Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Rany!
No dobra.
Nie róbcie sobie wstydu. Macie oczekiwania.
Miażdżące, a wręcz destruktywne.
Przestawię to, bo jestem taka szpila, że jeszcze za tym zniknę.
I będziecie się zastanawiać, które z nas to Kate.
Pogubicie się, nie wiedząc, czy patrzeć na komika czy na statyw.
Mamy tu kamery.
To dla mnie bardzo ważny wieczór.
Tu jest jedna kamera, tam druga.
Są wszędzie. Oni widzą was, my widzimy ich.
To jest z natury fałszywe i przerażające, że nas filmują.
Może wcale nie filmują. Chyba jednak tak.
Czy kamera jest z natury mizoginem?
No właśnie. Czy czuję się teraz atakowana?
Tak, weźmy tylko sam język.
Kręcimy ją, nakręciliśmy ją.
Mamy ją, no właśnie.
Czy to jest straszne? Tak.
Czy ja jestem odważna? Zdecydowanie tak.
Zostałam przymuszona do komedii w bardzo młodym wieku
z powodu mojego układu kostnego.
Zostałam w branży dla tego bezpośredniego kontaktu.
Mam kontakt z ludźmi.
Odmieniam życie innych ludzi. Patrzcie, ona płacze.
Tak, możesz mnie dotknąć. To było urocze.
Bardzo urocze.
Spojrzała na mnie i pomyślała sobie,
że przecież razem dorastałyśmy, że wciąż siedzi w dużym pokoju.
Co tu się dzieje?
A koleżanka ją zachęcała.
Więc się zgodziła. To było urocze.
To był dobry początek programu, niespotykany wręcz
bezpośredni kontakt fizyczny z widownią,
oczywiście poza naszą więzią emocjonalną,
i to w pierwszej minucie programu, ale kto by tam liczył, może wy.
Jednakże...
Zabrakło mi tchu, tyle się tu ruszam...
Zajmuję się komedią głównie po to,
by przerobić tu przywileje mojego dzieciństwa,
dorastania i wieku dojrzałego, bo wyobraźcie sobie dorastanie
pod ciężarem różnych zasobów.
Tak wielu, że zaczyna wam się chwiać krok.
Wyobraźcie sobie kochających rodziców.
Mówiących mi, jaka jestem wyjątkowa, którzy w dodatku się nie rozwiedli.
To wszytko tak cię przygniata,
że ledwo znajdujesz siły, by się dowlec do Zary!
A czasem Zara jest zamknięta.
Po raz pierwszy występuję nie dla dzieci.
Zwykle działam w przedziale wiekowym od dwóch do czterech lat.
Tam mi najlepiej idzie.
Często mam w programie...
♪ Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota ♪
♪ Gdzie ja mam buty? ♪ A potem...
Buty znikają i potem urządzamy poszukiwanie butów,
a to świetna zabawa, ale dziś...
postanowiłam wystąpić przed dorosłymi.
Chciałam sobie pogadać
o sprawach dla dorosłych.
Bardzo ciężko jest nie mieć żadnych inspiracji komediowych.
Największy wpływ miało na mnie garncarstwo,
związek z surowym materiałem Matki Ziemi,
z odrobiną musli.
Niewielkie ilości musli
aktywnie zwalczają kapitalizm.
Właśnie tak, no i jeszcze Carlin.
Tryskam dziś intelektualizmem ze wschodniego wybrzeża,
choć pochodzę stąd, z Los Angeles.
Jest ktoś z LA? Chyba jestem jedyna!
Dziwnie jest być wyjątkową, choć to takie niesłychane...
Ludzie mówią,
że Hollywood to miasto z papieru wypełnione papierowym ludźmi.
Ale według mnie jest bardzo prawdziwe.
Gdybyście byli stąd, wiedzielibyście, że każdego ranka
idziemy z rodzinami do portu, bo to jest miasto...
To jest miasto importowo-eksportowe.
Rano można zobaczyć tam rodziny.
Wpływają baryłki z importem, wypływają z eksportem,
tworząc piękną choreografię handlu.
To bardzo ciekawe, a ja za każdym razem płaczę.
To bardzo wzruszające.
Podoba mi się tu, to piękne miasto.
Chodzę sobie po zielonych okolicach
i czuję się jak w Meksyku, aż okazuje się, że to fałszywa granica.
Mam nadzieję, że na sali nie ma gliniarzy.
To by dopiero było.
To by było mocno wywrotowe,
gdybym wyszła na ulice,
a wy byście tu czekali, nic nie wiedząc,
myśląc, że jestem w San Diego, w Pomona City.
Nie znam się na miastach.
Dlatego że mapy... Zawsze mnie przerażali ludzie
w sklepie z mapami.
Pierwsza mapa! Potem przynoszą mapę i mówią,
że w tym domu czczą właśnie to.
Kto wam zrobił te mapy? Kto korzysta z tego systemu?
Cisza, nikogo to nie obchodzi. Na tym właśnie polega moje zadanie.
Przysłał mnie tu dziś rząd,
żebym poświeciła latarką w ciemne zakątki kultury
z pytaniem o autorów waszych map.
Jak nie wiecie, to wam powiem. A potem nagle panika,
bo ja też nie wiem.
Nie wiem nawet, jaki dziś mamy dzień.
-Jaki dziś mamy dzień? -Nie wiem, ja jestem artystką.
Bardziej mnie interesują trendy.
Czasem trudno jest być jedyną artystką na sali.
Jedyną prawdziwą artystką.
Dzisiaj kontroluję również wasz śmiech.
Lepiej żebyście wiedzieli...
Trochę ciszej z tej strony, dobrze.
Spóźniłaś się.
Dwa tygodnie do mistrzostw? Mamy przechlapane!
„Nie chcemy trenować”.
Na parkingu po turnieju zobaczycie same nadąsane miny.
Sami zobaczycie.
Dziękuję wam za to.
Za bezpieczne miejsce, w którym mogę się wygadać...
W mojej pracy chodzi o odporność, waszą odporność na mnie.
To dla mnie wiele znaczy.
Ja jestem medium, a ty masz na imię... Christine?
Może jednak nie.
To nic. Może tu jest jakaś Christine?
Bo czasem energia się przemieszcza.
Jest tu jakaś Christine? Nieźle, żadnej Christine.
Mamy pecha.
To się nie spodoba w firmie.
Fajnie się występuje przed lustrem,
gdy to ja jestem waszym lustrem.
Waszych obaw, pragnień i lęków.
A wy moim, jako widownia.
Patrzę na was i myślę sobie, że jestem mesjaszem.
To takie...
takim jakby mesjaszem, ale sporo się tu dzieje.
Mamy na sali aż trzy lustra.
Za tydzień zaskoczycie, zadzwońcie.
Lustro jest także źródłem narracji,
filmu, fundamentem kina.
Rozrywki. Macie tu źródło rozrywki.
Pierwszą rozrywką dla kobiety jaskiniowej
było spoglądanie w rzekę
i zachwycanie się własnym wizerunkiem, sforowanie rzeki.
Patrzenie na fale.
Niczym na klatki filmu, i tak dalej.
Mamy zatem rzekę, odbicie,
a potem serial Zdrówko, następny w kolejce.
I zaraz potem ja. Ta wygląda historia branży rozrywkowej.
Chyba was zaniedbałam. Na Zachodzie zawsze patrzymy do przodu.
Amerykanie wolą przód.
Chcę to zobaczyć! Nie jak w innych krajach.
Gdzie żyją inaczej i strzygą się w domach.
Nie szukam takich doznań.
Mnie interesują tylko promocje.
Czemu nie zainteresowałam się robótkami ręcznymi?
Zawsze to zaniedbuję.
Bo to się robi w domu.
Dobra, popracuję nad tym, Jezu.
Przepraszam, że żyję tylko chwilą.
Wrócę do moich najlepszych żartów.
Dziesięć lat temu nic się nie wydarzyło...
Ja chyba chcę...
Dacie na mnie reflektor? Chcę poczuć, jak to jest.
Żeby nadać tej sytuacji dramatyzmu, tak.
Widzicie to? Jak to wygląda? Świeci na mnie?
Aż trudno to znieść.
To niesamowite.
Czuć to w tej właśnie chwili, aż mnie zatyka.
Mogłabym tak żyć.
Uciekać w to miejsce, gdzie po prostu nie wiem.
Ja już nic nie wiem.
To miłe uczucie tak nic nie wiedzieć.
Jakie to miłe, bo zwykle musimy udawać.
Wymachujemy papierkami, ale w środku świeci pustką.
My, kobiety, z natury boimy się naszej doskonałości.
Jesteśmy uczone bać się jej, bać się świateł...
Tak się zastanawiam, czy w tym świetle moje rysy nie są za bardzo chasydzkie,
żebym mogła udawać Włoszkę, sama nie wiem.
Trudno powiedzieć.
Z tym makijażem.
Kobiety powinny mieć prawo kraść ze sklepów kosmetyki.
Jaja sobie robicie?
Wrzucono nas w system,
w którym ciągle płacimy za kremy, pudry, toniki.
Musimy płacić za subiektywność, bo jeśli nie...
W przeciwnym razie państwo cię nie uzna
i nie dostaniesz pracy.
Muszę sobie wykonturować nos, żeby dostać pożyczkę w banku.
Nie zgadzam się na to.
Szminka, której dziś użyłam,
nazywa się Szkarłatna Cesarzowa,
dlatego przemocy nigdy nie ma końca.
Kosztuje 30 dolarów, jeśli planujesz za nią płacić.
Oczywiście, że nie nakłaniam nikogo,
by okradał drobnych przedsiębiorców.
Mówię o dużych korporacjach,
które wpisują te straty w swój roczny budżet.
Bawcie się dobrze, jeśli to tylko bezpieczne.
Szłam właśnie na jakiś kiepski masaż,
gdy zrozumiałam, że dożyję jeszcze kobiety prezydentki.
Ale fajnie, że nie klaszczecie.
Bardzo fajnie, a nawet elegancko.
Nie jesteście protekcjonalni. ♪ Kto rządzi światem? Dziewczyny! ♪
Bierzecie to na poważnie. Nadszedł już czas...
Naprawdę wierzę, że tego dożyję.
Tylko żeby Ameryka wybrała kobietę na prezydenta,
chyba będzie musiała być
jakąś seksbombą, niczym gwiazda porno,
że gdy wygra, od razu powie:
„No nie!”
A jak coś upuści na ziemię w Gabinecie Owalnym,
powie: „Sorry, ale ze mnie ździra”.
Albo będzie musiała być tak aseksualna,
że będzie jak jednooka lodówka na jednym kółku...
Właśnie tak!
Amerykanie nigdy nie wybiorą zwykłej kobiety.
Kobiety w spodniach,
która wierzy w prawo obywateli do godnego życia, o nie.
Powtórzmy to więc:
albo super seksbomba, albo aseksualna armata
dużego kalibru, żadnych złudzeń.
I żeby było jasne, ja wolę lodówkę.
Umarłabym za lodówkę.
Chodzę czasem do muzeum. I co, nic? Dobra...
Spędzam tam całe popołudnie.
Idę sama, szukam inspiracji i mężczyzn.
Zawsze czuję bliską więź
ze sobą z przeszłości.
Chodzę sobie po salach
z obrazami renesansu i sztuką rokoko,
i zawsze jest tam taki niesamowity rój obfitości.
Powiem wam, co się stało. Miałam powiedzieć róg, róg, róg!
A powiedziałam rój. Rój obfitości?
A o to takiego, Kate? Koniec występu na dzisiaj.
Tak robią zawodowcy, bo jak ktoś powie rój,
nikt się nie skapnie, ale ja tak! Jeden malutki błąd.
Ja nie żartuję, zaczynam cały program od nowa.
Wracamy do muzeum, opowiem wam to.
To nic ciekawego, ale...
I tak wam opowiem!
Czasami, gdy jestem w muzeum,
i widzę obrazy pięknych rogów obfitości,
jest tam zarżnięty królik i skórka pomarańczy.
Wiecie, o czym mówię, drodzy intelektualiści.
Zawsze jest tam jakaś dziewka krążąca wokół rogu obfitości.
To jestem ja, poza tym z łatwością upodabniam się do mężczyzn,
wyglądam niczym nadworny stańczyk,
z fletnią pana.
Coś w tym stylu.
Próbuję wam wyjaśnić, że jestem wieczna.
Nie jestem dziewczyną z sąsiedztwa. Ja jestem całym sąsiedztwem!
Nie wiem, czy coś wam się kiedyś przydarzyło.
Nie chcę wyciągać pochopnych wniosków,
ale w mojej rodzinie nie mieliśmy pszenicy.
Za to mieliśmy siebie.
Mieliśmy nadzieję na pszenicę, to prawie tak, jakbyśmy mieli...
-Pszenicę! -Kocham was! Dziękuję.
Dodajecie mi otuchy, czuję wasze poparcie.
Bardzo dawno tak się nie czułam.
Ale przyszłam tu przed wami,
wypolerowałam podłogi, wszystko przygotowałam.
Sama założyłam ten teatr
i teatr w ogóle.
Jestem odpowiedzialna za sprowadzenie teatru na Zachód.
Ale żarty na bok, bo tak się nazywa moja książka.
Byłam tu sama,
a ponieważ kobiety nie znoszą samotności,
żeby być produktywne... możecie to sobie zapisać.
I w ten właśnie sposób
zostałam aktywistką.
Po co mam jeszcze pracować na scenie?
To niemal zbędne.
Czy ktoś może rzucić jakąś emocję?
Chcę grać dalej.
-Gniew. -Gniew.
Gniew to dla mnie...
Poproszę kolejną emocję. To jeszcze nie koniec.
-Zdenerwowanie. -Strach!
Nieźle, strach.
Jeszcze jedną, skoro tak wam zależy.
-Jeszcze jedną. -Rozkosz.
Podoba mi się.
Rozkosz w najczystszej postaci...
Bo wszyscy skrywamy nasze uczucia.
Nie okazujemy ich.
Amator powie: tylko nie strach.
Gdy się boimy,
udajemy, że to nas nie rusza, żeby nikt się nie poznał.
Tak to jest, dobra. Trochę się tego nazbierało.
Było nieźle, wczułam się w rolę.
Nieźle zagrałam. To mi bardzo pomogło.
Skoro już tu stoję, dajcie jakiś podkład. Widzicie? Nic się nie dzieje.
Może za kilka lat.
Żadnych reflektorów! Dobra, skończyłam.
Możemy już iść? Dziękuję.
To może oddzwonię. Co, chcą jeszcze?
Czego się nie robi dla kamer?
Wszędzie te kamery. Ach te kamery, do jasnej cholery.
Widzicie mnie, ja widzę was. Mówicie tak, a ja mówię...
Zabrakło mi rymu.
Tylko coś sprawdzę. Kocham cię, super.
Dobrze jest mieć w kimś oparcie.
Właściwie to mogę skończyć to zdanie.
Mieć w tobie oparcie, nieźle.
Tylko dlatego, że ja to czuję, czy ktoś tutaj... no tak.
Czy ktoś z was się tu przeprowadził? Bo czuję tu Wisconsin.
Wisconsin się wybija.
Czy ktoś tutaj jest z Wisconsin albo ma z nim jakiś związek?
Wisconsin!
No dobra...
Michigan.
Ktoś z was się przeniósł? A propos, nic mi nie jest.
Proszę, żebyście się uspokoili.
Macie być bierni i ufni.
Robię to co niedzielę na deptaku.
Wróćmy do Wisconsin.
Może to było gdzieś indziej.
To się nazywa błysk energii. O, Wisconsin?
Bardzo dziękuję. Widzicie? Miałam rację.
Przeprowadziłaś się niedawno?
Cisza, podoba mi się.
Wyczuwał jakąś ranę. Ale już zagojoną.
To chyba lewa krostka... kostka.
Lewa krostka? Zaczynamy od nowa, mówię poważnie!
Mówię krostka zamiast kostka.
Jestem zawodowcem. O Boże, radykalne rozwiązanie.
To wygląda jak jakaś roślina.
Szkoda, bo wygląda na podróbkę.
-Po lewej stronie? -Tak.
Potrafię też ładnie wylądować.
O tak.
Niesamowite uczucie.
Ale przykro mi, że to ci się przytrafiło.
Najpierw twoje zdrowie, potem mój program.
Właśnie.
-Czy to złamanie? -Skręcenie.
-Skręcona kostka.
A nie mówiłam!
Pewnie nie wierzyliście, że jestem medium?
Skręcona lewa kostka.
Czuję, że to nie miało związku ze sportem.
Miało, ale...
Zawsze jakiś tam związek jest.
To znaczy, że twoje ciało było wtedy w ruchu.
-Nie uprawiam sportów. -No tak.
-W co grałaś? -Byłam na siłowni.
Niech to będzie dla was przestrogą. Odbiorą wam pieniądze...
Zniszczą wam rodzinę i reputację,
i wyślą was do domu.
-Czy to było na mieście? -W Eagle Rock.
Blisko.
Zawsze uważałam, że pochodzenie mamy w głowie.
Sami widzicie, że jestem z miasta.
A nawet, gdy nie jestem na mieście...
Potknęłam się i nikt mi nie pomógł!
To było straszne.
Nikt nie wyciągnął pomocnej dłoni.
Pomogę pani. Czy pani próbuje mnie rozśmieszyć?
Pomogę pani.
A w zamian każą nam tylko pracować.
Chyba zostałam z tym sama.
Dzięki za przypomnienie, świetnie.
Ten kabel pewnie reprezentuje media.
Owija mnie niczym wąż.
Niczym media pożerające kobietę.
Widzicie, jak się wokół mnie owija.
Możesz opowiedzieć, co chcesz, ale na moich warunkach.
Masz 40 minut.
Czemu to nie wpływa na dźwięk?
Nie do wiary, to się nazywa technologia.
To dlatego idziemy na wojnę, żeby to chronić.
Będę za to walczyć.
Będę tym walczyć za mój kraj.
Wróćmy do urazu kostki.
-Masz na imię Rachel? -Nie.
Pomyślcie tylko, to by dopiero było.
A może masz...
psa?
-Nie, ale chciałabym. -O to mi chodziło, o tę żądzę.
Ostatnia rzecz. Albo nie, to mój show.
Wyczuwam jakieś siostry. Masz może siostrę?
-Mam młodszą siostrę. -Więc jesteś drugą siostrą.
Ty jesteś tą siostrą, którą widzę. Ty i twoja młodsza siostra.
Ja jestem jedynaczką.
No dalej, śmiejcie się. Pewnie nigdy nie widzieliście jedynaczki.
Jeśli chcecie wiedzieć, jedynaczka nie ma ani braci,
ani sióstr, dobrze myśleliście.
W dzieciństwie mnie to smuciło, a teraz uważam to za dar losu,
bo nie muszę żyć pod presją
napięcia seksualnego, jakie się tworzy między rodzeństwem.
Lubię patrzeć, jak ludzie odkrywają prawdę.
Miło to widzieć.
Ale to jest normalne.
Instytucje wmawiające nam, że seks nie istnieje,
mówią to, bo jest na odwrót.
Ale gdybym miała brata, też bym tak mówiła.
Zapomnij... o... seksie.
Aż strach pomyśleć.
Rzut oka na jego bokserki o brzasku.
Przed pójściem do szkoły.
Podróż autem do szkoły, gdzie wszyscy milczą.
Łatwo się wtedy zakochać, to takie proste.
Albo gdy brat bierze cię na ręce, a ty się każesz mu przestać.
Podarłeś mi koszulę, teraz daj mi swoją.
Muszę coś założyć na wielkanocne śniadanie.
Rodzice wracają dopiero za godzinę.
Dawaj tę koszulę.
Już jestem zazdrosna.
A tak przy okazji,
jeśli czujecie się teraz nieswojo, to na pewno jest ku temu powód.
Dlatego ten program nie leci na żywo.
Tego nigdy nie puszczą w radiu.
Bo gdyby ktoś prowadząc auto,
usłyszał nagle ode mnie,
że ma w życiu wybór, zjechałby do rowu.
Stawka jest wysoka.
Tu są kamery, ale... tam też są kamery.
Patrzą na nas.
Jestem pewna, że mnie obserwują w toalecie.
Już się z tym pogodziłam.
To pomaga, bo chcę, żeby wiedzieli, że ja wiem.
Chcę to poczuć.
Jeśli to zbrodnia,
to zabierzcie mnie na farmę biskupa.
Chcę wrócić na farmę biskupa.
Teraz to głośny temat.
To niesamowite uczucie i takie autentyczne.
Świadomość, że tam jest moje miejsce.
Nie mogłam tego lepiej zaplanować.
Dlatego cieszę się, że mogę wam dziś przedstawić
naszego biskupa, wyłaź stamtąd!
Po montażu ta scena będzie super.
Wkleimy tu biskupa,
aż ludzie w domach będą się dziwić.
Sorry, ale muszę z czegoś żyć, a ludzie chcą mieć biskupa.
No to kończymy.
Zacznijcie szukać sobie terapeuty.
Jest tu moja terapeutka Christina?
Nigdy nie wiadomo, nieźle.
Nie obchodzi cię, co robię. No dobra.
Gdy ktoś mi mówi, że nie chodzi na terapię...
Ile można śpiewać karaoke?
No nie.
Rodzina i znajomi widzą, ile dla ciebie znaczy karaoke.
Dlatego...
Seks.
Sama nie wiem, jakoś mnie nie przekonuje.
Czy seks może zmienić mój dzień na lepsze?
Sama już nie wiem.
Nie chcę się chwalić, ale ostatnio odbyłam niesamowity stosunek,
a godzinę później wkurzyłam się na coś w banku.
W ogóle nie wpłynęło to na mój dzień.
Nie lubię też tego mitu propagowanego przez media,
że tylko w trakcie stosunku
możemy uwolnić się od naszej osobowości.
I tylko wtedy zrzucamy naszą maskę.
U mnie w trakcie stosunku maska robi się jeszcze ciaśniejsza.
Jest całkowicie...
Uwierzcie, że próbowałam...
Ale udało mi się ją tylko odchylić.
To naprawdę...
Jedyna czynność,
podczas której uwalniamy się od naszej osobowości,
gdy opada nasza maska,
to wymiotowanie, mówię poważnie.
Ta brutalność, ta zwierzęcość to jedyny czas w twoim życiu,
gdy twój gust artystyczny, twoje powitanie na poczcie głosowej,
i twoje stypendium przestają się liczyć. Znikają i tylko o to chodzi.
To jedyny moment współczesnego świata, kiedy nie słyszysz reklam.
Właśnie tak.
A oni mają swoje sposoby. I tak cię znajdą.
Nawet w toalecie, jeśli to konieczne.
Kocham wasz śmiech. Uwielbiam tę chwilę!
Jakbym słyszała dzieci.
Dzieci szukające ojca.
To znaczy...
Czasem stoję tu i słyszę
dzieci szukające ojca, to jest chore.
Wiedzieliście, że urodziliście się z jajeczkami?
Zacznę jeszcze raz...
Jeśli macie jajeczka, to się z nimi urodziliście.
Nie rozwinęły się w okresie dojrzewania.
Potwierdzacie to? Bo mnie to rozwaliło.
I co to oznacza?
Że gdy urodziła się wasza matka,
wy już w niej byliście.
Wasz potencjał już tam był. Potraficie to sobie wyobrazić?
Wszyscy tu ryczą.
Próbuję wam wyjaśnić,
że marynowano nas w gniewie matki od dnia jej narodzin,
i w gniewie jej matki, i matki jej matki, i tak dalej.
Wszyscy dusimy się w gniewie wszystkich kobiet żyjących przed nami.
To taki wielopokoleniowy samowar gniewu.
Zasłużyliśmy sobie na niego, choć był mi bardzo pomocny,
bo czasem wszystko mi się układa, aż tu nagle, nie wiadomo skąd,
nachodzi mnie ochota coś stłuc.
Zastanawiam się, skąd ten gniew.
Może nie jest mój, dlatego ulżyło mi, gdy zrozumiałam,
że nie pochodzi ode mnie.
Tylko od babci w Hiszpanii...
On należy do niej. Możecie się od niego uwolnić.
Uznajcie jego obecność, ale idźcie dalej.
Nie mam jeszcze dzieci, ale moja córka już się zastanawia,
co ja tutaj robię, bo przecież wszystko czuje.
Kocham cię, może kiedyś obejrzymy to razem z tatusiem.
Pewnie słyszeliście, że zaczęłam wciągać bluzki w spodnie.
To miłe uczucie. Czuję się teraz ogarnięta.
Wsuwam bluzkę i od razu czuję się,
jakbym miała dzieci.
Czuję się skuteczna. Tak, właśnie tutaj.
Mam wszystko, czego mi trzeba.
Jak tylko wyjdę z domu z wciągniętą bluzką,
zaczynam wołać do dzieciaków,
żeby się pospieszyły i wsiadały do auta.
Kochanie, opowiesz mi w aucie.
Potem słyszę męża i mówię mu,
że mógł mi powiedzieć wcześniej.
Teraz to trochę późno.
Pytam go, jak mam to zrobić.
Jak mam to teraz zrobić?
Pamiętam, że wczoraj cię o to pytałam.
Wtedy się nie zgodziłeś, a teraz tak.
Pożegnajcie się z tatusiem.
Cześć, zadzwonię później, pa.
To nasza sąsiadka,
z którą mam lepszą więź niż z własnym mężem.
Wystarczyła odrobina wyobraźni.
Uwierzycie w to? Wstawać z foteli.
Nie szkodzi.
Żadnych wiadomości, to niemożliwe.
Pamiętacie ją?
Wiecie, co to oznacza.
Ostatnią część programu.
Złamałam wam serce?
Lubię gadżety, więc mam własny mikrofon,
bo lubię go...
Jest dobrze!
Wszystko gotowe.
Życie, jak ten program, jest jak cynamon na wietrze.
Jeden podmuch i po wszystkim.
A my tylko przeklinamy wiatr,
bo kiedyś mieliśmy tyle przypraw.
Tak to już jest.
Może to trudne, ale życie jest krótkie. Mnie to się nawet podoba.
Życie jest krótkie.
Zapiszcie sobie. Albo nie, w końcu to nagrywamy.
Kochanie! Mówię do męża. Zapisz, że życie jest krótkie.
Tak tylko sobie pomyślałam. Żyj pełną parą, to mi się podoba.
Zapisz to.
Zazdrości mi mojego życia.
Ale to może być również niespodzianką.
No właśnie.
Teraz to już naprawdę zbliżamy się do końca.
Moi bliscy wiedzą, że nie lubię schodzić ze sceny,
dlatego wiedzcie, że nie będzie łatwo.
To nie będzie miłe,
ale jakoś razem wylądujemy.
Wylądujemy w Des Moines.
Ktoś z obecnych tu na sali
ma taki sami śmiech jak osoba, która mnie kiedyś oszukała...
A teraz siedzi cicho, typowe.
Ale i tak jesteście dziś wspaniali.
Na początku programu
myśleliście tylko o racie kredytu.
Teraz jesteście otwarci, odprężeni. Nawet raty was już nie przerażają.
To super. O Boże, przepraszam was. Halo?
Tak!
Jestem w pracy. A co?
Dobra.
Za pół godziny.
Tak, wszystko idzie świetnie.
Co u niej? Pytałam, co u niej.
Nie może znaleźć? Cholera.
Niech sprawdzi pod łóżkiem.
Super, muszę kończyć... świetnie.
Też cię kocham, pa.
Bardzo was przepraszam. To było bardzo niekulturalne.
Zawsze gardziłam komikami, którzy odbierają telefon na scenie.
To bardzo niekulturalne, ale spotykam się z pewnym typem,
który właśnie wyznał mi miłość, dlatego jestem w siódmym niebie.
Mury od razu idą w górę. Czy to nie zabawne?
Od razu pomyślałam, że nie powinnam, ale...
Chociaż mamy solidne podstawy oparte na wzajemnym zaufaniu,
bo to mój prawnik, więc mamy tę wieź.
Mimo to...
Cieszę się na samą myśl, jak wspaniałe jest moje życie prywatne.
To nie do wiary, niesamowite.
Lubię to robić i gadać do was,
ale potem wracam do moich chłopców...
Mam siedmiu synów.
Mają 4, 6, 2, 8, 9 i 12 lat, a ostatni ma dwa dni.
Mam z nimi sporo pracy.
Dlatego muszę wracać do domu...
Co? Nie mogę nawet na chwilę pomyśleć o rodzinie?
No dobra, sorry! Zaraz wracam do pracy.
Jezu Chryste!
Jak chcecie wiedzieć, przeżyłam tu istne piekło.
Jeśli was to w ogóle obchodzi!
Od początku zerkacie na zegarki. „Do rzeczy, suko”.
Tak to czułam, ale nie martwcie się.
Zaraz znikam i możecie wracać do swojego życia beze mnie.
Jezu Chryste.
To wy zapłaciliście za patrzenie,
ale to ja tu jestem dziwna, nieźle!
Wszyscy gapicie się na mnie, ale to mi brak piątej klepki.
Jasne, kumam.
Wiem, że nie powinnam na was krzyczeć.
Smutno jest odchodzić, bo do dzisiaj...
nie wiedziałam, czym jest rodzina.
Widziałam ją tylko w książkach i filmach.
Widziałam tych szczęśliwych, uśmiechniętych ludzi,
a ja waliłam w szybę.
Chciałam się tam dostać, ale nie mogłam.
Dziś po raz pierwszy poczułam, że siedzę z wami wszystkimi
przy jednym stole podczas kolacji.
Dlatego tak ciężko mi odejść,
ale muszę to zrobić, muszę wracać.
Zaraz sprzedaję koszulki i gadżety przed klubem,
dlatego muszę wracać, a wszystko co miłe, kiedyś się kończy.
Zapisz to, kochanie!
Teraz wrzucę uśmiechniętą minę.
I dokończę ten program.
I jak każdy program, wywołuje u mnie stres.
Nie zapominajcie o tym.
Żegnajcie!
No co wy? Naprawdę muszę zejść?
Dobra, spokojnie! Naprawdę muszę...
Skracam mój materiał, dokładnie tak.
To nie jest łatwe. Skracam świetny materiał.
Przygotowałam super zakończenie.
Miało być...
Miało być jak wisienka na torcie.
Połączyć w jedno
wszystkie wątki programu.
Wszystkie wątki programu
w jeden piękny gobelin.
Ale nie mamy czasu. Poza tym zakończenia są nieporadne.
Uwaga, nadchodzi zakończenie.
To straszna tandeta.
A ja nie chcę umniejszać naszego materiału.
To nie rejs statkiem, Jezu.
Odsuwam w czasie to zakończenie,
bo nie chciałam wam tego mówić.
Ale teraz zrywam plaster i powiem to.
Czemu to takie trudne? Tak naprawdę nie nazywam się Kate Berlant.
I nie jestem komikiem.
Mam na imię Megan, zmienione dla zachowania prywatności.
Zajmuję się analizą badań
psychologii behawioralnej w Cornell University.
Byliście niesamowici.
Udawałam Kate dłużej niż powinnam,
studiowałam relację między artystą i publicznością.
Ale dzisiaj to się kończy.
To jest moje największe dzieło, godzinny występ jako Kate.
Niesamowite, że tyle osób mi uwierzyło,
ale dzisiaj ją porzucam, chociaż było super.
Wracam do korzeni, do mojej pasji, którą jest nawadnianie gleby.
Kierowanie systemami wodnymi, wodna biurokracja i takie tam.
Fascynuje mnie to.
Dlatego dzisiaj porzucam Kate.
Dobranoc! To jeszcze nie koniec.
Nie.
Nie zakończę tak programu.
Ach, ta wyprzedaż chili. Handluję chili.
Muszę wam coś sprzedać przed wyjściem.
Przy wyjściu możecie kupić chili.
Są tam trzy naczynia:
łagodna, średnia i absurdalna.
Trzy różne.
Zachęcam do układania chili warstwami.
Kosztuje 3,99 za kubek, bardzo was proszę.
Cały dochód ze sprzedaży znika.
Będzie fajnie.
Było niesamowicie. Wy to powiedzieliście, nie ja.
Ale nadszedł już czas.
Jak tu dzisiaj przyjechałam,
nie wiedziałam, czego się spodziewać, i czy będzie tu mój duch.
A może pojadę dziś do domu,
odpalę aplikację Uber i będę patrzeć na auta.
Wiecie, jak jest.
Mogłam wtedy wyjść. Dobrze by wyszło.
Jak zawodowiec.
A co ze światłami? To jest szalone, posłuchajcie.
Powiem wam mój mroczny sekret. To już koniec programu.
Poważnie. Zobaczcie, jaka jestem spokojna.
Czy to już?
Gdzie mnie nie było? Tak się nazywa ten program.
Jestem teraz taka spokojna.
Moja woda.
To tu są kamery?
No nie.
Cholera.
A miałem wam tyle opowiedzieć.
Napisy: Przemek Kalemba