Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Szampan?
Dłużej się nie dało jechać?
- Co ty wyprawiasz? Wynocha! - To gdzie mam spać?
- To nie nasz problem. Spadaj! - Pa.
No to wezmę ten pokój.
Przepraszam.
Razvan, dostałeś moją wiadomość?
Chciałem pokój tylko dla siebie.
I co?
- Jak to? - O co chodzi?
Gdzie mój pokój?
- Na górze, pierwszy po lewej. - Dziękuję.
Czego słuchasz?
- Czego słuchasz? - Lidii Buble.
- Co? - „Sub apa”.
- Dlaczego? - Żeby nie musieć słuchać ciebie.
Wszystko gra?
Tak. Jest świetnie. Czuję się jak w twoim domu.
O co ci chodzi?
O to, o czym myślę?
W porządku. Dwa tygodnie.
Wszystko załatwię.
Ja zajmuję się strategią, ale ty przemieszczasz oddziały.
Jasne.
- Liczę na ciebie. - Spokojnie.
Nie spieprz tego.
Daj mi spokój!
Co tam? Co pijemy?
- Lej. - Co to jest?
Cześć. Jestem Alexandra.
W jakim dziale pracujesz?
Ciekawe, ile kosztuje litr mleka kokosowego.
Podziel się.
Ale jazda.
Zbliża się Zero.
Co się gapisz? Chcesz dołączyć?
Przepraszam.
Wynoś się.
- Ale Razvan kazał mi… - Powiedziałem coś!
Razvan!
- Razvan! - Zamknij drzwi.
Przepraszam.
Zróbmy sobie przerwę.
Zdrowie. Najlepszego.
Gdzie mnie wysłałeś?
Nie spodobało ci się?
Co ty? Palisz na zewnątrz?
- U siebie też tak palę. - Naprawdę?
Pokłóciłem się z nią, stary. Nie podoba jej się pokój.
Jakby pokój był najważniejszy.
Oberwało mi się. Nie przestaje narzekać.
Tak to właśnie wygląda.
Zjarałaś się.
No tak.
To tytoń.
Byłam przeziębiona.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
- Wiesz, kim jestem? - Nie. A wiesz, kim ja jestem?
Jestem twoim szefem.
Naprawdę? Jesteś moim szefem?
Jestem właścicielem firmy, w której zaczęłaś pracę.
- Horatiu, jak się masz? Jesteś zmęczony? - Tak.
Zdrzemniesz się?
Nie miałem ochoty na integrację.
Hej!
Co słychać, laski?
Nie mów, że już jesteś pijany. Widzisz podwójnie czy co?
Wiem, że to dwuosobowe pokoje.
Ale to nie problem, jeśli jesteś sama i bezradna.
Kto ci tak powiedział?
Hej!
- Podobno ma padać. - I co z tego?
Zostaniemy w pokojach.
Nie mamy forsy do liczenia, więc…
O co chodzi? Boisz się piorunów?
Weźmiecie mnie w ramiona, kiedy będzie mocno grzmiało?
- Obie? - Tak?
Obie!
Jestem już prawie gotowy.
- Lepiej zacznij się szykować. - Mam się przygotować?
- Okąp się, spryskaj się czymś… - Ale zadzwonicie?
Oczywiście.
- Ale zmień bokserki. - Dobra.
Wychodzę, bo chcę, a nie dlatego, że mnie wyrzucacie.
Jasne? Cześć, piękna.
- Mihnea! - Tak, kochanie.
Zatańczmy, muszę ci coś powiedzieć.
Cristina jest w ciąży.
- Z kim? - Z facetem, z którym się buja.
- Który to? - No wiesz…
Serio?
To dobrze.
- Idę do chłopaków. - Dobra.
Gdzie jest głośnik?
- Tu. Weź też telefon. - Super!
Chwila. Zaczekaj!
Czy mógłby mi pan dać wypłatę?
Chcę wrócić do domu.
- Mihnea ci zapłaci. - Dobra.
Blondyn wszedł do pokoju, gdy uprawiałem seks.
Zwolnij go!
Akurat dochodziłem i zobaczyłem tego idiotę.
Panie Mihnea, to dla pana.
Słuchaj…
- Mówię do ciebie! - Wiem.
Kim jest ta okularnica?
To Alexandra. Jest nowa.
Chcę cię o coś spytać.
Po co nam ta kolejna integracja?
W tym roku było ich już 16 i nic się nie zmieniło.
Zaczekaj, zatańcz ze mną.
Tak wzmacnia się więzi w zespole.
Poważnie?
Czekaj, ty masz płatki, a ja mam mleko!
Spadaj, dobrze?
Przepraszam!
Załatwiłbyś kilka dziewczyn za pieniądze?
Zapłacę kartą firmową.
Dzień dobry.
Obudź się!
Chciałabym zjeść to wszystko!
Musimy zaczekać na resztę.
Nie!
Dobrze, poczekamy.
Rany!
Robi wrażenie.
To samo powiedziałem o tym małym.
Cudo.
Cześć.
Alexandra.
Mihaela.
Jaki wydział?
Żaden. Nie pracuję w firmie.
- Jest właścicielką. - Fajnie.
- Tak. - Tu jest super.
Marzyłam o takim miejscu.
Fajny domek.
Kim jest ten idiota, który zapowiadał deszcz?
Mamy dziś piękną pogodę.
- Miało lać. - Serio?
- Tak mówiłeś. - Słyszałem w TV.
Zmieniłem bokserki. Teraz czekamy tylko na deszcz.
Masz takie z futerkiem?
Co robisz?
Obserwuję ich. Mają tupet!
Dzień dobry.
Myślałam o czymś.
Co powiesz na przeprowadzkę na wieś, z dala od miasta, na łono natury?
- Byłoby super. - Hodowalibyśmy kurczaki?
- Mielibyśmy dziecko. - I kurczaki?
- Dwójkę dzieci. - A świnie?
Daj spokój.
Chodź ze mną.
Niezłe śniadanie.
- Dzień dobry. - Przesuń się trochę.
Chodź tu, kochanie.
Tu jest miejsce.
Prawdziwe śniadanie mistrzów.
To będzie najfajniejsza integracja w historii.
Na tym polega różnica między byciem szefem a podwładnym.
Gdzie jest Razvan? Ktoś wie?
Szefie, gdzie jesteś?
- Kto pyta? - Podwładny.
Złap.
- Co mam robić? - Zmierzycie inteligencję grupy.
Poważnie?
- Brakuje jej wam. - Daj trochę.
Dziś pracujemy analogowo.
Serio, po co ta lina?
- Zwiążemy się nią. - Czemu?
Ma dziś mocno grzmieć, a wśród nas są rozwiązłe kobiety.
Bardzo dobry żart, naprawdę.
Ale jak dla mnie za grubiański.
Mam rację?
Masz całkowitą rację.
Proszę o ciszę. Razvan chce powiedzieć coś ważnego.
Chciałem wam dać zjeść,
ale jeśli wolicie na czczo, to nie ma sprawy.
Pomyślałem, że integracja powinna wyglądać inaczej.
Żadnych zestawień, plików w Excelu, żadnych takich bzdur.
Świetnie, szefie! Nareszcie!
Dobrze.
Widzicie te plecaki?
W środku są kobiety?
Nie.
Są w nich zapasy na 24-godzinną wyprawę.
Od dzisiejszego południa do jutrzejszego.
To nie za długo?
Nie wiecie najważniejszego.
Nieważne, co będzie się działo,
nie wolno nam się rozwiązywać.
Cóż…
Co to za reakcja?
Razvan, niewidzialna nić, która staje się widzialna. Niezła sprawa!
Ale 24 godziny?
Może lepszy byłby godzinny spacer wokół domku?
Po co skakać ze skały, żeby coś udowodnić?
- Serio. - Świetny pomysł.
- Pilnuj swoich spraw! - Podoba mi się ten pomysł.
No dobrze.
Dobry pomysł, ale ja odpadam.
Dokąd mam iść?
Zrozumcie, niewidzialna nić trzyma mnie…
przy kiełbaskach!
Racja, a mnie przy oliwkach.
- A mnie przy kobietach. - To było oczywiste.
A mnie w łóżku.
Brawo, Razvan, świetny pomysł.
Chodzi o instynkt przetrwania, a nie siedzenie na tyłkach.
Podoba mi się ten pomysł.
Mnie też.
Bardzo fajny pomysł.
Rozejrzyjcie się. Jesteśmy w raju.
Zwykle oddychamy smogiem, stojąc w korkach
i gapimy się w ekran.
Prawdziwe życie was przeraża?
„Prawdziwe życie was przeraża”.
Masz jakiś problem?
Już cię zatrudnili.
- Mogę coś powiedzieć? - Skoro nalegasz.
Nalegam.
Ten pomysł jest super.
O tym mówię.
Ciekawe, jak sama bym zareagowała na taką propozycję.
Nigdy nie byłam w takiej sytuacji.
Ale wy jesteście.
I rzeczywiście, o wiele łatwiej jest pochodzić godzinę wokół domku.
Ale nic byście na tym nie zyskali.
Każdy może to zrobić.
- Naprawdę? - Tak.
Razvan uważa was za nieprzeciętnych ludzi.
Skoro wierzy, że was na to stać,
czemu nie udowodnicie mu, że się nie myli?
Widziałem plecaki. Są tam.
A już miałem wygłosić mowę motywacyjną.
Dziękuję. Dobrze to ujęłaś.
To bardzo proste.
Prawda?
Przywiązuję się.
Kto idzie ze mną?
- Zapłacę za siebie. - Oczywiście.
- Ile się należy? - 1200 lei.
- Jak to 1200? - Właśnie tyle.
Pokaż rachunek.
Nerkowce, pistacje, prosecco. Jazda konna 900?
Jeździł pan całą noc.
Proszę podać PIN.
Całą noc!
Dziękuję.
To ja dziękuję.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Całą noc!
- Hej, blondasku! - Co słychać?
- Chodź. - Dawaj.
- Nie jestem ostatni, prawda? - Chodź.
Po co ci tyle warstw?
Będzie dziś zimno?
Czekaj, aż zacznie ci marznąć dupa
i będziesz narzekał, że Ana jest taka zimna.
Co?
- Załóż jeszcze dwie kurtki. - Mam.
- Weź też koc. - Mam go w plecaku.
Co mam zrobić? Powiesić się czy przywiązać?
Jasne.
Którą wersję masz na myśli?
Dołącz do stada.
Daj mi spokój, nie dam się w to wciągnąć.
Chodź, kochanie, będzie fajnie.
Kiedy mówię, że nie, to nie!
Niech się wiążą!
Ja tu rządzę!
Długo są razem?
To ja decyduję, kto jest zatrudniony, a kto nie.
Dalej jestem na okresie próbnym?
Pracując na starym oprogramowaniu, można złapać wirusa.
Nie gapcie się tak.
Chodźcie. Jesteście gotowi?
Chodźmy.
Posłuchaj.
Ostatni raz podważyłaś mój autorytet przed pracownikami.
Jasne?
Jesteś zła, bo na ciebie krzyczałem, ale to ja im płacę, a nie na odwrót.
To tylko zabawa.
Miło byłoby do nich dołączyć.
Mną też rządzisz?
Chwila. Nie rozumiem, dlaczego tak się denerwujesz.
Zamiast cieszyć się, że mamy cały domek dla siebie.
A co mamy robić tu sami?
Jak to?
Mówię o czymś innym niż zwykle.
Ciągle tylko się bzykamy i bzykamy.
Ale czy jest coś, co jeszcze mógłbyś ze mną zrobić?
Czekaj, bo nie rozumiem.
Przeszkadza ci to? Już tego nie lubisz?
Racja. Nie chcę tego robić.
Nie chcę być z tobą w odludnej chatce i pieprzyć się dwa dni z rzędu.
Mam tego dość.
Mam dość tego, że twoi pracownicy żartują z nas.
Nie chcę być brana za kogoś, kim nie jestem.
Rozumiesz?
Wszyscy mają mnie gdzieś, bo traktujesz mnie jak niewolnika!
Chcę się kochać.
Wiesz, co to znaczy?
Wiem, czym jest miłość, ale wyrażam swoje uczucia w inny sposób.
Zależy mi na tobie, ale obracam milionami rocznie.
Rozumiem. Chcesz miłości. Nie ma sprawy, będziemy się kochać.
Hej, Cornel, słyszysz, co mówię?
Wiesz co?
Nie traktuj mnie przy nich jak śmiecia.
Fajnie byłoby zaangażować się w tę grę.
Nie mogę spoufalać się z pracownikami.
Nie będę się z nimi błąkał.
Nie widzisz, że płacę im po królewsku?
Przynoszą ci miliony euro zysku!
Przestań się wtrącać w moje sprawy.
- Nie jesteś moją żoną! - To kim jestem? To jakiś okres próbny?
Widzę, jak patrzysz na tę nową. Alexandra, tak?
Co ona ma z tym wspólnego? Drażnisz mnie.
Jeśli myślisz, że jestem z tobą dla kasy, to jesteś dupkiem.
Tylko ja bym z tobą została, nawet gdybyś był spłukany.
Inne nawet by na ciebie nie spojrzały, gdybyś zbankrutował.
Nie widzisz, jakie masz szczęście.
Wiesz co?
To, że olałeś swoich ludzi, wiele dla mnie znaczy.
Cieszę się, że tak się stało.
Zostań w swoim wymarzonym domku.
Zwal sobie konia i może ci ulży.
Nikt nie będzie tak do mnie mówił, jasne?
Rozumiem. Nie lubisz gór. Zabiorę cię na twoje ukochane Malediwy.
- Albo gdzie tam chcesz. - Nie dbam o luksusy, Cornel!
Nieważne, czy sikam tutaj, czy na Malediwach!
Chcę szacunku, Cornel!
Chcę, żebyś traktował mnie z szacunkiem przy innych!
- Zejdź mi z drogi. - Nie.
Zejdź mi z oczu albo znokautuję cię obcasami!
Droga wolna, kochanie.
Jesteś skończonym dupkiem.
Pod moimi cyckami kryje się szlachetna dusza.
Krzyż na drogę!
Jesteś co najmniej 30 kilometrów od cywilizacji!
Spuchną ci kostki od marszu.
Ale śmiało, Czerwony Kapturku! Las jest pełen wilków!
Kiedy dotrzesz do ciasnego mieszkania mamy w Drumul Taberei,
otworzysz oczy.
Wrócisz z podkulonym ogonem, jak wszyscy.
Przyjdzie koza do woza!
Chyba że jest głupia.
Dasz radę, Greto?
Chciałabym się poddać, ale na postoju.
Uważaj na kroki. Mam wrażenie, że coś jest nie tak z tymi butami.
Nie zaczynaj.
Mówiłam, że tak będzie.
Boli?
- Żyjesz? - Tak. Nic mi nie jest.
Trochę spuchnięta.
To nawet nie ta stopa, przejdzie mi.
Spuchnie jeszcze bardziej. Musimy zawrócić i znaleźć szpital.
Nic mi nie jest. Daj już spokój.
Możesz iść?
Spróbuję.
Oszaleliście? Czemu patrzycie na Razvana?
Nie radzi sobie w takich sytuacjach.
Greta złamała nogę, koniec gry. Wracamy.
Mówię, że mi przejdzie. Nie zatrzymamy się przeze mnie.
Idziemy dalej. Kropka. Pomóż mi.
Powoli, może jest złamana.
Mogę chodzić.
Zabiorę cię do szpitala.
Przestań, na litość boską, co z tobą nie tak?
Odwal się od mojej nogi! Wracaj do domku, ale daj mi spokój!
Odwal się od mojej nogi!
Dobra, idziemy dalej.
Oszaleliście!
Dokąd idziecie?
Mam dla was pytanie.
Co zrobimy, jeśli sytuacja się pogorszy?
Czy ktoś ma zasięg, by wezwać karetkę?
Sprawdźcie komórki. No dalej!
Nie ma tu zasięgu.
Co zrobimy, jeśli spotkamy niedźwiedzia? Pomodlicie się, by polubił ryż na mleku?
Będziemy się modlić, żeby zjadł ciebie.
Co wy robicie?
Chodź.
Fajnie. Już nawet nie czuję się związana.
Nie jesteś.
To tylko umowa.
Możesz odejść.
Nie ma opcji.
Powietrze jest tu takie świeże!
Jak w dzieciństwie.
Kojarzę ten zapach.
To zapach siana na szkolnym boisku.
- Do jakiej szkoły chodziłeś? - W Dolhasce.
Jesteś Mołdawianinem jak ja i ciągle pamiętasz szkołę?
- Zamknij się. - Boże.
Zgłupiałeś? Czemu przywiązałeś się do mnie?
- Nie słyszałem sprzeciwu. - Nie przeszkadza mi to.
Ale jesteś głupi. Rozgryzą to.
- Nikt się nie dowie. - I tak mam okres, więc…
Luz, do jutra minie.
- Nie wytrzymam. - O co chodzi, siostro?
Muszę do kibelka.
I co?
Jak to? Mam to zrobić tutaj?
Idź tam, za drzewo, i już.
Tak przy wszystkich?
Tak.
- Srać ci się chce? - Trochę kultury!
Będę wypatrywał niedźwiedzi i dzików.
Zajmij się swoimi sprawami.
Nie ma mowy. Wyczuwam inwestycję.
- Zaraz się posra? - Tak.
Jesteś prostakiem. Zostaw ją w spokoju.
- Idź za drzewo, jak ci mówiłam. - Nie dam rady przy innych.
Będę na czatach.
Wszystkich nas to czeka, mamy 24 godziny.
Nie wytrzymam.
- Idź. - Pomożemy ci.
Odwrócicie się?
Nie mogę. Chodźmy. Nie dam rady.
Mam coś, co ci pomoże, kosztuje 200 lei.
Jesteś prostakiem. Chodźmy.
Ruszajmy, Razvan!
Chodźmy.
Możemy się zatrzymać? Dłużej tego nie zniosę!
- Wszyscy się zgadzają? - Tak!
Dobra, 15 minut przerwy.
Szybko się męczycie.
Położę koc na tej gałęzi.
Niezły pomysł.
Czuję się już dużo lepiej.
Śmierdzi tu benzyną.
Otworzyli stację benzynową w lesie?
- Kochanie! - Daj mi spać.
- Obudź się! - Co jest, skarbie?
Ciągle mam ten problem. Pogadaj z Razvanem.
- Co masz na myśli? - Kochanie, nie mogę iść dalej!
- Co mam zrobić? - Powiedz mu, że musimy wracać.
Mamy odpaść pierwsi?
Nie dam rady.
- Mam iść do niego teraz? - Może ja pójdę.
Zobaczę, co da się zrobić.
Nie jestem samotna, jest tu ze sto osób.
Jak się tak wypinasz, wydajesz się zupełnie bezbronna. Pomóc?
- W czym? - W szukaniu bransoletki.
To pomagaj zamiast gadać.
Pomogę ci, czemu nie?
- Bingo! - Nie wierzę, że ją znalazłeś!
- Daj mi ją! - Oczywiście.
- Włożę ci to. - Co?
Bransoletkę.
Wchodzi tak łatwo, jakby była twoja.
Jakby…
Wytarmośmy ten las, aż spadną wszystkie żołędzie.
A widzisz jakieś dęby w tym lesie?
Zaraz pokażę ci dąb.
- Nie chcę cię więcej widzieć. - Niedoczekanie.
- Ale ze mnie szczęściara. - Już jesteś skrępowana.
- Słuchaj, Mihnea. - Tak?
- Wiesz, czego nie rozumiem? - Czego?
Czemu przywiązałeś się do Ioany, a nie do mnie?
Ale czy nie o to chodziło?
Wychodzimy ze strefy komfortu.
Testujemy nasze granice
i próbujemy je przekroczyć.
A poza tym jestem z tobą cały dzień.
Może chciałem się zrelaksować.
Dobrze.
- Ale posłuchaj. - Słucham.
Jeśli coś między wami jest,
zjem twój pasztet z wątróbki, jasne?
- Nie śmiej się. - Dobra.
- Umrzecie w lesie jak Romeo i Julia. - Dobrze.
- No to ustalone. - Jasne.
Twój problem ma podłoże psychologiczne.
I co z tego?
Wypij,
a wyrzucisz to z siebie.
- Dwieście lei. - Co?
Spróbuj, a zapłacisz mi później.
Zapłacę, ale tylko jeśli zadziała.
- Inaczej… - Weź to i daj mi pieniądze.
Wylałaś właśnie 200 lei.
- Ja? - Nie ma sprawy, rozwiążemy to.
Proszę.
I cyk!
Czterysta.
- Skarbie? Jesteśmy mu winni 400 lei. - Ile?
Zacząłeś działać na czarnym rynku?
- Tak. - Zobaczmy.
Rivanol.
Lekarstwa.
Mam też szpulkę nici. Patrzcie!
I ładowarkę.
W porządku.
Ktoś chce pop colę?
Nie?
Dwieście lei. Chcecie?
Nie, dziękuję. Patrz.
Jestem przygotowana.
Po co robisz notatki?
To moja sprawa, nic ważnego.
Wiesz, co jest dziwne?
Mihnea to twoja prawa ręka, ale dziś cię nie poparł.
Może ma kiepski dzień.
Ty chyba też.
Tak myślisz?
Nie rozumiem, czemu nic nie powiedziałeś.
Była na to odpowiednia chwila.
Mam ci odpowiedzieć?
Nie.
Nic z tego, nie dam rady.
Jest za cicho. Nie ma szans.
Drodzy koledzy,
mamy problem.
Wszyscy będziemy w nieprzyjemnej sytuacji,
bo musimy robić kupę i siku.
Kiedy do tego dojdzie, sugeruję, żebyśmy robili zamieszanie.
- Co wy na to? - Jasne.
Proponuję zaśpiewać „Ciuleandrę”.
- Jak to idzie? - Nie znasz?
- Wszystkich nas to czeka. - To bez sensu.
Jak było dalej?
Udało się?
Idź do Razvana.
Oni są razem?
Tak.
Od kiedy?
Od 32 minut i 13 sekund.
Hej, blondynie!
Wystawisz fakturę?
Jaką fakturę?
Jeśli kupię coś w twoim sklepie.
Pytasz poważnie?
Nie kupujesz na czarnym rynku?
Nie.
Chcę fakturę.
No dobra.
Otwórz sklep i pokaż, co masz.
Dwieście lei.
- Daj cokolwiek. - Mihnea, co w ciebie wstąpiło?
Co we mnie wstąpiło? Może potrzebuję papieru toaletowego.
Jeśli zachce mi się srać w lesie, to powinienem po sobie posprzątać.
Weź pieniądze.
Dla ciebie jest zamknięte. Wrócę za pięć minut.
Przestań, co się z tobą dzieje?
Mam przestać?
To przecież dupek.
Jesteś zwykłym śmieciem.
Dlaczego? Jesteśmy przywiązani do siebie
i dobrze się bawimy, a ty co robisz?
Wypełniasz brudną kurtkę tymi nędznymi rzeczami
i je sprzedajesz.
Jesteś wyrachowaną blond pijawką.
Tak. Masz rację.
Mihnea!
Blondyn zrobił dobrze.
Zauważył okazję
i wykorzystał ją.
Tak? No to ja sikam na tę okazję, dosłownie. Spójrz na to.
Daj spokój. Ciągle przesadzasz.
Przestań.
Nikt nie ma ochoty znosić twoich załamań. Zostaw go!
I nie ciągnij za linę tak mocno. Ręka mnie boli. Proszę.
Słuchajcie!
Zacznijcie śpiewać „Ciuleandrę”. Dalej!
Przestań.
Więc to dlatego jesteś taki wredny?
Teraz rozumiem. To przez e-maile.
Jakie e-maile?
- Boisz się, bo was złapałem na seksie. - Co?
Bez obaw, wszyscy o tym wiedzą.
Nie muszę ci pisać, byś przestał, żeby Ana się nie dowiedziała.
O czym on mówi?
- Gadaj. - Nie wiem.
No dalej, sikaj!
Szczaj na całą firmę.
- Kogo ruchałeś? - Nikogo.
- Mihnea, z kim się pieprzyłeś? - Z nikim.
Ze mną.
- Co z tobą nie tak? - Co ze mną nie tak?
Od miesięcy kłamał, że już cię nie kocha, że z tobą zerwie, i nic.
Spokojnie!
Blondynie, zabiję cię!
Co to ma znaczyć?
Wyrzucacie mnie?
Takie życie.
Wkurzając ludzi, możesz wylecieć.
Dokładnie.
Nie ma mowy. Razem wyszliśmy, razem wrócimy.
Chwileczkę. Czekajcie!
Jasne. Mihnea zrobił coś złego.
Ale wina nie jest tylko jego.
Nawet ty go bronisz?
Mówię o rozwiązywaniu rąk!
Wszystko dlatego, że go sprowokowałeś.
Zrobimy tak.
W tych okolicznościach
pozostaje nam jedno.
Zdecydujemy, czy z nami zostanie.
Zagłosujemy.
Biały kamień, zostaje.
Czarny, odchodzi.
Ale uwaga, bo to jedyny wyjątek.
Od teraz ten,
kto rozwiąże się z jakiegokolwiek powodu,
wróci prosto do domku.
Do diabła z tobą, Razvan, i z twoją liną!
Jeszcze wam pokażę!
Jestem waszym szefem!
Przypadkiem dostałem dwa kamienie.
Oba czarne.
Nie głosuję.
Przyniesiesz to tutaj.
Dlaczego to zrobiłaś?
Nie wiesz, że cudzołóstwo to ciężki grzech?
Naprawdę ciężki!
Lepiej pokutuj.
Matei.
Uspokój się.
Hej, Matei.
Ile już drzew naliczyłeś?
Dotąd 17 423.
Pni było 49
i około 30 korzeni.
Na ile części podzieliłeś trasę?
- Na sześć. - To tak jak ja.
Wciąż jesteś zły na Ioanę?
Nie.
Nigdy nie byłem.
NIE ZAGLĄDAJ MI PRZEZ RAMIĘ
Dobra, ludzie, spędzimy tu noc.
To odpowiednie miejsce.
Nie traćmy czasu.
Zbierzmy drewno i rozpalmy ogień. Szybko!
Nic nie mam.
Jesteś zbyt przygotowany.
Świetnie, weź też moją torbę.
Super.
Robi się zimno.
Mogę się na tobie położyć? Jesteś puszysty.
Gdybym wiedział,
wziąłbym koc.
Przysięgam.
Nawet się nie ubrałeś odpowiednio.
Masz nawet złe buty.
- Tak, ale… - Cicho.
Myślałem, że zostaniemy w domku,
a o tej porze powinienem nosić tylko jedną skarpetę, rozumiesz?
Coś cię użądliło?
To chyba drzazga.
Nie jesteś gadułą.
Czy to konieczne?
Wypijesz coś i się rozgrzejesz.
Skąd mam wziąć coś na rozgrzanie? Od tego blondyna?
Dwieście.
Posłuchaj.
Moment.
A jeśli chcę dwie?
Czterysta.
Daj spokój.
Niech blondyn rozpali ogień za darmo i też się ogrzejemy.
Będzie dobrze.
Wiedziałeś, że będziemy spać jak pingwiny?
Nie jak pingwiny, ale jak owce.
Oby tylko…
pasterz zmienił zdanie i zabrał nas do owczarni.
Nie ma szans.
Za trzy 600, prawda?
Tak.
Jesteś świnią.
Okropną świnią.
Masz rację.
Masz prawo powiedzieć mi, co tylko chcesz.
Naprawdę sądzisz, że cię kocha?
Tak.
Nie.
On cię nie kocha.
Kocha mnie, ale przed tym ucieka.
Ucieka od odpowiedzialności.
Myśli, że ujdzie mu to na sucho.
Serio?
Tak, myśli, że ujdzie mu to na sucho. Ale nie.
- Wiesz dlaczego? - Dlaczego?
Bo wie, co będzie dalej.
- Co dalej? - Nie powiedział ci?
Zostanie ojcem.
- Co? - Tak, będziemy mieli dziecko.
I sra pod siebie ze strachu, że wszystko straci.
Znalazłem ich.
Jedź prosto do skrzyżowania.
Na skrzyżowaniu skręć w prawo.
Rozmawiałem z moimi strażnikami, przepuszczą cię przez blokadę.
Trzymaj się drogi,
a gdy dotrzesz do rzeki, skręć w prawo.
Idź wzdłuż rzeki, a ich znajdziesz.
- A teraz myślisz, że wpadnę w szał. - Już się wściekłaś.
Wiesz co?
Mam gdzieś, gdzie i jak się pieprzycie.
Możecie to zrobić w naszym domu, gdy będę w łóżku.
Nieważne.
Nie zerwę z nim.
Kto powiedział, że go rzucisz?
To on zerwie z tobą.
Naprawdę?
Tak myślisz?
Jak tępą trzeba być?
Lepiej przestań bruździć w firmie i załóż własną rodzinę.
Nie wiesz, z kim tańczysz.
Od dawna nie jesteś jego rodziną.
Inaczej by do tego nie doszło.
O czym my mówimy?
O tak!
- To mi się podoba! - Co za radość!
- Super! - Świetnie. Powoli zamarzaliśmy.
- Świetnie, blondynie! - W końcu się przydał.
- O to chodzi. - Świetna sprawa.
Hej!
Tudor?
Carina!
Ktoś jeszcze się do mnie przywiązał.
- Jak to? - Nikogo tu nie ma.
- Ktoś tam jest. - Chodźmy sprawdzić.
Oszaleliście? Skąd ten pośpiech?
To ktoś obcy. Może poderżnąć wam gardło.
- Nie wiecie, kto to. - Sprawdźmy.
Nie wierzę w to, ale…
Wstań, bo nie mogę sięgnąć.
- Nie szarżujcie. - To dziewczyna, która płacze.
- Chodź. - Hej!
Nie mogę sięgnąć.
Całkiem zmarzła.
- Przykryj ją kocem. - Zabierzmy ją do ogniska.
Oszaleliście? Ktoś znalazł żabę i ją pocałował?
Przestań, to zły moment.
Znaleźliście księżniczkę w lesie! Jak mam zareagować?
Usiądź przy ognisku.
Ano, daj mi kolejny koc.
Powiesz nam, jak udało ci się przywiązać do liny?
Powiesz nam, co tu robisz?
Czemu się przywiązałaś?
- Co? - Czemu przywiązałaś linę do ręki?
Niewiele mówisz, prawda?
Już mnie o to pytałaś.
Tylko się droczę.
Teraz dowiem się, że jesteś żonaty i masz dwójkę dzieci.
Coś w tym stylu.
Wiesz, czemu na ciebie wskoczyłam?
Nie.
To ty zatrudniasz ludzi, prawda?
Dla pracy.
Żartuję. To dlatego, że cię lubię.
Bo znaleźliśmy się tu, przywiązani do siebie.
I dlatego, że jesteś bardzo inteligentny.
Nie byłbym taki pewien.
Lubię mądrych facetów.
W drodze złapała mnie noc. Pierwszy raz jestem w górach.
Chciałam wrócić do domku.
Zobaczyłam was związanych
i pomyślałam, że już wracacie.
Nie wrócimy dziś do domku.
Zostajemy tu na noc całą grupą.
Dobra, rozumiem.
Jeśli przeszkadzam, mogę odejść.
- Broń Boże! - Dokąd byś poszła?
- Jest noc. - Zajmę się nią.
- Wszyscy się nią zajmiemy. - Zgadza się.
- Jesteś głodna albo spragniona? - Dwieście.
Ano, ty masz wodę. Daj mi butelkę.
Napij się wody.
To pomoże ci się uspokoić.
- No dalej. - Napij się wody.
Nie zaszkodzi ci.
To aktualna wersja.
Co masz na myśli?
Zapomniałam dodać, że uwielbiam mądrych facetów,
którzy czasem zgrywają głupich.
Obserwując historię firmy,
raz na dwa lata
wypuszczacie nową grę…
która okazuje się hitem.
Słyszałam ostatnio gadkę o wszystkim innym,
ale nie o kolejnym projekcie.
Nie wierzę w przypadki.
A ty?
Możesz być bardziej konkretna?
Tylko trochę.
Nie za bardzo.
Skup się.
Intro. Bam!
Samochody, młodzi ludzie, góry.
Wyścig w drodze do domku.
Koniec intra.
Otwiera się menu główne
i masz kilka opcji do wyboru.
Chłopcy, dziewczyny, różne postaci.
Wybierasz mapę i ruszasz w drogę.
Ale nie byle jak.
Związany liną.
Fajne założenie. Sprawia, że chce się grać.
Pierwszy poziom jest łatwy.
Wszyscy są szczęśliwi,
mają związane ręce, odwiedzają fajne miejsca.
Drugi poziom jest trudniejszy.
Pojawia się niedźwiedź.
Na trzecim poziomie przechodzi się nad wąwozem.
Na czwartym ludzie są już zmęczeni.
Ktoś łamie nogę.
Na piątym poziomie robi się ciężko.
Zaczynają się kłócić.
Po takim dramatyzmie…
potrzebna jest cisza.
Może romantyczna chwila.
Pojawia się tylko pytanie…
który to poziom?
Szósty?
Rozumiem cię.
To wasza kolejna gra, prawda?
Podoba ci się?
Bardzo.
Nie jestem żonaty.
I nie mam dzieci.
Dobra robota, Razvanel!
Uspokoiłeś się?
Brawo!
Myślałem, że pracujecie.
Kim ona jest?
Zgubiła drogę przez las. Jej ojciec nie żyje, długa historia.
Opowiem ci później.
- Niech zostanie. - Dzięki.
Ale z was fajna ekipa.
Ognisko, zabawa,
pełno laseczek dokoła.
Z którą będę się dziś ruchał, Razvan?
Wybacz, nie słuchałem.
Pójdziemy gdzieś na osobności, skarbie?
Rozwiążę cię.
Mogę dać ci trzy rzeczy, których nie da ci żaden mężczyzna.
Finezję, szlachetność i gibkość.
Nie jesteś zainteresowana?
Zmienisz zdanie, kiedy cię zwolnię.
Jaką masz pensję, kochanie?
Co się tak gapisz?
Zwalniam cię.
Razvan, w takim tempie zaraz zostaną ci sami faceci.
Przestań.
- Bo co? - Pogrążasz się.
Z moimi pieniędzmi mogę sobie pozwolić na ten luksus.
Co tutaj robisz?
Przyszedłem do mojej łani.
- Zostawiła mnie przez ciebie. - Przeze mnie?
Tak. Bo nie zgodziłem się na związanie liną.
Sram na nią.
Pytam cię jeszcze raz.
Kogo dziś wyrucham?
Nikogo.
O czym ty mówisz?
Zabraniasz mi?
Tak. Tutaj to zabronione.
Chcesz się założyć? Zrozumiesz, że to ja ustalam zasady.
Idziesz na to? Gratulacje. Kto przypieczętuje zakład?
Blondynie, chodź tu. Nie przyjdziesz, prawda?
Moi drodzy, wyjaśnię wam coś.
Gdy poznałem tego durnia, nie wychodził z akademika, gdy padało,
bo miał tekturowe buty.
A teraz stawia mi zakazy?
Jednak lubię go, dlatego płacę mu pensję.
Kiedy mam ochotę, czasem masuje mnie prawą ręką.
Wiesz, czemu wpadłaś mi w oko?
Bo jesteś bystra
i wiedziałaś, kiedy zaryzykować, by zyskać dla siebie przewagę.
Ale trochę się pomyliłaś.
Mandiba.
Ja tu jestem szefem, nie on.
Dlatego dziś będziemy się kochać.
Podjąłem decyzję.
Zabieram tę małą, umyję ją w rzece,
odpicuję ją na błysk i się nią zajmę.
Zaczęło mi się tu podobać.
Zostanę dłużej.
Gdzie twoja zguba?
Pytam o coś.
Co ci powiedziałem?
Ona mnie zostawiła.
Posłuchaj mnie.
Jeśli jeszcze raz z tego zakpisz…
Pytałem o linę. Gdzie ją masz?
Nie ma tu dla ciebie miejsca.
O co chodzi? Zaraz się przywiążę.
Wezmę linę i załatwione.
Z całym szacunkiem,
ale teraz jest już na to za późno.
Podnieś rękę, kiedy chcesz się odezwać.
Wstańcie, jeśli zgadzacie się z tą pokraką.
Naprawdę?
Wytłumaczę wam,
jak się sprawy mają.
To dzięki mnie kupujecie samochody,
spłacacie kredyty za dom
i wysyłacie dzieci do szkół kosztujących 20 tysięcy rocznie.
Macie się za takich mądrych, związani tą liną.
Macie po pięć lat?
Jesteście przywiązani do mnie!
Płacę wam jak za granicą, ale to Rumunia!
Tu liczy się ten, kto naciska guziki! Tak się składa, że to ja.
Mogę was zwolnić i sprawić,
że nikt nigdzie was nie zatrudni.
Wiecie co? Koniec! Gra skończona.
Rozwiążcie się i wracajcie do domku!
- Natychmiast! - Nikt się nie rozwiąże.
Ty pójdziesz do domku.
Weźmiesz prysznic, prześpisz się i pogadamy jutro.
Chcesz powiedzieć, że jestem pijany i gadam bzdury?
I że pożałuję swoich słów rano i was przeproszę?
Jesteś frajerem!
Zapomniałeś, jak jadłeś chrupki i piłeś wodę gazowaną, by oszukać głód?
A teraz posyłasz mnie do łóżka?
Mam świetny pomysł.
Masz godzinę, by zebrać te Muppety i wrócić do domku, bym mógł się zabawić.
Jeśli za godzinę nie wrócicie, wszystkich was zwolnię.
Zacznę od ciebie.
Pieprzyć integrację!
Udowodnię, że i tak będzie po mojemu.
Horatiu, przynieś jakieś ciuchy na zmianę.
Mam złe wieści.
Cornel odszedł, zabrał nasze plecaki, zgasił ogień
i zostaliśmy bez niczego.
Tylko nie to.
Nie do wiary.
- Szybko, schowajmy się! - Chodźmy!
Czy ktoś myśli, że nie jesteśmy w stanie dokończyć gry?
Nic nie dzieje się bez powodu.
Stanęliśmy w ogniu,
ale lina nie jest uszkodzona.
Mniejsza z nami, ale dziewczyny za godzinę zamarzną tu na śmierć.
Jest jeszcze jedna opcja.
- Jaka? - Ogrzejemy się jak pingwiny.
Razvan?
Chodź do środka, już mi ciepło.
Poczekam jeszcze kolejkę.
To prezent urodzinowy.
Najlepszego.
Dziękuję.
Zapomniałem o tym.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
My też mamy dla ciebie prezenty.
Ale Cornel je zabrał.
Wiesz…
jaki byłby
najlepszy prezent, jaki mógłbyś mi dać?
Doprowadzić tę grę do końca.
Co ty na to?
Chciałem iść do domku za pięć minut.
Co ci mówiłem, Razvan?
Nie prosiłem, żebyś był w domku za godzinę?
Myślałem, że jesteś punktualny.
Ale wciąż masz przeczucie, że dociągniesz tę grę do końca.
Że zostało ci jeszcze 200 metrów i będzie po twojemu.
Jesteś bystry, Razvan.
Ale nigdy nie rozumiałeś,
że nie ma znaczenia, kto jest związany liną.
Liczy się ten, kto pociąga za sznurki.
Macie 30 sekund na rozwiązanie się.
W innym wypadku…
pozamiatam wami tę drogę.
Dobra robota!
Jestem z was naprawdę dumny!
To nasz kolejny projekt, nasza kolejna gra.
Będzie się nazywała Związani. To będzie światowy hit!
- Dobra robota! - Przeżyliśmy to całymi sobą!
Co ci jest?
Skąd weźmiemy pieniądze?
Ojciec zostawił mi spadek
i chciałam w coś zainwestować, ale nie miałam pomysłu.
Podoba mi się ten projekt. Może w to wejdę.
Napisy: Tomasz Suchoń