Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dzika Australia.
Pradawny świat pustkowia i piasku.
Tu, pośród najwyższych szczytów gór, kryje się tajemna dolina.
W tej oto magicznej oazie
gromadzą się liczne zwierzęta uciekające od pustynnej suszy.
Dla stworzeń, które stworzyły sobie tu dom,
jest to prawdziwy raj.
Jednak krajobraz doliny zdominował jeden gatunek.
Kangur olbrzymi.
DOLINA KANGURÓW
Dolinę zamieszkuje ponad dwa tysiące kangurów,
a to jest historia jednego z nich.
Poznajcie Malę.
Wkrótce czeka ją największe wyzwanie w jej życiu.
Do tej pory jej matka Lowanna zapewniała jej ciepło i ochronę.
Dziś po raz pierwszy w życiu
Mala zamierza opuścić bezpieczną torbę swojej mamy.
Witamy na świecie, Malo.
Od teraz Mala będzie mierzyć się z wieloma przeszkodami.
Ma tylko 12 miesięcy, by nauczyć się sztuki samodzielnego przetrwania.
Szanse, że się jej to uda, są niewielkie.
Tylko jedno na pięć młodych dożywa pierwszych urodzin.
To dlatego, że w tym raju czyha ogromne niebezpieczeństwo.
Czarny las.
Otacza on dolinę.
W tym strawionym przez pożary lesie pozostały już tylko największe drzewa.
Reszta to spalone szczątki niegdyś bujnego krajobrazu.
Kangury tu nie przychodzą.
To dlatego, że mieszka tu ich największy wróg.
Wataha psów dingo.
Migaloo jest wieloletnim przywódcą stada.
To najlepszy myśliwy w rodzinie.
Jego synem jest młody czarny dingo o imieniu Miro,
który, tak jak Mala, przyszedł na świat zeszłej zimy.
Miro uczy się polować.
Dziś będzie mógł się wykazać.
Lowanna była tu już wiele razy.
Jako doświadczona matka wie,
że najlepiej uciekać z Malą dopiero wtedy, gdy będą je ścigać.
Panika może okazać się śmiertelna.
Miro jest nowicjuszem w tej grze.
Uczy się, że dorosłe kangury potrafią przechytrzyć i uciec dingo.
Musi poszukać kogoś wolniejszego i bardziej bezbronnego.
Takiego jak kangurzątko.
Albo kangurzyca niosąca w torbie młode.
To jego szansa.
Kangurzycę obciąża młode, które jest dużo większe od Mali.
Ale samica nie podda się bez walki.
Uciekając w takim tempie, samica ledwo utrzymuje młode w torbie.
Miro nie potrafi się skupić.
Jest niedoświadczony i łatwo się rozprasza.
To widać.
Miro musi nauczyć się radzić sobie sam.
Kończy mu się czas.
Miro w końcu opuści watahę i założy własną rodzinę.
Kiedy nadejdzie ten czas, będzie musiał być lepszym myśliwym.
Młode, które uciekło, ma szczęście, że żyje.
To ważna lekcja dla Mali.
Torba Lowanny nie jest już bezpiecznym schronieniem.
Do doliny zawitało lato.
Dni są długie,
a trawa wysoka i złocista.
Młode pająki unoszą się wysoko na cienkich nitkach pajęczyny,
pokrywając okolicę jedwabistym welonem.
Minął miesiąc, odkąd Mala postawiła pierwsze kroki poza torbą mamy.
Ma teraz przepiękne bladoszare futro,
takie samo jak jej matka.
Mala urodziła się w rodzinie kangurów zwanej stadem.
Jest tu najmłodsza
i nadal uczy się, kto jest tu kim.
Każdy z jej krewnych
ma własną, wyjątkową osobowość.
Kangury porozumiewają się ze sobą
za pomocą gdakań i pomruków.
Bamir, największy samiec w dolinie i ojciec Mali,
jest królem stada.
Rozdarcie w lewym uchu to blizna będąca pamiątką po walce o tron.
Jako król, Bamir jest jedynym samcem, który może otwarcie flirtować z paniami.
Gdy przechodzi obok,
inne samce muszą kucnąć i kaszlnąć, żeby okazać mu szacunek.
On sam również przypomina reszcie, kto tu rządzi.
W stadzie dorasta także brązowe kangurzątko o imieniu Buru.
Urodził się w tym samym czasie co Mala
i jest prawdziwym łowcą przygód.
Podczas gdy Mala niechętnie opuszcza torbę mamy,
Buru wyrusza na zwiedzanie świata.
Opanował już sztukę skakania.
Problem w tym, że Buru ma tylko jedną prędkość.
Pędem, ile fabryka dała.
Mala najchętniej przemieszczałaby się tylko w torbie mamy,
ale tak niczego się nie nauczy.
Kangur, który nie umie skakać,
nie zdoła uciec przed niebezpieczeństwem.
W dolinie stado ma wielu sąsiadów.
Jedni są mili, a inni wrogo nastawieni.
Komu Mala może ufać?
W podziemiach doliny mieszka ktoś, komu kangury wolą nie przeszkadzać.
To wombat Warren.
Zrzęda z sąsiedztwa.
Po codziennym porannym drapaniu
Warren zabiera się do pracy.
Jak wszystkie wombaty, Warren mieszka sam.
I zażarcie broni swojej cennej posesji.
Warren nie toleruje intruzów.
Dziś więc nie zazna chwili spokoju.
Intruz wdziera się na jego teren,
wcinając trawę Warrena.
Strasznie się tu szarogęsi!
Skandal!
Warren musi pokazać temu pyszałkowi, kto tu rządzi.
Trochę nam żal Warrena.
Nie każdy ma rodzinę, która się o niego zatroszczy.
Będzie go chronić.
W południe temperatura gwałtownie wzrasta.
Kangury liżą łapy, żeby się ochłodzić.
A potem można się odprężyć.
Drzemki kangurów są krótkie, kilkuminutowe,
a jedno ich ucho nieustannie nasłuchuje zagrożeń.
Mala uczy się znaczenia różnych dźwięków.
Dolina wypełniona ptasią pieśnią to znak, że wszystko jest w porządku.
Ale skrzek… to ostrzeżenie.
Orzeł australijski.
Ten złapał właśnie królika.
Skrzydła o rozpiętości ponad dwóch metrów pozwalają mu zaatakować dorosłego kangura.
Buru nic nie zauważył.
Orzeł zaczyna polowanie.
Korzystając z prądów powietrznych,
szuka odpowiedniego celu.
Niedoświadczone kangurzątko byłoby łatwym posiłkiem.
Na szczęście straż sąsiedzka czuwa.
Chroniące swoje terytorium sroki i kruki
nękają orła, póki nie opuści on doliny.
Teraz Mala widzi, jak ważne jest dostosowanie się do otoczenia.
Następnym razem Buru może nie dostać drugiej szansy.
Podczas długich letnich dni
w powietrzu roi się od namolnych, gryzących owadów.
Są ich miliony.
Dość dużo, by doprowadzić kangura do szaleństwa!
Mala nie wie, jak uciec od tych maleńkich natrętów.
Jest jednak jedno małe stworzenie, które może pomóc kangurowi.
Oto pliszka Willie.
Willie nie może się oprzeć pysznym, skrzydlatym owadom.
Co prawda trudno je złapać,
ale Willie ma asa w rękawie.
Kiedy kangury się poruszają,
wzbudzają owady do lotu.
Willie skacze z kangura na kangura,
atakując w idealnym momencie.
Udręczona natrętnymi owadami Mala
właśnie znalazła nowego przyjaciela.
Zbliża się jesień.
Dni są coraz krótsze.
Gdy zapada noc,
pojawia się nowy, spektakularny świat.
W blasku księżyca
dolina przypomina gobelin pełen dziwnych widoków i dźwięków.
Mala zaczyna pojmować zasady swojego świata.
I jego niebezpieczeństwa.
Ale wciąż jest tyle do odkrycia.
Nawet strachliwe kangurzątko może tu poczuć zew przygody.
