Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Raz...
dwa...
trzy...
cztery...
pięć...
sześć...
siedem...
osiem...
dziewięć...
dziesięć...
jedenaście...
Był sobie raz biedak, który miał czterech synów.
Kiedy dorośli, powiedział im:
"Musicie iść w świat. Ja was niczego nie nauczę.
Jedźcie do obcych krajów, zdobądźcie zawód, radźcie sobie".
...szesnaście...
siedemnaście...
osiemnaście...
dziewiętnaście...
Dwadzieścia!
Pałka, zapałka, dwa kije, kto się nie chowa, ten kryje!
POLOWANIE
Czterej bracia pożegnali się z ojcem
i razem opuścili miasto.
To jakby słyszeć swój nagrany głos.
Jest twój, ale wydaje się obcy.
Kiedy się staram nie ćpać, nie poznaję się. To nie ja.
Jakby nie do tego mnie wychowano. To nie moja natura.
Więc tak naprawdę z tym nie kończymy, tylko udajemy.
Nie zmienimy naszej natury.
Ukształtowały nas przeżycia i ludzie, którzy nas wychowali.
- Co ty pierdolisz? - Silvia!
Claudio, dziękuję, że powiedziałaś nam, co czujesz.
Silvio, widzisz to inaczej?
Nikt za nas nie decyduje.
To tylko nasz sposób
na rozładowanie świadomości.
Sami budujemy nasze życie.
Naszą tożsamość kształtują także nasze doświadczenia.
To nie tak.
Siła - to odradzać się jako ktoś nowy,
odcięty od wszystkiego.
Każdy ma własną przeszłość, którą musi zaakceptować.
Co jest w twojej przeszłości? Przed nami możesz się otworzyć.
Dziś mija 125 dni, od kiedy nie biorę.
I czuję się świetnie.
Nigdy nie jest za późno, by być, kim się chce.
Kim ty chcesz być?
Oczekuję dziecka.
Napęd na cztery koła, ośmiostopniowa skrzynia biegów.
Możemy zamknąć? Jest zimno jak cholera.
Ale po co zamykać? Nie słyszałbyś silnika. Słyszysz?
- Tak. - Słyszysz, Marchesi?
Trzylitrowy silnik tuningowany do 450 KM.
Od 0 do 100 w 3,5 s.
Czasami na autostradzie
patrzę na licznik, a tam 300 km/h. Nawet nie czuć!
- Jaki jest podatek drogowy? - Pieprzyć to, Marchesi!
Nie mogę kupić tego auta. No nie mogę.
Gdybym miał twoje fabryki...
Może kiedyś. Teraz są jak wrzód na dupie. Zadłużenie...
Od miesięcy nie wypłacam ludziom pensji.
Nie mogę podjechać taką bryką. Może w przyszłym roku.
Carlo, mogę coś powiedzieć?
Żona rzuciła cię po 30 latach, tak?
Więc możesz od niej czegoś żądać. Nie świruj.
Co? Myślisz, że w moim wieku mogę robić takie głupstwa?
Będziesz głupi, jeśli tego nie zrobisz.
Życie jest po to, żeby żyć. Teraz!
Jak poszło z Marchesim?
6:2, 6:0 dla niego, ale wcisnąłem mu porsche. Trzeba to uczcić.
- Zamówić coś z baru? - Nie, wyjdźmy.
Patrz: 900 m², 10 minut od centrum.
Urządzisz piękną poczekalnię.
Tu może być twój gabinet, a mój naprzeciwko okien.
- Zmieści się tu ze 30 aut. - Nie jesteśmy gotowi na taki krok.
- Nikt nigdy nie jest gotów. Działamy? - Wariat.
- Nalać? - Tylko kropelkę. Czekają w domu.
- Przepraszam. - To na szczęście.
Nie chcę o tym rozmawiać.
- Jesteś głodna? - Nie.
Musisz coś jeść. Zamówię pizzę.
Nie, nie jestem głodna.
Czekałam trzy godziny!
Przerwali mi po 20 sekundach piosenki.
- Nic nie powiedzieli? - Czułam się jak skończona kretynka.
Ciekawe, kogo wybiorą.
- Kogoś, kto ma znajomości. - A twoja matka?
Ty nikogo nie znasz?
- W pracy spotykasz ludzi. - Jestem artystą.
A ja, piosenkarka, to nie?
Do cholery, nie znam nikogo w tej branży.
Nie wkurzaj się. Dziś to ja jestem w nerwach.
Nie wkurzam się, Pamelo,
tylko trochę mnie złości, że się poddałaś.
Wierzysz w siebie? To śpiewaj w domu.
Szukasz znajomości, chociaż tym gardzisz? Co, kurna?
Owszem, jesteśmy na prowincji,
ale mamy wysokie standardy.
Dorównujemy Mediolanowi i Rzymowi.
Wiem, że tę uczelnię skończył obecny premier.
Poprzedni też.
Filozofowie, dziennikarze, ważni sędziowie...
Panie Rosati, "ekskluzywność" nie jest brzydkim słowem.
Nie oszukujmy się,
nasza uczelnia nie jest i nie będzie dla wszystkich.
Tym się wyróżniamy.
Jest pan pod wrażeniem?
Już za czasów moich studiów było tu znakomicie, a teraz...
Rozumie pan zatem, że przywiązujemy wagę do sytuacji materialnej kandydatów.
Oczywiście. Niezwłocznie prześlę dokumentację.
Jest pan do niego podobny.
Do ojca.
Proszę się nie wstydzić.
Pański ojciec latami wspierał nas finansowo.
Wydaje się, że ma pan jego charakter.
To dobrze.
Dzieci powinny iść w ślady dobrych rodziców.
Przepraszam.
- Mam to od dzieciństwa. - Trzeba panu czegoś?
Mogę pomóc?
Nie, dziękuję.
Córka bardzo się ucieszy.
Kochanie, wszystko w porządku?
I jak poszło?
- Jest tak, jak zapamiętałem... - Przyjmą ją czy nie?
Tak, sądzę, że tak.
Powiedziałeś, kim jest twój ojciec?
Oczywiście. Zresztą nie musiałem, sam o tym wspomniał.
Doskonale! Mogę jej powiedzieć?
Nie, zaczekaj. Lindo!
- Halo. - Nie słyszę cię.
Halo.
I co? Uczcimy tę korzystną umowę?
Twój przyjaciel Nilo praktycznie daje ci tę chatę w prezencie.
Halo.
Kiedy?
Zostawiwszy ojca, czterej bracia dotarli do rozstajów.
Drogi rozchodziły się w cztery strony.
Najstarszy brat rzekł: "Musimy się rozdzielić.
Spotkajmy się tu za cztery lata.
Przedtem niech każdy sam szuka szczęścia".
Może jednak urządzimy ceremonię?
Nie. Uszanujmy jego wolę. Skromny pochówek.
Nic pompatycznego, tylko pożegnajmy go w kościele.
Chcesz go wkurzyć nawet po śmierci?
Cześć. Przepraszam, trochę to trwało.
Wypiękniałaś.
Tak, przybyło ci parę kilo. To dobrze.
- Widziałem cię w centrum handlowym. - Dlaczego nie zawołałeś?
Śpieszyłaś się.
Cieszę się, że wszyscy tu jesteśmy.
- Widzieliście go już? - Nie. I lepiej nie oglądać.
Dzień dobry, Silvio.
- Moje najszczersze kondolencje. - Dziękuję.
Pani Iside znalazła go rano. Od razu mnie zawiadomiła.
Ogromnie mi przykro.
Taki silny, waleczny człowiek.
Jedyna pociecha, że długo żył.
Zapraszam do środka.
Zakończmy tę sprawę.
Tak trzeba.
Wszystko w porządku?
Muszę odetchnąć.
Zawsze zostaje trochę gazu.
Jesteś Silvia, prawda?
Mattia dużo mi o tobie mówił. Jesteś jego ulubienicą.
Wszystko dobrze?
Oddychaj głęboko, stąd, przeponą.
Ja też jestem bardzo emocjonalna. Nauczyli mnie tego sposobu.
Lepiej?
Jestem Pamela.
- Miałaś czekać w samochodzie. - Chciałam poznać twoją siostrę.
Rozumiem cię. Też straciłam ojca.
Zostaw nas. To sprawa rodzinna, nie wtrącaj się.
Dziękuję.
Nie mogę tam wejść.
Nie chcę na niego patrzeć.
Kiedy ostatni raz z nim rozmawiałeś?
Zadzwonił parę lat temu, pytał o ciebie.
Co mu powiedziałeś?
Dziś kończymy z tym wszystkim i każde z nas wraca do swojego życia.
Jesteśmy już dorośli.
Jesteś moim ulubionym bratem.
Bo tylko mnie znajdowałaś podczas zabawy w chowanego.
Co to?
- Co tam widzisz? - Nasz dom.
Ten dom to nasza rodzina.
To my, wszyscy razem. Nasze bezpieczne miejsce.
Ale musimy go bronić.
- Przed dzikami, żeby nie weszły? - I przed ludźmi z zewnątrz.
Chodź tu.
Czekaj... gotowa?
Strzelaj.
Co się stało z pieniędzmi?
Miał linie kredytowe, przyznane raczej po znajomości.
- Nic dla nas nie zostało? - Tylko ta nieruchomość.
- A akcje? - Przepadły w 2008,
po krachu Lehman Brothers.
- A to drań! - Proszę się opanować.
Mimo wszystko ojciec zawsze wspierał państwa finansowo.
Żeby oczyścić sumienie.
- O nic nie prosiłem. - Miał nas gdzieś.
Załatwiłem wszystkie sprawy bankowe. I pozwolę sobie powiedzieć,
że ojciec ucieszyłby się, gdyby choć jedno z państwa
zostało w rodzinnej firmie.
Nic pan nie wie o naszych relacjach.
Typowy teatralny numer taty.
Potrzebuję tych pieniędzy.
- Nie na to, co myślicie. - Nikt o niczym nie pomyślał.
Giorgio, może zerkniesz? Znasz się na rzeczy.
Jeśli przejrzymy wszystkie inwestycje, znajdziemy błąd.
Na pewno jakiś jest.
Pracuję z liczbami.
Oczywiście, może pan sprawdzić. Oto dane.
Tak czy siak została tylko nieruchomość.
Sprzedamy ją.
Lepiej zaczekać, aż poprawi się sytuacja na rynku.
Hrabia Mascagni od 30 lat ma chrapkę na tę willę.
Milczenie oznacza zgodę?
A ty?
- Niczego nie chcę. - Dom jest też twój.
Mogę się zrzec swojej części?
Oczywiście, ma pan takie prawo.
Nic nie mówicie?
- Jesteś pewien? - Niczego mi nie trzeba.
Dzik.
To był tylko dzik.
Proszę pani... trzeba jechać.
Penka? Przyniosłam kolację.
Co robisz?
Wróć do środka.
Kto ci to dał? Kto?
Wzięłaś coś? Odpowiadaj! Wzięłaś?
Kurwa!
Otwórz!
Otwórz te cholerne drzwi!
I jak się teraz czujesz? To ja decyduję.
- Jak się czujesz? - Otwórz!
Na ulicy, w deszczu, bez niczego. No, jak?
- Otwórz! - Myślisz, że wszystko można kupić?
Otwórz! Penka!
Otwieraj te pieprzone drzwi!
Otwórz!
Przepraszam, Penka.
Bałam się.
Dziś zmarł mój ojciec.
Zostawił mi trochę pieniędzy.
Chciałam ci powiedzieć przy kolacji.
Przyniosłam chińszczyznę, wiem, że lubisz.
Otwórz drzwi, proszę.
Otwórz.
Jestem głodna. A potem pójdę spać.
Dzik.
To był tylko dzik, kochanie.
Co zawsze mówi mama? No, co?
Wszystko w porządku.
Tato!
Cześć, Nilo. Mam do ciebie prośbę. Trochę się pokomplikowało.
Nie wiem, czy słyszałeś o moim ojcu.
To była umowa wstępna.
Teraz?
Gdy bracia się rozdzielili, jeden z nich spotkał człowieka,
który świetnie go wyszkolił w sztuce polowania.
Brat stał się wytrawnym myśliwym.
Ten człowiek podarował mu fuzję i powiedział:
"Ona cię nigdy nie zawiedzie.
Cokolwiek weźmiesz na cel, to ustrzelisz".
- Wiesz, gdzie jest Nilo? - Kto?
- Nilo... - Nie pijesz?
Mogłeś powiedzieć, że masz gości.
Wypij coś. Baw się!
Nabrałeś mnie!
Nie. Jest, jak mówię.
Myślałem, że będę miał więcej gotówki na remont.
- Daj mi cztery miesiące. - Ale numer!
- Spokojnie, wszystko się ułoży. - Tak?
Nie martw się, będzie dobrze. Chodź ze mną.
No, chodź.
Od dawna nie grałem.
- Już nie pamiętam zasad. - Przypomnisz sobie.
Naprawdę, wolę nie.
Chcesz odzyskać czek czy nie?
Tato, założysz się, że go ustrzelę?
Zakładają się tylko idioci.
Mattia!
Halo.
Tak, chwileczkę.
Mattia!
Słyszysz?
- Tak. - Twój agent.
Właśnie skończyłem. Miałem dzwonić.
Jak to już niepotrzebne?
Klient zapłacił, jak to niepotrzebne?
Tak, to była przedsprzedaż.
Weź 10% i załatw sprawę.
Jak to już nie chcą?
Nawet tego, co robię dla...
Mogę ja z nimi porozmawiać?
Chcesz zginąć?
Głupi jesteś?
Nie wychodź tak bez uprzedzenia.
Zawsze dawaj znać towarzyszom.
- Rozumiesz? - Tak.
Omal cię nie zabiłem.
Skoro nie umiesz biegać, naucz się chociaż zastawiać sidła.
Nie wracaj do domu, póki ci się nie uda.
Drugi brat też kogoś spotkał. Ten człowiek rzekł:
"Chodź ze mną, zostań astronomem.
Nie ma lepszego fachu. Nic się przed tobą nie ukryje".
Drugi brat się zgodził.
Człowiek dał mu lunetę i powiedział:
"Teraz będziesz widział, co się dzieje na ziemi i na niebie,
i nic się przed tobą nie skryje".
Halo.
Mattia, słyszysz mnie?
Co się dzieje?
Co się stało, gdzie jesteś?
Co się dzieje? Słyszysz mnie?
Gdzie jesteś?
Mattia?
- Tak? - Dzwonił do ciebie Mattia?
- Dzwonił do ciebie? - Nie, a co?
Do mnie dzwonił, był dziwny.
Myślałem, że chodzi o willę. Trzeba pośpieszyć notariusza.
Mam to gdzieś, mówię o Mattii.
- Był dziwny? To do niego zadzwoń. - Nie odbiera.
Telefonu ode mnie też nie odbierze.
- Pan Rosati Federici? - Tak.
Rektor czeka.
Pańska sytuacja majątkowa nie spełnia oczekiwań.
Mamy wyśrubowane kryteria.
Czy mógłbym przyjąć takie zgłoszenie?
Mam stabilną pracę i możliwość zaciągnięcia kredytu.
Jest pan pracownikiem. O czym my tu mówimy?
Owszem, trochę by zabrakło,
ale właśnie sprzedaję rodzinną posiadłość.
Zapewniam, że moja sytuacja materialna szybko się zmieni.
Zależy mi, by córka tu studiowała.
Co mam zrobić?
Przyjmując ją, skrzywdziłbym tych, którzy bardziej zasługują na miejsce.
Uczelnia spłaciłaby dług wdzięczności. Mój ojciec wspierał was finansowo.
Tylko dla odliczeń podatkowych.
Proszę posłuchać.
Pan Rosati Federici niczego nie robił bezinteresownie.
Ale...
może...
znajdziemy rozwiązanie.
Gdyby przekazał pan małą darowiznę,
powiedzmy 10 000 euro,
może zdołałbym przekonać radę.
Darowizna, oczywiście.
Nie. Chyba się nie rozumiemy.
Ależ skąd, rozumiemy się.
Studiami mojej córki będzie kierował ktoś,
kto żąda łapówek.
Tego uczycie studentów?
Takiego podejścia do świata?
Tak robicie. Tak tu się robi.
Gdy się zafiksujesz, to jakbym rozmawiała z zapóźnionym.
Masz wszystko gdzieś. Żyjesz w swoim świecie.
Że też jeszcze mnie to zaskakuje.
- Mówię tylko, by wziąć pod uwagę... - Co?
- Uczelnię państwową? - Co w tym złego? Naprawdę...
Wróćmy na ziemię.
O cholera!
- Ty jej to powiedz. - Zaczekaj!
- Kochanie! - Hej.
- Przynieś sałatkę. - Już.
Usiądźmy. Spóźniłaś się.
Tak. Ten gówniany samochód dziwnie hałasuje na zakrętach.
Piszczy. Boję się.
To może być niebezpieczne. Trzeba kupić nowy.
- Odstawię go do warsztatu. - Dzięki.
Lisa powiedziała, że jej rodzice
wynajęli dom w Cortinie i jadą tam na święta.
Obłęd, co? Może też pojedziemy?
Nie, kochanie, tata lubi wieś w Umbrii.
Ewentualnie Abetone.
Podpytaj koleżankę, może też wejdziemy w coś takiego.
Serio? Chciałabym!
Nie jestem przekonany do twojego wyboru uczelni.
Jak to?
Sam nie wiem... Wszyscy tam wydają się kujonami.
Za dużo zasad...
Możesz nie dać rady.
Żartujesz, tak?
Nie. Pamiętam, jak sam się tam uczyłem.
Ci z uczelni publicznej się bawili, a my byliśmy jak żołnierzyki.
Mamo, jeśli nie pójdę tam, to nigdzie.
Czego się spodziewałeś?
- Rozczarowujesz mnie. - Mówiłem hipotetycznie.
Kochanie, tata żartował.
Żartowałem.
Tato!
Tato, gdzie jesteś?
Tato!
Tato...
Gdzie twoja strzelba?
Nie wiem. Zgubiłem.
Zgubiłeś strzelbę?
Myślisz, że to dobrze?
Patrz na mnie!
Wiesz, co to znaczy?
Że nie mogę ci ufać.
Nie jesteś godny zaufania.
Idź ją znaleźć.
Nie pójdziesz poszukać ze mną?
Nie ja zgubiłem strzelbę.
O tej porze?
Skończyłem na dziś.
Włóż wszystko do sejfu. Zaksięgujemy to pod koniec miesiąca.
- Jak to? - Nowe wytyczne z góry.
Najmłodszy brat spotkał człowieka, który zapytał:
"Chciałbyś zostać krawcem?".
Młodzieniec dał się przekonać. Wyuczył się sztuki szycia.
Na pożegnanie nauczyciel wręczył mu igłę i rzekł:
"Tą igłą zszyjesz wszystko.
Miękkie jak jajko czy twarde jak stal".
Przyniosłam ci żelazo.
- I trochę owoców. - Pomóż mi.
Chodź.
Jestem brzydka. Jak wieloryb.
Nieprawda, jesteś piękna.
No, Penka. Już niedługo.
- A potem? - Co potem?
Dostaniesz pieniądze.
Zrobisz, co zechcesz.
I będzie jak przedtem. Przesrane.
Nie musisz żyć jak dawniej. Masz wybór.
Może urodzi się czarne.
Albo żółte.
Nie wiem, jakie będzie.
Ale wiem, że po porodzie wrócę do dawnego życia.
Mówisz tak, żeby mnie wkurzyć.
No, jedz.
Penka, dlaczego?
Nie chcę tego syfu.
Czemu nie zrobiłaś sobie dziecka z facetem?
Jaki masz problem z mężczyznami?
Jesteś lesbijką?
Chodź tu.
No chodź!
Wyliż cipkę.
Przestań, Penka. Przestań.
Daj papierosa.
- Nie możesz. - "Nie możesz".
Nie możesz, nie możesz,
nie możesz, nic nie możesz. Daj mi papierosa!
Słuchaj.
Zaraz pójdę ci kupić, co zechcesz.
Powiedz tylko co, a przyniosę. Ale papierosa nie zapalisz.
Nie będziesz mi rozkazywać.
Chcę zapalić.
Daj mi papierosa!
Nie możesz palić, bo to zaszkodzi dziecku.
Spieprzaj.
- Uspokój się. - Chcę stąd wyjść.
- Spokojnie. - Chcę do domu!
Uspokój się.
Co ci jest?
Co się dzieje?
Oddychaj. Spróbuj głęboko oddychać.
Wezwij karetkę.
- Oddychaj, dobrze? - Chcę jechać do szpitala.
Oddychaj, a ja kogoś wezwę.
- Chcę do szpitala! - Uspokój się.
Do szpitala!
Chcę do szpitala! Chcę...
Gdzie byłeś? Cały dzień cię szukam.
Musisz zatwierdzić dostawy, autoryzować płatności.
Dlaczego nie odbierasz?
Bo ktoś od razu się rozłącza.
Tak jest od rana.
Prosiłeś o pomysły na nowe biuro, ale nie rozmawiamy.
Coś się stało? Mnie możesz powiedzieć.
Mam ci się tłumaczyć?
To nie tak!
To była umowa wstępna, do cholery!
Wystarczy.
Co, kurwa? Ignorujesz mnie, nie odbierasz telefonu?
Spłać długi.
Albo w przyszłym tygodniu zabiorę ten twój salon.
Czy to jasne?
- W porządku? - Tak.
Czwarty brat spotkał człowieka, który powiedział:
"Chodź ze mną, poznaj złodziejskie rzemiosło".
- "Nie" - odparł brat. - "To nie jest uczciwy fach".
"Nie bój się" - powiedział tamten.
"Nauczę cię brać to, czego nikt inny wziąć nie zdoła,
i tak, że nikt cię nie odkryje".
Darowizna.
Darowizna? Proszę to załatwić oficjalnie.
- Przecież pan prosił... - O nic nie prosiłem.
Starałem się pomóc,
ale mam wrażenie,
że potem nie będzie pan mógł spać i, co gorsza, komuś o tym powie.
Pan wybaczy, mam obowiązki.
Proszę to zabrać.
Nie.
Niech pan weźmie kopertę i włoży ją do kieszeni.
Co pan robi?
Grozi mi pan?
Bierz tę cholerną kopertę, gnoju!
Nie wierzę!
Kiedy powiem Lisie, umrze z zazdrości!
Kochanie!
Czekaj.
Już nie piszczy.
A nie mówiłam? Dzięki miłości zdobędziesz wszystko.
Zrobiłeś jej piękny prezent gwiazdkowy.
Jak tam Linda?
- Dobrze. - A Ginevra?
- Dobrze, a co? - Nic.
Dzieci w tym wieku potrafią przysporzyć zmartwień.
Na co czekamy?
Hrabia wciąż jest zainteresowany,
ale rozgrywa to z pozycji siły. Proponuje cenę niższą od rynkowej.
- O ile niższą? - Proszę usiąść.
Podam szczegóły.
A ty co tu robisz?
Jakbyś zobaczył ducha.
Skoro jeszcze żyję, chcę moją część.
- Wszystko gra? - Tak, ale dlaczego nie oddzwoniłeś?
Silvio, ty go namówiłaś?
Nie wiem, czemu zmieniłeś zdanie,
ale gdy pytałem, czy jesteś pewny, niczego nie chciałeś.
Tak być nie może.
Pański brat nie podpisał zrzeczenia.
Wciąż ma prawo do swojej części.
Ile zaproponował Mascagni?
Zważywszy na konieczność remontu...
- Ile? - Milion euro.
Gdyby było więcej czasu,
agent mógłby wynegocjować 1,2 lub 1,3 mln.
Po 50 000 euro więcej na głowę.
Mnie ta oferta odpowiada.
Ochłapy, ale szybko.
Mnie też to pasuje.
Mascagni zawsze był gnojem.
Nauczył nas jednego: nigdy nie być zadowolonym.
Więc?
Więc dostaniemy nędzne ochłapy, które nie polepszą nam życia.
Albo zróbmy polowanie. Tutaj, w lesie.
Kto zabije największą zwierzynę, weźmie wszystko.
Jaki to ma sens?
W tym gównianym życiu wolałbym mieć milion w kieszeni.
- Wchodzę. - Co ty mówisz?
Miłego wieczoru.
Gdy ustalony czas minął, bracia wrócili do ojca,
a ten, poruszony, rzekł:
"Smok porwał królewnę.
Uwolnijcie ją i pokażcie wszystkim, czego się nauczyliście".
Brat-astronom spojrzał przez lunetę.
"Jest! Widzę królewnę uwięzioną na samotnej skale".
I wszyscy czterej wyruszyli na pomoc.
Wybrali mnie!
Wybrali! Posłuchaj.
Mój agent wysłał demo do wytwórni i wiesz co?
Biorą mnie do musicalu. Wybrali mnie, kurwa!
Udało się!
Będę miała kasę!
Dziś świętujemy. Żadnych wymówek!
Dziękuję, kochanie, dziękuję!
Co się dzieje?
Centrala wysyła inspektorów do każdej filii.
Chyba chcą nas kupić Francuzi. Stąd drobiazgowe kontrole.
Coś jest nie tak?
Oni nam powiedzą. Porozmawiają ze wszystkimi.
Baldoni siedzi tam już pół godziny.
- Może tym razem go wykopią. - Oby!
To samochód z 2012 r., ale za niego ręczę.
Znam właściciela, traktował auto lepiej niż własnego syna.
Uwaga!
Przepraszam. Racja, przepraszam.
Penka? Już jestem.
Penka?
ĆPUNKO NIE ZASŁUGUJESZ NA DZIECKO
Widział pan kobietę w ciąży?
Szła tędy ciężarna?
Nie cierpię tej zdziry.
Jak się przywitała! Myśli, że jest fajna.
Akurat. Jest ze staruchem.
To dziwka. I fałszuje.
Niech na mnie spojrzy choć raz,
a wepchnę jej mikrofon w gardło. Chciałabym!
Dokąd to, kurwa? Wracaj do domu.
Chcesz jechać do swojego kraju? Bez pieniędzy?
30 godzin podróży?
Spadaj! Jesteś gorsza niż ja.
Jesteś okropna.
Patrz, Penka.
No, patrz!
Teraz jestem mniej okropna? Już dobrze?
Mamy umowę.
Żyjemy takim samym życiem.
Gównianym! Wszystko to gówno!
Myślałam, że dam mojemu dziecku lepsze życie,
ale jesteś gorsza niż ja.
Gdy cię poznałam, chciałaś przerwać ciążę.
Penka, proszę.
Już niedługo. Nie zostawiaj mnie teraz, błagam.
- Penka, proszę. - Za późno.
Dam ci więcej pieniędzy.
Dam ci wszystko, co mam.
- Ile? - Dwa razy więcej.
- Byłaś świetna. - Dziękuję.
- Jak mi poszło? - Obłędnie!
- Powinnaś zabisować. - Myślisz?
- Tak. - Idź tam.
Wróć na scenę. Już!
Idź.
Nie właź tu.
Nic nie mówiłam, bo byłeś zamyślony,
ale Sara poszperała
i znalazła dom w Cortinie, tuż obok ich domu.
Trochę większy, ale lepiej więcej niż mniej.
I nie powiedziałam ci, że moi rodzice przyjadą na święta.
Zamówiłam Rodolfa.
To ten kucharz osobisty, którego widzieliśmy.
- Chyba powinienem nająć adwokata. - Wiedziałam.
Problemy ze spadkiem.
Susanna poszła do Gualtieriego.
Sporo bierze, ale do spadków jest najlepszy.
Zrobili kontrolę w firmie.
Jutro mnie przesłuchają.
Brakuje 10 000 euro. Ja je wziąłem.
Dałem je rektorowi,
żeby przyjął naszą córkę na gówniany uniwersytet, na który mnie nie stać.
Mylisz się.
Stać nas na to i wiele więcej.
Jutro rano tam pójdziesz,
zwrócisz pieniądze i jakoś się wytłumaczysz.
Naprawdę gówno rozumiesz.
Nie mam już pieniędzy.
Rozpieprzyłem wszystko na twoje futra, kremy, zabiegi,
ekskluzywne wakacje, lampy,
jebany samochód, który piszczy i przestaje.
Nie mam pieniędzy na Cortinę,
na czesne,
ani na kucharza Rodolfa, tego kutasa.
Słuchasz mnie? Teraz zrozumiałaś?
Kurwa!
To ja. Rozmawiałem z Silvią.
Zróbmy polowanie.
Hrabia Mascagni kupi posiadłość
dokładnie za miesiąc.
Do tej pory trzeba opróżnić willę
z rzeczy należących do rodziny.
Proszę zabrać obrazy, meble, trofea łowieckie itd.
Byłbym zapomniał.
Hrabia Mascagni nalega.
Nie chce niczego więcej niż to, co kupił.
I nie chce się z państwem spotkać.
To nam odpowiada.
Odprowadzić cię?
Nie trzeba, znam drogę.
Powodzenia.
Gdy dotarli do skały smoka,
brat-złodziej niepostrzeżenie uwolnił królewnę
i wszyscy wyruszyli w morze.
MAMA I TATA
50 BAŚNI BRACI GRIMM
BAJKA O CZTERECH BRACIACH
Podczas powrotnego rejsu zaatakował ich smok.
Już miał lądować na okręcie,
gdy brat-myśliwy wziął fuzję, wycelował,
i zabił bestię strzałem w serce.
Jednakże spadając, smok uszkodził okręt.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć,
jedenaście, dwanaście, trzynaście, czternaście,
piętnaście, szesnaście, siedemnaście,
osiemnaście i dwadzieścia!
Pałka, zapałka, dwa kije, kto się nie chowa, ten kryje!
Zabierz siostrę.
Szybko!
Wszedł dzik.
Wszedł tu dzik. Pomóż mi.
Rusz się!
Idź stąd! Już!
Jesteś głodny?
Zjesz z nami czy nie?
Są święta.
Znaleźliście makaron?
Widziałem coś na trzeciej półce.
Znalazłam!
Są też sosy w butelkach. Co wy na to?
Zrobiła je Iside.
Na pewno zaprawiła je acetonem.
Ponieważ spadek przepadł,
wredna gospodyni Iside zabiła,
złym okiem i królikiem w sosie acetonowym,
Antongiorgia Rosatiego Federiciego.
Zapomniałem, że źle gotujesz.
Więc co by było, gdybym gotował dobrze?
I tak pobiłeś mój pasztet z królika.
Z bażanta.
- Kto ustrzelił bażanta? - Ten, kto nigdy nie pudłuje.
Ja już nie pamiętam, jak się strzela.
Jeśli nie czujesz się na siłach, daj nam swój czek.
Przypomnisz sobie, gdy weźmiesz strzelbę.
Całe życie próbuję zapomnieć.
Wesołych świąt!
Wszystkiego dobrego.
Naprawiwszy okręt,
bracia dopłynęli z królewną do portu.
Król tak się uradował,
że podzielił królestwo na cztery ćwierci
i każdemu z synów dał po jednej.
Już.
Jeśli wygram, możesz zachować swoją część.
To Mascagni, prawda?
A ty znów o nim? Proszę!
Na dźwięk jego nazwiska błyszczą ci oczy.
Co mówisz?
Nic mnie nie łączy ani z nim, ani z nikim innym.
Dlaczego kobieta opuszcza rodzinę, jeśli nie dla innego?
Myśl o naszych dzieciach.
Rodzina musi być razem.
Zostań, jeśli nie dla mnie, to dla nich.
Właśnie dlatego to musi się skończyć.
To nie ma sensu.
Nie mamy już sobie nic do powiedzenia.
Nie śpimy już w jednym łóżku.
Niszczymy się nawzajem.
Nie tego chcę dla nich.
Nie odbieraj mi ich.
Nie odbieraj mi dzieci, proszę. Potrzebuję ich.
Możesz je widywać, kiedy zechcesz.
Proszę.
- To nasza wina. - Nie, nie...
Mattia...
Mattia, to nie nasza wina.
Silvia!
Odsuń się od niego.
Odsuń się, Silvio.
To był wypadek.
- Ani kroku. - Nie chciałam...
Nie chciałam!
Co robisz?
To, po co wszyscy tu jesteśmy.
Jedyne, czego nas nauczono.
Daj mi swój.
Daj mi swój czek.
Może to był wypadek, a może nie.
Zawsze byłaś najbardziej naiwna.
Nie strzelaj!
To był wypadek!
Nie strzelaj!
Nie! Nie!
Już dobrze, Giorgio.
Już dobrze.
Wygrałeś.
Weź pieniądze.
Weź wszystko.
Ja nic nie chcę.
Nie chcę już uciekać.
Całe życie uciekam.
Nie jesteśmy tacy jak on.
Mylisz się.
Ja jestem dokładnie taki jak on.
I wszyscy razem żyli długo i szczęśliwie.
Wystarczy, dzieci. Dobranoc.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober