Poczekaj.
„Nastąpił proces rozrostowy,
szczególnie w obszarze sklepistości prawego płata czołowego,
w istocie białej, okołokomorowej i podkorowej płatów czołowych
i ciemieniowych ogniskach hiperin…”
- Luzik. - Poczekaj.
Daj kawusię.
„…i ciemieniowych ogniskach hiperintensywnych, widoczny w obrazach…”
[płaczliwie] Nie mogę. Zadzwonię później.
[odkładanie słuchawki]
To co? Andiamo.
Jadymy.
[niepokojąca muzyka]
[niepokojąca muzyka narasta]
[z oddali – huk silnika]
[pisk hamulców]
Pablo, błagam, tylko nie tu.
Za kogo ty mnie masz?
Wskakuj, pokażesz nam okolicę.
[ryk silnika, pisk opon]
[muzyka cichnie]
- [odgłosy bicia] - [jęki Patryka]
Dobra! Już.
[Patryk dyszy, krztusi się]
[zamykanie drzwi]
[odgłos silnika – oddala się]
- Patryk, co się stało? - Dobrze jest, mama.
Siadaj, siadaj, zjadaj, siadaj. Zaraz coś ci dam.
Siadaj, synek. Pokaż.
Pokaż, co masz tutaj.
- [niechętnie] Dobra, mama! - Dobrze, zaraz. Poczekaj.
Wody się napij. Pij wodę, pij.
Woda dobra, statki nosi. Pij.
Kto ci to zrobił?
Zawsze jak przyjdziesz, to…
- Kurwa, mama… - No ale muszę to wytrzeć.
[Patryk jęczy niechętnie]
[matka] Cholera jasna.
[ojciec] Synek, co jest?
Śpij, tata. Śpij, dobrze jest wszystko.
[matka] Słuchaj, przyszło coś takiego.
[Patryk] Koperta z czerwonymi pieczątkami.
Sądy to nie Pablo.
Gdybym tylko zapłacił te obsrane grzywny.
Wstydziłem się poprosić Jana o kasę.
Myślałem, że jakimś cudem zapomną.
[walenie do drzwi]
[kobieta] Proszę wezwać kolejnego świadka.
[sędzia] Imię, nazwisko, wiek.
- Jan Kanty Kaczkowski. 37 lat. - Zawód.
Bioetyk.
Prezes hospicjum pod wezwaniem św. Ojca Pio w Pucku.
Ksiądz Kościoła Rzymskokatolickiego.
Czy świadek wie, w jakiej sprawie go wezwano?
Tak, wiem. Rozumiem.
Co zatem świadek ma do powiedzenia?
[Jan] Wysoki sądzie,
na początku, po dotychczasowych doświadczeniach,
pragnę oświadczyć, że poniża mnie
brak zaufania wysokiego sądu do mojej wcześniejszej opinii.
Opinii całego zespołu hospicjum.
[sędzia] Proszę świadka o zwięzłą wypowiedź.
[Jan] Wysoki sądzie,
prawdziwą wartość człowieka
widać tam, gdzie jest prawdziwy ludzki dramat.
Ja nie obserwowałem Patryka Galewskiego na dyskotece!
Tylko w miejscu pełnym chorych, umierających ludzi!
I tam się nie da tak po prostu prześlizgnąć
i ciach, odhaczyć zasądzonych godzin.
Wysoki sądzie,
czy oskarżony Patryk Galewski oszukiwał?
Kiedy trzymał za rękę chorego, samotnego człowieka?
Przed oczami mam teraz…
[spokojna muzyka]
…uśmiechy bardzo wielu pacjentów.
Kiedy umierający człowiek…
uśmiecha się na czyjś widok…
to albo jest to jego najbliższa osoba, kochająca go,
albo bardzo dobry człowiek,
któremu ufa i na którego czeka.
[muzyka narasta]
[słychać tylko muzykę]
- [muzyka cichnie] - [zniekształcone głosy z sali sądowej]
[sędzia] Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy
i opierając się na przeprowadzonych wyżej rozważaniach,
stwierdzić należy, że oskarżony ma dużą zdolność manipulowania
i tym samym wytwarza fałszywy obraz swojej osoby.
Sąd nie daje wiary w skuteczną resocjalizację
i postanawia o odwieszeniu wyroku.
Zarządza wobec oskarżonego wykonanie kary
trzech lat bezwzględnego pozbawienia wolności.
- [smutna muzyka] - Po prostu musisz przez to przejść.
Wiem, że dasz radę.
[nowa, spokojna muzyka]
Czy będziesz moją żoną?
[chichocze niezręcznie]
Wyjdziesz za mnie?
Ty tak serio?
Dobra.
Daję ci szansę, żebyś zaraz powiedział mi, że to jest jakiś idiotyczny żart,
że ty prosisz mnie o rękę na dzień…
Że ty prosisz mnie o rękę przed pójściem do więzienia.
Bo jeśli mówisz poważnie, to powinnam cię stąd wypierdolić na zbity pysk.
Weź to, proszę.
Jak ty to sobie wyobrażasz?
Powiesisz moje zdjęcie koło pryczy…
- [głosy cichną] - [muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[sygnał otwierania drzwi]
[zamykanie drzwi]
[strażnik] Karwowski jak zwykle odpierdala, ale mamy go pod kontrolą.
O, Galewski. Witamy, witamy.
- Do grypsujących go. - Nie.
Co nie? Co, nie chcesz?
Nie chcę do grypsujących.
Idziemy.
[gwar rozmów]
[Żaneta wzdycha]
Wytrzymujesz to jakoś?
Przyzwyczaiłem się.
Miałem 12 lat, jak pierwszy raz mnie zwinęli.
Po 24 godzinach wróciłem do domu.
Ojciec mnie wziął do swoich kolegów.
I się mną chwalił, jakbym wygrał olimpiadę matematyczną.
Ja myślałem, że tak wygląda życie,
że siedzisz rok za kratkami, pół roku na wolności.
[cicha, spokojna muzyka]
I wiesz co?
Teraz wiem, że mam do kogo wracać.
Coś tam kombinujemy z naczelnikiem więzienia.
Prawdopodobnie od przyszłego tygodnia…
- Co, kurwa!? Zabiję cię! - [strażnik] Wszyscy pod ścianę!
[Jan] Prawdopodobnie będziesz mógł wychodzić na wolność. Do hospicjum.
O skrócenie wyroku walczymy cały czas.
[strażnik] Wszyscy wypad z sali!
[dzwoni telefon]
Witam, księże arcybiskupie.
[spokojna muzyka]
[Patryk] Zawsze mi powtarzał, żeby porządkować swoje sprawy.
Doprowadzać je do końca.
Dotrzymywać słowa.
On dotrzymał.
- [muzyka – radosne tony] - Skrócili mi wyrok.
Super mieć dokąd wracać.
[piosenka „Can I Believe You” zespołu Fleet Foxes]
[pod nosem] Kurwa mać.
- Może pan nie wie, jak się świeczka… - No siemano.
Pablo, Pablo…
[Patryk] Mama Pabla trafiła do hospicjum.
A Johnny zrobił to, w czym był mistrzem świata.
Zauważył, zrozumiał i przytulił.
Tak wszystkim pokierował, że mogłem wrócić do mojego normalnego, porządnego życia.
No co jest?
[wzdycha]
Poważnie?
[dziewczyna] Będziesz tatą.
[radośnie] Będę tatą…
[muzyka narasta]
[słychać tylko muzykę]
- [kaszle] - [muzyka cichnie]
[mężczyzna] Ten potwór zniszczył życie moje, mojej siostry i mojej matki.
Jeśli teraz zdycha samotnie, to znaczy, że jest jakaś sprawiedliwość.
Panie Marcinie…
Proszę mi uwierzyć.
Naprawdę, ja pana doskonale rozumiem…
Nie, nie rozumiesz! Nie rozumiesz!
- Pro… - On o to prosił? Czy on o to prosił?
Jak chcesz, to przyjedź do Gdyni. I pokażę ci blizny.
[odkładanie słuchawki]
[wzdycha cicho]
I to jest właśnie ta cisza…
za którą tęsknimy.
A jednocześnie się jej strasznie boimy.
Bo wtedy wyraźnie słyszymy siebie.
- [stukot laski] - O Jezu.
[stęka] Dziękuję.
Ale coś tam jeszcze mogę.
Jutro masz wizytę w San Marco.
Jan, przecież ja nie dam rady.
- To najlepsza restauracja w Trójmieście. - Przestań!
Nie pierdol!
Jesteś najlepszym kucharzem, jakiego znam.
Tylko proszę cię, nie spóźnij się, dobrze?
Bo poręczyłem za ciebie.
Bądź punkt 15.00.
Masz rozmowę o pracę.
Ja idę do pana Romana.
Przekazać mu, no cóż, no, nie do końca pozytywną wiadomość.
Ale tak też czasami bywa.
Jest sprawa.
Ile ten badziew kosztował?
- Dwieście złotych. - Co?
Nic! Z pracy pożyczyłam.
- Masz wszystko? - Mam.
[spokojna muzyka]
[z trudem, dysząc] Dzwonił właściciel San Marco.
Na pewno istnieje jakieś…
racjonalne wytłumaczenie twojej absencji.
O którym zapewne nie pomyślałem, bo chyba…
chyba raczysko już kompletnie wyżarło mi mózg.
[muzyka narasta powoli]
Tak. Teraz jest ten moment, w którym mówisz mi, co to jest.
Spierdoliłem sprawę.
[muzyka – niepokojące tony]
[Jan] Jak ty to sobie wyobrażałeś?
Która godzina?
15.03.
Jedziemy do tej knajpy?
[Jan] Pytam się. Że co?
[Patryk – krzyczy] Kurwa!
[Jan] Że przyprowadzicie tutaj związanego człowieka
i co, zmusicie go do pojednania się z ojcem?
[ta sama muzyka – nie słychać wypowiedzi]
Przecież ja to dla ciebie zrobiłem.
[Jan] „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych,
mnieście uczynili”.
[przez łzy] No! Kurwa mać! Albo to jest prawda, albo to jest mit.
Chcesz być ojcem? Czy chcesz być bandytą?
Nie będziesz mnie uczył ojcostwa!
[Roman charczy]
[z trudem] Dziękuję.
- Oczywiście. - [syrena pojazdu]
Z największą radością przyjadę do państwa na żebry.
Tylko jakbym mógł prosić jeszcze o SMS-a, dobrze?
Tak, dziękuję. Pozdrawiam. Z Panem Bogiem.
[Jan wzdycha]
[wzdycha]
- Mógłbyś chociaż z części zrezygnować. - [stanowczo] Nie, nie mogę.
[syrena pojazdu]
[Jan] Co tam się stało?
Co tam, wypadek jest jakiś?
- Tak. - Idziemy.
[z irytacją] No wyciągnij wreszcie te nogi!
[Jan] Powiem ci, Ziuku, że brzmi to dosyć dwuznacznie.
Jak Bóg da, wolałbym jeszcze długo nie.
Co to za kretyńska religia, która każe zbawić przez cierpienie?
Dlaczego ty, a nie ja?
[z oddali – syrena policyjna]
[ojciec] I nie opowiadaj mi tutaj o cierpiącym Chrystusie,
bo jestem, kurwa, wściekły jak cholera.
Ziuk, proszę cię. Przestań, nie teraz.
To, co mogłeś zrobić jako ojciec, to już się dokonało.
I zrobiłeś to bardzo dobrze.
I dziękuję ci za to.
Ale przestań się, do cholery, o wszystko obwiniać.
Bo to jest moje życie.
A teraz przestań mi przeszkadzać w tym, do czego zostałem powołany.
Dziękuję.
Sam pójdę.
[nastrojowa muzyka – piosenka „Salt and the Sea” zespołu The Lumineers]
[Jan, z trudem] Masz być najlepszym partnerem…
dla Żanety.
Najlepszym.
Rozumiesz to?
Dotarło do ciebie?
I najlepszym ojcem na świecie.
Najlepszym.
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[kobieta] Tak?
Roman Zalewski.
Jestem synem.
Bardzo mi przykro, ale pański ojciec odszedł wczoraj wieczorem.
Mogłaby pani sprawdzić jeszcze raz?
Przykro mi.
[radio] Ale kiedy przeziębienie odbiera ci radość z życia…
Patrz, co kupiłam.
…sięgnij po coś naprawdę sprawdzonego i rozpraw się z tym szybko.
Przed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki
bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą,
gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany…
Musimy tego słuchać?
Po reklamie.
Nasz gość, ksiądz Jan Kaczkowski,
niestety nie przyjdzie dzisiaj do naszego studia.
Trzymamy kciuki za księdza.
A teraz może zagrajmy mu coś na pełnej petardzie.
- [sygnał ciągły] - Abonent czasowo niedostępny.
