Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[ryk silnika samochodu]
[energiczna muzyka]
[kobieta] Zwolnij! Zabijesz nas!
[mężczyzna] No jedź!
A co, jak mnie centrala wrzuci do Nowego Jorku?
A ja chcę do Kalifornii, no.
Zagryziesz zęby i jakoś dasz radę.
Los Angeles, do biura w klapkach, prosto z plaży.
[pisk opon]
Wow, nie pędź tak, mamy jeszcze godzinę.
[klakson]
[kobieta] Widzisz, jesteśmy trzy kwadranse przed czasem.
To będzie największy kontrakt w dziejach tej firmy, jeśli go dopniesz.
[mężczyzna] Jeśli?
[kobieta] No, jeszcze Japończycy muszą go podpisać.
[mężczyzna] Czysta formalność. Podpiszą, a ja zostanę królem świata.
[muzyka milknie]
Pamiętasz, że moi rodzice przyjeżdżają w weekend?
No to idealnie.
Zrobię sobie z kumplami wypad na miasto i nie będę wam przeszkadzał.
Nie, oni chcą cię poznać.
-No, ale co ja im powiem? -Jak to?
„Bardzo mi miło państwa poznać, bzykam państwa córkę”.
Madziu, między nami fajnie jest, super seks i w ogóle…
ale nic więcej sobie nie obiecywaliśmy.
No…
-O, jesteś. -Cześć.
-No witamy, witamy. -Cześć.
Tu jest ta wielka idea za miliony baksów?
Ale wystrzeliłeś w górę, stary, co?
Jeszcze zrobią z ciebie globala, zobaczysz.
-Nie chwal dnia przed zachodem słońca. -[Magda] Tomek!
Jak już cię zrobią szefem na Polskę, to pamiętaj o starych kumplach, co?
[nerwowo] Tomek!
Chill, wszystko pod kontrolą. Zapomniałem telefonu.
Zaraz wracam.
[dzwoni telefon]
Już idę, idę.
Też się nie mogę doczekać.
[rockowa muzyka]
No…
Zadzwonię do ciebie później, OK?
-Jezus Maria! -Moje pomarańczki!
Strasznie panią przepraszam.
Najlepsze polskie. Dodam potem sztywnomix i będzie pychotka.
-Pan też dodaje sztywnomix? -Zawsze. Przepraszam bardzo.
Proszę, proszę.
[orientalna muzyka]
Że co?
O Boże, Kasia, już tu są.
-Japończycy? -Tak.
Ale jak, pół godziny przed czasem?
Czego stoisz? Gdzie jest Tomek, do cholery?
Dzwonię.
[sygnał zamykania drzwi autobusu]
[wzdycha głęboko]
[blues-rockowa muzyka]
[dzwoni telefon Tomka]
Ohayō gozaimasu.
Yōkoso.
Mmm… hajimashite.
A! Hajimemashite.
[próbują powtórzyć, śmiejąc się]
Bardzo nam miło. Dziękujemy za zaproszenie.
[zdziwiona] A…
[śmiech]
[tajemnicza muzyka]
Piękny dzień!
Dopiero się zaczął.
No! Ale ja i tak wiem, że będzie piękny.
Jesteś jasnowidzem?
Właśnie! Daj rękę.
No daj, powróżę ci.
To najważniejszy dzień w twoim życiu.
-W moim zresztą też. -Naprawdę?
Tak, to nie przypadek, że się spotkaliśmy. To przeznaczenie.
Poza tym za chwilę podpiszę kontrakt życia.
-Moje gratulacje. -I spełnię twoje trzy życzenia.
-O, teraz mam trzy życzenia? -Tak.
To może… zniknij, tak jak się pojawiłeś.
Przestań, nie można tak marnować życzeń.
-W takim razie chciałabym… -Poczekaj, powiem ci.
Zażycz sobie sto kolejnych życzeń.
I ty je wszystkie spełnisz? Tak można?
-Tak! -[cicho] W takim razie…
chciałabym, żebyś miał bilet.
Co?
Dzień dobry.
[w tle] Proszę o bilet.
[muzyka milknie]
Może…
wody?
Water.
Mizu.
[jąkając się] Zaraz znajdę.
Sprawdzajcie panowie dalej.
Zaskakujące, jak rzadko gapowicze tłumaczą się z braku biletu
w oparciu o paradoks dychotomii.
No taki Zenon z Elei zwyczajnie by wykazał, że ruch nie istnieje,
ergo autobus nie jedzie, ergo za co tu płacić?
I tu jest pies pogrzebany. Jakiś dokument pan ma?
[nerwowy śmiech]
Na zdrowie!
-Niechętnie stosujemy argumenty siłowe. -Ale czy pan inne zrozumie?
[dzwoni telefon Tomka]
Panowie, mam bardzo pilną konferencję. Muszę odebrać.
Dobrze. Pan niestety nie przyjedzie, bo to pierdoli.
No i po kłopocie.
-Pojebało was? -No, ale co?
Puszczaj, ty gnoju jeden!
[śmiech]
[zmysłowa muzyka]
[wzdycha]
-Słuchaj, nie uwierzysz. -[Kasia] Nie uwierzę.
-Ja sam bym w to nie uwierzył. -Mam w dupie…
czy porwali cię kosmici,
staruszka nimfomanka czy harcerze.
Żałuję tylko, że cię nie zabili.
Proszę, chyba nie chcesz, bym poszedł do konkurencji.
-Won. -Ale oni tylko czyhają…
Wynoś się!!!
Zanim ci oczy wydrapię!
[gitara - spokojna muzyka]
[wzdycha]
-Wskakujesz? -Madziu, dzięki!
Chillix, im szybciej się ode mnie wyprowadzisz, tym lepiej.
Ale co z twoimi rodzicami?
[blues-rockowa muzyka]
[nerwowe pukanie do drzwi]
No! Hej!
-Co to za przywitanie? -Myślałem, że nie żyjesz.
-Ależ ci się wyostrzył dowcip. -Wieki się nie odzywałeś.
Dobra, wpuścisz mnie, czy będziemy tak gadać w progu, co?
[terkot walizki]
-Pożegnać się chciałeś? -Nieźle się urządziłeś.
Wyjeżdżasz gdzieś?
Nie no, po prostu chciałem cię zobaczyć.
Spójrz mi w oczy i powiedz to jeszcze raz.
Nie uwierzysz, co mi się stało.
No nie uwierzę.
-Ale będziesz zadowolony. -Tak?
Wylali mnie z roboty,
straciłem mieszkanie, straciłem samochód, wszystko.
Dobrze, ale co mnie to interesuje? Wynajmij coś.
-Jestem kompletnie spłukany. -Jak to? Ty? Przecież taką kasę kosiłeś!
-Wiesz, ile kosztuje życie w tym mieście? -No wiem.
Ja mówię o życiu na cywilizowanym poziomie.
Czyli moja nora to nie odpowiada, tak? Panu.
To ja nie rozumiem, co ty tu u mnie szukasz.
Przecież to jest takie sobie małe mieszkanko.
Do widzenia.
Uspokój się, chill.
No proszę, na jedną noc, no.
Kanapa.
[Tomek] Kanapa jest OK.
[muzyka rhythm'n'blues]
To co, mały melanżyk?
-Robotę mam. -E tam, robota nie zając.
No patrz, a tobie jakoś uciekła.
No chodź, wyluzujesz się trochę.
Nastukamy się, przygruchamy jakieś ssanki-sasanki.
Dzięki wielkie. Ja nie odczuwam takiej potrzeby.
No dobra.
A mogę mieć do ciebie drobną prośbę?
Ja wiedziałem - daj mu palec, to odgryzie ci całą rękę.
Oj, drobna przysługa, no.
Włam się do monitoringu miejskiego
i odnajdź zapis ulicy Domaniewskiej dzisiaj z rana.
Spotkałem tam totalną laskę.
Ale ja nie mam zamiaru pomagać ci w spełnianiu twoich zwierzęcych chuci.
Nie będę się nigdzie włamywał.
Może to jest ta jedna jedyna.
O, na pewno. Ja to słyszałem już tysiące razy.
Jestem kolekcjonerem.
Kobiety są jak kwiaty, które rozkwitają pod moim spojrzeniem i czułym dotykiem.
Kwiaty, mój drogi, najlepiej prezentują się w bukiecie.
Ale co ty możesz o tym wiedzieć, tylko te kaktusy i kaktusy.
No to co? Zrobisz to dla mnie?
Człowieku, weź się wyloguj.
Jaką ty masz spiętą dupę.
[gitara - pogodna muzyka]
Wiem, Gauss, jutro go już tu nie będzie.
Poradzimy sobie, no.
Siema, Karolek.
Ty, no znasz moje talenty.
A tak się składa, że akurat jestem wolny.
Stary, po tym numerze, który ostatnio wyciąłeś, jesteś w branży skończony.
Co się właściwie stało? Jak ty mogłeś tak to spieprzyć na ostatniej prostej, co?
Pewnie jakaś dupencja?
A nie mówiłem?
Mówiłem, ta słabość jeszcze cię zgubi.
Dzięki.
[muzyka rhythm'n'blues]
O! Gościu, masz fajkę?
Nie palę.
Pięć złotych chociaż.
Cokolwiek, no.
Masz, trzymaj.
-Naprawdę? -Na zdrowie.
Dzięki, mistrzu!
Mistrzuniu!
[muzyka pop z klubu]
Przepraszam bardzo.
Midas?
Stary, kopę lat!
Don Tomas.
-Cześć. -Jak leci?
A, jak kurwie w deszczu - masakra jakaś.
-Ty, nie miałbyś jakiejś roboty dla mnie? -Słuchaj, ja już nie kręcę.
Znaczy nie w Polsce, za ciasno tu. Przenoszę się do Hollywood.
Grubo.
Dwie wódeczki. Można, panowie?
-Albo i cztery. -Albo i osiem…
Chodzi o pewne wesele.
Ty, król Midas, zniżasz się do takiej chałtury?
Miałem małą kraksę, byłem pod wpływem, a to oznacza, że…
No tak, Hollywood odchodzi w siną dal.
Otóż to.
Ale… zaproponowali mi takiego deala,
że jak skręcę to wesele, to prokurator odda mi paszport.
No ale co ja mam tam robić?
Słuchaj, ja skręcę ślub i wesele na kilka kamer,
jakiś tam podnośnik, dron, kran - dynamika a'la Tarantino,
a ty machniesz making ofa.
Jakieś tam gadki szmatki, kuluarowe rozmowy.
Nie wiem, czy ja się do tego nadaję.
Ale Tomek, zarobisz masę szmalu i poznasz masę wpływowych ludzi.
A czyje to wesele?
Ho ho! Minister Kosecki - wysoko.
W rzeczy samej. Koleś, który trzęsie całą Polską.
-Co, on się hajta? -Nie no, co ty? Jego syn.
-A to szanowna pani ministrowa. -Coś ją kojarzę.
W młodości była aktorką, ale przed kamerą drewno.
Szybko to skumała i wyszła za polityka. Jej zdrowie. [chrząka]
-Dzięki. -Dzięki.
[muzyka operowa w tle, Janek nuci melodię]
[Giuseppe Verdi - „Libiamo, ne’ lieti calici”]
[do siebie] No. Nie idzie, no.
-[kobieta] Proszę. -[mężczyzna] Ślicznie dziękuję.
-I powodzenia. -Bardzo dziękuję.
[kobieta nuci wesoło]
[Giuseppe Verdi - „Libiamo, ne’ lieti calici” w tle]
[kicha]
Dzień dobry.
O, dzień dobry.
Mam dla pana ten okaz.
Z Boliwii.
Blossfeldia liliputana.
-Jaki… piękny. -Prawda?
I jeszcze taka malutka.
Potrzebuje dużo słońca i czułości.
Zadbam o to.
I nie wolno jej narażać na przeciągi.
Oczywiście.
Tak, i dziękuję za rady.
A jak się miewa Stefan Banach i ten drugi, co ma kolce w spiralę.
-Fi…? -Filius Fibonacci!
-Filius Fibonacci. -Wyśmienicie! A…
-Tak? -A Möbius wypuścił taki boczny…
boczny odrost…
Co pan powie? To znaczy, że chce, żeby go pan rozmnożył.
Wegetatywnie oczywiście.
[śmiechy]
Oczywiście.
Oj… [kicha]
Na zdrowie.
-Dziękuję. Przepraszam. -Nie, nie…
Ja mogę pomóc, jeżeli pan chce.
Pomóc?
Z tym rozmnażaniem.
Bo to trzeba zdecydowanie złapać za pałąk i…
-I oderwać. -Oderwać?
[nie może się wysłowić]
[kichnięcie Janka]
Sto siedemdziesiąt… Znaczy siedemnaście.
Nie, dwadzieścia osiem.
[kicha]
Nie, no nie wierzę. Nie wierzę, że zakochałeś się w kwiaciarce.
I co w tym śmiesznego?
-To, że jesteś uczulony na kwiaty. -Na kaktusy nie jestem!
[śmiech]
Nie, to się nie uda.
Ja się na tym znam.
Chyba że ci pomogę. Ale ty pomożesz mi.
Hakerstwo to przestępstwo. A poza tym ja nie toleruję pasożytów.
Dobra, już zapłacę ci za spanie na tej rozwalonej kanapie.
-Ale przecież podobno nie masz forsy. -Nie mam, ale mam robotę.
I to jest robota dla dwóch.
Nie rozumiem, dlaczego miałbym ci pomagać. Przecież nawet cię nie lubię.
Zarobimy kaskę.
A ja, jako twój kochający brat, pomogę wyrwać ci tą laskę.
Tą laskę ci to.
Na imię ma Klara, a po drugie nie chcę od ciebie żadnych rad.
Ty żałosny Casanovo.
No, to wypad.
No tak…
Na koniec dam ci jeszcze ostatnią radę, za friko.
Powinieneś do niej uderzyć gdzieś na neutralnym gruncie.
-Niby gdzie? -Poza kwiaciarnią.
-Nie, nie, ja ci mów… -Przećwiczmy to!
Możesz zadawać jej jakieś różne pytania. Kobiety kochają, jak się je o coś pyta.
-O co? -O cokolwiek.
[sentymentalna muzyka]
Ty jesteś Klarą, ja jestem tobą.
[zalotnie] Ciao, Klarissima.
Cześć, maleńka. Co tam u ciebie?
Przepraszam, że tak ostatnio wybiegłem i zapomniałem zapłacić za kaktusika.
Kur…!
[Janek] Ciao…!
Klarissima.
Się pan uderzył.
Znaczy - pani Klaro.
Sorki, że tak nagle i nie zapłaciłem.
Nie, nie, nic się nie stało.
Chciałem po prostu powiedzieć, że pomyślałem sobie…
-Tak, panie Janku? -Że po prostu chodzi mi o to, że…
-No, że pomyślałem, że… -Co sobie pan pomyślał, panie Janku?
Że moglibyśmy gdzieś po prostu… ty i ja. Znaczy pani i ja.
Pójść.
A muszę iść do banku. Odprowadzi mnie pan?
Mhm.
A jak się miewa nowy nabytek?
Leibniz?
Ciekawe imię.
-Też po martwym matematyku? -Tak.
Postawiłem go obok Skłodowskiej.
A wie pan, że można ich ze sobą zeszczepić?
Zeszczepić? Ale jak?
Można w Skłodowskiej zrobić taki otwór i tam włożyć małego Leibniza.
A czym?
Możemy to zrobić razem w kwiaciarni, jeżeliby pan chciał.
Chciałbym.
A może w ogóle przejdziemy na ty? Znowu. Klara jestem.
Rafał… Paw… Janek.
[sentymentalna muzyka]
Trzy razy.
[śmiech]
Może wybierzemy się gdzieś?
-To znaczy… my razem? -Mhm.
A… a gdzie?
No…
Wszędzie.
Na kawę, na rurki…
[szeptem] Sorry.
-Do kina, do parku… -To nie jest najlepszy pomysł.
Ja wiem, że to tak za szybko, ale ja nigdy wcześniej po prostu nie…
Ale to nie chodzi o ciebie, Janku.
-To chodzi o mnie. -A…
Nie jestem odpowiednią dziewczyną dla ciebie.
Rozumiem.
I przepraszam, ja nie będę się już więcej naprzykrzał tobie… pani.
[smutna muzyka]
[energiczna muzyka]
Do ślubu został centralnie tydzień. Nie zgadzam się na żadne zmiany.
Ale my z bratem to robimy tylko making of.
A ten właściwy film to ma nakręcić Midas.
Midas! Ten jak się czegoś dotknie, to… Już ja mu powiem.
Proszę tego nie robić. To jest wszystko moja wina.
Bo trzeba umieć walczyć o szczęście, jak w kultowym Walcz o szczęście.
Widziałeś Walcz o szczęście?
-To jest mój ulubiony film. -Ale to było wieki temu.
Ale ja wszystkie pani filmy znam na pamięć.
Wszystkie. Dwa.
To, co pani zrobiła w Melonach i melonikach…
W polskim kinie nie ma i nie było gwiazdy o takim seksapilu jak pani.
Pani musi wrócić na ekran.
Dla nas, dla wszystkich Polaków.
Ale czy kamera znowu mnie pokocha?
Na pewno.
Kiedyś mówili, że mam warunki na Hollywood.
Ale dzisiaj to już…
Pani jest fantastyczna. Pani jest niebywała. Pani jest obłędna.
Nareszcie ktoś inteligentny. Tomasz? Tak masz na imię?
-Tak. -Mów mi Patsy.
Podpiszcie to i witajcie na pokładzie.
-A co to jest? -Klauzula poufności.
To, co tu zobaczycie, to jest absolutny top secret.
Piśniecie komuś słówko, to mój mąż…
a wiecie, kim on jest…?
Dokładnie.
Jak kogoś wsadzi za kratki, to ja centralnie nie życzę.
No dobra, no.
A ty co, niemowa? Dlaczego nic nie mówisz?
Nie, on jest niepełnosprytny, proszę się nim nie przejmować.
Moja synowa przyszła. Znaczy przyszła synowa przyszła.
-[dzwoni telefon] -Przepraszam. Halo?
Halo?
[tajemnicza muzyka]
Cześć.
[niepewnie] Ola.
Tomek.
Śliczne imię.
W ogóle cała jesteś jakaś taka śliczna.
Wychodzisz za mąż?
Właśnie.
No ja współczuję.
A co to?
Co ty robisz?
Kurde, zobaczyłem cię w tym autobusie.
Co to w ogóle jest za akcja? I ty tutaj teraz stoisz?
Chciałem zobaczyć, co z tego wyniknie.
[Ola] No to już wiesz.
OK. Przepraszam.
Możemy zacząć jeszcze raz?
Idiota.
Miglanc, huncwot i niecnota.
No i z czego się śmiejesz?
Właśnie tak się zaczynają wielkie historie miłosne.
To co? Bierzemy się do roboty.
Oj, bierzemy, bierzemy się do roboty.
[nostalgiczna muzyka]
[Janek w tle] Kuźwa mać…
Aua. [syczy z bólu]
[wzdycha]
Przepraszam, ale długo masz zamiar się tak nad sobą użalać?
Zawalcz o nią.
-Walcz o szczęście. -Przecież mnie odrzuciła.
Bzdura. Widziałem, jak na ciebie patrzy.
-Jak? -Tak samo, jak ty na nią.
Ale przecież sama powiedziała,
że nie pasujemy do siebie, że to nie jest dobry pomysł.
Słuchaj, jak na tak inteligentnego faceta, jesteś naiwny jak dziecko.
Przecież to jest wszystko element gry.
-Jakiej gry? -W zdobywanie.
Ty stajesz się męski, ona nie jest łatwa - oboje wygrywacie.
Czyli co, czyli Ola dała ci z liścia, żeby cię zdobyć?
Mmm… Brawurowa rozkmina.
Przecież ona wychodzi za mąż.
Ale nie mogę dyskryminować mężatek, to by było bardzo nieładne.
-Ola i tak będzie moja. -Marzenie ściętej głowy.
-Zakład? -Zakład.
Centralnie do zmiany to menu.
Mamy 30 alergii na owoce morza, 40 na orzechy,
16 na cytrusy, 200 na gluten i laktozę.
Daj płatki złota. Nikt nie jest uczulony na złoto.
-Co z zastawą? -Tu mam rachunek od ubezpieczyciela.
Nieźle.
Zastawa też będzie złota, jak u Melanii,
bo wszyscy mówią, że jestem do niej podobna.
Nie no, Melania to ci może co najwyżej gary zmywać. Jesteś boska, Patsy.
[energiczna muzyka]
Ba-czność!
A co to ma być? Co to za zły look?
-Gdzie peruki? -Dojadą.
-A rajtuzy? -Też!
Obciągnąć. Zgolić. Uśmiech. A nie, może lepiej bez uśmiechu.
Pozycja!
W prawo zwrot…
i… akcja!
Ruchy, ruchy, panowie. Raz-dwa, raz-dwa!
Postawa, plecy wyprostowane! I zachować odległości, bardzo proszę.
[Tomek] A to będzie bal przebierańców, tak?
Zwariowałeś. Przecież tutaj mamy tylko próby.
Wesele będzie na Zamku Królewskim.
Ho, ho…
Ale to jest oczywiście absolutny top secret.
[Tomek i Janek] Wow.
Więc…
[gra Antonio Vivaldi - „Wiosna”]
Nasz event nawiąże do świetności I Rzeczypospolitej.
Za konferansjerkę i ogólny klimat odpowiadać będzie Kuba Wojewódzki.
Do tańca przygrywać będą Ed Sheeran,
na zmianę z Beyonce i Zenkiem Martyniukiem.
Weź pan ten koc.
O północy setki fajerwerków rozświetlą niebo nad Warszawą.
Wow!
Sam prezes przybędzie i centralnie prezydent z małżonką,
członkowie rządu, kupa zagranicznych VIP-ów, tysiąc gości.
Ale to będzie kosztowało majątek.
Mąż ma dedykowany fundusz z Tarczy Kryzysowej.
Nasz mały książę…
będzie miał wesele, jakiego w Polsce jeszcze nie było.
Ale to oczywiście absolutny…
-…Top secret. -Top secret.
Więc w sobotę wesele syna,
a w niedzielę wybory męża.
Nieźle to sobie wykombinowałam, co? [śmiech]
Kurwa! Ocipiał pan?
Poseł Paweł Zgrabny z senator Zuzanną Pizaną przy jednym stole?
Przepraszam, już to zmieniam.
Przecież krew się centralnie poleje. Nie kręć tego. Tego akurat już nie.
No a balony? No gdzie, do diabła, balony?
[konsultant] Wielką salę zdobi plafon pędzla Bacciarellego,
przecież to jest arcydzieło.
-Balony… -Balony będą lepsze, prawda, Olu?
-Aleksandro… -Co? Tak, balony będą lepsze.
Kris dzwoni. Halo, kochanie?
Tak, też za tobą tęsknię. Wszystko pod kontrolą.
Staram się, ale ona doprowadza mnie do szału.
Pani Patsy, wizualizacja.
O i z balonami lepiej. Halo, kameruje pan? Panie Tomku.
Tak, tak, tak.
Ten mechanizm musi być sprawniejszy, trzeba to poprawić.
-Ale te balony są bardzo dobre. -[konsultant] Tak jest.
[energiczna muzyka]
-Kameruje pan? -[Tomek] Tak, już tak. Możemy?
No dobrze, to proszę powiedzieć coś o swojej przyszłej synowej.
Mam nadzieję, że Aleksandra będzie dobrą żoną dla mojego syna.
W końcu sam ją wybrał.
A Krystian miał zawsze świetny gust, centralnie luksusowy.
-Już jako ministrant… -[dzwoni telefon]
Przepraszam bardzo.
Halo? Jak to nie doszedł?
Poczekaj, poczekaj, bo nie powiedziała za wiele o tobie.
To może ty nam coś opowiesz, co?
Nie.
No weź, proszę. Nie rób mi problemów. Cokolwiek. O rodzinie. Nie wiem.
Jestem sierotą, wychowała mnie babcia.
I tyle?
Tak.
No dobra.
A ile osób z twojej strony będzie na tym „centralnie” wielkim weselu?
No babcia i dwie druhny.
Trzy osoby tylko? Na tysiąc?
[gitara - spokojna muzyka]
Można oczy w kamerkę?
[Janek] O!
[wzdycha]
[Tomek] Chciałbym cię jakoś trochę lepiej poznać.
No opowiedz coś o sobie.
Szukałem cię na fejsie i insta i nigdzie cię nie ma.
-Co ty, jakimś szpiegiem jesteś? -Studiuję.
-OK. A co? -Romanistykę.
Uuu… Który rok?
Piszę pracę magisterską.
-A o czym? -O miłości dwornej.
[drwiąco] O miłości dwornej?
To archetyp tego, co dzisiaj nazywamy miłością namiętną.
Szaloną, wbrew wszystkim i wszystkiemu.
Ale dla ciebie to jest pewnie zupełna abstrakcja.
A czy w ogóle wiesz, co to jest prawdziwa namiętność?
Ale opowiedz jeszcze, daj jakiś fragment czegoś.
„Czy chcielibyście, szlachetni panowie,
usłyszeć piękną opowieść o miłości i śmierci?”.
-O! Tristan i Izolda! -Czytałeś?
„Słuchajcie, w jaki sposób w wielkiej radości, w wielkiej żałobie…”
„…miłowali się, później pomarli w tym samym dniu…”
[razem] „On przez nią, ona przez niego”.
-„Amour”… -„Amour et mort”.
-A co to znaczy, przepraszam? -Miłość i śmierć.
OK. Nie masz jakiegoś montażu?
-Jakiego? -Idź materiały przejrzeć.
- Amour et mort. -[Ola] Amour et mort.
No dobra, miłość i śmierć. I co dalej?
To, że tylko miłość zagrożona śmiercią naprawdę nas rusza.
Miłość igrająca z ryzykiem, miłość na krawędzi,
miłość, która lekceważy wszystkie reguły.
[energiczna muzyka]
-Pomóż mi, debilu. -[śmiech]
No?
[muzyka milknie]
[nerwowo] Jak to zamówili wcześniej? Moje kwiaty?
A co mnie obchodzi jakaś msza prymicyjna?
Czyj syn?
A, rozumiem.
W katedrze lilie lepiej będą pasowały, nie?
A kamelie są moje i macie je tu, kurwa, natychmiast przywieźć!
Ze mną można wszystko po dobroci,
ale czasem centralnie, jak mnie krew zaleje, to…
Ja znam świetną kwiaciarnię. Niskie ceny.
[drwiąco] „Niskie ceny”…
A ty co, Aleksandro? Takich rumieńców dostałaś?
Zażyj coś, żebyś mi tu przez jakiegoś wirusa wesela nie popsuła.
[huk tłuczonego szkła]
[Tomek] Co ty robisz? -To samo się tak…
Co, kochana teściowa dała ci w kość?
No, ciągle na wszystkich wrzeszczy, mnie przestawia jak mebel.
Chciała mi zoperować nos, ale było ryzyko, że się na czas nie zagoję.
[śmiech]
-A co na to Kris? -Ciągle w Dubaju.
Powinien cię wspierać.
Widzi, jak matce zależy. Skoro się uparła, bo płaci za wszystko…
Ale suknię ja kupiłam.
Napij się, dziecko.
Jedyne, co przewalczyłam, to ten ślub. Będzie cichy, skromny, normalny.
Oleńko, co się z tobą dzieje?
Ty powinnaś teraz fruwać ze szczęścia.
A ty zamartwiasz się.
-Mizernie wyglądasz. -Na niektórych tak działa miłość.
A bzdura. Kiedy ja wychodziłam za mąż…
Akurat twoje małżeństwo nie było wzorem związku.
Które? Ze Stefanem?
Jak myśmy szaleli…
Nie chcę tego słyszeć.
Wychodziliśmy z łóżka, jak słabliśmy z głodu.
A tak to furczało. Furczało.
Ale teraz najważniejsze jest, żebyś ty nareszcie była szczęśliwa.
Jestem, Kris spełnia wszystkie moje życzenia.
-A furczy? -Co?
Jajco. Czy furczy - pytam.
[chichot]
Słuchaj, ta miłość dworska jest naprawdę w porządku.
Oni ciągle grali na trójkąciki.
Pani zdradza swojego pana z sexy rycerzykiem.
No to, to mi się podoba. Czemu o tym nie było w szkole?
Wiesz co? Jak ty wszystko musisz tak sprowadzić do jednego.
Tak uprościć.
Słuchaj, no ja wiem, że ty nie potrzebujesz moich rad, ale…
może jednak?
O!
[energiczna muzyka rock'n'rollowa]
To dobre, na Halloween.
[chichot]
Nie.
O…!
Słuchaj, naprawdę nieźle to wygląda.
Tylko nie garb się. Ważna jest postawa, nastawienie.
Jakie nastawienie?
Pełen luz, pewność siebie.
Ona musi wiedzieć, że to ty rozdajesz karty.
Ja nie rozdaję żadnych kart.
[wzdycha]
Czasami mam naprawdę wrażenie, że jesteś lekko przydymiony.
Body language, użyj go. Wysyłaj wibracje, fluidy.
-No, no, no? -Laski to lubią. No.
Jestem z ciebie dumny. Teraz to możesz wyrywać je na pęczki.
Mówiłem ci, że ja nie będę niczego wyrywał na żadne pęczki!
Ja kocham Klarę i nie mam ochoty jej zdradzać.
Ale ja nie chcę, żebyś ją zdradzał,
tylko żebyś wzbudził w niej trochę zazdrości.
To jest potężny afrodyzjak, człowieku.
Doceń to - bezcenna wiedza, a ty ją dostałeś za darmo.
Ile razy mam powtarzać? Nie potrzebuję od ciebie żadnych kretyńskich rad!
No? Wykrztuś to z siebie.
-Dziękuję. -Jeszcze raz.
-Dziękuję. -[cicho] Jeszcze raz.
[śmiech]
[sentymentalna muzyka]
-Dzień dobry. -Przepraszam, na chwilę muszę wyjść.
-Dzień dobry. -A to ty.
To znaczy… to pan.
To ja.
A wyglądasz… wygląda pan jakoś tak…
inaczej?
A, taka mała metamorfoza.
Jakbyś grywał w Hollywood.
Z Bradem Pittem czy Leonardo, czy coś.
Nabijasz się ze mnie? Znaczy pani.
Nie, nigdy w życiu bym się nie nabijała z ciebie, pana.
Przepraszam za ostatnie.
Zawsze możemy być przyjaciółmi.
Znowu.
-Janek. -Klara.
[spokojna muzyka]
Janek.
Co sądzisz o…
o sytuacji na świecie?
O czym?
O sytuacji na świecie.
W Afryce czy na Bliskim Wschodzie?
A tak w ogóle?
W ogóle to się martwię.
A czym?
-No tak w ogóle. -Aha.
A w szczególe?
W szczególe no to…
kryzysem klimatycznym, kryzysem globalnym, wycinką lasów tropikalnych,
terroryzmem, pandemią, głodującymi dziećmi w Afryce.
A w Etiopii?
W Etiopii też.
A to nie możesz sobie brać wszystkich problemów świata na głowę.
Czy możesz?
A! To ty, misiu-pysiu, jesteś? No gdzieś ty był?
Ale jak pięknie wyglądasz, jaki elegancki. Stęskniłam się za tobą.
[Janek] Ale…
-Co pani wyprawia? -No co ty, nie poznajesz mnie?
Proszę mnie zostawić.
-Wariatka. Klara! -Halo, halo, przepraszam.
Czy on panią nagabuje?
-Co? To ona mnie molestuje. -A nie…
Spokój! Czy mamy przywołać go do porządku?
To jest taka nasza mała sprzeczka zakochanych.
-Co nie, misiu-pysiu? -Jakich?
[bezdźwięcznie]
Won.
Won!
Co jest?
Wynająłeś tę wariatkę, żeby mnie ośmieszyć i upokorzyć.
[Tomek] Ale…
Ale powiedz, o co chodzi.
Klara. Ona… ona uciekła.
-Płakała. -Płakała?
-Chyba. -To dobrze.
-To znaczy, że nie jesteś jej obojętny. -Ty za to jesteś pierdolnięty!
Wyluzuj. Wszystko idzie zgodnie z planem.
Jakim planem?
Zakochani od zarania dziejów walczą z przeciwnościami losu.
Oni. Hamlet i Ofelia, Romeo i Julia…
Żeby doszło do happy-endu, trzeba troszkę pokombinować.
Jakiego happy-endu?
Oni umierają! Ciołku!
Zaufaj mi.
[muzyka barokowa]
A to mój projekt. Piękny?
-Piękny. -[Ola] Muszę jechać do domu.
-[Patsy] Nie ma mowy. -Naprawdę muszę.
Czy ja wymagam od ciebie zbyt wiele?
Oczekuję jedynie odrobinę wsparcia. Tyle tylko.
Nie chciałam takiego wesela. Chciałam skromne…
Skromne. A co ludzie powiedzą? Co opozycja?
Że mój mąż nie wypełnia najważniejszych wartości.
Każda dziewczyna marzy o ślubie jak z bajki.
-Pozwolisz mi wyjaśnić? -Teraz ja mówię.
A ty… ty nie zapominaj, że wchodzisz do rodziny.
Do naszej RO-DZI-NY. Nasza pozycja do czegoś zobowiązuje.
-Mój mąż za kilka dni będzie prezydentem. -Super. Przepraszam bardzo. Przepraszam!
No co tak stoisz? No sprowadź ją.
A ty co tak stoisz? Tort nagrywasz?
Dobrze, zacznijmy jeszcze raz.
[Tomek] Zaczekaj.
Nie możesz prowadzić w takim stanie. Odwiozę cię.
[klekot migawki aparatu]
[zapłon silnika]
[radio - energiczna muzyka]
-[Ola] Jak tam twój kontrakt życia? -A, nie byli tego warci.
A wiesz, zmęczyłem tego Tristana i Izoldę.
Zmęczyłeś? I co, jakieś przemyślenia?
Nie no, ciekawa historia. Ona wydana na siłę za tego króla,
zakochuje się w Tristanie i oni tak do końca życia.
Znam to na pamięć. Nie musisz mi tego streszczać.
-Jakieś własne refleksje? -No, miałyście nieźle przeje-bongo.
Znaczy się wy, białogłowy.
Wydawane za mąż wbrew własnej woli z powodów majątkowych.
Myślisz, że biedna sierotka złapała księcia z bajki?
Poleciała na jego kasę i pozycję?
Nie, ja tylko się polecam jako ten Tristan.
Jakbyś miała smoka do upolowania.
Dzięki, nie skorzystam.
W sumie spoko opcja, nie?
Wychodzisz sobie za mąż, tracisz cnotę z mężem,
a potem używasz do woli z innymi.
Jesteś obrzydliwy.
-Nie no, tak było w tej książce. -Dobra, nie pogrążaj się już.
Babciu, żyjesz? Pan Bronek dzwonił, że dzwonił, a ty nic.
Bronek? Histeryk.
Uparty jak wół i nie chce pójść do lekarza.
Zerwałam z nim.
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
To jest Tomek. Robi making ofa.
-A co to znaczy? -To jest taki film o robieniu filmu.
Dzięki, możesz już iść.
Oleńko, przygotuj herbatę.
A ty, synku, podaj ciasto i talerzyki.
Och…
I wtedy teściowa powiedziała, że jak będą oszczędzać,
to im „centralnie” spadnie prestiż.
-[wibracje telefonu] -Centralnie niech im spada.
[śmiech]
Miły chłopiec.
-A ty widzisz u siebie jakieś wady? -Mhm.
Szkoda, że musisz już lecieć. Było bardzo miło.
[z pełnymi ustami] Całe mnóstwo: łakomstwo, brak dobrych manier.
-Przepraszam. -[śmiech]
Lenistwo, lekkomyślność, niesłowność,
słomiany zapał, słabość do płci pięknej,
niestałość w uczuciach - cały alfabet mogę wymienić.
[śmiech]
Wypisz, wymaluj - twój nieboszczyk dziadek.
Oleńko… szelma.
Ale wierzę w miłość.
-[babcia] Na przykład? -Babciu, nie słuchaj go.
Wierzę, że miłość może zmienić człowieka.
[spokojna muzyka]
Że gdy kochamy, stajemy się lepsi.
I świat wokół nas też staje się lepszy.
Dziecko, pisz to.
Poezja.
Jeszcze kawałek?
Może ja wezmę, bo ty chyba nie będziesz jadła, nie?
-Mmm, pyszne! -[wibracje telefonu]
O Jezu, przepraszam bardzo.
[Tomek] Halo?
[telefon - Janek] Gdzie ty jesteś? Patsy dostaje piany.
Szelma, ale dobrze mu z oczu patrzy.
-O co ci chodzi? -O to, jak na ciebie patrzy.
-No niby jak? -No tak! Że aż furczy!
Babciu!
„Babciu”.
Furczy, furczy.
[krzyk Klary]
[Klara] Złodziej!
-Zostań! -Złodziej…
U! [śmiech]
-To ty? -A kto?
Jak mogłeś?
-Jak mogłeś, co? -Przeznaczeniu trzeba pomagać.
-Jesteś złodziejem. -No to mnie zakapuj.
Dlaczego mnie nie uprzedziłeś?
Bo chciałem, żebyś wypadł naturalnie. I wypadłeś. Trzymaj.
Ty…
-A co tu się dzieje? -To on!
Panowie, co wy? Aua!
-To nie ja! -Bardzo dobrze. Tak jest!
Panowie, to nie on! Nie, nie, nie!
To nie on, to nie on! Mówię, że to nie on, no!
-Boże. -To nie on.
[pojękuje z bólu]
-Boli? -Tak.
[stęka z bólu]
-Boli? -Nic a nic.
[syczy z bólu]
[romantyczna muzyka]
Mogę?
Bardzo cię lubię, wiesz?
Ja ciebie też. Ale dlatego nie możemy.
Dlatego?
Tak. Nie chcę mieć cię na sumieniu.
Ale o czym ty…?
Nade mną wisi jakieś fatum.
Każdy facet, z którym…
Jeden zginął na motorze, drugi zaginął na trekkingu w Azji.
Trzeci miał świetnie prosperującą firmę, która nagle splajtowała.
Dlatego ja się ubieram w takie worki, w takie kombinezony,
żeby mnie w ogóle nie było widać, bo ja się boję, że ja przynoszę…
[mruczą z rozkoszą]
[Janek] Och, ty…
A, dobrze.
-Ja nie chcę się śpieszyć. -Ja rozum…
Dobrze, asymptota poczeka.
Może, przecież. I zrobimy to, jak będziesz gotowa.
[wzdycha]
Dziękuję.
Ty jesteś taki…
[sentymentalna muzyka]
-Taki… -Jaki?
Taki koci.
-[Janek] Aua! Aua! -Nie jęcz!
[pogodna muzyka]
[muzyka milknie]
[śmiech Tomka]
Zapomniałem klucza. A widzę, że humor dopisuje.
-O… -Nie, nie wierzę.
-Mhm. -Naprawdę?
Czyżby twój pręcik spoczął na jej kwiatuszku?
-Jesteś żałosny. -Ale miałem rację.
No, wspólna trauma zbliża ludzi.
-Ale to była ordynarna ustawka. -Ale o tym nie wiedziałeś.
Ale teraz wiem i kończę z tym. Kończę z filmowaniem.
Dzięki mnie przez ostatnie kilka dni zdobyłeś swój kwiatuszek.
-Teraz mnie wystawiasz? -Ale Ola jest za fajna dla ciebie.
A ty dla zabawy próbujesz spieprzyć jej życie.
-Nie pozwolę na to. -Ale mieliśmy umowę. Obiecałeś mi pomóc.
-Bo chciałem się ciebie pozbyć. -Nie możesz mnie zostawić.
Kto to mówi? Król ucieczek?
-No, ale o co ci chodzi? -Dobrze wiesz, o co.
Mama umierała, a ty?
[smutna muzyka]
Studiowałem.
Studiowałeś?
To nazywasz studiami?
Balangi, laski - tylko to miałeś w głowie.
Nieprawda.
-Nie możesz mnie zostawić. -Właśnie, że mogę.
Nie.
Tak.
-Nie! -Tak!
Nie!
[ponura muzyka]
[szczęk zamka do ciężkich drzwi]
[muzyka milknie]
[klekot zamykanych drzwi]
Wiecie, kim jestem?
Smyra.
Pan Smyra.
Naj… największy pol…
…polski mafiozo.
Bzdura.
Żorżyk.
Żorżyk jest kiepskim kieszonkowcem, ale gotuje jak w Savoyu.
Proszę, siadajcie. Żorżyk, co dziś namotałeś?
Spokojnie, panie Smyra, będzie smacznie.
Homard grillé au béarnais.
Homarek na śniadanko, pysznie.
Rwijcie po łapce. I bon appetit.
Do meritum. Miałem niedługo wyjść na warunek.
I wyszedłbym, gdyby nie Kosecki, który mota przeciw mnie nowe śledztwo.
To bardzo ciekawe, ale co nam do tego?
A to, że ja tu siedzę, ale oczy i uszy mam wszędzie.
No i… co pan widzi?
-Ciebie. -Mnie?
Casanova z Ursynowa. I to, jak się sprawy mają.
-No i jak się sprawy mają? -Źle!
Jak pojutrze młody Kosecki się nie hajtnie, to ja mam co?
-Przeje…? -Przeje-bongo.
Przeje-bongo. A wtedy i wy macie, co? Przeje…?
…bongo.
Przeje-bongo - bardziej niż karpie na Wigilię.
Na początek skrzywdzę waszych bliskich.
-Ale my jesteśmy sierotami. -A kwiaciareczka?
Ale przecież to tylko kaktusy…
Zaraz, moment, moment.
Ja nic z tego nie rozumiem. Jeszcze raz, po kolei.
Jakim słowem najczęściej Kosecki wyciera sobie gębę?
Kara śmierci. Ma obsesję na tym punkcie.
Kara śmierci jest na drugim. Na pierwszym jest ro…
Rodzina.
Gdy wejdę do jego rodziny, będzie musiał ukręcić łeb mojej sprawie. Czaicie?
[tajemnicza muzyka]
-Ola to moja krew. -[Janek] I Kosecki tego nie prześwietlił?
Prześwietlił, ale już dawno wyczyściłem akta.
Czyli ślub Oli i młodego Koseckiego to jest ustawka?
Masz mnie za skurwiela, co handluje szczęściem własnego dziecka?
Nie, nie mam.
Koniec making ofu?
Przeciwnie. Dokończycie swoją robotę.
Już nie mogę się doczekać takiej pamiątki.
No wpierdalać, wpierdalać.
[Janek] Oj, aua!
-Wiele dziewczyn rzuciłeś? -No, trochę.
One są na pewno teraz bardziej szczęśliwe.
A bo co?
Bo pierwszy raz w życiu chciałbym być takim draniem jak ty.
Casanovo z Ursynowa.
-Hej, bejbe. -Cześć.
No siema.
Wejdziesz?
Nie…
Ustawiłem się z taką jedną na mieście.
Sorry, ale już mnie nie kręcisz.
-Naćpałeś się czy coś? -Co?
Nie, dopiero zamierzam, wiesz…
Tu nie o ciebie chodzi, proszę, zmień minę, tylko o mnie.
Ja potrzebuję więcej luzu i…
Nie no, przecież między nami fajnie było, coco jumbo i w ogóle,
ale… przecież niczego sobie nie obiecaliśmy, nie?
Proszę cię, bez łez tylko, dobrze?
„Coco jumbo i w ogóle”. Ja…
nie rozumiem.
Wczoraj mówiłeś, że mnie lubisz. A dzisiaj?
A dzisiaj jest dzisiaj. Taki lajf, bejbe. Wszystko ma swój end, nie?
No… to… cześć.
[odgłos zbiegania po schodach]
To jeszcze tutaj podpisze pan i możemy zaczynać.
-A co to jest? -To jest aneks, final cut należy do nas.
No tak.
Mogę cię prosić, Kris, żebyś klasnął do mikrofonu dla synchronizacji?
-Ja? -Tak.
Sekundę. Proszę.
Proszę.
-[klask] -[Tomek] Oj, przepraszam, jeszcze raz.
[klask]
OK.
Jak długo się znacie?
Ponad rok.
Rok, dwa miesiące, pięć dni i…
i osiem godzin.
To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Niesamowite. Myślałem, że takie rzeczy dzieją się tylko w filmach.
Jak widać, życie pisze najlepsze scenariusze.
[Tomek] OK. A gdzie się poznaliście?
Na ślubie. [śmiech]
Oli koleżanka, mój kolega…
Na ślubie, rozumiesz?
To był znak.
Jaki znak?
Znak z góry. Byliśmy sobie przeznaczeni, po prostu.
[Tomek] Wow, niesamowicie romantyczne.
A jak to wyglądało z twojej perspektywy, Olu?
Tak samo.
Ale z ciebie farciarz, Kris, w ogóle nie musiałeś o nią zabiegać.
A co myślicie o instytucji małżeństwa?
To oczywiste. Małżeństwo to religijny związek kobiety i mężczyzny,
będący sakramentalnym wyrazem ich miłości.
-A dla ciebie, Olu? -Romantyczna wyprawa w nieznane.
O! Wyprawa - ładnie powiedziane. Jak wyprawa Kolumba.
-[Ola] Właśnie. -[Kris] Tak.
Ty jesteś Kolumbem, a ja jestem Ameryką, którą chcesz złupić.
Przepraszam, to nie tak miało…
Czy mnie się tylko wydaje, czy te pytania są głupie?
Widzowie będą ciekawi.
Przepraszam, jacy widzowie?
No na przykład ich dzieci.
Będą chciały zobaczyć, jak wyglądały początki ich rodziców.
Właśnie, a propos potomstwa -
bo planujecie oczywiście potomstwo, jak rozumiem -
seks odbywa się bez zabezpieczenia?
Jesteś wulgarny i bardzo mi się to nie podoba.
-Kończmy ten cyrk. Kończymy. -Dobra.
-Ostatnie pytanie. -No?
Wiemy już, jakie były wasze początki, a gdzie zrobiliście ten pierwszy raz?
-Seks przedmałżeński to grzech. -Tak.
Czyli wy jeszcze nic?
Tak, my nic.
-Kończymy? -[ze satysfakcją] Tak!
Pan minister przybył.
[klekot migawki aparatu]
-I pańskie przemówienie. -Do sejmu?
Nie, to jest akurat na ślub Krisa.
Kochanie, to są panowie filmowcy.
Zabierz to. Proszę to…
[Tomek] Na razie szybkie pytanko.
Jakie wiąże pan nadzieje z małżeństwem swojego pierworodnego?
Małżeństwo. Najpierw powinniśmy określić, co to właściwie jest.
Jest to usankcjonowany religijnie związek kobiety i mężczyzny.
Ale oczywiście fundament rodziny.
-A rodzina to repozytorium… -Ma pan tutaj jakiegoś paprocha.
Mógłby pan wcześniej o tym mówić, bo…
Proszę cię, weź to sprawdź. Przecież widzi pan to, prawda?
-[Patsy] Już dobrze, uspokój się. -[Tomek] Przepraszam, panie ministrze.
Małżeństwo jest fundamentem rodziny,
a rodzina to repozytorium najświętszych wartości i tradycji,
o które walczyli nasi przodkowie, abyśmy żyli wolni
i mogli się rozmnażać dla dobra naszej najukochańszej ojczyzny.
Dlatego priorytetem mojej prezydentury będzie polityka prorodzinna.
No dobrze. O 17.00 powitanie dostojnych gości…
[po angielsku] Dziękujemy, że zaszczyciliście nas swoją wizytą.
Dziarszczej, dziarszczej!
[po francusku] Dziękujemy, że zaszczyciliście nas swoją wizytą.
[po włosku] Dziękujemy, że zaszczyciliście nas swoją wizytą.
[po włosku] Proszę pani, doskonale!
[po polsku] Dobrze, mów mi. Idziemy dalej. Dobrze, siadajcie teraz państwo.
I teraz 18.03 - przemowa ojca pana młodego.
A tu jest jedno zdanie, które jest bardzo ważne…
Dobra, będzie na pewno bardzo piękna i wzruszająca.
Wszyscy centralnie płaczemy.
Płaczemy, płaczemy, tak!
-Płaczemy. Mocniej, mocniej! -[szloch gości]
-Powiedziałam coś śmiesznego? -Nie.
-To co cię tak rozbawiło? -Nic.
Ostatnio jesteś jakaś taka… rozkojarzona.
Przepraszam.
Dobrze, pan minister skończył.
I teraz…
brawa, brawa!
-[nieśmiałe oklaski] -No ale to mają być brawa?
Owacje na stojąco!
-Brawa, brawa! -[burzliwe oklaski]
[wszyscy skandują] Kosecki na prezydenta! Na prezydenta, na prezydenta!
Dziękuję, dziękuję wam, kochani.
Przysięgam wam, że będę redutą obrony prawdziwej polskiej rodziny.
Nie damy naszym wrogom zrobić podkopu pod Polskę.
-Pod nasze tradycyjne wartości. -Nie rób z siebie idioty, to tylko próba.
-Co? -To próba tylko jest.
Dokąd ty idziesz?
Zaraz będziemy ćwiczyli gry i zabawy weselne.
-Ale ja mam posiedzenie rządu. -Pieprzyć rząd.
Jak zobaczą w sieci, że jesteś swój chłop, od razu centralnie podskoczą ci słupki.
Skoro tak uważasz, żabciu.
[cicho] Potargałeś mnie.
[gra skoczna melodia Kankana]
[muzyka stop]
[śmiechy]
[wznowienie muzyki]
-Stop, stop, stop. -[muzyka stop]
-Tak nie może być. -Ale o co ci chodzi?
Jesteśmy u siebie, w naszym polskim domu.
Nie będziemy tańczyć, jak nam będą grali w obcych językach.
-[gra polonez, dostojna muzyka] -O, proszę!
[muzyka stop]
[śmiechy]
[wznowienie muzyki]
[muzyka stop]
[śmiechy]
[wznowienie muzyki]
[muzyka stop]
[śmiech]
Kosecki na prezydenta!
-Znowu to zrobił! -Walczy, jakby to był fotel prezydencki.
[wszyscy skandują] Na prezydenta! Kosecki na prezydenta!
[nostalgiczna muzyka]
Raz, raz.
A teraz najpiękniejszy moment dzisiejszego wieczoru:
przed państwem para nowożeńców - Krystian i Aleksandra.
Krystiana niestety nie ma. Pomnaża PKB.
Tomaszu…
-Mógłbyś go zastąpić? -Ja?
Jeżeli mogę cię prosić.
No ja na pewno nie będę tak dobry jak on.
Oczywiście, że nie. No ale to próba przecież jest.
-No dobra. -[Ola wzdycha]
[szeptem] Trzymaj.
-No i co? -I nic, no stań tam.
[gra muzyka w rytmie walca]
Oj, sama się prosiłaś.
[śmiech]
-Musisz się jej tak podlizywać? -A co, zazdrosna?
-Sprawia ci to przyjemność? -Co?
-Bycie takim dupkiem. -Ha! Bycie dupkiem to moja specjalność.
[Ola] Co ty? Przestań.
O Jezus.
[skoczna piosenka rock’n’rollowa]
No dawaj, rozgrzejesz się przed wieczorem panieńskim.
[radosny śmiech Oli]
Co to jest?
Zatrzymaj to! Wyłącz to! Wyłącz to natychmiast!
[muzyka milknie]
Przerwa! Centralnie przerwa!
Państwo tego nie widzieliście. Nie widzieliście tego.
Zapomnijcie o tym natychmiast.
[sygnał SMS]
[dyszą]
Twoja teściowa mnie prześladuje.
No, to chyba właśnie straciłem pracę.
-Co pijesz? -Dziękuję.
Pójdę podmontować materiał.
A możesz najpierw rozpiąć mi sukienkę?
Chcę się położyć, a nie chcę jej pognieść.
To może ja kogoś zawołam.
Do rozpięcia sukienki?
[wymuszony śmiech]
No dobra.
Dziękuję.
Widzisz, nie gryzę. A ty dokąd?
No mówiłaś, że jesteś zmęczona. Nie chcę przeszkadzać.
A mogę prosić cię o coś jeszcze?
O co?
Pomasuj mi kark.
Czuję się taka spięta…
No ale ja… nie jestem masażystą.
Słuchaj, o co ci chodzi?
Proszę cię tylko o drobną przysługę.
No dobra.
Nie myślisz chyba, że próbuję cię przelecieć?
No nie.
Nie zrobiłabym tego mojemu mężowi.
Przecież on kazałby cię wykastrować.
To na początek, bo potem to…
[stęka z rozkoszą]
[namiętnie] Dziękuję. Minąłeś się z powołaniem.
[muzyka w rytmie tanga]
Zrobisz mi jeszcze drinka?
[szeptem] Kurwa.
[trzask drzwi]
Patsy, no co ty…?
Mówiłeś, że marzyłeś o tym od dziecka.
-No tak. -Kłamałeś?
-Nie. -Żeby zdobyć tę fuchę.
-Nie… -Oczywiście, że nie.
-Pragniesz mnie? -Tak…
-Widzę to w twoich oczach. -No tak.
-Boisz się, że mi nie sprostasz? -Nie.
Obiecuję, że będę wyrozumiała.
Ale, co na to twój mąż? Wykastruje mnie.
On ma to gdzieś.
Jemu staje tylko na myśl o prezydenturze.
Boska Patsy urzeczywistni wszystkie twoje marzenia.
Pokażę ci takie numery, bejbi,
o których ci się nie śniło.
[dzwoni telefon]
[wzdycha]
Tak, panie prezesie?
Żaden problem, panie prezesie.
Sram na tych wszystkich profesorków prawa.
Jest człowiek, znajdzie się paragraf.
Zawsze do usług, panie prezesie.
Debil.
Ja pierwszy.
-Tak… -[z rozkoszą] Tak…
Rozpalę twoje pożądanie.
Dokąd idziesz?
Dokąd idziesz, bejbe?
[Tomek] Rozpalę twoją namiętność jeszcze…
[pod nosem] Chodź, kurwa…
Moja żona, gdzie jest? U siebie?
Nie trybisz po polsku?
-Pieprzeni imigranci. -[kicha]
[sygnał alarmu pożarowego]
[z rozkoszą] Płonę…
-Płonę? -O tak…
Pali się!
[dynamiczna muzyka]
[gwar, muzyka klubowa ]
[śmiechy]
[Kris] Nie. Panowie, nie.
[głośny gwar]
[Janek] Tu, tu…
[goście skandują] Gorzko, gorzko!
[głośny gwar]
-Toast, toast. Oli zdrowie! -Tak, zdrowie Oli!
[śmiech]
[druhna 1] Pomyślałam, że musimy dać jej coś starego,
bo to ponoć przynosi szczęście.
-[druhna 2] Koniecznie! Naszyjnik jakiś. -Będzie pasował do tej sukienki?
[druhna 1] Tak, albo pierścionek.
[druhna 2] …naprawdę super wyglądać i super pasować.
[dzwoni telefon]
-O wilku mowa. -Tylko się nie zdradźmy z tym.
[druhna 2] No hej.
[telefon - Ola] Cześć. Zacznijcie beze mnie.
Przepraszam, babcia źle się poczuła, ale wy się bawcie, wszystko opłacone.
-[druhna 2] Olka, co się stało? - Nic.
[sygnał zakończenia połączenia]
[Kris] Po co tu przyszłaś?
[Patsy] Wracaj do gości i nie rozmawiajmy na ten temat.
[Kris] Ale ja ją lubię, naprawdę.
Synku, nie możemy się już z tego wycofać.
Nie! To ja jej tego nie mogę zrobić. Nie rozumiesz?
Nie bądź mięczakiem! I nie zapominaj, jaka jest stawka.
Twój ojciec za trzy dni będzie prezydentem.
[dudnienie klubowej muzyki]
-O! Jesteś! Chodź. -Wszystko OK?
-Tak. -Ale Ola dzwoniła…
Z Olą nie najlepiej.
Przecież ona ma swój wieczór panieński
i jest sama.
Proszę cię, pomóż jej.
Ja idę do Bronka.
Pa.
No idź.
No Jezus kochany, no idź!
[romantyczna piosenka]
Płaczesz?
Nie płaczę.
-I wcale cię tu nie zapraszałam. -Czemu za niego wychodzisz?
Bo tak! Bo daje mi poczucie bezpieczeństwa i akceptuje mnie taką, jaką jestem.
-I tyle? -A to jest mało?
No… Nie powiedziałaś najważniejszego.
Że go kochasz.
No to jest chyba oczywiste.
Idź już sobie.
I co? To koniec?
No widzisz, wszystko ma swój kres.
Tak ma wyglądać koniec tego wielkiego płomiennego romansu?
Co ty sobie właściwie myślałeś, co?
Że zostawisz tego dupka i zakochasz się we mnie.
Nie. Idź już sobie.
[romantyczna piosenka]
Panowie, polewamy, polewamy!
-Za Krisa! -Na zdrowie.
[piosenka zagłusza dialogi]
O, jakby pani dalej…
Nie, nie, nie.
[piosenka zagłusza dialogi]
[muzyka milknie]
[stukot kroków, brzęk klucza]
[wzdycha]
[spokojna muzyka]
Argentyńska rebutia, którą zamówiłeś.
[wzdycha]
Dziękuję.
Ty mieszkasz z kimś?
Z bratem.
-Nie wiedziałam, że masz brata. -No bo tak jakbym nie miał.
-Nigdy nie byliśmy kompatybilni. -Nie wierzę.
Nie, naprawdę. On ma zupełnie inny charakter.
Nie wierzę w to, co powiedziałeś ostatnio.
Ja…
ja chcę tylko zrozumieć.
Proszę, żebyś powiedział mi prawdę.
Bo ja jestem po święceniach kapłańskich.
-Oj, to poradzimy sobie z tym. -Nie!
Znaczy to przecież niemożliwe, nieuczciwe.
Jasne.
To ja już pójdę.
-Odprowadzę cię. -Nie, nie chcę.
[szeptem] Święcenia kapłańskie…
Ty…
Ej, kotku, a ty dokąd?
Taka sikorka nie powinna w nocy sama.
Nie mów, że się nas cykasz. Zobacz, jakie fajne dwa chłopaki.
Co powiesz na trójkącik, co?
Ja ci dam trójkącik, ty chamie, ty! Ty chamie!
Zostawcie ją! Chyba, że chcecie mieć ze mną do czynienia.
-[jęk Janka] -Pomocy! Ratunku!
Dobra, leż, spadamy.
-Żyjesz? O Boże. -[pojękiwanie Janka]
Bardzo cię boli?
-Tak mnie przestraszyłeś. -A kim pani jest?
To ja, Klara. Nie poznajesz mnie?
Poznaję. A gdzie tamci?
Uciekli, aż się kurzyło.
O Jezu… To znaczy, że nie do końca im dowaliłem.
Ale wiesz, w sekundę po prostu przeleciało mi całe życie przed oczami.
Całe życie przed oczami? Nie czujesz się dobrze.
To się zdarza. To jest dylatacja czasu, zakrzywienie czasoprzestrzeni.
-W teorii względności, i w ogóle całej… -Ja nic nie rozumiem.
Ale ważne, że ja zrozumiałem.
-[policjant] A co tu się dzieje? -To oni?
-Seks w plenerze? -Nie…
Na to jest paragraf.
A… My was znamy.
My się znamy.
A, znowu oni.
[romantyczna piosenka]
[radosny śmiech Oli]
[śmiejąc się] To mamy przeje-bongo.
-Kosecki nas zabije. -No…
A co dopiero twój ojciec.
Skąd ty o tym wiesz?
Słuchaj, ja go nie widziałam od 12 lat. Trzy razy zmieniałyśmy mieszkanie.
-Nie chcę mieć z nim nic wspólnego. -Ej, ej. Spokojnie.
Przecież ci wierzę.
Posłuchaj mnie.
Spakuj się,
wracam za trzy godziny i spieprzamy stąd.
-I tak nas dopadną. -Nie.
[chichot Oli]
Nie pozwolę cię skrzywdzić.
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
Przepraszam, muszę iść.
[trzaski paralizatora]
[ponura muzyka]
[syczy z bólu]
Przepraszam.
Co cię tak bawi? Hmm?
Nie, nic.
Co?
No…
Twoje limo jakby, ale do twarzy ci z nim.
[parska ze śmiechu]
Przepraszam, ja…
[syczy z bólu]
To był mój pierwszy raz, nigdy wcześniej się… aua, się nie biłem.
[syczy z bólu]
-I stanąłeś w mojej obronie? -Mhm.
Oż ty mój rycerzu, ty.
-[wibracje telefonu] -[cmokania]
[tajemnicza muzyka]
Nie musisz się bać.
Po ślubie będziesz wolny.
I tak patrzę na ciebie, to widzę siebie.
Tak?
-No i co nas takiego łączy? -Więcej niż myślisz.
Kiedyś też wyglądałem… inaczej.
Super robota, super małżeństwo.
Do czasu, aż moja Zuzia puściła się ze swoim szefem.
Wykopałem ją i zacząłem pić.
Planowałem ukatrupić i ją, i jego.
Ale im bardziej chciałem,
tym więcej piłem i tym bardziej nie mogłem się zebrać w sobie.
-No i co było dalej? -Zleciało.
Dziewięć lat żyłem jak lump.
Na dnie. Śmierdziałem.
Pewnego dnia mój kumpel zabrał mnie na robotę,
do remontu domu.
-Jedziemy tam i kogo widzę? -Zuzię.
Moją Zuzię.
Wyglądała jeszcze piękniej niż kiedyś. Myślałem, że mi serce pęknie.
Poznała cię?
A kto się przygląda robolom? Jej mąż z nami gadał.
Zresztą ten sam frajer, z którym mnie zdradziła.
No i co, zemściłeś się?
Otóż nie.
Popłakałem się.
Wyglądała tak kwitnąco.
Dzieci, piękny dom, dostatnie życie.
Poczułem taką wdzięczność do tego gnojka, że mi jej nie zmarnował.
[wzdycha]
Jest jakiś morał tej historii?
Odpuść Oli.
-Bo? -Bo cię sprawdziłem.
Ty jesteś jebaka i gołodupiec. Co ty jej możesz dać?
Miłość.
Miłość? Nie masz pojęcia, co to jest miłość.
Miłość to nie jest bzykanie.
To nie jest branie, tylko dawanie.
Ja jeżdżę tam czasem.
Siedzę sobie w aucie i patrzę na Zuzię.
I płaczę. Z wielkiej miłości i z radości, że nie spieprzyłem jej życia.
[stukot otwierania bramy, kaszel]
[dzwonek do drzwi]
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
[w tle rozbrzmiewa optymistyczna pieśń]
Wyjdę za niego.
Obiecuję.
Aleś ty piękna.
Spłodziłem anioła. Wykapana matka.
Jak możesz o niej mówić? Zniszczyłeś jej życie, moje zresztą też.
Wstydzisz się mnie i masz rację, ale taką miałem robotę.
Byłeś świetnym tatą pomiędzy swoimi tajnymi misjami.
Zresztą nie wierzę w żadne twoje tajne misje.
A jak miałam 11 lat, to zniknąłeś na dobre.
Ale zawsze nad tobą czuwałem.
Niby jak?
Pamiętasz tego awanturnika z dołu? Wylądował w szpitalu.
A tego gnoja z Komorowa, który cię prześladował?
A profesorek, który nie chciał ci dać zaliczenia z kulturoznawstwa,
jeśli nie będziesz dla niego miła. Pamiętasz?
Nigdy cię o nic nie prosiłam, ale teraz proszę cię o jedno - wypuść Tomka.
-[jęk Janka] -Czego?
Mam propozycję dla pana Smyry.
[Janek postękuje z bólu]
Aua.
Zostań tu.
Ty też.
[telefon - hałas nagrania z klubu]
-Coś ty mu dał? -Zaraz zobaczysz.
Moment. Nie mój telefon.
-Oko? -Z konia spadłem.
-Jakiego znowu konia? -Białego.
Gdy w lśniącej zbroi pędziłem Klarze na pomoc.
[telefon - hałas nagrania z klubu]
Niewiarygodne.
Przepraszam.
Za co?
Za to, że cię w to wciągnąłem.
I że nie pomogłem ci przy mamie.
[smutna muzyka]
Daj spokój. Studiowałeś.
Nie.
-Bałem się. -Czego?
Patrzeć, jak gaśnie.
Wkurzało mnie to, ale zawsze byłeś jej oczkiem w głowie.
Spadajcie stąd.
Pan Smyra was błogosławi.
[energiczna muzyka]
Zwolnij! No, możesz zwolnić?
-Jak mnie namierzyłeś? -Po GPS-ie.
[pisk opon]
Przecież nawet na czerwonym świetle nie przechodzisz!
[Janek] Ale jesteś moim bratem. No i nasz zakład. Wygrałeś.
No i jestem dupkiem. I nie zasługuję na Olę.
[Janek] To akurat prawda. Ale oni zasłużyli jeszcze mniej.
Mam dowód w telefonie.
[tv - spikerka] Zamek Królewski w Warszawie.
To staropiastowskie gniazdo,
wielokrotnie niszczone przez najeźdźców z obecnej Unii Europejskiej,
będzie świadkiem radosnej historii najnowszej.
Oto ród prawdziwego polskiego patrioty, ministra Koseckiego…
[energiczna muzyka]
Nie możesz jej zobaczyć.
-To przynosi pecha. -Mamo…
Wejdźmy do środka. Nie ma „mamo”. Wejdźmy do środka. Ignacy.
Co się dzieje? Proszę cię, tylko nie panikuj.
Oddychaj głęboko - wdech, wydech, wdech, wydech.
Olcia, to ty nie jesteś pewna?
Babciu…
Oddychaj, oddychaj.
[dynamiczna muzyka]
-[Tomek] Wow, wow… -Uważaj, uważaj!
[pisk opon]
[Janek] Tam, tam.
[pisk opon]
Szybciej, dziewczyny. Harmonogram centralnie się psuje.
-Coś ci się stało? -Nie. Nic, tylko…
-Co, rozmyśliłaś się? -Nie, muszę ci coś powiedzieć.
Nic nie musisz.
Nie, ale musimy sobie ufać, prawda?
Nie możemy mieć przed sobą żadnych tajemnic.
-Każdy jakieś ma. -Ty przede mną też?
-Oczywiście. -Super.
-Co znowu? -Nie mogę się ruszyć!
To zły znak, nieszczęście.
A chce pani w nos?
-Trampki! -[Patsy] Tak!
Pożyczona garderoba przynosi szczęście. To zrównoważy pecha.
Ruchy, ruchy!
-Jest sygnał? -No jest, ale nie odbierają.
[Tomek] No to dzwoń jeszcze raz.
-[Tomek] No dzwoń. -[Janek] No dzwonię.
-[Janek] Nie odbiera, no. -[Tomek] To dzwoń jeszcze raz.
[Janek] No dzwonię przecież, dzwonię. No nie widzisz?
-[Janek] Może się zaczęło? -[Tomek] Po moim trupie!
To wesele przypadające w symboliczną rocznicę chrztu Polski
i ostatniej pielgrzymki papieża Polaka do ojczyzny
nawiedzą najważniejsze osoby w państwie.
Naczelnik państwa wraz z kotem, episkopat, rząd
i najbogatsi prezesi spółek Skarbu Państwa.
Będą też państwo młodzi.
[pisk opon]
[przerywana praca silnika]
[pisk opon]
[silnik gaśnie]
[muzyka milknie]
Co ty, chcesz się poddać?
Poddajesz się? Człowieku!
Ty jesteś Tristanem w lśniącej zbroi.
Ale widzisz, że mój Bucefał właśnie wyciągnął kopyta?
I co, to cię powstrzyma?
[dynamiczna muzyka]
Do nas, do studia dołączyła siostra Salomea,
konsultantka tradycyjnych wesel polskich.
Siostro, szczęść Boże.
Podczas wesela roku, jak już mówi się o uroczystościach w rodzinie Koseckich,
Beyonce zaśpiewa „Barkę” w języku angielskim.
Siostro, czy to jest stosowne?
Czy gwiazda jednak nie powinna wykonać
tej ważnej polskiej pieśni jednak po polsku?
To nie jest teraz odpowiedni moment. Naprawdę, mógłbyś sobie darować.
Nie teraz!
[organy - marsz weselny Mendelssohna]
[bzyczenie silników drona]
Organizacja imprezy prywatnej na Zamku Królewskim -
czy to jest w porządku?
Nie, to nie jest w porządku. To są kpiny z polskich obywateli.
Proszę państwa, arogancja tej władzy przekracza ludzkie pojęcie.
[bzyczenie silników drona]
Zabierz ten dron.
Panie, ile za tego złoma?
A ile dasz?
-Stówkę? -[śmiech]
-Mało. -Przecież nie jest wart nawet połowy.
Prawo rynku - popyt kształtuje podaż.
-No dobra, dam dwie. -Mało.
Masz. To jest wszystko, co mam.
No! No!
No!
[dynamiczna muzyka]
Kurwa.
-Gdzie jest mój rower? -Tam.
Zdrowaś…
[bicie dzwonów w tle]
[pisk sprzężenia zwrotnego]
[ksiądz] ♪ Alleluja… ♪
Chwalmy Pana i radujmy się.
Bo oto dziś,
Pan zwiąże na zawsze dwoje młodych ludzi.
[dynamiczna muzyka]
♪ Gdybym mówił językami ludzi i aniołów ♪
♪ A miłości bym nie miał ♪
♪ Stałbym się jak miedź brzęcząca ♪
♪ Albo cymbał brzmiący ♪
-Przewiezie mnie pan na drugą stronę? -Oczywiście.
-Świetnie. -O 15.00.
O 15.00 to będzie już pozamiatane.
[rechot żab, popiskiwanie jaskółek w tle]
Kurczę, moja…
dziewczyna, w której się zakochałem, wychodzi za mąż.
Może być.
[zapłon silnika]
♪ Wiedz, że miłość cierpliwa jest ♪
♪ Łaskawa jest ♪
A ten wir, tutaj, pan widzisz? Tu się kochankowie potopili. Z miłości.
-A to drzewo, tam, pan widzisz? -Bardzo ładne.
No ale tam się Młynarzówna ze Stolarczykiem powiesili. Też z miłości.
A tam to się taki jeden obwiesił,
co to dziewczynę od ołtarza chciał odciągnąć.
Super.
Nie wiem, czy, kurwa, takie super.
Powtarzajcie za mną słowa przysięgi.
„Ja, Bronisław”.
No powtarzaj: „Ja, Bronisław”.
Ja, Krystian.
-Krystian? -Krystian.
[ksiądz] No to powtarzaj: „Ty, Krystian”.
Ja, Krystian…
„…biorę sobie ciebie”…
[szeptem] Aleksandro.
„Aleksandro, za żonę”.
Biorę sobie ciebie, Aleksandro, za żonę.
„I ślubuję…”
[szeptem] Miłość…
„Miłość, wierność i uczciwość małżeńską”.
I ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską.
[ksiądz] Teraz ty powtarzaj.
Ej, panie. Panie!
No debil.
Ja, Aleksandra, biorę sobie ciebie, Tomaszu…
[niepewnie] za męża…
[ksiądz] To alleluja.
[śpiewnie] Alleluja.
[dynamiczna muzyka]
Czy wstępujecie w ten święty związek z własnej nieprzymuszonej woli?
Nie!
[ksiądz] A, i teraz możesz już…
[cmoka]
I alleluja.
Nie!
[dyszy]
Przecież ją okłamujesz.
[tajemnicza muzyka]
To ja sobie usiądę.
On cię nie kocha.
Przepraszam.
[dynamiczna muzyka]
[babcia] Alleluja.
Jak jeździsz, pacanie?
Ruszaj!
[telefon - hałas nagrania z klubu]
Wysyłam.
[telefon - hałas nagrania z klubu]
Skąd to masz?
Czyli wiedziałaś?
Od początku wiedziałaś.
No jasne, że tak.
Jak mogliście go zmuszać? Jak mogliście to zrobić, i jemu, i jej?
-Co z was za ludzie? -Czego chcesz?
Trzech rzeczy. Po pierwsze ślubu nie było.
Jak nie było, jak był?
Wystarczy, że ksiądz nie przekaże dokumentów do Urzędu Stanu Cywilnego.
Dobra.
Ta gęś i tak nie zasługuje na Krisa.
Po drugie odpuścicie Smyrze.
Jakiej Smyrze?
Zapytaj męża.
Kosa wycofa się z jutrzejszych wyborów.
Ocipiałeś?
Przecież wyniki już są.
Mój mąż wygrał.
No cóż, polski naród przeboleje tę niepowetowaną stratę.
[Patsy, drżącym głosem] A wesele?
-Co z moim centralnie wielkim weselem? -[sygnał zakończenia połączenia]
[rozłącza się]
[orkiestra gra melodię „Chodź, pomaluj mój świat”]
[wokalistka śpiewa piosenkę „Chodź, pomaluj mój świat”]
Tak, tak, tak, tak!!!
Tak, tak, tak!
-Klaro… -Och.
Tak, tak…
Aua…
[po angielsku] Powtarzajcie za mną.
-„Ja, Kris”. -[odpowiada po polsku] Ja, Kris…
„Biorę ciebie, Adrianie, za męża”.
[Kris] …za męża.
Teraz możesz pocałować swojego męża.
A jednak. W kategorii „Dziwne weselne filmy z Polski”,
Oscara za reżyserię otrzymuje Gorzko, gorzko, czyli ja.
Co ty siebie kręcisz? To kręć! Wypadek był, furę mi rozwalił, nie?
Gonić bandytę!
-Co się patrzycie? -[mężczyzna] Co?
[gra romantyczna muzyka rockowa]