Downloaded from YTS.MX
Jestem Liss Pereira,
Official YIFY movies site: YTS.MX
kierowca ciężarówki uwięziony w ciele kobiety.
Nie wiem, czy jestem brzydką pięknością czy ładną brzydulą.
Jestem prosta, ale elegancka.
Z nędzną pensją i drogim gustem.
Dla jednych chuda. Dla niewielu.
Dla innych gruba. Dla wielu.
Nie za wysoka, ale i nie za niska.
Jeśli jesteś taka jak ja, gdzieś pośrodku,
to zapraszam, bo jesteś…
LISSA PEREIRA W…
…dorosła i przeciętna.
Dobry wieczór, panie, panowie i wszyscy inni.
Cześć, mamo.
Dobry wieczór, widzowie tu i ci, którzy oglądają mnie na Netfliksie.
Dziękuję.
Gdzie są kobiety, które przyszły dziś tu same?
Wiem.
Dużo się dowiadujesz o ludziach, kiedy odpowiadają.
Są w tym emocje.
„Tu jestem, mam, kurwa, owulację!”
Jest w tym oddanie.
Jest apetyt na życie. Otwartość.
„Wszechświecie, pobłogosław mnie”.
Kto przyszedł tu z przyjaciółmi?
Sporo dowiadujesz się o ludziach, słuchając ich.
Straszny popłoch!
Nie wszyscy wiedzą. Zastanawiają się, czy są przyjaciółmi.
A teraz ludzie, którzy przyszli tu jako para?
Nie ma miejsca na wątpliwości. „Jako para? Tutaj! Kocham ją”.
Tu nie ma miejsca na wątpliwości. Kłótnie już dawno za nimi.
Proces docierania się.
Są jak stary but, który dopasował się do stopy.
W końcu nie powoduje już odcisków.
Ludzi, których darzymy uczuciem, poznajemy dzięki rozmowom,
ale uczucie utrwala się przez kłótnie.
Nie wiążcie się z kimś, kto was rozpieszcza.
To się skończy w ciągu maks dwóch lat i tylko jeśli jesteście sexy.
Szukajcie kogoś, kto mówi miłe rzeczy, kto was uszczęśliwia.
To też się kończy.
I kto się dobrze kłóci.
Z kim możecie wdać się w kłótnię
i po fakcie powiedzieć: „Szacun”.
Nie ma nic gorszego niż ktoś, kto przyznaje rację.
Idiota, który mówi: „Tak, kocham cię”.
A ty: „Och.
Wielka szkoda!”.
W ostatnim programie dla Netflixa byłam w ciąży.
Zaawansowanej!
Słowo, już nie jestem.
Dawno już nie mam tej wymówki.
Ludzie pobłażali mi po porodzie.
Teraz dziecko już mówi, ma trzy lata…
Teraz to moja wina.
Uwielbiam być mamą mojego syna.
Za to nie cierpię całej tej otoczki związanej z macierzyństwem.
Nie wiem, jak policzyć wiek syna w miesiącach.
Nie mam o tych bzdurach bladego pojęcia.
Nie lubię tych wszystkich grup na WhatsAppie.
Tych zajęć…
Nie brałam go na lekcje raczkowania czy inne gówno.
Bycie matką w tych czasach jest trzykrotnie bardziej stresujące.
Mamy w poprzednim pokoleniu
miały szansę urodzić i być matkami.
W domowym zaciszu.
Kropka.
Nie my.
Jako matki robimy to samo, ale publicznie.
Zachowujemy się jak influencerki.
Siedmioro obserwujących i fotka „Dla was wszystkich”.
Bo takie jesteśmy.
Prawda?
Jedną z ważniejszych decyzji po urodzeniu syna było to,
czy wrzucić jego fotkę.
Taki wybór stoi przed naszym pokoleniem.
Nie wrzuciłam.
„Pewnie jakiś brzydal. Czemu nie wrzuca jego zdjęcia?
Pewnie nie jest podobny do taty.
#zdzira”.
Mówisz: „Dobra, udostępnię zdjęcie.
Mamy budują wspólnotę, gdy się dzielą.
Wrzucę zdjęcie, jak karmię piersią”.
Laktacja jest taka piękna.
„Przeklęta ekshibicjonistka.
Karmi dziecko piersią, żeby pokazać cycki.
Zdzira, zdzira, zdzira, #ZDZIRA.
Wykorzystuje niewinną dzidzię, żeby się obnażyć.
Ma brzydkie cycki, zezowate, małe.
Pozdrawiam”.
Nie wygrasz.
Nie sposób wygrać.
Prawda?
Mówisz: „Mają rację co do cycków. Mają prawo do własnej opinii.
Wrzucę, jak karmię butelką”.
„Ty cholerna, nieznośna suko,
szkodzisz całemu społeczeństwu,
pozbawiając tę istotę wyjątkowej więzi sutków z ustami.
Nie będzie dobrym człowiekiem.
Wychowujesz przyszłego przestępcę.
Pozdrawiam całą rodzinkę”.
Nie!
Nie sposób wygrać.
Należymy do bardzo dziwnego pokolenia.
Połóg to dla kobiet bardzo samotne doświadczenie.
Bo nijak się ma do tego, co pokazują na portalach inne mamy.
Myślisz, że oszalałaś.
Po porodzie bardziej nam odbija.
Hormony szaleją,
mamy popękane cycki
i pozszywane ciało.
Nie wiesz, kim jesteś, jak i po co.
„Kiedy rodzi się dziecko, rodzi się mama”.
Gówno prawda!
Podczas karmienia czujesz się kijowo.
To całe 45 minut.
Masz dużo czasu na przemyślenia.
„Krówka Łatka…
Krówka Łatka Ma głowę i sporo zadka
Ma wciąż ładny zadek Bo nie jest w klubie matek
Krówka Łatka to nie jest mężatka”
A ty…
Jesteś zmęczona.
Gdy nie śpisz i nie jesz, wariujesz.
Nie robicie nikomu przysługi, odwiedzając nas w szpitalu po porodzie.
Poczekajcie, aż odzyskamy siły.
Nie bądźcie wścibscy. Nie wpadajcie. Nic tam po was.
Tak? I nie opowiadajcie żartów ciężarnym.
Znajomi nas rozśmieszają, a my…
Nie!
„Boże, dopomóż.
Jak miło…
Chrystus zmartwychwstał, tak?
Trzeciego dnia.
Trzy dni w stanie śmierci to jest coś.
Trzy dni.
Osiem godzin snu czyni cuda.
Wyobraź sobie trzy dni.
Dasz innym czas, by cię docenili.
»Była taką dobrą osobą«.
Niech powiedzą: »Była kobietą mojego życia.
Gdyby żyła, poprosiłbym ją o rękę«.
Trzy dni.
Potem wrócisz z uczesanymi włosami, cała na biało”.
Odbija ci na maksa!
Twoje hormony szaleją, podobnie jak ciało i mózg.
Ubrania nie pasują. Trzeba kupować nowe.
W systemie prawnym Kolumbii
należy zarejestrować dziecko w urzędzie zaraz po porodzie.
I nadać mu imię, które dziecko znienawidzi.
Zmieni je. Nie będzie już Lisseth Johaną.
Lisseth Johana Pereira Ordóñez jest za długie.
Trzeba znaleźć bardziej chwytliwe. Rach-ciach.
Bum!
Dziewczyno. Ktoś, kto się tam śmieje, ma okropne imię.
Ponieważ jesteśmy Latynosami, a Latynosi mają zły gust.
Spójrzcie na mnie. Sześć pierścionków. Założyłam je, bo to mój program.
Warkoczyki i tak dalej…
Z tej strony mogę najechać z przyjaciółmi wioskę wikingów.
Z tej strony mogę nękać Marimar.
Innymi słowy, chcemy wszystkiego.
Żyjemy w czasach,
w których mamy za dużo bodźców, jak dziecko, gdy za bardzo się starasz.
„Namalujmy coś” i z nim maluję.
Twarze, balony, wodę i tak dalej.
A o północy dzieciak…
Jesteśmy nadmiernie pobudzonym pokoleniem.
Pokoleniem środka.
Nasi rodzice nie zaznali miłości, więc dali nam więcej uczucia.
Mamy przechlapane.
Mieliśmy dobrych rodziców, więc musimy być dobrymi dziećmi.
Rodzice o tym wiedzą.
Dzięki pandemii, kwarantannom i lockdownom
odkryliśmy, że są naszymi nowymi dziećmi.
Ludzie z tego pokolenia to nowe dzieci.
Nie zachowują się jak rodzice, bo szybko dorośli.
Za wcześnie, byli za młodzi.
Ślub po dwudziestce, nie mieli życia.
Po pięćdziesiątce zachowują się jak nastolatki.
Tak szybko dorastają…
Rodzice to nowe dzieci.
Dokładamy wszelkich starań,
by ich nauczyć, jak przetrwać we współczesnym świecie.
Oszczędzamy kasę, żeby kupić im smartfona.
Inwestujemy czas i pieniądze w samouczek,
kręcimy wideo w zwolnionym tempie,
żeby wszystko zrozumieli.
I po co to wszystko? Żeby nie odbierali naszych telefonów.
Bo jeśli ktoś…
Sytuacja awaryjna.
Mówią: „Zawsze możesz na mnie liczyć”.
Gówno prawda!
Wyprowadzasz się i nie chcą mieć z tobą nic wspólnego.
Mają dość. Rozumiesz to.
Ale nie odbierają telefonów.
Wymówka: „Kochanie, nie znam się na technologii”.
Nie kłam, kobieto!
Widziałam, że wysyłasz naklejki z Tweetym.
To znaczy…
Rozumiemy ich.
Teraz rozumiem wiele rzeczy.
Gdy dorastasz, gdy stajesz się dorosły,
albo, jak moje pokolenie, nie do końca dorosły…
Jesteśmy dorośli z metryki, ale nie jesteśmy dojrzali.
Fakt.
Mam 35 lat i syna. Co to za fiu-bździu?
Boimy się spojrzeć prawdzie w oczy.
Tak jest.
Współcześni dorośli nie są dorośli jak poprzednie pokolenie.
Gdy byłam mała, 35-letnia kobieta była stara.
Jako dziecko widzisz 35-latka i mówisz: „Wykituje za 15 dni”.
Już nie. „Nie jestem stara”.
Jesteś pełnoletni, ale nie dojrzałeś.
Prowadzimy dorosłe życie, pracujemy, zarabiamy jak dorośli.
Po co? Żeby wydać kasę na nastoletnie bzdety.
Bo tacy jesteśmy.
Jesteśmy niedojrzali.
Jesteśmy ludźmi, którzy nie chcą dorosnąć.
Jesteśmy dorosłymi niedorosłymi.
Kumam. Dorastanie nie jest łatwe.
Od maleńkości zmuszają nas do dorastania.
Obowiązkowe pytanie dorosłego,
który nie wie, jak zagadać do dziecka:
„Kim chcesz być, gdy dorośniesz?”.
Gdybyśmy wiedzieli to, co wiemy: „Spadaj, nie chcę dorosnąć!”.
Prawda?
Cały czas zmuszają nas do podejmowania pochopnych decyzji.
Żyjemy w świecie lęków, depresji, ciągłego pośpiechu, doraźności.
Wszystko dzieje się szybko i cały czas się zmienia.
Te 16 sekund między odcinkami to cała wieczność.
Tak jest. Wszystko szybko, wszystko na już.
Ale ma być dobrej jakości i supertrwałe.
Żyjemy w czasach,
w których pozytywne myślenie odgrywa zbyt dużą rolę.
„Czego chcesz? Poproś o to wszechświat.
Proś wystarczająco mocno,
wytrwale i regularnie, a dostaniesz to”.
Naszemu pokoleniu przyświeca hasło: „Odpuść sobie”.
Czy ktoś nam mówi: „Zostań, na to trzeba roku”?
Nikt nam tego nie mówi.
Jeśli narzekam na związek: „Odpuść sobie.
Jeśli przez niego płaczesz, nie zasługuje na ciebie”.
Gówno prawda!
Bo ludzie, których kochamy najbardziej, doprowadzają nas do szaleństwa.
To przez nich wypłakujemy oczy.
Zaczynając od dzieci.
Najbardziej kochamy tych, których chcemy regularnie udusić.
Na przykład, jeśli jesteś z kimś w związku
i co najmniej raz w tygodniu nie zadajesz sobie pytania:
„Co ja, kurwa, zrobiłam z życiem?”,
to go nie kochasz.
Do tego za bardzo wierzymy w pozytywne myślenie.
„Co chcesz osiągnąć? Możesz robić, co chcesz”.
Tak, ale nie.
Brzmi cudownie. Potrzebujesz tylko sloganów motywacyjnych.
Ale nie możesz robić wszystkiego, co chcesz.
Nie do wszystkiego się nadajemy.
My jesteśmy dobrzy w jednym, sąsiad jest dobry w czymś innym.
„Uwierz w moc swoich marzeń. Wszystko jest możliwe”.
Tak, ale w Ameryce Łacińskiej jest trudniej.
Marzenie z dzieciństwa.
Chciałam być łyżwiarką figurową na lodzie.
Ludzie, w Cúcuta!
Dla tych, którzy nie znają tego miasta…
To znaczy…
W wielu krajach Ameryki Łacińskiej nie ma pór roku.
W moim mieście przez cały rok panuje lato.
Zimny dzień jest wtedy,
gdy mamy 38 stopni w cieniu drzewka mango.
I dobrze.
„Nie obwiniaj środowiska, wszystko zależy od ciebie”.
Powiedzmy, że tak. Nie obwiniajmy środowiska.
Trzeba wziąć odpowiedzialność.
Ja łyżwiarką figurową na lodzie!
Krótkonoga.
Łyżwiarstwo figurowe na lodzie to sport wyczynowy.
Trzeba znać siebie.
Miej marzenia, ale najpierw poznaj siebie,
by nie marnować czasu na coś nieosiągalnego.
Ja i kariera sportowca wyczynowego?
Ich całe życie to poświęcenie. Zasługują na ogromny szacunek i podziw.
Zwłaszcza Latynosi.
Muszą tyle poświęcić, prawda?
Jedzą gotowaną pierś z kurczaka przez całe życie.
Ja…
Nie biorę narkotyków i nie piję, ale moją pasją jest jedzenie.
Z odrobiną salsy.
Nie, naprawdę.
Możemy marzyć, ale powinniśmy znać siebie.
Gdyby tylko uczyli tego w szkole.
Zamiast objaśniać trójkąty,
pytali: „W czym jesteś dobry? Pokażę ci”.
W szkole tego nie ma.
Mamy albo „marz”, albo „wstydź się”.
Poznaj siebie.
Ja znałam siebie od dzieciństwa.
Wiedziałam, co będę robić.
Na każdej lekcji w szkole
nauczyciele mówili: „Ej, Pereira. Ciszej, Pereira”.
Na studiach: „Podziel się z grupą”. I spójrzcie.
Trudno tak naprawdę osiągnąć spokój,
zwłaszcza że szczęście jest obowiązkowe.
Teraz każdy znajduje sobie kogoś, z kim się porównuje,
a to bardzo toksyczne.
Obserwujemy celebrytów i myślimy, że wszystko jest możliwe. Gówno prawda!
Jesteś singielką? Znajdzie się lepsza laska.
„Ona też jest singielką, ale seksowną.
Ćwiczy i nie je tak dużo jak ja.
Image to nie wszystko, ale lepiej się bawi.
Upija się i spotyka się z Australijczykami”.
Przypływ pozytywnego myślenia: „Ja też tak mogę. To możliwe.
Nie zadowolę się brzydkim kolegą z pracy.
To jest możliwe”.
Urodziny świętuję z przyjaciółmi tam, gdzie spotykają się obcokrajowcy.
Zapraszam tylko brzydkie znajome.
Zawsze jest Australijczyk spokrewniony z Hemsworthem.
Zadowolę się odrobiną tych genów.
„To możliwe”.
Facet jest w Kolumbii,
bo produkuje maszyny do dziurkowania papierowych kubków.
Tak bogacą się w krajach wysokorozwiniętych.
Zgodnie z prawem.
Gość mówi po angielsku. Ja po pijaku też. „To możliwe”.
Mówimy dziś o marzeniach
i ich spełnianiu przez wszechświat.
Powinniśmy dużo marzyć,
dużo pragnąć, planować i stawiać sobie cele. Tak?
Mówisz: „To nie materiał na męża. Chcę więcej.
Chcę Australijczyka.
Kolumbijczyka o wyglądzie Australijczyka”.
Możesz mieć faceta swoich marzeń.
Nie chodzi o to, że marzymy, tylko jak to robimy.
„Mierz wysoko”.
To twój cel, facet twoich marzeń. Możesz go mieć.
Może nie będziesz jego pierwszą żoną.
Może będziesz jego drugą lub trzecią żoną,
lub kochanką przez półtora roku.
Ale to możliwe. Możesz go mieć.
„Mierz wysoko”.
Facet marzeń istnieje.
Może skończyły mu się pieniądze,
bo rozwody są drogie.
Może nie będzie zdrowy, bo w młodości dużo imprezował.
Może…
będzie zdrowo pojebany.
Ale wtedy są bardziej wdzięczni. Chory facet jest wierny.
„Mierz wysoko”.
Jesteśmy pokoleniem środka.
I nie chodzi tu o wiek, bo granice są zatarte.
Chciałam być staruszką, która gada z kwiatami.
Bardzo chciałam.
Nie można być już starym. Młodość jest coraz dłuższa.
„Piętnaście lat to nowe osiem”.
„Dwadzieścia to nowe 12”.
„Dwadzieścia pięć to…”.
Czemu chcesz być po dwudziestce, skoro to najgorszy wiek?
Cierpisz niemiłosiernie.
Jesteś seksowna i wolna, ale o tym nie wiesz.
Popełniłam wtedy wiele błędów. Na przykład ciężko pracowałam.
Zarabiałam na trzecią dekadę.
Świetnie, ale zmarnowałam czas.
Nie podróżowałam.
Nie łajdaczyłam się…
Byłam bardzo grzeczna.
Najgorsze jest to, że czas jest bezlitosny.
Zmierzamy w to samo miejsce.
Nie mam dowodów. Rada dla młodzieży…
Sorki, rodzice.
Jeśli ktoś poprosi cię o nagie zdjęcie, wyślij je.
Za kilka lat ta osoba stanie się punktem odniesienia.
„Zrób coś dla mnie. Sześć lat temu wysłałam ci moje nagie zdjęcie.
Mąż nie wierzy, że byłam seksowna. Przyślesz mi je?”
Mierz wysoko! Prawda?
Jesteśmy pokoleniem środka i pokoleniem przemiany.
Przeżyliśmy wiele dziwnych rzeczy. Jedną z nich była pandemia.
Ale doświadczyliśmy też trudnych zmian.
Przeszliśmy z analogu na cyfrę.
Musieliśmy wygrać zapomniane bitwy
i jesteśmy łagodniejsi.
Jakoś przeżyliśmy dzieciństwo,
w którym kuzyni mogli nam spuścić łomot i nie było wielkiej afery.
Nie wiem, jak było z wami, arystokratami,
obrzydliwie bogatymi od urodzenia…
ale ludzi takich jak ja
nie było stać na nowy podręcznik do matematyki.
Mieliśmy go po kuzynie.
Albo kupowaliśmy z drugiej ręki.
To wpisane jest w nasze dziedzictwo, geny, historię.
Podręczniki po dzieciakach w wieku 13 lat…
Były tam cycki, siusiaki, plotki.
Aby rozwiązać równanie, trzeba było przebić się…
„Co jest pod tym rysunkiem, X czy Y?” Tak było.
Jesteśmy pośrodku.
Przeanalizowałam siebie, bo tylko ja mam prawo oceniać moją osobę.
Uważam, że ludzie nadużywają prawa do wyrażania opinii.
„Mam swoje zdanie. To, jak je odbierasz, zależy od ciebie.
Jestem bardzo bezpośrednia”. Nie, jesteś suką.
Nie.
To nie fair.
Nie możemy prawa do opinii używać jako wymówki i krzywdzić ludzi.
Czyli uczucia innych się nie liczą?
Ale to wina nadmiaru pozytywnego myślenia i upodmiotowienia.
Ale nie kobiet.
„Kim jesteś? Jesteś najlepszy, zasługujesz na wszystko.
Kto na ciebie zasługuje? Nikt”.
Cholera.
Kto jest normalny, kto jest przeciętny? Nikt, prawda?
Ja jestem przeciętna.
Jestem przeciętną dorosłą, stąd tytuł.
Jestem gdzieś pośrodku.
Nie jestem za wysoka. Nie wołają za mną: „Żyrafa”.
Nie jestem niska. Nie wołają za mną: „Kurdupel”.
Nie jestem taka brzydka, żeby Netflix
nakręcił o mnie telenowelę z dubbingiem w 37 językach.
„Niech utrzymuje się w pierwszej dziesiątce.
Powtórka co dwa tygodnie”.
Nie.
Nie jestem taka seksowna,
żeby twoja dziewczyna powiedziała: „Nie pójdziemy na tę zdzirę”.
Laski mnie lubią, czyli nie jestem taka ładna.
Nikt nie wątpił w moje sukcesy.
Wiedzą, że osiągnęłam je ciężką pracą.
Nie jestem taka sexy.
Żyjemy w świecie skrajności.
Mieścisz się w nich lub nie.
Ja przez całe życie się nie mieszczę.
Nie mieszczę się w fajnych spodniach…
Istnieją dwie skrajności w wielu aspektach życia.
W edukacji mamy wybitne osiągnięcia.
„Musisz to osiągnąć. Mierz wysoko”.
Dzieciak…
W Kolumbii najwyższa ocena to piątka.
Dzieciak dostaję najwyższą ocenę, piątkę.
„Najwyższa ocena, Sandro.
Dziecko dostało piątkę.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Jest taki jak jego tata.
Co dostanie w nagrodę?
Zastawmy dom, zabierzmy go do Disneylandu. Zasłużył”.
Jest też druga skrajność. Dzieciak dostaje ocenę niedostateczną.
„Pała, Sandro, pała.
Jak trzeba być głupim,
żeby dostać pałę?
Nawet bez plusa za osobowość.
W klasie jest obecny nieobecny.
Jest, a jakby go nie było.
Sandra, jabłko na pewno nie spada daleko od jabłoni.
Chłopak jest jak jego mama”.
Pytanie. Jeśli to są dwie skrajności, to co ze średniakiem?
Co z dzieciakiem, który dostaje trójkę z plusem?
Jego osiągnięcie jest gówno warte?
Zmarnowany wysiłek?
Śmiejemy się z niego.
Czy sami byliśmy w szkole tacy świetni, że nie mówiliśmy,
ani nie słyszeliśmy, jak inni mówią:
„Psorze.
Do groby pan tego nie zabierze.
Czym jest dla pana głupi plus? Niczym.
Czym jest ten plus dla mnie? To moja przyszłość”.
Prawda? Piątki od góry do dołu.
Dzisiejsze motto brzmi: „Możesz zrobić wszystko”.
Gówno prawda!
Do pewnych rzeczy się nie nadajemy.
Pewnych umiejętności nie posiądziemy.
Im szybciej skupimy się na wrodzonych talentach,
tym mniej będziemy sfrustrowani. Prawda?
„Jesteś wybitny, możesz wszystko”.
Jako rodzice przekazujemy ten lęk pokoleniowy dzieciom.
Odkryłam to u siebie.
Synek klaszcze w rytm, więc…
„Lekcje gry na perkusji dla dwuipółletniego geniusza”.
To się zdarza.
Prawda?
Nasi rodzice tacy nie byli.
Nawet nie zauważali. „O, synu, grasz na saksofonie”.
Nic.
Następne pokolenie
nie może tego powiedzieć kotom ani kwiatkom…
Jesteśmy pokoleniem środka.
Nie mamy błękitnej krwi, tylko 0 Rh+.
Gdzie są ludzie z 0 Rh+?
Tak, jesteśmy tańsi.
Jesteśmy bardziej pospolici.
Ale kto wygrywa, jak jest wypadek?
Nie mówimy: „Błagam!
Oddajcie krew. Nasza jest rzadka”.
W życiu! Mamy mnóstwo krwi.
Dlatego możemy korzystać z zabiegów na twarz, osocza bogatopłytkowego itd.
Tania krew.
Plebs.
Biedni, ale uczciwi.
Jesteśmy bardzo niedojrzali w porównaniu z rodzicami.
Ale bardziej odpowiedzialni.
Idealizujemy przeszłość. „Kiedyś rodzice byli lepsi”.
Gówno prawda. Byli nieodpowiedzialni. Trzynaścioro dzieci i minimalna pensja.
Weźmy na przykład nasz związek z roślinami. Nasz, tych pośrodku.
Kiedyś ludzie mieli cudowną, emocjonalną relację z roślinami.
Nasze babcie znały nazwy roślin i ich przeznaczenie.
Cały ten żargon. Znały wszystkie nazwy, prawda?
Podlewały je i przycinały w odpowiednim czasie.
Nasze pokolenie: „Nie mam kwiatów, ratujmy Amazonię”.
To wielka odpowiedzialność.
A my jesteśmy pośrodku.
Trójka z plusem.
Myślimy, że mamy rośliny, bo co mamy?
Pomóż mi, co masz w domu?
Kaktusa, prawda?
Ludzie mówią: „Kaktusa? Ja mam sukulenta”.
Dziewczyno.
Pięć lat temu to były chwasty.
Polubiliśmy je nie dlatego, że są ładne.
Poprawiają nam samopoczucie.
Mamy wrażenie, że pielęgnujemy żywą istotę.
Nie jesteśmy martwi, bo te rośliny odbijają energię.
Pielęgnacja sukulenta się nie liczy,
to trzy krople wody, na przykład łzy, co trzy miesiące.
I są brzydkie!
Dlatego poprzednie pokolenie miało piękne kwiaty w puszkach po farbie.
Nasze pokolenie ma brzydkie kwiaty w ładnych doniczkach.
Doniczka złota czaszka.
Księżna Diana z włosami…
Za to kwiatek brzydki jak chuj.
Jesteśmy pośrodku.
Jesteśmy pokoleniem środka. Trójka z plusem.
Weźmy przykładowo piękno.
Tu też są dwie skrajności.
Klasyczne piękno, które jest ewidentnym pięknem.
Teraz mówimy, że wszyscy jesteśmy piękni.
Tak…
Ale u niektórych to widać.
Klasyczne piękno jest niepodważalne.
Widzisz kogoś i mówisz: „Jesteś piękny. Jesteś piękna”.
Faceci piękni nawet po goleniu.
Takie piękno.
Piękne kobiety, które mają zgrabne nogi i ładną buzię.
Tracą pieniądze, bankrutują, ubierają się w lumpeksach.
Zwykłe T-shirty wyglądają na nich jak Versace.
Supeł na brzuchu. Ikona stylu.
Tacy ludzie.
Nie jestem zazdrosna.
Ale chcę poczynić obserwację anatomiczną
na temat proporcji.
Jak możliwy jest taki brzuch? I to bez żadnego wysiłku.
Właśnie taki.
Jak taki brzuch
może wszystko pomieścić?
Trzustka, wnętrzności,
dwa metry jelita i jego zawartość.
Żołądek, wątroba,
woreczek żółciowy, nerki.
Jak to się tam mieści?
To u ludzi niemożliwe.
To są jaszczurki!
Prawda?
To jest klasyczne piękno.
Ale mamy też drugą skrajność, współczesne piękno.
Nowoczesne.
Piękno „bez etykiet”, co jest etykietą samą w sobie.
„To prawdziwe kobiety”. My: „Ja tak nie wyglądam.
Nie istnieję”.
To inny rodzaj piękna.
Patrzysz na kogoś i mówisz: „Jesteś…
Czy jesteś… Czym ty jesteś?”.
Ludzie, którzy mają swój styl i zadają szyku.
Mają skazy na twarzy, ale one im pasują.
Są, na przykład, w kształcie Drogi Mlecznej.
Pasują im.
Noszą paski, kratę, kropki, trampki i smoking, wyglądają dobrze.
Ludzie to lubią.
Mają własny styl. Nowoczesne piękno.
Mam pytanie. Jeśli ja nie należę
z oczywistych powodów…
Dziś jestem zrobiona.
Dziś wyglądam ładnie,
ale jutro po przebudzeniu będzie maszkaron.
Jeśli nie należę do tych skrajności, to gdzie należę?
Jestem pośrodku. Piękna na trzy z plusem.
My, piękni i brzydcy w tym samym tygodniu.
Normalni.
Zwykli ludzie, zwykłe ciała.
Z tłuszczykiem i płaskimi tyłkami.
Standard.
Kobiety o normalnych kształtach, w rozmiarze 38C.
Na plecach. Z przodu mniej.
Ale to też się przydaje. Można coś tam włożyć.
Najzabawniejsze jest to,
że nasze ciało sobie z nas drwi.
Robimy mu tyle rzeczy, narzekamy,
obrzucamy je gównem.
Tyle ściskania, tyle cierpienia.
Kurwa, gorsety są żywym dowodem.
Nic nie drwi z nas bardziej niż nasze ciało.
Możemy zrobić co w naszej mocy, by zyskać kilka lat młodości,
ale nasze ciało będzie się i tak starzeć.
A starzejemy się od zawsze.
Najzabawniejsze jest to, że w chwili, gdy odkryliśmy, że mamy ciało,
zaczęliśmy czuć się niepewnie.
W okresie dojrzewania, przed okresem dojrzewania.
Ten etap szczególnie uderza w mężczyzn.
Bo w tym wieku straszni z nich brzydale.
Z wielkimi nosami, dziwadła z dużą głową i małym korpusem.
Prawda? Wszyscy mężczyźni w tym wieku chcieliby mieć…
Bo mieli rachityczne wąsiki…
Chcieliby mieć męski wąs, gęstą brodę, grube baczki,
szerokie plecy, męskie ramiona,
umięśnione nogi, włosy na klacie…
Kto po latach ma to, co zawsze chcieli mężczyźni?
Kobiety!
Starzenie się to ironia losu.
Dziewczyny w tym wieku chciały, żeby im urosły…
Dlatego wypychałyśmy je watą, skarpetkami, tym, co wpadło w rękę…
Większość z nas?
Oczywiście są kobiety, które chciały książki, ja chciałam cycki.
Co jest najśmieszniejsze?
Kto ma po latach takie jędrne, krągłe, piękne cycki?
Nie ma lepszych cycków
niż cycki 62-letniego mężczyzny.
Są takie… piękne.
Piękne.
Są jędrne, okrągłe, mają śliczne sutki.
Są urocze jak u noworodka. Są nowe. Są super.
Jesteśmy zwykłymi ludźmi, średniakami.
Ale żyjemy w zaprzeczeniu, czujemy się jak odmieńcy.
Zawsze wierzymy w te wyświechtane frazesy:
„Dasz radę, jesteś niesamowita, cudowna.
Kto na ciebie zasługuje? Nikt. To nie samotność, to wiedza”.
Nie chcę już poznawać siebie.
Jesteśmy pośrodku.
W tej grupie zawsze jest ktoś, kto popełni błąd,
a z tego błędu wyniknie szansa.
Z tego błędu jest tatuaż, „odporność”.
A po tym błędzie jest książka.
„Popełniłam ten błąd i nauczyłam się czegoś,
co zaprowadziło mnie o krok wyżej w świecie sukcesu”.
To ludzie po tej stronie.
A druga skrajność to takie błędy:
„Nie mogę tego przeboleć, bo chciałem być piłkarzem.
Byłem dobry w szkole, dyrektor mnie ujebał”.
Jeśli chodzi o błędy, też jesteśmy pośrodku.
My, średniacy, trójka z plusem i 0 Rh+.
Popełniamy błąd i co robimy?
Popełniamy go jeszcze raz.
Raz za razem popełniamy ten sam błąd.
Tyle razy, ile trzeba, aż zrozumiemy.
„Przestań dzwonić, suko”. To nasze błędy.
Skrajności dotyczą też miłości.
Jest miłość klasyczna,
miłość literacka, która w najbardziej romantyczny sposób
oddaje uczucie dwójki młodych kochanków.
Romantyczna miłość opisana przez Szekspira, Romeo i Julia.
Ja też nie czytałam, ale wam streszczę.
To idzie tak: „Julio…
widziałem cię na balkonie.
Kocham cię.
Nie znam cię jako osoby, nie znam twoich uczuć i wartości.
Gówno o tobie wiem, ale kocham cię, bo jesteś ładna.
Julio, kocham cię
tak bardzo, że nasze rodziny mogą się pozabijać.
Bo cię kocham, choć cię nie znam.
Jeśli zbankrutuję, dasz mi gotówkę?
Jeśli zachoruję, umyjesz mi tyłek? Kocham cię.
Jeśli nie pozwolą nam się kochać, zabijemy się, Julio!”
To romantyczna miłość.
Klasyczna miłość, tak?
A z drugiej strony jest miłość współczesna, świadoma,
miłość dwóch myślących istot,
które postanawiają wejść w związek i połączyć swoje losy.
Ludzi, którzy na pytanie, czy mają motylki w brzuchu, mówią:
„Posłuchaj…
Czytam książkę tej socjolożki i neuropsychiatrki,
Niemki.
Wyjaśnia, że kiedy czujesz »motylki«,
to jest to niepokój.
Prawdziwa miłość daje spokój.
Odpowiadając na twoje pytanie, on nie zakłóca mojego spokoju”.
Co to za gówniana miłość?
Nudna miłość pieprzonych seniorów.
Miłość na emeryturze,
która zawsze całowała się jak małżeństwo.
Miłość bez ryzyka zarażenia.
Ta…
Najlepszą wersją miłości dla nas, średniaków,
jest ta nerwowa miłość, która sprawia, że mówisz: „Szlag”.
Ta, która sprawia, że chudniesz, że stajesz się gorszą osobą, kłamcą.
Wracasz wcześniej z pracy, by wysysać miłość z jego ust.
Gorąca miłość jest toksyczna.
Prawda?
Związków, które wielbimy i o których mówimy:
„To był dobry związek, trwał przez całe życie”,
nie tworzą ludzie, którzy kochali się przez cały czas.
„Jesteśmy małżeństwem od 80 lat”.
Ile razy zjebali sprawę, ale się pogodzili?
Wierzę, że prawdziwa miłość…
Zrobiłam nawet badania…
…to dwoje ludzi…
Mam nadzieję, że jest ich dwoje.
Jedno z nich zawsze zakochuje się pierwsze,
jest bardziej zaangażowane,
robi miłe rzeczy dla drugiej osoby,
rzeczy, których ta druga nie zrobiłaby sama,
aż przekona tę osobę, że obopólna miłość jest super.
I ta druga się zakochuje.
Potem następuje zmiana ról. Twoja kolej, moja kolej.
Prawda?
„Kocham cię”. „Ja nie kocham w tym miesiącu. Ty kochasz”.
Ping-pong. Ping-pong. Bum! „Dupek!” „Kocham cię”. „Dupek”.
Pojawia się i znika…
Nikt się nie przyznaje, bo chcemy słodkiej miłości,
romantycznej wersji miłości,
takiej, którą się możemy pochwalić.
Wszyscy chcemy bujać w obłokach.
Jak w filmach z dzieciństwa.
Na przykład…
„Dzień dobry, ukochany.
Obudź się, skarbie. Słońce wstało.
Kłamię, pośpij sobie jeszcze.
Posprzątam ten bałagan, który pozostał po namiętnej nocy.
Boże, a co to jest?
To brudne bokserki mojego ukochanego!”
O miłości pocałunku śniłam
I księciu, który mi go daje
W stabilnym i trwałym związku
Ponieważ dałam mu dopiero
Po całym spotkań miesiącu
Raczej tak nie będzie.
Jestem realistką.
Spędzamy dużo czasu, przyglądając się innym związkom.
Ale często porównujemy się nie z tymi co trzeba.
Bo ludzie z tej grupy nie są winni, że się w niej znaleźli.
Nie mówi się nam na przykład o genach.
Mamy inne geny.
Nasze rodziny mają inne pochodzenie.
Jestem z Andów. Mam rdzennych przodków.
Muiskowie, Aztekowie, Inkowie, Tainowie, ludy Motilon.
Musieli się wspinać po tych górach.
Dlatego Latynoski mają duże tyłki.
Mamy krótkie nogi, bo gdy dużo chodzisz, nie rosną.
Wszystko to jest w genach.
Powinniśmy lepiej dobierać, z kim się porównujemy.
Czasem zdjęcia innych ludzi
sprawiają, że wątpimy w siebie.
Na przykład, patrzymy na zdjęcie kobiety.
Widzimy, że ma nastoletnie córki, małego synka
oraz bogatego męża, który ją kocha.
„Jak ona to robi?
Jak ona to, kurna, robi?”
Za tym zdjęciem kryje się historia.
Znam te kryjące się za moimi zdjęciami.
Lubię myśleć, że za tym radosnym zdjęciem
może być taka historia…
„Andrea! Camila!”
Chodźcie tu. Co się stało?
Czekam na was. Gdzie jesteście?
Jesteście ubrane?
Co to za strój? Zdejmij to! Wyglądasz jak prostytutka.
Co zrobiłaś z włosami? Wyglądasz jak troll.
Zielone? Jesteś Latynoską! Nikt nie rodzi się z takimi włosami.
Dorośnij, idiotko! Nie jesteś dzieckiem.
Chodź tu już!
Jaime.
A Daniel?
Odłóż tę pieprzoną konsolę!
Jesteś ojcem!
Miałeś pomagać wychowywać syna, a nie grać w FIFĘ!
Kiepsko grałeś w piłkę i w tym jesteś słaby!
Cieszę się, że argentyńscy sędziowie obrażają cię za bycie idiotą!
Nie śpię od czwartej rano.
Ćwiczyłam jogę, zrobiłam wpis w dzienniku, wydałam rozporządzenia.
Wszystko, kurna!
Cztery różne śniadania, bo ona jest weganką.
Weganką! Je kurczaka, wołowinę i kiełbaski!
Martwe zwierzęta! Jako weganka nie możesz jeść zwierząt!
Facet nie toleruje laktozy.
Teraz, tak? W domu, tak?
Bo na mieście jesz pizzę i burgera z podwójnym serem.
Zawierają laktozę!
Zaprzepaściłam 15 lat kobiecej emancypacji
dzięki waszej czwórce drani!
I nie mogę mieć rodzinnego zdjęcia w moje 35 urodziny?
Chodźcie tu!
Uśmiechać się,
przez te aparaty nie pojechaliśmy do Cartageny.
Rodzina to błogosławieństwo”.
Nigdy nie poznasz głodu innych.
Nie zaznasz ich krzyża.
Nigdy nie wiadomo, prawda?
Choć dorośliśmy, i jesteśmy teraz „dorosłymi niedorosłymi”
moje pokolenie wyróżnia to, że potrzebujemy naszych mam.
Teraz, będąc mamą, rozumiem.
W młodości zawsze popadasz w skrajności.
Mówisz: „Mamo, nie mieszaj się w moje życie.
Nie decyduj za mnie. Wiem, co robię.
Nie wtrącaj się w moje sprawy. Szanuj moją prywatność”.
Dorastasz i sama masz dziecko.
„Mamo, proszę cię,
nie wiem, co zrobić ze swoim życiem.
Powiedz mi, co mam zrobić.
Do diabła z moją prywatnością.
Zamieszkaj ze mną”.
Wielu dorosłych w moim pokoleniu chce zastępczej matki.
Potrzebujemy jeszcze kilku lat z mamą.
Więc kupujemy zegarek jak mama:
„Oddychaj, śpij, obudź się. Siedź prosto, bo wyrośnie ci garb”.
Tak jest…
Dorastanie to stały proces.
Wychowuje cię nie tylko rodzina czy szkoła,
ale też twoje gusta i to, co konsumujesz.
Wszystko nas kształtuje, powinniśmy uważać.
Być wybiórczy.
Wychowują nas znajomi,
transcendentne konwersacje o czwartej nad ranem na ulicy.
Wiele rzeczy się do tego przyczynia.
Wychowują nas ludzie, których sobie odpuściliśmy.
Ci, którzy sobie nas odpuścili. „Bóg ci wynagrodzi, że mnie nie chcesz”.
Wychowują nas nasze gusta.
Filmy zawsze mają ukryty przekaz.
Podobają mi się dzisiejsze bohaterki.
Silne kobiety i tak dalej.
Ale wszystko na jedno kopyto.
Aby kobieta mogła zabłysnąć, dają jej dupka za partnera.
Pewne bohaterki nas ukształtowały, na pewno mnie i wielu innych ludzi.
Ale nie podoba mi się, jak są przedstawiane,
bo filmy mają zły przekaz.
Jedną z tych bohaterek jest Hermiona Granger z Harry'ego Pottera.
Najfajniejsza w całej serii.
To ona powinna być tytułową bohaterką.
Dlaczego?
Bez niej nie byłoby Harry’ego Pottera, byłoby pół książki.
Nie przeżyłby bez niej. To nie feminizm, tylko rzeczywistość.
Dziewczyna była najfajniejsza.
Reprezentuje nas, odrzucane mądre laski z kiepską fryzurą.
Uwielbiam tę postać. Jest kobietą, która daje nam siłę:
„Hermiona jest super. Jestem Hermioną”. Kupujesz plisowaną spódnicę.
„W wieku 35 lat przebieram się za Hermionę.
Mam to gdzieś, podziwiam ją”.
A ostatnia scena w filmach o Hermionie?
Ma podtekst, ukryty toksyczny przekaz.
Hermiona zabiera dzieci na autobus
z mężem, który jest gruby…
Jest nim Ron!
Wyszła za Rona. Podtekst: zjebała.
Hermiona, popieprzona, potargana, z workami pod oczami, w szmacie.
Jakby mówili: „Kto kazał jej się chajtać? Schrzaniła swoją karierę jako czarownica”.
Społeczeństwo wymierza kobietom taką karę.
Jeśli zdecydujemy się na dzieci, to znaczy, że nawaliłyśmy.
„Co teraz zrobi? Powiedz mi”.
To jest złe.
Inspirujące bohaterki, które oni upierdalają.
Na przykład Daenerys Targaryen z Gry o tron.
Nieważne, że nie oglądaliście serialu.
Traktuje o intrygach, niesprawiedliwości, waśniach i brudnych interesach.
Coś jak…
dziennik telewizyjny z Ameryki Łacińskiej.
Dubbing w latynoskim hiszpańskim. Z Meksyku.
Dali ciała. Powinni dać dubbing w gwarze Cali, w Kolumbii.
Laska nazywa się Daenerys Targaryen.
„Kim jestem? Jak mnie wołają? Moje imię?
Królowa ognia, łapiesz? Królowa pierwszych ludzi.
Nie płonę, jestem ogniem”.
Prawda? Byłoby fajniej.
Ta kobieta jest główną bohaterką sagi.
W czym problem?
Jest urodzoną przywódczynią, silną kobietą, niezniszczalną.
Ale w serialu skupiamy się na tym,
kto zostanie jej wybrankiem.
Ma wiele opcji. W tym problem.
To ogromny problem.
Pierwszy facet: aranżowane małżeństwo.
Gdyby wszyscy byli tacy jak on, to nie byłybyśmy przeciwne takim swatom.
„Tato, mamo, przypieczętujcie umowę. Negocjujmy to teraz”.
Prawda?
„Cholera, wydali mnie za Khala Drogo”.
W wieku 16 lat została wdową z kupą kasy.
Wyjaśniam tym, którzy nie wiedzą.
Drugi mężczyzna.
Zabójca, który rozwiązuje jej problemy, przynosi jej głowy wrogów.
„Twoje ciało, weź”. A ona bierze.
Ale jest silna, nudzi się.
„Żegnaj, powodzenia, za dużo namiętności”.
Trzecia opcja, staruszek.
Ale nie jakiś oblech,
jak sąsiad ze sklepu, któremu dałaś monety, a on zrobił tak.
Grinch.
Fajny starszy pan, który ją kocha.
Trzeci mężczyzna. Powinna go wybrać.
Głową, sercem i instynktem.
Fajny gość. Kocha i daje siłę.
Nie rywalizuje z nią, nie jest zły, jeśli ona wygrywa.
Facet, który ją kocha, jest zabawny, oczytany, ale…
„Jest za niski, co?
Drobne rączki. Dziwne uczucie, gdy chwyta cycki”.
Takie jesteśmy.
I ostatnia opcja, Jon Snow.
Lubimy go, ale jest głupi.
Zmienia zdanie co 15 dni.
„Jestem synem tego jak mu tam.
Nie jestem jego synem. Teraz jestem mnichem.
Przeleciałem dziką, teraz jestem dziki”.
Zmienia poglądy jak rękawiczki.
Nie oglądaliście? Macie kuzynkę, która się z takim zadała.
Przesłanie: możesz osiągnąć wszystko,
ale najważniejsze jest to, z kim skończysz.
I on w końcu cię zabije.
I moja ostatnia silna kobieta, Czarna Wdowa.
Nie wiesz, kim jest? Wszyscy takie znamy.
Prawdziwa kozaczka.
Ma mroczną przeszłość, ale się od niej uwolniła.
Osiągnęła szczyty kariery.
Osiągnęła sukces.
Jak? Bez supermocy w świecie superbohaterów.
Udało jej się to dzięki kopniakom, ciosom i sprytowi.
To cwana dziewczyna, kropka.
Jak w przypadku większości kobiet na ekranie,
ma świetną karierę, ale gówniane życie.
Nie ma nawet własnego domu.
W 14 filmach nigdy nie widzieliśmy jej mieszkania.
Zawsze w biurze albo u kogoś innego.
„Cześć, jestem ciocia Natalia. Macie zupę?”
To nie fair.
Jeśli wykorzystasz swój potencjał, zostaniesz sama.
Umrzesz i nikt ci nie wyprawi pogrzebu.
Nic.
Będziesz jadła, co znajdziesz w biurze.
Pożywka dla ciała i duszy.
„Kto tu jest singlem?” Kapitan Ameryka.
Tak, wiem, ten aktor…
Jak syczenie mięsa na grillu…
Perwersja.
Aktor, ale nie postać.
Postać, jeśli się jej przyjrzeć, jest nudna.
Nie klnie, nie może zrobić nic złego. Jest dobry, czysty, żeluje włosy.
Jest…
Jest zbyt czysty.
Jest jak trener osobisty, ale mormon, który nie…
Jest za dobry.
Podejrzane!
Jesteśmy Latynosami.
Uczono nas, by nie ufać, jeśli coś jest łatwe.
Gdy coś jest za łatwe, pójdziesz za kratki. Tak jest.
Więc facet, który jest zbyt dobry…
Jest też toksyczny.
Laska uśmiechnęła się 80 lat temu, a on nie może zapomnieć.
Nic nie powiedziała, tylko: „Zatańczmy”.
Nie zatańczyli.
Inna opcja Czarnej Wdowy to Hulk.
Nie oglądaliście filmu?
Macie kuzynkę, która jest z takim facetem.
Toksyczny facet.
Znika na wiele dni, lat. Wraca. Ona musi go znaleźć.
„Spokojnie”.
Facet nawet uderzył ją w twarz, był zielony, więc nic nie mówiliśmy.
„To normalne. Nie liczy się, bo był zielony”.
Uderzył ją w twarz.
Bo w głębi duszy, gdy widzimy takiego faceta,
wszystkie mamy jedną myśl. To coś, czego się wypieramy.
Fantazję tę ma 99,9% kobiet. Nikt o tym nie wie.
Chodzi o to, że to duży facet.
„Weźmie mnie na ręce i poczuję się chuda i drobna”.
To zboczenie.
Ale jeśli się wścieknie, to cię zmiażdży.
Miazga.
Przesłanie: „Możesz zrobić karierę, ale umrzesz w samotności”.
Co to za gówniane przesłanie?
Nie pokazują mam, które odniosły sukces.
Nie widziałam superbohaterki w ciąży, ani karmiącej dziecko, gdy walczy ze złem.
Mówimy ludziom, że istnieją tylko dwie skrajności.
Jeśli jesteś pośrodku, to nawaliłeś.
Prawda?
Czasem trzeba nawalić. Jeśli tak to ma wyglądać, to git.
Prawda? Bo…
Bo dużo mówimy o równowadze.
Dużo mówimy o wewnętrznym spokoju.
Mówimy o rzeczach nieprzystających do naszej rzeczywistości,
do naszego pochodzenia, naszych możliwości.
Cały czas się osądzamy.
Za nasze braki, za bezczynność.
Bo ktoś zrobił coś szybciej, więcej.
Nie mamy spokoju, nawet gdy jemy.
Nasze pokolenie nie je w spokoju.
Jesteśmy pokoleniem z refluksem i zapaleniem żołądka.
Spieszymy się.
Zwłaszcza jeśli pochodzimy z dużej rodziny bez manier.
Trzeba było mieć refleks, prawda?
Mamy refluks, jemy szybko, nie lubimy jedzenia.
Ale chcemy, żeby nas odżywiało, było zdrowe, nietuczące.
Jesteśmy trochę przegrywami i trochę ludźmi sukcesu.
Popadamy ze skrajności w skrajność.
Mamy chory związek z ciuchami, jedzeniem, wszystko boli i niszczy.
Dlatego jesteśmy pojebani.
Tym bardziej jako dorośli, bo przyjaciół mamy dziś po coś.
Mamy przyjaciół tylko z jednego powodu. Bo musimy ich mieć.
Ponieważ dorosły ma przyjaciół nie do zabawy,
a do narzekania.
Nie mamy czasu i kasy na terapię, to mamy przyjaciół.
To zawody.
„Trzy razy zachorowałem na koronawirusa”.
„Ale masz woreczek żółciowy, mój usunęli”.
Nawet jedzenie nas nie uszczęśliwia.
Dorosłe życie jest trudne
i nie umiemy podejmować już tych błahych decyzji.
Jest zbyt wiele opcji i stresują nas.
W przeszłości ludzie nie mieli takiego wyboru.
Mieliśmy trzy opcje:
sąsiad, kolega z klasy i daleki kuzyn, co nie jest grzechem.
Teraz ludzie mają większy wybór:
ludzie, znajomi, drzewa, oni sami.
Ściana, graffiti. „Ożeniłem się z graffiti”.
Wszystko.
A my jesteśmy pośrodku.
W dorosłym życiu jedzenie to nie tylko jedzenie.
Czasem po gównianym tygodniu chcesz arepę,
bo jest niedziela a twój szef to dupek.
Chcesz zapomnieć, że jesteś dorosły i zjeść arepę.
Ta arepa to namiastka uścisku mamy.
Chcesz doświadczyć arepy,
za którą nie musiałeś płacić.
Chcesz tamtą arepę.
Chcesz zapachu arepy, taco czy co tam jecie u siebie.
Pragniesz zapachu domowej arepy.
Wspomnienie twojej mamy gotującej z miłością, dającej ci ją
i mówiącej: „Opieczona, nie przypalona. Zjedz”.
Chcesz tego.
Czasem…
Czasem bardzo się starałeś i byłeś grzeczny cały tydzień.
Byłeś dwa dni weganinem, dwa dni jadłeś mięso,
a w piątek i sobotę komosę ryżową.
Ale jest niedziela, a ty chcesz zjeść hamburgera.
Prawda?
Tego dnia… Przepraszam, nie dnia.
Tej nocy, bo na hamburgera
masz ochotę rano, rozmyślasz o tym cały dzień
i decydujesz w nocy.
Bo jesteśmy tak głupi.
Jeśli w noc, kiedy zjadłeś hamburgera,
nie budzisz się z wyrzutami sumienia w postaci zgagi,
ogniem w żołądku…
Jeśli nie budzisz się koło pierwszej rano,
z wyrzutami sumienia objawiającymi się pożarem w brzuchu,
fantazjując, że przychodzą strażacy jak w reklamie
i spryskują ci twarz,
to nie jadłeś hamburgera.
Jeśli tej hamburgerowej nocy
nie budzisz się i nie doznajesz eksterioryzacji…
Jeśli nie patrzysz na siebie z góry o trzeciej nad ranem
i lewitując pod sufitem, nie osądzasz siebie
siedzącego w gaciach, majtkach, bokserkach
w kuchni, upokorzonego
i odmierzającego resztkami sił sodę oczyszczoną,
by jakoś przetrwać do rana,
to nie jadłeś hamburgera.
Jeśli życie jest równowagą, szukaj równowagi, która ci odpowiada.
Chcesz zjeść hamburgera? Jedz.
Zrób z tego święto.
Dzień hamburgera.
Zamów go i niech to będzie najzwyklejszy
i najobrzydliwszy hamburger świata.
Ten hamburger, którego tysiąc razy widziałeś w menu:
„Kto to je?”.
Ty zjesz dzisiaj!
Jedz. Z każdym dodatkiem. Powiedz „tak” na wszystko.
„Z minihamburgerem?” „Tak”.
Niech ma siedem warstw, niech będzie tłusty.
Przypomnij sobie dzieciństwo,
te lody waniliowe, które…
Zjedz go!
Tak duży, że trzeba go zgnieść łokciem,
żeby zmieścił się do ust.
Zjedz go, bo w życiu chodzi o równowagę.
Czym go zrównoważymy?
Wodą.
Dziękuję bardzo!
Dzięki. Dziękuję!
Dziękuję bardzo!
Napisy: Tatiana Grzegorzewska