[cicha, melancholijna muzyka]
[nie słychać wypowiedzi]
[muzyka narasta powoli]
[muzyka urywa się]
Jan.
Masz gościa.
[czule] Cześć.
Jestem. [pociąga nosem]
Jestem tu.
Wiesz…
To będzie chłopiec.
Chyba.
Tak czuję, że będzie chłopiec.
Wiesz, jak mu dam na imię?
[pojedynczy dźwięk]
- [dźwięk powtarza się co chwilę] - [spokojna muzyka]
Mamo…
Połóż mu teraz rękę na czole.
[śpiewa Dawid Podsiadło] ♪ Znajomy adres ♪
[piosenka „Nic nie może wiecznie trwać” Anny Jantar]
♪ Te same schody ♪
♪ I nagły przestrach u drzwi ♪
♪ A może to ♪
♪ Wszystko się śni? ♪
♪ Zwyczajne kwiaty ♪
♪ Na parapecie ♪
♪ Po kątach też zwykły kurz ♪
♪ A jeśli to ♪
♪ Przepadło już? ♪
♪ Lęk ♪
♪ Głuchy lęk ♪
♪ Na dnie ♪
♪ Skryty gdzieś ♪
♪ Wtedy dziwisz się Że tak kocham nieprzytomnie ♪
♪ Jakby zaraz świat miał się skończyć ♪
♪ Kiedy pytasz mnie Czemu rzucam się jak w ogień ♪
♪ Wprost w ramiona twe Myślę sobie ♪
♪ I tylko cisza ♪
♪ I nasze ręce ♪
♪ I myśl koląca jak cierń ♪
♪ A jeśli tak ♪
♪ Naprawdę jest? ♪
♪ Lęk ♪
♪ Głuchy lęk ♪
♪ Na dnie ♪
♪ Skryty gdzieś ♪
[Jan] Bierzemy taką pyszną właśnie krwistą polędwicę w tym sosie do buzi.
I już czujemy nadchodzące mistyczne przeżycia.
Biorę kieliszek wina. A, wakacje. Może dwa.
I mówię sobie… Czuję ten wspaniały smak i mówię sobie: „Boże, istniejesz!”.
♪ Nic nie może przecież wiecznie trwać ♪
♪ Co zesłał los, trzeba będzie stracić ♪
♪ Nic nie może przecież wiecznie trwać ♪
♪ Za miłość też przyjdzie kiedyś… ♪
♪ Nic nie może przecież wiecznie trwać ♪
♪ Co zesłał los, trzeba będzie stracić ♪
♪ Nic nie może przecież wiecznie trwać ♪
Poleci. Spokojnie poleci to winko.
♪ Nic nie może przecież wiecznie trwać ♪
♪ Co zesłał los, trzeba będzie stracić ♪
♪ Nic nie może przecież wiecznie trwać ♪
Wiecie, jak się cudownie podróżuje jako paczka?
♪ Nic nie może przecież wiecznie trwać ♪
♪ Co zesłał los, trzeba będzie stracić ♪
♪ Nic nie może przecież wiecznie trwać ♪
♪ Za miłość też przyjdzie kiedyś… ♪
[ta sama muzyka – ciszej]
Dobra, wrzucaj.
Równo to, dobra?
Ładnie.
Żona do ciebie.
Jasiu, hej!
[muzyka cichnie]
[spokojna muzyka]
[piosenka „Bóg” zespołu T.Love – śpiewa Dawid Podsiadło]
♪ Jesteś tak daleko ode mnie ♪
♪ Czasami jednak blisko tak ♪
♪ Mogę porozmawiać z tobą czasem ♪
♪ Czasem znajdujesz dla mnie czas ♪
♪ Chciałbym coś powiedzieć o tobie ♪
♪ Tak często czuję twoją siłę ♪
♪ Nic się nie dzieje przypadkowo ♪
♪ Chociaż tak często w to wątpiłem ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Jesteś tak daleko ode mnie ♪
♪ Czasami jednak blisko tak ♪
♪ Wyszedłem z domu, nie było nikogo ♪
♪ Zgubiłem sens, upadłem na twarz ♪
♪ Nocą ulice są złe ♪
♪ Samotność gnębi mocno tak ♪
♪ Poczułem wtedy, wtedy, że jesteś ♪
♪ Czasem znajdujesz dla mnie czas ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym ♪
♪ Tak bardzo chciałbym Zostać kumplem twym ♪
[muzyka cichnie]