Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Gotów? - Nie.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
- Gotów? - Tak.
Szwajcarski astronom, który odkrył ciemną materię, to…
Ferrero Rocher?
Nie.
To niemożliwe.
To miał być najłatwiejszy przedmiot. Jest wprost przeciwnie.
Zapisałeś się tylko dla tej seksownej laski.
Zapomnij o egzaminach.
Jestem perkusistą, a ty genialną artystką.
Popatrz.
PLAN NA PIĘĆ LAT
Czeka cię wspaniała przyszłość.
Jeszcze nie teraz. Muszę ukończyć szkołę z wyróżnieniem,
żeby dostać pracę w LA,
zaimponować szefom i robić własne filmy.
- To chcę zrobić. - I zrobisz.
Masz plan na pięć lat.
- Inaczej czeka mnie porażka. - Porażka.
- Tak. - Żyj, kochaj, śmiej się.
- „Żyj, śmiej się, kochaj”. Mówiłam ci. - Jasne.
Gabe, to ważne.
Od tego zależy nasza przyszłość.
W porządku.
Ty zajmij się przyszłością, teraźniejszość jest moja. Chodźmy.
- Toast. - Za co?
Wypij, to ci powiem.
Mój zespół w końcu znalazł sponsora na trasę.
Znaleźliście sponsora? Ja pierdzielę! Przepraszam.
No.
Widzisz? O tym mówię.
Kończymy szkołę.
Ty zdasz i ja zdam.
Twój pięcioletni plan już działa.
Ale tę chwilę mamy tylko raz.
Właśnie tę.
Właśnie tę chwilę?
Więc jak chcesz ją wykorzystać?
Szaleństwo.
Szajba.
Jesteśmy przyjaciółmi.
- Bardzo dobrymi przyjaciółmi. - Tak.
Bardzo się różnimy.
Jesteśmy całkowitymi przeciwieństwami.
Nawet się sobie nie podobamy.
Co?
To nieprawda.
Gabe?
Nat?
- Obiecaj mi coś. - Co?
Że to nie będzie nic poważnego.
A co mogłoby się zmienić?
UNIWERSYTET TEKSASU AUSTIN
GRATULACJE DLA ABSOLWENTÓW
Cześć, kochanie.
- Masz tam piwo? - Kochanie? Co?
Dawaj to i spadaj z naszej werandy.
Zaprosiłaś mnie na tę imprezę!
Przepraszam.
Właśnie. Zawsze mówią, żeby nie próbować ponczu.
Kochana, to ja.
Skończycie niedługo?
Jesteś facetem. Wyjdź na zewnątrz.
Dasz sobie radę.
Jak się czujesz?
Nie tak wyobrażałam sobie zakończenie szkoły.
Dobra. Mam to.
KRAKERSY
Dobre na zatrucia.
Jasne.
Mam też to…
TEST CIĄŻOWY
W razie czego.
No wiesz.
- Użyliśmy prezerwatywy. - Wiem. Ale żeby to wykluczyć.
Nie mogę być w ciąży. Plan jest inny. Jedziemy do LA.
A jeśli jestem?
Nie!
Jestem pewna,
że nie.
Wybacz tę arogancję.
- Robimy dwa na raz? - Tak.
W razie gdyby jeden był wadliwy.
No dobrze. Zaczynam. Nie patrz.
Już.
No dobrze.
Ustawiam czas na dwie minuty.
Tak się boję. O Boże.
Daj spokój. Nic ci nie będzie.
Poradzisz sobie. Mamy plany w LA.
Głęboki wdech.
Lepiej, żebyś wiedziała. Prawda?
O Boże!
- Ile jeszcze? - Już prawie.
Będzie dobrze.
ZATRZYMAJ
No dobrze.
- Już? - Tak.
Co wyszło?
Boże! W porządku.
- Dzięki Bogu. - A nie mówi…
Naprawdę się bałam.
- Wyobrażasz sobie? - Nie!
- Pij. - Koniec z tanim sushi. Co za głupota.
Zgadzam się.
- Na zdrowie, stara. - Zdrowie.
- Ohyda! - No.
Nat, o co chodzi?
Nie wiem, co zrobić.
Będzie dobrze.
- Już dobrze. - Co mam zrobić?
O Boże.
Jeśli zapukasz jeszcze raz…
Może go przelecę.
Nie jesteś w ciąży!
Nie wiem, jak to zrobić.
W razie czego pisz.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
No dobrze.
Słyszałeś, co powiedziałam? Że jestem w ciąży?
Chcę się upewnić, że mnie słyszałeś.
Słyszałem.
- Próbuję tylko to zrozumieć. - Zrozumieć.
Nie śpiesz się.
- Przecież użyliśmy prezerwatyw. - Wiem.
- To zdarza się innym, ale nie nam. - Wiem.
Tak nie powinno być. Kurde.
Boże.
- Przepraszam. - Nie.
Próbuję to ogarnąć.
- Nie wiem. - Ja też.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Ja też.
Posłuchaj.
Sama powinnaś zdecydować.
To twoja decyzja.
Nie żebym się wykręcał, bo mnie też to dotyczy.
Poprę cię, niezależnie od decyzji.
Popieram twój wybór.
- Dziękuję. - Mówię serio.
Wiem.
Chyba urodzę to dziecko.
Dobrze.
Ty i Gabe…
Był naprawdę…
pomocny i…
wyrozumiały.
Nie będziemy parą,
ale on chce pomóc, a ja naprawdę teraz tego potrzebuję.
Przez jakiś czas.
Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Czuję, że to jest coś…
co muszę zrobić.
Może tak właśnie miało być.
Nie mogę jechać do LA.
Nie przejmuj się.
- Ja też nie pojadę. - Nie, ty jedziesz.
Nie mogę cię zostawić.
- Możesz. - Nie mogę jechać sama.
Jeśli ktoś może to zrobić, to właśnie ty.
Nat…
Ciężko na to pracowałaś.
I dostałaś pracę w reklamie. Pamiętasz?
Więc pojedziesz.
O mnie się nie martw.
Wciąż mogę rysować. Jakoś to ogarnę.
W porządku?
No dobrze.
PLAN NA PIĘĆ LAT NAJLEPSZY PRACOWNIK!
MACIERZYŃSTWO
Następnym razem zobaczę cię w Hollywood Bowl.
Ewentualnie w The Wiltern.
Ewentualnie.
Dzięki za pomoc.
- Będę tęsknić. - Ja też.
- Odwiedzę cię. - Wiem.
- Używaj migaczy i jedź ostrożnie. - Jasne.
Cara!
Na razie.
Pa.
Dobra.
Zapnij pasy, stara.
Na razie!
O tak.
- Czy to Nat? - Co?
Tylko spokojnie. Powiem im w odpowiednim momencie.
- Tak. - Pasuje?
- No. - Dobry pomysł.
Cześć! Co tu robisz? Myślałam, że jedziesz do LA.
Cześć, Gabe.
- Hej. - Jestem w ciąży.
Co?
Z nim?
Możemy o tym porozmawiać?
Nie wiedziałam, że coś was łączy.
Bo nie łączy.
No to świetnie!
Przyjaźnimy się, głównie.
Codziennie, z wyjątkiem jednego dnia, właściwie to nocy. Połowy nocy.
- Boże! - Przestań.
Nadal próbuję się w tym odnaleźć.
- Chcę podjąć najlepszą decyzję. - Jasne.
Wiem, że lubicie swoje puste gniazdo.
Jest super.
I się nim cieszycie.
Ale może mogłabym
wrócić do domu?
A co z twoimi celami? Z przeprowadzką do LA?
Dopiero skończyłaś studia.
Pracowałaś na to, odkąd byłaś mała.
Marzyłaś o tym.
I będę animatorką. Jakoś to ogarnę. Poważnie!
To tylko chwilowa przerwa.
A ty…
Co studiowałeś, Gabe?
Historię.
Historię?
Nadal zastanawiam się, co z tym zrobić.
Przestań.
Gabe.
Ale zamierzam pracować jako…
Zatrzymam tę robotę w pralni. Przez lato, między koncertami.
- Koncertami? - Jestem też perkusistą.
Perkusiści…
Jestem muzykiem.
Zarabiasz na tym?
Jeszcze nie.
Więc nie jesteś muzykiem. Pracujesz w pralni.
Myślisz, że zakręcisz nam w głowach jak w wirówce?
Nie możecie kazać mu zrezygnować z marzeń.
- Ty rezygnujesz. Czemu on… - Wcale nie rezygnuję!
Z całym szacunkiem, pani Bennett. Zrobię, co trzeba.
Już zrobiłeś, co trzeba!
Mamo, nie możesz go tak krytykować.
- Przyszliśmy do was… - Myślisz, że będziemy…
Chwila.
Tina…
Poczekajcie. Wszyscy czujemy teraz różne rzeczy.
A my z matką szczególnie wobec tego młodego człowieka…
- I wobec ciebie. - Wiem.
Najlepsze, co możemy teraz zrobić,
to wziąć kilka głębokich oddechów.
Zatrzymamy się na chwilę.
- I wyjdziemy przed dom. - Serio?
- Tak. - No dobrze.
Tak będzie najlepiej.
Rozmawialiśmy z nią o seksie?
Pokazaliśmy, jak zakładać gumki?
Tak. Uczyliśmy ją o tym. Pamiętam te rozmowy.
Miała 15 lat, a ja się pociłem.
Po prostu się tego nie spodziewali.
Nie spodziewali się… Sama się tego nie spodziewałam.
Nie widziałam
„samotnej, bezrobotnej, 22-letniej matki”,
jak Cara stawiała mi w zeszłym miesiącu tarota.
A co z naszymi planami?
Co z nagimi niedzielami i meblami z ostrymi krawędziami?
Mieliśmy lecieć do Barcelony.
Dużo o tym myślałem.
To miałoby sens, gdyby…
- Co ? - Gdybyśmy po prostu…
Potrzebuję terapeuty, ale nagie niedziele…
Nie będą…
O nie.
- Pobierzmy się. - Nie!
Nie! Wstawaj! Ani mi się śni!
- Hej! On nie mówi do ciebie! - Lepiej, żebyś się modlił. Wstawaj.
- Od wczoraj dużo o tym myślałem. - Ależ przemyślana decyzja.
Myśleli o tym od wczoraj.
Myślałam, że to pochopna decyzja.
Że wymyślili to dziecko na szybko.
Ale nie, myśleli o tym jakieś sześć godzin.
Nie wiem, czemu tak dziwnie się zachowujesz.
W końcu mają to pod kontrolą.
Wy.
Co?
To nie jest przemyślane i wciąż próbujemy się w tym odnaleźć.
Wiem.
Będziesz dobrym tatą.
Jeśli mam być w takiej sytuacji, cieszę się, że to z tobą. Naprawdę.
Wiesz?
Ale chcesz poślubić kogoś, kogo kochasz. Wiem, że tak jest.
Prawda? To oczywiste.
Prawda?
Prawda.
Tak.
Ale dziękuję.
Znak z LA! Udało się!
O Boże!
- Jesteśmy! - Co tam, Kalifornia?
O Boże.
Patrz.
Chirurg plastyczny!
To ten?
Ten!
- To ten piękny? - Czekaj!
O Boże.
Czekaj.
O nie.
To jest 448.
My mamy 449.
Jest uroczy.
- Uroczy. - Jasne!
ANIMACJA LOS ANGELES, KALIFORNIA
Żadna z tych prac nie jest płatna. Dosłownie żadna.
Bezpłatny mentoring.
Bezpłatny staż. Wszystkie są…
Jak mam zarabiać? Jak ludzie mają zarabiać?
By być artystą, trzeba być bogatym?
Tak. To Ameryka. Więc…
ASYSTENTKA LUCY GALLOWAY
Nie. O Boże.
Lucy Galloway szuka asystentki.
Czekaj, czy to nie…
Tak. Jest szefową w Tall Story
i moją idolką. Mam obsesję na punkcie jej pracy.
- I szuka pracownika? - Tak.
Bóg nieźle się spisał. Musisz się zgłosić.
- To jego dzieło. - Nie nadaję się.
Nadajesz się bardziej niż 20 facetów, którzy się zgłoszą.
Na pewno, ale ja nie…
Jeśli się nie zgłosisz, będę krzyczeć.
Dopiero przyjechałyśmy.
Nie rób tego. Cara.
Nie… Dobra…
Zgłoszę się. I tak mnie nie zatrudni.
- Najem się wstydu. - Nie gadaj! Nie bądź negatywna!
Jestem realistką.
Dobra, wysłałam CV. Idziemy dalej.
Nie napisałaś listu motywacyjnego?
Co? Nic nie mówiłaś o liście.
Nie ma nawet szóstej. Co robisz?
Wybacz.
Przeszkadzam ci?
Ciężko ci, jak nagle ktoś narusza twoją przestrzeń?
- Wybacz. - Wysyłaj podania o pracę.
Właśnie.
Masz też dziś położnika, ginekologa…
Lekarza.
Tak.
Moje 20 minut minęło?
Tak. Dostaniesz ptaszka.
No dobrze.
Odpocznij trochę. Ładnie wyglądasz.
Nie żałuję, że cię obudziliśmy.
Dzień dobry.
DASZ RADĘ!
Nat? Która godzina?
Jest 8.49.
Szlag. No dobra.
Lucy Galloway organizuje dziś imprezę.
Może mogłabym tam wbić.
Powinnaś iść. Czemu nie?
Czy to dziwne?
Nie. Wykażesz inicjatywę.
Poza tym nie dostałaś innych odpowiedzi.
- Tak. Dziękuję. - Jeszcze to.
Co to?
Na pierwszy dzień w reklamie.
JESTEM Z CIEBIE DUMNA
Poradzisz sobie.
Super.
- Jestem z ciebie dumna. - Dzięki.
Bardzo cię kocham.
Znajdziesz pracę.
Poważnie. Poradzisz sobie.
- Dobra. Kocham cię. - A ja ciebie.
Pa.
Natalie? Jesteśmy gotowi.
Dobra.
No dobrze.
Dobry wieczór. Impreza Tall Story?
- Z tyłu. Mają listę. - Dziękuję.
Hej. Mogę prosić o…
Proszę tu zostać.
Przepraszam.
Rozumiem.
- Dzięki. - Jasne.
Przepraszam.
- Halo? - Hayden.
Tak.
- Co tam? - Co chcesz?
Nie musisz mi stawiać drinka.
Nie stawiam. Przedstawiłem cię tylko Haydenowi.
Jasne.
Mogę dostać tequilę? Może być najtańsza. Dziękuję.
Jasne.
Jesteś aktorką?
Nie. A ty?
Tak.
Masz być na imprezie?
Tak jakby.
Próbuję…
Jest tam pewna kobieta. Wysłałam jej CV.
Wysłałaś CV?
- Wysłałam CV Lucy Galloway. - Nękasz potencjalnego pracodawcę.
- Nie! - Odważne posunięcie.
- Robi wrażenie. Co zamierzasz? - Nie!
Chcę tylko…
Chcę wykorzystać tę sytuację. Dopiero się tu przeniosłam.
Tu trzeba znać ludzi, a ja nikogo nie znam.
Więc chciałam spróbować wbić tam na lewo.
- Nie widzę, żebyś próbowała. - Bo mają faceta z listą.
Jest na niej ze 100 nazwisk.
Nie wie, czy wyszłaś do łazienki albo po drinka.
No dawaj.
Mam przejść obok niego, uśmiechnąć się
i udawać, że wiem, dokąd idę?
No dobrze.
Dziękuję.
Tym razem stawiam.
Dobra robota.
Nie wątpiłem w ciebie. Jestem Jake.
Dziękuję.
- Natalie.
Więc co to za praca, na której ci tak zależy?
Asystentka Lucy.
Jest moją idolką i ulubioną projektantką postaci.
- Tych? - Tak.
Imponujące. Tall Story Animation.
Dobra, weszliśmy. Udało się.
Dobrze to rozegraj. Skup się.
Gdzie ona jest? Widzisz ją?
Przepraszam?
Jest tu Lucy Galloway?
Nie chodzi na te imprezy.
Dobra, nie ma jej tu. Co za strata czasu.
- Dzięki. Dobrej nocy. - Chwila. Nie możesz tak wyjść.
- Mogę. - Dopiero co weszliśmy.
Nie ma jej tu. Muszę wrócić do domu i wysłać więcej CV.
- W tej chwili? - Tak.
Dobra. Skoro już tu jesteśmy…
Ukradnij chociaż trochę jedzenia.
Nie będę kradła jedzenia.
A co mają?
Radzę sobie. Bez ciebie to nie to samo,
ale robię, co mogę, by spełniać marzenia za nas obie.
Znalazłam kogoś do twojego pokoju. Jest fajna.
Jutro zaczynam nową pracę. Jakieś rady?
Może po prostu nie spóźnij się do pracy.
Świetny pomysł.
Tak.
Wiesz, że każdy w LA ma stanowisko rodem z Kawalera do wzięcia?
Nie.
Wczoraj poznałam dziewczynę,
kierowniczkę ds. uzdolnionej młodzieży.
- Nie wiem, co to znaczy. - Też nie wiedziałam.
Ale jest po prostu nianią dzieci jakichś celebrytów.
Los Angeles jest dziwne.
A co u ciebie?
Właściwie to okropnie.
Wczoraj jadłam krakersy, zdrzemnęłam się trzy razy,
a przez resztę dnia wymiotowałam.
Tak mi przykro.
Ale to normalne, prawda?
Tak.
To część tego procesu.
Niedługo będzie lepiej.
Rysujesz trochę?
- Nat? - Nie.
Mogę…
oddzwonić później, żeby najpierw wypłakać się na kanapie?
Pewnie.
- Jakby co, dzwoń. - Dobrze. Kocham cię.
- A ja ciebie. - Pa.
Halo?
Cześć. Natalie Bennett?
Przy telefonie.
Tak.
Natalie. Cześć.
Cześć.
Znalazłem twoje CV, a Hannah dała je na górę.
- Jake! - Tak.
Pamiętasz. To miłe.
Pracujesz tu.
Tak. Studiowałaś animację 2D i 3D, to twoje mocne strony.
Zacznij od tego. Przełączasz telefony?
Nie odpowiadaj. Gdy zapyta, powiedz, że tak.
Czemu nie powiedziałeś, że tu pracujesz?
Nie było okazji. Mogłaś okazać się wariatką.
Ja, wariatką? Ty wiedziałeś, że Lucy tam nie ma.
Oczywiście.
Nie zaczepia się ważnego gracza ot tak.
Parkingowy nie daje Spielbergowi razem z kluczykami scenariusza.
Nie zaczepia się…
Nie wiedziałem, co zrobisz.
Niewiele osób w tym mieście
woli wysyłanie CV od fajnej imprezy.
Dlatego tu jesteś.
Zgub tę marynarkę. Nie robisz w nieruchomościach.
Natalie? Gotowa?
Tak. Dziwne.
Jesteś moją idolką.
Uwielbiam twoje rysunki. Jesteś…
Za dużo gadasz.
Bardzo ciekawe.
Pożyczysz mi twarz?
Co? Twarz?
Dobra. Spróbujmy szczęśliwej.
Radosnej.
Może lepiej złość?
- Złość? - Tak.
A może dezorientacja?
- Wybacz. Kim jesteś? - Natalie Bennett.
- Tak.
Natalie Bennett z papierowym CV.
Studiowałaś 3D?
I 2D. Jestem bardziej ilustratorką.
To był łączony kierunek?
Nie, skończyłam dwa.
Uznałam, że będę miała
większe szanse na pracę z oboma.
W dzisiejszych czasach 3D także wymaga ilustracji.
Jak w Spider-Manie czy Papermanie…
Jest nowy draft. Chcą omówić… Przepraszam.
Boże. Jesteś Shay Tanzie.
Chcę tylko powiedzieć,
że twój hołd dla Fivera w Zagubionym Króliku był super.
Naprawdę…
piękny.
Dzięki.
Tucker zrobił do tego tło, prawda?
Tak.
Super.
Kto to?
Natalie Bennett.
Chce tę robotę.
Przełączasz telefony?
Tak.
DZIĘKUJĘ!
Proszę.
PRZYSZŁOŚĆ JEST INKLUZYWNA
To jest to? Ale szybko.
Jest mocne. Posłuchaj.
- Chcesz znać płeć? - Chłopiec czy dziewczynka?
To dziewczynka.
Dziewczynka!
TWOJA KARIERA W ANIMACJI
Cara! Karaluch!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Ten rok będzie super!
Szczęśliwego Nowego Roku!
DZIECKO
Pierwszy rok to tortury dla wszystkich. Długie dni i noce. Mało snu.
Miałaś wcześniej udane życie towarzyskie?
- Nie. - Bardzo dobrze.
I tak by nie przetrwało.
To jak urodzenie dziecka.
Skup się na tym, a niedługo sama będziesz miała asystenta.
- Zawsze chciałeś pracować w animacjach? - Nie. Nie mam nic przeciwko.
Ale to dla mnie etap pośredni.
Jako dziecko często się przeprowadzałem.
Poznałem wielu ciekawych ludzi w dziwnych miejscach.
Chcę kiedyś opowiedzieć te historie.
W formie narracji albo dokumentu,
ale na pewno chcę je opowiedzieć.
A ty?
Dorastałam w jednym miejscu.
Przeniosłam się do LA, żeby przeżyć coś więcej.
Stąd ta praca.
Jesteś w idealnej sytuacji.
Dla mnie to nieco mniejsza część planu na pięć lat.
Planu na pięć lat?
Jak brzmi ten cytat? „Bez planu czeka cię porażka”.
Nie wierzę, że to mówisz.
Nie ja, tylko Benjamin Franklin.
Kiedyś ciągle to powtarzałam,
a wszyscy się ze mnie śmiali.
Za cytowanie Franklina czy za plan na pięć lat?
- Za oba. - Nie rozumiem.
- Czemu ktoś miałby to wyśmiewać? - Nie wiem.
Czemu nikt nie lubi planowania?
No właśnie!
Fajnie, że masz plan na pięć lat.
- Zgadzam się. - Za nasze plany.
Za nasze plany.
Co? Nie znoszę tych książek. Są do bani.
Każda mówi coś innego. Skąd mam wiedzieć?
Skąd wiedzieć, kto ma rację?
- Co jest? - Dużo kopie.
- Tak? - Tak.
Chyba mam skurcze.
- Ale teraz? Jesteś pewna? - Tak.
- Boję się, że to schrzanimy. - Oczywiście, że to schrzanimy.
To nieuniknione. Kurde. Twoi rodzice cię schrzanili, prawda?
Moi też. I ich rodzice.
To nieprzerwany cykl.
Zatrzymajmy się po drodze w Whataburger.
Dlaczego?
Muszę coś zjeść. Tam nie wolno.
Pewnie nie bez powodu.
Nie! Czeka mnie ciężkie parcie,
więc najpierw zjem sobie kanapkę z kurczakiem.
- Jedziemy. - Jasne. Dobra.
O Boże! Rodzice.
Spoko, zadzwonię do nich.
- Tędy. - Tędy? Dobra.
Zatrzymali się w Whataburger?
Moja córeczka!
Ma poważne skurcze, ale pani świetnie sobie radzi.
Robimy to. Tak się to robi.
Nie panikuj. Rób, co trzeba.
Kochani? Gdzie jesteście?
- Rick! - Tak?
Informuj mnie na bieżąco.
Zaczyna się.
Dobra, to będzie… Zaczyna się.
Skup się na oddechu.
Przynieść ci sok albo wodę?
Dobrze.
Szybkie pytanie.
Albo nie. Jest pani zajęta. Przepraszam.
Muszę przypomnieć sobie kołysanki, które śpiewałem tobie.
- Pamiętam. - Tak.
Dobrze ci idzie.
Dziewięć,
osiem,
siedem…
Dobrze. Czy tata dobrze się czuje?
Tak.
- Dobrze. Pięć… - Dobrze ci idzie.
…cztery…
Dobrze.
Mamy to!
Dobra robota, mamo!
Proszę bardzo.
Cześć, kochanie.
Cześć, Rosie.
- Hej! - Cześć.
Masz może jakieś doświadczenia z dziećmi?
Nie.
Nieważne. Chodź ze mną.
Coś ty zrobił?
Mam dziś urodziny.
Sto lat.
Dziękuję.
Chciałem pogłaskać taką na urodziny.
Jasne.
Reszta zazdrościła, więc je też wziąłem.
Wypuściłeś je z klatki?
- Tak. Tak było. - Jasne.
- Myślę… - One zjadają scenorysy.
O Boże, faktycznie. Rany. Dobra.
Ty zbierz scenorysy. Ja zajmę się…
Dzieci mnie uwielbiają.
Ty pierwsza.
Nie było mnie pięć minut, a wy na stole.
Przepraszam.
Cześć. Przepraszam. Nie o to mi chodziło.
Nie.
- Nie chcą przestać. - Wpadły w amok.
- Po prostu to zjadają. - Przegoń je.
- Przepraszam. Dalej! - Dobrze ci idzie. Masz talent.
Przytul ją.
Spróbuj. Jest taka miękka.
- Kochanie. - Hej.
O nie!
- Jest na plecach. - Weź ją do wanny.
Już dobrze.
Gabe, musisz zejść z linii strzału.
Pomożesz mi? Nie mogę dosięgnąć…
Uwierz mi,
za tym będziesz kiedyś tęsknić najbardziej. Dobranoc.
Kozy?
- Całe stado. - Dlaczego?
Jake miał urodziny. Chciał je wypuścić i pogłaskać.
Były urocze.
Mogę przyjść pracować u was? Poznać Jake’a? Dobrze się bawicie.
Moja praca ssie.
Co?
Halo?
Jesteście za głośno.
Sama jesteś za głośno!
Poza tym to nie biblioteka!
Proszę. Udawaj!
O Boże!
DROGA ARTYSTY
Hej! Już ci jej nie oddam.
Nie?
Nie idę spać, bo jestem nocnym markiem.
Wolisz nocny tryb życia?
Tak?
Prowadzisz interesy, masz papiery do wypełnienia.
- Co jeszcze masz zrobić? - Co musisz zrobić, nasza sówko?
Nasza sówko, musisz też…
Co jeszcze? Zwolnić kilku pracowników!
Zwolnisz ich? Nie! Nikogo nie zwolnimy.
Nie.
Tak?
- Wszystko w porządku? - Tak.
To nie brzmi zbyt dobrze.
Wiem.
- Co się dzieje? - To hormony.
- A ja… - Wiem.
Już dobrze.
Chcę, żebyś wiedziała, że to normalne.
Nie czuję się normalnie.
Ale tak właśnie jest.
Gdy zajdziesz w ciążę, coś się dzieje. Ale nikt o tym nie mówi.
Czujesz tak jakby żałobę.
Opłakujesz osobę, którą kiedyś byłaś.
Nieważne, jak bardzo chcesz być mamą,
już nigdy nie będziesz kimś innym.
Nie chciałam cię wystraszyć.
- Dobra. - To…
ogromna zmiana w mózgu.
Żegnasz swoje dawne ja.
Tak.
Ale ja i tata jesteśmy przy tobie, bez względu na wszystko.
Dobra. Prawie skończyłyśmy.
Co się dzieje? Wszystko w porządku?
Nowa fryzura.
Czułam się obrzydliwie.
Ale zajęliśmy się tym, prawda?
Prawda.
Spójrz na to.
Jeszcze trochę zostało. Co sądzisz o tej długości?
O rany! Wygląda świetnie!
Wyglądam jak mama.
To dobrze, prawda?
Mom jeans, trochę brzucha u taty.
-Rodzicielstwo jest fajne. -Nie.
Ta długość nie jest tylko dla matek.
Nie chcę wyglądać jak matka. Nie podoba mi się.
Podobało mi się, jak ty miałaś taką fryzurę w jej wieku.
Podobałam ci się, bo byłam w jej wieku.
- Podobasz mi się w każdym wieku. - Tak?
- Tak. - Udowodnij.
Dobrze.
Dacie nam chwilę?
- Tak.
Będziemy w pokoju. Wyglądasz uroczo.
Mogę trochę wycieniować, żeby je wyrównać…
Wygląda ładnie.
Co jest?
Powiedz. Wiem, że to nie włosy.
Czuję, że nie mam już życia.
Nie rysuję.
Nie widuję przyjaciół.
Nic nie robię. Czuję, że…
jestem tylko tym.
Nie, jesteś wszystkim.
Naprawdę.
Robisz tak dużo,
a śpisz najwyżej dwie godziny co trzy dni.
To niesamowite.
Dosłownie utrzymujesz
małego człowieka przy życiu. I to sama.
Świetnie ci idzie.
To będzie najtrudniejsze, co zrobisz w życiu.
W całym życiu.
Kiedy przez to przejdziesz, a tak będzie,
wystartujesz jak rakieta, jak gdyby sam Elon cię zbudował.
Obiecuję.
I wyglądasz pięknie,
jak zawsze.
Zaczynamy!
Pół tortu na pół-urodziny!
Patrz, co cię czeka!
To niewiarygodne.
Spójrz tylko.
Spójrz na nią. Nie wie, co robić.
Dasz wiarę?
- To tort! - Chcesz trochę?
- Chcesz tortu? - Jest dla ciebie.
Nasza mała staruszka! Masz pół roku!
Tak!
- Chcesz tortu? - Proszę.
- Wszyscy gotowi? - Już.
Żebym tylko nie uciął Gabe’a.
Zbliż się. Gotowi?
- Proszę bardzo! - Już robimy!
Raz, dwa, trzy, super!
Hannah!
Hannah, potrzebuję kawy. Natychmiast.
Zawsze wkurza się o kozie nogi.
Hej. Mam kilka pomysłów dla Billy’ego…
Nie prosiłam o pomysły, tylko o kawę.
Jasne.
Próbowałam jej pokazać. Ona nie widzi we mnie artystki.
Nie sądziłam, że to takie trudne.
Może powinnam odejść i zostać baristką. Sama nie wiem.
Rozważałeś kiedyś odejście?
Właściwie to dostałem inną pracę.
- Serio? - Tak.
Nie wiem, czy ją przyjmę.
To mała wytwórnia filmów dokumentalnych.
Na tym samym poziomie, za mniej forsy.
Choć byłbym producentem.
Producentem?
Tak, ale takim raczkującym.
Powinieneś to zrobić.
Chcesz iść w tym kierunku. Weź tę robotę.
Kręcą dokument o heliskiingu. Wiesz, co to jest?
- Nie. - Skok z helikoptera na nartach.
- Mógłbym… - Zrobiłbyś to?
- Nie ja, tylko bym z nimi pojechał. - Oglądałbyś.
Pojechałbym do Szwajcarii i…
Boże. Na Alaskę, do Chile, do Japonii.
Zawsze chciałem polecieć do Japonii.
O Boże!
Ten film…
Prace reżyserki animacji są takie piękne.
Zobaczyłam go
i poczułam to samo, co wtedy, gdy oglądałam Spirited Away.
Wiesz?
Świetny film.
Od lat powtarzam,
że powinni zrobić remake Spirited Away z aktorami.
Nie wierzę.
- A co w tym złego? - Nie. O Boże.
- Czemu nie? - Nie!
- Co jest złego w remake’u? - Odchodzę.
Co w tym złego?
Dobra.
Robienie remake’u filmu animowanego z aktorami
to jak próba opowiedzenia komuś swojego wczorajszego snu.
Tej magii nie da się przekazać. Nie da rady.
Czyli nie ma sensu opowiadać jednej historii
na dwa sposoby?
Po co nam wersja z aktorami,
skoro animowana interpretacja jest zawsze piękniejsza?
Rzeczywistość tego nie potrafi.
Czyli nie ma remake’u filmu animowanego z aktorami,
który byłby tak dobry jak oryginał lub lepszy?
- Nie? - Wymień jeden.
Wojownicze Żółwie Ninja. Bum!
Z 2014?
Nie, z 1990.
Jest ich więcej. Mogę podać kolejne.
Poproszę.
Gdybym miał przed sobą notatki.
Jasne.
Zrobiłem je.
Dobra. Widzę siebie w domu nad Sunset Boulevard.
Beverly Hills. Klasyka.
Ale chcę też studio animacyjne przy Pacific Coast Highway.
Korki będą koszmarne.
Nie szkodzi, bo będę miała tam studio.
Faktycznie. Jest blisko plaży. Super.
Tak. A ty?
Nie mam dużych wymagań. Potrzebuję małego studia produkcyjnego.
Sześćdziesięciu pracowników.
I mieszkania z czterema sypialniami.
Więc chcesz snobistyczne mieszkanie w wieżowcu w Brentwood
albo okazałą rezydencję za 30 milionów dolarów.
Mid-century?
Nie. Skąd.
- Bogu dzięki. - Nie.
Wybacz.
Nie. Chcę coś ciepłego i ujmującego.
Kumpel porównał mnie do muffinka z jagodami.
- Potrzebuję czegoś… - Moje ulubione.
…w tym stylu.
Może jakiś hiszpański domek,
nowoczesny, ale z charakterem.
- Sam to wymyśliłem. - Super.
- Za pięć lat? - Pewnie za sześć.
Bardziej realistycznie.
- Tu wszystko trochę trwa. - Tak. Niektóre rzeczy.
Co zrobimy, żeby to zdobyć?
Jak to osiągniemy?
- „My”? - No tak, ale oddzielnie.
Jasne.
Co?
Przeniosłem się do LA…
bo myślałem, że muszę.
- Jasne. - Do pracy.
Ale zrozumiałem, że spędzam mnóstwo czasu,
próbując przekonać samego siebie, że to właśnie tu powinienem być.
Już nie myślę w ten sposób.
Bo czuję, że na pewno powinienem tu być.
Ja też tak czuję.
Dobrze.
Jestem Jake.
- Cara. - Miło cię poznać.
To mnie jest miło.
Właśnie wychodziłem.
Jasne.
Fajnie, że cię poznałem.
Cześć.
- Co tam? - Prezent na nowe mieszkanie.
- Nie trzeba było. To… - To dla nas obojga.
Do wypicia.
Kiedy ostatnio razem mieliśmy wolne?
Wiem. Gratulacje. Zdrówko.
- Zdrówko. - Świetna miejscówka.
Dziękuję.
Rany! Masz swoją własną przestrzeń.
- Wiem. - Własne miejsce do ćwiczeń!
Zostanę ulubieńcem sąsiadów.
Twoi sąsiedzi mają szczęście.
- Mogą słuchać, jak grasz. - Tak?
- Zagrasz? Dobra. - Tak.
- Stopa tutaj. - Co mam robić?
- Ta tam. Musisz… - Boże.
Musisz uderzać.
- Mocniej. - Boję się.
Uderz mocniej.
A teraz werbel.
Szybciej!
Zaczekaj.
Przepraszam.
Porozmawiajmy o tym.
Dobrze.
Przez chwilę.
Jasne.
Bo ostatnio…
mówiliśmy, że to nic takiego, a zrobiła się z tego wielka sprawa.
Teraz może być jeszcze większa, bo mamy Rosie.
Więc…
Jasne, zgadzam się.
Dlatego myślałem, że może…
mogłybyście z Ro zamieszkać ze mną.
Żadnej presji, ale mogłabyś mieć tutaj studio,
a w okolicy są dwie dobre szkoły dla Ro.
Wybiegamy w przyszłość,
więc powinniśmy pomyśleć o jej szkole.
Dobrze, tylko że…
ledwo daję sobie radę teraz,
a przeprowadzka, bez pomocy rodziców…
Moglibyśmy robić to razem.
Jako współrodzice albo…
po prostu rodzice.
Czym ryzykujemy?
Możemy spróbować, może nam się uda.
To może się źle skończyć. Tak bardzo się różnimy…
- Czy to źle? - Nie chcę tego stracić.
A jeśli nie będziemy mogli do tego wrócić? To się sprawdza.
A jeśli…
A jeśli nam się uda? I będzie świetnie?
A jeśli to dopiero początek
pięknego życia, które stworzymy?
Co sądzisz?
Ro byłaby z obojgiem rodziców.
Boję się. Przepraszam.
Nie mogę. Nie mogę ryzykować.
Nie chcę tego zrobić.
Dla Ro. Przepraszam. Nie mogę.
To…
Rozumiem.
To nie znaczy, że ty nie możesz być gotowy.
Ciesz się tą przestrzenią.
- Tak… - Możesz chodzić na randki!
- Randki… - Albo nie. Nie wiem.
Jeśli chcesz.
Jest taka słodka!
Chodź tu, kochanie!
Co za odbicie!
Tęsknię za tobą.
Ja za tobą też.
Bardzo.
Hej, pamiętam to.
Zawsze byłaś najlepiej zorganizowaną osobą na świecie.
To tylko bazgroły.
Bazgroły? Nie…
DZIENNIK SNU
DZIENNIK ŻYWIENIA
Są świetne. A to kto?
Po urodzeniu Ro miała pomieszane dni i noce,
więc zaczęliśmy nazywać ją naszą sówką. Bęc!
Puk!
Gabe robi taki śmieszny głos i udaje, że sowa coś mówi.
To głupie, ale strasznie słodkie.
Prawda?
Gabe ma własne mieszkanie?
- No. - I jak wam idzie?
Do bani.
Zaproponował, że zostanie, ale kazałam mu załatwić sobie własne łóżko
i zacząć zapraszać do niego kobiety.
- To był twój pomysł? - Tak.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Byłam przytłoczona.
Po raz pierwszy zobaczyłam w nim mężczyznę
i się wystraszyłam.
I…
nawaliłam! Naprawdę nawaliłam!
- Musisz iść dalej. - Dobrze!
- Znalazłaś? Mogę jednego? - Tak.
WYSOKOŚCI
To mój plakat.
Moje nazwisko!
Stań przy plakacie.
Chcesz to zobaczyć?
KACZKA - KACZKA - KOZA!
- Pójdziemy to zobaczyć? - Tak.
- Nie rób tego. - Nie mam metody, ale…
Myślałam, że powiesz: „Nie mam języka”.
Jestem producentem projektu Sable Island.
- Tak? - Nie uda się. Szukam sponsora.
Nie mów tak.
- Ale fajnie, że to mój projekt. - Wiem. Boże! To niesamowite!
Może moglibyśmy poszukać razem mieszkania.
Ty i ja? Zamieszkać razem?
- Chyba że nie chcesz. - Nie. Chcę.
A ty chcesz?
- To zróbmy to. - Zgadzam się.
Zacznę szukać.
To… Nie mogę… Zepsuło się.
Poważnie?
Próbuję zmyć błoto z twojej stopy.
Przepraszam.
Jest prawie tak urocza jak Natalie.
To nasze dziecko.
To znaczy, przez nasze inne dziecko.
- Jasne. Rozumiem. - Dobrze.
Jak leci?
Nieźle.
Cześć, Gabe.
- Hej. - Cześć!
Kto to?
To chyba Miranda. Jego nowa dziewczyna.
- Poważnie? - Jest fajna.
- Fajnie, że przyszła. - Tak.
Brawo.
Wiem.
Cześć.
Możemy chwilę pogadać?
Co tam?
Nie wiedziałam, że Miranda dziś przyjdzie.
Kazałaś mi kogoś zabrać.
Wiem, ale nie znam jej,
a to dom moich rodziców…
No i?
Teraz wie, że mieszkam z rodzicami. To dziwne.
Ma nie wiedzieć?
Jest w moim życiu. Powinna być też w naszym. Poznać lepiej Rosie.
Ale muszę ci podziękować.
Za co?
Gdybyś nie kazała mi
zacząć chodzić na randki,
nie poznałbym jej, więc dziękuję.
Nie ma za co.
Fajnie było.
Tak.
Pa.
- Jasne. No. - Na razie.
Pa.
Proszę, proszę.
Nieźle.
Wiem.
Dużo się dzieje. Nie nadążacie?
Chciałem to zjeść.
- Mamy więcej. - Tak?
- W kuchni. - Przyniosę. Chcesz coś?
Nie, dzięki. A właśnie, zaczekaj! Coś ci pokażę.
Chcę pokazać Lucy moje portfolio
i proszę o twoją brutalnie szczerą opinię.
- No jasne. - Zobacz.
Przesuwaj palcem.
Są świetne.
- Tak? - Kiedy jej pokażesz?
Jakoś niedługo.
Powinnaś, bo niedługo kończycie.
- I? - Będzie rozdzielać następne zadania.
- Chcesz, by o tobie myślała. - Tak.
Nie wiem. Trudno się w ten sposób sprzedać.
Musisz przejąć inicjatywę.
Lucy?
Tak.
Przepraszam.
- To nowa piosenka na koniec? - Tak. Podoba ci się?
Tak.
Na pewno? Super.
Powiedz ekipie, że domykamy ostatnią sekwencję!
- Hurra! - Tak.
Skoro masz wolną chwilę, mogłabyś przejrzeć moje portfolio?
Jeśli masz czas…
Chętnie. Wyślij mi link.
Dziękuję.
Nawet nie kliknęła w link.
Odczekaj miesiąc, zanim znów zapytasz.
- Miesiąc? - Tak.
Co ona w tym czasie robi?
Widziałeś to w Highland Park?
Ma łazienkę z ładnymi płytkami i jest niedaleko Donut Friend,
więc super.
Co?
Dostaliśmy fundusze na projekt Sable Island.
Rozumiem.
Jadę do Nowej Szkocji.
- No to… - Na pół roku.
Pół roku?
- Może na rok. - Boże.
Wiem.
- To zły moment. - No.
Więc nie szukamy mieszkania?
No…
Nadal możemy.
- Tylko… - Nie będziesz w nim mieszkać.
Tak.
Nie szkodzi. Hej.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
To dla ciebie wielka szansa.
Uda nam się. Nie martwię się tym.
No dobrze.
- Chodźmy na lody. - Dobrze.
- Pa, skarbie. - Pa.
Do zobaczenia niedługo.
Śmiało.
Baw się dobrze.
Chodźmy.
- Cześć. - Hej!
Przyjechałaś!
Zajęło mi to tylko cztery lata.
Dostałam zaproszenie na baby shower Nicole. Pójdziesz?
Muszę. Mieszkam przecznicę dalej.
- To ja też pójdę. - Znowu się zobaczymy!
Tak.
Dzięki za zaproszenie.
Nie ma sprawy!
Wiem, ale…
potrzebowałam przerwy, więc cieszę się, że tu jestem.
Ja też się cieszę. Zawsze jesteś tu mile widziana.
Moja kanapa to twoja kanapa. To też twój dom.
Dziękuję. Pójdę po sok. Chcesz coś?
Nie, dzięki.
Zaraz wrócę.
Jasne.
- O cholera. - O Boże. Przepraszam.
Nie szkodzi.
Nic się nie stało. Nie trzeba.
Są stare. Nic się nie stało. Naprawdę.
Trzeba było tego nie mówić. Już miałem postawić wam kolejkę.
W takim razie są vintage i bezcenne.
Tak myślałem. Bardzo przepraszam. Jestem wam winny kolejkę.
- Nie musisz. - Ale to zrobię.
- Jeszcze raz przepraszam. - Dziękuję.
Chciałbym zamówić coś dla tego stolika.
Nie potrafię wyobrazić sobie, jak wyglądałoby tu moje życie.
Co? To kłamstwo.
Nie, bo to przytłaczające.
Nieważne. Nie było ci pisane.
Miałaś mieć swoją wspaniałą rodzinę.
Tak.
Znalazłem świetne miejsce w pobliżu.
Wybacz, nie mogę…
Halo?
Tęsknię za tobą.
Ja za tobą też!
Mówię o mieszkaniu. Wysłałam ci maila…
Nie słyszę, co mówisz. Przepraszam.
- Ma miejsce na studio. - Zamarzam tu.
Słyszysz mnie?
Blue Bottle?
Co?
Kawy?
Tak. Dziękuję.
Dzień dobry.
Mamusia!
Jak się masz, słoneczko?
Dobrze.
Dobrze. Tęsknię za tobą.
Mogę porozmawiać z tatą?
Taty tu nie ma.
Nie? A gdzie jest?
Powiedział, że Jessie tu rządzi.
Kim jest Jessie?
To dziewczyna.
Była z tobą całą noc?
Tak, spała na kanapie.
Tęsknię za tobą. Kiedy wracasz?
Już niedługo. Dobrze?
Kocham cię. Do zobaczenia.
- Pa, mamo. - Pa, Ro.
Co jest, kurwa?
Mówi Gabe. Zostaw wiadomość.
Natychmiast do mnie oddzwoń.
Dzień dobry.
Cześć.
Pójdziemy przed plażą na brunch?
Chyba muszę wracać. Do domu.
Co?
- Do Teksasu? - Tak.
- Dopiero przyleciałaś. - Wiem.
Rosie dzwoniła. Nie wie, gdzie jest Gabe.
Też nie wiem. Nie odbiera telefonu.
Całą noc była z opiekunką.
Jest z opiekunką?
Tak, ale jej nie znam. Nie wiem, kto to jest.
Ale musisz wracać? Wzięłam wolne na cały tydzień…
Tak, wiem.
Miałyśmy iść na brunch…
Rosie jest ważniejsza…
niż brunch i plaża.
Tak. Oczywiście.
- Hej. - Kawy?
Tak, dzięki.
Chcesz iść na plażę?
Tak.
Zjemy najpierw brunch?
- Natalie? - Tak.
Zapraszam do biura.
Jasne.
Tak?
Usiądź.
Będę z tobą szczera.
Dobrze.
Pokazałaś talent. Ładna perspektywa, piękne cieniowanie…
Dziękuję.
Ale wydają się mało oryginalne.
Właściwie to wcale.
Co masz na myśli?
Jakbyś używała algorytmu.
Jesteś mądra.
Wykonałaś zadanie. I bardzo dobrze.
Ale chyba rysujesz to, co myślisz, że powinnaś,
na podstawie tego, co już istnieje.
Widzę Barberę.
Widzę Chucka Jonesa.
Widzę Tissę David.
Widzę nawet trochę siebie, ale ciebie wcale.
No dobrze.
Może…
pomożesz mi odnaleźć mój styl?
„Pomóc ci odnaleźć swój styl”.
Przez wiele lat byłam asystentką w Pixarze.
Dużo się tam nauczyłam.
Najważniejsza lekcja?
Poświęcałam tyle czasu na pomaganie innym w szukaniu ich stylu,
że nie miałam czasu znaleźć własnego.
Pewnego dnia odeszłam z tej pracy
i znalazłam inną, której nie musiałam zabierać do domu,
żeby mieć czas odnaleźć swój styl.
Nie miałem mentora ani żadnej pomocy.
Rozumiesz?
Czyli powinnam odejść?
Każdy musi w pewnym momencie zdecydować,
co jest dla niego najważniejsze.
To.
To jest dla mnie najważniejsze.
Więc to jest ten moment.
Zwolniła cię?
Nie, ale powiedziała, że moja praca jest mało oryginalna,
że naśladuję innych artystów i że powinnam odejść.
Słuchasz mnie?
Tak. Przykro mi.
To niesprawiedliwe.
Jak znajdę chwilę, zadzwonię do Jenny.
- Będzie wiedziała… - Nie rób tego.
Nie chcę, żebyś mi pomagał.
Muszę się tylko wygadać.
Chcę tylko, by mój chłopak mnie pocieszył.
Chcę poczuć z tobą więź,
bo ostatnio rzadko nam się to zdarza.
Przepraszam. Tak.
Ja się staram. Wysłałam ci oferty mieszkań.
Nawet na nie nie patrzysz. Nie odpowiadasz.
Próbuję stworzyć dom i życie z tobą.
Chciałabym, żebyś chciał włączyć mnie do swojego planu.
Przecież rozmawiam z tobą przez telefon.
To był absurdalny dzień.
Odmrażam sobie tyłek.
Jestem po drugiej stronie kontynentu, ale jestem tutaj i rozmawiamy.
Nie wiem, czego jeszcze ode mnie chcesz.
Staram się. Wiem, że to do bani.
Może jesteś właśnie tam, gdzie miałeś być.
Ale na pewno nie ze mną.
Słabo nam to wychodzi.
Jeśli czujesz, że nam nie wychodzi, to pewnie tak jest. Przykro mi.
No dobrze. Pa.
Cześć.
Ro! Cześć, skarbie!
- Cześć, maleńka. - Mama!
Cześć. Tęskniłam za tobą.
- Rysujesz? - Tak.
O Boże. Jak pięknie.
Pozbierasz swoje rzeczy? Wracamy do domu..
Nie zapomnij o zabawkach. Dobra. Co tam?
Zostawiłeś naszą córkę samą z kimś, kogo nie znam?
Z siostrą Mirandy.
Z nianią, której nie znam.
- Z siostrą Mirandy. - Świetnie. Prosiłam o jeden weekend.
Żeby odwiedzić przyjaciółkę w LA.
Nikt nie kazał wracać wcześniej i krzyczeć! Są telefony.
Zadzwoniła do mnie córka. Musiałam się nią zająć.
Przepraszam, plany się zmieniły. Nie miała zostać na noc.
- Nie mogłaś mi zaufać? - Nie.
Tylko ty jesteś tu odpowiedzialna?
Oświadczyłem się Mirandzie.
Dlatego nam się przeciągnęło.
Nic wielkiego. To tylko oświadczyny.
O rany…
Tylko tyle powiesz? Nieźle.
Spoko.
Rosie. Chodź.
Nattie.
Chodźcie się wysuszyć.
Cześć, mamo.
Już dobrze.
W końcu wróciłaś!
To naprawdę ty? Ależ ze mnie szczęściarz.
- Kocham cię. - Na dwa dni, tato.
Szkoda, że tak wyszło.
- Dobra. - Dzięki.
Zrobiłam ciastka i brownie. Co chcesz?
Głosuję za brownie.
ZGŁOSZENIA FILMÓW DO SXSW
BABY SHOWER NICOLE
Myślisz, że to jest to?
Nie. To wygląda jak mój najgorszy koszmar.
Chodź.
To najsłodsza impreza na świecie.
Myślisz, że ujawnią płeć?
Już wiemy, że to chłopiec.
No tak. Wszystko jest niebieskie.
Twój dom jest ogromny.
Dziękuję.
Kupiliśmy go, jak zaszłam w ciążę.
Chcesz coś kupić?
Mieszkam w LA, więc mnie nie stać. I właśnie mnie zwolnili.
- Rozumiem. Zdarza się. - To prawda.
Co u twojego chłopaka? Niezłe ciacho. Widziałam zdjęcia w sieci.
Właśnie zerwaliśmy.
No cóż, to też się zdarza.
Jasne.
Rysujesz jeszcze?
Nadal mam na lodówce twój ostatni rysunek.
Nie. Właściwie już nie rysuję.
Angie, dzięki, że przyszłaś. Przepraszam.
- Pa.
- Czekaj. Co? - Wiem.
- Muszę iść. Nie mogę tu dłużej zostać. - Dopiero przyszłyśmy.
Chwila. Czekaj!
To żałosne, jak próbuję tłumaczyć tym ludziom,
że moje życie nie potoczyło się zgodnie z planem.
- Idziemy? - Chwal się tym, co dobre.
Czyli czym? Proszę cię!
Żartujesz sobie?
Chciałyśmy mieszkać w LA i właśnie to robimy.
Będę mieszkać z tobą do 40, jestem spłukana, straciłam pracę,
jestem singielką i umrę w samotności. Chcę iść do domu.
Ja idę.
Dobranoc, moja sówko.
Dobrze zrobiłaś, że nie przyszłaś na ten baby shower.
To był koszmar.
Nie mogłam pójść.
Nie miałam w sobie…
Po prostu nie mogłam.
W porządku.
Przepraszam.
Za LA. Że tak wyjechałam.
Byłam tak daleko, nie mogłam sobie poradzić z Gabe’em.
Źle to rozegrałam, więc przepraszam.
Posłuchaj.
Nic się nie stało.
Serio.
Chcę, by był szczęśliwy.
On zrobi swoje. Ja popracuję nad sobą.
To dla mnie szansa, by skupić się na sobie,
na córce i pracy.
To szczęście mieć coś, co kochasz.
!RYSUJ!
SÓWKA
TATUAŻE
I co, cwaniaczku?
Mogę zobaczyć następny?
Jeszcze nie narysowałam kolejnego.
To na co czekasz?
Są urocze. To najlepsze, co do tej pory zrobiłaś.
Jak coś z tego będzie, może zgłoszę to na jakieś festiwale.
Nieźle.
BLOG NATALIE BENNETT
STRONA ZOSTAŁA OPUBLIKOWANA
PRZYJĘTO ZGŁOSZENIE!
O rany! Spójrzcie tylko!
Tata przyszedł się przywitać pierwszego dnia.
- Hej. - Przybij piątkę.
No dobrze.
Czeka cię wspaniały dzień.
- Mają zjeżdżalnię! - No właśnie.
Idź się bawić.
Kocham cię.
Mam dla was wcześniejszy prezent ślubny.
O nie.
Nie sprawdziłam waszej listy. Wybaczcie, ale…
Tłumiki do perkusji.
I słuchawki redukujące hałas.
- Jak miło. Dziękuję. - Dzięki.
Muszę odebrać. Do zobaczenia.
- Pa.
- Hej! - Nat! Nie uwierzysz.
Co?
Piszą o twoim komiksie Sówka w PopSugar.
O Boże.
SÓWKA NATALIE BENNETT NAJLEPSZY NOWY KOMIKS
O Boże!
- O Boże. - Co?
- O Boże!
„Gratulacje, twój film animowany Indigo
został wybrany do konkursu Nowe głosy
na festiwalu South by Southwest”!
Co?
Przybij cycka!
- Jak było? - Oba wieczory jedliśmy lody.
To miała być tajemnica.
Babcia i dziadek są na dworze. Chcą ci poczytać.
Przywitaj się.
Kocham cię.
Chcę ci coś pokazać.
Tak?
Dobra. Zakładam, że idziemy tędy.
Tadam!
O rany, Nat. To…
Jest przepiękny.
Dziękuję. Jest jeszcze coś.
Co?
Zaprosili mnie do udziału w South by Southwest.
- Co? - Tak.
To nic takiego, tylko animowany…
Żartujesz sobie? To szaleństwo!
Rany! Nat. Boże.
- Wiem. - To…
Tak.
Szło mi jak krew z nosa, aż nagle zamieniło się w lawinę.
No.
Przyjdziemy z Rosie ci kibicować.
Nasz menadżer próbuje załatwić nam tam koncert.
Może uda się spotkać w ten sam weekend.
Twój zespół zagra na festiwalu?
Jak się uda.
Chętnie zobaczę, jak grasz.
Byłoby super.
Cześć, Jake.
Miałam nadzieję, że odbierzesz, ale nie szkodzi.
Chciałam ci tylko powiedzieć,
że mój film dostał się na festiwal South by.
No i…
jestem podekscytowana i dumna.
Jesteś jedyną osobą w moim życiu, która rozumie, co to dla mnie znaczy.
Więc chciałam ci powiedzieć.
- Hej. - Cześć.
O Boże. Obróć się.
Może zgolę włosy.
- Podoba ci się? - Jest super!
- Naprawdę? - Tak.
Tutaj!
Następny.
Dzień dobry. Natalie Bennett.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Witam! - Natalie Bennett.
Proszę. To dla pani.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wspomniałaś, że Sówka
została zainspirowana wieczornymi zwyczajami twojej córki.
Tak. Przez pierwsze kilka miesięcy prowadziła nocny tryb życia.
Mało nie zwariowaliśmy.
Zaczęliśmy nazywać ją „Sówką”.
Choć zwykle dorzucaliśmy też jakieś przekleństwo.
„Nasza wypikowana Sówka!” Zakryj uszy, skarbie.
- Jest urocza. - Dziękuję.
Razem z jej tatą żartowaliśmy, że stresuje się wszystkim,
co miała zrobić następnego dnia.
Każdej nocy uspokajaliśmy
naszą przytłoczoną, zestresowaną Sówkę w garniaku.
Taki nasz prywatny żart.
Myśleliśmy, że to zabawne,
ale nie wiedzieliśmy, czy innym też się spodoba.
Sama dobrze wiem, jak to jest zamartwiać się całą noc
setkami spraw, którymi muszę zająć się następnego dnia.
Możesz dzwonić do mnie, bo i tak nie śpię.
- Może tak zrobię. - Świetnie!
- Miło cię dziś gościć. - Dziękuję!
- Czy to nie stary zespół Gabe’a? - Tak.
O Boże. Wejdźmy do środka.
O rany! Co tam? Co u ciebie?
Dobrze cię widzieć.
Cześć.
Bennett?
Ja pierdzielę! Ile minęło? Pięć lat?
Tak.
Cześć.
- Co za szaleństwo. - Wiem.
Widziałam wiadomości o twojej trasie.
Jesteś sławny.
Nie.
Jak się masz? Jak tam rysowanie? Jak ci idzie?
Dziś puszczają tu mój film.
- Bez jaj! - No.
- Poważnie? - Tak.
Widziałam, że jesteś zaręczony.
Gratulacje.
Żonaty.
- Nie. - Tak.
Jesteś żonaty!
Tak.
- Jest w ciąży. - Nie!
- Tak. - Poważnie?
Tak. To szaleństwo.
Muszę ci coś wyznać.
Pamiętasz zakończenie szkoły?
Zrobiłam wtedy test ciążowy.
Co byłoby…
Byłoby moje. Ale…
- Nie byłam w ciąży! Przepraszam! - Dobra.
Nie byłam w ciąży.
Będziesz świetnym tatą.
Są świetni!
Nie poznaję go!
Tam jest! Spójrzcie na niego!
Czemu to przede mną ukrywałeś?
Od początku mówiłem, że jestem perkusistą.
- Nie wierzyłam. - Posłaliście mnie do pralni.
Niewiarygodne. Brawo.
- Pochwal tatę. - Chcesz piwo?
- Piwo? - Tak. Dobrze.
- O rety! Proszę bardzo. - Napijesz się piwka? Idziemy.
Byłeś niesamowity.
- Trochę wyszedłem z wprawy. - Nie.
Gdzie Miranda? Myślałam, że będzie.
Rozstaliśmy się.
- Co? - Tak, po prostu…
Przykro mi. Radzisz sobie?
Tak.
Przez kilka tygodni było ciężko, ale…
To nie byłaś ty.
Ktoś ma na to bilet wstępu?
Ma ktoś wolny bilet?
Dodatkowe bilety? Ma ktoś wolny bilet?
- Macie wolny bilet? - Nie.
Czy ktoś ma zapasowy bilet, który mógłby mi dać?
Jake?
Cześć.
Wyglądasz…
Cześć.
Co ty tu robisz?
Chciałem cię zaskoczyć.
Nie tak to zaplanowałem, ale mój lot się opóźnił.
Nie sądziłem, że wyprzedadzą bilety.
To niesamowite! Brawo!
Przyjechałeś, żeby…
Puścili cię z pracy?
O nie. To znaczy puścili, ale nie byli zadowoleni.
Było dużo zaciekłych dyskusji, telefonów.
Pewnie jak włączę telefon,
będę miał kilka wkurzonych wiadomości.
Ale zrobiłem, co muszę.
Dostałem twoją wiadomość.
Prawda jest taka,
że wolę być tu dla ciebie niż gdzieś indziej dla siebie.
W REŻYSERII NATALIE BENNETT
Natalie!
Cześć.
Cześć, Lucy. Nie wiedziałam, że przyjdziesz.
Byłam w panelu i zobaczyłam cię w programie.
Chciałam się przywitać.
Doceniam to. Dziękuję.
Byłam dla ciebie surowa.
Tak samo, jak inni dla mnie, gdy zaczynałam.
To trudna branża.
Zgadza się.
Mogłam zrobić więcej.
Może zrobiłaś dokładnie to, czego potrzebowałam.
Tak czy inaczej, znalazłaś swój styl.
Jestem z ciebie dumna.
Może wpadłabyś do biura, jak wrócisz do Los Angeles?
Chętnie zobaczę, nad czym pracujesz.
Bardzo chętnie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Do zobaczenia. - Tak.
Pamiętasz, kiedy ostatni raz tu byliśmy?
- Tu wszystko się zaczęło. - No właśnie.
Tamtej nocy powiedziałeś,
że będziesz przy mnie.
I byłeś, na każdym kroku.
Starałem się.
Byłeś świetnym partnerem w tym wszystkim.
- Przestań. - Nie przestanę.
Nie.
Cały czas powtarzałam sobie, że nie powinniśmy być razem,
bo może sobie w czymś przeszkadzaliśmy.
A gdyby nam nie wyszło, sytuacja byłaby skomplikowana dla Rosie…
Ale nie chcę się o to martwić,
bo co jeśli nam wyjdzie?
Cały czas byłam w tobie bezsensownie zakochana.
W końcu.
W końcu?
Co?
W końcu.
Ale super.
Możesz tu chwilę poczekać?
- Wchodzisz tam? - Tak.
- Potrzymasz? - Tak.
- Zaraz wracam. - Czekam.
Dzięki Bogu, że nie, bo to kolejny powód.
- Tym razem zrobisz to ze mną. - Wiem.
- Dasz mi chwilę? - Tak.
Będzie dobrze.
Dziękuję.
KONIEC
Napisy: Anna Kurzajczyk