Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Poproszę…
Pistacjowe, tak.
Czemu pistacjowe? Nie lubię ich.
Nie, przepraszam. Rozmyśliłam się.
Poproszę…
Śmietankowe.
A niech to, każę wszystkim czekać.
Przepraszam. Znowu zmieniłam zdanie.
Chcę coś owocowego, ale bez mleka.
Może
cytrynowe.
Jestem Sole Santoro.
Żyję z zespołem lęku uogólnionego
od urodzenia.
Nie wiecie, co to? Macie szczęście!
Są różne poziomy lęku.
Tak. A ja?
Mówiąc skromnie, jestem najlepsza.
Czemu się na mnie gapił? Nieważne.
Dr Basile mówi,
że zrobiłam ostatnio duże postępy.
Ma rację, jak się tak zastanowić.
Od roku nie miałam ataku paniki i nie brałam leków.
Po prostu
zawsze czuję,
że wszyscy wiedzą coś, czego ja nie wiem.
Skarbie!
Cześć.
Cześć, tato.
- Witam wszystkich. - Cześć, Sole.
Kto przyjechał na wakacje?
Peppino. Kuzyn mojej szwagierki.
Wiesz, który? Ten wysoki…
Przystojny. Tak.
Jest prawie inżynierem!
Naprawdę?
Gianni.
Prawie 25-letnia ja bez chłopaka
to dla niego beznadziejna stara panna.
- Jest w drodze. Czas na aperitif. - Sole musi już iść.
Tak, muszę lecieć.
- Gdzie? - Ma ważne spotkanie.
- Przepraszam. Pa. - Pa.
- Pa, piękna. - Pa.
Nie wielbię tego miejsca między innymi przez Gianniego.
Jest tu bardzo miło, jasne.
Ale…
Gdzie chciałaby pani teraz być?
Dr Basile.
Przystojny, co?
Ale jego trudne pytania są męczące.
W tym rzecz…
że nie wiem.
Po prostu…
Było łatwiej, gdy Emma tu była.
Tutaj mieszkała.
Myślałam, że razem dorośniemy
i będziemy nierozłączne.
Potem poznała Xaviera
i zamieszkała z nim w Giverny pod Paryżem.
- Pa, Sole. - Pa.
Pa.
- Pa. - Pa.
Nie widziałam jej tak szczęśliwej.
Za 23 dni skończę 25 lat.
Dla wielu to najlepszy okres życia.
Dla mnie…
Zapomnijcie.
O Boże!
Mamo!
Nie rozmawiałaś z sąsiadem! Nie kłam!
Ten pies chodzi sobie wolno jak gdyby nigdy nic.
Chodź, mam dla ciebie niespodziankę!
Jakbym mieszkała na sawannie!
Massimo!
Brat Emmy.
Widziałaś, kto tu jest?
Wyjechał do Mediolanu zostać architektem.
Sole.
Ostatnie dwa lata wydzwaniałam,
ale nigdy nie odebrał. Nigdy.
Byliśmy jak rodzeństwo.
W pewnym sensie, bo zawsze się w nim podkochiwałam.
Dobrze cię widzieć.
Ciekawe, dlaczego wrócił?
Kawa.
Dziękuję, Elide.
Miło cię gościć.
Na długo przyjechałeś?
Jeszcze nie wiem. Jakiś czas tu zostanę.
- Cudownie. Przyniosę sok. - Mamo, nie chcę soku.
A twoja dziewczyna?
Twoja mama pokazywała mi zdjęcia. Piękna.
Liczę, ile czasu porównywałam moje społecznościówki
ze społecznościówkami Vittorii Sali,
największej szczęściary świata.
Twój sok.
To jak? Dołączy do ciebie później?
Nie. Vittoria i ja nie jesteśmy już razem.
Przepraszam. Nie wiedziałam.
Jeśli zostaniesz, trafisz na urodziny Sole.
Mamo, przestań.
No tak, 25 sierpnia. Oczywiście.
Kończy 25 lat 25 sierpnia. Złote urodziny.
- Musimy to uczcić. Prawda? - Tak.
Widzisz, co robi?
Nie zmieniła się ani trochę. Taka sama jak zawsze.
Nie to, nie tamto. Nie wiem, po kim to ma.
Doprowadza mnie do szału!
Cieszę się, że cię zobaczyłem.
Ja też się cieszę.
Więc?
Co mnie ominęło?
Co się stało?
- Tutaj? - Tak.
A jak myślisz?
Co u ciebie?
Uniwersytet?
Nie, rzuciłam. Szukam pracy.
Więc zostajesz na jakiś czas?
Sole, muszę ci coś dać.
DLA SOLE
To pismo Emmy.
Dlaczego to masz?
Znalazłem w domu, w jej pokoju.
Idź już.
Sole, zaczekaj.
Idź.
Pa.
Trzydzieści cztery minus pięć, równa się…
Rozwiąże Santoro.
Sole.
Sole!
Santoro?
Chodź do tablicy.
Już dobrze, to ja.
Nie mogę oddychać.
Piękny.
- Coś się stało? - Nie, nic, mamo.
- Na pewno? - Tak.
Możesz wyjść, proszę?
Pamiętaj, dziś przyjęcie Lucii.
Tak.
DZWONI MASSIMO
- Mam cudowne suknie ślubne. - Drogie.
Pracuję dla Valentino. Jestem najmłodszy.
- Przestań, miałam szczęście. - Szczęście?
Dostała jedno jedyne miejsce na doktoracie.
Żadne szczęście. To umiejętności.
Lucia, solenizantka.
Córka Betty,
właścicielki tego lokalu, najlepszej kumpeli mojej mamy.
Od lat próbują nas tak samo zakumplować,
ale bez powodzenia.
Moja kumpela!
Najlepszego.
Dzięki, że przyszłaś.
- Lucia! - Jasne.
Mój kumpel! Dzięki, że przyszedłeś!
Sole!
Sole. Cześć!
Cześć!
To Miriam, siostra Lucii.
Mieszka w Rzymie, zdała celująco egzaminy
i jak widać,
jest jak Julia Roberts w sosie apulijskim!
Sole. Przyjaciółka rodziny.
To jest Giulia i Marta.
Przyjaciółki ze studiów i współlokatorki z Rzymu.
Zostaną tu ze mną jakiś czas.
- Cześć. - Cześć.
Jej impreza jest następna!
Nie, proszę.
Co? To złote urodziny. Lokalna tradycja.
Sole, kochanie.
Nigdy cię nie widujemy. Gdzie się ukrywasz?
Co porabiasz? Studiujesz? Pracujesz?
Masz chłopaka?
Próba mikrofonu! Słychać mnie?
Chcę
wznieść toast za Lucię.
- Lucia, kochanie! - Mamo!
Chodź tutaj.
Dziękuję, skarbie.
Dziękuję, że przyszliście.
Za twoje 25 urodziny i doktorat.
- Wszystkiego najlepszego. - Wspaniale.
Chcę ci podziękować przy wszystkich
za radość, którą wnosisz w nasze życia,
za twoją inteligencję,
powagę,
i odwagę.
Lucia jedzie jutro do Londynu. Kolejny cel osiągnięty.
Hurra!
- Dziękuję wszystkim. - Zdrowie!
Chodźcie, tańczymy!
- Massimo? - Sole, słuchaj.
Jesteś kłamcą.
Byliśmy tam, gdy twoi rodzice porządkowali rzeczy Emmy.
- Nie było tam listu! - Zaczekaj.
- Wiem. - Tak było.
- Ty… - Zaczekaj.
Dała ci go, a ty mi go nie wysłałeś.
Masz rację, ale…
Pokłóciłam się z Emmą, zanim zmarła. Wiedziałeś?
- Daj wyjaśnić. - Wstydź się!
Posłuchaj mnie.
„Kochana Sole.
Nic nie boli bardziej niż kłótnia z tobą.
Też za tobą tęsknię.
I czuję się winna, że wyjechałam.
Chcę się z tobą zestarzeć.
Ale z Xavierem też chcę się zestarzeć.
Nie wiem, co robić.
Masz rację. Ten prezent to był zły pomysł.
Ale tak chciałam ci powiedzieć, że nawet jeśli mieszkam daleko,
zawsze możesz na mnie liczyć.
Chyba boisz się wielu rzeczy.
Zbyt wielu.
Ale mam pomysł.
Napisz do mnie o wszystkim, czego się boisz.
Może razem
spróbujemy pokonać strach”.
Dobrze się bawisz?
Świetna impreza!
No, chodź, tańcz!
Smutny?
Już go lubię.
Chodzi o miłość?
Jak jej na imię?
Leonardo.
Słuchaj.
Danio.
- Dario? - Nie, Danio, przez „n”.
Zabierzesz mnie stąd? Jeśli mama mnie zobaczy, przysięgam…
Czekaj. Nie tutaj. Chodź.
Danio!
- Cześć. - Cześć!
- Danio! - Cześć.
- Jak się masz?
- Dobrze. - Znacie się?
A co z Leo?
Nie mówmy o tym.
Sole, upiłaś się?
Nie rozumiem?
Dziękuję.
Nieważne…
Nie pływałam w morzu od lat.
Nie wiem.
Nie byłam na wycieczce łodzią.
Chyba jestem jedyną osobą w Apulii,
która boi się wody.
Na przykład nie wyobrażam sobie,
słowo, przekłuć sobie uszy tak jak wy.
Albo przejechać się w wesołym miasteczku.
Wsiąść na rower, polecieć samolotem.
Robić to, co wszyscy.
To znaczy…
Rysuję od dziecka i
nikomu nigdy nie pokazałam rysunków.
I chcę znaleźć pracę, ale…
Nie wspominając o chłopaku, bo tak naprawdę…
Jeśli wciąż interesuje cię Massimo Di Lorenzo…
O nie.
Jeśli mnie taką zobaczy, to będzie koniec.
Co mam robić?
„Tak, mamo. Już idę. Nie martw się, naprawdę”.
Cholera. Będzie mnie wkurzać.
Daj.
Elide?
Cześć.
Tak, poszła tylko do toalety.
Bez obaw. Wracaj spokojnie do domu. Odwieziemy ją.
Was też miło było widzieć. Na razie.
Dziękuję.
„Pokonaj lęk przed morzem”.
„Przekłuj sobie uszy”.
„Przejedź się w wesołym miasteczku”.
„Wsiądź na rower. Poleć samolotem”.
„Pokaż swoje rysunki”.
„Znajdź pracę”.
Co narysowałaś?
To serce.
„Miłość”.
…słońce w Apulii.
Michele Conella w prognozie potwierdza nadejście wyżu z Azorów…
Od czego zaczniemy?
Bo akurat coś zrobię.
Popatrz tylko na mnie.
Nie wydaje mi się, żeby to był lęk.
Spotykasz się z ludźmi, masz swoje życie.
Upijasz się.
Ludzie z lękami
nie muszą całymi dniami ryczeć pod kołdrą.
To tak nie działa.
Zaczęłabym od morza.
Jutro ładna pogoda.
Czemu tak ci zależy?
Bo kochałam Emmę.
MISS BARI ZAPISY
Naprawdę się zapiszesz?
Każdy ma swoje zboczenie.
Nie odwieziesz mnie najpierw do domu?
Kiedy zaczniesz ją realizować?
Ty znowu o liście? Mówiłam, nie zacznę.
Dobra, idę. Pa.
Zdążę się jeszcze zapisać na konkurs?
Śmiało.
Jesteśmy na liście. Możemy wejść?
Marco!
Kochanie.
Skarbie. Śpisz?
Mam świetne wieści.
Betta chce, żebyś z nią pracowała.
Piłaś wczoraj?
Nie. Czekaj. Nie rozumiem.
Żebym pracowała w jej restauracji?
Jako kelnerka, skarbie.
Praca!
Czy to nie wspaniale?
Czemu zawsze mieszasz się w moje sprawy?
Nie chcę litości twojej znajomej!
Znajdę pracę, jeśli zechcę.
Nic nie zrobiłam. Słowo.
- Akurat. - Naprawdę. Betta zadzwoniła.
„Maria zwariowała.
Ukradła pieniądze z kasy i musiałam ją zwolnić.
Czy Sole może mi pomóc?”, tak powiedziała.
Co robisz? Gdzie idziesz? Sole!
Dzień dobry. Wróciłaś do życia.
Jak mogłaś?
Jak mogłam co?
Szukasz pracy, kelnerka mamy ją straciła.
Rzuciłam tylko: „Jeśli szukasz wariatki, znam jedną”.
Nie prosiłam o to i mówiłam, nie zrealizuję tej listy.
No to nie. Zostań taka, skoro tak ci się podoba. Pa.
Myśli, że tylko ona ma problemy.
A jeśli spróbuję i się nie uda?
To najwyżej się nie uda.
Mogę go gdzieś zakopać
i nigdy więcej o nim nie wspominać?
A nie chciała pani pracować? Być jak inni?
Wiem, że to trudne. Będzie się pani źle z tym czuła.
Realizując listę czy też nie.
Ale pomoże pani tylko pierwsza opcja.
A jeśli wybiorę drugą?
Nawet lepiej.
Więcej zarobię.
A co z Massimo?
Wrócimy do tego innym razem.
Szkoda.
RESTAURACJA BETTY
Przepraszam.
O Boże.
Dzień dobry.
Chcą państwo zamówić?
Kogo próbujesz oszukać?
Widać, że nie jesteś kelnerką.
Udaje.
To nie takie proste.
Sole?
Sole!
Gotowa?
Stolik numer sześć. Angielska para. I uśmiechaj się. Rozumiesz, Sole?
- Znasz trochę angielski, prawda? - Tak.
Wine. Aperitif. Dobrze?
Dzień dobry.
Tak.
Pani.
- I pana. - Świetnie.
Bardzo dziękujemy.
Kochanie.
Czego chcesz?
Nie za ciasny kołnierzyk? Rozepnij bluzkę.
Przestań, proszę!
Po co tu przyszłaś?
Byłam na zakupach.
Pomyślałam: „Odwiedzę ją pierwszego dnia.
Ucieszy się”.
Nie cieszę się. Jestem w pracy. Przestań.
Spotkałam rodziców Massimo.
Tak się cieszą, że wrócił. Nie mogą w to uwierzyć.
- Mamo, pracuję. Proszę. - W każdym razie.
Zaprosiłam ich na twoje urodziny.
Cokolwiek planujesz.
A oni zaprosili cię do siebie na obiad.
Co? Jak śmiałaś?
- Jesteś jutro zajęta? - Nie twoja sprawa.
To zadzwoń do nich. Nie jestem twoją sekretarką.
Zadzwonię teraz.
I chciałam kawę, swoją drogą.
Nie. Nie mogę znowu spotkać Massimo.
Cześć, Lia. Cześć.
Tak, wszystko w porządku.
Tak, mama mi mówiła. Chodzi o to…
Oczywiście, że będę!
Zastanawiałam się tylko, co przynieść.
Idealnie.
Tak, pozdrów ode mnie Massimo. Do jutra.
Pa.
Czemu to robię?
Mówię ci, Massimo Di Lorenzo to nie twoja bajka.
Masz obsesję.
Nie ma tematu.
Lubiłam Massimo, kiedy byłam mała.
- A teraz nie? - Nie.
Byłaś w innych związkach?
Masz inne doświadczenia? Ty?
Oczywiście.
Jeśli natknę się na dr. Basile’a, można to uznać za doświadczenie.
Trzeba ci kogoś nowego.
- Rozumiesz? - Nie.
Świeże mięsko.
- Idziemy do klubu? - Nie.
Nie. Znajome robią dziś u siebie imprezę.
Czemu musimy coś robić?
Tutaj jest nam dobrze.
Spodoba ci się.
Byłam kilka razy modelką. Tak poznałam Danio.
- Może są też modele. - Oby!
Może klub byłby lepszy.
- Sole, chodź! - Chodź!
Dobry kształt.
Super, co nie?
Dobrze. Idealnie.
Jest Danio.
Poznajesz ją trzeźwą?
Dzięki za tamtą noc.
Jesteś tu w sprawie listy? Rysowanie?
Gadałam jakieś głupoty.
To nie głupoty.
Drogie panie?
Przyszły panie rysować?
Ona jest artystką.
Proszę.
Siadaj.
Sole.
Co z Leo?
Mówi, że nie jest pewien. Znika, nie odbiera telefonu.
Zapomnij o nim.
Chcę tylko pogadać.
O czym? Skoro tak się zachowuje.
- Właśnie. - Moment.
Niedorzeczne.
Siadaj, Sole.
Nie, siądę tam.
- Tu jest za dużo ludzi. - Dobra.
Obrzydliwe!
Tak, okropne.
- Ale brzydkie! Co to jest? - Koszmar.
Patrz na jej twarz!
Co to za gówno? Naprawdę!
- Co to ma być? - Ohyda!
Paskudne!
Ale brzydkie!
Sole!
W porządku?
Na razie zrobiłam tyle.
7. ZNAJDŹ PRACĘ
Brawo.
Pierwszy raz to od pana słyszę.
Wie pani co?
Dwa lata temu nie ruszyłaby pani listy.
Ani rok temu.
Nie rozumiem. Mam być wdzięczna Massimo?
A chce pani o nim pomówić?
Pomogłoby to pani.
Czemu pani nie chce?
Bo przypomina pani, że Emma odeszła?
Cześć.
Żeby było jasne. Obiad to nie był mój pomysł.
Pójdę, jeśli chcesz.
Nie patrz tak na mnie.
Dobra.
Nie znalazłem listu. Emma dała mi go dwa lata temu
przed wyjazdem do Francji.
Chciałem ci go dać.
Po prostu
po…
po wypadku unikałem rzeczy Emmy.
Przepraszam.
Naprawdę.
Chodź, wejdź.
Cztery kilogramy lasagne czekają.
Wybacz jej.
Nie, czekaj. Zgadnę.
To
lista strachów.
Daj mi przeczytać.
Nie, raczej nie.
Dobra.
Kiedy wracasz do Mediolanu?
Nie mów nikomu.
Nie chcę wracać do Mediolanu.
Dlaczego?
Nie wiem.
Zawsze byłem kapryśny.
Tyle mnie ominęło.
Między innymi ty.
Cieszę się, że nie wyjechałaś.
Nie.
W końcu nigdzie nie wyjechałam.
Nawet gdybyś wyjechała, pozostaniesz sobą.
A jeśli nie wyjedziesz, pozostaniesz sobą.
Mniejsza.
Ale nudzę.
Patrz. Poznajesz?
Innym razem, dobrze?
Długo mam jeszcze czekać?
Na co?
Kiedy powiesz, jak wczoraj poszło?
Mogłabyś mi pomóc.
Akurat. Nie jestem kelnerką.
Dobra. Rozumiem. Do niczego nie doszło.
Dzięki Bogu Massimo to nie moja bajka.
Dlaczego?
Zdradzę tylko tyle. Mówił, że tęsknił.
Jak to mówił?
Mówił, że nie był szczęśliwy w Mediolanie i zbyt wiele go ominęło,
między innymi ja.
Między innymi.
Nie rozumiem?
Tęsknił za wieloma rzeczami, między innymi za tobą.
Potem był taki moment, kiedy…
Pocałował cię?
Nie…
Nie.
Zaczekaj. Nie da się tak po prostu…
Nie widzieliśmy się dwa lata. Poza tym ten list.
- To nie mogło się zdarzyć. Za wcześnie. - Co za wcześnie?
Latasz za Massimo od zawsze!
- Dokąd idziesz? - Na próby na wybiegu.
Moje rysunki.
No nic. Próbowałam.
Pójdę, dopóki nikt mnie nie zobaczył.
- Cześć. - Cześć.
Wchodziłaś?
Nie.
Właściwie tak.
Ale nie.
Na pewno świetnie rysujesz.
- Cześć. - Cześć, Sole.
- Cześć. - Cześć.
Zwróćcie uwagę na to, jak siedzicie.
Dobrze.
Głowa.
Plecy prosto.
Dobrze. Bardzo dobrze.
Zapomnij.
Ale dziękuję. Byłeś bardzo miły.
Gdyby nie ty, nawet bym nie weszła.
Mnie też trudno się wchodzi.
Czemu?
Zawsze przychodziłem tu z Leonardem.
Dobra.
Do zobaczenia we wtorek. Czekam w środku.
Nie. Zaczekam tutaj.
Dziękuję.
- Pa. - Pa.
Sole?
Tak?
Słuchaj…
Jesteś głodna?
Potem rok w Hiszpanii.
Berlin, Portugalia, Reggio Calabria, rodzinne miasto mojej mamy.
Potem wróciłem do Moli.
Czasem pakuję się i jadę.
Co robisz w tych miejscach?
Cokolwiek. Pracuję dorywczo.
Na filozofii obecność nie jest obowiązkowa.
A ty? Studiujesz?
Kiedyś studiowałam.
Zapisałam się na Uniwersytet Rzymski.
Ale
nigdy tam nie byłam.
Dlaczego?
- Dziękuję. To wszystko? - Tak.
Dziękuję.
Nic więcej nie chcesz?
Nie.
Ale jeśli teraz czegoś nie zjem…
- Jak idzie z listą? - Nie wiem?
A ten facet, który ci się podobał?
Nie słuchaj Miriam.
Wygaduje jakieś bzdury.
Ale wyglądałaś na zakłopotaną, kiedy o nim wspomniała.
Nie. Nie byłam zakłopotana.
Byłam trochę pijana.
On…
Kochałam się w nim, już kiedy byłam mała.
To moja pierwsza miłość.
Rozumiem.
Nie mówmy o miłości. Nie chcę, żebyś myślał o Leonardzie.
Nie, myślałem o mojej pierwszej miłości.
Dziewczyna z liceum.
A potem zrozumiałeś, że wolisz chłopców?
Nie. Że dziewczyny też wolę.
Nie dali mi moich krokietów.
Patrz na niego.
O Boże. Niedobrze mi.
- Nie mogę patrzeć. - Co jest?
Sole!
Sole, wracaj!
Cholera, moja focaccia.
- Skacz! - Sole!
Nie chcę…
Sole.
Sole, wracaj. Sole!
No i skoczył, a my nie widzieliśmy!
Trzeba oddzielić żółtko od białka i dodać cukru.
Ubijasz i obracasz. Tak wymieszane będą miękkie.
Sole!
Wiesz, dokąd jadę?
Do Peppino.
Gianni. To Danio.
Mój chłopak.
Danio. Miło pana poznać.
Miło poznać.
Tak nagle?
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Wiesz, jak to jest.
Jesteś skończony bez trójki dzieci w wieku 20 lat.
Nie musisz mi mówić.
Jesteśmy. Tu mieszkam.
- Odprowadzę cię. - Nie, pójdę sama.
Dziękuję, że mnie odprowadziłeś.
Dobra.
- Więc dobranoc. - Dobranoc.
Cześć.
- Cześć. - Sole, Vittoria.
- Vittoria, Sole. - Cześć.
Miło cię poznać.
Wreszcie się spotykamy. Tyle mi o tobie opowiadał.
Masz szczęście, że tu jesteś.
To cudowne miejsce.
Muszę lecieć. Mama na mnie czeka.
Przepraszam.
- Pa. - Pa.
Co za dupek.
Nie powiedział ci, że do siebie wrócili.
Mówi jej z dwuletnim opóźnieniem.
Wynajmijmy kogoś, kto sprawi, że on zniknie.
Może to ustawi go do pionu.
Gotowe?
Wyglądasz świetnie!
- Cudownie. - Wygrasz w tym roku.
Piękna.
Co za entuzjazm, Sole! Wciąż masz taką minę?
Chodź. Idziemy.
Ruchy! Chodź.
Chodź.
Voilà!
Powiedzmy, że to nie mój styl.
- Co? - Czemu nie?
Tylko twoja piżama jest mniej seksowna.
- Właśnie! - No co?
Rozpuszczę twoje włosy.
- Zobaczmy. - Piękna.
- Świetnie wyglądasz! - Tak.
Seksowne spojrzenie. Zmruż oczy.
- Popracujemy nad tym. - Tak.
Piękna!
Ale nie rozumiem.
Skoro jest z nią, czego chce ode mnie?
A pani wie, czego chce od niego?
Powiedziała mu pani kiedyś?
Nie można żyć na domysłach i hipotezach.
„Może mu się podobam. Ale jest Vittoria, więc może”…
Dość!
Ludzie nie czytają nam w myślach.
Musi się pani otworzyć.
Powiedzieć im, czego pani chce.
Spróbować, dobrze?
Massimo!
Sole?
Wszystko gra?
Tak.
Świetnie wyglądasz.
Przypadkiem jedziesz
w tę stronę?
Tak.
Odwiozę cię, jeśli tylko powiesz gdzie.
Pasuje mi prosto.
Muszę kupić mozzarellę.
To trochę daleko, ale mają świetną mozzarellę. Dlatego.
Ale…
Tak?
Twoja dziewczyna?
Wyjechała.
Wspominałeś, że zerwaliście ze sobą.
Tak. Właściwie to ona ze mną zerwała.
Ale wczoraj wsiadła w pociąg i tu przyjechała.
Bo chciała się zejść?
To znaczy ona.
Ale nie wiem, czy chcę się schodzić.
Ten chłopak z wczoraj.
- Odprowadzał cię do domu… - Kto?
To twój chłopak?
Nie! On…
To mój przyjaciel. Ma…
ma chłopaka.
Rozumiem.
FABRYKA SERA LORUSSO
Zaczekam i odwiozę cię do domu.
Nie, jedź. Nie przejmuj się.
Cześć.
- Skarbie. - Cześć.
To wszystko?
Kochanie, wracasz o tej porze.
Dobra.
Gdzie byłaś?
W pobliżu.
Z kim byłaś? Mogę spytać?
Co ci do tego?
Zawsze się denerwujesz.
No i co z tego?
A ty nic nie mówisz.
Co mam powiedzieć?
Kochanie, prawie cię nie widujemy.
Mogłaś chociaż zadzwonić i powiedzieć, że będziesz późno.
Jak nie wychodzę, narzekasz.
Jak wychodzę, nadal narzekasz.
Co z tobą?
- Piłaś? - Zjedz coś.
Nie jestem głodna! Straciłam apetyt!
A jeśli spróbuję i się nie uda?
To najwyżej się nie uda.
Nie patrz w dół. Jedź prosto. Patrz przed siebie.
Z drogi!
Dalej! Prosto!
Jedziesz! Dobrze.
Pomocy!
Świetnie!
Brawo!
To tylko mała dziurka w uchu. Przestań!
I jak?
Żyję.
Może pan dać trochę więcej?
Wyobrażam sobie mamę,
jak otwiera drzwi i mnie widzi.
- Jak się nazywa inżynier? - Peppino.
Tak nazwiemy naszego syna!
Cudowne imię.
Twoja mama się ucieszy. Gianni się ucieszy.
Sole!
Może w twoje 25 urodziny wybierzemy się gdzieś razem?
Do Barcelony!
Na Ibizę!
Nie, gdzieś bliżej!
Sycylia!
Nie! Paryż!
Jedźmy do Paryża w twoje urodziny!
Na twoje urodziny.
- Tak wcześnie? - Tak.
To nie prezent urodzinowy.
To prezent na twoje urodziny. Otwórz. No, już.
Będziemy razem świętować w Paryżu.
To jakiś żart?
Czemu?
Emmo, to ja. Sole. Twoja przyjaciółka. Pamiętasz?
Ta z różnymi lękami, która nie może latać?
Wiem. Ale kończysz 23 lata. Musimy od czegoś zacząć.
Więc?
Więc odważnie odbędziesz dwuipółgodzinny lot.
To niedługo. Dasz radę.
Co cię opętało?
Nawet lekarz mówi, że musisz coś zrobić.
Zaraz. Obiecałaś pojechać ze mną do Rzymu.
Spotykasz Xaviera, wybierasz życie w Paryżu,
Nic nie mówię.
To twoje życie. Ale czegoś nie rozumiem.
Moja wina, że nie odwiedzę cię w Paryżu?
Nie mówiłam tak.
Właśnie, że tak.
Nie możesz po prostu powiedzieć „Bądź dzielna i leć”. To nie mój wybór.
Nie powiedziałam tego.
Ale nie zobaczyłybyśmy się już, gdybym nie wróciła.
Wiesz to.
Zostawiłaś mnie w tym głupim mieście!
Wyjechałaś robić, co chcesz, a ja utknęłam tu sama.
Nie jestem twoją niańką, a przyjaciółką!