Oczom Mali ukazuje się nowy widok.
Świecące grzyby rozkwitają niczym magiczne parasole.
To las, który tętni życiem.
Ukryte w najgłębszych jaskiniach świetliki
mienią się w ciemności.
To istne morze złożone z tysięcy migoczących pochodni.
Każdy świetlik generuje własne światło.
Ale w głębi lasu widać coś jeszcze dziwniejszego.
Światło księżyca przemienia tutejszy krajobraz.
I wiele jego stworzeń.
Łuski, futro i pióra pochłaniają światło ultrafioletowe,
tworząc nowe, żywiołowe barwy.
Różowe plamki na futrze niełaza.
Albo neonowy grzebień kakadu.
To rzadkie zjawisko
występuje często jedynie w lesie otaczającym dolinę Mali.
Wraz z nadejściem świtu Mala zaczyna nowy etap życia.
Wreszcie nauczyła się skakać
i odnalazła pewność siebie, aby cieszyć się światem poza torbą mamy.
Ale to dopiero pierwszy krok.
Za sześć miesięcy zostanie sama.
Trzeba się jeszcze wiele nauczyć.
Wraz z nadejściem jesieni
kończą się męczące upalne dni.
Buru wpatruje się z zaciekawieniem w nowe zjawisko zwane mgłą.
W powietrzu czuć wiatr zmian.
Chłodna pogoda to zwiastun początku walk bokserskich.
Buru też chce wziąć w nich udział.
Trzeba opanować kilka ruchów.
Przyduszanie.
Klasyczne zapasy.
Oraz chwytanie rywala niezwykle ostrymi pazurami.
Ale główna broń kangura jest najtrudniejsza do opanowania.
Ich potężne kopniaki mogą połamać kości.
Buru odkrywa, że prawidłowe kopnięcie wymaga siły…
i równowagi.
Na razie Buru jedynie ćwiczy swoje umiejętności.
Ale pewnego dnia będzie musiał opuścić stado
i walczyć o pozycję dominującego samca.
Król Bamir też kiedyś przebył tę drogę,
wiele lat walcząc, by dojść na sam szczyt.
Teraz walczy tylko wtedy,
gdy ktoś odważy się rzucić wyzwanie królowi.
Okazuje się, że jest jeden młodzian,
który uważa, że to on powinien nosić koronę.
Okazuje to swoim zachowaniem wobec pań.
Nazywa się Doan.
Sztywne tylne kończyny Bamira oznaczają „wycofaj się”.
Jeśli Doan go nie posłucha,
Bamir będzie musiał z nim walczyć.
Buru ma miejsce w pierwszym rzędzie.
Bamir próbuje duszenia,
ale nie jest w stanie rzucić Doana na ziemię.
Próbuje ponownie.
Źle ocenił sytuację,
ale to nie koniec.
Żenujący i niewymuszony błąd Doana kończy całą walkę.
Bamir świętuje zwycięstwo.
Na razie korona pozostanie w jego posiadaniu.
Minęły trzy miesiące, odkąd Mala pojawiła się na świecie.
Teraz jest już za duża na worek mamy.
Mala poznaje najlepsze ścieżki i skróty,
które przecinają tę dolinę od tysięcy lat.
Po dotarciu na szczyt wzgórza
Lowanna uczy Malę, by się zatrzymywała, patrzyła i słuchała.
Kangur, który jest uważny,
słyszy ostrzeżenia dobiegające z drzew,
wyczuwa zapachy niesione przez wiatr
i reaguje na dźwięk dochodzący z głębi lasu.
Nadchodzą.
Mala wpada w panikę.
Zostaje oddzielona od Lowanny.
Zgubiła się.
Po wcześniejszej porażce
Miro musi się dziś spisać.
Przy tylu uciekających kangurach trudno jest mu wybrać jeden cel.
Jeden kangur postanowił nie uciekać.
Król stada, Bamir, postanawia się bronić.
Tak wielki kangur potrafi zadać śmiertelny cios.
Dingo podejmuje ogromne ryzyko.
Potrzebuje pomocy reszty watahy,
ale nie może liczyć na wsparcie.
Wygląda na to, że Miro znów źle wybrał ofiarę.
To dorosła samica.
Nie mógł wybrać trudniejszego celu.
Miro znów został przechytrzony.
Mala popełniła kosztowny błąd.
Inne samice muszą opiekować się swoimi własnymi dziećmi.
Jej jedyną nadzieją na przetrwanie jest powrót do Lowanny.
Teraz to kangurzątko potrzebuje jedynie swojej matki.
A wataha psów dingo wciąż poluje.
Bamir stawia silny opór.
Ale teraz reszta watahy przybywa na wezwanie jednego z nich.
Razem otoczyli Bamira.
Dingo rzadko atakują największe kangury.
Ale nawet potężny Bamir nie może walczyć wiecznie.
Stado straciło swojego króla.
Mala nadal nie odnalazła swojej matki.
Szuka jej.
Bez wytchnienia.
Aż wreszcie…
wyczuwa znajomy zapach.
Tym razem to naprawdę ona.
Zimne powietrze uwięzione przez góry
zbiera się w dolinie.
Ziemia zaczyna zamarzać.
Śmierć Bamira przed nadejściem zimy sprawiła,
że dolina nie ma swojego króla.
W stadzie panuje anarchia.
W świecie Mali dochodzi do wielu różnych zawirowań.
W torbie Lowanny rozwija się kolejne kangurzątko.
Mala jest teraz starszą siostrą.
Ale Lowanna nie ma dość mleka dla dwóch młodych.
Mali nie mogło się gorzej trafić.
Zimowy mróz przebija liście, a nawet komórki trawy,
rozrywając ją od środka.
Podczas mrozów zaczyna brakować jedzenia.
Trawa, którą Mala musi teraz jeść,
wkrótce będzie miała niewielką wartość odżywczą.
Wiele młodych kangurów nie przeżyje zimy.
Dla dingo są one wtedy łatwą zdobyczą.
Wataha ma dużo więcej paszcz do wykarmienia.
To nowe pokolenie wojowników.
Na wiosnę te szczenięta będą umiały polować,
kiedy większość kangurzątek wyjrzy z torb swoich matek.
Ale kogoś tu brakuje.
Miro nie jest już mile widziany w stadzie.
Po raz pierwszy jest sam.
Po narodzinach nowych szczeniąt
Miro musiał opuścić watahę.
Bez wsparcia rodziny jego przyszłość jest niepewna.
A do końca zimy jeszcze bardzo daleko.
Każdego roku góry otaczające dolinę Mali pokrywa głęboki śnieg.
Zwykle zła pogoda nie nawiedza tutejszej doliny,
ale klimat Ziemi staje się coraz bardziej nieprzewidywalny.
Śnieżyca zaskakuje stado kangurów.
Nawet silny Doan musi szukać schronienia.
Mala potrzebuje ogromnej determinacji, żeby przetrwać do wiosny.
Stado będzie w trybie przetrwania aż do samego końca zimy.
Nadchodzi wiosna!
Mala przetrwała pierwszą zimę.
Od ośmiu miesięcy żyje poza torbą matki
i staje się coraz bardziej niezależna.
Jej młodsza siostra Dura jest teraz oczkiem w głowy Lowanny.
Buru coraz bardziej przypomina młodego dojrzewającego samca.
Lekcje boksu z mamą to już dla niego za mało,
więc bawi się teraz z innymi młodymi samcami.
Stado ma teraz mnóstwo pożywienia.
Wybór jest naprawdę ogromny
i nie trzeba się nawet starać.
Ale Mala odkrywa, że cieplejsza pogoda wywołuje u niej nieprzyjemne swędzenie.
Pora zrzucić grube futro, które nosiła przez całą zimę.
Żaden kangur nie może się uchronić przed tą wiosenną przemianą.
Pliszka Willie wykorzystuje tę okazję,
by zbierać materiał do budowy gniazda.
Plecie je głównie z kłączy trawy i pajęczyny,
ale miękkie kangurze futro czyni je jeszcze wygodniejszym.
Gniazdo przyciągnęło już uwagę jednej z samic.
Wkrótce i Willie będzie miał własną rodzinę.
Doan również zaczyna myśleć o zalotach.
Długo czekał na tę chwilę.
Ale po śmierci Bamira zwolnił się tron króla stada,
więc trzeba rywalizować z wieloma zalotnikami.
Jedna z młodych samic weszła w okres rui.
Doan jest jej pierwszym zalotnikiem.
Ale samica nie jest gotowa do współżycia.
Przemierza dolinę, żeby się rozreklamować…
na wypadek, gdyby znalazł się większy i atrakcyjniejszy samiec.
Doan zostanie poddany próbie.
Wielu innych samców też chce spróbować swojego szczęścia.
To tak zwany pociąg godowy.
Samica wybierze samca, który utrzyma się na czele pociągu.
Jeśli Doanowi to się powiedzie,
być może uda mu się także zostać królem całego stada.
Wolny tron przywódcy stada
ściąga tu wszystkich samców z doliny.
Liczne manewry samic sprawiają,
że pozycja lidera w pociągu nieustannie się zmienia.
Robi się coraz goręcej.
Samica znajduje schronienie między skałami.
Doan jest wykończony,
ale stawka jest zbyt wysoka.
Zaczyna eliminować konkurencję.
Po dołączeniu młodszych samców wywiązuje się rozróba.
Samica zdecydowanie odmawia
spółkowania z którymkolwiek z samców.
Dlatego roztropnie ucieka.
Jednak Doan nie został z pustymi rękami.
Jego dzisiejszy pokaz siły
zapewnił mu koronę króla stada.
Pewnego dnia Mala dołączy do tych rytuałów.
Buru zacznie je nawet szybciej.
Świat dorosłych kusi.
Niedługo Buru opuści dolinę.
Taki już jest los młodych samców.
W całej dolinie czuć ducha wiosny.
To pora miłości i nowego życia.
Ale Warren wciąż jest w pogotowiu.
Na jego terenie nie ma już żadnych intruzów.
Ale nigdy nie można być zbyt czujnym.
O nie.
Nadchodzą kłopoty.
Bez obaw.
Warren jest świetnie przygotowany.
Wszystko ma przećwiczone i wie, co robić.
Chwila.
Ten rabuś trawy wygląda jakoś inaczej.
Czy to możliwe?
O, słodka bogini polany!
To samica wombata.
Życie jest pełne niespodzianek.
Zrzęda z sąsiedztwa znalazła prawdziwą miłość.
I tylko Mala została sama jak palec,
bez opieki matki.
Po raz pierwszy w swoim młodym życiu jest zdana tylko na siebie.
Miro znajduje się poza stadem już od trzech miesięcy.
On też nie ma żadnego wsparcia.
Nie może sobie pozwolić na kolejne błędy.
Wszystkie wydarzenia z ostatnich 12 miesięcy
prowadziły Mira i Malę do tej chwili.
Mala i Miro mierzą się w pojedynku jeden na jeden.
Miro jest maksymalnie skupiony.
Mala forsuje się do granic możliwości.
Stawka w pojedynkach myśliwych i ich ofiar jest najwyższa.
Mira napędzało pierwotne pragnienie, czyli głód.
Ale Malę napędzało coś znacznie głębszego.
Wola życia.
Polowanie nie ułożyło się po myśli Mira.
Ale dzięki uporowi i determinacji
kiedyś stanie się wielkim myśliwym.
Jak jego ojciec.
Mala pokonała przeciwności losu i osiągnęła ważny etap życia.
Pierwszy pełny rok poza torbą matki.
Tego sezonu z torb kangurzych mam wyszły nowe kangurzątka,
próbując pierwszych niezdarnych skoków.
Tak jak kiedyś Mala.
Wydaje się, że to było wieki temu.
Kiedyś Mala przekaże swoim dzieciom to, czego sama się nauczyła.
Rytuały i zwyczaje kangurów,
które nie zmieniły się od wieków.
W tej tajemnej dolinie cudów i magii.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz