Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Proszę brać.
- Świeże? - Tak.
Banany. Jabłka.
Dziewczyno, może kwiatek? Jest na nie sezon.
Pomarańcze. I jabłka.
Dziękuję.
Spójrz, tato.
- Dostałaś? - Tak.
- Miła kobieta. - Bardzo sympatyczna.
Wszystkie siostry mogłyby tu przyjechać.
Kiedyś tak.
WYSTĘPUJĄ
Dziwne, że jeszcze ich nie ma.
Iris, jadę ich szukać.
- Mamy jeść kolację? - Tak.
Lis?
Co się stało?
Lis?
Z drogi.
Do pokojów.
Ostrożnie.
Uwaga.
Należało jechać do szpitala.
Można było.
Trzymaj się, Lis. Trzymaj się.
Co się stało Lis?
Nie wiem.
DOM WŚRÓD KAKTUSÓW
Lila. Dalia, już czas.
Za chwilę.
Pokażmy im się.
Chodź.
Lila u góry, Dalia na dole.
Zgadłaś? Widziałaś mój pieg.
- Nie. - Więc jak?
- Mam moc. - Kłamczucha.
Jestem Margaritą.
- Gdzie była? - W łazience.
Tak nie możesz być Margaritą.
Magicznych bransoletek się nie zdejmuje.
Nie jesteście takie same, każda jest wyjątkowa.
Na śniadanie.
Tańczysz... z jedyną śliczną dziewczyną na sali.
To najpiękniejsza istota...
jaką w życiu widziałem.
Kiedy Darcy staje w drzwiach...
- Najlepszy moment? - Który?
Wyjazd Lidii.
To nie jest najlepszy.
Zawsze wtedy płaczesz.
Nie. Płaczę na końcu.
Teraz jesteś Darcym.
Teraz... Elżbietą.
A teraz sałatą.
Chodźmy na śniadanie.
Mam zmianę do ósmej.
Zobaczymy, jak pójdzie. Wczoraj tankowałem może pięć aut, bez ciężarówek.
I co będzie?
Nie sądzę, żeby zamknęli. Popytam w warsztacie.
I może w miasteczku.
Nie będziemy głodować, mamy ziemię.
A ty masz zajęcie. Wyjątkowe. Masz zadanie. Wiesz czy nie?
- Wystarczy. - Nie.
Wystarczy.
Mogę ja?
Już dość.
- Nie. - Oddaj.
- Lila. - Oddaj. Przestań.
Kto dziś jest Margaritą?
- Dalia. - Lila.
Zostaw mnie.
Twoja kolej.
Mila.
Idziemy.
Dziewczynki, chodźcie. Do pokoju, już.
Kiedy będziemy wszystkie razem?
Kiedyś. Całus?
Pa.
Tu macie zadania na lato.
W razie czego pomagajcie sobie nawzajem albo poproście mamę lub tatę.
Nie możesz przyjechać latem?
Lato jest po to, żeby się bawić.
Zawsze możesz pojechać z tatą na stację benzynową i do mnie zadzwonić.
To dla kogo?
Dla wszystkich. Przymierz i wybierz, co ci pasuje.
- Nie zamknęli sklepu? - Ależ skąd. Jakoś sobie radzą.
Zaczyna się sztuka "Żołnierz i panna".
Żołnierzu, żołnierzu, skąd przybywasz?
Z wojny, panienko. Czego szukasz?
Czy widziałeś gdzieś na wojnie mojego męża?
O ile pamiętam, nie. Opisz mi go.
- Powinnaś założyć szkołę. - Jeszcze tego mi trzeba.
Niektórzy powiedzieliby, że to okrucieństwo albo barbarzyństwo.
Przynajmniej zdaniem dzikusów i barbarzyńców z miasteczka.
Nie zdawałam sobie sprawy, jakie są już duże.
Wiem, Rosa, że bardzo im tu dobrze,
ale któregoś dnia będą musiały poznać innych ludzi, zdobyć doświadczenia.
Tak, kiedyś tak. W swoim czasie.
Twój mąż chyba zginął.
Zabity w Walencji.
W domu genueńczyka.
Zapleciesz mi warkocz?
Kobieta i mężczyzna mieli podwójną misję.
Pierwszą było zapełnić Ziemię życiem.
Chłopcami i dziewczynkami.
Właśnie, chłopcami i dziewczynkami.
A druga część misji to uczynić sobie ziemię poddaną.
Dbać o nią i uprawiać.
Musieli porzucić wszystko i zjednoczyć się w swojej misji.
W ten sposób stworzyli nowy świat.
- A jutro magiczne fasolki. - Tak.
Ulubiona opowieść waszej siostry.
Zrobimy naszyjnik z kwiatów dla Lis?
Jasne, będzie szczęśliwa.
Ona wciąż może być szczęśliwa?
Tak, skarbie.
Już?
Już.
Jestem wykończona.
Jesteś kim jesteś, na którą tak czekałem.
Sen bez śniącego, który wreszcie spełnia się.
Światło wśród nocy, i ciepło poranka,
wszystko i nic - tak właśnie widzę cię.
Jesteś kim jesteś, mylić się nie mogę,
twój głos, gdy mówisz, to oznajmia mi.
Jesteś kim jesteś, spośród wszystkich kobiet,
ta o której tak marzyłem - w końcu przyszłaś tu.
Dziewczynka co na mnie patrzy,
dziewczynka, która kiedyś, gdzieś...
Jej usta układają się w uśmiech,
na który tak czekałem.
Ta dziewczęca buzia,
i to ciało kobiece
Dziewczyna, co na mnie patrzy
- Nie na mnie. - i o której tak marzę
- W środku. - Dziewczynka, co na mnie patrzy,
- Nie na mnie. - dziewczynka, która kiedyś, gdzieś...
Jej usta układają się w uśmiech,
na który tak czekałem.
Ta dziewczęca buzia,
i to ciało kobiece
- Przestań. - Dziewczyna, co na mnie patrzy
i o której tak marzę
Chodź tu do mnie, chcę z tobą spotkać się.
A potem chcę kochać, jak kochać się powinno.
Czuję cię gdzieś w środku, to nie jest nic nowego...
Dalia.
- Lila. - Co, mamo? - Do domu.
Melisa, chodź.
Mamo, ktoś idzie.
- Zamknij Lilę. - Dlaczego?
Skaleczyłam się.
Dzień dobry.
Pomoże mi pani?
O co chodzi?
Chyba się zgubiłem.
Mogę?
Tak.
Dzień dobry.
Chcę dotrzeć do Firgas. Idę od kilku dni, zabłądziłem.
To nie tędy.
Nie?
Chwileczkę.
Cześć.
Jesteśmy tutaj.
Mniej więcej.
Mniej więcej tak, gdzieś tu.
A do Firgas... cały czas prosto.
Nie przejdzie pan tak, bo droga jest odcięta.
- Odcięta? - Trzeba iść ścieżkami w górę, tędy.
Trasa prowadzi w stronę wąwozu, który trzeba potem obejść.
Jasne. Dziękuję.
Mógłbym dostać trochę wody?
- Oczywiście. - Dzięki.
Chodźmy.
Daj mu ręcznik.
Ja zrobiłam.
Bardzo ładne.
Dziękuję.
Iris.
Jestem Rafa.
A wy?
To Margarita, ja jestem Melisa.
Miło mi.
- Zbliża się noc. - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Do widzenia.
- Tato. - Cześć.
Cześć.
- Kim jesteś? - To Rafa.
Zgubiłem się, twoja żona mi pomogła.
Dała mi wody.
Jesteś głodny?
- Może zostać? - Proszę, zostanie na kolację?
- Pozwól mu. - Proszę.
- Chcecie? - Tak, prosimy.
Cóż, wejdź.
- Dzięki. - Proszę.
Chodź.
Dużo się bawiłaś?
- Widziałam jaszczurkę. - Naprawdę?
- Tak. - To zawsze ta sama.
- Co wtedy? - Chyba tak.
Trochę przejrzałe.
Na pewno nie ta sama.
Pójdziemy jutro po patyki?
- Dobrze. - To stara mapa.
Zaznaczono ścieżki, ale chodzą nimi tylko kozy.
Tutaj się nie da, jest grań.
- A tu? Ten szlak? - Też nie.
Słuchaj, zrobiłbym tak.
Poszedłbym okrężną drogą, która doprowadzi cię tutaj,
na otwarty teren wzdłuż zbocza.
Musiałbym bardzo się cofnąć.
Tak, ale tędy nie przejdziesz.
Piwa?
Chętnie.
To ty?
Skaleczyłaś się?
- Boli? - Zadrapanie z ogrodu.
Margarita. Chodź pomóc.
Talerze.
- Więcej talerzy. - Już.
Dzięki.
Gdzie łazienka?
Pierwsze drzwi po lewej.
Mama zrobiła ci kanapkę, bo on wciąż tu jest.
Idziesz?
- Wszystko pyszne. - W towarzystwie lepiej smakuje.
Spróbujesz oponek?
Nie.
- Dlaczego? - Są okropne.
Rodzice je uwielbiają.
- Gdy są świeże. - Te już poleżały.
- Są z twojego przepisu. - Ale tobie wychodzą twarde.
Dobrze. Ja spróbuję.
Tak, spróbuj.
- I jak? - Co robisz, studiujesz?
Uczę, już drugi rok.
Ja będę rzeźbiarką. Tak mówi Mila.
Widziałem, co zrobiłaś na zewnątrz, bardzo ładne.
- Powinnaś mieć wystawę. - Kiedyś na pewno.
Masz znajomych w Firgas?
Są z Madrytu, ale teraz mieszkają tu.
Pójdźmy razem na połoninę.
Z kozą.
Może wyjaśnię.
Poszliśmy raz szlakiem na połoninę i spotkaliśmy kozę.
Złapaliśmy ją - właściwie poszła za nami.
Bo dałaś jej jabłko.
Ale już za nami szła. Dałam jej może w połowie drogi.
I zaprowadziłam ją do pokoju Iris.
Zwierzęta trzymamy na zewnątrz. Dziewczęta, do łóżek.
- Jeszcze trochę. - Nie, wszystkie spać.
- Chcesz jedzenie na jutro? - Nie trzeba.
Miłej wędrówki. Do widzenia.
Pożegnajcie się.
Dobranoc.
Idziemy?
- Dziękuję. - Nie ma za co. Powodzenia.
Tędy.
- Masz wspaniałą rodzinę. - Tak.
Pewnie dobrze wychowywać tu dzieci?
Pomaga nam nauczycielka z miasteczka.
Świetnie.
Są dobre i złe strony.
Wyobrażam sobie.
Tyle mogę zaoferować.
Nie masz łóżka, ale przynajmniej nie śpisz na dworze.
Ruszaj wcześnie, słońce tu przypieka.
Dzięki.
Powodzenia.
Co tu robisz?
To dla ciebie.
Jesteś podobny do Darcy’ego, przypominasz mi go.
Dziękuję.
Jutro odchodzisz?
Chcę iść z tobą.
Proszę pani.
Proszę pani?
Dzień dobry.
Mogę się ochlapać, zanim ruszę?
Oczywiście, w ogrodzie jest wąż.
Dzięki.
Przywieziesz mi kolorowe butelki?
- Butelki? - Jak te wtedy.
Masz pełno butelek.
Ale nie karmelowych. Pamiętasz.
Karmelowe...
On jeszcze nie wyruszył. Chce umyć się pod wężem na zewnątrz.
W porządku.
- Podwiozę go. - Dobrze.
Już dobrze.
Rosa.
Muszę jechać.
On jeszcze nie może, spójrz na jego ramię.
Racja.
- Opatrzę go i sobie pójdzie. - Tak, niech idzie.
Cóż.
Powodzenia.
Na razie.
- Cześć, tato. - Do widzenia.
Już.
Co ty robisz? Co robisz?
Nie znasz zasad?
Do pokoju. I nie hałasuj.
- Pamiętaj o butelkach. - Tak.
Prawie gotowe.
Trzeba będzie pielęgnować rany.
Córki nieraz musiały się pokłuć?
Tak.
Ale wystarczy uważać na zakażenie.
- Melisa wie coś o tym, prawda, mamo? - Dlaczego?
Ona zawsze bawi się kaktusami i raz...
Iris, zobacz, co się dzieje.
Trochę zapiecze.
Zaraz wracam.
Melisa, zostaw to.
Chodź tu.
Dalia.
Cześć.
Obejrzysz moje rysunki?
Jasne.
Do domu.
To błyskawice.
Zrobiłam takie, żeby Margarita się nie bała.
Żeby widziała, że to tylko kreski.
To kwiaty kaktusa, pojawiają się tylko w nocy.
To Margarita. Drzewo na podwórzu. Zawsze było takie wysokie.
Margarita, malowałam akwarelami i przesadziłam z wodą.
Zobacz jak szorstko.
Tato...
I Lis. Ale wolę ten.
Kto to Lis?
Nasza starsza siostra.
Umarła w zeszłym roku.
Mogę?
Ile miała lat?
Dwa lata starsza od Iris.
MARGARITA - ROZDZIELONE BLIŹNIACZKI
Muszę iść.
On mi się nie podoba.
Dokąd idziesz?
Dlaczego tu przyszedłeś? Po co?
Dokąd z tym idziesz? Oddaj to.
- Kim jesteś? - A ty?
Czekaj.
Cholera.
I co teraz?
Co zrobimy? Co teraz?
Co robimy? Co mamy zrobić?
- Uspokój się. - Ale co zrobimy?
- Wszystko tam miał. - Pomyślmy.
Co my zrobimy?
- Trzeba pomyśleć. - Widziałeś to?
Miał tam wszystkie imiona, wszystkie.
- Cicho. - Wszystko zapisał i nie wiem dlaczego.
Po co przyszedł? Po co?
Coś wymyślimy. Już dobrze.
Co by było, gdybyś nie przyjechał?
Wiesz, że ukradł mój rysunek Lis?
- Mama była z Margaritą. - Tak, to złodziej.
Ale dlaczego nas oszukał?
Mógł nas skrzywdzić.
Przestań, wystarczy to, co zrobił, daj wiadro.
Mogę coś powiedzieć?
Pewnie.
Zapytałam, czy mogę z nim iść.
Ale wystraszyłam się i uciekłam.
Ludzie potrafią oszukiwać.
Tacy byliśmy dla niego mili.
Nakarmiliśmy go. Opatrzyłaś mu...
Tak, to okropne, ale...
nikomu nie można ufać, tak już jest, po prostu.
Wiedziałam, że jest zły.
Czego nie rozumiesz? Jest niebezpieczny.
Zamknij okno.
Zabierz go z mojego pokoju, niech idzie do więzienia.
Nic nie rozumiesz - nie widzisz, w jakim jest stanie?
Nie widzisz? Mógłby wezwać policję i to mnie mogą zamknąć.
Przecież tylko chroniłeś mamę, powiesz im prawdę.
Jaką znowu prawdę?
Wody.
Kim jesteś?
Kto jeszcze o tobie wie?
Wody.
- Wody. - Odpowiadaj.
Nikt.
Wody.
Musi tu zostać.
KRADZIEŻ SIÓSTR BLIŹNIACZEK
POLICJA MILCZY W SPRAWIE HANDLU DZIEĆMI NA MAJORCE
ZNIKNIĘCIE KILKUMIESIĘCZNEJ DZIEWCZYNKI W ELCHE
BRAT WALCZY O NIEZAMYKANIE SPRAWY
NIEMOWLĘCIA ZAGINIONEGO OSIEMNAŚCIE LAT TEMU
...bardzo są dojrzałe.
Jeśli przyjdzie babcia, da ci w pupę klapsa.
Dobrze. Dobrze.
- A wy. Kochacie tatusia? - Tak.
- Bardzo? - Bardzo, bardzo?
Kto na barana?
Tato, ja też.
Dotarłem aż tutaj. Aż tu.
Proszę. Ty później.
Z lodówki wciąż cieknie.
Wiem, dziś załatwię transformator.
Widzimy się później.
Będzie dobrze.
Cześć.
Mogę zadzwonić do Mili?
Oczywiście, że tak. W każdej chwili.
Ale nie wiem, czy to dobry moment, bo jest na wakacjach.
Mówiła, żebym dzwoniła, kiedy zechcę.
Ale po co? Chcesz czegoś się dowiedzieć, czy zapytać, co słychać?
Nie wiem. Zadzwoniłabym.
Żeby porozmawiać.
Martwisz się, skarbie?
Wiesz, że zawsze możesz porozmawiać ze mną?
Nie będzie na świecie nikogo, kto kochałby cię,
rozumiał i chronił jak rodzina - wiesz o tym?
Podleczę go i sobie pójdzie.
Pamiętasz, jak byłaś mała i zapytałam, kto kocha cię najbardziej na świecie?
- Pamiętasz, co odpowiedziałaś? - "Żaba".
"Żaba".
Tato, tato. Stój, wsiadamy.
Tato.
Szybciej, tato. Lecimy.
Dalej.
Szybciej.
Lecimy. Tato, szybciej.
Jeszcze trochę. Tato, jeszcze.
- Chodźcie. - Możemy jutro pojeździć dłużej?
Dlaczego łodzie pływają?
Bo są puste.
My też tak możemy?
Pewnie.
Dlaczego?
Bo mamy w środku powietrze. Jak balony.
Skoro jesteśmy jak balony, to możemy też latać?
Odwiedzilibyśmy Lis.
Jasne.
Idź włożyć piżamę.
A tu już wychodź.
Jeszcze trochę.
Jesteś bratem Lis?
Tak.
Moi rodzice nie są jej rodzicami?
Nie.
Chcę, żeby moja matka wiedziała.
Pomóż mi.
A ja?
Pomóż mi... proszę.
Mamo.
Mamo, tato.
- Co się stało? - Nie wiem, Rafa.
Śpij, już tam idę.
Proszę, zabierz mnie stąd.
Chciałabym mieć syna.
Emilio też. Nic nie mówi, ale ja wiem.
Pamiętam, jak przyjechały bliźniaczki. Emilio trzymał je na rękach.
Myśleliśmy, że to dwóch chłopców.
Jest dobrym ojcem. Zawsze mi pomagał.
Z dwójką niemowląt i trzema małymi dziewczynkami wszystko było skomplikowane.
Wiele wysiłku i poświęceń.
Ale nie ma na świecie nic lepszego.
Nie powinieneś był przyjeżdżać.
Dobrze nam tu było.
Jesteś smutna?
Nie.
Boisz się?
Czego?
Nie wiem.
Nie wiem, co się ze mną dzieje,
ale nie podoba mi się, że Rafa leży tam zupełnie sam.
Szkoda mi go.
Wiem, że nas oszukał i zrobił krzywdę mamie.
Ale...
Widziałaś go? Wchodziłaś tam.
Iris... nic mu nie będzie.
Kiedy żaba zaczęła chrapać,
przyszła mucha i ją uciszyła.
Mucha przyszła do żaby,
która siedziała i śpiewała pod wodą.
Kiedy mucha zaczęła śpiewać,
przyszedł pająk i ją uciszył.
Pająk do muchy, mucha do żaby, która siedziała...
Kiedy Lila i Dalia przestały śpiewać, musiały iść do łóżka.
No już. Spać.
Iris. Iris, nie jesz?
Brzuch mnie boli.
I na tej ziemi tylko Noe wiedział, że będzie potop.
Ostrzegli go: "Noe, jeśli chcesz ocalić siebie i swoją rodzinę,
będziesz musiał zbudować ogromną arkę".
I zaczął budować arkę. Budował ją przez całe lata.
Aż pewnego dnia nadeszły deszcze.
"Uciekajcie, szybko", powiedział swojej rodzinie, swoim synom i córkom.
Iris.
Iris, otwórz.
Emilio.
Iris.
Boże.
Coś ty narobiła? Wysiadaj.
Wysiadaj.
Do środka.
Iris.
Gdzie on jest?
- Jak mogłaś pojechać po Milę? - Gdzie on jest?
Nie ma go.
Nie mógł zniknąć, przecież był związany.
Gdzie on jest? Był tutaj, umierający.
- Do pokoju. - Dosyć.
Odszedł. Widziałam go.
Zjadł tu z nami kolację. A potem nas obrabował.
Wracając do domu, spotkałem go na drodze.
Widziałem, jak uderzył Rosę. I źle zareagowałem.
Aż trudno w to wszystko uwierzyć. Tu nigdy nic się nie dzieje.
Tak.
Ale może masz rację. Nie wolno być takim ufnym.
Ostatnie dni były okropne.
Dziewczynki są podenerwowane.
Dziękujemy za wszystko, Mila.
Odprowadzę cię.
Odpocznij i dbaj o dziewczynki - w razie czego, daj znać.
Melisa. Jedziemy.
Ma pan uszczelki?
To co tutaj.
To transformator na dwieście dwadzieścia?
Tak.
POCZTA
- I proszę. - Pięknie.
Tak jest.
Dzień dobry.
Jak się masz, kochana? Moja piękna.
- Cześć, Mila. - Witaj, Rosa.
- Co słychać? Dobrze. - Jak pięknie.
- Podoba ci się? - Wina?
- Poproszę. Ale pachnie. Jak tam? - W porządku.
- Skończyłam tę książkę. - I jak?
- Podobała mi się. Kaszanki? - Jasne.
Chcesz kaszankę?
Nałożyć ci? Na pewno?
REŻYSERIA
SCENARIUSZ NA PODSTAWIE POWIEŚCI PAULA PENA
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Kamil Puczko