Nie moja wina, że wciąż tu jesteś!
Masz.
Zostań w Paryżu z Xavierem. Nie chcę cię więcej widzieć.
Widzisz, co robisz? Uciekasz.
Uciekaj. Narzekaj.
Zamiast tego zrób coś!
Co się stało?
Przepraszam. Chyba już pójdę.
- Przepraszam. Idę do domu. - Co?
5. POLEĆ SAMOLOTEM DO PARYŻA I ODWIEDŹ XAVIERA.
SPRÓBUJEMY JESZCZE RAZ JUTRO?
- Nie myśl o tym. Chodź. - Nie.
Pamiętam, że świetnie pływasz.
- Nie. - Chodź.
- No. - Nie mogę.
- Bo cię ściągnę. Trzy… - Nie!
- Sama to zrobię! - No to chodź.
No dalej. Wskakuj.
No już! Trzy.
Dwa.
Jeden.
I jak?
- Fajnie. - Widzisz?
Więc?
Co następne na liście?
Nie powiem. To tajemnica.
Naprawdę?
No dobra, powiem ci.
Więc…
Chcę obchodzić moje urodziny w Paryżu.
W Paryżu?
Tak.
Pamiętasz? Emma mnie zaprosiła, a ja nigdy nie poleciałam.
Postanowiłam lecieć jutro samolotem.
I już rozmawiałam z Xavierem.
- Twoi rodzice wiedzą? - Nie.
Kiedy tam dotrę, zadzwonię do nich.
Mam 25 lat, mogę świętować, jak chcę. Tak?
Jasne.
I chcesz je uczcić z Xavierem?
Tak.
Dobra. Co mam powiedzieć?
Leć bawić się z Xavierem.
Jesteś zły na Xaviera?
To nie jego wina. To ten drugi
w nich wjechał. Nie możesz winić Xaviera.
Wiem. Masz rację. Po prostu…
Przepraszam.
Sole.
Zaczekaj.
Wszystko w porządku?
- Tak. Dziękuję. - Miłego dnia.
Dziękuję.
- Proszę pani? - Przepraszam.
Przepraszam.
Czemu nie chciała pani przyjść?
Wiem, co pani myśli.
To nie regres.
To nie wymazało pani postępów.
Tak, ale było mi lepiej.
Od roku nie miałam ataku paniki.
Procesy leczenia nie są liniowe.
Nie mogę zagwarantować, że wszystko będzie dobrze.
Ale gwarantuję, że ze wszystkim sobie pani poradzi.
Twoje złote urodziny są ekscytujące.
Ale atak paniki to już za wiele.
Dziękuję.
Wszyscy się boimy.
Emma się nie bała.
Sole.
Emma była pełna obaw.
Bała się być sama.
Bała się, że nie znajdzie pracy.
A kiedy ją znalazła,
bała się, że ją zwolnią.
Bała się, że cię straci.
Że o niej zapomnisz.
Nigdy mi nie mówiła.
Bo bała się, że będziesz się martwić.
Najlepszego.
Dziękuję.
Wpadłem zobaczyć, jak się masz i…
Dobrze, dzięki.
Rozumiem, że chcesz być sama.
Rozumiem, że nie chcesz nikogo widzieć.
Cześć, Massimo.
Cześć.
Sto lat
Sto lat, niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
- Wspaniale! - Sto lat!
Świetnie!
1. PRZEZWYCIĘŻYĆ STRACH PRZED WODĄ
2. PRZEKŁUĆ USZY
3. PRZEJECHAĆ SIĘ W LUNAPARKU
4. WSIĄŚĆ NA ROWER 5. POLECIEĆ SAMOLOTEM
6. POKAŻ RYSUNKI 7 . ZNALEŹĆ PRACĘ
Znowu?
Spokojnie, nie przeczytam twojej listy.
Słuchaj, Sole. Mam pytanie… Nie.
Nie chcę o nic pytać. Chcę ci coś powiedzieć.
Wybacz, ale to skomplikowane.
Wiesz, kiedy…
Kiedy czegoś bardzo chcesz, ale to zły moment.
To znaczy nie…
Kiedy to się dzieje, nie ma pewności,
że to odpowiednia sytuacja…
Nie mogę uwierzyć.
Czekałam
całe życie,
każdego dnia, na tę chwilę i…
nadeszła.
Massimo, przykro mi, ale nie jestem…
Przepraszam.
Massimo! Zaczekaj.
Nie odchodź.
Chyba czułam coś do Massimo,
bo potrzebowałam jego potwierdzenia, że nic mi nie jest.
Ale to,
cokolwiek to jest,
wydaje się dużo lepsze.
Cześć.
Moja kurtka.
Świetna impreza.
Pyszny tort.
Sole!
Kto to?
Co tam?
Łysienie plackowate.
Jak myślisz, po co zapisałam się na Miss Bari?
Chciałam wziąć udział w konkursie,
by po raz ostatni poczuć się piękną
z moimi włosami.
Ale mam dość udawania.
Czemu ja muszę to robić?
Bo jesteś z nas najodważniejsza.
TEATR VAN WESTERHOUT
MISS BARI FINAŁ
Przepraszam. Rybak spóźnił się z rybą!
Chodźcie!
Czas na numer szósty…
Przepraszam.
…Elena Gentile!
Biolożka.
Kolejna runda oklasków i kontynuujemy z siódmą uczestniczką.
To Antonella Ranieri.
Studentka prawa
z pasją do sportu i podróży.
Jaki ma numer?
- A teraz numer osiem. - Nie ma jej.
Miriam Amoruso.
- Piękna! - Moje kochanie!
Jesteś boska!
Dalej, Miriam! Rządzisz!
Dajesz!
Dawaj, piękna!
I rośniemy w siłę z Flaminią Latini!
Ma jedno marzenie, zostać blogerką modową.
Będę tęsknić za tym miejscem.
Masz szczęście, że tu mieszkasz.
Ale sezon się skończył, co będziesz robić?
Dalej pracować w restauracji?
Nie wiem. Nie myślałam o tym.
Powinnaś nas odwiedzić w Rzymie.
Mamy pokój gościnny.
No, powiedzmy schowek dla gości.
Dobra, dziewczyny. Idę.
Dokąd?
Do domu. Zanim zgłoszą zaginięcie.
Zaczekaj.
Rusz się.
Tak, ale zaczekaj na nas.
Serio, odwiedź nas, dobrze? Będziemy tęsknić.
Dziewczyny! Zaczekacie na nas?
Dawaj, Sole, chodź!
9. RZYM
Myśli pan, że jestem gotowa?
Czuje się pani gotowa?
Jeśli się pani zdecyduje, odradzam lot samolotem.
Nic nie rozumiem, kochanie. Znalazłaś pracę?
Wiesz, ile kosztuje czynsz w Rzymie?
I po co chcesz jechać do Rzymu?
Z Miriam jest inaczej.
Ma cel w Rzymie. Studiuje na uniwersytecie.
A ty? Dwa lata temu było inaczej.
Chciałaś się zapisać, pozwoliliśmy ci
i wiemy, jak było. A teraz?
Teraz nie jest jak dwa lata temu.
Jeśli pojedziesz do Rzymu, popełnisz wielki błąd.
I na tym poprzestanę.
Cześć!
Zaczniemy od pokoju Marty. Czyli tego.
Oczywiście rozpieszczony bachor ma też balkon.
Pożyczę ci!
Może po miesiącu z nami postanowisz wyskoczyć.
A to jest łazienka.
Ale nie skorzystasz, bo Miriam tam mieszka.
- Nieprawda! - I wie to!
Wreszcie mamy szafę dla gości.
Twój pokój.
Jest trochę mały,
ale nadrabia cudownym zapachem stóp.
Czekamy na ciebie, Sole!
Powinnam zabrać?
Przepraszam.
Oglądaj, jeśli chcesz.
Sole, są piękne.
Czy to Danio?
Widziałam, jak na niego patrzysz.
Sole, jest piękny.
- Narysowałaś w szkole? - Nie, w domu.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jutro wcześnie rano.
Jedziemy autem Miriam.
Ona prowadzi.
Na pewno pójdzie dobrze.
Mam nadzieję,
że nie wywinę nic, jak zwykle.
Kto tak powiedział?
Bo może nie dam rady i zawrócę.
Chcesz jechać do Rzymu?
Tak. To dla mnie bardzo ważne.
Więc musisz to zrobić.
Przepraszam.
Muszę wracać do domu i się spakować.
W ogóle się nie przygotowałam.
Mama ciągle daje mi różne torby.
Nie wie, że mój pokój jest mały. To nie hipermarket.
I trzeba się pożegnać z krewnymi, teściami.
To znaczy, nie mam teściów, ale mam 18 kuzynów…
Kiedy wrócę, nie będzie cię tu.
Może pojedziesz na Madagaskar albo…
Albo do Rzymu.
Pożegnałaś się ze wszystkimi?
Nie dadzą mi spokoju, jeśli nie.
Tak, mamo.
Zadzwoń, kiedy tam dotrzesz.
Dobrze, mamo.
Dzwoń, jeśli czegoś będzie ci trzeba.
Dobrze.
No już, mamo.
W razie problemów
lub jeśli się rozmyślisz, będziesz nieszczęśliwa,
to jest twój dom.
Jesteśmy tutaj.
Skarbie.
Co? Nic ci nie zrobi.
Miriam, jedźmy!
O Boże.
- Pa. - Pa.
Pa, mamo.
Do zobaczenia.
Pa, Elide.
Pa, kochanie.
Jedźcie powoli!
A jeśli spróbuję i się nie uda?
Napisy: Paweł Zatryb