Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hey!
Evet, tamam. Güzel.
Kendinizi rezil etmeyin, tamam mı? Ah, beklentiler tabii.
Düşüyor, değil mi? Kesinlikle öyle. Her açıdan yerle bir şu anda.
Şunu alayım çünkü çok zayıfım, bunun arkasında kaybolurum, o yüzden...
Sonra şey dersiniz, "Bu mu Kate yoksa bu mu?"
"Kimi izleyeceğim? Komedyeni mi, mikrofon standını mı?"
Evet. Kameralar.
Benim için büyük bir gece. Evet, gerçekten büyük.
Şurada kamera var. Şurada da var.
Her yerdeler işte. Sizi izliyorlar. Biz de onları izliyoruz.
Doğal olarak da doğru bir an değil, değil mi? Biraz korkunç. Sizi çekiyorlar.
Aslında tam olarak çekmiyorlar. Yani çekiyorlar da...
Bu... Kameralar doğası gereği kadın düşmanı mı?
Evet, doğru. Saldırıya uğruyor muyum?
Evet. Doğru. Yani... Dili bile öyle.
Bilirsiniz, "Sahneyi yakaladık. Onu yakaladık."
"Yakaladık. Kadın elimizde." Değil mi?
Şey gibi hissediyorum. Korkunç mu? Evet, bilirsin...
Bu yaptığım cesaret işi mi? Evet. Kesinlikle öyle.
Ama tabii ki komedyenliğe çok genç yaşta zorlandım,
sırf kemik yapımdan dolayı.
Ama yaptım. Dürüstlük için bu işin içinde kalmayı seçtim.
İnsanlara uzanabiliyorum
ve hayatlarını değiştiriyorum. Ağlıyor. Benim.
Dokunabilirsin, evet. Çok tatlısın. Hayır, çok hoştu.
Çok hoştu.
Bana baktı ve dedi ki
"Evde beraber büyüdük. Oturma odasında mıyım ben?"
"Ne oluyor?"
Arkadaşı da dedi ki "Yürü, bebeğim."
Sonra kız "Peki, öyle diyorsan" dedi. Çok tatlıydı. Evet.
O yüzden bilinçlenmek için harika bir an. Seyirciyle doğrudan temas kurabilmek
kesinlikle eşsiz. Tabii, kurduğum
duygusal bağ bir kenara
kaçıncı dakika... Umurumda değil, siz sayıyorsunuz.
Ama...
Fiziksel komedi kaynaklı verdiğim nefes dışında şu anda...
komedyenlik yapmamın asıl nedeni
çocukluk dönemimin bunaltıcı ayrıcalıklarını sindirmek.
Tabii ergenlik ve şimdi de yetişkinlik dönemi var. O kadar imkanın
ağırlığı altında ezilerek büyüdüğümü hayal edin.
Değil mi? O kadar çok ki yürüşün bile değişiyor.
Ebevenylerimi sevgi dolu hayal edin.
"Çok özelsin. Seni seviyoruz." Ama ayrı değiller.
Ve bu kadar ağırlığa rağmen bir şekilde
Zara'ya gidecek gücü buluyorsun. Bir şekilde... Hey!
Ve bazen Zara kapalı oluyor. Dürüst olayım.
Aslında çocuklara yapmadığım ilk gösteri.
Genelde öyle olur. Skalam, ikiyle dört yaş arası.
O aralıkta oldukça başarılıyımdır.
Ve bilirsiniz, şöyle şeyler yaparım.
♪ Pazartesi, salı, çarşamba Perşembe, cuma, cumartesi ♪
♪ Botlarım nereye gitti? ♪ Bilirsiniz işte, sonra da...
Botlar kaybolur, çöpçü avı gibi onları aramaya başlarız.
Aslında çok eğlenceli ama bu gece
"Hayır, hayır. Ebeveynlere yapmak istiyorum" dedim.
Bilirsiniz, konuşmak istiyorum.
Yetişkin şeyleri yapacağım.
Herhangi bir mizahçıdan etkilenmemek çok zor bir şey.
Çömlekçilikten feyzalıyorum aslında
dünyanın ham maddesiyle yakından ilişkisi olan
ve... Az miktardaki granola.
Bence az miktarlarda üretilen granola, etkin bir şekilde
kapitalizme direniyor.
Bence öyle. Ah ve Carlin, evet.
Biliyorum, Doğu Yakası muhabbeti yapıyorum
ama aslında buralıyım, Los Angeles'lı.
LA'de doğup büyüyen var mı? Tek ben miyim?
Tek olmak biraz garip ama bu harika bir şey.
İnsanlar hep şöyle diyor.
"Hollywood para şehri, zengin insanlarla dolu."
Ama bu o kadar doğru ki...
Buralı olsaydınız anlardınız, biz her sabah ailecek
iskeleye gideriz. Çünkü önemli bir...
Hayır, önemli bir ithalat-ihracat şehri.
Sabah aileleri görürsünüz,
varillerin gelişini ve gidişini seyrederiz, değil mi?
Bu manzara güzel bir ticari koreografi
oluşturur ve çok heyecan vericidir. Her gördüğümde ağlarım.
Çok duygusal.
Ama evet, burayı seviyorum. Çok güzel.
Bazen yürüyüş yapıyorum, ot kokuyor.
Meksika'da gibiyim, sonra "Evet, öylesin. Yanlış sınır".
Değil mi? Evet, evet. Umarım aranızda polis yoktur.
Bunu sevdim. İyi olabilir.
Ama bu muhabbeti sokağa taşısaydım
tadımız kaçabilirdi.
Siz hâlâ burada olurdunuz, her şeyden habersiz...
"Şu anda San Diego'da. Pomona sınırlarına girdi."
Şehirleri pek bilmiyorum.
Evet, çünkü haritalar, olmaz. Asla. Harita dükkânına gidenleri görünce
çok korkuyorum.
"Herkese harita!" Getiriyorlar ve...
"Evde buna tapıyoruz." Öyle değil mi?
Sizin haritanızı kim yaptı, der gibi. Bu sistem kime yarıyor?
Çıt yok. Kimsenin umurunda değil. Ben de burada bunu yapıyorum.
Beni buraya hükûmet gönderdi...
Karanlık kalmış kültüre ışık tutup kaçmam için.
"Kim yaptı? Bilmiyorsun."
"İşte şimdi öğreneceksin." Ama sonra acı gerçekler...
Ben de bilmiyorum.
Hangi gündeyiz onu bile bilmiyorum. Sorun bana.
-Hangi gündeyiz? -Bilmiyorum! Sanatçıyım ben. Tamam mı?
Metcezire kapılıyorum ben.
İtiraf etmeliyim ki bazen odadaki tek sanatçı olmak zor.
Pardon, odadaki tek gerçek artist.
Kahkahaları da ben kontrol ediyorum.
Yani bilirsiniz, evet.
Burası biraz daha alçak ve... Tamam.
Geç kaldın. Her kimsen, geç kaldın. Tamam.
Bölgesel maçlara iki hafta mı kaldı? Sıçtık!
Evet, evet. "Antrenman yapmak istemiyoruz."
Turnuvadan sonra park yerinde herkesin suratı asık olacak.
Başka sözüm yok. Vay be.
Teşekkürler... Bunun için.
İyileşmem için bu gece bana güvenli bir yer verdiğiniz için.
İşim tabii ki tahammül işi. Bana tahammül ediyorsunuz denebilir.
Yani bu... Benim için çok değerli.
Ben medyumum. Adın Christine olabilir mi?
Tamam, önemli değil.
Sorun yok. Orada Christine var mı?
Çünkü bazen enerji direkt geçer.
Şurada hiç Christine var mı? Christine'siz. Vay be.
Şey, kötü şans.
Şirketin hoşuna gitmeyecek. Hayır.
Bence ayna karşısında performans sergilemek çok ilginç,
özellikle de ben sizin aynanızken.
Değil mi? Korkularınız, arzularınız, anksiyeteleriniz. O yüzden...
Siz seyirciler de benim aynamsınız.
Size bakıp diyorum ki "Ben mesihim."
Bilirsiniz, bu çok...
Ya da mesih figürü diyelim ama... Burada çok fazla mesele var.
Aslında... Bu odada üç tane ayna var.
Haftaya anlarsınız. Arayın beni. Tamam.
Ayrıca ayna hikâyenin, filmin,
sinemanın yapı taşının başlangıcıdır.
Gösteri. Gösterinin başlangıcı burada.
İlk gösteri tabii ki mağara kadını
ya da mağara insanının suya bakmasıyla başlar.
"Bu kim?" Birinin görüntüsü hoşuna gider. Suya vurur.
Fark edince oh çeker. Sonra dalgalar...
Ah, sahneler, film sahneleri, doğru. Böyle devam eder.
Evet. Su, yansıma ve sonra...
Sıradaki Cheers olurdu.
Ve sonra ben, evet. Gösterinin evrimi böyle.
Bu tarafı ihmal ediyorum. Öne odaklıyım. Batılıyım.
Amerikalıyım. Ön, ön, ön.
Her şeyi görmek istiyorum. Amerika olmayanı da görmek yerine.
Başka alışkanlıklar mesela. Evde saçını kestirmek gibi.
Hiç denemediğim şeyler falan.
Şey gibi, "Vay be. Satış mı?"
Anladınız mı? Yani, neden? Neden "Evde yap"ı denemiyorum ki?
Ama... Burası ihmal ettiğim kısım zaten.
O yüzden evde yapın, evet.
Tamam. Deneyeceğim. Tanrı aşkına.
Ana değer bir şey bulmaya çalıştığım için özür dilerim.
Ben... "A" materyaline geri döneyim.
Tamam, on yıl önce... Hiçbir şey yoktu. O yüzden...
Ben biraz... Daha çok...
Sahne ışığını alsam? Nasıl olabileceğine bakmak istedim.
Gerçek bir drama için. Ah, vay be.
Şuna baksanıza? Böyle nasıl? Girdim mi?
Kabul etmesi zor.
Harika değil mi?
Şu anda içinde olmak, onu hissetmek, "Ah, olamaz" dedirtiyor.
Öyle. Ama yapabilirim.
Bilmediğim o yere gidebilirim.
Artık bilmiyorum. Bilmiyorum.
Harika hissettiriyor. "Bilmiyorum."
Oraya gitmek güzel hissettiriyor çünkü genelde
"Burada belge işim vardı, efendim" olur. Bilirsiniz. Ama içeride, bilmiyorum.
Bence kadın olarak içten içe mükemmelliğimizden korkuyoruz.
Bunu çok erken yaşta öğreniyoruz o yüzden hissetmek için sahne ışığı...
Şunu da merak ediyorum. Bu ışık altında yüzüm çok mu Hasidik
yoksa İtalyan mı? Merak ediyorum. Bilmiyorum.
Emin olamıyorum.
Makyaj. Ben...
Bu arada bence kadınların kozmetik ürünlerini çalmaya hakkı var.
Bunu söylemek istiyorum. Dalga mı geçiyorsunuz?
Belirli bir sisteme zorlanıyoruz.
Sürekli kreme, pudraya, losyona para vermek zorunda kalıyoruz.
Kendi öznelliğimize para vermek zorundayız. Ve hayır, eğer...
Makyajın yoksa eyalet seni tanımayacak
ve iş bulamayacaksın. O yüzden...
Hayır, burnumu konturlamazsam kredi çekemem.
Ben... Yapmayacağım.
Bu sürdüğüm ruj
Kızıl Çariçe diye geçiyor
ve evet, şiddet hiç bitmiyor. Ve...
Fiyatı 30 dolar. Tabii parasını ödersen. Ama...
Bu arada küçük işletmelerden
çalmaya teşvik etmiyorum tabii ki.
Büyük şirketlerden bahsediyorum.
Yıllık bütçelerine hırsızlık faktörünü de katan şirketler.
Ama... Eğlenin. Temiz bir şekilde yapabilirseniz eğlenin. Tamam mı?
Rezalet olacağını bildiğim bir masaja gidiyordum...
Ve fark ettim ki... Ölmeden önce kadın bir başkan göreceğime
inanıyorum. Gerçekten. Hayır, alkışlamamanız çok iyi oldu.
Bence havalı. Hayır, çok zarif.
Küçümseyici değil. Şey demiyorsunuz, Dünyayı kim yönetiyor? Kızlar!
Hayır, bu gayet gerçekçi. Daha çok "Hayır, biz... Zamanı geldi ve..."
"Bunu umuyoruz." O yüzden buna inanıyorum.
Ama söylemem gerek, Amerika bir kadını başkan seçerse
kadın, seçimi kazanana kadar
pornografik derecede seks bağımlısı gibi görünmek zorunda kalacak
ve böyle davranacak.
"Ah, olamaz!
Ah, olamaz"
Oval Ofis'e girdiğinde eşyaları düşürecek.
"Ne kadar sürtük biriyim. Özür dilerim. Özüy diyeyim."
Ya da cinsellikten tamamen uzak duracak
ve tek tekerli, tek gözü olan bir buzdolabı gibi davranacak.
Bu kadar!
Amerika... Sadece bir kadını seçmeyecek.
Pantolon giyip "İnsanların onurlu
yaşamaya hakkı olduğuna inanıyorum" diyen bir kadın. Hayır.
İnanmıyorum. Özetle
silahı eline alana kadar ya aşırı cinsellik
ya da sıfır cinsellik, bu kadar.
Ah, açık olayım. Buzdolabı olanı isterim.
Yani lütfen, buzdolabı olan için canımı veririm.
Müzeleri geziyorum. Tepki yok mu? Tamam ve...
Bir gün gideceğim, kesinlikle.
Ah, kendim, evet. Gidip ilham alacağım, biriyle tanışacağım.
Ve... Geçmişteki kendimle doğrudan bir ilişkim var
gibi hissediyorum.
Bakacağım. Kendimi hep Rococo
ve Rönesans tabloları arasında dolaşırken bulurum.
Ve hep şu inanılmaz "boyruz"...
Ne olduğunu açıklayayım. Boynuz demek istemiştim. Nuz, nuz, nuz!
Ve ruz, ruz, ruz dedim. "Boyru... Boyruz mu?"
Hiç duymadım, Kate. Şov bitti, tamam mı?"
Bu profesyonelce. Çünkü biri "boyruz" dese
fark etmediler, der! Ama ben... Boy... Tek bir hata yapayım...
Ciddiyim, baştan başlarız. Bunu baştan alırım. Yaparım.
Tamam, şu müze işini yapacağım.
Göreceksiniz, değmeyecek ama...
Yapacağım!
Tamam, bazen müzeye gidersiniz
ve şu güzel boynuz tablolarını görürsünüz.
Kesilmiş bir tavşan ve evet, portakal kabuğu.
Bilirsiniz siz. Kültürlüsünüz.
Ve hep boynuzun karşısında dikilen bir kız olur.
O benim. Ve kolayca erkek olabiliyorum.
Pan flütü çalan
kral soytarısı gibi...
Bilirsiniz bu...
Ben ölümsüzüm... Demeye çalışıyorum galiba.
Yan odadaki kız değilim. Odayım!
Burada birine bir şey oldu mu, bilmiyorum.
Farz etmek istemiyorum ama söyleyeceğim.
Ben çocukken ailemin buğdayı yoktu.
Ama birbirimize sahiptik.
Buğdayımızın olması umudu vardı. Yani bir anlamda sahiptik...
-Buğdaya! -Bu kalabalığa bayıldım! Teşekkürler.
Desteklendiğimi hissetmek uzun zamandır
hissetmediğim bir şeydi.
Ama... Sizden önce geldim.
Yerleri cilaladım, her şeyi hazırladım falan.
Bu tiyatroyu kurdum. Tiyatroyu ben kurdum
ve genel anlamda tiyatronun kurucusu benim
ya da en azından tiyatroyu Batı'ya getiren olarak bilinirim ama...
Şaka bir yana, ayrıca kitabımın adı da bu ama...
Ben... Burada tek başımaydım
ve kadınlar olarak yalnızlığı üretkenlik alanı olarak
görmeye karşı sosyalleştirildik, yazın bir kenara.
Ve böyle yapınca dedim ki
"Aktivizim budur. Tam burada."
Niye sahneye çıkıp işimi yapayım?
Hiç gereği yok. Ama...
Hazır buradayken bir duygu söylesenize.
Rol yapmaya devam edeceğim.
-Öfke. -Öfke.
Öfke benim için sadece...
Başka duygu alabilir miyim? Daha bitmedi. Başka alabilir miyim?
-Gergin davran. -Korku!
Ah, vay. Korku
Madem çok istiyorsunuz, bir tane daha.
-Bir tane daha. -Heyecan.
Heyecan. Bunu sevdim. Heyecan.
En basit hâliyle heyecan...
Nasıl? Çünkü aslında duygularımızı saklarız.
Hislerimizi belli etmeyiz, değil mi?
Bir amatör kalkıp şöyle yapardı. "Ah, korku mu? Ah, olamaz!"
Ama hayır. Gerçekten korktuğunuzda
"Korkmuyorum ki" dersiniz. "Anlamasına izin verme."
Yani... Olay budur. Güzel. Bayağı bir şey çıktı.
Gerçekten güzeldi. Kendimi oraya hapsetmiş hissettim.
Bedensel olarak "Oyunculuk budur" dedim. O yüzden... Çok yardımcı oldu.
Madem sahne ışığı üstümde şarkı başlasın. Düşünebiliyor musunuz? Şarkı yok...
Keşke. Bana birkaç yıl süre verin.
Sahne ışığı yetsin! Tamam, bitti. Ciddiyim.
Kapatır mısın? Sağ ol.
Tekrar yapabilirim ama... Devam mı edeyim?
Ne lazımsa. Kamera ne isterse.
Kamera, kamera her yerde. Kamera, kamera sakın deneyeyim deme.
Sen beni görüyorsun, ben de seni. Sen evet diyorsun ben de...
Bir şey bulamadım.
Küçük bir kontrol. Seni seviyorum. Tamam, harika.
Bir çıpanızın olması harika. Dayanağınızın olması.
Cümleyi orada bitiriyorum.
Dayanağının olması. Vay.
İçime doğduğu için soruyorum, aranızdan... Evet.
Aranızda yakınlarda taşınan oldu mu? Wisconsin görüyorum.
Wisconsin çok bariz.
Wisconsin'den gelen ya da orayla ilişkisi olan var mı?
Wisconsin!
Tamam...
Michigan.
Yakınlarda taşınan var mı? Bu arada, ben iyiyim.
Sizin... Sizin... Sizin... Rahatlamanız gerek.
Gevşeyin. Banan güvenin. Tamam mı?
Her pazar sokakta yapıyorum, tamam mı? Ben iyiyim.
Wisconsin'e geri dönelim.
Hayır, sorun değil. Başka bir yerdedir.
Buna enerji parlaması deniyor. Ah, Wisconsin mi?
Teşekkürler, harika. Çok sağ ol. Gördünüz mü? Haklıydım.
Taşındın mı?
Evet, sessizlik. Bunu sevdim, tamam.
Bir sakatlık görüyorum. Ama öyle değil... İyileşmiş.
Acaba buradan birinin sol ayak bileti... Bileği.
Sol bilet mi? Harika, baştan başlıyoruz! Ciddiyim!
Bilek yerine bilet dedim!
Tam bir profesyonel... Aman Tanrım! Nokta atışı oldu.
Bakın, planlanmış gibi görünüyor. Aslında bu...
Hayır, şanssız oldu çünkü yalan gibi göründü.
-Tek bir soru soracağım. Sol tarafın mı? -Evet.
Biraz daha temiz bir iniş yapabilirim.
Evet, güzel.
Tanrım, iyi hissettiriyor.
Öncelikle, üzgünüm.
Hey, hey, hey. Sizin sağlığınız, benim gösterim.
Evet.
-Kırıldı mı? -Burkuldu.
-Ve ayak bileğim.
Evet, ah!
Gerçek bir medyum olduğuma inanmadınız, değil mi?
Sol ayak bileği burkulması.
-Spor kaynaklı değil gibi hissediyorum.
Şey, aslında öyle ama...
Yani hep öyle aslında, bir bakıma
hep spor yapıyorsun. Vücudun hareket hâlinde ama evet.
-Sporcu değilim, o yüzden... -Evet, evet.
-Ne yapıyordun? -Kondisyon bisikleti kursundaydım.
Bu size ders olsun. Paranızı alacaklar...
Ailenizi ve itibarınızı yıkacaklar.
Sonra sizi postalayacaklar.
-Şehir merkezinde miydin? -Eagle Rock'taydım.
Yani evet.
Hep derim, şehir merkezi buradadır. Bilirsiniz.
Şimdi anlayacağınız üzere şehir merkezindeyim. Şehir merkezinde.
Şehre uzak olsam bile... Olamaz, olamaz!
Hey, neredeyse düşüyordum ve kimse yardım etmedi.
Korkunçtu. Birden oldu
ve sonra... Kimse elini uzatmadı bile.
"Yardım edeyim. Buraya beni güldürmeye geldin."
"Düşersen kaldırırım."
Ama onun yerine "Çalış, çalış, çalış!"
Galiba yalnızım. Güzel... Hayır.
Hatırlattığınız için sağ olun. Çok iyi, çok iyi.
Şu kablo medyayı temsil ediyor tabii ki. Bence yani.
Etrafıma dolaşması.
Medyanın kadın formunu yamyamlaştırması.
Etrafımı nasıl sardığını göreceksiniz.
"Tabii, hikâyeni anlat ama benim kurallarımla." Bu çok...
Evet. Harika. 40 dakika boyunca burada.
Sesi etkilememesi garip değil mi?
İnabiliyor musunuz? İşte bu... Mühendisliktir.
İşte biz... Bunun için savaşıyoruz,
korumak için. Uğruna savaşmalıyım.
Ülkem için bununla savaşmalıyım. Tamam.
Bilek sakatlanmasına dönelim.
-Adın Rachel mı? -Hayır.
Düşünsene. Efsane olurdu.
Senin...
Köpeğin var mı?
-Hayır ama istiyorum. -Bunu anlıyorum iste, dürtüyü.
Son bir şey... Ya da son değil. Benim gösterim.
Senin... Kız kardeş görüyorum. Kız kardeşin var mı?
-Küçük kardeşim var. -Evet, yani ikinci kardeşsin.
Kız kardeş görüyorum ve o sensin. Sen ve küçük kardeşin.
Aslında ben tek çocuğum.
Durmayın, gülün. Yakaladınız. Yakından görmediniz mi, hı? Devam edin.
Bilmeyenler için söylüyorum, tek çocuların erkek kardeşi yoktur
ve doğru bildiniz, kız kardeşi de yoktur.
Küçükken çok üzülürdüm ama şimdi bunun lütuf olduğunu anladım
çünkü her kardeş arasında olduğunu
bildiğim cinsel gerilimin ezici ağırlığı altında yaşamak zorunda değilim.
"Tanrım! İşte gerçek" diyen kişileri görmeyi severim. Bağdaş kurup otururlar.
Bunu görmeyi seviyorum.
Ve bu arada bunda sorun yok. Normalsiniz, tamam mı?
"Seks diye bir şey yok" diyen kurum yok
çünkü seks var yani.
Şunu diyeceğim. Erkek kardeşiminin olması fikrini aklınızdan çıkarın.
Aklınızdan... Çıkarın.
Hayal bile edemiyorum.
Sabah sabah onu boxer giyerken görmek...
Okula gitmeden.
Uzun aile yolculukları, konuşacak birinin olmaması.
Buna alışın, tamam mı? Kolay, gayet kolay.
Seni havaya kaldırır, "Ah, Josh, indir beni! Kes şunu!
Tişörtümü yırttın. Evet, seninki lazım.
Paskalya kahvaltısında ne giyeceğim?"
"Annemler bir saate evde olur.
Tişörtünü ver işte."
Kıskanıyorum.
Yine bahsi açıldı. Bu arada
eğer rahatsız olduysanız bunu hissettiyseniz bir sebebi vardır.
Bu yüzden gösteri canlı yayınlanmıyor.
Şu an bunu radyoda da yayınalamayacaklar.
Neden mi? Çünkü direksiyondalar.
"Ah, işte ışığım." Sesimi duyuyorlar.
"Seçeneğim mi var?" Direksiyonu kırıyorlar.
Çok riskli.
Burada kamera var ama... Yukarıda da var.
İzliyorlar.
Banyodayken gözetlendiğime eminim.
O yüzden hep böyleyim, "Biliyorum!"
İşe yarıyor çünkü beni gözetleyenin "Kız görüyor!" demesini istiyorum.
Bunu hissetmek istiyorum. Hissetmeliyim.
Hissetmek istiyorum. Eğer bu suçsa
o zaman beni psikopos çiftliğine götürün.
Ah! Psikoposun çiftliğine dönmek istiyorum.
Psikoposun çiftliği büyük bir konu.
Hissetmek, gerçek anlamda ilişki kurmak ve nereye ait olduğumu
bilmek inanılmaz.
Planlamadığım bir şeydi
bu yüzden size takdim etmek için sabırsızlanıyorum.
Psikopos burada. Buraya gel!
Evet. Kurguda... Efsane olacak.
Çünkü efektle psikoposu ekleyeceğiz
ve evden izleyenler "Aman Tanrım! Ah!" diyecek.
Evet. Üzgünüm. Para lazım, tamam mı? İnsanlar da psikoposu seviyor. Tamam!
Konuyu toparla. Tamam.
Hemen terapi alın derim, bilirsiniz.
Terapistim burada mı? Christina?
Çünkü asla bilemezsiniz. Tamam, vay canına.
Ne yaptığımı merak etmiyorsunuz. Evet, tamam, tamam.
İnsanlar terapi almadığında diyorum ki...
Asla karaoke yapamazsın. Bilirsiniz...
Ah, olamaz.
Arkadaşların ve ailen senin için karaokenin önemini anlıyor.
O yüzden...
Seks.
Bilmiyorum. İkna olmadım.
Sanırım. Günü güzelleştirme gibi bir gücü var mı ki?
Bilmiyorum. Sadece...
övünmek gibi olmasın, hayatımın en iyi seksini yaptım
ve bir buçuk saat sonra Bank of America'da deliye döndüm.
Yani ben... Günümü hiç değiştirmedi. O yüzden...
Medyanın, kişilik hapishanesinden kurtulduğunuz tek an sekstir,
diyerek yaydığı
zalimce efsaneyi doğru bulmuyorum.
Maskemiz sadece o zaman düşüyormuş.
Maskemin seks dışında daha sıkı olduğu bir zaman yok.
Yani bayağı...
Ve inanın çıkarmaya çalıştım... Bilirsiniz.
Denedim ama yerinden bile oynamadı.
Yani gerçekten...
Kişilik hapishanemizden
gerçekten kurtulduğumuz,
maskemizin düştüğü tek an
kustuğumuz andır. Bence öyle.
Çünkü sadece gerçeklik, hayvanilik, hayatındaki tek an...
Sanat zevkin, komik sesli mesaj sesin,
bağışladığın para... Hepsi birbirinden alakasız. Hiçbiri yok. Sadece bu var.
Ayrıca modern hayatta gösterilmediğimiz tek yanımız.
Bu kadar.
İnanın bana, bir yol bulurlar. Oraya da girerler.
Gerekirse tuvaletinize de girerler.
Kahkahalarınızı seviyorum. Bu ana bayılıyorum!
Gerçi bazen çocukları duyuyorum.
"Babam nerede?" diyorlar.
Yani...
Bazen kendime diyorum ki
"Babalarımız nerede?" Delilik bu.
Yumurtalarınızla doğduğunuzu biliyor muydunuz?
Geriden alayım. Eğer siz...
Eğer yumurtalarınız varsa onlarla doğdunuz.
Ergenlik döneminde gelişmediler.
Biri doğrulayabilir mi? Çok etkilendim.
Peki, bu ne demek?
Şu demek. Annenizin doğduğu gün
aslında onun karnındaydınız.
Muhtemel siz oradaydınız. Daha fazlası olur mu?
Ağlıyor, ağlıyor, ağlıyor. Tamam.
Şunu demeye çalışıyorum.
Annemiz doğduğu günden beri hepimiz annemizin öfkesiyle marine ediliyoruz.
Ve onun annesinin öfkesi, onun da annesinin diye gidiyor.
Bizden önce gelmiş bütün kadınların öfkesinde pişiyoruz.
Nesillerarası öfke tenceresi.
Ve bu hak edilmiş bir şey ama bana çok da yardımı oldu.
Çünkü tam güne başlayacağım, her şey yolunda diyorum
ve birden içimden "Bardak kıracağım" diyorum.
Bu öfke nereden geliyor?
Bana ait değil gibi ve olmadığına inanmama
yardımcı oldu.
İspanya'daki büyük annemin olabilir... İşte bu...
Asıl ait olduğu kişi. O yüzden rahatlatın kendinizi.
Onurlandırın onu, sonra bastırın.
Henüz çocuğum yok ama kız kardeşim şu an
"Anne, ne yapıyorsun orada? Hissediyorum."
"Seni seviyorum, tatlım. Belki bir gün bunu babanla beraber izleriz."
Bluzlarımı daha çok içime soktuğumu okumuşsunuzdur.
Ve iyi hissettiriyor, bir bütün gibi.
İçine sokuyorum ve çocuğum varmış
gibi hissediyorum, sanki tamamen...
Verimli hissediyorum. Sanki evet, tam burada.
Gereken her şeye sahibim.
Hemen bluzumu içime sokup çıkıyorum
ve sanki çocuklar varmış gibi
"Tamam, hadi. Gidiyoruz. Gidiyoruz. Arabaya bineceğiz.
Arabada söylesen? Arabada söylesen?
Tamam, harika. Efendim?" Bu kocam.
"Ah, tamam. Aslında bu bilgiyi daha erken
verebilirdin sanki.
Şimdi nasıl yapayım? Ciddi soruyorum.
Nasıl yapayım?
Hayır, sana sordum. Dün sormuştum, hatırlıyorum.
Dün hayır dedin şimdi...
Tamam, evet. Tamam. Babaya görüşürüz deyin.
Evet. Ah, merhaba. Tamam, seni sonra ararım. Bay bay!"
Yan komşumuz
kocamdan daha yakın hissettiğim kadın.
Hepsi, bunların hepsi bir hayalden ibaret.
İnanabiliyor musunuz? Hepiniz ayağa kalkın.
Tamam.
Bende hiç metin yok. Mümkün de değil aslında.
A-ah. Onu hatıladınız mı?
Bu ne demek, biliyorsunuz. Evet.
Gösterinin son çeyreğindeyiz.
Üzücü değil mi?
Eşyalara takıntılıyım, kendiminkini getiriyorum.
Çünkü böyle yapabilir...
Güzel!
Hazırız, hazırız. Tamam.
Hayat, bu gösteri gibi havadaki tarçına benzer.
Bir bakmışsın... Gitmiş.
Ve... Sen orada havaya sövüyorsun,
"Bir zamanlar burada baharat vardı." O...
Hepsi bu. Bu...
İtiraf etmek zor ama hayat kısa. Bunu sevdim.
Hayat kısa, hayat kısa.
Yazın bunu. Tamam, çekiyoruz zaten, sorun değil.
"Tatlım?" Kocama diyorum. "Bebeğim... Yaz bunu. 'Hayat kısa.'
Hayat kısa. Düşünüyorum. Özgürce yaşa. Bunu da sevdim.
Bunu da yaz."
Tamam. Yaptığım işi kıskanıyor da.
Evet, ama bu doğru, yani... Ah, yine mi?
Tamam.
Hayır ama gösteriyi böyle toprlarım.
Yakınlarım bilir, sahneden inmeyi hiç sevmem.
O yüzden bu hoş olmayacak, şimdiden söyleyeyim.
Bu... Pek kolay olmayacak
ama sizi... Oraya götüreceğiz, tamam mı?
Sizi Des Moines'e götüreceğiz.
Çok komik, birinin gülüşü
beni aldatan kişinin gülüşüne çok benziyor ve gerçekten...
Evet. Şimdi susun tabii. Hep aynı.
Söylemeliyim ki hepiniz harikasınız.
Gösterinin başında hepiniz şöyleydiniz,
"Ah, ipotek, ipotek."
Şimdi hepiniz çok rahatsınız. Açıldınız. "İpotek, ipotek." Anladınız mı?
Ve bu çok özel... Tanrım. Üzgünüm. Efendim?
Evet!
İşteyim. Neden?
Tamam.
30 dakika falan.
Ah, iyi gidiyor. Evet, güzel geçiyor.
Ah, o nasıl oldu? "Ah, o nasıl oldu?" dedim.
Ah, bulamadı mı? Siktir. Tamam.
Yatağının altına baksın, evet. Tamam.
Tamam, tamam. Harika. Ah, gitmem gerek ama... Tamam, harika.
Ben de seni seviyorum. Tamam. Görüşürüz.
Aman Tanrım. Hayır, çok üzgünüm. Bu çok... Kabalıktı.
Öncelikle asla sahnede telefonuna cevap veren sanatçılardan olmak istemedim.
Bu çok saçma, çok saygısızca ama bir süredir biriyle görüşüyorum
ve az önce beni sevdiğini söyledi. Yani ben de o yüzden afalladım.
O yüzden... Hemen duvarlar. Komik değil mi?
Çok hızlı oldu. "Tanrım, şimdi güvenemem" ama...
Aslında aramızda güçlü bir güven bağı var
çünkü avukatım, yani o yüzden... O bağ var, anladınız mı?
Ama...
Özel hayatımın ne kadar tatmin edici olduğunu düşününce gülesim geliyor.
Delilik bu. Ben... Bu harika.
Bunu yapabilmek ve bağ kurabilmek harika
ama evde oğullarım var ve...
Yedi oğlum var.
Yaşları dört, altı, iki, sekiz, dokuz. Biri de iki günlük.
O yüzden acayip meşgulüm.
Evet... Eve gitmek zorundayım ama...
Ne oldu? Durup ailemi düşünemez miyim?
Tamam, üzgünüm, hey! Tamam! Hayır, programa sadık kalıyorum.
Tanrı aşkına!
Merak eden varsa benim için berbat bir geceydi.
Tamam mı? Merak eden varsa tabii!
En başından beri. Tiktak! "Sadede gel, sürtük!"
Bunu hissettirdiniz, merak etmeyin.
Ben gidince siz de bensiz o muhteşem hayatınıza geri dönersiniz.
Tanrı aşkına.
Bu arada, beni görmek için para verdiniz
ama tuhaf olan benim. Peki, tamam!
Evet, hepiniz beni izliyorsunuz ama vidası gevşek olan benim.
Evet, tabii. Tamam.
Hayır, ben... Size bağırmam hoş değildi.
Gideceğim için üzgünüm çünkü bu geceye kadar...
Ailenin ne demek olduğunu bilmiyordum.
Hayır, ciddiyim. Hep kitaplarda... Ve televizyonda falan görüyordum.
Hep aileleri, yüzleri gülen o insanları görürdüm
ve sürekli cama vururdum.
"Beni de alın, beni de alın!" Hiçbir zaman giremedim ve...
Galiba ilk defa hep birlikte yemek masasında beraber oturuyoruz
gibi hissettim.
O yüzden gitmek benim için zor
ama gitmek zorundayım... Gidip...
Sokakta atlet falan satıyorum, o yüzden...
İşime geri dönmeliyim ama... Her güzel şeyin bir sonu var, değil mi?
Bunu da yaz, bebeğim! Bu güzel ama...
Mutluymuşum gibi yapıp...
Gösteriye devam edeceğiz, tamam mı?
Çünkü bu bir gösteri ve üstümde çok fazla baskı var.
Ve sakın... Bu geceyi unutmayın.
Elveda. Yeter, tamam!
Hadi ya! Gitmek zorunda mıyım?
Tamam, hey, hey! Ben gerçekten...
Malzemeleri kesiyorum. Bunu yapıyorum.
Çok zor. Kesiyorum. İyi şeyleri kesiyorum. Bunu...
Harika bir kapanış yapmıştım.
Şöyleydi...
Sanki kremsi...
Ve gösterinin çeşitli kısımları...
Bir araya gelmiş gibi.
Gösterinin farklı iplikleri
güzel bir halı oluşturmuş. "İşte!"
Ama... Süre işte. Yapamam. Ayrıca kapanışlar çok özensiz.
Sanki "Ah, ah. İşte büyük kapanışım" der gibi.
Bilirsiniz, bu... Ucuz.
Ucuz işte. Elimizdeki malzemeyi küçümsemek istemiyorum.
Sıradan. Bilirsiniz. Gemide miyiz? Tanrı aşkına.
Hayır, ben... Gitmeyi erteliyor gibiyim. Söylemem gereken bir şey var...
Oyalayıp duruyorum.
Yara bandını çekip söyleyeceğim.
Ah... Neden bu kadar zor? Tamam. Adım Kate Berlant değil.
Komedyen değilim.
Adım Megan, "gizlilik için kısaltıldı".
Ben aslında Cornell Üniversitesi Davranış Bilimi
baş araştırma analistiyim
ve bu inanılmazdı.
Dile getiremeyeceğim kadar uzun süredir Kate olarak yaşıyorum.
Seyirci ve sanatçı arasındaki ilişkiyi inceliyorum.
Böyle şeyler işte ama bu gece bitiyor.
Başyapıtım, bir saat boyunca oymuş gibi gösteri yapmaktı.
Bu kadar insanın yediğine inanamıyorum
ama bu gece bu karakter bir son bulacaktı ve bu serüven... İnanılmazdı.
Ama özüme, gerçek tutkuma geri dönmek istiyorum, yani sulamaya.
Ve... Evet, su sistemlerini ayarlama, su bürokrasisi gibi şeyler.
Bunlarla ilgileneceğim.
Ah, evet. Bu gece Kate son bulacak ve böylece...
İyi geceler! Hayır ama hayal etsenize.
Hayır.
Bununla bitmeyecek ama... Evet, tamam.
Ah! Biber satışı. Tamam. Acı biber satıyorum.
Eve eliniz boş gönderemem.
Ön tarafta acı biber satışı var.
Üç çeşit var.
Az acı, orta ve "Ah, hayır, yapmadı" biberi.
Üç farklı çeşit...
Ve biberleri kesmenizi tavsiye ediyoruz.
Tadını çıkarın. Fiyatı, 3,99 dolar. Evet, bir kutusu. Lütfen alın.
Haberiniz olsun, tüm gelir dağıtılıyor.
Bu güzel.
Sözleriniz biraz tartışmalıydı, benimkiler değil.
Ama evet, zamanı geldi.
Söylemem gerek, sahneye ilk çıktığımda
ne olacağını bilmiyordum. Tanrı bana yardım edecek miydi?
Bu gece eve gidip Uber'i açıp
arabaların gidişini mi izleyecektim?
Bilirsiniz bu...
Orada bırakabilirdim işte. Güzel olurdu.
Gayet de profesyonelce olurdu.
Oditoryumun ışıklarını mı açsak? Bilmiyorum. İşte ilginç bir şey.
Kirli sırrım. Gösteri bitti.
Hayır, gerçekten... Bitti. Evet. Bakın, ne kadar sıradan görünüyorum.
Bu şey... Hayır.
"Nerede kalmamıştım?" Gösterinin adı bu.
Ama... Evet, böyle sıradan şeyler...
Ah, suyum.
Bekle, burada kamera mı vardı?
Ah, olamaz.
Kahretsin.
Bunu, bunu ve diğer şeyi yapmak istedim.
Alt yazı çevirisi: Aybala Demirbaş