Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zaraz...
Gdzie ja jestem?
O, płakałam.
Nie mam tu telefonu?
"Eloïse Leroy,
Place de la Chapelle 4 bis".
Eloïse Leroy... to nie moje nazwisko.
Ja się nazywam...
Nazywam się...
Kurwa, jak ja się nazywam?
Pomóc pani?
Nie, dziękuję.
Cham!
Coś jednak pamiętam: są chamy.
- Cześć, wszystko gra? - Cześć.
- Twój kot miauczy, pewnie z głodu. - Tak?
Bo później dziś wracam.
- Nie przejmuj się. Miłego wieczoru. - Miłego.
Mamo!
- Kochanie... - Moment.
Dość.
Dzień dobry, kotku.
Jest ktoś w domu?
No dobrze. Ona jest singielką.
Hasło: "Eloïse Leroy."
No tak.
"Leroy, Eloïse."
O kurwa.
Data urodzenia.
Bez paniki.
Lekarz, telefon, świadkowie, hasło do komputera.
Mnóstwo spraw!
A teraz - dobranoc.
Sen przywróci pamięć. Tak?
PODRÓŻ ELOÏSE
O cholera...
- Halo. - Tu Olivia.
Co z tobą? Dwie godziny spóźnienia!
Ja... mam... mdłości.
- Jesteś chora? - Trochę.
Trzeba zawiadamiać. Przecież wiesz.
Bateria w komórce ci siadła? Dobrze, że masz stacjonarny.
To cholernie staromodne. Będziesz jutro?
Tak. Gdzie?
- Oczywiście. - Przynieś zwolnienie. Fred się wścieka.
Fred? Jasne, oczywiście.
Ale...
- Do jutra. - Cześć.
Cholera, cholera, cholera!
Gdzie ona trzyma paski wypłaty?
Co, kurde? Co to za strój?
Kim jestem?
Kim ja jestem?
Recepta.
Przydałoby mi się zwolnienie. Prawda, kotku?
Gdzie ja pracuję?
Może w banku?
Bo chyba nie w żandarmerii?
Nie.
Co tym razem, pani Leroy?
Trudno to wyjaśnić.
Tak jak poprzednio? Wrażenie, że się pani dusi?
- Nie. - Więc co?
Ból gardła, pleców?
- Sztywnienie karku? - Nie.
- Jak zwykle wszystko w porządku. - Jak zwykle?
Sześć zwolnień w pół roku... Jest pani konsekwentna.
- Tak. - Co mam wpisać?
- Zmęczenie, mdłości, zawroty już były. - Amnezja.
- Tego nie było? - Nie.
- Nie wpiszę amnezji. To poważna sprawa. - A ja mówię poważnie.
Doktorze, ja...
Nie uwierzy pan, ale straciłam pamięć. Niczego sobie nie przypominam.
Wie pani, co mówi moja siostra?
- "Nie przeginaj, bo pożałujesz". - Przysięgam, że to prawda.
Nie pamiętam, gdzie pracuję. Wczoraj nie pamiętałam, gdzie mieszkam.
- Gdzie pracuję? - Sprzedaje pani książki u Giberta.
Sprzedaję książki... Okej.
Uleciało mi wszystko, co wiąże się ze mną.
Reszta chyba została.
Wiem, kim jest Vanessa Paradis,
ale nie wiem, czy mam rodzeństwo.
Nie wiem, czy jestem hetero, bi...
ale wiem, że Veuve Cliquot to szampan.
Proszę o dwa tygodnie zwolnienia.
- Muszę się pozbierać. - Wykluczone.
Dam pani dzień zwolnienia i skierowanie na badania.
Objawy amnezji wstecznej.
- Co to takiego? - Twierdzi pani, że to ma.
Trudności z przypomnieniem sobie informacji
sprzed jakiegoś zdarzenia.
- To może być alzheimer albo guz? - Wszystko możliwe.
Niestety gdy środowisko dowiaduje się o czyjejś amnezji,
inni się odsuwają.
Człowiek z amnezją się izoluje, w końcu traci pracę.
Jeśli nie ma solidnej rodziny,
często kończy jako bezdomny
lub trafia do szpitala psychiatrycznego.
Do roboty, pani Leroy!
Mogę być totalnym leniem
albo hipochondryczką.
I pracuję u Giberta.
Pewnie jestem totalnym leniem, pracującym u Giberta.
Wszystko przeinstalowałem, już jest dobrze.
Proszę nie poić komputera piwem. To bez sensu.
Okruszki kebabu, brownie i chleba pełnoziarnistego ujdą,
- ale piwo nie. - Rozumiem.
- Trzy miesiące gwarancji. - Dziękuję, do widzenia.
Czym mogę służyć?
Czym... potrzebuję informacji.
- Słucham. - Wczoraj siedziałam na tamtej ławce.
Skradziono mi telefon.
Oj.
Może pan widział złodzieja?
Albo coś niezwykłego.
Wczoraj? Nie.
Zaraz, wczoraj mnie nie było. Tylko mój wspólnik.
Ale wyjechał. Do Nepalu.
Na wakacje.
Mógłby go pan jakoś zapytać?
Dopiero kiedy wróci. Bo...
Jeśli pani chce...
- Proszę mi podać numer telefonu. - Telefon został skradziony.
Ale numer wciąż pani ma. Numeru się nie kradnie.
Prawda?
I telefon można zmienić.
Poda pani operatorowi numer i dostanie nową kartę.
Oraz kupi telefon.
Racja.
Można odzyskać dane z kopii zapasowej.
Zgadza się.
Więc... jaki to numer?
06...?
Przyjdę kiedy indziej. Tak będzie lepiej.
Sympatyczniej.
Fakt, to miłe. Klienci rzadko wracają.
- Tak. - Jeśli pani wróci,
proszę pytać o Moby Dicka. To ja.
- Tak na mnie mówią. - Moby Dick.
Do widzenia.
Dzisiaj tędy?
STRACIŁAM PRACĘ CZY KTOŚ JĄ WIDZIAŁ?
- Halo. - Tu Eloïse Leroy.
Zapomniała pani karty?
Tak.
Nie. Zostawimy trochę na wieczór u ciebie?
- Dziś? - 20.00 pasuje?
- Pewnie. - Okej.
Nie wysiadasz?
Tak, jasne.
- Do zobaczenia wieczorem. - Tak.
Najdłuższa gra wstępna w życiu.
- Lizał mi przez godzinę. - Godzinę? Napakowałaś sobie tam miodu?
Pewnie myślał, że to naleśnik.
- Co myślisz o łechtaczce? - Jest cudowna!
Przereklamowana.
Kiedyś nikt o niej nie wiedział, a teraz...
- Cześć, Elo. - Cześć.
- Tak, ale łechtaczka jest ważna. - Bez przesady.
Ja ze swoją nie mam problemu.
