Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Вчера беше катастрофа.
Денес, ужас.
Нашиот сакан Њу Орлеанс, каде што Катрина најсилно удри.
Два од насипите што ја задржуваа
водата на езерото Пончартрејн попуштија.
Нивото на водата во градот расте, но сe уште нема директни одговори
за тоа како и кога повторно ќе се испумпува
или што ќе остане.
Сe што еднаш беше Њу Орлеанс вечерва е во опасност од потопување.
АМЕРИКАНСКА КРАЈБРЕЖНА СТРАЖA
РАСЕЛЕНИ
УЧИЛИШТЕН АВТОБУС
ДЕЦАТА НА КАТРИНА
Честитки, Накванта.
Тоа сум јас.
Пред бурата, дружбите со моето семејство ми беа најубави.
Особено со братучедите.
Сe уште го помнам последниот пат.
БАТОН РУЖ - ЛАФАЈЕТ ЊУ ОРЛЕАНС
Беше август 2005 година, се ближеше крајот на летото,
а тоа значеше една работа.
Забава за крај на распустот кај Тина со сите братучеди.
Знаете, куќата на Тина беше место за дружба на сите деца од семејството,
главно оти и самата имаше четири деца кои ми беа најдобри другари.
Се сеќавам на тој викенд како да беше вчера.
Јас и братучедите надвор, си играме, се шегуваме,
се смееме, безгрижни сме.
Тина го направи нејзиното јадење, ориз со грејви.
Сe уште се сеќавам како мирисаше.
Со часови си игравме надвор додека не се запалија уличните светла.
Откако влеговме и се најадовме, се напикавме во една соба
за да поуживаме уште малку заедно додека родителите дојдат да нe земат.
Твоето момче!
Се гледаме. -Не ни помислував
дека тоа ќе ни биде последен пат заедно во таа куќа.
Добро.
По бурата,
се чини како сите да продолжија понатаму.
Во Америка, особено при катастрофа, не се ни помислува на црните деца.
Не беше поинаку ни со ураганот Катрина.
Веќе добив повик... -По такви големи загуби,
зошто никој не праша дали сме добро?
Никој никогаш не ги праша децата како се.
ЕДВАРД БАКЛС, ПОМЛАДИОТ ТОГАШ ИМАЛ 13 ГОДИНИ
Затоа, прашувам јас.
Да. -Добро?
Сиера, "Децата на Катрина", клапа прва.
Лоли, "Децата на Катрина", интервју, клапа прва.
Имав 11 години,
првото на што се сеќавам, се разбудив ненадејно, брат.
Се сеќавам,
некој трчаше низ ходникот.
И мајка ми викаше:
"Станувај, станувај, мора да одиме."
Такво нешто тешко се заборава.
Во петокот бев во школо, низ ходниците со другарите.
Кога дојде понеделник бев на покрив, ебате.
Мајка ми дома плаче. Баба ми плаче.
Куќата ни е уништена.
Премногу беше. Иако бев мал, и знаеш,
не бев вознемирен како родителите,
ама едноставно... Не ми беше пријатно.
Не можев... Не можев правилно да размислувам.
Си разговарала ли со некого за ова?
Во школо? Си била на советување?
Не.
Почнав да интервјуирам луѓе, не знаев што правам,
ама просто си мислев: "Ова е приказна што мора да се раскаже."
Добро. Снимаме?
Да.
Добро. "Децата на Катрина", Бети Баклс,
Бети "Стално спремна" Баклс, клапа прва.
Зошто изгледаш уплашено и сериозно?
Не знам, само... -Не треба да се плашиш.
Не се плашам.
Добро. Само претстави се,
кажи си го името.
Кажи си го името и кажи која си.
Добро. Како мислиш, која сум? -Да.
Дека сум ти мајка? -Да.
ЕДВАРД БАКЛС, ПОСТАРИОТ
Тато, како родител, што помниш дека ти се случуваше
додека се приближуваше ураганот Катрина? Во смисла на целиот процес
со ураганот Катрина. -Добро прашање.
Јас, жена ми и семејството
отпрвин решивме да останеме.
Планот беше да издржиме.
Ама тоа утро, последниот ден за заминување,
жена ми се премисли и рече
дека е подобро да си одиме. Не сакав да се расправаме.
Реков: "Добро, да се спакуваме и да си одиме."
За бурата слушав едно две недели.
Тогаш излезе Реј Негин и рече
да не си играме со бурата,
да си ги собереме семејствата и да бегаме оттука.
Така што, му реков на татко ти: "Мора да си одиме."
ГРАДОНАЧАЛНИКОТ РЕЈ НЕГИН
Дами и господа, посакувам да имав подобри вести,
но се соочуваме со бура од каква што повеќето сме стравувале.
Не сакам да создавам паника, но сакам граѓаните да сфатат
дека е мошне сериозно, од највисок степен
и затоа правиме ваков чекор без преседан.
СЕ ОЧЕКУВА ПРЕС КОНФЕРЕНЦИЈА СО ГРАДОНАЧАЛНИКОТ НА ЊУ ОРЛЕАНС
Не можеме да станеме да си одиме.
Немаме превоз. Живееме од плата до плата.
Не можеме туку-така да заминеме оттука.
20 АВГУСТ 2005.
Ќе ја чекаш бурата?
Ти ќе ја чекаш бурата? -Не.
Ураган. -Што има? Луѓето се подготвуваат
за ураганот како да е ништо.
Мојот став за ураганите,
размислувањата за нив ми беа дека секогаш ќе доаѓаат.
Ќе дојдат накај Њу Орлеанс,
но во последен миг ќе свртат.
Баба ми секогаш вели
дека Понискиот деветти кварт е под морското ниво.
Дека не смееме да останеме овде.
Се пакувавме.
СИЕРА ТОГАШ ИМАЛА ДЕВЕТ ГОДИНИ
Нешто беше поинаку, иако тогаш не знаевме што.
Помнам како ја пакував торбата,
и како спакував слики што ми беа закачени на ѕидот во спалната,
нешто што не би го направиле
ако се враќате брзо.
Не ги сфаќавме сериозно.
Помнам еднаш
бев во социјалната населба Лафит за време на еден ураган,
каде правеа маалска забава за ураганот.
Имаа диџеј. Сите од населбата беа таму,
танцуваа, јадеа, што уште не.
Во стил, ураганот ќе удри утре,
затоа денес ќе откачиме,
во случај нешто да се случи.
Ама секогаш знаевме дека нема да се случи ништо.
Дека ќе бидеме добро. -Баба ми велеше:
"Спакувај нешто облека. Само спакувај нешто облека."
"Земи сe што ти треба, спакувај нешто облека."
Јас и моите пријатели
едноставно мислевме дека
ова ќе биде готово набрзинка,
заминување на два-три дена, па ќе се вратиме.
Постоеја онаа невиност и она чувство дека
ова нема да биде ништо страшно.
Бевме во социјалната населба Лафит,
јас и моите браќа си игравме надвор со другите деца.
Чувствував само ептен ладен ветер.
Беше многу ветровито и ептен ладно.
Таа недела пред бурата бев во црква.
Никогаш нема да заборавам една работа.
Свештеникот го погледна татко ми во очи. Рече: "Денес се евакуирате?"
Татко ми: "Не." Свештеникот се зачуди.
Имаше чуден поглед дури излегувавме.
Се свртев,
а тој само гледаше. Збунет беше.
Никогаш нема да го заборавам тој ден, брат.
Таа недела се разбудивме, а мајка ми беше хаотична.
Во стил: "Ало, си одиме. Ало, не ве молам,
ви кажувам. Си одиме.
Бегаме оттука и одиме некаде."
Мајка ми е од оние личности. Има соништа,
а понекогаш тие соништа
се манифестираат во нешто во семејството.
Многу е спиритуална.
Така што кога рече така, во смисла:
"Бог ни вели да си одиме", никој не се посомнева.
Беше едноставно: "Ало, мора да одиме."
"Излегуваме. Спремајте се. Мора да одиме."
Сите почнаа да стануваат.
Децата не изгледаа загрижено за бурата,
изгледа не сфаќаа баш колку е сериозна.
Нe избрзаа до колата
и зедовме облека колку за еден викенд.
И пред тоа се имавме евакуирано,
ама имаше нешто надреално овој пат.
СЕ ОЧЕКУВА ПРЕС СО ГРАДОНАЧАЛНИКОТ
Градот Њу Орлеанс мора да биде подготвен
за ураган што може да достигне брзина,
и што во моментов има брзина од 280 км/ч.
САМО 3 БУРИ ОД КАТЕГОРИЈА 5 СТИГНАЛЕ ДО КОПНО ВО САД
Нема сомнеж дека зборуваме
за насипи што ќе излеат. -Точно.
Градот се чинеше како да е избезумен.
Луѓе чекаат по бензинските со часови. Бензинските се преполни.
Луѓе пцујат, викаат,
а сите имаат израз на лицето исполнет со несигурност и страв.
Звучеше како надвор да се случува апокалипса,
ама јас упорно игнорирав.
Тогаш снема струја.
Седам, го слушам дождот.
А слушам и разни животни како испуштаат крици надвор.
Ветар, дожд, сето тоа.
Па си легнувам до татко ми оти ми е страв.
Ама се сеќавам дека се гледаше надвор од куќата,
зашто имавме врата со мрежа за комарци на страничната врата,
и гледав како лета сe и сешто,
и дрвјата како да ќе се искорнеа од земја.
И во тој миг сфатив: "Ова не е игра."
Се сеќавам дека беше многу доцна.
Мора да беше речиси полноќ.
Бев будна со мајка ми и со браќата.
Слушнавме силен тресок, како бум,
како бап, така некако. Гласно беше.
Што беше?
Насипите. Попуштија.
И не знам.
Потоа некако се смири и си легнав.
Кога се разбудив
еден пријател на чичко ми тропаше на врата кај мајка ми.
Таа излезе надвор и сe беше поплавено.
Додека бурата се приближуваше кон Њу Орлеанс
јас и моите бевме на пат.
ОГРАНИЧЕНА БРЗИНА 40 KM
Возењето што требаше да трае 2 часа се претвори во возење од 13 часа.
СВЕТОТО ПИСМО
Имаше ненормален метеж во сообраќајот.
Моите родители беа напнати и вознемирени.
Ни беше жешко, а беше и ужасно мрачно.
ЗАСОЛНИШТЕ ЗА ЕВАКУИРАНИ ОД КАТРИНА 8 КМ
Се сеќавам дека запревме во еден ептен рурален,
морничав град на југот на Луизијана.
Имаа отворено болвин пазар како засолниште...
ЗАСОЛНИШТЕ ЗА ЕВАКУИРАНИ
...за лицата што доаѓаа од Њу Орлеанс.
Не знам дали е зашто сум бил толку истоштен
или можеби сум бил малку исплашен во тој момент.
Не знам, ама матно ми е.
Се сеќавам само дека отидовме во еден агол
и сите деца исполегнавме на тврдиот под.
Цело време мислев на Тина и братучедите.
Тие останаа во Њу Орлеанс.
ТИНА
Мора да ми биле лудачки соништата таа ноќ.
Се сеќавам како се разбудивме и таму беа новинарите.
Таму беа од локалната ТВ станица.
Се сеќавам дека извлекоа телевизор,
како во 90-те,
како кога имавте слободни активности во школо
и наставникот ќе донесеше телевизор.
Го донесоа телевизорот за да гледаме вести.
И се сеќавам
како го видов Њу Орлеанс под вода.
Потоа видов дека продавницата Сиркл Фуд е под вода.
СИРКЛ ФУД
Тоа беше маалото на Тина, на моите братучеди.
Како дете, си реков:
"Штом маалото е под вода и моите братучеди се."
Се сеќавам дека прашав една жена:
"Ако сето ова е под вода,
што стана со луѓето што останаа? Каде се?"
Тогаш таа
ме погледна втренчено во очи и рече:
"Сите што останаа во Њу Орлеанс се мртви!"
И почнав да плачам, во истиот миг.
Гледајќи го ТВ екранот и слушајќи ја неа, изгледаше како да е вистина.
Полициски оператор...
Ми треба некој овде. Ќе умрам во поткровјево.
Водата почна да надоаѓа во поткровјето, ќе се удавам.
Има шанси да излезете на покривот ако треба?
Заглавени сме во поткровјето,
јас, сестра ми и мајка ми
и имаме вода во целата куќа.
Имаме три метри вода, пробуваме да излеземе.
Имаме бебе. Петмина сме. Многу сме исплашени.
Го отворивме поткровјето. Направивме дупка.
Хеликоптерот упорно нe одминува.
Хеликоптерите надлетуваат, ама не застануваат.
Седиме на тремот, гледаме како расте нивото на вода
и немаме начин да излеземе. Само надоаѓа.
Во Њу Орлеанс, една работа што ја имавме
во наша предност е семејството.
И топлината на домот.
Нашите куќи се многу удобни. Многу сме гостопримливи.
Куќите мирисаат на убава храна.
Знам што беше куќата на Тина за мене.
Знаев колку беше топла и удобна.
Ме сфаќаш?
Оваа ми е една од омилените.
Ова смe јас, Квентин, Кијара, Ширли и мајка ми одзади.
Ова е во куќата.
Ова е една од куќите во кои живееше Тина пред Катрина.
Се гледаат дрвените панели.
Ало? -Како си, Тина?
Еј, како си ми ти?
Со години ги немав видено Тина и братучедите.
Го мирисав оризот со грејви на Тина цел пат до Шривпорт.
ШРИВПОРТ, ЛУИЗИЈАНА
Што има? -Здраво, срце.
Како си? -Реков, Боже, се надевам...
Леле, не сум за пред камера. Ме фати на камера.
Њуорлеанска класика.
Биг Шотс. Ти текнува? -Леле, да.
Пази го. Ајде сега. Дај го ваму.
РОДНИНАТА ТИНА
Не знаевте... -Ќе го пијам топол.
Не мора ни да е изладен. Ќе го пијам топол, се колнам.
Како што велев,
тоа ми беше дел од депресијата, бев осамена и носталгична,
па престанав да си ја чешлам косата. Буквално.
Ми стана толку густа и полна,
си велев: "Не познавам никого овде.
Не мора да трошам време на одржување на косата."
Станав пустиник дома. Ме сфаќаш?
Си викав: "Ќе си ја носам косата природно."
Добро изгледа.
Кога удри бурата...
ШИРЛИ ТОГАШ ИМАЛА 10 ГОДИНИ
...мислам дека сите беа сe уште заспани или се будеа.
КЕНЕДИ ТОГАШ ИМАЛА 3 ГОДИНИ
Одеднаш, почувствувавме како куќата...
КВЕНТИН ТОГАШ ИМАЛА 11 ГОДИНИ
...звучеше речиси како воз. Се тресеше, се нишаше.
Сопругот ми рече да погледнам низ прозорецот.
Водата беше до прозорецот, бевме опкружени со вода.
Бевме опкружени со вода.
Кога почна да навлегува вода, мислам дека мислев само...
Бев како хипнотизирана, веројатно, од фактот
што сето тоа беше како на филм.
Водата навлегуваше, ние се обидувавме да се спасиме.
Истрчавме одзади.
Ама буквално ние седиме на креветот, а водата буквално вака,
додека седиме на креветот. -Леле.
Нечие куче пловеше.
Беше мртво, пловеше во водата.
Леле. -Ни пловеше низ куќата.
Мислам дека сите се обидуваа да го најдат својот спокој
за да се справат со тоа што се случуваше.
Така. -Затоа реков:
"Добро, ајде да пееме."
И тоа правевме. Пеевме химни, пеевме ритам и блуз.
Си формиравме наш мал хор, седевме и пеевме.
Два дена, додека светот мислеше
дека во Њу Орлеанс не останал никој за Катрина, ние бевме во поткровјето.
Чамецот запре во дневната соба...
...бидејќи водата го имаше срушено целиот преден дел од куќата.
И излеговме.
Имаше навистина грозоморна тишина.
Сите беа трогнати и потресени...
ГИМНАЗИЈА
...од начинот на кој градот и населбите беа под вода.
Водата беше толку длабока, се гледаше само врвот од знакот за стоп.
Беше мртво затишје.
Не се слушаа ни птици ни ништо.
Беше речиси како тоа што го читаш во Библијата за големиот Потоп,
и сe беше вода.
Опкружени сте со вода.
Го чекате гулабот
да се врати да ви каже дека има копно, ама нема птица на повидок.
Се свртев назад и видов
дека мојата куќа е единствената што сe уште стои.
Jas мислев дека ќе умреме.
Мебелот плови околу вас.
Гледаш надвор, не можеш да видиш ништо.
Ќе умреме. Ќе умреме овде.
Тоа е тоа. Бевме заробени.
Не бевме таму еден ден, не бевме 12 часа.
Таму бевме три дена.
Па нe спасија и нe испратија
во градба како концентрационен логор. Ти текнува?
Никогаш не би се борел за оваа земја.
Не зависам од неа. Не можам да се потпрам на неа.
Не би се борел за неа, само поради ураганот Катрина.
Имав 11 години, а така одлучив.
ДОБРЕ ДОЈДОВТЕ ВО ЊУ ОРЛЕАНС
Имаше многу вода.
Излегувам надвор и си мислам: "Што?"
Разгледувам наоколу и се чудам. Слушам многу врисоци.
30 АВГУСТ 2005.
Типот до нас имаше чамец.
Не знам од каде му беше, ама имаше и рече:
"Ќе ве однесам до мостот."
Отидовме во конференцискиот центар
и таму беше чудно.
Видов мртов човек на улица. Страшно беше.
Почнав да се запрашувам: "Ќе умрам и јас?"
Ми мирисаше на фекалии
што пловат од бањата, а луѓето изгледаа
едноставно тажно, многу тажно.
Си велев: "Не треба да сум овде."
Така се чувствував. "Што? Ова не е реално."
Не сакам да плачам.
Извинете. -Во ред е.
Не се брзај.
Во ред е. Значи, чекај.
Имаш зборувано за ова претходно?
Не, немам.
Што мислиш, зошто?
Не знам. Никој не ме прашал.
Може да направиме пауза?
Другар, добро ли ти е?
Уморен сум, човек.
Снимај ме мене. Нe ставија тука да живееме, лошо е!
Овде има бебиња, а нема хигиена!
Многу е лошо!
Децата горат! Вадете нe одовде!
Неколку луѓе умреа тука...
ПОСЛЕДИЦИТЕ ОД КАТРИНА
...и знаете, не сакам да станам еден од нив.
Кажуваат што ќе прават, ама не прават ништо за нас
за да ни помогнат да преживееме.
Ни треба помош овде. Жалосно е.
Жалосно е и срамота е што сите овие луѓе се овде,
има преку 3000 луѓе без дом, без засолниште.
Што ќе направат? -Мислам дека не размислив двапати.
Видов камерман, отидов до него и само...
АРИЈАНА ТОГАШ ИМАЛА 9 ГОДИНИ
...го турнав лицето многу блиску до камерата
и прозборев елоквентно. Зборував.
Во тоа време бев гласот на многумина
кои не можеа или не сакаа да зборуваат во свое име.
Сметав дека имаше одредени околности
што беа потполно неприфатливи, што не беа кул.
Баба ми остана буквално без инсулин,
а беше дијабетичар.
Ама не сфаќав дека тоа е нешто
без кое може.
Во тоа време сметав дека е неопходност,
дека е нешто што мора да го има.
А во тоа време, баба ми ми беше сe,
бев преплашена и стаписана
дека би можела да ја изгубам.
Баба ми е дијабетичар. Има 76 години.
Остана без инсулин. Што ќе прави?
Не знае дали ќе преживее. Ни ние не знаеме што ќе правиме.
Ни треба помош и поддршка.
Луѓето си ги загубија домовите.
Луѓето немаа храна и вода. Беше премногу жешко.
Луѓето го правеа тоа што мораа.
Го мразам начинот на кој нe прикажуваат по медиумите.
Ако видиш црно семејство, стои дека пљачкаат.
Ако видиш бело семејство, стои дека бараат храна.
Она што денес го посведочив, Тед, никогаш нема да го заборавам.
Пљачкање од невидени размери.
Градот беше опустошен од ураганот.
А сега го пустошат некои од неговите жители.
Сакаме помош! Сакаме помош!
Нема да успееме. Ни рече, ако ни требаш, да Те побараме.
Те молиме Тебе, во името на Исус,
никој не е како Тебе.
И знаеш дека поминале пет дена зашто повеќето луѓе се црни,
а Америка е така поставена да им помага на сиромашните, на црните,
на победните, што е можно побавно.
Господ е голем! Боже, знаеме дека ќе ни отвориш пат.
СИ-ЕН-ЕН УРАГАН КАТРИНА
Сега му припаѓа на Бога.
Ова е расистички.
Џорџ Буш не се грижи за црните луѓе.
КОНЦЕРТ ЗА ПОМОШ ОД УРАГАНОТ
Не знаеш каде одиш. Не знаеш што е следно.
Деца се делеа од семејства.
Семејства се делеа, се праќаа на различни места.
Моите братучеди беа раселени зашто им беше уништен домот.
Ураганот Катрина го предизвика едно од најголемите раселувања
на црни луѓе во историјата.
Такво срање се случувало за време на ропството, а се случува и во 2005 г.
Се сеќавам седев во соба со мајка ми
и со татко ми во мотел и се прашував кога ќе се вратам дома.
ЧЕЈС Н. КЕШ ТОГАШ, 17 ГОДИНИ
Минаа една, две, три недели, па месец.
И одеднаш живеев во Мисисипи.
Завршив во Хјустон.
ДАНИЕЛ ТОГАШ ИМАЛ 13 ГОДИНИ
Бевме во хотел.
Не може веќе да седиме во скапиов хотел, што да се прави?
ТАРИН ТОГАШ ИМАЛА 14 ГОДИНИ
Каде ќе одиме? Не можеме назад.
Многу луѓе поради Катрина...
ЛОЛИ ТОГАШ ИМАЛА 14 ГОДИНИ
...првпат излегоа од Њу Орлеанс.
Луѓето никогаш не си одеа.
Завршував средно школо.
ДВАН ТОГАШ ИМАЛ 17 ГОДИНИ
Штом сфативме дека не можеме да се вратиме дома,
се преселивме во Далас.
Останавме таму една година бидејќи постојано се преселувавме,
не баш по наш избор, ама навистина немавме...
ДАМАРИС ТОГАШ ИМАЛА 18 Г.
Сe изгубивме во Катрина.
Тогаш за првпат ме нарекоа бегалец.
ЕНТОНИ ТОГАШ ИМАЛ 12 ГОДИНИ
Од Америка сум. Ме сфаќаш?
Оваa е моја земја, ама ме нарекуваат бегалец.
РАЈАН ТОГАШ ИМАЛ 13 Г.
Децата во училиште велеа: "Бегалец е. Такви се тие.
Што опљачка? Пљачкаше ли?"
Директорот ме праша: "Мислиш ли дека ќе се вклопиш овде?"
ХЕДЕР ТОГАШ ИМАЛА 16 Г.
Какво е тоа прашање за девојче што сега дошло
зашто куќата и' е два метри под вода?
"Мислиш ли дека ќе се вклопиш овде?"
Нема теорија, ебате. Нема да се вклопам. Не сакам да се вклопам.
ТЕНЗИИ ВО ХЈУСТОН
Овде полека растат тензиите.
По училиштата избиваат тепачки помеѓу евакуираните и домашните ученици.
Од хјустонската полиција велат дека евакуираните од Катрина се или жртви
или осомничени во 20 отсто од убиствата во градот.
Двапати повеќе од нивниот процент меѓу населението.
ЛАФАЈЕТ ЕДВАРД БАКЛС, ОСМО ОДДЕЛЕНИЕ
Две недели по евакуацијата, почнавме да учиме во Лафајет.
Не беше лесно да се прилагодиме на новото место.
Мислам дека, знаете...
Не знам. Дефинитивно, прерано се вративме на училиште.
Не можев да запомнам ништо што не' учеа.
Во Лафајет останавме осум месеци, кои ми се чинеа како две години.
Луѓето во Лафајет знаеја дека не можеме да се вратиме во Њу Орлеанс,
па се обидоа да направат да ни биде што полесна
транзицијата со децата.
Што се однесува на тебе, кога почна да играш рагби
и да се вклучуваш во активности на училиште,
веќе беше добро.
Всушност, не ни сакаше да си одиш.
Ни луѓето кај кои престојувавме не сакаа да си одиш.
Тренерот не сакаше да си одиш.
Тој сакаше да продолжиш да играш таму.
Тоа беше добра терапија за тебе.
Мислам дека моите деца добро се справија со сето тоа.
На кој начин мислиш дека ураганот Катрина влијаел
врз семејството или врз децата?
На кој начин мислам дека влијаеше?
Не знам како влијаеше врз децата,
зашто не кажуваа ништо.
Ништо не ни кажуваа.
Беше нормален, секојдневен живот.
Така јас гледав на работите. Како нормален, секојдневен живот.
Постојано те прашував како си,
како е Кијара и другите. И одговаравте дека сте добро.
Особено ти, знаеше да влезеш и да се заклучиш во соба,
јас ќе те прашав: "Добро си?"
Ама не изгледаше како нешто да не чини со тебе.
Ако не чинело, не си кажал ништо.
ОТВОРЕНО
Денес беше голем ден во Њу Орлеанс, месец по Катрина,
властите дозволија луѓето да се вратат во три поголеми населби.
Извесно време е јасно.
МЕКСИКАНСКИ ЗАЛИВ
Градот нема никогаш да биде ист, но како точно може да се смени,
дури сега станува јасно.
Њу Орлеанс и францускиот кварт ќе постојат без оглед на сe.
Ќе биде поинаков град,
ама многу нешта нема да се сменат.
И нештата што нема да се сменат ќе бидат
дури и подобри, местата како Кафе Ду Монд и плоштадот Џексон.
Мислам, има цел список институции
што отсекогаш биле тука.
Градот не беше спремен да нe прими сите.
Ама им требаа работниците да се вратат
за да се оживее повторно индустријата со туризмот.
Ова е куќата на баба.
Да бидам искрена, подобро целата куќа да...
Не знам како ќе биде.
Леле, Господе.
Кога се врати во Њу Орлеанс?
Кога се вратив? Штом ја отворија државата,
прабаба ми ми рече:
"Време е да одиме дома. Сакам да се вратам во мојата куќа."
Ме сфаќаш?
Се спакувавме и се вративме дома.
Што видовте? -Духови.
Немаше никој, беше град на духови.
Рушевини насекаде.
Мртви животни. Дојдов и си го видов кучето зашто не можев да го понесам.
Ме сфаќаш? Едноставно имаше огромна болка.
Видов многу луѓе во очај, со главите долу.
Не знаеја што ќе прават.
Не знаеја дали ќе дојдат подобри денови.
Наоколу владееше стушеност.
Колку што се сеќавам,
долго време беше така секој ден.
Требаше да се вратам на училиште, па се вративме во Њу Орлеанс.
Престојував во државна приколка
за која подоцна разбрав дека била полна со формалдехид.
Добро, значи...
Ве сместиле во приколки полни со отров?
Да, во основа, бидејќи беа евтини.
Купија приколки што биле вон употреба
затоа што беа полни со формалдехид.
Уште еден удар за жртвите од ураганот Катрина.
Анализите покажаа отровни нивоа на гасови од формалдехид.
Од повеќе од 500 приколки низ Луизијана и Мисисипи,
некои се со 40 пати повеќе од гасот одошто во повеќето современи домови.
По две години,
кога ќе легнев на грб, забележував
топче што ми стрчи од стомакот, кое се појави од никаде.
Извесно време го игнорирав,
додека не почнав да добивам секакви здравствени проблеми.
Отидов на доктор и открив
дека е тумор што пораснал, бидејќи престојував во приколката.
Мирисаше на смрт.
Уште имаше мртви тела по патиштата,
испокршени дрвја, мртви кучиња, мртви птици долу,
насекаде црви, секакво ѓубре.
Тоа беше мирис што никогаш нема да го заборавам.
Моите отидоа да ја проверат куќата,
а јас се сеќавам дека бев весела, си мислев:
"Супер. Играчката што си ја оставив на фиокарот ќе ми ја донесат."
Се сеќавам кога излегоа од колата,
имаа кеса за ѓубре што не беше ни полна,
а тоа било сe што останало од куќата.
Мислев, само од мојата соба е.
Тогаш за првпат ме удри сознанието
дека она што знаевме дека постои, го нема.
Никој не прашал како ни е.
Зашто ова е првпат да го кажам ова на глас.
Сe што сметаш дека е дел од тоа што си
беше сведено на кеса за ѓубре.
Но големината на сето тоа станува уште полоша кога почнуваш да сфаќаш:
"Не е само куќата. Целата населба ја нема."
"Тетка таа и таа не живее тука веќе."
Или кога ќе почнеш навистина да ја гледаш
загубата на животи. Тоа е нешто сосема поинакво.
И кога толку голем дел од идентитетот ти доаѓа од местото од кое потекнуваш,
посебно од твоето маало,
а маалото веќе не е истото,
куќата веќе не е таму... Што му прави тоа на твојот идентитет?
Понекогаш по бурата,
ќе отидев во старото маало и ќе седев на тремот.
Куќата беше цела закована со штици,
ама сакав да сум таму.
И само ќе си седев таму. Со часови.
Моите родители конечно одлучија дека е време да се вратиме дома.
И така тргнавме на пат.
ИЗЛЕЗ ИСТОК ЊУ ОРЛЕАНС
Ова е шупата, сe што беше внатре,
велосипедите и...
Иако мојата куќа сe уште стоеше, оној Њу Орлеанс што го знаевме го немаше.
Каква загуба.
Пред Катрина, се сеќавам дека сите во маалото се дружевме.
Маалото беше клучно за тоа кој си.
Во најлош случај, го имаш семејството.
Ја имаш заедницата. Твоите луѓе, да речеме.
Сите од блокот ми ги чуваа децата.
Си ги чувавме децата едни со други.
Пред Катрина, немаше потреба да се напушта маалото,
зашто во него имаше сe.
Децата беа надвор, играа на улица. Прекрасно беше.
Кога ќе размислам, во суштина беше африканско.
Имаше само Афроамериканци.
Само тоа можеше да го видиш, да го мислиш.
Навистина беше "Големата леснотија".
Со генерации живеевме на истиот начин.
Ништо не се менуваше.
Но по Катрина...
Раселувањето на црните заедници низ градот
почна да создава ефект на процедување,
не си веќе во заедницата во која си израснал.
Сега те сместуваат во концентрирани области,
џебови, а тоа за луѓе што се територијални
и сериозни за своите корени
и сега се стават во одредени делови од градот
бидејќи биле раселени или го изгубиле домот...
И сега киријата за целата улица
пораснала, се вселиле нови лица.
Замислете што значи тоа за една заедница. Ја дестабилизира.
КЈУ-93, радио станица во Њу Орлеанс.
Помалку зборување, повеќе музика. -Да!
КЈУ-93. -Број еден...
Се сеќавам кога се вративме.
Имаше чудни куќи. Ми изгледаа чудно.
И имаше соларни панели на нив,
не знаев што се тие тогаш.
Мислев дека се обидуваат да изградат
нова заедница полна со бели луѓе.
Гледавме бели луѓе како излегуваат од куќите
преку улица од социјалните населби, и само зјапавме
и се чудевме што се случува.
Белите луѓе преземаа зашто киријата порасна,
населбите се тотално поинакви сега.
Гентрификација имаше и пред бурата, ама Катрина ја забрза.
БУРБОН
Чувството за заедница во Њу Орлеанс сега е сменето,
зашто луѓето толку се селат наоколу, знаеш?
Како што реков, една година може да живееш во Осмиот кварт,
па догодина да се преселиш во Тринаесеттиот.
Не запознаваш никого стварно. Може да прозбориш со соседот,
ама не е како порано.
Не пушташ корени.
Децата немаат корени како порано, пред бурата.
Кога се вратив по Катрина,
наивно мислев дека сe ќе биде повторно нормално.
Всушност, бидејќи моите братучеди не можеа да се вратат,
бев осамен, здодевно ми беше.
Одев наоколу по места низ Њу Орлеанс
од кои родителите ме штитеа како дете.
Мајка ми не одобруваше многу од децата со кои почнав да се дружам во соседството.
Потоа запознав едно дете, Џакуез.
ЏАКУЕЗ ТОГАШ ИМАЛ 14 ГОДИНИ
Скратено го викавме Џак.
Се сеќавам еден ден, јас и едно дете ќе се степавме на автобуска.
Ви гарантирам дека не беше поради добра причина.
И баш кога требаше да почнеме,
Џакуез, само зашто бев од негово маало и ги знаеше моите
застана пред мене и ја смири ситуацијата.
Потоа ми стана како голем брат.
Беше еден од ретките што ги имав чуено да зборуваат за иднината, за факултет.
Мајка ми отсекогаш имаше една камера дома,
па еден ден ја зедов и почнав да снимам работи во соседството.
Те сакам.
И јас тебе.
Луда работа.
Супер би било. Јако.
Да, што се случува?
Што е тоа? -Ракчиња, краби и шкампи.
Џак отсекогаш правеше да се чувствувам како да можам сe што ќе намислам.
Кога дипломирав, Џакуез беше горд.
Што е...
Едвард само што дипломира. Вејн, Том, Клак, цело семејство. Шек.
Тој и Том еднаш купија трико.
И Џак!
Насилството во Њу Орлеанс сe уште допираше сe.
Луѓе од различни соседства почнаа да се спојуваат,
што значи дека имаше нови луѓе
што се обидуваа да станат славни, да освојат територија,
ама ги имаш и луѓето што веќе ја имаа таа територија.
"Не, брат, моја е."
Имаше многу престрелки.
Многу насилство со пукање, многу тепачки.
Децата сакаат да станат убијци кога ќе пораснат.
Сакаат пиштоли.
Сакаат да бидат главни.
Тоа е реалноста. Сакаат да бидат гангстери.
Немаат желба за некоја професија.
Туку сакаат гангстерски начин на живот.
Да бидат фраери во маалото.
Ама сега, по бурата,
не мора да го живееш тој живот во тој свет.
Не мора баш да живееш во маалото.
Ама може да ти влијае насилството во Њу Орлеанс, зашто е насекаде.
Нема правила, знаеш?
Може да се појави во секое време и секаде.
Полицијата била повикана на аголот помеѓу авенијата Витни
и улицата Ландри вчера околу пладне.
Таму го пронашле мртов во кола 23-годишниот Џакуез Јанг.
Уште еден 20-годишник бил префрлен во болница.
Обајцата имаат повеќе прострелни рани.
Очевидци им кажале дека виделе повеќе лица
во бел Форд Ф-150 како запреле до колата и почнале да пукаат.
Тоа многу ме заеба. Ептен.
Како...
Да, не знам. Мислам дека...
Од каде што сум јас, знаеме.
Знаеме дека некој од нас нема да дочека старост со нас.
Знаеме дека некој од нас ќе биде жртва
на системот на масовни апсења или насилство,
или на дрога. Го знаеме тоа.
Ама не мислев дека тоа ќе биде Џакуез, знаете?
Ако може му се случи такво нешто на Џакуез, може и мене,
сфаќате?
Бев тажен, ама најмногу бев лут
што дозволивме да му се случи такво нешто.
Кога велам ние, мислам на моето соседство.
На општеството, на Америка.
Едноставно многу ме налути, ме разгневи.
Тоа се условите во кои живееме.
Живееме во услови во кои некој добар како Џак,
може да биде застрелан на улица.
Баклс!
Како си, Баклс? -Еј, Снепчет.
Ова не е Снепчет. -Баклс!
Изгледаш уморно зад камерата. Тргни ја.
Да видам? Ќе те ставам на камера зашто уморно изгледаш, сине.
Три месеци откако почина Џакуез,
ми понудија работа како наставник по медиуми во средно.
Како сте, ученици?
Работењето со децата ми делуваше терапевтски.
Беа полни со енергија и видов многу надеж во нив.
Воведни видеа, клапа прва.
Чекај. Добро изгледаш!
Уште не.
Штом почнаа да се снимаат меѓу себе, брзо се отворија.
Да направиме сесија.
Тивко на сетот.
Што ти е најлошото искуство во животот?
ИЈАН ТОГАШ ИМАЛ 4 ГОДИНИ
Веројатно... Не знам.
Веројатно, Катрина. Тоа ми е најлошото искуство.
Се плашев.
И ТОГАШ ИМАЛ 3 Г.
Не знаев дали ќе се спасиме.
ЏАЈРОН ТОГАШ ИМАЛ 3 Г.
Станувам вознемирен, исплашен и параноичен.
Сега снима. Кој е тоа?
Јасно беше дека овие ученици се справуваа со многу нешта,
особено надвор од училиштето.
Светски проблеми, Калвин, клапа прва.
КАЛВИН ТОГАШ ИМАЛ 3 Г.
Акција.
Здраво. Се викам Калвин Бакстер, учам во средното училиште "Една Кар".
Врати ме во таа ноќ.
Што се случи?
Отидов до продавница. Купував газа.
Излегов, се најдов на авенијата, кога, да ти ебам,
еден цајкан почнува да пука во мене.
Баш овде, каде што ми е срцето.
Ме погоди на некои седум сантиметри од срцето. Можел да ме погоди во срце.
Да ти ебам, успеав сам да стигнам до болницата.
Колкупати испукаа?
Пукаа во мене некои 17 пати.
Колкупати те погодија?
Еднаш. -Благословен си.
Да. Тоа ме натера да носам пиштол
зашто сметам дека морам да се заштитам.
Не знам кога ќе се случи нешто,
морам да го носам со мене.
И на 15? -И на 15. Не е важно.
По сите работи низ кои си поминал,
отрпнуваш на болката. Отрпнуваш.
Си се навикнал на такви работи.
Отрпнат си од чувства. Ладнокрвен си. Те боли кур.
Како делува тоа на дете?
Го трауматизира, го прави ладнокрвно.
Како сe да се смени после Катрина.
Требаше сe да се изгради пак.
Имаше многу згради,
имаше многу младински центри пред Катрина.
Веќе ги нема многу.
Добро и што значи тоа?
Многу деца немаат кој да ги насочи.
Немаат каде да одат после школо, каде да тепаат време.
Стапката на откажување од средно школо и на одење во затвор расте.
Само што изградија нов затвор. Деца прават банди.
Имам видено деветгодишник како пуши трева.
Потребни се повеќе работни места, младински програми, ментори,
повеќе советување, подолг период на насочување.
Сечи.
Добро.
ЧУВАР БЛЕЈН ОБЕЗБЕДУВАЊЕ ВО СРЕДНО ШКОЛО
Работејќи со њуорлеанската младина...
Знаете, што е... -Чувару Блејн, прием.
Кажете. -Излезете одзади.
Нешто се случува. -Да прекинеме.
Ајде, Родни. Одиме.
Овие двајца се тепаа, ги разделив.
Не! Бегај! Мавни ми се!
Дојди ваму. -Не! Остави ме!
Не ја препознав мојата и траумата на моите врсници кога бев во школо.
Кога ја видов како наставник, беше јасно дека овие деца
доживуваат некои од истите работи што јас
и моите врсници ги доживувавме додека одевме во школо.
Реалноста на овие деца се влошуваше.
Се запрепастував што не постоеше некаква помош за нив.
Карол Картер, "Децата на Катрина", клапа прва.
Секогаш имаме една перспектива.
КЕРОЛИН ВЕЈТЕРС КАРТЕР ЗАКРЕПНУВАЊЕ И РЕИЗГРАДБА
Мене многу ме нервира тоа што мислиме
дека мора некако да ги поправиме децата.
Не треба да ги поправаме децата. Нема ништо што не чини кај нив.
Како да направите некој да се чувствува безбедно? Тоа е најважно.
Тие се во домашна средина во која не се чувствуваат безбедно.
Одат на училиште и не се чувствуваат безбедно.
Што им прави тоа на нашите деца?
Прави хаос од нивното ментално и физичко здравје, од добросостојбата.
Така оди тоа.
Како да учиш кога доживуваш траума,
кога си во опасност?
Телото постојано создава хемиски материи.
Тоа е состојба на стагнација.
Хомеостазата е таа траума, таа состојба на алармантност.
Таму е лимбичкиот систем,
а тој предизвикува дијабетес, срцеви заболувања,
висок крвен притисок, откажување на бубрезите,
и секакви други проблеми со кои се справуваат нашите деца.
Така што кога зборуваме за нивното однесување,
нивното однесување и' се припишува на таквата состојба.
Секој што бил во таква состојба онолку колку нашите деца
би бил гневен, би имал бихејвиорални проблеми,
би реагирал на истиот начин на кој реагираат тие.
Тие не се поинакви.
Нема нешто што не чини кај нив. Постапуваат онака како што
им кажува телото, бидејќи траумата го прави тоа.
Мене ми е така.
Никогаш не сум можел да го преточам во зборови,
ама точно така се чувствувам.
Ова ми е четврти час. Учениците работат.
Ова е Квани. Поздрави се, Квани.
Здраво. -Здраво.
Ова е мојот клас. Ова е Кајла.
Секој ја работи својата задача. Кајла, што работиш ти?
Само за да го поминам денот,
ги потиснував сите тие работи.
И беше потребно
да ги видам учениците како се справуваат со ова за воопшто да сфатам.
Кога ќе ги погледнам нив и она со што се соочуваат,
ми се крши срцето.
Се викам Шантрел Паркер, имам 16 години.
ШАНТРЕЛ ТОГАШ ИМАЛА 5 ГОДИНИ
Од социјалната населба Фишер сум.
Семејствата на 20-годишната Шантрел Паркер
и 20-годишниот Џавонте Лампкин
се обидуваат да ја прифатат нивната смрт.
Обајцата се застрелани и убиени, а телата им се целосно изгорени.
Сe уште мислам дека е сон
од кој ќе се разбудиме.
Кевон Карто вели дека израснала со 18-годишната Шантрел Паркер,
која беше убиена покрај 20-годишниот Гавонте Лампкин на 29 јули.
Таа вели дека Лампкин им бил татко на двете деца на Паркер.
Како е да се биде дете единец?
Како дете единец, добивам што сакам
и спијам мирно.
Сакам да студирам советување.
Зошто сакаш да учиш за да бидеш советник?
Сакам да учам за советник бидејќи сакам да им помагам на луѓето
зашто имам поминато многу во животот,
и знам какво е чувството да немаш,
знам какво е чувството да немаш некој покрај себе.
Какво е чувството да немаш некој покрај себе?
Чувството е како никој да не е тука за тебе.
Нема љубов. Никој не те сака,
а секогаш ти треба рамо да се потпреш кога си тажен.
Да.
Анксиозноста во Њу Орлеанс
од обично одење до твојата кола,
анксиозноста во Њу Орлеанс од обично возење со кола,
од спиење покрај прозорец, од постоење, живеење...
Тоа срање... Тоа срање ќе ве полуди.
Кога одам на други места
се чувствувам ослободено од тој товар.
Си го сакам градот, само велам дека
анксиозноста ми е на највисоко ниво кога сум дома.
Ништо не ме смирува како кога сум со семејството.
ШРИВПОРТ, ЛУИЗИЈАНА
Вашата дестинација е на десната страна.
Тина ми рече дека и' недостигаат сите, последниот пат кога ја посетив.
Пристигнавте.
Се вративме.
Затоа одлучив да ги соберам сите мои братучеди заедно.
Еј.
Како си ми ти?
Сите се со нас.
Да.
Си реков, да го искористиме тоа.
Тина ќе биде среќна што нe гледа сите. -Знам.
Ерика.
Како се викаат сите?
Не сум ги запознала. -Рече, како се викаат сите?
Рајрај, Каи. -Рајрај. Каи.
Како си, брате?
Што има ново?
Како е?
Ајде, друштвово расте.
Тешко е да се зборува за Катрина,
така се одголува нешто ранливо.
Знаеш...
ЊУ ОРЛЕАНС
Да се обзнани дека нешто ви се случило и дека не било добро.
Ако не сте способни да бидете ранливи, како ќе оздравите?
Поминаа децении откако нe погоди Катрина.
Толку многу се натрупа
во тие децении во кои не се зборуваше за тоа.
Можноста да ја раскажам својата приказна за Катрина
ми беше дел од процесот на оздравување,
а не ни знаев дека ми е потребно некакво оздравување.
Њу Орлеанс е африкански град.
Ние сме народ што зборува, што седи околу оган,
раскажува приказни што се пренесуваат низ генерациите.
Терапевтски беше.
Катрина станува народна приказна.
А ние сме раскажувачите.
Раскажувањето на мојата приказна
инспирираше многумина други што поминуваа низ истото.
Ги тера да сакаат проговорат зашто знаат дека не се единствени.
Мислам дека никој толку млад не треба да поминува низ такви срања.
Пробувам да се сменам.
Сакам подобар живот од овој. Сакам да создадам семејство.
Кога ги гледам снимките...
Леле, немој.
Ќе го надминеш тоа, ама мораш да имаш верба.
Моето патување во моментов е да бидам најдобра што можам.
Сакам да учам нови нешта
и тоа ми е порив да продолжам понатаму.
Има работи што сакам да ги остварам, цели што сакам да ги постигнам.
Сега сум постара. Погледнете ме. Успеав. Излегов.
Секогаш кога ми даваат нова здравствена дијагноза,
како дијабетесот што се јави отпосле,
еден куп разни работи, се обидувам да не мислам на тоа.
Ама се прашувам каков би ми бил животот да не престојував во таа приколка?
Не ја раскажувам својата приказна
зашто не сакам да ме жалите.
Никогаш не сакав да ме препознаваат по тоа што имав рак.
Сакам да ме погледнете
и да ја видите личноста која сум,
онаа што бев уште пред да се разболам.
Само сакам да си бидам јас.
УБАВО СИ ГО ЖИВЕАМ ЖИВОТОТ
Кога сe околу вас е така поставено
за да не преживеете,
издржливост е сепак да најдете начин да ја кренете главата и да си помогнете.
Но некогаш мислам дека издржливоста се користи како алатка
бидејќи сакаат луѓето да мислат: "Не, сe е во ред,
на луѓево им е добро, силни се.
Видете што сe надминаа."
Мислам дека јас треба да кажам кога сум издржлив.
Јас сум тој што треба да каже што е издржливост. Не вие.
Велат дека Њу Орлеанс е повторно изграден.
Не е.
Иако сме издржливи, никогаш нема да го вратиме изгубеното.
Се забавувавте? -Да.
Извини, премногу сум секси за на телевизија.
Добро, срце.
Преведено од Ксенија Шутева