Downloaded from YTS.MX
Με λένε Λις Περέιρα
Official YIFY movies site: YTS.MX
και είμαι νταλικέρης στο σώμα μιας γυναίκας.
Δεν ξέρω αν είμαι μια πολύ άσχημη όμορφη ή μια πολύ όμορφη άσχημη.
Άξεστη, αλλά κομψή.
Με φτωχό μισθό και ακριβό γούστο.
Πολύ λεπτή για μερικούς
και πολύ χοντρή για τους περισσότερους.
Ούτε πολύ ψηλή, ούτε πολύ κοντή.
Αν βρίσκεσαι στο ενδιάμεσο σαν κι εμένα,
ελάτε μαζί μου γιατί βρίσκεστε στην…
Η ΛΙΣ ΠΕΡΕΪΡΑ ΣΤΗΝ…
Ενηλικίωση.
Καλησπέρα κύριοι, κυρίες, άτομα.
Μαζί και η μαμά μου.
Καλησπέρα σε όσους με βλέπετε στο Netflix.
Σας ευχαριστώ.
Πού είναι οι γυναίκες που ήρθαν μόνες τους απόψε;
Να τες.
Μαθαίνεις πολλά όταν βλέπεις τους άλλους να συμμετέχουν.
Υπάρχει πάθος.
"Να 'μαι, έχω ωορρηξία!"
Υπάρχει δέσμευση.
Διάθεση για ζωή. Ειλικρίνεια.
"Σύμπαν, στείλε μου τις ευλογίες σου".
Πού είναι όσοι ήρθαν μαζί με φίλους;
Βλέπετε; Μαθαίνεις πολλά ακούγοντάς τους.
Εγώ είμαι ένα χάλι!
Μερικοί λένε "Τι είμαστε; Δεν ξέρω".
Ακούστε αυτό. Πού είναι τα ζευγάρια;
Δεν υπάρχει αμφιβολία. "Ως ζευγάρι, τη λατρεύουμε".
Δεν υπάρχει αμφιβολία, σίγουρα έχουν τσακωθεί,
προσαρμόζονται.
Σαν παλιό παπούτσι που έχει ανοίξει στο πόδι σου.
Δεν προκαλεί πλέον κάλους, έχει περάσει μάχες.
Μιλώντας γνωρίζεις τους ανθρώπους που αγαπάς,
αλλά τους εμπεδώνεις όταν τσακώνεστε.
Μην ψάχνεις κάποιον που θα σε καλομαθαίνει και θα σε προσέχει.
Αυτές οι μαλακίες τελειώνουν σε δύο χρόνια, κι αυτό αν είσαι σέξι!
Ψάξε κάποιον που σου λέει γλυκόλογα, που σε ικανοποιεί…
Κι αυτό θα τελειώσει…
Και που τσακώνεται καλά.
Κάποιον για να ξεκινάς τον καβγά
και να σκέφτεσαι "Σε σέβομαι".
Τίποτα χειρότερο από το να σε αφήνει κάποιος να βγεις από πάνω.
Από έναν ηλίθιο που θα πει "Ναι, σ' αγαπάω".
Κι εσύ λες…
"Κρίμα!"
Την τελευταία φορά που βγήκα στο Netflix ήμουν έγκυος.
Πολύ έγκυος!
Ορκίζομαι, δεν είμαι πια.
Δεν έχω πια τη δικαιολογία
για να λένε οι άλλοι "Μόλις έκανε παιδί, καλέ".
Τώρα μιλάει, είναι τριών χρονών…
Πέφτει όλο πάνω μου.
Το λατρεύω. Μ' αρέσει που είμαι η μαμά του γιου μου.
Πρέπει όμως να συνηθίσω
όλα όσα έρχονται μαζί πακέτο.
Δεν ήξερα πώς να μετράω την ηλικία του γιου μου σε μήνες.
Δεν τις ξέρω εγώ αυτές τις χαζομάρες.
Δεν μ' αρέσει να μιλάω σε ομαδικές στο WhatsApp και τέτοια.
Και τα μαθήματα…
Δεν τον πήγα ποτέ σε μαθήματα μπουσουλήματος και τέτοια.
Το να 'σαι μαμά σε αυτήν τη γενιά είναι τρεις φορές πιο αγχωτικό.
Οι παλιές μαμάδες
είχαν την ευκαιρία να γεννήσουν και να 'ναι μαμάδες.
Ιδιαιτέρως.
Τελεία και παύλα.
Εμείς όχι.
Κάνουμε τα ίδια πράγματα, αλλά δημοσίως.
Γιατί τώρα ζούμε λες και είμαστε ινφλουένσερ.
Έχεις 7 ακόλουθους και γράφεις στο στόρι "Για όλους εσάς".
Έτσι είμαστε πλέον.
Σωστά;
Μία από τις πιο σημαντικές αποφάσεις που πήρα για τον γιο μου
ήταν να ποστάρω φωτογραφία του.
Είναι απόφαση που πρέπει να πάρει η γενιά μας.
Αποφάσισα να μην το κάνω.
"Θα 'ναι κακάσχημο το παιδί, γιατί δεν ανεβάζει φωτογραφία του;"
"Σίγουρα δεν μοιάζει στον μπαμπά του".
"#τσούλα".
Θα μου πείτε "Ανέβασέ την".
"Η μαμάδες χτίζουν κοινότητες με τους λογαριασμούς τους".
"Να ανεβάσω φωτογραφία που θηλάζω το μωρό".
Ο θηλασμός είναι πανέμορφο πράγμα…
"Αυτή η επιδειξίας
έχει τον θηλασμό ως δικαιολογία για να μας δείξει τα βυζιά της".
"Τσούλα!"
"Εκμεταλλεύεται το παιδί για να 'ναι επιδειξίας".
"Έχει άσχημα βυζιά, είναι αλλήθωρα".
"Να 'σαι καλά".
Δεν βγαίνεις νικήτρια.
Δεν βγαίνεις νικήτρια με τίποτα.
Σωστά;
Και λες "Έχουν δίκιο για τα βυζιά, όλοι δικαιούμαστε της άποψής μας".
"Θα ποστάρω φωτογραφία με το μπιμπερό".
"Μωρή αχώνευτη σκρόφα,
βλάπτεις την κοινωνία
στερώντας από αυτό το πανέμορφο πλάσμα τη θηλή σου
που θα το κάνει καλύτερο άνθρωπο".
"Ανατρέφεις μέλλοντα εγκληματία".
"Να 'σαι καλά, εσύ κι η οικογένειά σου".
Όχι!
Δεν νικάς με τίποτα.
Ζούμε σε μια πολύ περίεργη και δύσκολη γενιά.
Δεν υπάρχει πιο μοναχική περίοδος για μια γυναίκα από μετά τον τοκετό.
Δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα που προβάλλεται στην τηλεόραση.
Το ζεις και τρελαίνεσαι.
Μετά τον τοκετό, τρελαινόμαστε πιο πολύ.
Οι ορμόνες μας είναι ένα μπάχαλο,
τα βυζιά μας έχουν σκάσει,
το σώμα μας έχει κοφτεί και ραφτεί.
Δεν ξέρεις ποια είσαι, πώς και γιατί.
Σου λένε "Όταν το μωρό γεννηθεί, τότε γεννιέται κι η μαμά".
Παπαριές!
Και νιώθεις σκατά, βγάζεις γάλα.
Παίρνει 45 λεπτά.
Έχεις πολύ χρόνο για να σκεφτείς.
"Η Λόλα η αγελαδίτσα…"
"Η Λόλα η αγελαδίτσα με το ωραίο της κεφάλι και τον κώλο της"
"Έχει ακόμα κώλο γιατί δεν γέννησε"
"Η Λόλα η αγελαδίτσα είναι ανύπαντρη"
Είσαι…
Είσαι εξουθενωμένη.
Και όταν δεν μπορείς να κοιμηθείς και δεν τρως καλά, τρελαίνεσαι.
Δεν βοηθάτε με την επίσκεψη στο νοσοκομείο μετά τον τοκετό.
Περιμένετε να αναρρώσουμε λιγάκι.
Μην είστε αδιάκριτοι, μην έρχεστε. Τι δουλειά έχετε εδώ πέρα;
Και μη λέτε ανέκδοτα σε εγκύους.
Οι φίλοι μάς κάνουν να γελάμε και μετά…
Όχι!
"Βοήθα με, Θεέ μου".
"Τι ωραία…"
Ο Χριστός αναστήθηκε, σωστά;"
"Την τρίτη μέρα".
"Ωραίο το να πεθαίνεις για τρεις μέρες".
"Τρεις μέρες".
Αν είσαι όμορφη μετά από 8ωρο ύπνο ομορφιάς,
φαντάσου να 'σουν νεκρή για τρεις μέρες.
"Θα σε εκτιμούν οι άλλοι, θα λένε
'Τι όμορφος άνθρωπος που ήταν'".
"Θα λένε 'Ήταν η γυναίκα της ζωής μου,
αν ήταν ακόμα ζωντανή, θα της είχα κάνει πρόταση γάμου'".
"Τρεις μέρες".
"Και μετά επιστρέφεις με φτιαγμένο μαλλί, με λευκό φόρεμα".
Τρελαίνεσαι!
Οι ορμόνες σου είναι ένα χάλι μαύρο, όπως και το σώμα και το μυαλό σου.
Τα ρούχα δεν σου κάνουν. Όταν γεννήσεις, ψάχνεις ρούχα.
Για το νομικό σύστημα της Κολομβίας,
πρέπει να δηλώσεις το παιδί στο ληξιαρχείο μετά τη γέννηση.
Και του δίνεις όνομα που θα μισεί για όλη τη ζωή του.
Θα το αλλάξει. Δεν θα τη λένε Λίσεθ Τζοχάνα για πολύ καιρό.
Το Λίσεθ Τζοχάνα Περέιρα Ορδονιέζ είναι μεγάλο όνομα.
Θα βρεις πιο μικρό όνομα, πιο εμπορικό.
Κάποια γελάει εκεί πίσω επειδή έχει κι αυτή απαίσιο όνομα.
Γιατί είμαστε Λατίνοι και έχουμε κακό γούστο, δεν χορταίνουμε με τίποτα.
Κοιτάξτε με. Είπα "Έχω έξι δαχτυλίδια, θα τα βάλω για την παράσταση".
Πλεξούδα και τα λοιπά…
Από αυτή τη μεριά, είμαι σαν Βίκινγκ που πάει να ρημάξει χωριά.
Και από αυτή τη μεριά είμαι σαπουνόπερα.
Τα θέλουμε όλα.
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο στην ανθρώπινη ιστορία
που είμαστε υπερδιεγερμένοι, όπως τα παιδιά που κάνουν πολλά πράγματα.
Μου λέει "Ας ζωγραφίσουμε καρτούν".
Ζωγραφίζω πρόσωπα, μπαλόνια, τα πάντα όλα.
Πάει μεσάνυχτα και το παιδί…
Είμαστε μια υπερδιεγερμένη γενιά.
Είμαστε η μεσαία γενιά.
Μας μεγάλωσαν γονείς που δεν έλαβαν αγάπη και μας την έδωσαν.
Τη γαμήσαμε.
Είχαμε καλούς γονείς, οπότε πρέπει να 'μαστε καλά παιδιά.
Και οι γονείς μας το ξέρουν.
Με την πανδημία, τις καραντίνες, τα λοκντάουν
συνειδητοποιήσαμε πως είναι τα νέα μας παιδιά.
Οι γονείς αυτής της γενιάς είναι τα νέα παιδιά.
Δεν φέρονται σαν γονείς, έπρεπε να μεγαλώσουν γρήγορα.
Σε πολύ νεαρή ηλικία.
Παντρεύτηκαν στα 20 τους, δεν είχαν ζωή.
Οπότε, όταν κλείνουν τα 40 ή τα 50, φέρονται σαν έφηβοι.
Πόσο γρήγορα μεγαλώνουν…
Οι γονείς είναι τα νέα παιδιά.
Γιατί κάνουμε μεγάλες προσπάθειες
για να τους μάθουμε τρόπους να αμύνονται στον μοντέρνο κόσμο μας.
Κάνεις οικονομία για να τους πάρεις σύγχρονο κινητό.
Επενδύεις χρόνο και χρήματα για να τους κάνεις μαθήματα,
σαν βίντεο σε αργή κίνηση,
για να το καταλάβουν.
Και μετά από τόση προσπάθεια, ούτε που το σηκώνουν όταν τους τηλεφωνούμε.
Γιατί αν υπάρχει κάποιος…
Σε κατάσταση ανάγκης,
σου λένε "Ξέρεις πως πάντα θα σε στηρίζω".
Μαλακίες!
Όταν φεύγεις απ' το σπίτι τους, οι γονείς δεν θέλουν να σε ξέρουν.
Καταλαβαίνεις, είναι κουρασμένοι και άρρωστοι.
Αλλά δεν απαντούν στις κλήσεις μας.
Έχουν τη δικαιολογία "Γλυκιά μου, δεν ξέρω από τεχνολογία".
Λες ψέματα, γυναίκα μου!
Σε έχω δει να στέλνεις στικεράκια με τον Τουίτι.
Χωρίς πλάκα…
Τους καταλαβαίνουμε.
Τώρα καταλαβαίνω πολλά.
Όσο μεγαλώνεις, όσο ενηλικίωνεσαι…
Ή στην περίπτωση της γενιάς μου, δεν είμαστε πλήρως ενήλικες.
Είμαστε ενήλικες από άποψη ηλικίας,
αλλά όχι ώριμοι.
Πραγματικά.
Είμαι 35 και έχω γιο. Τι είναι όλες αυτές οι μαλακίες;
Το ξέρω, βρισκόμαστε σε άρνηση.
Αυτό είναι.
Οι μοντέρνοι ενήλικες δεν είναι όπως των παλιών γενεών.
Γιατί, όταν ήμουν μικρή, μια 35χρονη θεωρούνταν μεγάλη.
Όταν είσαι μικρή και βλέπεις κάποια που είναι 35, λες "Κοντεύει να πεθάνει".
Όχι πια. "Δεν είμαι μεγάλη".
Είσαι ενήλικας, αλλά όχι ώριμη.
Έχουμε ενήλικη ζωή, ενήλικη δουλειά, ενήλικους μισθούς.
Και για τι; Τους ξοδεύουμε σε εφηβικές μαλακίες.
Γιατί αυτό είμαστε.
Είμαστε ανώριμοι.
Αρνούμαστε να μεγαλώσουμε. Μας είναι δύσκολο.
Είμαστε "εφηβενίληκοι" κατά βάθος.
Και το καταλαβαίνω, δεν είναι εύκολο πράγμα.
Και από όταν είσαι μικρή, σε πιέζουν να μεγαλώσεις.
Μια συνήθης συζήτηση μεταξύ ενήλικα και παιδιού,
ενήλικα που δεν ξέρει να μιλάει σε παιδιά, είναι
"Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;"
Αν ξέραμε τότε ό,τι ξέρουμε τώρα, θα λέγαμε
"Ξέχνα το, δεν θέλω να μεγαλώσω!"
Σωστά;
Μας πιέζουν συνέχεια να πάρουμε βιαστικές αποφάσεις για τη ζωή μας.
Οι σημερινοί ενήλικες έχουμε άγχος, κατάθλιψη, ταχύτητα, αμεσότητα.
Όλα τρέχουν γρήγορα και όλα μεγαλώνουν συνεχώς.
Δεν αντέχω τα 16 δευτερόλεπτα που περιμένω μεταξύ επεισοδίων.
Είσαι εκεί, όλα τρέχουν γρήγορα, όλα συμβαίνουν τώρα.
Αλλά θέλουμε όλα να έχουν καλή ποιότητα και να κρατήσουν για πάντα.
Βρισκόμαστε σε μια εποχή
που υπάρχει υπερβολική παρότρυνση, υπερβολική θετικότητα.
"Τι είναι αυτό που θέλεις; Ζήτα το από το σύμπαν".
"Αν το ζητήσεις αρκετά,
με επιμονή και πειθαρχία, θα γίνει δικό σου".
Είμαστε η γενιά του "Ξέχνα το, άσ' το και θα γίνει".
Ποιος μας λέει "Κόπιασε, θα πάρει έναν χρόνο";
Κανείς δεν μας το λέει αυτό.
Αν δεν μ' αρέσει μια σχέση λέω "Ξέχνα το".
"Αν σε κάνει να κλαις, δεν αξίζει τα δάκρυά σου".
Μαλακίες!
Γιατί αυτοί που αγαπάμε πιο πολύ είναι αυτοί που μας θυμώνουν πιο πολύ.
Αυτοί που αγαπάμε πιο πολύ μας κάνουν να κλαίμε χειρότερα.
Ειδικά τα παιδιά μας.
Αυτοί που αγάπαμε πιο πολύ είναι αυτοί που μισούμε πιο πολύ,
δύο, τρεις φορές τη βδομάδα.
Για παράδειγμα, αν είσαι σε στοργική σχέση
δεν ρωτάς τον εαυτό σου δυο φορές τη βδομάδα
"Τι έχω κάνει με τη ζωή μου, ρε γαμώτο;"
Τότε δεν τον αγαπάς.
Και ζούμε με υπερβολική θετικότητα.
"Τι θες να πετύχεις; Θα καταφέρεις ό,τι θελήσεις".
Ναι, αλλά όχι.
Ακούγεται ωραίο, το ξέρω. Και χρειάζεσαι τέτοιες ενθαρρύνσεις.
Αλλά, στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θες.
Δεν είμαστε καλοί σε μερικά πράγματα.
Είμαστε καλοί σε κάτι, ο γείτονάς μας σε κάτι άλλο.
"Η δύναμη των ονείρων σου… Ό,τι ονειρεύεσαι είναι δυνατό".
Ναι, αλλά είναι πιο δύσκολο στη Λατινική Αμερική.
Ακούστε το παιδικό μου όνειρο.
Όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω καλλιτεχνική πατινέρ.
Στην Κούκουτα, ρε φίλε!
Για όσους δεν ξέρουν, πόλη είναι…
Πραγματικά…
Οι χώρες μας δεν ξέρουν από εποχές.
Στην πόλη μου είναι όλο τον χρόνο καλοκαίρι.
Μια κρύα μέρα για μας
είναι κάτω από το μανγκόδεντρο στους 37 βαθμούς…
Εντάξει, λοιπόν.
"Μην κατηγορείς εξωτερικούς παράγοντες, ό,τι θέλεις είναι στο χέρι σου".
Ας πούμε πως είναι αλήθεια.
Πρέπει να αναλάβουμε ευθύνη.
Εγώ, καλλιτεχνική πατινέρ!
Κοντοστούπα.
Το καλλιτεχνικό πατινάζ είναι σπορ υψηλής απόδοσης.
Πρέπει να έχουμε αυτογνωσία.
Να ονειρεύεστε, αλλά να έχετε λίγη αυτογνωσία,
για να μη χαλάτε χρόνο σε ένα άφταστο όνειρο.
Εγώ; Αθλήτρια υψηλής απόδοσης;
Η ζωή τους είναι 100% θυσίες.
Αν κάποιος αξίζει σεβασμό και θαυμασμό, αυτοί είναι οι αθλητές.
Ειδικά οι Λατίνοι αθλητές.
Θέλει πολλές θυσίες, ρε γαμώτο.
Οι αθλητές τρώνε βραστό κοτόπουλο κάθε μέρα.
Εγώ…
Δεν κάνω ναρκωτικά, ούτε πίνω, αλλά το πάθος μου είναι το φαγητό…
Με λίγη σαλτσούλα.
Όχι, πραγματικά.
Πρέπει να ονειρευόμαστε, αλλά να έχουμε και αυτογνωσία.
Μακάρι να μας είχαν διδάξει αληθινά πράγματα,
όχι παρακείμενες και υποτείνουσες,
αλλά "Σε τι είσαι καλή; Έλα, θα σε διδάξω".
Τα σχολεία δεν έχουν επαγγελματική κατάρτιση.
Είναι είτε "Ονειρέψου το" είτε "Μα τι κρίμα…"
Αυτογνωσία.
Την είχα από μικρή και ευχαριστώ τον Θεό γι' αυτό.
Ήξερα την πορεία μου από μικρή.
Ό,τι μάθημα κι αν έκανα,
πάντα μου έλεγαν "Περέιρα, κάνε ησυχία εκεί πίσω".
Στο κολέγιο μού έλεγαν "Θα μας πεις κι εμάς;" Αυτό κάνω τώρα.
Είναι δύσκολο να βρεις τη γαλήνη,
ειδικά τώρα που είναι υποχρέωσή μας να 'μαστε χαρούμενοι.
Ναι, τώρα έχουμε κάποιον για να συγκρίνουμε τον εαυτό μας
και αυτό είναι πολύ τοξικό.
Ακολουθούμε διάσημους που μας λένε ότι όλα είναι δυνατά. Μαλακίες!
Αν είσαι ελεύθερη, πάντα υπάρχει κάποια καλύτερη.
"Είναι ελεύθερη, αλλά είναι σέξι".
"Κάνει γυμναστική και δεν τρώει όσο εγώ".
"Η εικόνα δεν είναι το παν, αλλά εκείνη περνάει καλύτερα".
"Μεθάει και βγαίνει ραντεβού με Αυστραλούς".
Λες θετικά "Μπορεί να συμβεί και σε μένα. Θα το προσπαθήσω!"
"Εγώ δεν θα καταλήξω με τον γλοιώδη του γραφείου".
"Μπορώ να τα καταφέρω".
Γιορτάζω τα γενέθλιά μου σε περιοχή που κάθονται ξένοι.
Καθόμαστε και φέρνω τις πιο άσχημες φίλες μου.
Υπάρχει πάντα κάποιος Αυστραλός που είναι μακρύ σόι των Χέμσγουορθ.
Θέλω έστω και μια σταγόνα από το DNA τους.
"Μπορεί να συμβεί και σε μένα".
Ο τύπος ήρθε στην Κολομβία
επειδή κατασκευάζει μηχανήματα που κάνουν τρύπες σε χάρτινα κυπελλάκια.
Έτσι γίνονται πλούσιοι αυτοί από τις ανεπτυγμένες χώρες.
Και νόμιμα.
"Μπορεί να μου συμβεί". Μιλάει Αγγλικά.
Είμαι μεθυσμένη, μιλάω Αγγλικά. "Μπορεί να μου συμβεί".
Μιλάμε για όνειρα,
το τι ζητάς από το σύμπαν.
Και σίγουρα πιστεύω πως πρέπει να ονειρευόμαστε,
να ευχόμαστε, να θέλουμε, να έχουμε στόχους.
Θα μου πείτε "Όχι, δεν κατασταλάζω, θέλω κάποιον καλύτερο".
"Θέλω τον Αυστραλό μου".
"Ή Κολομβιανό που να μοιάζει με Αυστραλό".
Μπορείτε να έχετε τον άντρα των ονείρων σας.
Δεν είναι τα όνειρα το πρόβλημα, αλλά το πώς ονειρεύεσαι.
"Βάλε στόχο".
Αυτός είναι ο στόχος, ο άντρας των ονείρων σας.
Μπορεί να μην είστε η πρώτη γυναίκα του.
Ίσως να 'στε η δεύτερη ή η τρίτη
ή η ερωμένη του για ενάμιση χρόνο.
Αλλά μπορεί να σας συμβεί.
"Βάλτε στόχο".
Ο άντρας των ονείρων σας είναι εκεί.
Ίσως να μην έχει λεφτά,
γιατί τα διαζύγια είναι ακριβά.
Μπορεί να μην είναι υγιής, γιατί πάρταρε πολύ όταν ήταν νεαρός.
Μπορεί…
να είναι γάμησέ τα.
Αλλά τότε είναι πιο ευγνώμονες. Ο κουρασμένος άντρας είναι πιστός.
"Βάλτε στόχο".
Είμαστε η μεσαία γενιά.
Και δεν εννοώ από ηλικία, γιατί δεν είναι καν ξεκάθαρο.
Ήθελα να γεράσω, να γίνω μια γριά που μιλάει στα φυτά της.
Αυτό ήθελα.
Πλέον δεν μπορείς να γεράσεις, κάθε μέρα η νεότητα επεκτείνεται.
"Τα 15χρονα είναι τα νέα 8χρονα".
"Οι 20άρηδες είναι τα νέα 12χρονα".
"Οι 25άρηδες είναι τα νέα…"
Γιατί θες να είσαι στα 20, όταν είναι η χειρότερη ηλικία;
Είσαι τίγκα στο άγχος.
Είσαι σέξι και δεν το ξέρεις. Είσαι ελεύθερη και δεν το ξέρεις.
Έκανα πολλά λάθη στα 20 μου, ένα από αυτά το ότι δούλευα σκληρά.
Πέρασα τα 20 μου δουλεύοντας για τα 30.
Καλό, αλλά σπατάλησα χρόνο.
Δεν ταξίδεψα με τους φίλους μου.
Δεν ήμουν τσούλα…
Ήμουν πολύ καθωσπρέπει.
Και το κακό είναι πως ο χρόνος δεν συγχωρεί.
Όλοι κατευθυνόμαστε στο ίδιο μέρος.
Δεν έχω αποδείξεις. Η συμβουλή μου για τη νεολαία…
Συγχωρέστε με, γονείς…
Αλλά αν κάποιος σου ζητήσει γυμνή φωτογραφία, στείλ' την.
Σε πέντε με έξι χρόνια, θα τον έχεις ως σύσταση.
"Κάνε μου μια χάρη. Παλιά σου έστειλα γυμνή φωτογραφία".
"Ο άντρας μου δεν πιστεύει ότι ήμουν σέξι. Μου τη στέλνεις;"
"Βάλτε στόχο". Σωστά;
Είμαστε η μεσαία γενιά, η γενιά της μετάβασης.
Ζήσαμε πολλά περίεργα πράγματα. Η πανδημία είναι ένα από αυτά.
Αλλά και περάσαμε δύσκολες και περίεργες μεταβάσεις.
Πήγαμε από το αναλογικό στο ψηφιακό.
Νικήσαμε μάχες που ξεχάσαμε
και τώρα είμαστε πιο μαλθακοί.
Εμείς, που υπομείναμε
τις στιγμές που τα ξαδέρφια μας μας πλάκωναν στο ξύλο και επιτρεπόταν.
Δεν ξέρω για εσάς, που είστε ένα μάτσο αριστοκράτες,
ζάπλουτοι από τη μέρα που γεννηθήκατε…
Αλλά άνθρωποι σαν κι εμένα,
δεν μπορούσαμε να πάρουμε βιβλίο Άλγεβρας για το σχολείο.
Το έπαιρνες από τον προηγούμενο.
Αν όχι, μεταχειρισμένο.
Και κουβαλάει κληρονομιά, DNA, ιστορία.
Ατόμων που ήταν 13 ή 14 χρονών…
Είχε βυζιά, πούτσες, κουτσομπολιά.
Για να λύσεις μια εξίσωση, έμπαινες στη διαδικασία του…
"Τι είναι αυτό από κάτω, Χ ή Υ;"
Είμαστε στη μέση.
Και ανέλυσα τον εαυτό μου, μιας και είμαι η μόνη που μπορώ να με κρίνω,
γιατί πιστεύω πως στην εποχή μας οι απόψεις χρησιμοποιούνται λάθος.
"Έχω την άποψή μου, δέξου την όπως θες εσύ".
"Τα λέω όλα έξω απ' τα δόντια". Όχι, είσαι κακιασμένη.
Όχι.
Αυτό είναι άδικο.
Δεν μπορείς να έχεις την προσωπικότητά σου ως δικαιολογία για να πληγώνεις κόσμο.
Τα αισθήματα των άλλων δεν μετράνε;
Η γενιά μας φταίει, η υπερβολική θετικότητα και ενδυνάμωση.
Όχι η γυναικεία ενδυνάμωση.
Συνέχεια λέμε "Είσαι απίστευτη, τα αξίζεις όλα".
"Ποιος αξίζει εσένα; Κανένας".
Σκατά.
Ποιος είναι φυσιολογικός, ποιος είναι μέτριος; Κανείς, σωστά;
Εγώ με θεωρώ μέτρια.
Είμαι μέση ενήλικας. Ονόμασα την παράσταση Ενηλικίωση.
Είμαι στη μέση.
Δεν είμαι πολύ ψηλή, δεν λένε "Κοίτα την καμηλοπάρδαλη!"
Ούτε είμαι πολύ κοντή για να λένε "Κοίτα τον στούμπο".
Δεν είμαι τόσο άσχημη ώστε το Netflix να πει
"Ας φτιάξουμε σαπουνόπερα από τη ζωή της".
"Μεταγλώττιση σε 37 γλώσσες".
"Να είναι πάντα στα τοπ 10".
"Να το βλέπουν δυο φορές τον μήνα".
Όχι.
Ούτε είμαι πολύ όμορφη ή σέξι
για να πει η κοπέλα σας "Μην πας να τη δεις την τσούλα!"
Ένα πράγμα που σημαίνει πως δεν είμαι τόσο όμορφη…
Κανείς δεν αμφισβήτησε την επιτυχία μου.
Όλοι ξέρουν πως έχω δουλέψει για να επιτύχω.
Οπότε, δεν είμαι τόσο σέξι.
Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο αντιθέσεις.
Είτε ταιριάζεις είτε όχι.
Πάντα μου συνέβαινε στη ζωή μου, δεν ταιριάζω.
Δεν μου κάνει το παντελόνι μου…
Πραγματικά υπάρχουν τα δύο άκρα σε πολλά πράγματα στη ζωή.
Για παράδειγμα, στην εκπαίδευση, το άκρο της αριστείας.
Μας λένε "Πρέπει να βάλεις στόχους".
Σε αυτό το άκρο, το παιδί…
Στην Κολομβία, ο μεγαλύτερος βαθμός είναι το πέντε.
Το παιδί που αρίστευσε με πέντε.
"Πήρες τον υψηλότερο βαθμό, Σάντρα".
"Το παιδί σας πήρε πέντε, φυσικά".
"Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει".
"Σαν τον μπαμπά του".
"Τι θα κάνουμε με το παιδί, Σάντρα;"
"Υποθήκη το σπίτι και πάμε Ντίζνεϊλαντ. Το αξίζει το παιδί."
Και από την άλλη, το άλλο άκρο, το παιδί που πήρε μηδέν.
"Μηδέν, Σάντρα, μηδέν!"
Πόσο χαζός πρέπει να 'σαι
για να πάρεις μηδέν;
Ούτε δεκαδικό, ούτε για τον χαρακτήρα σου.
Στην τάξη είναι σαν χαμένη ψυχή.
Είναι παρών, αλλά αόρατος.
"Σάντρα, το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει".
"Σαν τη μητέρα του το παιδί".
Και αναρωτιέμαι, αν αυτά είναι τα άκρα,
τι γίνεται με το παιδί που περνάει με 3,1;
Αξίζει τίποτα το άθλιο επίτευγμά του;
Άσκοπη η προσπάθειά του;
Ναι, γελάστε μαζί του.
Ήμασταν στ' αλήθεια τόσο άριστοι στο σχολείο
που ποτέ δεν είπαμε αυτήν τη φράση;
"Δάσκαλε…"
"Δεν θα γράφουμε εξετάσεις όταν πεθάνουμε".
"Τι σας είναι το 0,1; Τίποτα".
"Για μένα το 0,1 είναι το μέλλον μου, καθηγητά".
Σωστά; Πρέπει να παίρνουμε πέντε σε όλα τα μαθήματα.
Αυτό είναι το σύνθημα, "Όλα είναι δυνατά".
Μαλακίες!
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις.
Υπάρχουν δεξιότητες και ταλέντα που δεν έχουμε.
Όσο πιο νωρίς μάθεις ποιο είναι το ταλέντο σου,
τόσο λιγότερο απογοητευτική θα είναι η ρημάδα η ζωή σου.
Αυτό που λένε "Είσαι άριστη, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα".
Ως γονείς, περνάμε αυτό το άγχος γενεών στα παιδιά μας.
Το είδα και μόνη μου.
Βλέπεις το παιδί να χειροκροτάει ρυθμικά…
"Μαθήματα ντραμς για ιδιοφυή δίχρονα".
Έτσι συμβαίνει.
Σωστά;
Η προηγούμενη γενιά, άκρως αντίθετη.
Όλα περνούσαν απαρατήρητα. "Γιε μου, παίζεις σαξόφωνο;"
Τίποτα.
Δεν θα περάσει στην επόμενη,
γιατί θα 'χουν μόνο γάτες και φυτά.
Είμαστε η μεσαία γενιά.
Δεν έχουμε γαλάζιο αίμα, μα 0 θετικό.
Πού είναι οι 0 θετικοί μου;
Ναι, είμαστε φθηνότεροι.
Είμαστε πιο συνηθισμένοι.
Αλλά ποιος νικάει σε περίπτωση ατυχήματος;
Δεν μας βλέπετε να λέμε
"Σας παρακαλώ, δωρίστε, δεν βρίσκουμε αίμα".
Με τίποτα! Έχουμε υπεραρκετό αίμα.
Γι' αυτό κάνουμε πλαστικές με πλάσμα με αιμοπετάλια και τέτοιες μαλακίες.
Φτηνό αίμα.
Πληβείοι.
Φτωχή, αλλά τίμια κληρονομιά.
Ως γενιά, είμαστε πολύ ανώριμοι σε σχέση με τους γονείς μας.
Αλλά είμαστε πολύ πιο υπεύθυνοι.
Εξιδανικεύουμε το παρελθόν. "Οι παλιοί γονείς ήταν καλύτεροι".
Μαλακίες. Ήταν ανεύθυνοι.
Μα τι θράσος! Έκαναν 13 παιδιά με βασικό μισθό.
Πάρτε για παράδειγμα, τη δικιά μας σχέση με τα φυτά.
Παλιά είχαν συναισθηματική και υπεύθυνη σχέση με τα φυτά.
Οι γιαγιάδες μας ήξεραν τα ονόματά τους και τις χρήσεις τους.
Όλες αυτές τις μπούρδες. Ήξεραν όλα τα ονόματα.
Τα πότιζαν και τα κλάδευαν σωστά.
Αυτή η γενιά λέει "Δεν έχω φυτά, ας σώσουμε τον Αμαζόνιο".
Άλλη μια τεράστια ευθύνη.
Κι εμείς, οι άνθρωποι στη μέση…
Βαθμός 3,1.
Λέμε πως έχουμε φυτά, ενώ έχουμε, τι;
Βοηθήστε με, τι έχετε στο σπίτι σας;
Κάκτο, σωστά;
Κάποιοι λένε "Κάκτο; Εγώ έχω παχύφυτο".
Κοπελιά μου…
Πριν πέντε χρόνια, θεωρούνταν ζιζάνιο.
Μας αρέσει όχι επειδή είναι όμορφο,
αλλά επειδή νιώθουμε υπεύθυνοι.
Μας κάνει να νιώθουμε πως δεν θα πεθάνει στα χέρια μας.
Ότι δεν είμαστε εσωτερικά νεκροί, επειδή τα φυτά τρέφονται με θετική ενέργεια.
Το να 'χεις κάκτο ή παχύφυτο δεν είναι σαν να 'χεις φυτό,
θέλουν τρεις σταγόνες νερό, που μπορεί να 'ναι και δάκρυα, κάθε τρεις μήνες.
Είναι και κακάσχημα!
Γι' αυτό η προηγούμενη γενιά είχε όμορφα φυτά σε κουβάδες.
Η γενιά μας έχει άσχημα φυτά σε όμορφες γλάστρες.
Η γλάστρα είναι ένα χρυσό κρανίο.
Ένα πορτραίτο της Πριγκίπισσας Νταϊάνα, και τα μαλλιά της πετάνε…
Το φυτό, κακάσχημο το γαμίδι.
Είμαστε στη μέση.
Είμαστε η μεσαία γενιά, 3,1.
Για παράδειγμα, τα άκρα της ομορφιάς.
Και η ομορφιά έχει δύο άκρα.
Το κλασικό άκρο ομορφιάς, η οφθαλμοφανής ομορφιά.
Φυσικά, τώρα λέμε πως όλοι είμαστε όμορφοι.
Ναι…
Αλλά φαίνεται πιο πολύ σε μερικούς.
Υπάρχει η αναμφίβολη, κλασική ομορφιά.
Άτομα που βλέπεις και λες "Να ένας πανέμορφος άνθρωπος".
Άντρες που είναι όμορφοι και μετά το ξύρισμα.
Τέτοια ομορφιά εννοώ.
Όμορφες γυναίκες, με όμορφα πόδια, όμορφο πρόσωπο.
Χάνουν όλα τα λεφτά τους, χρεοκοπούν,
αγοράζουν ρούχα στο θριφτάδικο,
μπλουζάκι απομίμηση του ενός δολαρίου,
το δένουν κόμπο, το σκίζουν και το κάνουν μοδάτο.
Τέτοιοι άνθρωποι.
Και δεν μιλάω από ζήλια.
Αλλά κάνω μια μορφολογική παρατήρηση,
για τις αναλογίες της ανατομίας.
Πώς υπάρχουν τέτοιες κοιλιές;
Έτσι, σαν οδοντογλυφίδες.
Πώς μπορεί μια κοιλιά που είναι έτσι
να χωρέσει όλα όσα έχει μέσα;
Έχει πάγκρεας, εντόσθια,
δυόμισι μέτρα έντερα και όλα όσα έχουν μέσα.
Το στομάχι, το συκώτι,
τη χοληδόχο κύστη, τα νεφρά…
Πώς διάολο τα χωράει όλα αυτά;
Δεν είναι φυσιολογικό, δεν είναι ανθρώπινο.
Είναι ερπετά!
Σωστά;
Και έτσι είναι η κλασική ομορφιά.
Αλλά υπάρχει και το άλλο άκρο της ομορφιάς, η μοντέρνα ομορφιά.
Η σύγχρονη ομορφιά.
Η ομορφιά "χωρίς ταμπέλες", το οποίο γίνεται ταμπέλα από μόνο του.
Γράφουν "Οι αληθινές γυναίκες". Ούτε με αυτές μοιάζω, όμως.
"Δεν υπάρχω".
Είναι διαφορετική ομορφιά.
Τη βλέπεις και λες "Είσαι…"
"Είσαι… Τι είσαι;"
Αυτοί που έχουν στιλ, χάρη, που φαίνονται όμορφοι.
Έχουν σπυράκια, αλλά και πάλι είναι όμορφοι.
Πρόσωπο σαν τον γαλαξία, τρελά πράγματα.
Και τους πάει.
Φοράνε ριγέ, καρό, πουά, αθλητικά με σμόκιν και τους πάει.
Τέτοιοι άνθρωποι.
Έχουν χάρη. Νέα ομορφιά, μοντέρνα ομορφιά.
Και η ερώτησή μου είναι, αν δεν ταιριάζω εκεί,
για προφανείς λόγους…
Σήμερα δεν μετράει.
Γιατί με δέχεστε σήμερα,
αλλά θα με διώξετε αύριο όταν με δείτε μόλις ξυπνήσω.
Και αν δεν ανήκω ούτε στο άλλο άκρο, τότε πού ανήκω;
Στη μέση, φίλε. Ομορφιά 3,1.
Εμείς, που είμαστε όμορφες και άσχημες την ίδια βδομάδα.
Οι φυσιολογικοί άνθρωποι.
Τυπικοί άντρες με τυπικά σώματα.
Μερικές φορές έχουν κοιλίτσα και επίπεδο κώλο.
Τυπικοί.
Γυναίκες με τυπικά σώματα, που είναι μέγεθος 38C.
Για την πλάτη μιλάω, το στήθος είναι 34.
Αλλά είναι χρήσιμο, βάζεις πράγματα μέσα.
Αυτό που βρίσκω αστείο
είναι ότι το σώμα μας μας κοροϊδεύει.
Του φερόμαστε άσχημα, παραπονιόμαστε,
του βάζουμε μεγάλα φορτία.
Πολύ στρίμωγμα, πολύ μαρτύριο.
Οι κορσέδες το αποδεικνύουν.
Τίποτα πιο ειρωνικό από το σώμα μας που γερνάει,
γιατί κάνουμε τα πάντα
για να κερδίσουμε λίγα χρόνια νεότητας,
αλλά το σώμα μας συνεχίζει να γερνάει.
Και γερνάμε από την αρχή.
Για μένα η πιο αστεία στιγμή είναι όταν αντιλαμβανόμαστε το σώμα μας
και αρχίζουμε να έχουμε ανασφάλειες και περηφάνιες.
Το στάδιο της προεφηβείας, εκεί που ξεκινάει η εφηβεία.
Αυτό το στάδιο χτυπάει τους άντρες πολύ σκληρά.
Γιατί είναι κακάσχημοι σε αυτήν την ηλικία.
Περίεργοι, με μεγάλες μύτες, με μεγάλα κεφάλια και μικρά σώματα.
Σωστά; Και όλοι οι άντρες σε αυτήν την ηλικία εύχονταν να είχαν…
Γιατί είχαν το χνουδομούστακο…
Θέλανε αρρενωπό μουστάκι, πυκνό μούσι και φαβορίτες,
μεγάλες πλάτες, αρρενωπά μπράτσα,
αρρενωπά πόδια, τις τρίχες στο στήθος…
Και ποιος, με τα χρόνια, παίρνει αυτό που ήθελαν οι άντρες;
Εμείς οι γυναίκες!
Το να γερνάς είναι ειρωνεία.
Οι γυναίκες σε αυτήν την ηλικία θέλαμε να μεγαλώσουμε.
Γι' αυτό βάζαμε βαμβάκι και κάλτσες στα σουτιέν…
Οι πιο πολλές μας, σωστά;
Φυσικά, οι πιο ώριμες κοπέλες ήθελαν βιβλία, αλλά εγώ ήθελα βυζιά.
Και το αστείο είναι πως τα βυζιά που θέλαμε,
τα στητά, στρογγυλά και όμορφα, ποιος τα έχει με τα χρόνια;
Δεν υπάρχουν πιο όμορφα βυζιά
από αυτά ενός 62χρονου άντρα.
Είναι πανέμορφα.
Πανέμορφα.
Είναι στητά, στρογγυλά, με υπέροχες ρώγες.
Είναι χαριτωμένα, σαν νεαρά βυζιά. Είναι ολοκαίνουργια, τέλεια.
Είμαστε τυπικοί άνθρωποι, βρισκόμαστε στη μέση πολλών πραγμάτων.
Αλλά ζούμε μες στην άρνηση, νιώθουμε απροσάρμοστοι.
Πάντα χάβουμε τις φράσεις
"Αρίστευσε, είσαι απίστευτη και υπέροχη".
"Κανένας δεν σε αξίζει. Δεν λέγεται μοναξιά, αλλά αυτογνωσία".
Δεν θέλω να έχω άλλη αυτογνωσία.
Είμαστε στη μέση.
Και σε αυτό το άκρο, πάντα κάποιος κάνει λάθος
και από το λάθος γεννιέται μια ευκαιρία.
Μετά από το λάθος, πας για τατουάζ που γράφει "Σθένος ψυχής".
Μετά διαβάζεις βιβλίο, πας σε συνέδρια.
"Έμαθα κάτι από αυτό το λάθος μου,
ένα μάθημα που με ανέβασε ένα βήμα πιο πάνω στον κόσμο της επιτυχίας".
Άτομα από εκείνο το άκρο.
Και στο άλλο άκρο είναι αυτοί που κάνουν ένα λάθος
και λένε "Δεν το ξεπερνάω, θα γινόμουν ποδοσφαιριστής".
"Ήμουν καλός στο σχολείο, μου την έκανε ο διευθυντής".
Και μετά εμείς, στη μέση.
Εμείς στη μέση, οι 3,1 με αίμα 0 θετικό.
Κάνουμε λάθος και μετά τι κάνουμε;
Το επαναλαμβάνουμε.
Μια φορά, δυο φορές, το ξανακάνουμε.
Όσες φορές χρειαστεί μέχρι να το κουράσουμε.
"Μη με παίρνεις τηλέφωνο!" Τέτοια λάθη κάνεις.
Και στην αγάπη υπάρχουν τα άκρα.
Υπάρχει η κλασική αγάπη,
η αγάπη του θεάτρου που εκφράζεται με τον πιο ρομαντικό τρόπο,
η αφόρητη αγάπη μεταξύ νεαρών ερωμένων.
Η ρομαντική αγάπη του Σαίξπηρ, του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.
Αν δεν το διαβάσατε, ούτε εγώ το διάβασα, αλλά θα σας πω την ιστορία.
Λέει "Ιουλιέτα…
Σε είδα στο μπαλκόνι".
"Σε αγαπώ".
"Δεν σε ξέρω ως άνθρωπο, τα συναισθήματά σου και τις αξίες σου".
"Δεν ξέρω τίποτα για σένα, αλλά επιλέγω να σ' αγαπώ γιατί είσαι όμορφη".
"Ιουλιέτα, σε αγαπώ τόσο πολύ
που τα σόγια μας θα σκοτωθούν, θα μαχαιρώσουν τη μαμά μου, σιγά".
"Γιατί σ' αγαπώ, αν και δεν σε ξέρω".
"Αν χρεοκοπήσω, θα μου δώσεις χρήματα;"
"Αν αρρωστήσω, θα πλένεις τον πισινό μου; Σ' αγαπώ".
"Και αν δεν μας αφήσουν να αγαπιόμαστε, θα αυτοκτονήσουμε, Ιουλιέτα!"
Η ρομαντική, αφόρητη αγάπη.
Η κλασική αγάπη, σωστά;
Και στο άλλο άκρο βρίσκεται η μοντέρνα αγάπη, η προσεκτική αγάπη,
η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων που σκέφτονται,
που μέσα στην ατομικότητά τους επιλέγουν να μοιραστούν μονοπάτι ζωής.
Αυτούς που τους ρωτάς "Ακόμα νιώθεις το ίδιο γι' αυτόν;"
"Κοίτα…"
"Διαβάζω ένα βιβλίο μιας νευροψυχιατρικής κοινωνιολόγου,
είναι Γερμανίδα".
"Εξηγεί πως όταν νιώθεις τις πεταλουδίτσες,
είναι απλώς άγχος".
"Πως η αληθινή αγάπη σού φέρνει γαλήνη".
"Για να απαντήσω στην ερώτησή σου, δεν διαταράσσει τη γαλήνη μου".
Τι αγάπη είναι αυτή;
Η βαρετή αγάπη της γαμημένης σύνταξης.
Μια αγάπη που γεννήθηκε στη σύνταξη,
που από πάντα είχε φιλιά παντρεμένου ζευγαριού.
Μια αγαπή αποστειρωμένη.
Τι είναι αυτό…
Η καλύτερη αγάπη για εμάς στη μέση
είναι η χοροπηδηχτή αγάπη, η αγχωτική, που σε κάνει έξαλλη!
Η αγάπη που σε κάνει πιο αδύνατη, χειρότερο άνθρωπο, ψεύτρα.
Που γυρνάς νωρίς από τη δουλειά για να μπαλαμουτιάσεις.
Η ζουμερή αγάπη είναι τοξική.
Σωστά;
Οι περισσότερες σχέσεις που εξιδανικεύουμε και λέμε
"Τι ωραία σχέση, κράτησε ολόκληρη ζωή"
δεν είναι μεταξύ ανθρώπων που αγαπιόντουσαν συνεχώς.
Οι σχέσεις του "Είμαστε παντρεμένοι εδώ και 80 χρόνια".
Πόσα λάθη έχει χρειαστεί να ξεπεράσουν;
Γιατί πιστεύω πως η αληθινή αγάπη,
και έχω κάνει και έρευνα,
είναι μεταξύ δύο ανθρώπων…
Ελπίζω να 'ναι δύο, από τα βάθη της καρδιάς μου.
Ένας από τους δύο πάντα ερωτεύτηκε πρώτος,
ήταν πιο πολύ ερωτευμένος από τον άλλον,
έκανε πάντα καλές κινήσεις, ήταν αλληλοεξαρτώμενος,
έκανε πράγματα που ο άλλος δεν έκανε ποτέ μόνος του,
μέχρι που έπεισε τον άλλο ότι είναι καλή ιδέα το να αγαπιούνται.
Μετά ο άλλος ερωτεύτηκε.
Μόλις ερωτεύονται κι οι δύο, το πάνε εναλλάξ.
Σωστά;
"Σ' αγαπώ". "Δεν σ' αγαπώ αυτόν τον μήνα. Εσύ να μ' αγαπάς".
Παίζουν πινγκ πονγκ! "Μαλάκα!" "Σ' αγαπώ". "Μαλάκα".
Πάει μπρος πίσω…
Κανείς δεν το λέει, γιατί θέλουμε τη χαριτωμένη εκδοχή της αγάπης,
τη ρομαντική εκδοχή,
μια εκδοχή που μπορεί να μας κάνει περήφανους.
Θέλουμε η αγάπη να μας πετάει στα σύννεφα,
σαν στις ταινίες που βλέπαμε μικροί,
σε φάση…
"Καλημέρα, αγαπημένε μου".
"Ξύπνα, γλυκέ μου. Ο ήλιος ανέτειλε".
"Ψέματα λέω, κοιμήσου, αγάπη μου".
"Θα καθαρίσω το μπάχαλο που κάναμε μες στο πάθος μας".
"Θεέ μου, τι είναι αυτό;"
"Το βρόμικο σώβρακο του αγαπημένου μου".
"Ονειρεύτηκα ένα φιλί αγάπης,
έναν πρίγκηπα να με φιλάει".
"Σε μια σταθερή και μακροχρόνια σχέση".
"Επειδή δεν πηδηχτήκαμε
πριν απ' τον πρώτο μήνα".
Μάλλον δεν θα συμβεί έτσι.
Και δεν γίνομαι αρνητική.
Περνάμε πολύ χρόνο κοιτάζοντας τις σχέσεις των άλλων.
Και οι συγκρίσεις που κάνουμε είναι άδικες προς τον εαυτό μας.
Γιατί οι άνθρωποι στο ένα άκρο δεν είναι υπεύθυνοι για το άλλο.
Μερικά πράγματα δεν μας τα λένε, όπως τα γονίδια.
Έχουμε διαφορετικά γονίδια.
Η οικογένειές μας είναι από διαφορετικά μέρη.
Είμαι από τις Άνδεις, έχω προγόνους ιθαγενείς.
Μουίσκα, Αζτέκους, Ίνκα, Ταΐνο, Μοτιλόν.
Που σκαρφάλωναν συνεχώς τα βουνά.
Γι' αυτό οι Λατίνες έχουμε μεγάλους κώλους.
Και έχουμε κοντά πόδια, γιατί όταν περπατάς πολύ, δεν μεγαλώνουν.
Όλα κληρονομούνται, προέρχονται από κάπου, σωστά;
Πρέπει να 'μαστε πιο δίκαιοι όταν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους.
Και πιστεύω πως οι φωτογραφίες των άλλων
μας κάνουν να αμφισβητούμε τον εαυτό μας.
Πίσω από μια φωτογραφία, για παράδειγμα, βρίσκεται μια γυναίκα.
Μια μαμά που βλέπεις και λες "Έχει έφηβες κόρες, ένα αγοράκι
και έναν πλούσιο άντρα που την αγαπάει".
"Πώς το έκανε;"
Στέκεσαι και λες "Μα πώς το έκανε;"
Υπάρχει μια ιστορία πίσω από τη φωτογραφία.
Γιατί ξέρω τις ιστορίες πίσω από τις δικές μου.
Και πιστεύω πως πίσω από μία χαρωπή φωτογραφία,
κρύβεται…
"Αντρέα! Καμίλα!"
"Ελάτε εδώ! Τι έγινε;"
"Σας περίμενα. Που είστε;"
"Ντυθήκατε;"
"Τι μαλακίες είναι αυτές; Βγάλ' το! Κάστινγκ για το OnlyFans κάνεις;"
"Τι έχεις στα μαλλιά σου; Σαν καλικάντζαρος είσαι!"
"Πράσινα μαλλιά; Λατίνα είσαι! Κανείς δεν γεννιέται με πράσινα μαλλιά".
"Ωρίμασε, ηλίθια! Είσαι μεγάλη πια".
"Έλα εδώ αμέσως τώρα!"
"Χάιμε".
"Ντάνιελ;"
"Άσε κάτω το γαμίδι το βιντεοπαιχνίδι!"
"Είσαι μπαμπάς!"
"Έπρεπε να με βοηθάς με τον γιο μας, όχι να παίζεις FIFA!"
"Όπως ήσουν άθλιος στο ποδόσφαιρο, έτσι είσαι και στο FIFA!"
"Χαίρομαι που ο Αργεντινός διαιτητής σε προσβάλλει που είσαι ηλίθιος!"
"Είμαι ξύπνια απ' τις 4 το πρωί".
"Έκανα γιόγκα, έγραψα στο ημερολόγιο ευγνωμοσύνης μου
τις αποφάσεις μου".
"Όλα σκατά!"
"Θέλετε τέσσερα διαφορετικά πρωινά γιατί η μία είναι βίγκαν".
"Βίγκαν! Και τρώει κοτόπουλο, βοδινό και λουκάνικα!"
"Είναι από νεκρά ζώα! Οι βίγκαν δεν σκοτώνουν ζώα, ηλίθια!"
"Ο άντρας έχει δυσανεξία στη λακτόζη".
"Τώρα, στο σπίτι μας".
"Γιατί έξω σε έχω δει να τρως πίτσες και διπλά τσίζμπεργκερ".
"Έχουν λακτόζη!"
"Ως γυναίκα έχω πάει πίσω 15 χρόνια κοινωνικής προόδου
εξαιτίας σας, ρε μπάσταρδοι!"
"Ούτε μια οικογενειακή φωτογραφία στα 35α γενέθλιά μου δεν μπορώ να έχω;"
"Ελάτε εδώ αμέσως!"
"Χαμογέλα, βλάκα,
γιατί για τα σιδεράκια σου δεν πήγαμε ταξίδι στην Καρταχένα".
"Η οικογένειά μου, το καλύτερο δώρο μου".
Ποτέ δεν ξέρεις πόσο πεινάει κάποιος άλλος.
Ποτέ δεν ξέρεις πώς νιώθουν οι άλλοι.
Ποτέ δεν ξέρεις, σωστά;
Παρόλο που μεγαλώσαμε και τώρα είμαστε "εφηβενήλικες",
εμάς στη γενιά μου μας λείπει η μητέρα μας.
Τώρα που είμαι μαμά, καταλαβαίνω.
Όταν είσαι νέα, πάντα βρίσκεσαι στο ένα άκρο.
λες "Μαμά, μην επεμβαίνεις στη ζωή μου".
"Μην παίρνεις αποφάσεις για μένα, ξέρω τι κάνω".
"Μην μπλέκεσαι στις αποφάσεις μου, σεβάσου την ιδιωτικότητά μου".
Και μετά μεγαλώνεις, κάνεις παιδί.
"Σε παρακαλώ, μανούλα,
δεν ξέρω τι να κάνω στη ζωή μου".
"Πες μου, δεν ξέρω τι να κάνω".
"Μαμά, στο διάολο η ιδιωτικότητα".
"Έλα να ζήσεις μαζί μου".
Οι πιο πολλοί ενήλικες της γενιάς μου θέλουν υποκατάστατο μαμάς.
Όλοι νιώθουμε πως θέλουμε λίγα χρόνια ακόμα.
Γι' αυτό αγοράζουμε ρολόγια που είναι σαν μαμάδες.
"Ανάπνευσε, κοιμήσου, ξύπνα".
"Κάθισε ίσια, θα καμπουριάσεις".
Αυτό θέλεις…
Και μεγαλώνουμε επανειλημμένα.
Σε μεγάλωσε όχι μόνο η οικογένεια και το σχολείο σου,
αλλά και το γούστο σου, όλα όσα καταναλώνεις.
Όλα μας διαμορφώνουν, πρέπει να προσέχουμε τι καταναλώνουμε.
Να είμαστε επιλεκτικοί.
Μας μεγαλώνουν οι φίλοι μας,
οι βαθιές συζητήσεις του πεζοδρομίου στις 4 τα ξημερώματα.
Πολλά πράγματα μάς μεγαλώνουν.
Μας μεγάλωσαν οι άνθρωποι που ήμασταν μαζί και τους αφήσαμε.
Μας μεγάλωσαν αυτοί που μας άφησαν.
"Ευχαριστώ. Να σ' έχει καλά ο Θεός που δεν με θέλεις".
Και μας μεγαλώνει το γούστο μας.
Και οι ταινίες με τα μηνύματά τους.
Μ' αρέσουν οι ρόλοι που έχουν σήμερα οι γυναίκες,
οι δυνατές χαρακτήρες και τα λοιπά.
Δεν μ' αρέσει που πάντα είναι το ίδιο.
Οπότε, για να ξεχωρίσει η γυναίκα, βάζουν έναν μαλάκα συμπρωταγωνιστή.
Υπάρχουν γυναίκες χαρακτήρες που έχουν διαμορφώσει εμένα
και πολλούς ανθρώπους.
Και δεν μ' αρέσει πως τις χειρίζονται,
γιατί πιστεύω πως περνάνε λάθος μήνυμα.
Μία από αυτές είναι η Ερμιόνη Γκρέιντζερ από την ιστορία του Χάρι Πότερ.
Για μένα, είναι η πιο κουλ σε όλη την ιστορία.
Θα έπρεπε να λέγεται Ερμιόνη Γκρέιντζερ όλη η ιστορία.
Γιατί;
Γιατί χωρίς αυτήν, δεν θα υπήρχε το Χάρι Πότερ, μόνο ένα μισό βιβλίο.
Δεν θα είχε επιβιώσει χωρίς αυτήν. Δεν το λέω από φεμινισμό, είναι αλήθεια.
Η κοπέλα ήταν η πιο κουλ απ' όλους.
Και εκπροσωπεί εμάς τις ξερόλες με άσχημα μαλλιά
που τρώνε απορρίψεις.
Λατρεύω αυτήν τη χαρακτήρα, μας ενδυναμώνει.
Σκεφτόμαστε "Η Ερμιόνη είναι πολύ κουλ. Είμαι σαν αυτήν".
Και παίρνουμε τη φούστα με τις πιέτες.
"Ντύνομαι Ερμιόνη στα 35 μου".
"Δεν με νοιάζει, τη θαυμάζω".
Και στην τελική σκηνή, τι μας δείχνουν;
Το κρυφό, τοξικό νόημα.
Η Ερμιόνη πάει τα παιδιά της στο σχολικό,
με τον χοντρό άντρα της…
Τον Ρον!
Παντρεύτηκε τον Ρον. Το κρυφό νόημα είναι πως τα σκάτωσε.
Η Ερμιόνη, με το μαλλί χάλι, σακούλες στα μάτια και παλιά φούστα.
"Ποιος της είπε να παντρευτεί;"
Τα γάμησε όλα, κατέστρεψε την καριέρα της ως μάγισσα.
Αυτή είναι η τιμωρία που η κοινωνία δίνει στις γυναίκες.
Αν κάνουμε παιδιά, το μήνυμα είναι "Σίγουρα θα τα σκάτωνε όλα".
"Τι θα κάνει τώρα; Για πες μου".
Είναι λάθος!
Έχουμε γυναίκες χαρακτήρες που μας εμπνέουν και τις καταστρέφουν.
Για παράδειγμα, η Νταινέρυς Ταργκάρυεν από το Game of Thrones.
Δεν πειράζει αν δεν το είδατε.
Είναι μια σειρά γεμάτη ίντριγκες, αδικίες, διχόνοια, βρομοδουλειές.
Είναι σαν…
Σαν Λατινοαμερικανικές ειδήσεις, το ίδιο πράγμα.
Το έχουν μεταγλωττίσει στα Μεξικανικά Ισπανικά.
Τα θαλάσσωσαν. Έπρεπε να μεταγλωττίσουν στο Κάλι της Κολομβίας.
Λέγεται Νταινέρυς Ταργκάρυεν.
"Ποια είμαι; Πώς με λένε; Το όνομά μου;"
"Η βασίλισσα της φωτιάς, μπήκες; Η βασίλισσα των Πρώτων Ανθρώπων".
"Δεν καίγομαι, είμαι η φωτιά".
Θα ήταν πολύ πιο κουλ.
Αυτή η γυναίκα είναι η πρωταγωνίστρια της σειράς.
Και πού το πρόβλημα;
Είναι εγγενώς ηγέτης, ισχυρή και άφθαρτη γυναίκα.
Αυτό που είναι το θέμα της σειράς, όμως,
είναι το ποιον θα επιλέξει για ερωμένο της.
Έχει πολλές επιλογές. Αυτό είναι το πρόβλημα.
Τεράστιο πρόβλημα.
Ο πρώτος άντρας της ήταν από προξενιό.
Έτσι όπως ήταν, δεν μας πειράζει, όμως.
"Μπαμπά, μαμά, εμπρός. Ας αρχίσουμε τις διαπραγματεύσεις".
Σωστά;
"Τι κρίμα, παντρεύτηκα τον Καλ Ντρόγκο".
Έγινε χήρα στα 16 της και πλούτισε.
Εξηγήστε το σε όποιον δεν ξέρει.
Ο δεύτερος, από τους πολλούς…
Ένας εκτελεστής τής φέρνει τα κεφάλια των εχθρών της.
"Δικό σου το σώμα μου" της λέει. Το παίρνει.
Αλλά έχει δύναμη, βαριέται.
"Αντίο, καλή τύχη, δεν θέλω τόσο πάθος",
Τρίτη επιλογή, ένας γέρος.
Και όχι κάνας παλιόγερος,
σαν τον γείτονα στο μαγαζί που του δίνεις κέρμα για το λαχείο.
Όχι σαν το Γκριντς.
Ένας κουλ γέρος που είναι σέξι και την αγαπάει.
Ο τρίτος και ο σωστός.
Στο μυαλό μας και στην καρδιά μας.
Κουλ τυπάς, που την αγαπάει και τη στηρίζει.
Δεν ανταγωνίζεται μαζί της, δεν θυμώνει που είναι πιο ισχυρή.
Την αγαπάει, είναι αστείος, διαβάζει, περνάει καλά, αλλά…
"Δεν είναι πολύ κοντός;"
"Έχει μικρά χέρια. Όταν πιάνει τα βυζιά μου νιώθω περίεργα".
Έτσι είμαστε.
Και η τελευταία επιλογή, ο Τζον Σνόου.
Και τον συμπαθούμε, αλλά είναι ηλίθιος.
Αλλάζει ιδεολογίες κάθε 15 μέρες.
"Είμαι ο γιος του τάδε".
"Δεν είμαι γιος του; Εντάξει, θα γίνω μοναχός".
"Γάμησα μια Άγρια, τώρα είμαι Άγριος".
Αλλάζει συνέχεια γνώμη.
Αν δεν το 'χετε δει, σίγουρα έχετε ξαδέρφη που πήδηξε έναν παρόμοιο.
Και το μήνυμα είναι πως μπορείς να πετύχεις ό,τι θες,
αλλά αυτό που έχει σημασία είναι με ποιον θα καταλήξεις.
Ο οποίος σε σκοτώνει, παρεμπιπτόντως.
Και η τελευταία γαμάτη γυναίκα μου, η Μαύρη Χήρα.
Αν δεν ξέρετε ποια είναι, όλοι ξέρουμε μια τέτοια.
Μια γαμάτη γυναίκα.
Έχει σκοτεινό παρελθόν, αλλά είπε να το αφήσει πίσω της.
Κατάφερε να ανεβεί στην κορυφή στην καριέρα της.
Είπε "Θα επιτύχω".
Και πώς; Χωρίς υπερδυνάμεις σε έναν κόσμο γεμάτο υπερήρωες.
Τα κατάφερε με κλοτσιές, μπουνιές και καπατσοσύνη.
Είναι καπάτσα, τελεία και παύλα.
Και σαν τις πιο πολλές γυναίκες που μας δείχνουν,
αν έχουν καριέρα, τότε έχουν άθλια ζωή.
Δεν έχει ζωή, δεν έχει καν σπίτι.
Βγήκαν 14 ταινίες και δεν έχουμε δει το διαμέρισμά της.
Πάντα είναι στο γραφείο ή στο σπίτι κάποιου άλλου.
"Γεια, η θεία Νατάλια είμαι, μήπως έχετε λίγη σούπα;"
Είναι άδικο.
Αν εκπληρώσεις τις δυνατότητές σου, καταλήγεις μόνη σου.
Θα πεθάνεις και δεν θα σε θάψει κανείς.
Τίποτα.
Θα τρως ό,τι έχει στο γραφείο,
είτε φαγητό είτε τροφή ψυχής.
"Ποιος είναι ελεύθερος εδώ γύρω;" Νούμερο ένα, ο Κάπτεν Αμέρικα.
Ναι, το ξέρω, ο ηθοποιός…
Ο ήχος του κρέατος στη σχάρα…
Λιγούρα.
Ναι, ο ηθοποιός, όχι όμως ο χαρακτήρας.
Ο χαρακτήρας είναι πολύ βαρετός τύπος.
Δεν βρίζει, δεν κάνει ποτέ λάθη.
Είναι καλός, καθαρός, βάζει τζελ.
Είναι…
Είναι υπερβολικά καθαρός.
Είναι σαν γυμναστής, σαν Μορμόνος…
Δεν ξέρω, είναι υπερβολικά καλός.
Ύποπτο!
Είμαστε Λατινοαμερικανοί.
Μας έμαθαν να μην εμπιστευόμαστε ό,τι είναι εύκολο.
Όταν κάτι είναι πολύ εύκολο σκέφτεσαι "Θα μπω φυλακή".
Οπότε κάποιος που είναι τόσο καλός…
Είναι τοξικός, σκεφτείτε το.
Μια κοπέλα τού χαμογέλασε πριν 80 χρόνια κι ακόμα να την ξεπεράσει.
Δεν είπε τίποτα, μόνο "Ας χορέψουμε".
Δεν χόρεψαν καν.
Και η άλλη επιλογή της Μαύρης Χήρας είναι ο Χαλκ.
Αν δεν είδατε την ταινία,
όλοι έχουμε μια ξαδέρφη που τα 'χει μ' έναν τέτοιο.
Έναν τοξικό τύπο.
Εξαφανίζεται για μέρες, χρόνια. Επιστρέφει. Πάει να τον βρει εκείνη.
"Έλα, ηρέμησε".
Όταν τη χτύπησε στο πρόσωπο, δεν είπαμε τίποτα επειδή ήταν πράσινος.
"Είναι φυσιολογικό. Δεν μετράει γιατί ήταν πράσινος".
Τη χτύπησε στο πρόσωπο.
Γιατί βαθιά μέσα μας, όταν βλέπουμε έναν τέτοιο τύπο,
οι γυναίκες σκέφτονται ένα πράγμα, που πάντα το αρνούμαστε.
Η φαντασίωση του 99,9% των γυναικών, που ακόμα και τώρα κανείς δεν το ήξερε.
Έναν άντρα τέτοιου μεγέθους.
"Θα με κουβαλάει, θα με κάνει να νιώθω αδύνατη, εύθραυστη".
Είναι διαστροφή.
Αλλά είναι άχρηστος, αν θυμώσει, θα σε κάνει πίτα.
"Πίτα!"
Και το μήνυμα είναι "Μπορείς να επιτύχεις, αλλά θα πεθάνεις μόνη".
Τι σκατά μηνύματα είναι αυτά;
Δεν έχω δει ποτέ επιτυχή γυναίκα με οικογένεια.
Δεν έχω δει έγκυο υπερηρωίδα
ή που να θηλάζει το παιδί της όσο πολεμάει το κακό.
Αυτό κάνουμε, λέμε στον κόσμο ότι υπάρχουν μόνο δύο άκρα.
Ότι αν είσαι στη μέση, με τις τυπικές αποφάσεις σου, τα σκάτωσες.
Σωστά;
Μερικές φορές χρειάζεται να τα σκατώσεις.
Σωστά; Επειδή…
Γιατί μιλάμε συχνά για την ισορροπία.
Μιλάμε για την εσωτερική γαλήνη.
Μιλάμε για πολλά πράγματα που δεν ταιριάζουν στην πραγματικότητά μας
ή στην προέλευσή μας ή στις δυνατότητές μας.
Συνεχώς κρίνουμε τον εαυτό μας.
Για ό,τι μας λείπει, ό,τι δεν κάναμε, ό,τι κάναμε λάθος.
Γιατί κάποιος το έκανε καλύτερα και πιο γρήγορα.
Δεν βρίσκουμε γαλήνη ούτε καν όταν τρώμε.
Η γενιά μας δεν τρώει γαλήνια.
Είμαστε η γενιά με τις πιο πολλές καούρες και γαστρίτιδες.
Τρώμε βιαστικά.
Ειδικά αν γεννηθήκαμε σε μεγάλη οικογένεια
με πολλά αδέρφια και λίγο σεβασμό.
Πρέπει να φας γρήγορα πριν το καπαρώσει άλλος.
Έχουμε καούρες, τρώμε γρήγορα, δεν απολαμβάνουμε το φαγητό.
Αλλά θέλουμε να μας τρέφει, να είναι οργανικό, υγιεινό, χωρίς λιπαρά.
Έχουμε λίγο απ' όλα, ατού και ψεγάδια.
Υπάρχει ποικιλομορφία μέσα μας και γύρω μας.
Η σχέση μας με τα ρούχα, το φαγητό,
όλα μετράνε, μας πληγώνουν, μας διαλύουν.
Γι' αυτό είμαστε τόσο γάμησέ τα.
Ακόμα πιο πολύ ως ενήλικες, χωρίς χαλαρούς φίλους.
Έχουμε φίλους μόνο και μόνο επειδή πρέπει να 'χουμε φίλους.
Γιατί οι ενήλικες έχουν φίλους όχι για να περνάνε καλά,
αλλά για να παραπονιόμαστε μαζί.
Δεν έχουμε λεφτά και χρόνο για ψυχοθεραπεία, θέλουμε φίλους.
Και είναι διαγωνισμός.
"Φαντάσου, κόλλησα COVID τρεις φορές!"
"Αλλά εσύ έχεις χοληδόχο κύστη, εμένα μου την έβγαλαν".
Ούτε το να τρώμε δεν μας χαροποιεί.
Η ενήλικη ζωή είναι δύσκολη
και δεν μπορούμε πια να παίρνουμε ασήμαντες αποφάσεις.
Υπάρχουν πολλές επιλογές και μας αγχώνουν.
Παλιά οι άνθρωποι δεν είχαν επιλογές στην αγάπη, στο φαγητό, σε τίποτα.
Στην αγάπη είχαν 3 επιλογές.
Τον γείτονα, τον συμμαθητή ή τον τρίτο ξάδερφο.
Αυτό ήταν όλο.
Τώρα έχουμε πάρα πολλές επιλογές,
σε ανθρώπους, φίλους, δέντρα, στον εαυτό μας.
"Παντρεύτηκα τον τοίχο με το γκράφιτι".
Στα πάντα…
Και να 'μαστε, εμείς στη μέση.
Και στην ενήλικη ζωή, το φαγητό μερικές φορές δεν είναι απλώς φαγητό.
Μερικές φορές περνάς χάλια βδομάδα και θες ένα αρέπα,
γιατί είναι Κυριακή και το αφεντικό σου είναι μαλάκας.
Θες να ξεχάσεις πως είσαι ενήλικας και να φας το αρέπα.
Στο αρέπα θες να νιώσεις την αγκαλιά της μαμάς σου.
Θες την εμπειρία του αρέπα
που δεν χρειάστηκε να το πληρώσεις.
Αυτό το αρέπα θέλεις.
Θέλεις τη μυρωδιά του αρέπα, ή του τάκο, ανάλογα με την περιοχή σου.
Θες τη μυρωδιά του σπιτικού αρέπα.
Την ανάμνηση της μαμάς σου να το μαγειρεύει
και να σου λέει "Είναι φρυγανισμένο. Φάε το".
Αυτό θέλεις.
Μερικές φορές…
Μερικές φορές τα έχεις δοκιμάσει όλα και δεν έκανες αταξίες μες στη βδομάδα.
Ήσουν βίγκαν από Δευτέρα ως Τρίτη, κρεατοφάγος Τετάρτη ως Πέμπτη.
και λάτρης του κινόα Παρασκευή ως Σάββατο.
Αλλά την Κυριακή θες ένα χάμπουργκερ.
Σωστά;
Εκείνη τη μέρα που… Συγγνώμη, όχι τη μέρα.
Τη νύχτα, γιατί το μπέργκερ
είναι κάτι που θες το πρωί, το συζητάς με τον εαυτό σου όλη μέρα
και το αποφασίζεις τη νύχτα.
Γιατί τόσο ηλίθιοι είμαστε.
Αν τη νύχτα που έφαγες το μπέργκερ
δεν ξυπνήσεις με βαθιά μετάνοια στη μορφή γαστρικού οξέος,
με τον πυλωρό σου να φλέγεται…
Αν δεν ξυπνήσεις στη μία τα ξημερώματα
με βαθιά μετάνοια στη μορφή γαστρικής πυρκαγιάς,
ενώ φαντάζεσαι τη διαφήμιση του αντιόξινου με τους πυροσβέστες
που σε ψεκάζουν στο πρόσωπο,
δεν έφαγες μπέργκερ.
Αν τη νύχτα που έφαγες το μπέργκερ
δεν ξυπνήσεις σε εξωσωματική εμπειρία…
Αν δεν ξυπνήσεις γύρω στις 3 το πρωί εκτός του σώματός σου,
να κοιτάς και να κρίνεις τον εαυτό σου,
ταπεινωμένη με τα σώβρακά σου,
ταπεινωμένη στην κουζίνα,
όσο μετράς με τη λίγη ενέργεια που έχεις τη μαγειρική σόδα
για να επιβιώσεις,
δεν έφαγες χάμπουργκερ.
Αν η ζωή είναι ισορροπία, βρείτε την ισορροπία που σας ταιριάζει.
Θες να φας μπέργκερ; Φάε, χλαπάκιασέ το.
Αλλά να το κάνεις να αξίζει, να 'ναι ξεχωριστή μέρα.
Η μέρα του μπέργκερ.
Παράγγειλε το πιο βρόμικο
και βλαβερό μπέργκερ που μπορείς να βρεις.
Το μπέργκερ που έχεις δει χίλιες φορές στο μενού και είπες
"Ποιος το τρώει αυτό;"
Εσύ θα το φας σήμερα!
Φάε το, να 'ναι απ' όλα. Πες ναι σε όλα.
"Μίνι μπέργκερ μες στο μπέργκερ;" Ναι, χλαπάκιασέ το.
Να 'ναι επταώροφο, λιγδερό.
Να ξεκλειδώσει παιδικές αναμνήσεις,
τη σταγόνα του παγωτού βανίλια…
Φάε το!
Τόσο μεγάλο που πρέπει να το ζουπήξεις
για να χωρέσει στο στόμα σου.
Καταβρόχθισε το μπέργκερ, γιατί η ζωή είναι ισορροπία.
Και με τι θα το εξισορροπήσεις;
Με νερό.
Ευχαριστώ πολύ!
Σας ευχαριστώ!
Ευχαριστώ πολύ!
Υποτιτλισμός: Κωνσταντίνος Μουτζουβής