Tylko że ludzie przeginają. Media,
faceci, kobiety... to już obsesja.
Masz 2 euro? Zgłodniałem.
Elo, mówiłyśmy o tym, ale zapomniałam. Jakie masz?
- Co? - Orgazmy łechtaczkowe czy pochwowe?
Zaraz... nie przypominam sobie.
Doświadczenia ci nie brak.
- Dzień dobry, Eloïse. - Cześć.
- Lepiej się czujesz? - Znacznie. Dziękuję... Soniu.
Przy twoim regale są klienci.
Jasne. Idę.
Trzymaj się.
- Dzień dobry. - Myślałam o tym, co pani powiedziała.
Że "Miłość w błękicie" to szmira.
Wstydziłam się przyznać, ale mi się podobało.
"Miłość w błękicie"...
Nie czytałam tego. Na pewno chodzi o mnie?
Nie mam demencji!
- Dokończ. - Skończyłyśmy.
Do zobaczenia, suko.
Poprosiła o kolejny erotyk?
- Przygotuj wybór i stolik. - Tak, stolik...
Załatw to do końca dnia.
I daj mi zwolnienie. Widziałaś się z Fredem?
- Nie skomentował twojej nieobecności? - Nie.
Wobec ciebie jest cool.
Zapraszam.
Dzień dobry.
Ma pani "Pragnienie" Amélie Nothomb?
Wolałabym w dużym formacie.
Amélie Nothomb. Lubię ją.
Duży format...
- Sprawdźmy na półce. - Już sprawdzałam.
Zobaczmy... Amélie Nothomb.
Bardzo ją lubię.
- Może chce pani inną jej książkę? - Nie, "Pragnienie".
Może stoi gdzie indziej.
Niestety, już tego nie mamy.
Nie sprawdziła pani w komputerze. Może książka jest w magazynie.
Proszę pani...
- Tak? - Może pani mi odpowiedzieć?
Pani szuka czegoś Nothomb i laureata nagrody Goncourtów.
- Książka wyszła przed miesiącem. - Tak.
- Wszyscy czytają to samo? - Tak.
Może dla odmiany coś innego? To wygląda nieźle.
"Dawny alkoholik zostaje rabinem".
To jest mocne, symboliczne.
Dlaczego czytacie Amélie Nothomb. a nie to? No naprawdę!
Eloïse?
Coś się stało?
Możesz mnie stąd zabrać?
Przysięgam. Musisz mi uwierzyć.
Nie wiem, o co chodzi z wyborem i stolikiem.
- Ta blondynka... - Olivia.
Może. Kazała mi przygotować wybór i stolik. Nie wiem jak.
Olivia jest z N3. A Fred z RD.
Co?
Fred jest szefem działu muzyki, kina i literatury.
Olivia to jego asystentka.
O kurde. To musi być zły sen.
Idę. Kolejny durny dowcip.
Co? Jaki dowcip?
Błagam, uwierz mi. Uwierz.
Dlaczego mówisz o tym mnie?
Bo tu jesteś.
Widzisz, że niczego nie rozumiem. Błądzę we mgle.
Nie mów nikomu, bo mnie wyrzucą.
Bez obawy, przecież się do mnie nie odzywacie.
Kto? Wy?
- Ja też? - Tak.
Dlatego wierzę w tę amnezję. Nigdy ze mną nie rozmawiasz.
Naprawdę? Pokłóciłyśmy się?
Nie, ale twoi kumple to Chloé, Vincent, Olivia i Fred.
Trzymasz z nimi.
Mnie nie zauważacie. Jestem niewidzialna.
- Nieprawda. - To taka przenośnia.
- Widzisz mnie? - Oczywiście. Wybacz, zwariowałam.
- Co robią Chloé i Vincent? - Są w dziale "Muzyka".
- Przez rok dobrze cię poznali. - Jakoś im nie ufam.
Z kim ty się spotykasz?
Zajmuję sie siedmioletnim synem albo oglądam TV.
Kontaktowałaś się z rodziną?
Niczego nie znalazłam, a do mnie nikt nie dzwoni.
Może są za granicą. Dziwne: w domu nie znalazłam dokumentów.
Wiem tylko, że się urodziłam w Paryżu. Znalazłam czyjś sweter i koszulkę.
- A twój telefon? - Kupiłam nowy,
ale nic nie zrobię bez hasła do komputera.
- Facebook? - Sprawdzałam. Nie ma mnie tam.
- Żadnej Eloïse Leroy z moją twarzą. - Dziwię się.
- Nie znalazłam swojego profilu. - Trzeba wracać.
Straciła pani telefon,
zapomniała hasła i poznała mnie. Co za dzień!
Kolega jeszcze nie wrócił?
Nie. Długa wakacyjna podróż.
Mam teorię na temat haseł.
Mówię, że mam teorię na temat haseł.
- Tak? - Powiedzieć pani?
Imię psa i rok urodzenia,
imię pierwszej miłości i data pierwszego seksu,
imię kochanka i rok urodzenia męża.
- Jaka jest ta teoria? - Nic pani nie uderza?
- Że to... niemoralne? - Nie, to nie ma znaczenia.
Mój, ja, moje.
Hasło jest egocentryczne.
Zapominając hasła, zapomina się siebie.
A to dobry znak. Lubię ludzi, którzy zapominają haseł.
Można wprowadzić nowe hasło.
I będzie można zsynchronizować nowy telefon.
Mogę?
I już. Wszystko jest.
- Dziękuję bardzo. - Nie ma za co.
Proszę mi powiedzieć...
wybrałaby się pani ze mną do oceanarium,
żeby to uczcić? Dziś czynne do późna.
Oceanarium? Nie mogę, zaprosiłam na kolację
kolegę z windy. Z pracy.
Freda. To kolega.
Proszę mi podać swój numer telefonu.
Dam pani znać, kiedy wróci mój wspólnik.
"Ostatnia aktualizacja 6 miesięcy temu". Cholera.
Aktualizacja telefonu, lista kontaktów,
pliki, poczta elektroniczna.
Kochanie, cały dzień o tobie myślałem.
Zaraz...
Włożyłaś dżinsy? Dlaczego?
- Moment... - Czekasz na kogoś?
Nie, to dla nas. Kolacja.
Dla nas? Przecież nie będziemy jeść.
- Naprawdę? - Niby dlaczego?
Za 2 h mam spotkanie w think tanku "Europa Płn".
No tak. Zaczekaj, proszę.
Co to za think tank?
- Co? - Co to za think tank?
Teraz zadajesz pytania? Gdzie się podziała potulna panienka?
Czekaj. Przepraszam.
Możemy się najpierw napić?
Moglibyśmy zjeść,
pogadać o wszystkim i o niczym.
Dwie godziny to sporo.
Chciałabym wiedzieć...
co jest między nami.
Co to ma znaczyć?
Co między nami jest? To nie tak.
Traktujemy to lekko.
Czyli nie jesteśmy parą?
Nie. Bo nie chcemy. To nie dla nas.
Te świece...
Wyobrażasz sobie nas jako parę?
Nie, ale...
możemy chyba zjeść razem kolację.
Chcesz rozmawiać o przyszłości?
Na samą myśl czuję prostatę.
"Pomówmy o przyszłości". I jestem impotentem.
Czekaj. Przyszłość mnie nie interesuje.
Wolałabym pomówić...
o przeszłości.
O przeszłości?
Co chcesz wiedzieć?
Czy ostatnio...
nie wydawałam ci się dziwna?
Nieszczególnie.
Może nieobecna?
Rozwiń to, bo...
Co myślisz o tym, co ci wtedy mówiłam?
- O czym? - No, o moim życiu.
O tym facecie do podcastu?
Przecież się zgodziłem.
- Nie powiesz, kto to jest? - Nie. W swoim czasie.
A teraz...
Nie wolisz, żebyśmy się lepiej poznali?
Eloïse, do cholery! Zaraz się wkurzę. Jesteś dziwna.
Ciąża?
- Nie. - Kurwa, jesteś w ciąży!
Nie.
Cóż,
dziś się nie porozumiemy,
a ja tego nie chcę. Niech będzie, jak było do tej pory.
Pracujemy razem, lubimy się, więc...
- Nie zjesz kolacji? - Nie.
Lepiej nie. Pa.
Facebook, iTunes, Outlook...
Któryś coś mi powie.
Zdjęcia zrobione przez Chestera.
Chester...
Kim jest Chester?
Dlaczego?
To jest sprzed półtora roku. Półtora roku?
Żadnych wcześniejszych mejli. Dlaczego?
William: "Kochanie, wkrótce się spotkamy.
Odsłuchałem wiadomość. Niedługo zadzwonię".
William Delfino, producent i influencer.
William Delfino. Znam tego faceta?
Przestań, kocie.
NIEZIDENTYFIKOWANA DZIEWCZYNA
Dziękuję za cierpliwość. Nie ma pani kopii zapasowej w iCloud.
Ostatnia aktualizacja była pół roku temu,
niczego nie odzyskamy. Trzeba robić kopie zapasowe.
Wszystkim to powtarzam.
Dobrze, rozumiem, ale...
nie ma nic sprzed półtora roku, a byłam już abonentką.
Może wyczyściła pani telefon.
Ludzie czasami to robią,
gdy chcą, sam nie wiem...
wymazać przeszłość, zacząć nowe życie. To możliwe.
Halo?
Co charakteryzuje pokolenie Y? Wspólnotowość.
Social media, te same przekonania, potrzeba poczucia przynależności.
- Co więc robimy? - Orgietkę.
Przestań. Pokolenie Y, nie SEX.
Skoro ci ludzie chcą wywierać wpływ na sobie podobnych,
stwórzmy im okazję.
Platformę do działania.
Nie traktujmy ich jak idiotów.
Na stołach będą informacje o platformach rozmieszczonych w sklepie.
Rozpakujcie je i ustawcie na półkach.
- Gdzie Sonia? - Sonia?
Od dwóch lat w środy ma wolne.
W porządku?
Straciłam pamięć.
Zawiadomimy centralę. Do roboty!
Olivia od swojej czterdziestki
zmienia podejście do życia.
Przedtem było:
"Ibrahim to, Ibrahim tamto, rzucił mnie, zdradził".
Uwielbiam Olivię, ale czasami myślę: "Co, do cholery?".
Ja też jestem singielką,
ale to mi pozwala...
Lecieć wyżej! Wyżej!
Wiesz, co Fred mówi o Olivii?
Że jest sapioseksualna, ale nie klasistowska. To zaleta.
Bierzmy przykład z Freda.
Za jego poglądy poszłabym za nim wszędzie, ale nie do łóżka.
Masz kompleks kulturowy, więc umawiasz się z mięśniakami
bez mózgu. Czujesz się pewniej.
Dla mnie to problem, bo jesteś jedyną kobietą, którą mógłbym poślubić.
Oprócz twojej matki.
Coś nie tak?
Unikasz nas, żartujesz z jego mamy, która właśnie umarła,
nie dołożyłaś się do wieńca.
Zaczynamy mieć dość.
Zaraz. Twoja matka...
Kiedy to się stało?
Naprawdę mi mówiłeś?
Dowiedziałem się przy tobie.
Widzisz, ja... zapomniałam.
Przysięgam.
Inaczej bym... Wyleciało mi to z głowy.
Co się dzieje? Obudź się!
Co ci jest?
Nic. Ciągle słyszymy, że ktoś umiera...
Przez powieszenie?
Co? O, nie. Nie wierzę.
- Bardzo współczuję. - Spróbowała trzeci raz.
Ktoś się tobą zajął?
Tak, Pablo przyjechał z Rennes,
byli też Chloé i Yveck.
Urządziliśmy elegancką ceremonię. Mama byłaby zachwycona.
Na pewno.
Co się z tobą dzieje, Elo?
Mam menopauzę.
- Co? - Premenopauzę.
W tym wieku to bardzo rzadkie, ale mnie spotkało.
Więc...
źle się czuję, muszę zrobić badania...
od tego mąci mi się w głowie.
Więc przepraszam.
Ale w sobotę przyjdziesz do klubu Pin-Up?
Stara ekipa, z Olivią i Fredem.
Zapomnimy o problemach.
Będą też Chester i Wiliam?
Kto?
A Sonia?
Omal się nie nabrałam.
Pani Leroy, mam dobre wiadomości.
Żadnego guza, wczesnego alzheimera ani uszkodzeń czaszki.
Wszystko w porządku.
- Co mi więc dolega? - Nazywamy to amnezją tożsamości.
Prawdopodobnie spowodowaną przez traumę emocjonalną.
Niektórzy żartują, że to amnezja filmowa.
- Filmowa? - Tak.
Musi pani odkryć, co się stało przed tamtą chwilą na ławce,
od której zaczął się problem.
Mam pustkę w głowie.
Mogłaby mi pani przepisać jakieś leki?
To jest gorsza wiadomość.
Tradycyjna medycyna tu nie pomoże.
Mogę przepisać antydepresanty i skierować panią na terapię,
ale przede wszystkim musi pani sobie zaufać.
Taka amnezja jest odwracalna.
Trzeba pani bodźców zmysłowych.
Proszę żyć, kochać, kochać się.
Wrócić na tamtą ławkę. Szukać.
Coś wreszcie wywoła zmianę.
Bodźce zmysłowe...
Teraz ja. Kto robi co?
Lubię tę grę.
Vincent, wybierasz.
Czekajcie... Ona!
- Trudne. - Nauczycielka historii.
Na pewno.
Niczego nie zmienia w wykładach, chyba że formy na neutralne płciowo.
Wkurza się na ministra edukacji i na społeczeństwo.
Jedyna granica to dla niej hidżab.
Głosuje na lewicę, jak ty, Fred.
- Ale brak jej twojego szyku. - Fakt.
I ceramiki.
Eloïse, teraz ty.
- Ja? - Dziś Olivia jest w formie.
- Ja też. - Ale Olivia wymiata.
Nie poznajesz mnie?
Było nam miło.
- Chester? - Nie. Nie przedstawiliśmy się.
Więc się zamknij!
Ma lekki problem hormonalny.
A ja odczuwam pustkę emocjonalną, od kiedy odszedł Ibrahim.
I chcę dziecka.
Dzieci, rutyna... to zabija miłość.
Przykład rodziców mnie uodpornił.
- Z czasem... - Wyżej.
Z czasem wszystko zanika...
Serio: myślałem o twoich słowach.
Liczy się bycie we dwoje.
To akt polityczny. Masz rację.
Nie od razu to do mnie dotarło.
Dopiero później.
Chciałbym dzielić codzienność z kobietą.
Ty? Żartujesz, donżuanie.
Skądże. Jestem romantyczny.
To nieprawda, że myślę kutasem.
Jasne.
Kiedy znajdę swój skarb, pójdę na całość.
Małżeństwo, kredyt, dziecko.
Akurat.
Elo, sparodiuj Sonię.
- Co takiego? - Zrób nam tu Sonię.
Sonia! Sonia!
"Sonia poszła do kina z synem i jej się podobało".
Błagam! Naprawdę jesteś świetna.
Zrób sztywniaczkę!
- Nie umiem. - Skup się.
Nie pamiętasz?
- Już. - No dobrze.
Film był znakomity.
Wzruszające postaci.
Śmialiśmy się pełną gębą.
Polecam.
Idę odebrać syna. Radości macierzyństwa.
I już. Do widzenia.
- Świetne! - Ale...
dlaczego "pełną gębą"? Wolę "głębokie gardło".
Przestań.
To nie pasuje.
To zupełnie co innego.
- Sonia? Tu Eloïse z Giberta. - Nie przesadzasz?
Przepraszam, że tak późno, ale nie mam z kim porozmawiać.
Gdybyś wiedziała, jak strasznie się czuję.
- Wpaść do ciebie? - Ja mogę przyjść.
Nie, wpadnę. Dawno nie ratowałam koleżanki w środku nocy.
Mój eks jest u mnie, zaopiekuje się małym.
Sparodiowałam cię. Podobno świetnie mi to wychodzi.
Tak? Pokaż.
- Nie. - Spoko, wytrzymam.
Spoko, wytrzymam. Znakomity film.
Wzruszające postaci. Śmialiśmy się pełną gębą.
Niezbyt to dobre.
To nie byłam ja, tylko ona. Nie cierpię jej.
Ty też pewnie jej nie znosiłaś. Przyznaj się.
Nie, ale ciągle ich naśladowałaś. Śmiałaś się i płakałaś jak oni.
Może dlatego byłam w depresji i ciągle latałam do lekarza.
- I spałam, z kim popadło. - Niekoniecznie.
- Może to lubisz. - Z tamtym facetem z baru?
- Nie sądzę. - Gdzie znalazłaś akordeon?
Był schowany z suknią w szafie.
- O rodzinie nadal nic? - Nic.
W telefonie?
- Tata, mama, brat, babcia? - Nic.
Półtora roku temu wyczyściłam komórkę. Nikt nie dzwoni.
Nieważne, czy żyję.
Mogłabym się zabić i nikt by się nie przejął.
- Dziwne, że nie znalazłaś dokumentów. - Tobie też nie zależy.
Może...
są u któregoś z jej facetów?
Chyba miała ich sporo.
- Ona... czyli ja? - Tak.
Fred chce tylko seksu. Nie jest moim facetem.
Chestera nie ma na zdjęciach,
a ten Wiliam to producent i influencer.
Pewnie się z nim przespałam, a teraz on mnie unika.
Kpina.
Najbardziej żali mi Vincenta.
Chyba byłam taka jak on.
Robiłam wszystko, żeby zrozumieć, jacy oni są, i żeby się do nich upodobnić.
To lubimy, tego nie, to jest obrzydliwe. A o tym co myślimy?
Ulubione słowa Vincenta to "kompletnie" i "totalnie".
Wszystko chwali.
Fred to radykał, a my go chwalimy.
Wymiana mejlowa z Vincentem:
"Idziesz z nami na protest?". "Jaki?".
"Coś z prawem. Fred mówi, że trzeba iść".
"Widzimy się na miejscu".
#weganizm, #interseksualizm,
#antygatunkowość, Palestyna zwycięży, neoliberalizm, zero glutenu...
Naprawdę total. Choć ja też jestem za zwierzętami i dwoma państwami.
Neutralna dziewczyna z neutralną pracą.
- Nie lubisz naszej roboty? - Czuję się zbyt kreatywna,
by pracować w handlu.
- Co, jeśli moi rodzice nie żyją? - Przekonamy się.
Jedyne, co mnie łączy z dawną Eloïse, to Fred.
Podoba mi się. Ma coś w sobie. Nie mogę się powstrzymać.
Może twoje ciało pamięta, że jest dobry w łóżku.
Dlaczego jest u ciebie twój eks?
Dobrze się dogadujemy.
Często razem spędzamy wieczory.
On śpi w salonie.
Z Julienem znam się od dzieciństwa.
- Kochamy się. - To dobrze.
Albo nie.
Dobre to wino.
Dzielę z nią coś jeszcze
oprócz Freda: gust do wina.
Dam ci butelkę.
Czym się teraz zajmiesz?
Chester, Delfino...
Zmienię strategię.
Dowiem się, kim naprawdę jestem.
Może tak odkryję, kim byłam dawniej.
Jak to zrobisz?
Próbując, szukając.
Odważnie.
- Przerwa, tak wcześnie? - Na chwilę.
Zjedzmy razem kolację. Tak, żebym przy tobie mogła być sobą.
Porozmawiać, poznać się.
Zrozumieć, dlaczego mnie pociągasz.
Bo jestem przystojny, zaangażowany politycznie,
głupawy, zabawny i ciekawy.
- Tak? - Podsuwam sugestie.
Moglibyśmy się umówić na dzisiaj.
Nie mogę, jem z Olivią.
- Co jest? - Dlaczego podrywasz ją przy mnie?
Bo jestem skomplikowany. Potrzebuję wyjątkowych dziewczyn.
A ty, w głębi duszy, jesteś urocza.
Ubrana jak chłopak...
Olivia ma w sobie coś wyjątkowego?
Olivia cierpi z miłości.
Jest ambitna jak ja. I parę lat starsza od ciebie.
Nosi bardzo wysokie szpilki.
To będzie romantyczna kolacja?
Porozmawiamy o podcaście.
Mogę ją zabrać tam, gdzie ostatnio byłem z tobą?
To świetne miejsce i...
- Tak, jestem draniem. - Rzeczywiście.
Ale się do tego przyznaję. To już pół drogi do wybaczenia.
Uwielbiam cię.
Stałaś się dziwnie wymagająca, ale cię uwielbiam. No dobrze, do roboty.
- Jestem twoim przełożonym. - A głównie zbokiem.
Niczego ci nie obiecuję.
Niczego sobie nie obiecywaliśmy, prawda?
Wszystko jest jasne.
Cóż...
Znalazłam wizytówkę tamtej restauracji.
- Mam ją na tablicy. - Co ci to da?
Nie wiem. Podłożę tam bombę.
Lepiej poszukaj Chestera.
"Chester" brzmi elegancko i anglosasko.
Może on czeka w Anglii, a ty nie zadzwoniłaś...
Masz rację.
Chester.
Co z tobą?
- Z kim? - Kot reaguje na imię Chester.
Chester?
Chester...
Kurde, Sonia! Chester to mój kot.
- A zdjęcia zrobione przez Chestera? - Chodziło o kota.
To był żart. Ona ma żałosne poczucie humoru.
- Halo? - Trudno, zaryzykuję.
- Wypiję drinka i idę w miasto. - Nie.
Drink? Najpierw dowiedz się, kim jesteś.
A co z Williamem?
Za stary.
- Ja mu pokażę! - Słuchaj... żadnego mocnego alkoholu.
W pięty mu pójdzie!
Podcast musi mieć odbiorców.
Jasne. Masz rację.
Skontaktujmy się z artystami
ułóżmy program na miesiąc i jazda!
- A finanse? Crowdfunding, sponsoring? - Francuzi tego nie cierpią.
Sponsoring uważają za korupcję.
Masz rację.
Zaplanowałeś to?
Nie.
- Wybacz, Olivio, że przeszkadzam. - Cześć.
Zaczynasz nowy etap relacji z Fredem.
Przeżyłaś bolesne rozstanie, ale może nie wiesz...
że my mamy romans, który jeszcze się nie skończył.
Powiem mu parę słów.
Eloïse, to zły moment.
Fred, wiedz jedno:
to inna osoba niż ta, z którą się spotykałeś. Rozumiesz?
Zresztą czy wiemy, kim była tamta?
Możemy nie wiedzieć, kim jest ta.
Trochę to płynne. Ale wiedz,
że każda z moich tożsamości chce spędzać z tobą czas.
Nie jestem niczego pewna
poza jednym. Wszystkie moje tożsamości chcą spędzać z tobą czas.
Chociaż wiedzą, że jesteś frajerem.
Ostatnia próba.
Pamiętaj, żeby o mnie zapomnieć
Pomyślę o tym
Odbijaj jak lustro
Zobaczę
Pamiętaj, żeby o mnie zapomnieć
Spróbuję
Amnezja
Ma w sobie moc
Magii
Czarnej magii...
Nudziarz.
Widzimy się jutro.
Do widzenia, dziękuję.
Wszystko dobrze.
Widziałem panią z okna. Mieszkam na górze.
Była pani na balu kostiumowym?
Przebrałem się, żeby nie czuła się pani skrępowana.
Wpadnie pani na drinka?
Proszę.
Co to jest?
Moje koło karmy.
Chcesz wiedzieć, kim byłaś w poprzednim życiu?
Śmiało, zakręć kołem.
Byłaś meduzą pod lodową skorupą księżyca Jowisza.
Umarłaś w wieku 98 lat, gdy nagły prąd oceaniczny
rzucił cię w chmurę drapieżnego planktonu, który pożarł cię w 23 sekundy.
Gdzie się u ciebie siada?
Lepiej się czujesz?
Jak zawstydzona dziewczyna,
poniżona przez faceta, którego chce oczarować.
Lubisz być poniżana?
- Nie. - Więc to niedobrze.
Śniło ci się, że pijesz piwo ze sobą, ale starą?
Nie, a tobie?
Piłem już ze sobą w przyszłości.
Nie byłem ładny.
Ale miałem bystry umysł.
Gdyby twoją narzeczoną skazali na 10 lat, czekałabyś?
No, narzeczonego.
- Nie. A ty byś czekał? - Chyba tak.
Nie jestem pewien, ale tak.
- Po co te zdjęcia? - Żeby podróżować.
Podróżujesz na zdjęciach?
Wyruszam do Jemenu.
Podoba ci się?
Zawsze trzeba patrzeć w sufit. W górę.
Manna spada z góry.
Piękne drzewo.
Dziękuję.
- Czy wczoraj zaliczyłaś najgorszą randkę? - Oj, tak.
Moja była w restauracji, z bardzo ładną dziewczyną.
Nie wierzyłem, że przyjdzie. W pewnym momencie schowałem się
za wielkim menu.
Opuściłem je i krzyknąłem "Bu!",
żeby ją nastraszyć.
Zrobiła dziwną minę.
Wyjaśniłem więc:
"Krzyknąłem 'bu!', udając, że chcę cię przestraszyć".
Wielka porażka.
Ogromna.
Nietypowy jesteś.
Nie aż tak. Normalnie nietypowy.
Nie będę mogła spojrzeć Fredowi w oczy.
- Cóż, spróbowałam. - Nocowałaś u chłopaka ze sklepu?
- Tak. - A coś więcej? - Nie.
Jest zabawny i miły.
- Wieloryby są miłe? - Tak.
On ma ksywkę Moby Dick.
Z akordeonem nie spełnisz się artystycznie.
Spróbuj rysunku.
- Skąd wiesz? - Daj.
Niemożliwe.
- Szybko się przypomina. - Ty jesteś kreatywna!
Eloïse!
Tak... mogę złożyć rezygnację.
Nie, chodź.
Dość. Przestanę się ośmieszać.
Nie chcę.
Nie wierzę w brak zobowiązań między nami.
Nie jestem taka jak wy wszyscy. Nie rozumiem, co mówicie.
A twojego zachowania nienawidzę.
- Nie. - Tak.
- Zmieniłam się. - Bardzo mi się podobasz.
Czy cię kiedyś okłamałem?
Jestem draniem, ale czy skłamałem?
Jestem draniem, ale czy tylko?
Pamiętasz gitarową solówkę z Hotelu California ?
Nie zaśpiewam, ale pamiętasz?
Z początku myślałem, że jest słaba.
Doceniłem ją po dziesiątym przesłuchaniu.
W restauracji mnie zadziwiłaś. Nie zdawałem sobie sprawy.
W nocy nie mogłem spać.
Naprawdę. Byłem za głupi, żeby to zobaczyć.
Zrobiłaś i powiedziałaś coś wyjątkowego.
Widziałem miny ludzi.
Nawet Olivia to powiedziała: jesteś wyjątkowa.
Uwielbiam się kochać.
Nie pamiętałam, że to takie...
Nie pamiętałaś?
Tak, tylko...
Podoba mi się, kiedy jesteś taka czuła.
I nie urządzasz konkursu pozycji.
Lubię to, ale...
Czekaj, muszę coś zrobić.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
Nie, ale... nie wiem. Tak na mnie działa bycie z tobą.
Jedźmy do Clermont-Ferrand, zobaczyć zachód słońca nad wulkanami.
Nie.
- Moby Dick. - Oddzwonię później.
- Nie. Halo? - Nie!
- Eloïse? - Jej facet.
Przepraszam, chciałem mówić z Eloïse.
Prosi, żebym przyjął wiadomość.
Wrócił mój wspólnik. Coś pamięta.
- Mówi... - Później.
Tak, później. Przekażę. Ona zadzwoni.
Dobrze. Serdeczności.
Nawzajem, stary.
Powiedział: "Serdeczności". Kim jest pan Serdeczny?
To skomplikowane.
Dzwoni późno, mówi zagadkami...
"Wrócił mój wspólnik"...
- Jesteś zazdrosny? - Tak.
- Jesteś zazdrosny. - Tak, jestem.
Bo teraz to poważna sprawa. Wiem, że to ty, Eloïse.
To na ciebie czekałem.
Poruszasz mnie swoją łagodnością.
I jest tak... jakbym mógł cię wciąż odkrywać.
Przestraszyłem cię?
- Nie. - Tak.
Zaskoczyłeś mnie, ale nie przestraszyłeś.
Fakt, ja też czuję coś silniejszego ode mnie.
Chcę cię zobaczyć jutro.
I pojutrze. Chcę cię widzieć cały czas.
Nie jesteś głodna?
Co myślisz o winie?
Dobra struktura, ostrawy aromat,
dla mnie mogłoby być bardziej cierpkie.
Wspaniale. Nigdy nie spytałem, skąd to wszystko wiesz.
Chcę to usłyszeć. Przedtem mi nie zależało, teraz tak.
Nie ma o czym mówić.
- Jesteś bardzo skryta. - Można tak powiedzieć.
- Tak. - O czym tu mówić?
Pół roku nie robiłam aktualizacji w telefonie, więc...
Czym się zajmują twoi rodzice?
Możesz mi powiedzieć.
Nic mnie nie zaszokuje.
Wykładowca ekonomii wolnorynkowej, geodeta, piłkarz...
- Nie zdziwię się. Więc? - Nie żyją.
Nie, żartuję. Przepraszam.
Świetnie.
Co robią twoi martwi rodzice?
Gdzie się wychowałaś?
W Paryżu. I...
na obrzeżach. Głównie.
Nie ufasz mi. Rozumiem. Nie zawsze miałem klasę.
Ale skoro jesteśmy razem, powiedz mi prawdę.
Ja wierzę w tę miłość. W prawdę, zaufanie.
W mówienie sobie o wszystkim.
- Tak? - Oczywiście, ale...
Nie o to chodzi, tylko... Moi rodzice...
Co mogę powiedzieć?
Wykonują techniczne zawody, których nikt nie rozumie, nawet ja.
Droga Eloïse,
a twoje wcześniejsze miłości?
Kogo przede mną najbardziej kochałaś?
Albo kto najbardziej kochał ciebie?
- Przepraszam. - Eloïse, wróć.
Padam przed tobą na kolana.
- Robisz siusiu? - To mnie odpręża.
Mówiłem: jestem gotów na wszystko. Małżeństwo, kredyt, dziecko.
Chociaż to brzmi obciachowo,
spytam: Eloïse, chcesz ze mną zamieszkać?
Chcesz ze mną być?
Nie wyobrażasz sobie.
Obłęd. Zupełnie inaczej niż poprzednio. Był... czuły.
To było...
Soniu, każdy choć raz powinien stracić pamięć.
To magiczne. Wspaniałe.
Czekaj. Oddzwonię.
Teraz się zainteresowałaś? Ale Edouarda nie ma.
Przepraszam.
Moby Dicku, wybacz. Przepraszam.
Połączmy się z nim.
Edouard, to jest Eloïse.
Cześć.
Moby Dick powiedział, że mógł pan widzieć...
jak ukradziono mi komórkę.
Ktoś pani ukradł komórkę?
Tak. Chciałabym się dowiedzieć.
Fake news. Byłem przed sklepem, wszystko widziałem.
Po co pytać o kradzież, której nie było? To mnie ciekawi.
Nie strasz jej.
Co dokładnie pan widział?
Wrzuciła pani komórkę do kosza.
Długo pani siedziała, potem wstała
i wyrzuciła komórkę. Nikt jej nie ukradł.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Z powodu Williama?
Krzyknęła pani: "Pierdol się, William!".
Dzieciaki panią przedrzeźniały: "Pierdol się, William!".
Potem pani usiadła i jeszcze siedziała, gdy wychodziłem.
Zapytam jeszcze raz.
Dlaczego pani szuka złodzieja?
Przecież go nie było.
Ponieważ... no właśnie.
Chodzi o telefon. Tam jest moje życie. Zamieszkam z kimś i...
Muszę mieć swoje życie.
Zamieszkasz z facetem?
Podoba ci się idea stabilizacji?
No dobrze. Kończę. Powiedziałem wszystko.
A, Moby, ucieszysz się. Znalazłem dyskietki do Macintosha SE.
- Cześć. - Na razie.
Co się dzieje?
Mówiłem: patrząc w górę, można znaleźć rozwiązanie.
A co, masz problem?
Żadnego.
Moby Dick...
Nie wiem, jak to powiedzieć...
- Mam z nim nierozwiązane sprawy. - Zamykamy, proszę pani.
- Proszę cię! - Polecam serwis przy Bramie Zdrajców.
Dobrze.
No to cześć.
Chyba mi odbiło z powodu Williama Delfino z mediów.
Może mnie wystawił.
Może chciałam się nim pochwalić przed Fredem i Olivią.
Nic innego. Tylko Moby Dick się na mnie obraził.
Soniu, totalnie się pogubiłam.
Nie wiem, kim jestem i skąd pochodzę.
Co to? Zaraz oddzwonię.
Co tu jest?
Karta grupy krwi.
Książeczka zdrowia.
Co?
Jestem córką Mathilde Leroy, ojciec nieznany?
Nie masz taty?
Matura w Montauban. To dlaczego urodziłam się w Paryżu?
Nie ma numeru Mathilde Leroy w Montauban.
Sprawdź w moich mejlach i kontaktach. Mathilde coś mi mówi.
W kontaktach masz Mathilde Joseph.
Żadnych wiadomości, ale...
Może ponownie wyszła za mąż.
Napisz do niej.
- A to? - Już sprawdzałyśmy.
Cholera, odpisała.
- Czyli masz mamę? - Tak.
"Moja mała Eloïse, potrzebowałaś półtora roku,
by odnaleźć drogę do Montauban. Straciliśmy już nadzieję.
Zawsze jesteś mile widziana. Twój ojciec i ja czujemy się dobrze.
Jeszcze lepiej, od kiedy napisałaś. Mama".
- Pokłóciłam się z nią. - Na to wygląda.
- I mam ojca. - Adopcyjnego.
Niewątpliwie.
Kurde, muszę to zrozumieć.
Fred, niedługo wrócę. Powiem im o nas.
Ja też. Całuję.
Jak myślisz, jacy są?
To tutaj! Cholera!
Martwiliśmy się, że przyjeżdżasz samochodem. To daleko.
Ale widać, że się udało.
Eloïse?
Jesteś śliczna.
Bardzo się cieszę, że mam taką mamę.
W zeszłym roku mówiłaś co innego.
Dzień dobry.
Miło, że pani z nią przyjechała.
Zanieście rzeczy. Przygotowałam łóżko.
Duras...
I "Przeminęło z wiatrem".
- Żadnego związku. - Z dziewczyną z Paryża.
Jestem kalejdoskopem.
Po prostu jesteś sobą.
O co się z nimi pokłóciłam?
Pomożecie mi przygotować obiad?
Powiesz im o amnezji?
Czym się pani zajmuje?
Eloïse nie powiedziała?
Jestem opiekunką w miejskim żłobku.
To bardzo miło.
- A Jean-Marie? - Jest mechanikiem.
Robota dla głupka, jak powiedziałaś przed wyjazdem.
- Nie mogłam tak powiedzieć. - A jednak.
Mechanik to dobry zawód. Naprawianie rzeczy...
Byłaś wtedy wściekła.
Bardzo się zmieniłaś, moje słonko. Nie bierzesz zakazanych substancji?
Wiemy, co się dzieje w Paryżu.
Zabroniliśmy jej tam jechać.
Mają państwo inne dzieci?
Niczego nie powiedziałaś przyjaciółce?
- Nie, bo... - Znamy się od niedawna.
Właśnie.
Ojciec Eloïse rzucił mnie przed jej narodzinami.
Jeana-Marie poznałam rok później.
I poślubiłam.
Nie mamy innych dzieci. On kocha Eloïse jak własną córkę.
Ona ma mi za złe,
bo mówiłam, że nie wiem, kim jest jej ojcem.
Że mieliśmy przygodę, a potem on zniknął.
Ale tak naprawdę wiedziałam.
Gdy to odkryła, zniknęła na półtora roku.
Cóż, dajmy temu spokój.
Mama nie zdążyła ci wytłumaczyć.
Wiemy, że przeżyłaś szok.
Przez lata nic nie mówiliśmy,
bo to nie leży w naszej kulturze. My nie chodziliśmy na terapię.
Pani Gauthier radziła inaczej.
Gdy miałaś 10 lat. "Powiedzcie jej, bo może będzie chciała go poznać".
Ale było za późno.
Poza tym... bałem się.
Ale czego?
Że go odtrącisz i będziesz wolała tamtego.
Porzucił własne dziecko,
a teraz popisuje się w mediach.
William jest szanowany w branży.
Bardzo pomaga młodym.
Wiesz, że to on stoi za programem TV "Wolny wybór"?
To palant.
Czemu Eloïse urodziła się w Paryżu?
W ciąży pojechałam tam z koleżanką zwiedzać muzea.
A malutka postanowiła urodzić się przed terminem.
Od początku niezależna!
Mów, co u ciebie. Prosimy o dobre wiadomości.
Jest w porządku.
Nie dzieje się nic nadzwyczajnego.
- Nic? - Gra pani na akordeonie?
Kiedy śpiewam. Eloïse tego nie lubi.
Lubię.
Jestem tylko dzieckiem
Które za szybko dorosło
W tym plastikowym świecie
Chcę odnaleźć mamę
Niech mi opowiada
O Jane i Tarzanie
O królewnach i latawcach
Chcę słońca w mojej pamięci
Chcę słońca
Tylko słońca
Był najprzystojniejszy w kółku teatralnym.
Dobrze grał, był wesoły. Imponował mi. Miałam 20 lat.
Z początku mnie nie zauważał. Trzymałam się na uboczu.
Aż pewnego dnia zagrałam w scenie z Moliera.
W sukni, którą ci dałam.
Stracił dla mnie głowę.
Byłam naprawdę dobra w tej scenie.
Po dwóch tygodniach zaproponował wspólne zamieszkanie i ślub.
- Po dwóch tygodniach? - Tak.
Zapewniał, że to miłość.
Z miłości podejmuje się nagłe decyzje
i składa obietnice. Ślub, dziecko...
- Wspólne życie. - Kredyt, wspólne życie...
Przysięgał, że pada przede mną na kolana.
3 tygodnie później dowiedziałam się o ciąży.
Powiedziałam księciu z bajki... i nie zareagował jak książę z bajki.
Powiedział, że poczuł się zmanipulowany.
Że zaszłam w ciążę celowo,
a dla niego w miłości najważniejsza jest szczerość.
I zaufanie?
Nie winię go, że próbował spełnić swoje marzenie.
Udało mu się.
A ja po części zawdzięczam mu mój skarb.
Nie powinniśmy byli na ciebie krzyczeć.
Wiadomo, że chciałaś go poznać.
Pokazałaś mu tamten sweter?
Nie spotkałam się z nim. Mam go gdzieś.
Nie chciał, tak? Czy ciągle to odkładał?
Zawsze wszystko odkładał.
Liczysz się ty, kochanie. Nie on.
Wciąż myślisz o swoim podmiejskim winie?
Kupowaliśmy ci tyle wina, chociaż nie pijemy.
To był niezły pomysł.
Z twoim dyplomem ze szkoły handlowej...
A jak tam w uczuciach?
Jesteś z Sonią? To chciałaś nam powiedzieć?
Mnie to nie szokuje. Możecie spróbować in vitro.
Nie.
Zostanę przy białym. Jest pyszne.
Naprawdę dobre.
Wytwarzanie wina wymaga odwagi. Zwłaszcza na przedmieściach Paryża.
Eloïse mówiła o winnicach na Montmartrze, w Saint-Germain-en-Laye...
- Tak? - To bardzo dobry pomysł.
Jean-Marie, martwisz się, że jeśli ona odniesie sukces,
to wyprowadzi się na zawsze.
Musisz przywyknąć.
Nie będę wyjeżdżać na długo, a wy będziecie mnie odwiedzać.
To jest dobre.
To za mocne, z zapachem suszonych owoców...
brak mu gładkości.
Teraz moja kolej.
Czyli ciągnie mnie do Freda,
bo chcę zrobić takie samo głupstwo jak mama.
Dlatego to takie silne.
Chciałam akceptacji jego grupy,
żeby się symbolicznie zbliżyć do ojca, na złość rodzicom, bo ukrywali prawdę.
Ludzie dobierają się poglądami. Niezależnie od pochodzenia.
Zostajemy zaszufladkowani.
Tylko że szufladki się nie łączą.
A faszyści szykują się
do rozstrzeliwania szuflad.
Lubię, kiedy mówisz.
Mogłabym dla ciebie umrzeć.
Za dużo wypiłaś.
To prawda, ale...
uratowałaś mi życie.
Byłaś przy mnie.
Byłaś ciekawym przypadkiem.
Kupiłam akordeon.
W dzieciństwie występowałam.
Julien wyciągnął swój kontrabas.
- Nie. - Tak.
Potem był seks.
- Niemożliwe! - Tak.
Nie widzę związku, ale...
To trochę jak...
z tym szufladkowaniem.
Co powiedziałaś Fredowi?
Że nie mogę się doczekać. I że jeszcze nie powiedziałam rodzicom.
Jak to przyjął?
Milcząco.
Twój kumpel Moby Dick ma rację.
Patrzenie w sufit odpręża.
Masz z nim kontakt?
Nie odpisuje na SMS-y.
Nie jest masochistą.
To przyzwoity facet.
Gdy pomyślę o Williamie, który pozwolił mi czekać na ławce,
aż mi odwaliło...
Mam ochotę...
- Chcę... - Przestań. Co robisz?
Przestań, jest późno.
Nie rozrabiaj.
Tu William, zostaw wiadomość.
Dzień dobry, poczto głosowa.
Mówi córka, Eloïse.
Chciałam ci powiedzieć, że jesteś...
wystawiaczem do wiatru. I nie masz jaj.
- Głupi tchórz! - Z marchewką w dupie!
No i tyle.
Palant z ciebie.
- Żegnaj na zawsze. - Żegnaj, dupku!
Zaczynam nowy rozdział.
O cholera!
To on.
Kurwa, to on.
Zostawiliśmy kurtki i komórki.
Zwiedzanie trwało pięć godzin. Później ci się nagrałem. Nie oddzwoniłaś.
Cześć.
Idziemy na obiad? Miło mi cię poznać.
Jesteś do mnie podobna. Obłęd!
Wreszcie się spotykamy. Po paru miesiącach od kontaktu.
Minęło półtora roku.
Aż tyle?
Nie uznaj tego za kokieterię. Co dzień jestem bardzo zajęty.
- Ty masz wesołe życie? - Pracuję u Giberta.
Dobrze. Masz szanse na awans?
Nie wiem, czy chcę zostać w tej branży.
Zresztą nie mam ochoty z panem rozmawiać.
Przyszłam z grzeczności, ale... Mam pana gdzieś.
Czekaj. Wiem, że wyszedłem na palanta.
I jestem nim, ale nie tylko.
Zaczekaj, a wyłoni się ten inteligentniejszy i wrażliwszy.
Rzadko go wypuszczam, więc to trwa.
Trudno mi uwierzyć, że jest w panu ktoś bystrzejszy.
- Przepraszam. - Moment.
Pochodzę z Montauban.
- Wystarczy. - Chcę wytłumaczyć.
Przepraszam... Mogę sobie zrobić z panem zdjęcie?
- Byle szybko. - Jestem pana fanem.
- Szybko. - To na moją stronę.
Jestem facetem, który porzucił córkę. Spotkanie nie może być łatwe.
Ale chciałbym cię poznać. Twoja wymarzona praca to?
Marzę o wytwarzaniu wina.
Blisko Paryża.
Chciałabym produkować... wino podmiejskie.
Zły pomysł.
Wiesz, kim jestem, z czego żyję?
Mam intuicję i dobrze na tym zarabiam.
Wino - to Bordeaux lub Burgundia.
Na miejscu wymyśl chwytliwą, nowoczesną nazwę.
Zrób dobre logo. Niech twoje wino ma solidne podstawy.
To będzie hit. Teraz branża sprzyja kobietom.
Mogę ci pomóc.
To kuszące, ale nie. Chcę robić wino podmiejskie.
Spróbuję. Poradzę sobie.
Jesteś Indianką. Tak, Indianką!
Jest taki malarz, zapomniałem nazwiska,
który mówi, że są dwie kategorie ludzi:
Indianie i klasyczni.
Ja udaję Indianina, ale jestem klasyczny.
Twój pomysł jest indiański.
Wiesz co? Rób swoje podmiejskie wino. Nie pomogę ci, ale działaj.
- Czy to nie jest wiarygodne? - Jest.
Nie rozumiem.
Nie tego chciałaś?
Nie znamy się, Fred.
Ganiałaś za mną miesiącami. Kto zrobił striptiz?
Ja, ale...
Chciałam cię tylko zaliczyć. Nie pragnęłam związku.
Żeby być razem... trzeba więcej czasu.
Żeby mieć pewność co do własnego uczucia.
Nie śpieszmy się.
Ja taki nie jestem. Czekanie mnie wkurza.
- Jest trochę poniżające. - Ja też zostałam poniżona.
Tak.
Ale to nie to samo. Ja w gruncie rzeczy jestem palantem. A ty...
Chcesz odzyskać swoje życie?
Tak.
Można tak to ująć.
Czujesz, że nie jesteśmy dla siebie stworzeni.
A ty czujesz, że mam rację.
Czyli się rozstajemy.
- I nadal się znamy. - Totalnie.
Totalnie.
Moby Dick, tu Eloïse. Wiem, gniewasz się,
ale mógłbyś zadzwonić?
Tu Eloïse. Oddzwoń.
To znów Eloïse.
Moby Dick!
Eloïse? Co się dzieje?
Nie mogłam się dodzwonić,
ale...
Koniec stabilizacji?
W porządku.
- Wejdź. - Nie, czekaj.
Czekaj!
- Co? - Boję się.
Ja też się boję.
Ale ja się boję zejść z drzewa.
Jasne.
Tak...
Chciałbym tam wejść, ale...
będzie kłopot.
I chciałbym cię pocałować. Na próbę.
Ja też, ale...
Wezwiesz strażaków? Padła mi bateria.
Jasne. Tak zróbmy. Reszta... przyjdzie sama.
Albo i nie. Żartuję.
Halo, dzień dobry.
Moja koleżanka
utknęła na drzewie.
Plac Goudeau, XVIII dzielnica.
Tak, dość wysoko.
Nie wiem.
Pytają, jak tam weszłaś.
Po pojemniku na śmieci.
Każdy choć raz w życiu powinien stracić pamięć.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober