Downloaded from YTS.MX
Ben Liss Pereira,
Official YIFY movies site: YTS.MX
bir kadının vücuduna hapsolmuş bir kamyon şoförüyüm.
Çok çirkin güzel bir kız mıyım
yoksa çok güzel çirkin bir kız mıyım bilmiyorum.
Kaba ama zarifim.
Fakir bir adamın maaşına ve pahalı zevklere sahibim.
Küçük bir kesime göre zayıf,
çoğuna göre şişmanım.
Ne çok uzun ne çok kısayım.
Benim gibiyseniz ve tam ortadaysanız
benimle gelin çünkü siz de büyüyorsunuz.
İyi günler hanımlar, beyler, cinsiyete bağlı olmayanlar.
Herkes, annem.
Burada olan herkese ve beni Netflix'te izleyenlere iyi akşamlar.
Teşekkürler.
Ama bu gece yalnız gelen kadınlar nerede?
Biliyorum.
İnsanların katıldığını duyunca onlardan çok şey öğreniyorsun.
Ortada bir tutku var.
"Buradayım, yumurtluyorum! Siktir, buradayım."
Bir bağlılık var.
Yaşama isteği var. Açıklık var.
"Evren, tüm kutsamalarını bana gönder."
Arkadaşlarıyla gelenler nerede?
Dinleyerek insanlar hakkında çok şey öğreniyorsun.
Yani lanet bir karmaşa!
Anlamıyorsun. Bazıları "Biz neyiz? Bilmiyorum" diyor.
Şunu dinleyin. Çift olarak gelenler nerede?
Şüpheye yer yok. "Çift olarak mı? Onu seviyorum."
Burada şüpheye yer yok,
zaten bir tartışma, bir uyum süreci yaşanmış.
Ayağına alışmış eski bir ayakkabı gibi.
Artık nasır yapmıyor, o savaştan çıkmış.
Sevdiğin ve hep seveceğin insanları konuşarak tanırsın
ama tartışarak pekiştirirsin.
Sizi şımartacak, size kibarlık yapacak birini aramayın.
O hâller iki yıl sürüyor, o da ancak seksiyseniz!
Güzel şeyler söyleyen, sizi memnun eden birini arayın…
O da hemen bitiyor.
İyi tartışan birini bulun.
Tartışabileceğiniz, "Sana saygı duyuyorum" diyeceğiniz biri olsun.
Kazanmana izin veren birinden daha kötü bir şey yok.
"Evet, seni seviyorum" diyen bir aptal.
"Ah" diyorsun.
"Çok yazık!"
En son Netflix'e çıktığımda hamileydim.
Çok hamile!
Yemin ederim artık değilim.
"Daha yeni bebeğim oldu" mazeretine sığınamıyorum artık.
Konuşmaya başladı, üç yaşında…
Mazeretim kalmadı.
Oğlumun annesi olmayı çok seviyorum.
Tabii sevmediğim ve alışmam gereken yönleri de var.
Oğlumun yaşını aylarla saymayı hiç öğrenemedim.
O saçmalıklardan hiç anlamam.
O WhatsApp gruplarında sohbet etmeyi sevmiyorum.
O dersler…
Oğlumu emekleme dersi gibi saçma şeylere götürmedim.
Bu nesilde anne olmak eskisinden üç kat daha stresli.
Önceki nesillerdeki anneler
doğurup anne olma şansına sahipti.
Özel olarak.
Nokta.
Biz öyle değiliz.
Aynı şeyleri yapsak da toplum içinde anne oluyoruz.
Çünkü influencer'lar gibi yaşıyoruz.
Yedi takipçisi olan, "Hepiniz için" diye hikâye paylaşıyor.
Çünkü biz böyleyiz.
Değil mi?
Oğlumu doğurduğumda vermem gereken en önemli kararlardan biri
fotoğrafını paylaşma konusuydu.
Bu neslin vermesi gereken bir karar bu. Paylaşmamaya karar verdim.
"Çok çirkin bir çocuk olmalı. Neden fotoğrafını paylaşmıyor?
Babasına benzemediğine eminim.
#sürtük."
"Tamam, paylaşayım" dersin.
"Anneler paylaştıkça kaynaşırlar.
Bebeği emzirirken fotoğraf paylaşayım."
Emzirme çok güzel bir şey.
"Göğüslerini göstermek için
çocuğunu emzirmeyi bahane eden teşhirci kadın.
Sürtük, #sürtük.
Teşhircilik yapıp o masum çocuğu istismar ediyor.
Göğüsleri çok çirkin, farklı yöne bakıyor, aykırı.
İyi dileklerimle."
Kazanamazsınız.
Kazanmanın imkânı yok.
Değil mi?
Sonra "Meme konusunda haklılar, hepimizin fikri var.
Biberonlu bir fotoğraf paylaşayım" dersin.
"Lanet kadın, çekilmez kaltak.
O güzel varlığı onu iyi bir insan yapacak
eşsiz meme-ağız bağlantısından mahrum ederek topluma zarar veriyorsun.
Geleceğin suçlusunu yetiştiriyorsun.
Ailene sevgiler."
Hayır!
Kazanmanın imkânı yok.
Çok garip, çok zor bir nesil bu.
Bir kadının en yalnız olduğu zaman doğumdan sonraki andır.
Çünkü televizyonda gösterilen gerçeklikle özdeşleşemez.
Deliyiz çünkü. Doğumdan sonra her zamankinden daha deli oluruz.
Hormonlarımız altüst olur,
memelerimiz çatlar,
tüm vücudumuz mahvolur.
Kim olduğumuzu, nedenini, nasılını bilemeyiz.
"Bebek doğduğunda anne de doğar" derler.
Hadi oradan!
Sen de bok gibi hissederken emzirirsin. 45 dakika olmuştur.
Bir sürü saçmalığı düşünecek çok vaktin olur.
İnek Lola…
İnek Lola'nın kafası ve kıçı var
Doğum yapmadığı için hâlâ kıçı var
İnek Lola evli değil
Çok…
Çok yorgun oluyorsun.
Uyuyamadığında ve iyi beslenemediğinde çıldırıyorsun.
Doğumdan sonra bizi hastanede ziyaret etmenizin kimseye faydası yok.
Biraz iyileşene kadar bekleyin.
Meraklı olmayın, gelmeyin. Orada bir işiniz yok.
Değil mi? Ve hamile bir kadına şaka yapmayın.
Arkadaşlar bizi güldürdüğünde…
Hayır!
"Tanrım, yardım et.
Ne güzel…
İsa dirildi, değil mi?
Üçüncü günde.
Üç gün ölü olmak hiç fena olmazdı.
Üç gün."
Sekiz saatlik güzellik uykusundan sonra iyi görünüyorsan
üç gün sonra dirilmiş hâlini düşün.
"İnsanların değerini anlayıp 'Çok iyi bir insandı' demesine zaman tanı.
'O benim hayatımın kadınıydı, yaşasaydı evlenme teklifi edecektim'
demeleri için onlara zaman tanı.
Üç gün.
Sonra saçını yapıp beyazlar içinde geri dön."
Deliriyorsun.
Hormonların, vücudun ve beynin altüst oluyor.
Giysiler olmuyor. Çocuk doğurduğunda giysi arıyorsun.
Kolombiya hukuk sisteminde
doğumdan hemen sonra çocuğun kaydını yapmalısın, değil mi?
Ve hayat boyunca nefret edecekleri bir isim verirsin.
Değiştirecekler. Lisseth Johana'yı uzun süre kullanmazlar.
Lisseth Johana Pereira Ordóñez çok uzun.
Daha kısa, daha ticari bir isim bul. Bitti.
Güm.
Arkalarda gülen kişinin korkunç bir ismi var.
Latin'iz ve kötü zevklerimiz var, doyamıyoruz.
Bana bakın. "Altı yüzüğüm var, hepsini takacağım çünkü bu benim şovum."
Örgü falan, yani…
Bu tarafla arkadaşlarımla bir Viking köyünü istila edebilirim.
Bu tarafla da Marimar'ı kovalayabilirim.
Yani hepsini istiyoruz.
Aşırı uyarıldığımız bir dönemden geçiyoruz.
Çocuklarla aşırı ilgilenilmesi gibi.
"Hadi resim yapalım" dediğinde onunla boyarım.
Yüzler, balonlar, su falan çizerim.
Gece yarısı çocuk böyle olur…
Aşırı uyarılmış bir nesiliz.
Biz orta nesiliz.
Sevilmediklerinden bizi daha fazla seven ebeveynler tarafından büyütüldük.
Biz boku yedik.
İyi ebeveynlerimiz vardı, o yüzden iyi çocuklar olmalıyız.
Ebeveynlerimiz de bunu biliyor.
Pandemi, karantina ve sokağa çıkma yasağıyla
onların yeni çocuklarımız olduğunu fark ettik.
Bu neslin insanları yeni çocuklar.
Çabuk büyümeleri gerektiğinden ebeveyn gibi davranmıyorlar.
Çok erken ve çok gençlermiş.
20'li yaşlarında evlenmişler, yaşayamamışlar.
O yüzden 40'lı, 50'li yaşlarda ergen gibi davranıyorlar.
Çok hızlı büyümüşler…
Ebeveynler yeni çocuklar.
Modern dünyada kendilerini savunmaları için
bilmeleri gerekenleri öğretmek adına büyük çaba harcıyoruz.
Para biriktirip onlara son teknoloji bir cep telefonu alıyoruz.
Anlasınlar diye yavaş çekim bir video hazırlamak için
zaman ve para harcıyoruz.
Öyle değil mi?
Niye bu kadar çaba harcıyoruz? Telefonlarımızı açmasınlar diye.
Çünkü eğer…
Acil bir durum olduğunda
"Hep yanında olacağımı biliyorsun" diyorlar.
Hadi oradan!
Biz evden ayrıldıktan sonra bizimle alakaları kalmıyor.
Hasta ve yorgunlar, insan anlıyor.
Ama telefonlarımızı açmıyorlar.
Bahaneleri de "Tatlım, teknolojiden anlamıyorum."
Yalan söyleme kadın!
Tweety çıkartması gönderdiğini gördüm.
Yani…
Onları anlıyoruz.
Artık birçok şeyi anlıyorum.
Yaşlandıkça, yetişkinliğe adım attığında…
Ya da benim neslim gibi, biz tam yetişkin değiliz.
Yetişkin olacak yaştayız ama olgun değiliz.
Cidden.
35 yaşındayım ve bir oğlum var. Bu saçmalık da ne?
Biliyorum, inkâr ediyoruz.
Aynen öyle.
Modern yetişkinler önceki nesildeki gibi yetişkin değiller.
Çünkü ben küçükken 35 yaşındaki bir kadın yaşlıydı.
Küçükken 35 yaşında birini görünce "15 güne ölecek" diyorduk.
Artık değil. "Yaşlı değilim."
O yaşta olsak da olgun değiliz.
Yetişkin hayatı yaşayıp yetişkin işiyle yetişkin maaşı alıyoruz.
Ne için? Ergenlik saçmalığına harcamak için.
Çünkü biz buyuz.
Olgun değiliz.
Büyümeyi reddeden insanlarız. Bizim için çok zor.
İçten içe "ergen yetişkin"leriz.
Bizi anlıyorum, büyümek kolay değil.
Küçüklüğünden itibaren büyümen için uğraşıyorlar.
Çocukla nasıl iletişim kuracağını bilmeyen yetişkinlerin
hepsinin sorduğu soru şu,
"Büyüyünce ne olmak istiyorsun?"
Şu an bildiklerimizi o zaman bilseydik "Hayır, büyümek istemiyorum!" derdik.
Değil mi?
Hep bizi hayatlarımız hakkında acele kararlar vermeye zorladılar.
Şimdi hepimizin kaygı, depresyon, acelecilik ve telaş sorunu var.
Her şey çok hızlı ve sürekli büyüyor.
Bölümler arasındaki 16 saniyeye dayanamıyoruz.
Her şey hızlı, her şey o anda yaşanıyor.
Ama kaliteli olup sonsuza dek sürmesini istiyoruz.
Çok fazla motivasyonun,
aşırı pozitivizmin olduğu bir dönemdeyiz.
"Ne istiyorsun? Evrenden iste.
Azim ve disiplinle ısrarlı bir şekilde istersen olur."
Biz "Uzaklaş, akışına bırak" nesliyiz.
Bize "Bekle, bir yıl sürer"i kim öğretiyor?
Kimse bunu söylemiyor.
Bir ilişkiden hoşlanmazsam "Bırak gitsin.
Seni ağlatıyorsa gözyaşlarını hak etmiyordur" diyorlar.
Hadi oradan!
Çünkü en çok sevdiğimiz insanlar bizi en çok deli eden insanlardır.
En sevdiklerimiz bizi daha çok ağlatır. Özellikle çocuklarımız.
En sevdiklerimiz haftada üç kez en nefret ettiğimiz kişilerdir.
Örneğin sevgi dolu bir ilişkiniz varsa
ve kendinize haftada bir ya da iki kez
"Siktir, ben ne yaptım?" demiyorsanız…
…onu sevmiyorsunuz demektir.
İnsanlara ne demeli? Aşırı pozitivizmle yaşıyoruz.
"Ne başarmak istiyorsun? İstediğin her şeyi yapabilirsin."
Evet ama hayır.
Güzel duyuluyor, evet. Bu motivasyon cümlelerine ihtiyacımız var.
Ama aslında her istediğimizi yapamayız. Çünkü bazı şeylerde iyi değiliz.
Biz bir konuda iyiyken komşumuz başka konuda iyidir.
"Hayallerinin gücü, eğer hayal edebiliyorsan mümkündür."
Evet ama Latin Amerika'da biraz daha zor.
Çocukluk hayalim şuydu,
küçükken artistik patinajcı olmak istiyordum.
Cúcuta'da!
Bilmeyenler için bu şehir…
Burası…
Ülkelerin çoğu mevsimleri bilmez.
Benim şehrimde biliyoruz, tüm yıl boyunca yaz mevsimini yaşıyoruz.
Bizim için soğuk bir gün
38 derecede bir mango dalının altında durmaktır.
Tamam.
"Başka şeyleri suçlama, istediğin her şey sana bağlı."
Doğru diyelim. Başka şeyleri suçlamamalıyız.
Sorumluluğumuzu üstlenmeliyiz.
Artistik patinajcı, ben!
Kısa bacaklı.
Artistik patinaj yüksek performans gerektiren bir spor.
Kendimizi tanımalıyız.
Yani hayal kur ama önce biraz kendini tanı
ki ulaşılmaz bir hayalle vakit kaybetme.
Benden yüksek performans sporcusu olur mu? Hayatları fedakârlık üzerine kurulu.
Sporcular saygı ve takdiri sonuna dek hak ediyorlar.
Özellikle de Latin olanlar.
Büyük fedakârlık, değil mi?
Bu insanlar hayatları boyunca haşlanmış tavuk göğsü yiyorlar.
Ben…
Uyuşturucu ya da alkol kullanmıyorum ama benim tutkum yemek yemek…
Tabii biraz salsayla.
Hayır, gerçekten.
Hayal kurmalıyız ama kendimizi de bilmeliyiz.
Daha küçüklükten gerçekçi yaklaşıp
daha az dik kenar, hipotenüs
ve daha çok "Hangi konuda iyisin? Öğreteyim" demelilerdi.
Okullarda mesleki eğitim yok. Ya "Hayal et" ya da "Çok yazık" deniyor.
Kendinizi tanıyın.
Çok şükür, ben küçüklükten tanıyordum. Daha o zamandan yolumu biliyordum.
Okulda hangi sınıfta olursam olayım
bana hep şöyle derlerdi, "Pereira, arkadaki. Pereira."
Üniversitede "Pereira, sınıfla paylaş" derlerdi. Bakın.
Huzurlu olmak zor, özellikle de
artık mutlu olmak bir zorunluluk.
Artık hepimiz kendimizi biriyle kıyaslıyoruz ve bu çok zararlı.
Her şeyin mümkün olduğunu düşündüren ünlüleri takip ediyoruz. Saçmalık!
Bekârsan her zaman bunda daha iyi olan biri vardır.
"Bekâr ama seksi. Spor yapıyor ve benim kadar yemek yemiyor.
İmaj her şey demek değil ama o daha çok eğleniyor.
Sarhoş oluyor ve Avustralyalılarla çıkıyor."
"Olabilir" diyorsun. Pozitif bir anında gaza geliyorsun.
Ofis manyağıyla yetinmeyeceğim, hayır efendim.
"Olabilir."
Yabancıların takıldığı yerde arkadaşlarımla doğum günümü kutluyorum.
En çirkin arkadaşlarımla oturuyorum.
Hemsworth'lerle uzaktan akraba olan bir Avustralyalı hep oluyor.
Bir damla DNA'larına razıyım.
"Olabilir."
Adam Kolombiya'da
çünkü kâğıt bardaklara delik açan makineyi üretiyor.
Gelişmiş ülkelerdekiler böyle zengin oluyor.
Ve yasal olarak.
"Olabilir." İngilizce konuşuyor.
Sarhoşum, ben de İngilizce konuşuyorum. "Olabilir."
Hayallerden, evrenden istemekten bahsediyoruz.
Ve bence çok hayal kurmalı, çok dilemeli,
çok arzulamalı, kendimizi yansıtmalı ve hedefler koymalıyız, değil mi?
"Evlenilecek biri değil, daha fazlasını istiyorum" demeliyiz.
"Avustralyalı istiyorum veya Avustralyalıya benzeyen Kolombiyalı."
Hayalindeki erkekle olabilirsin.
Sorun hayal kurmak değil, onu nasıl hayal ettiğimiz.
"Kendini yansıt."
Hedefin bu, hayalindeki adam. Ona sahip olabilirsin.
Belki ilk karısı olmayabilirsin.
Belki ikinci ya da üçüncü karısı olursun ya da bir buçuk yıl metresi olursun.
Ama olabilir. Buna sahip olabilirsin. "Kendini yansıt."
Hayalindeki erkek orada.
Belki parası kalmamıştır
çünkü boşanma çok masraflı.
Belki de gençken çok parti yaptığı için sağlığından olmuştur.
Belki…
…berbat durumdadır.
Ama o zaman daha minnettar oluyorlar. Hasta ve yorgun bir adam sadıktır.
"Kendini yansıt."
Biz orta nesiliz.
"Nesil" derken yaşı kastetmiyorum çünkü o net değil.
Bitkilerle konuşan yaşlı bir kadın olmak istiyordum.
Bunu istiyordum.
Artık yaşlı da olamıyoruz, her gün gençliği uzatıyorlar.
"15'ler, şimdinin 8'leri.
20'ler, şimdinin 12'leri.
25'ler, şimdinin…"
20'ler en kötü yaşsa niye o yaşta olmak istiyoruz?
Acı çekiyorsun.
Seksisin, farkında değilsin. Özgürsün, bilmiyorsun.
20'lerimde çok hata yaptım, bunlardan biri çok çalışmaktı.
30'lu yaşlarım için çalışarak geçirdim. Harika ama vakti boşa harcadım.
Arkadaşlarımla seyahat etmedim. Sürtük değildim, ben…
Çok usluydum.
Ve bunun kötü yanı, zamanın acımasız olması.
Hepimiz aynı yere gidiyoruz.
Kanıtım yok. Gençlere tavsiyem… Ebeveynler beni affetsin.
Ama biri sizden çıplak fotoğraf isterse gönderin.
Beş, altı yıl boyunca o kişiyi referans olarak kullanabilirsiniz.
"Bir iyilik isteyeceğim. Altı yıl önce çıplak fotoğraf göndermiştim.
Kocam seksi olduğuma inanmıyor. Onu gönderir misin?"
"Kendini yansıt." Değil mi?
Biz orta nesiliz, geçiş nesliyiz.
Çok tuhaf şeyler yaşadık. Pandemi de onlardan biriydi.
Ama zor, tuhaf geçişler de yaşadık.
Analogdan dijitale geçtik.
Unuttuğumuz savaşları kazanmak zorundaydık,
şimdi eskisinden daha yumuşağız.
Kuzenlerimizin kıçımıza tekmeyi bastığı zamanlara katlandık
ve bu yanlış görülmüyordu.
Sizi bilmem, doğduğu günden beri çok zengin olan
aristokratlara benziyorsunuz…
Ama benim gibi insanların
Baldor'un Cebir ders kitabını alacak parası yoktu.
Birinin eski kitabını alırdık. Yoksa ikinci el alırdık.
Mirasla, DNA'yla, tarihle gelirdi.
13, 14 yaşlarında çocukların kitaplarıydı…
Üstünde meme, çük resmi, dedikodular olurdu.
Denklemi çözmek için ne yazdığını anlamanız gerekirdi.
"Bunun altında ne var? X mi, Y mi?" Öyle bakardık.
Biz ortadayız.
Kendimi analiz ettim çünkü beni yargılama hakkı olan tek kişi benim.
Bence fikirlerin kötüye kullanıldığı bir dönemdeyiz.
"Benim bir fikrim var, nasıl algıladığın sana kalmış.
Çok açık sözlüyüm." Hayır, bir sürtüksün.
Hayır.
Bu adil değil.
İnsanları incitmek için kişiliğini bahane edemezsin.
Başkalarının duyguları sayılmıyor mu?
Aşırı pozitivizm ve güçlendirme meraklısı bizim neslimiz suçlu.
Kadınların güçlenmesi değil.
Hep "Sen kimsin? En iyisisin, her şeyi hak ediyorsun.
Seni kim hak ediyor? Kimse" diyoruz.
Siktir.
Normal, sıradan veya vasat olanlar kim? Kimse, değil mi?
Ben ortalama biriyim.
Ortalama bir yetişkinim. Şovun adını da Adulting koydum.
Ortadayım. Çok uzun değilim, beni görünce "Zürafaya bak" demiyorlar.
"Cüceye bak" diyecekleri kadar da kısa değilim.
Netflix'in "Onun hayatını konu alan bir pembe dizi çekelim,
37 dilde dublajını yapalım, sürekli ilk 10'da tutalım,
iki haftada bir izleyelim" diyeceği kadar çirkin de değilim.
Hayır.
Kız arkadaşının
"O sürtüğü görmeye gitmeyeceğiz" diyeceği kadar güzel ya da seksi değilim.
Kızlar beni sever, yani o kadar güzel değilim.
Kimse başarımdan şüphe etmez.
Herkes çok çalışarak kazandığımı biliyor. Yani o kadar seksi de değilim.
Aşırı zıtlıkların dünyasında yaşıyoruz. Ya uyum sağlarsın ya da sağlamazsın.
Bunu hayat boyu yaşadım, uyum sağlayamıyorum.
İstediğim pantolona giremiyorum…
Çünkü her konuda aşırı uç iki yön var.
Mesela eğitimin bir uç noktası mükemmellik.
Bize "Oraya ulaşıp kendini yansıtmalısın" dendi.
Mesela bir çocuk…
Kolombiya'da en yüksek not beş, değil mi?
Beş ya da mükemmel not alan bir çocuk.
"En yüksek not Sandra.
Çocuğun beş aldı tabii.
Armut dibine düşermiş.
Tıpkı babası gibi.
Sandra, çocuk için ne yapacağız?
Evi ipotek ettir, onu Disney'e götür. Bunu hak etti Sandra."
Tam tersiyse başarısız olan, sıfır alan çocuk.
"Sıfır Sandra, sıfır.
Bir insan sıfır almak için
ne kadar aptal olmalı?
Ondalık basamağı, bir kişiliği bile yok.
Sınıfta öylece duran, başıboş dolaşan bir ruh.
Hissediliyor ama görülmüyor.
Sandra, armut kesinlikle dibine düşüyor.
Çocuk tıpkı annesi gibi."
Bunlar iki uç noktaysa
3,1 ile geçen çocuğa ne diyeceğiz?
Bu boktan başarının bir değeri yok mu?
Çabası boşuna mı?
Evet, ona gülün.
Hepimiz mi o kadar mükemmeliz?
Okulda şu cümleyi hiç söylemediniz mi ya da duymadınız mı?
"Hocam…
Hiçbir şeyi mezara götüremiyoruz.
Ondalık basamağın sizin için önemi ne? Hiç.
Benim için ne ifade ediyor? Geleceğimi, profesör."
Değil mi? Tüm derslerde sadece beş alınmalı.
Çünkü bugünün sloganı "Her şeyi yapabilirsin."
Hadi oradan!
Yapamayacağımız şeyler var.
Sahip olmadığımız yetenekler var.
Yeteneklerini bilip onlara ne kadar çabuk odaklanırsan
o kadar az hayal kırıklığına uğrarsın, değil mi?
"Mükemmelsin, her şeyi yapabilirsin."
Ebeveyn olarak nesiller boyu süren bu kaygıyı çocuğumuza aktarıyoruz.
Kendimi keşfettim.
Çocuk ritimle tempo tutar…
"Dâhi iki buçuk yaşında çocuk için davul dersi."
Bunlar oluyor.
Değil mi?
Önceki neslin tam tersi.
Hiç fark edilmediler. "Oğlum, saksafon çalıyorsun."
Hiç.
Yeni nesil,
bunu kedilere ya da bitkilere söyleyemezsin…
Biz orta nesiliz.
Kanımız mavi değil ama 0 pozitif.
0 pozitifler nerede?
Evet, daha ucuzuz.
Daha yaygınız.
Ama bir kaza olduğunda kim kazanıyor?
"Lütfen!" demeyiz asla.
"Lütfen kan bağışlayın. Bizimki ender bulunuyor."
Bunu asla demeyiz! Kanımız çok yaygın.
Ondan istediğimiz gibi yüz bakımı yapıp trombositten zengin plazma alabiliyoruz.
Ucuz kan.
Avam tabaka.
Fakir ama dürüst bir miras.
Ebeveynlerimize kıyasla nesil olarak çok toyuz.
Ama daha sorumluluk sahibiyiz.
Geçmişi ilahlaştırıp "Önceki ebeveynler daha iyi insanlardı" diyoruz.
Hadi oradan. Sorumsuzlardı.
Asgari ücretle 13 çocuk yapmak nasıl bir sorumsuzluk?
Ama mesela biz ortadakilerin bitkilerle olan ilişkisi.
Eskiden insanların bitkilerle harika, duygusal bir ilişkisi vardı.
Büyükannelerimiz her bitkinin ismini, ne için kullanıldığını bilirdi.
Tüm o saçmalıklar. Hepsinin ismini bilirlerdi, değil mi?
Onları sular, doğru zamanda budarlardı.
Bu nesilse "Bitkim yok, Amazon'u kurtaralım" diyor.
Büyük bir sorumluluk daha.
Ve biz, ortadakiler.
3,1 alanlar.
Bitkimiz var sanıyoruz ama neyimiz var?
Yardım edin, evde neyiniz var?
Kaktüs, değil mi?
Bir de "Kaktüs mü? Benim sukulentim var" diyorlar. Kızım…
Beş yıl önce o sadece bir ottu.
Güzel olduğu için değil,
kendimizi daha iyi hissetmemizi sağladığı için onları sevmeye başladık.
Bir canlıyı öldürmeyeceğimiz için garip bir şekilde seviniyoruz.
Bu bitkiler enerjiyi yansıttığı için içten içe ölü hissetmiyoruz.
Sukulent ve kaktüsle bitki sahibi olunmuyor
çünkü üç ayda bir sadece birkaç damla su istiyorlar ki bu gözyaşı da olabilir.
Ve çirkinler!
Bu yüzden önceki neslin boya kutularında çok güzel bitkileri vardı.
Bizim neslimizinse güzel saksılarda çok çirkin bitkileri var.
Altın kafatası bir saksı.
Prenses Diana'nın bir portresi ve saçı…
Bitkiyse ölümüne çirkin.
Biz ortadayız.
Biz ortadaki nesiliz. 3,1 alanlarız.
Mesela güzelliğin aşırılığına bakalım. Güzelliğin de iki aşırı ucu var.
Bariz güzellik olan klasik güzelliğin aşırılığı.
Tabii, şimdi hepimiz güzeliz diyoruz.
Evet.
Ama bazılarında daha belirgin.
Tartışılmaz, klasik bir güzellik var.
Görünce "Çok güzel bir erkek veya kadınsın" dediğimiz kişiler.
Tıraştan sonra bile güzel olan erkekler. Öyle bir güzellikten bahsediyorum.
Güzel bacakları, güzel yüzleri olan güzel kadınlar.
İflas edip beş parasız kalırlar, ikinci el giysi alırlar,
üstlerinde Versace gibi duran bir dolarlık tişörte düğüm atar, yırtar
ve yine de harika görünürler.
Böyle insanlar.
Kıskançlıktan demiyorum.
Ama oranlarla ilgili biçimsel ve anatomik bir gözlem yapmak istiyorum.
Öyle bir karın nasıl mümkün olabilir? Zahmetsizce, böyle.
Kahretsin, böyle.
Böyle bir karna
sığması gereken şeyler nasıl sığıyor?
Pankreas, iç organlar,
iki buçuk metrelik bağırsak ve içindekiler oraya sığmalı.
Mide, karaciğer,
safra kesesi, böbreğin sığması gerek…
Hepsi nasıl sığıyor?
Onlar ilahi varlık veya insan değiller. Sürüngenler!
Değil mi?
Bu klasik güzellik.
Ama güzelliğin diğer bir ucu daha var. Modern güzellik, değil mi?
Şu anki güzellik.
"Etiketsiz" güzellik ki bu da başlı başına bir etiket.
"Gerçek kadınlar" deniyor. "Ben ona da benzemiyorum" diyoruz.
"Ben yokum."
Farklı bir güzellik.
Görünce şöyle denen bir güzellik, "Sen…"
"Sen… Sen nesin?"
Stil sahibi, yetenekli, iyi görünen insanlar.
Yüzlerinde leke olsa da güzel görünüyorlar.
Samanyolu gibi çılgınca bir kılığa bürünseler de yakışıyor.
Çizgili, ekoseli, puantiyeliyle, spor ayakkabı ve smokinle de güzeller.
Böyle insanlar.
Yetenekliler. Yeni ve modern güzellik.
Sorum şu, bu gruba girmiyorsam
ki sebebi ortada…
Bugünkü görüntüyle yargılamayın.
Çünkü bugün beğenseniz de
yarın yataktan yeni kalkmış hâlimi görünce kaçarsınız.
Diğer uç kısma da ait değilsem nereye aitim?
Ortaya. Güzellik 3,1.
Aynı hafta içinde hem güzel hem çirkin olan bizler.
Normal insanlar. Standart adamlar, standart bedenler.
Bazen göbeği çıkan, düz kıçlı insanlar.
Standart.
Standart bedene sahip, 38 C beden sütyen giyen kadınlar.
Yani sırt ölçümüz o, göğsümüz 34 beden.
Ama kullanışlı olabilir, içine bir şeyler koyabiliriz.
Aslında komik olan şu,
bedenimiz bize gülüyor.
Ona çok şey yapıyoruz, şikâyet ediyoruz, türlü işkence yapıyoruz.
Çok sıkıyor, çok acı çekiyoruz.
Korseler bunun canlı kanıtı.
Yaşlanan bedenimizden daha ironik bir şey yok
çünkü ne yaparsak yapalım,
birkaç yıl gençleşmek için her şeyi yapsak da
bedenimiz her şekilde yaşlanacak, değil mi?
Ezelden beri yaşlanıyoruz.
Bana komik gelen şey, bedenimizin farkına varıp
güvensiz hissetmeye başladığımız ilk an.
Büluğa erdiğimiz ergenlik dönemi, ergenlik öncesi dönem, değil mi?
Bu dönem özellikle erkekleri çok etkiliyor.
Çünkü o yaşta o kadar çirkin oluyorlar ki.
Garip koca burunları, büyük kafaları, küçük bedenleri oluyor.
Değil mi? Ve o yaştaki tüm erkekler şunu isterdi…
Çünkü bıyıkları yeni terlediğinden…
Erkeksi bir bıyık, gür sakallar, kalın favoriler,
geniş bir sırt, erkeksi kollar,
erkeksi bacaklar, göğüs kılları…
Yıllar boyunca sahip olmak istediklerini kim elde etti?
Biz kadınlar!
Yaşlanmak çok ironik
çünkü kadınlar o yaşta büyümek istiyorlar…
Ondan pamuk, babamızın çorabı ya da ne bulursak onunla dolduruyorduk…
Çoğumuz yaptık.
Tabii kitap isteyen daha gelişmiş kadınlar var ama ben meme istedim.
İşin komik yanı, istediğimiz o diri,
yuvarlak, güzel memeleri yıllar geçtikçe kim elde etti?
62 ve üstü yaştaki erkeklerin memesinden
daha güzel görünen bir meme yok.
İnanılmaz bir güzellik.
Çok güzel.
Dolgun, yuvarlak memeler, hoş bir meme ucu.
Çok tatlılar, yeni çıkan göğüsler gibi. Yepyeni. Çok güzeller.
Biz standart insanlarız, birçok şeyde ortadayız.
Ama inkâr içindeyiz, uyum sağlayamadığımızı düşünüyoruz.
Her zaman şu evrensel gerçeklere, şu sözlere inanıyoruz,
"Kendini geliştir, başarabilirsin, harikasın.
Seni kim hak ediyor? Kimse. Bu yalnızlık değil, bilgi."
Artık kendimi tanımak istemiyorum.
Ortadayız.
Bu uç noktada her zaman hata yapan biri vardır
ve o hatadan bir fırsat doğar.
O hatadan bir dövme gelir, "dayanıklılık." O hatadan bir kitap, bir konferans çıkar.
"Çünkü o hatayı bir kez yaptım ve beni başarı dünyasında
bir adım daha yukarı taşıyacak bir ders aldım."
Bu aşırı uçtaki insanlar, değil mi?
Diğer uçta ise hata yapanlar,
"Bunun üstesinden gelemem çünkü futbolcu olacaktım.
Okulda iyiydim ama müdür bana kazık attı" der.
Hatalar söz konusu olduğunda biz ortadayız.
3,1 alan, 0 pozitif kanı olan bizler.
Bir hata yapınca ne yaparız?
Yine yaparız.
Bir kez, iki kez, o hatayı yine yaparız.
Tükenene dek gerektiği kadar tekrarlarız.
"Aramayı kes sürtük." Bu hataları yaparız.
Aşırılık konusunda bir de aşk var.
Klasik aşk var.
İki genç muhabbet kuşu arasındaki duygusal aşkı
en romantik şekilde ifade eden piyes aşkı.
Romantik aşk, Shakespeare'in yazdığı Romeo ve Juliet gibi.
Ben de okumadım ama okumadıysanız özet geçeyim.
Şöyle, "Juliet,
seni balkonda gördüm.
Seni seviyorum.
Seni insan olarak tanımıyorum, hislerini, değer verdiğin şeyleri bilmiyorum.
Hakkında hiçbir şey bilmiyorum ama seni seviyorum çünkü güzelsin.
Juliet, seni çok seviyorum,
ailelerimiz birbirini öldürebilir, annemi bıçaklayabilirler, kim takar?
Çünkü seni tanımasam da seviyorum.
İflas edersem bana para verir misin?
Hastalanırsam kıçımı siler misin? Seni seviyorum.
Birbirimizi sevmemize izin vermezlerse kendimizi öldürürüz Juliet!"
Romantik, içgüdüsel bir aşk.
Klasik aşk, değil mi?
Diğer taraftaysa modern ve bilinçli aşk var.
Kendi bireyselliklerinden yola çıkıp hayatı paylaşmaya karar veren,
düşünen iki varlığın aşkı.
"Ona karşı hâlâ bir şey hissediyor musun?" dediğinizde şöyle derler,
"Bak…
Bir nöropsikiyatrist sosyoloğu okuyorum.
Alman bir kadın.
Karında hissedilen kelebeklerin
kaygı olduğunu söylüyor.
Gerçek aşk insana huzur verirmiş.
Soruna cevap vermek gerekirse o, huzurumu bozmuyor."
Bu ne boktan bir aşk?
Lanet bir emeklinin sıkıcı aşkı.
Emekli doğmuş,
evli bir çift gibi öpüşen bir aşk.
Bulaşma riski olmayan bir aşk.
Sanki…
Bizim gibi ortadaki insanlar için aşkın en iyi yanı…
…"Kahretsin!" dedirten değişken, arzu dolu bir aşk yaşamamız.
İnsanı daha zayıf, daha kötü biri yapan, yalancıya dönüştüren bir aşk.
Dudaklarına yapışmak için işten erken çıkartan bir aşk.
Böyle aşklar zehirlidir.
Değil mi?
Gıptayla bakıp
"Ömür boyu süren güzel bir ilişki" dediğimiz ilişkileri yaşayan çoğu kişi,
hayatları boyunca birbirlerini sevmiyorlar.
"80 yıldır evliyiz" dedikleri ilişkiler.
Kaç hatanın üstesinden gelmişler?
Bununla ilgili araştırma da yaptım, bence gerçek aşk iki kişi arasında olur…
İçtenlikle söylüyorum, umarım iki kişi arasındadır.
O ikisinden ilk âşık olan kişi hep diğerinden daha fazla sever,
güzel jestler yapar, destek olur,
diğerinin kendi başına yapmayacağı şeyleri yapar.
Ta ki diğerini de onu sevmeye ikna edene kadar.
Sonra diğeri âşık olur.
Âşık olduklarında sırayla sevmeye başlarlar.
Değil mi?
"Seni seviyorum." "Bu ay seni sevmiyorum, sen seviyorsun."
Masa tenisi gibi. "Pislik!" "Seni seviyorum." "Pislik."
Böyle gidip gelir…
Kimse bunu söylemez çünkü hepimiz
aşkın tatlı, romantik bir versiyonunu,
gururla anlatıp hava atacağımız bir hâlini istiyoruz.
Hepimiz mutluluktan bulutların üstünde uçmak,
büyürken izlediğimiz filmlerdeki gibi olmak istiyoruz. Şöyle…
"Günaydın canım.
Uyan tatlım. Güneş doğdu.
Şaka yaptım, uyumaya devam et.
Tutkumuzdan geriye kalan dağınıklığı toplayacağım.
Aman tanrım, bu da ne?
Sevdiğim adamın kirli iç çamaşırı.
Bir prensin gelip beni öptüğünü
hayal ettim.
İstikrarlı ve kalıcı bir ilişkide.
Çünkü çıkmaya başladığımız ilk ayda
onunla hiç yatmadım."
Büyük ihtimalle öyle olmayacak.
Gerçekçi davranıyorum.
Başka ilişkilere bakarak çok zaman harcıyoruz.
Ve kıyasladığımız şeylerle aslında kendimize haksızlık ediyoruz.
Çünkü bu tarafta olanları suçlayamayız.
Böyle genlere sahip olmak onların suçu değil.
Genetiklerimiz farklı.
Ailelerimiz farklı yerlerden geliyor.
Ben And Dağları'ndanım. Yerlilerden geliyorum.
Muisca, Aztek, İnka, Taíno, Motilon.
O dağlara tırmanmak zorundaydılar. O yüzden Latin kızlarının götleri büyük.
Bacaklarımız kısa çünkü çok yürüyünce bacaklar uzamıyor.
Her şey kalıtsal, değil mi?
Kendimizi kıyasladığımız kişiler konusunda daha adil olmalıyız.
Bence bazen başkalarının fotoğrafları
kendimizden şüphe duymamıza neden oluyor.
Mesela bir kadının fotoğrafı.
Anneyse "Genç kızları, küçük bir oğlu
ve onu seven zengin bir kocası var.
Bunu nasıl yapıyor?" diyoruz. Böyle sayıklıyoruz.
Bence o fotoğrafın arkasında bir hikâye var.
Çünkü benimkilerin arkasındaki hikâyeleri biliyorum.
Bu mutlu fotoğrafın arkasında
şöyle bir hikâye olabilir…
"Andrea! Camila!
Buraya gelin! Ne oldu?
Sizi bekliyorum. Neredesiniz?
Giyindin mi?
Bu ne böyle? Çıkar şunu! OnlyFans seçmesine mi gidiyorsun?
Saçındaki o şey ne? Trole benzemişsin.
Yeşil saç ne? Sen Latin'sin! Kimse böyle saçlarla doğmaz.
Büyü artık aptal! Eşek kadar oldun.
Hemen buraya gel!
Jaime.
Daniel.
O lanet oyunu bırak! Sen babasın!
Çocukla ilgili yardım etmen gerekiyordu, oturup FIFA oynaman değil!
Futbolda kötüydün, FIFA'da da kötüsün!
Maçın Arjantinli hakemlerinin
salak olduğun için seni aşağılamasına sevindim!
Sabah saat dörtten beri ayaktayım.
Yoga yaptım, şükran günlüğüme yazdım,
kararlar aldım.
Her şeyi yaptım!
Kızlar vegan olduğundan dört farklı kahvaltı hazırladım.
Veganmış! Tavuk, biftek ve sosis yiyor!
Bunda ölü hayvan var! Veganlık, hayvan öldürmek değil aptal!
Beyefendi laktoza duyarlı. Ama sadece evde, değil mi?
Çünkü sokakta pizza ve peynirli hamburger yediğini gördüm.
İçinde laktoz var!
Siz dördünüz yüzünden
kadınların sosyal evriminde 15 yıl geriye gittim!
Ve 35'inci yaş günümde aile fotoğrafı çekilemiyor muyuz?
Hemen buraya gelin!
Gülümse aptal,
o diş telleri yüzünden Cartagena'ya tatile gidemedik.
Ailem, en büyük nimetim."
Başkalarının ne kadar aç olduğunu bilemeyiz.
Nasıl olduklarını bilemeyiz.
Asla bilemeyiz, değil mi?
Büyümemize ve artık "ergen yetişkin" olmamıza rağmen
benim neslimi tanımlayan şey annelerimize duyduğumuz özlem.
Anne olduğumdan anlıyorum.
Gençken hep aşırı uçlarda yaşıyoruz.
"Bak anne, hayatıma karışma.
Benim adıma karar veremezsin, ne yaptığımı biliyorum.
Kararıma karışma, kişisel alanıma saygı göster" diyoruz.
Büyüyüp çocuğumuz olunca
"Anne, lütfen.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Sen söyle, ne yapacağımı bilmiyorum.
Anne, kişisel alan da neymiş? Gel benimle yaşa" diyoruz.
Benim neslimden çoğu yetişkin anne yerine geçecek birini arıyor.
Hepimizin birkaç yıla daha ihtiyacı var.
Bu yüzden anne gibi bir saat alıyoruz.
"Nefes al, uyu, uyan.
Dik dur, kambur olacaksın."
Böyleyiz…
Hep büyümeye devam ediyoruz.
Bizi sadece ailemiz veya okul yetiştirmiyor.
Zevklerimiz, tükettiğimiz şeyler de bizi geliştiriyor.
Her şeyle şekilleniyoruz, ne tükettiğimize dikkat etmeliyiz.
Seçici olmalıyız.
Arkadaşlarımız,
sabah dörtte kaldırımda yaptığımız ufuk açan konuşmalar.
Birçok şey bizi şekillendiriyor, değil mi?
Birlikte olduğumuz, terk ettiğimiz ve bizi terk eden kişiler de buna dâhil.
"Sağ ol. Tanrı beni istemediğin için seni ödüllendirsin."
Zevklerimiz de bizi şekillendiriyor.
Filmlerin hep vurguladığı bir mesaj olur. Günümüzdeki kadın rollerini seviyorum.
Güçlü kadın karakterler gibi. Sevmediğim şeyse hep aynı olması.
Kadınlar parlasın diye pislik bir baş kahraman koyuyorlar.
Bizi, en azından beni ve çoğu kişiyi şekillendiren kadın karakterler var.
Ama karakterlerin işlenme şeklini sevmiyorum
çünkü bence yanlış bir mesaj veriyorlar.
Bunlardan biri Harry Potter serisindeki Hermione Granger.
Bence serinin en havalı karakteri.
Serinin adı Hermione Granger olmalıydı.
Neden mi?
Çünkü o olmasaydı Harry Potter olmazdı, ancak yarım kitap çıkardı.
O olmasa Harry hayatta kalamazdı. Feministlik yapmıyorum, gerçek bu.
En havalıları oydu.
Bizim gibi kötü saçlı, dışlanan ukala kızları temsil ediyordu.
O karakteri çok seviyordum, bizi güçlendiren bir kadındı.
"Hermione harika. Ben Hermione'yim" dedik.
Pileli etek aldık.
"35 yaşındayken Hermione gibi giyiniyorum. Umurumda değil, ona hayranım."
Hermione filmlerinde gösterdikleri son sahne neydi peki?
Buradaki olay alt yazı, alt metin, verilen gizli, kötü niyetli mesaj.
Hermione çocuklarını okul servisine götürüyor,
yanında da şişman kocası var…
Ve o da Ron!
Ron'la evlenmiş. Alt metin, sıçmış.
Berbat hâlde, göz torbaları olan, karışık saçlı, eski etek giyen Hermione.
"Ona kim evlenmesini söyledi?" der gibi.
Sıçmış, cadılık kariyerini mahvetmiş.
Toplumun kadınlara verdiği ceza bu.
Çocuk doğurmayı seçersek verilen mesaj şu,
"Sıçacağı belliydi. Şimdi ne yapacak? Söylesene."
Bu çok yanlış.
Bize ilham veren kadın karakterlerini mahvediyorlar.
Mesela Game of Thrones'tan Daenerys Targaryen.
İzlemediyseniz de önemli değil.
Entrikalar, adaletsizlik, anlaşmazlık, kirli işler hakkında bir dizi.
Herhangi bir Latin Amerika haber yayınını izleyebilirsiniz, aynısı.
Meksika İspanyolcasında dublaj yapmışlar.
Mahvetmişler. Cali, Kolombiya İspanyolcasında yapmalıydılar.
Kızın adı Daenerys Targaryen.
"Ben kimim? Bana ne diyorlar? Adım ne?
Ateş kraliçesi. İlk insanların kraliçesi. Ben yanmam, ateşin kendisiyim."
Değil mi? Daha havalı olurdu.
Ve bu kadın serinin ana karakteri.
Sorun ne mi?
Doğuştan bir lider, güçlü bir kadın, yok edilemeyecek biri.
Ama seride odaklanılan şey
kendine sevgili olarak kimi seçeceği.
Ve bir sürü seçeneği var. Sorun da bu.
Çok büyük bir sorun.
İlk adam, görücü usulü evlilik.
Kimin başına gelse itiraz etmeyeceği bir adam.
"Baba, anne, anlaşın. Şu işi hemen bitirelim."
Değil mi?
"Kahretsin, beni Khal Drogo'yla evlendirdiler."
16 yaşında dul kalıp servete konuyor.
Bilmeyen birine açıklayın bunu.
Liste kalabalık, ikinci adam.
Ona düşmanlarının kellesini getirip sorunlarını çözen bir tetikçi.
"Senin bedenin, al." O da alıyor. Ama güçlü olduğundan sıkılıyor.
"Güle güle, iyi şanslar, benim için fazla tutkulu."
Üçüncü seçenek, yaşlı bir adam.
Madenî para verip böyle yapan dükkân sahibi ihtiyar bir moruk değil.
Utanç verici.
Seksi ve onu seven havalı bir ihtiyar.
Üçüncü adam, hepimizin seçmesi gereken bir adam.
Aklımız ve kalbimizle. Onu seven, ona güç veren havalı bir adam.
Onunla rekabet etmiyor, daha güçlü olduğu için sinirlenmiyor.
Onu seven, komik, kitap okuyan, eğlenceli biri ama…
"Adam çok kısa, değil mi?
Elleri küçük. Mememi tuttuğunda çok garip oluyor."
Biz böyleyiz.
Ve son seçenek, Jon Snow.
Onu seviyoruz ama çok aptal. 15 günde bir ideoloji değiştiriyor.
"Bilmem kimin oğluyum.
Oğlu değilim, değil mi? Artık bir keşişim.
Bir yabanılla yattım, şimdi yabanıl oldum."
Sürekli fikrini değiştiriyor.
İzlemediyseniz böyle bir adamla takılan bir kuzeniniz vardır kesin.
Burada verilen mesaj şu, her şeyi başarabilirsin
ama önemli olan kiminle olduğun.
Bu arada onu öldürüyor.
Son kadın karakter de zorlu bir kadın, Black Widow.
Tanımıyorsanız hepimizin bildiği bir kadın.
Zorlu bir kadın.
Boktan, karanlık bir geçmişi var ama "Bunu geride bırakacağım" diyor.
Ve kariyerinin zirvesine ulaşıyor.
Büyük oynuyor. Süper kahraman dünyasında süper gücü olmadan bunu başarıyor.
Tekme, yumruk ve zekâsıyla başarıyor. Feleğin çemberinden geçmiş biri, nokta.
Bize gösterdikleri kadınların çoğu gibi,
harika bir kariyeri olduğundan boktan bir hayatı var.
Bir hayatı, evi bile yok.
14 film oldu ve onu hiç evinde görmedik.
Hep ofiste ya da başkasının evinde.
"Merhaba, ben Natalia teyze, çorbanız var mı?"
Bu haksızlık.
Potansiyelini ortaya koyarsan yalnız kalıyorsun.
Öldüğünde cenazende seni gömecek kimse olmuyor.
Kimse.
Hem ruhu hem midesi için
ofiste ne varsa onu yiyor.
"Bekâr kim var?" Bir numara, Kaptan Amerika.
Evet, biliyorum. Oyuncu…
Etin ızgarada çıkardığı ses gibi…
Çok çekici.
Evet, oyuncu öyle ama karakter değil.
Yakından bakarsanız karakter çok sıkıcı bir adam.
Küfür etmiyor, yanlış yapmıyor.
İyi, temiz, jöle sürüyor.
Biraz…
Biraz fazla temiz.
Mormon bir antrenör gibi ama…
Bilmiyorum, fazla iyi. Şüphe uyandırıyor!
Biz Latin Amerikalıyız.
Çok kolay olan şeylere güvenmememizi öğrettiler.
Bir şey çok kolay olduğunda "Hapse gireceğim" diye düşünürüz.
Yani çok iyi olan bir adam… Aslında sorunlu biri, bir düşünün.
80 yıl önce ona gülümseyen bir kadını unutamıyor.
Kadın sadece "Dans edelim" demiş.
Dans bile etmemişler.
Black Widow'un diğer seçeneği de Hulk.
Filmi izlemediyseniz herkesin böyle biriyle çıkan bir kuzeni vardır.
Sorunlu bir adam.
Günlerce, yıllarca ortadan kayboluyor. Döndüğünde kadın gidip onu buluyor.
"Hadi, sakin ol."
Adam kadının yüzüne bile vurdu, yeşil olduğundan bir şey demedik.
"Çok normal. Yeşil olduğu için sayılmaz."
Kadının yüzüne vurdu.
Çünkü öyle bir erkek gördüğümüzde
içten içe tüm kadınların aklında inkâr ettikleri pis bir düşünce beliriyor.
Şimdi bile kimsenin farkında olmadığı,
kadınların yüzde 99,9'unda olan bir fantezi.
O cüssede bir adam.
"Beni taşıyabilir, zayıf hissettirir, bana istediği şekli verir."
Sapkınlık.
Ama bir faydası yok, sinirlendiğinde seni ezebilir.
"Ez."
Mesaj şu, "Kariyerinde başarılı olsan da yalnız öleceksin."
Ne boktan mesajlar bunlar?
Hiç ailesi olan, başarılı bir kadın görmedim.
Hiç hamile ya da kötülükle savaşırken çocuğunu emziren süper kahraman görmedim.
İnsanlara sadece iki uç nokta olduğunu söylüyoruz.
Normal kararlarınla ortada yer alıyorsan işin bitmiş demektir.
Değil mi?
Bazen hata yapman gerekir. Bu berbat bir şeyse harika.
Değil mi? Çünkü…
Çünkü dengeden çok bahsediyoruz.
İç huzurdan bahsediyoruz.
Gerçekliğimize, kökenimize ya da imkânlarımıza uymayan
birçok şey hakkında konuşuyoruz, değil mi?
Hep eksikliklerimiz, yapmadıklarımız, hatalarımız için kendimizi yargılıyoruz.
Çünkü biri daha fazla şeyi daha hızlı yapıyor.
Yemek yerken bile iç huzurumuz olmuyor. Bizim nesil huzur içinde yemek yemiyor.
En çok reflü ve gastrit olan nesil biziz. Aceleyle yiyoruz.
Özellikle de saygısız çok sayıda kardeşle büyük bir ailede büyüdüysek.
Kimse kapmasın diye çok hızlı yemek zorundaydık.
Reflümüz var, hızlı yiyoruz, yemekten zevk almıyoruz.
Ama yine de yemekler besleyici, organik, sağlıklı olsun, şişmanlatmasın diyoruz.
Güç ve kusur yönünden bizde her şeyden biraz var.
İçimizde, etrafımızda çeşitlilik var.
Kıyafetlerle, yemekle olan ilişkimiz, hepsi bizi üzüyor, mahvediyor.
Ondan berbat durumdayız.
Tüm arkadaşlarımızın çıkarcı olduğu yetişkin hayatımızda daha da kötüyüz.
Arkadaş edinmemizin tek bir nedeni var çünkü buna mecburuz.
Yetişkinler arkadaşlarıyla iyi vakit geçirmek için değil,
şikâyet etmek için bir araya gelir.
Terapiye ayıracak vaktimiz ya da paramız yok, bize arkadaş lazım.
Ve bu bir yarışma.
"Düşün, üç kez COVID'e yakalandım."
"Ama senin safra kesen var, benimkini aldılar." Yani…
Yemek yemek bile bizi mutlu etmiyor.
Yetişkin hayatı çok zor
ve artık bu önemsiz kararları veremiyoruz.
Çok fazla seçenek var, bizi strese sokuyor.
Eskiden insanların aşk, yemek için bir seçeneği yoktu.
Aşk için üç seçenek vardı.
Komşu, okul arkadaşı, üçüncü dereceden kuzen. Bu günah değildi.
O kadar.
Artık insanların çok seçeneği var.
"İnsanlar, arkadaşlar, ağaçlar, kendin, her neyse.
Duvar, grafiti. O grafitiyle evlendim."
Yani her şey…
Bir de ortadaki bizler varız.
Yetişkinlikte yemek bazen sadece yemek değildir.
Bazen boktan bir hafta geçirirsin ve arepa istersin
çünkü pazar günüdür ve patronun götün tekidir.
Yetişkin olduğunu unutup o arepa'yı yemek istersin.
O arepa'da annenin sevgisini hissetmek istersin.
Parasını ödemediğin
bir arepa deneyimi istersin.
O arepa'yı istersin.
Arepa, taco ya da bölgende ne yeniyorsa onun kokusunu duymak istersin.
Ev yapımı arepa kokusunu almak istersin.
Annenin o arepa'yı sevgiyle pişirmesini, sana vermesini
ve "Yanmamış, kızarmış, ye" deyişini hatırlamak istersin.
Bunu istersin.
Bazen tüm hafta…
Bazen tüm hafta boyunca her şeyi deneyip düzgün davranırsın.
Pazartesiden salıya vegan, çarşambadan perşembeye etobur olur,
cumadan cumartesiye kinoa yersin.
Ama pazar günü hamburger yemek istersin.
Değil mi?
O gün… Hayır, pardon, o gün değil.
O gece çünkü hamburger sabah istediğin, bütün gün kendinle bunu tartıştığın
ve gece karar verdiğin bir şeydir.
Çünkü o kadar aptalız, değil mi?
Eğer o hamburgeri yediğin gece
mide asidi ve pilorda yanma şeklinde…
…derin bir pişmanlıkla uyanmıyorsan…
Gece saat birde mide alevi şeklinde
derin bir pişmanlıkla uyanıp
antiasit reklamındaki itfaiyecilerin gelip
suratına püskürttüklerini hayal ederek keşke yemeseydim demiyorsan…
Hamburgeri yediğin gece uyanıp
beden dışı bir deneyim yaşamıyorsan…
Gece saat üçte bedeninden çıkıp,
aşağı bakarak kendini yargılamıyorsan,
iç çamaşırı, külotla mutfakta dururken aşağılanmış hissetmiyorsan,
hayatta kalmak için sahip olduğun son hayat enerjisiyle
soda almaya çalışmıyorsan
hamburger yememişsindir.
Şunu söyleyeyim, hayat bir dengeyse size uygun dengeyi arayın.
Hamburger mi yemek istiyorsunuz? Yiyin, yalayıp yutun.
Ama buna değsin, özel bir gün hâline getirin.
Hamburger günü yapın.
Sipariş verin.
Alabileceğiniz en pis, en adi ve en zararlı hamburgeri alın.
Menüde binlerce kez görüp "Bunu kim yiyor?" dediğiniz şeyi alın.
Ve onu bugün yiyin!
Son kırıntısına kadar yiyin. Her şeye evet deyin.
"Burgerin içinde mini hamburger." Mideye indirin.
Yedi katlı, adi, yağlı bir hamburger olsun.
Çocukluk anılarını ortaya çıkarsın, akan vanilyalı dondurma…
Yiyin!
O kadar büyük olsun ki ağzınıza sığdırmak için
dirseğinizle ezmek zorunda kalın.
O hamburgeri yiyin çünkü hayat bir dengedir.
Onu neyle dengeleyeceğiz? Suyla.
Çok teşekkürler!
Teşekkürler!
Çok teşekkürler!
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı