Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Mama mówiła mi o włoskim powiedzeniu.
„Il primo amore non si scorda mai”.
Nigdy nie zapomina się pierwszej miłości.
Jak na ironię
nigdy nie wspominała o miłości w swoim życiu.
Ani nawet o Włoszech.
Aż do dosłownie ostatniej chwili,
jakby to była jakaś…
wielka tajemnica czy coś takiego.
Ale okazuje się…
że tak właśnie było.
Powinnam zacząć od początku,
kiedy to na nic się nie zapowiadało.
Mama przedstawiła typowe dla siebie szalone zasady.
Po pierwsze, nie smucić się.
Po drugie, nie ubierać się na czarno.
Wyłącznie kolor dyniowy, jej ulubiony.
Była dziwna.
I… bardzo ją za to kochałam.
Po trzecie, mieli grać Fleetwood Mac.
Albo lokalny zespół…
Fleetwood Zach.
Poważnie, mamo?
- Zach to ciacho. - Addie!
Dobra. Przepraszam. Jestem w żałobie.
Po czwarte,
kazała mi i tak pojechać
na babską wyprawę do Rzymu na koniec szkoły.
Pewnie była tam w moim wieku
i znalazła tam swój cel czy coś.
Spytałam, czy mogę zabrać psiapsiółę,
Addie. Nie zgodziła się.
Miałam jechać samotnie
i tak się też czułam.
W porządku?
Na ile to możliwe.
No dobra. Hej.
Odwracamy uwagę!
Które zdjęcie mam wrzucić?
Zaczynamy. No dobra.
Seksowny strój kąpielowy, zdjęcie A.
Strój jeszcze bardziej seksowny, zdjęcie B.
Gdzie to jest?
Zamek McKearney. W Irlandii.
Nigdy nie byłaś w Irlandii.
Photoshop się z tobą nie zgadza. Widzisz?
Urocze.
Dlatego nie korzystam z social mediów.
OK. Wariatka.
I dlatego nie udzielasz się towarzysko.
Kiedy ostatnio byłaś na imprezie?
Debaty to nie są prawdziwe imprezy.
Ale we Włoszech…
Jeśli nie wsiądziesz do tego cholernego samolotu,
a potem nie pojawisz się z jakimś szalonym, seksownym Włochem,
to z tobą nie gadam.
A szkoda, bo naprawdę cię lubiłam.
Lina! W ostatniej klasie liceum z żadnym się nie przespałaś!
Co miałam zrobić? Umówić się na randkę na chemioterapii?
Masz rację.
Jestem do bani.
Nie wierzę, że jutro wyjeżdżam.
- Nie wierzę, że lecisz sama. - Tak.
Moi dziadkowie już nie żyją.
Właściwie nie mam już rodziny.
Czy twoja mama
mówiła może kiedyś…
jak poznała tatę?
Żartujesz?
Mówiła, że jak go znów zobaczy, to ją zamkną.
O cholera.
Naprawdę była niesamowita.
Potrzebne ci wszystkie te książki?
Przygotowuję się do studiów.
Jasne, pani profesor.
Tak naprawdę nie chcę tam jechać.
Chcę dalej normalnie żyć.
Lina.
Wiesz, że 0,4% lotów międzykontynentalnych ma jakieś usterki?
Wyluzujesz na chwilę?
Jedziesz do Włoch, kretynko!
Będziesz się świetnie bawić.
Powtarzaj za mną.
Będę się świetnie bawić we Włoszech!
Powiedz to.
Będę się
świetnie bawić
we Włoszech.
Brawo.
Będę za tobą tęsknić, Adds.
Nie, że nie chciałam tam lecieć.
Nie chciałam lecieć bez niej.
Wszystko robiłyśmy razem,
przez całe moje życie. A teraz…
zostałam sama.
Przez całe liceum
wmawiałam sobie, że z tego wyjdzie.
Nie wiedziałam, kim jestem.
I gdyby nie „życzenie jej życia”, jak to nazywała,
dalej chętnie pogrążałabym się w rozpaczy.
LOTNISKO MIĘDZYNARODOWE RZYM–FIUMICINO
Tu jestem!
- Taksówka, panienko? - Nie.
- Na pewno? - Dzięki.
Lina! Tutaj!
Lina! Bella! Francesca.
No dobrze, przejdźmy do rzeczy.
Mówiłaś, że włoski znasz idealnie.
Wysoki wynik w szkole czy jakoś tak?
- Tak? - Test AP.
Tu nie ma ograniczeń prędkości?
Ja się nie ograniczam. Mówmy po włosku.
Powiedz, co matka ci o mnie mówiła,
a czego miałaś mi nie powtarzać.
Że obie…
świetnie się bawiłyście?
Użyłaś zbyt formalnego czasu.
Samochód! Formalnie!
Proszę.
O Boże!
Kretyn! Co ty wyprawiasz?
Jesteśmy na miejscu.
Witaj w Rzymie.
- Tutaj mieszkasz? - Na Boga, nie!
Mój kuzyn uczy sztuki w szkole.
Urządzają przyjęcie dla absolwentów.
Poznasz ludzi w swoim wieku.
Kiepsko się czuję.
Szminka i makijaż szybko temu zaradzą.
Mam nadzieję.
No dobrze.
Chodźmy.
I zdejmij te okulary.
Przy okazji,
podobno podbiłeś ich na rozmowach we Florencji.
Muszę jeszcze zdać ostatni test.
Ale podobno biorą tylko dzieci szefów Michelin
albo bogatych rodziców.
Tak jak tutaj.
- Same nadęte dupki? - Tak.
Nie doceniasz się, Lorenzo.
Jesteś moim najlepszym studentem od lat.
Pamiętaj,
w tym smutnym, skromnym człowieku
kryje się szalona kreatywność.
Nie bój się jej wyzwolić.
Dajmy mu spokój. Właśnie skończył szkołę.
Lorenzo, idź się upić.
Dzięki.
Pa.
Lina! Przedstawię cię
mojemu upierdliwemu irlandzkiemu kuzynowi, Howardowi.
Cześć.
Ja cię kręcę!
Przepraszam, Lino.
Jesteś uderzająco podobna do matki.
Howard Riley.
Cześć.
Znałeś ją?
Ja…
Studiowałem tu,
kiedy twoja mama mieszkała u Fran.
Ta wiadomość mnie zdruzgotała.
Przepraszam. Pewnie już masz dość takich tekstów.
Nie szkodzi.
Chcesz zobaczyć
jej ulubione miejsce? Fran?
Idźcie we dwoje.
Poznajcie się.
No dobrze.
Chodźmy.
Mercati di Traiano.
Hale Trajana.
Zbudowane między 100 a 110 rokiem przez Apollodorosa z Damaszku.
Uważane za pierwsze centrum handlowe na świecie.
Cesarskie ufficio było na górze.
No, nie jest to Brooklyn.
Twoja matka lubiła chodzić po ruinach.
Nigdy nie mówiła o Włoszech.
- Aż zachorowała… - No cóż…
Im więcej zmarszczek widzisz w lustrze,
tym więcej myślisz o przeszłości.
Powiedziała, że przyjazd tutaj odmienił jej życie.
Wiesz dlaczego?
Włochy potrafią zmienić człowieka.
Myślałem, że jadę na studia, a 20 lat później wciąż tu jestem.
Howardzie, nie wymądrzaj się. Przestań się ukrywać.
Wejdziesz tu na chwilę? Potrzebuję cię.
Zaraz przyjdę.
To mój dyrektor.
Lepiej szybko pójdę się podlizać.
Miłego…
Miłego spaceru śladami matki.
Pięknie tu, mamo.
Prawda?
Amerykanka?
To aż takie oczywiste?
Twoja bluza.
Studiujesz na MIT?
Nie. To znaczy…
Będę.
W przyszłym roku.
Ja też będę w Bostonie.
Na Harvardzie.
O rety.
Alessandro Albani.
Miło cię poznać.
Lina Emerson.
Miło mi, Lino.
Cześć.
A wiesz… co będziesz studiował?
Nie wiem.
Jak długo jesteś w Rzymie?
Od jakichś pięciu minut.
- Witam. - Dzięki.
Dobrze mówisz po włosku?
No…
Na teście AP dostałam piątkę.
Nieźle.
Tak patrzyłaś na nasze miasto…
To było piękne.
Ten widok jest niesamowity.
To prawda.
Ale!
Chodźmy.
Muszę iść.
Ale do zobaczenia wkrótce.
- Jasne. - Pa.
Na razie.
Jeśli chcesz… i jeśli ja chcę…
Jeśli oboje chcemy… zdecydowanie…
Albo nie. Super.
Nie ma jak w domu!
Z twoją matką spędzałyśmy długie godziny w tym pokoju,
rozmawiając o wszystkim, czego dokonamy w życiu.
Najlepsze przyjaciółki. A potem…
Z moją kuzynką wszystko jest trochę drammatico.
Tak czy siak…
Najlepszy pokój w domu.
Ładny.
Howardzie, do domu.
Mamy babskie sprawy do omówienia.
Idź robić nudne męskie rzeczy!
Dobrze. Wyślę ci swój numer.
- Dobrze. - Cokolwiek. Dzień czy noc.
Dzięki, Howardzie.
Ciao.
A teraz usiądź.
To…
pamiętnik twojej mamy.
Wysłała mi go, zanim…
Prosiła, żebym ci go dała.
Z czasów, gdy tu była. Nie czytałam go, ale…
wtedy byłam trochę zazdrosna.
Ja…
nie chcę go.
Rozumiem, ale takie było jej życzenie.
No dobrze.
Zrobiłam spaghetti. Zostawię na werandzie.
I dobre chianti, najlepsze lekarstwo na jet lag.
Uciekam na spotkanie
z człowiekiem, który śpiewa jak Pavarotti, ale na szczęście tak nie wygląda.
MÓJ BILET LOTNICZY
Cześć, pamiętniku. Zacznę od pytania.
Czy po spotkaniu w szkole pielęgniarskiej
a) masz atak paniki,
b) mówisz rodzicom, że robisz sobie przerwę
i wydajesz pieniądze na bilet lotniczy,
c) kupujesz pamiętnik?
Jasne, że D!
Wszystkie powyższe.
Dziewiąty czerwca. Słońce zaszło, ale Rzym wciąż gada,
jakby był żywy.
W powietrzu słychać dziwne syreny i skrzeczące mewy.
W tym mieście jest coś, czego nie potrafię wyjaśnić.
Może to…
Sama nie wiem. To takie trwałe.
Mieszkam u wspaniałej rodziny.
Ich córka jest w moim wieku
i jest zła, że nie jestem amerykańskim chłopcem.
Jej mama zrobiła spaghetti alla puttanesca.
- To najlepsze… - O rany.
…co w życiu jadłam.
Zgadzam się całkowicie!
No cóż, Włochy, jestem tu
i umieram z ciekawości, co dla mnie macie.
Czuję, że musiałam tu przyjechać.
TO JA
Żeby zobaczyć, kim jestem z dala od domu. Z dala… od siebie.
KIM JESTEM, GDY JESTEM SAMA?
Widzę, że nie nierówno trzymasz ramiona.
Tracisz siłę, bo brakuje ci podstaw.
Dzwoniłeś do Banca Milano?
To moje ostatnie lato. Nie chcę jechać do Mediolanu.
Od trzech lat nic nie robisz.
Znów chcesz wakacji?
Myślisz, że nic w życiu nie zrobiłem.
Posłuchaj, Alessandro.
Jestem z ciebie dumny.
I kocham cię.
Ale załatwiłem ci te rozmowy po znajomości.
Jeśli nie pojedziesz, stracę czas.
Nie prosiłem cię o pomoc.
Kim byłbyś bez mojej pomocy?
Nikim.
Zadzwoń do nich.
Dzisiaj.
Słucham?
Angielski czy włoski?
Co…
Alessandro?
Ale.
Wszyscy mówią na mnie „Ale”.
Czyli angielski.
Skąd masz mój numer?
Wczoraj wieczorem
znalazłem cię w sieci i mi go dałaś.
Chwila. To niemożliwe.
Nie byłam w sieci.
Podobno amerykańskie dziewczyny lubią się bawić.
Wyślę ci link do profilu, którego nie masz.
Nie żartuję, przysięgam. Ja nie…
O mój…
Boże…
To nie w moim stylu!
Nawet nie umiem jeździć na nartach.
Nie latam na lotni, nie skaczę na spadochronie…
I na pewno nie jestem cheerleaderką!
Zadzwonię później.
Czyli…
Masz może bliźniaczkę?
Nie.
Koleżankę, która zna się na Photoshopie.
Byłą koleżankę. Teraz muszę ją zabić.
- Pa, Alessandro. - Czekaj.
Mój tata co roku organizuje imprezę dobroczynną w operze.
Chcesz wpaść?
W operze? No nie wiem…
To do zobaczenia.
O dziewiątej w La Nuvoli. Ubierz się ładnie.
- Nie, czekaj… - Pa!
Oddzwonię później. Pa.
Coś ty sobie myślała?
Nie myślałam.
Ty też powinnaś mniej myśleć.
Jest przystojny i sprawdził twój profil. Bomba!
To nie jest mój profil. Usuń go!
Masz już 500 obserwujących.
A ty co wyprawiasz?
- Od kiedy na Brooklynie jest plaża? - To?
Daję ludziom to, czego chcą.
Nie do wiary.
Jako ambasadorka twojej marki
muszę ci pomóc znaleźć sens życia.
Bo go nie czujesz!
Aha, on nie jest w moim typie.
Ukończył szkołę z wyróżnieniem,
kapitan drużyny tenisowej, bogaty jak diabli…
Do tego Italiano!
Co nie jest w twoim typie?
Usuń ten post.
Zastanowię się.
Nie!
Zrób ten ważny krok, Leen.
Ja surfuję na Hawajach.
Ciao!
Jeśli idziesz na to przyjęcie, lekcja pierwsza
i może jedyna na cały wieczór…
Nauka chodzenia.
Kobieta idąc, ma cel,
godność i…
biodra.
Mnóstwo bioder.
Spróbuj.
No nie wiem.
Nie bądź taką smętną Amerykanką.
Jestem konsultantką modową.
Z tego żyję.
Możesz mi zaufać.
Proszę, pokaż mi!
Pokaż…
No dobrze.
Nie, skarbie.
Zwolnij. Ciesz się tym.
Plecy prosto.
Głowa wysoko.
Wydłuż nogę.
Wygnij stopę.
Od pięty do palców.
O rety…
Czemu nie płaskie buty?
Płaskie? Może powinnaś włożyć crocsy.
Uwielbiam je.
To znaczy…
Czy to nie trochę staromodne, kazać kobiecie chodzić na obcasach?
Tak.
Posłuchaj.
Nie chodzi o to, co na zewnątrz.
Chodzi o sposób myślenia.
Gracja, instynkt, odwaga.
Ja…
nie mam żadnej z tych cech.
Od tego są włoskie matki chrzestne.
Jeszcze raz.
Jeszcze raz?
W tę stronę.
Uśmiech.
Dobrze jest oddychać.
Wiesz co,
obiecałam twojej matce mieć na ciebie zły wpływ.
Pomóc ci choć raz zaszaleć.
Wystarczy już tego szaleństwa, dzięki.
- Francesca? - Tak.
Jeśli chodzi o facetów…
nie mam pojęcia, co robić.
Oj, skarbie.
Straciłaś swoją piękną matkę.
Ale i dużo więcej.
To nie była…
jej wina. To znaczy…
Kiedy nie byłyśmy w szpitalu, uczyłam się.
Oczywiście. Chciałaś mieć nad czymś kontrolę.
Posłuchaj. Jeśli chodzi o płeć przeciwną…
Chyba najlepiej ujął to Fellini.
„Jeśli coś cię poruszy,
to nie wymaga wyjaśnień.
Jeśli nie, to żadne wyjaśnienie nie pomoże”.
Zaufaj intuicji.
…podwójna specjalizacja, ekonomia i stosunki międzynarodowe.
Najpierw Harvard, potem Oksford,
a potem staż w Lloyd’s of London.
- Jaki ojciec, taki syn. - Właśnie.
- Mam rację, synu? - Tak.
Gratulacje. Świetna okazja.
- Doskonale. - Toast.
Chociaż myślę, że powinien być w Abu Zabi,
gdzie mamy większość rodzinnych interesów.
Ale wiecie, młodzi ludzie potrzebują czasu.
Miałby wtedy 18 lat…
Lino, wyglądasz…
Śmiesznie.
Wiem. Musiałam pożyczyć ciuchy i…
Wyglądasz olśniewająco.
Chodź.
Dziękuję.
Mówiłeś o imprezie. To dopiero impreza.
Tak, moi rodzice… mówią, że to na cele dobroczynne,
ale tylko przyciągają celebrytów.
Napijesz się?
Nie, dziękuję.
Chociaż właściwie…
napijmy się.
Dobrze.
- Dwa kieliszki wina. Sangiovese 2001. - Dobrze.
Winiarnia w Toskanii, w której mamy udziały.
Nieźle… Uwielbiam…
San Joveeno.
Ziemiste i… wytrawne?
- Miłośniczka opery? - Tak.
- Dziś jest Puccini. - Świetnie.
Na zdrowie.
Powiedziałem coś nie tak?
Wiesz…
Ja nigdy…
nie piłam wina San Joveeno…
- Nie wiem, czemu to powiedziałem. - Nieważne.
I właściwie nic nie wiem o operze,
bo nigdy w niej nie byłam.
Nie chcę sprawiać wrażenia
super popularnej influencerki
czy osoby o szalonym życiu towarzyskim…
Albo super bogatej.
No więc…
Tak.
Na zdrowie.
Za pierwszy raz.
Tak.
Zdrowie.
Nie takie, jak je opisałam.
Nie.
Poszłabym
Na Ponte Vecchio
Rzucić się
Do rzeki Arno
Tęsknię
I jestem udręczona
O Boże
Chciałabym
Umrzeć
- Chodź ze mną. - Co?
Zaufaj mi, będzie fajnie.
Dokąd?
Chodź.
Co my robimy?
Pakujemy się w kłopoty.
A tak w ogóle…
Berek!
Co?
Co? Alessandro, wracaj!
Co robisz?
- Złap mnie! - Nic z tego!
Nie chcę spędzić kolejnych pięciu lat we włoskim więzieniu!
Przestań. Mówię poważnie.
Nie musisz.
Boże, Ale!
Co?
Cześć.
Widzisz to?
Wyłącza wszystkie światła w budynku.
Mam to zrobić?
Nie.
Żartowałem. Chodź.
Wolniej!
O Boże!
Alessandro! Zaczekaj!
Jestem na to zbyt niezdarna.
Chodź.
O rety!
Co ty wyprawiasz?
Hej, jak leci?
Masz natychmiast stamtąd zejść!
- Chyba mnie złapałaś. - Serio?
- Ale… - Wygrałaś.
Albo ja wygrałem.
Musimy wrócić do środka.
Bo? Czego tak się boisz?
Wielu rzeczy.
Na przykład wysokości.
Ochroniarzy.
Samolotów, steków, tłumów…
ciebie…
Wy dwoje! Wracajcie! Już!
Luz. Kogo to obchodzi? Serio.
- Idę po drinka. - Dobrze.
Dziękuję. Wspaniały wieczór.
O co chodzi?
Mój tata.
Twoja zdolność zawstydzenia rodziny
nie przestaje mnie zadziwiać.
Zapnij marynarkę i chodź poznać komisarza Grillo.
Nie.
Jestem z koleżanką. To Lina.
Cześć.
Co mnie obchodzi panna, której imienia jutro nie będziesz pamiętał?
Pospiesz się.
- Nie słuchaj go. - Robi się późno.
Wrócę do domu.
Zaczekaj.
Idź poznać tego komisarza.
- Ale… - Czekaj.
Jutro i tak nie będziesz tego pamiętał.
Lina.
- Lina, proszę. - Alessandro!
- Przepraszam! - Boże!
Tak mi przykro!
Pomogę ci.
Wiesz co?
Co?
Nie chciałam tu przychodzić.
I…
Nie chciałam się ubierać
jak radioaktywna sardynka.
Mówiłam też,
że nie chcę nosić szpilek.
Ani pić wina.
Bez urazy, Włochy…
O rety. To…
wygląda bosko.
No więc…
Wino jest trochę przereklamowane i…
Przepraszam, nie…
Nie zwracaj uwagi. Nie czuję się dobrze.
Czy ty…
byłaś wczoraj na przyjęciu z profesorem Rileyem?
Tak.
O rany!
To się nie dzieje!
Jak stąd wyjść?
Tak, więc…
Tam jest wyjście.
Ale mam dług u profesora Rileya i…
Zaraz kończę pracę.
Podwieźć cię do domu?
Chcesz coś do przebrania?
- Serio? - Tak, jeśli chcesz.
Dobra. Tak.
- W porządku? - Dziękuję.
Nie ma za co.
Tędy.
- Zostaw to. - Dobra.
Bardzo ci dziękuję
za czyste ubranie. Miło z twojej strony. A teraz…
jestem gotowa na MasterChefa.
Wyglądasz w tym lepiej niż ja.
Twój kask.
Czekaj. Oczekujesz, że wsiądę
na to włoskie…
zabójcze coś?
Bo ja…
Czy ty wiesz,
że najczęstsze procesy po urazach to wypadki motocyklowe?
Wiesz o tym tak po prostu?
Znam różne statystyki tego, co może się przytrafić.
Na przykład obcasy mogą powodować martwicę guza piętowego,
co prowadzi do kalectwa na resztę życia.
Jasne.
Czyli powrót do domu pieszo jest bardziej niebezpieczny.
Nie?
Słuszna uwaga.
Daleko jeszcze?
Czy cały Rzym jest taki wyboisty?
Otwórz oczy.
Patrz na drogę, nie na moje oczy!
Dobrze.
Przepraszam. Gdzie jesteśmy?
To tajemnica.
Nie biorę narkotyków, żeby było jasne.
- Kto tam? - Lorenzo.
Och, Lorenzo.
- Greta! Co u ciebie? - Źle.
Bardzo źle.
Źle.
Byłabym zapomniała.
Wiem, że masz rozmowę z ludźmi z Florencji.
Tak.
Nie wiem. Zobaczymy, jak będzie.
Kogo tam widzę? Kto to?
Twoja zastępczyni?
Nie, turystka.
Ale jest zupełnie zielona.
Musi spróbować najlepszych maritozzi. Gdzie, jak nie tutaj?
Mądrala z ciebie.
Zaraz będą.
- Jestem „zupełnie zielona”? - To nie tak…
Chodzi mi o to miejsce.
Wiele restauracji w Rzymie nie robi własnego ciast.
Kupują je w miejscach, które nie mają licencji. Jak to.
To tajna piekarnia.
Super. Czuję się wtajemniczona.
Proszę.
Prosto z pieca.
Dzięki.
Jak zobaczysz te nadęte głąby w Cuisine Royale,
pozdrów ich ode mnie.
Będą mieli szczęście, mając kogoś takiego.
Dziękuję. Ciao.
Gotowa?
- Tak. - No to jedźmy.
Nie zjemy ich?
Nie tu. To w złym guście.
Tak mam na drugie.
- Możemy trochę zwolnić? - Nie.
Gotowa?
Zasmakuje ci. Mam nadzieję.
O rany!
Sekret Grety to zimne ręce.
Nim zacznie ugniatać ciasto, trzyma palce w wiaderkach z lodem.
Rozumiem.
To widać.
Uwielbiam zimne dłonie Grety.
Dobre, prawda?
Pyszne.
Dzięki za podwózkę, Lorenzo.
Przebiorę się i zaraz ci to oddam.
Oddasz mi kiedy indziej.
Możesz przygotować lasagne czy coś.
Dobrze.
Alessandro?
Hej.
Tu jesteś.
Lorenzo?
Wpadłeś na moją imprezę?
Ani mi to w głowie.
Jak chcesz coś powiedzieć, to mów.
Powiedz, co masz do powiedzenia.
Cały dzień pracowałem. Jestem wykończony.
Pojadę już.
- Dzięki, Lorenzo. - Ciao.
To było dziwne.
Tak.
Przepraszam. Mamy z Lorenzo pewne zaszłości.
Co tu robisz? I skąd wiesz, gdzie mieszkam?
Uwielbiam tę Addie.
Ja też.
Wynagrodzę ci to jutro.
Alessandro. Ja…
Przepraszam, jeśli to…
źle zabrzmi, ale…
Zdaje się, że masz pewną reputację…
Możliwe.
Zwykle to i tak ludzie plotkują na mój temat.
Nawet mój tata.
Wierz mi, nikt mnie nie zna. Nie tak naprawdę.
A ty wydajesz się na tyle mądra, że sama ocenisz.
Powiedz, że źle się dziś bawiłaś.
Przynajmniej do czasu.
Dla mnie to był jeden z najlepszych wieczorów od…
już nie wiem jak dawna.
Dobra, plan jest taki.
Jutro w południe w moim domu. Przyślę ci adres.
- Weź kostium kąpielowy. - Ale…
Kostium kąpielowy?
Wiesz, ile ja się ostatnio uczyłam?
Nie wyglądam dobrze w kostiumie.
Wiesz co? Ja to ocenię.
Jesteś piękna.
19 czerwca.
Mam tajemnicę.
Zapisałam się na zajęcia fotografii
i poznałam pewnego gościa.
Myślę, że mnie polubił.
No dobrze.
Dziwne.
I teraz zaczynam panikować.
Jest szalenie kulturalny i mądry,
no i ma nieziemskie ciało.
Mamo!
Nazywam go „X”,
bo wścibska Francesca pewnie to czyta.
X prosił, żebym nic nie mówiła. Nie chce, żeby wyszło dziwnie.
Szczerze mówiąc,
Franny nie potrafi siedzieć cicho.
Howard jest jednym z najsłynniejszych konserwatorów.
Zna malarzy renesansowych
lepiej, niż oni znali samych siebie.
Czy on maluje?
Kiedyś malował, ale porzucił pędzel.
Cześć, Howardzie.
Dzień dobry.
Cześć, kuzynie.
Dzień dobry. Jak forma?
Cześć, kuzynko.
Lino, zaprosiłem cię dzisiaj,
bo jest coś,
co chciałem ci dać.
Twoja matka…
nigdzie się nie ruszała
bez tego
Prawdę mówiąc,
to była jej najlepsza przyjaciółka, nie ja.
Miała doprawdy niezwykłe…
oko.
O Boże.
Niektóre są w naszym domu.
Nie mówiła, że je zrobiła.
Nie rozumiem.
Dlaczego przestała robić zdjęcia?
Spóźnię się. Pędzę do klienta.
A jeśli chodzi o pana Albaniego, to baw się dobrze,
ale nie za dobrze.
- W porządku? Pa. - Pa.
Nie wierzę, że je zachowałeś.
Zbieractwo.
Zostań, jak długo chcesz.
Dzień 23 czerwca.
Poszłam dziś na pchli targ
i kupiłam aparat.
Mam dziwne przeczucie,
że zupełnie odmieni moje życie.
Patrzę przez obiektyw i mój świat…
znika.
A kiedy się na kimś skupiam,
zaglądam mu do wnętrza.
A może i do samej siebie?
Cześć.
Od razu mam lepszy dzień.
- Wybierz któryś. - Boże.
Co robi twoja rodzina?
- Mafia. - Co?
Żartuję. Bankowość.
- To który? - Rodzice nie mają nic przeciw?
Tata mnie zabije, ale to nic nowego.
Wybieraj.
Ten.
Uwielbiam go.
Dojechaliśmy.
Dokąd?
Zobaczysz.
Chodź, idziemy popływać.
No chodź!
Gotowa?
Na co?
Gotowa na to?
Nie!
Nie zrobię tego. Nie.
Jest super. Robiłem to milion razy.
- To lepsze niż kolejka górska. - Nie rozumiesz.
Czy wiesz, ile wypadków,
kończących się kalectwem…
Zrobimy to.
- Na trzy. - Nie.
- Raz, dwa… - Boże!
Trzy!
Zrobiłam to!
- Super, co? - O Boże.
To szaleństwo.
Wiesz, jak tu wysoko?
- Zrobiłam to! - Mówiłem, że to niesamowite.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłam.
Zrobiłam to!
Prawda, że było super?
Podoba mi się tu.
Daleko od wszystkiego.
Ostatnie lato, a potem koniec.
Koniec?
Jak to?
Nie cieszy się, że idziesz na Harvard?
Mój tata to palant.
Jego tata był bankierem,
podobnie jak jego tata…
Tym się zajmujemy. Czy mnie to rajcuje, czy nie.
A gdybyś mógł robić coś innego?
- Chcę coś budować. - Jasne.
Nie tylko kupować i sprzedawać.
Architektura. Tym chcę się zajmować.
Nie mógłbyś może…
porozmawiać z tatą?
To twoje życie.
Nie jego.
Teraz bardziej interesujesz mnie ty.
Alessandro, to…
Moja mama była chora…
przez długi czas.
Czekaj, co?
- Przykro mi. - W porządku.
W porządku.
Chodzi o to, że…
Nie byłam z…
wieloma facetami…
Z żadnym facetem.
Lino.
Jesteś inna.
A przez to
ja też jestem inny.
Jeśli chcesz, możesz być tylko ty i ja.
Żadnych gierek, żadnego chrzanienia…
Uwierz mi,
nie o to mi…
Czekaj. Co dokładnie się stało?
- Prawie to zepsułam. - Jasne.
Gdzie położył ręce? Na północy czy na południu?
Boże, Addie, sama nie wiem.
Starałam się uniknąć zawału.
Kto jest z tobą?
Hej, Lina! Arrivederci!
Fleetwood Zach?
Spaulding.
Zach Spaulding.
Addie!
Hej, uno pytanio, Lina.
Czy po pocałunku patrzył ci w oczy?
Był słodziutki?
Chyba tak.
- Świetny znak. - Na pewno. Drugie pytanie.
Ważne plany na przyszłość?
Cały dzień, każdego dnia.
Jakie to romansujące.
Sprawdzę jego stronę.
Zaczekaj.
Czemu na forach nie ma żadnych twoich zdjęć?
To co? Dopiero mnie poznał.
Czekaj. Minutę temu.
Przechwala się… winem?
Wieczorem pije z tatą.
- Kto pije z tatą? - Właśnie.
Dodał hashtag miejsca o nazwie Parmigiana.
Sprawdzam hashtagi.
Jakie hashtagi? Dlaczego?
Co za makaronowy fiut!
Mów mi kłamstwa Mów mi słodkie kłamstwa
Co?
Wysyłam ci to, dziewczyno.
Post jakiejś zdziry.
Dostałaś?
O Boże.
Chyba sobie żartujesz!
Nie zadzieraj ze mną! O nie!
Przepraszam.
Urocze dziecko!
Naprawdę? „Jesteś inna”. „Dzięki tobie i ja jestem inny”.
- Co za bzdura! - Lina, co tu robisz?
Co ja tu robię?
Co ty tu robisz?
Z… nie z tatą.
- Wiem, jak to wygląda, ale… - Wygląda na to,
że jesteś kłamcą. Zbyt dobrym, by być prawdziwym
kłamcą! Z zerowym…
mniej niż zerowym szacunkiem dla chromosomu X.
No… Tak!
Serio, Ale?
Zawsze jesteś dupkiem.
Siódmy lipca.
Nie wierzę. Naprawdę to piszę?
Ale myślę, że chyba…
znalazłam pierwszą miłość.
Akurat we Włoszech.
I dobrze, mamo.
Spędziłam cały weekend z X,
a wczoraj po kolacji, posłuchaj, powiedział mi… Nie mogę uwierzyć…
że mnie kocha!
On kłamie.
Kłamie!
Na zdrowie.
Halo!
Piekarko! Wiem, że pani tam jest!
- Kto to? Nie. - Nie…
Nie, proszę.
Hej.
Kto to?
Nie przyszłam tu
z powodu wiadomo czego.
Puszczam oczko.
Nie!
Chwila.
Niech pani wróci.
- Nie sprzedaję ludziom! - Proszę! Potrzebuję pomocy.
Tylko trochę.
Trochę smaku. Dobrze?
Pani ciasto…
Ono nie kłamie.
Nie tworzy nastroju pod pięknym wodospadem.
I nie upokarza
przed restauracją pełną ludzi,
podczas gdy on popija drinka z bardzo atrakcyjną,
seksowną włoską modelką czy kim tam ona jest.
Pani ciasta…
są dobre.
Bo moje ciasta…
nie mają penisa.
Kocham panią!
Dwudziesty lipca.
Po tym, co uważałam za romantyczną noc z X,
teraz już nic nie wiem.
Minęły dwa dni, a on nie zadzwonił.
No właśnie.
To było do przewidzenia!
Co za szok!
Wiedziałam, że tak będzie.
Dwudziesty trzeci lipca.
Powiedział, że mnie kocha,
nawet nie wiem, ile razy, ale…
wciąż nie zadzwonił.
Jestem zagubiona i wściekła.
I po prostu smutna.
Ja też.
Rozumiem.
Nareszcie!
Tak myślałem, że znajdę cię w ruinach.
Fran się martwiła.
Trochę mnie… wciągnęło…
Wieczór ciastek?
Chcesz…
o tym pogadać?
Wiem, że to głupie,
a on nie jest mi nic winien.
Ja tylko…
Spodobał ci się?
Tak.
Proszę.
Fajnie tak czasem poczuć się…
normalnie.
O Boże!
To Maritozzo jest obłędne.
Przepraszam.
Słucham cię, oczywiście.
Sekret tkwi w zimnych rękach, Howie.
Nie mów nikomu.
Kto by pomyślał.
Posłuchaj.
Miłość jest jak chodzenie.
Gdy jesteś mała i nie umiesz chodzić, raczkujesz.
Wpadasz na różne rzeczy, dużo płaczesz.
Ja to znam.
Czy kiedyś byłeś…
tak naprawdę zakochany?
Raz.
Ona nie czuła tego samego?
To skomplikowane.
No cóż…
Nie, dziękuję. Dość już mam komplikacji.
Możesz rzucić to w diabły.
Ale i diabły mają własny rozum.
Wszystko, nad czym pracuję,
mówi tylko o miłości.
Albo nienawiści,
czyli miłości na opak.
Howardzie…
Wiesz, z kim spotykała się moja mama, kiedy była tutaj?
Ja…
Nie jestem pewien.
No cóż…
to musiał być prawdziwy dupek.
Pobudka!
Obudź się!
Czas zacząć nowy rozdział życia.
Znajoma Howarda zaprosiła nas na lunch u rodziców.
Chodź!
Słuchaj, obiecuję.
Wyśmienite domowe jedzenie sprawi, że zapomnisz o tym idiocie. Uwierz mi.
Co?
Kawy?
Zrobię kawę.
Obudź się.
Dobrze.
„Sono incinta”.
Co to…
może znaczyć?
Hey, Siri.
Przetłumacz „sono incinta”.
Znalazłam to w sieci.
JESTEM W CIĄŻY
Co takiego?
Jedenasty sierpnia. Cały czas chce mi się płakać.
X wciąż nie dzwoni,
a Fran przyłapała mnie przy trzeciej misce bolognese.
Musiałam jej wszystko powiedzieć.
Czy to nie cudowne, Lino?
Pewnie.
Cudowne jak nowo narodzone dziecko.
Widziałam pamiętnik. Chodzi o wiesz co.
Hej.
Ona o tym wie?
Nie wiem, czy wie, że ty wiesz.
19 sierpnia.
Nie umiem wyjaśnić, co się dziś stało.
Jakby przyszła do mnie zupełnie inna osoba
i chciała pogadać.
- Nie spodziewałam się tego po… - Howiem?
- Howiem?
Porozmawiaj z nią.
Ja? Dlaczego ja?
Zgadnij!
Przeprosił, że nie przyszedł wcześniej. I nie boi się dziecka.
Zaraz, co?
- Co? - Co?
- Koza! - Koza!
O Boże.
Dziękuję, tato.
Cześć, Franco. Cześć, Martina.
Cześć, Franny. Howard!
Jak się masz?
- Howard. - Miło cię widzieć.
Dobrze cię widzieć.
To Lina,
moja niby-chrześniaczka.
Cześć, Lino.
Chrześniaczka?
Trafne.
Proszę. Idzie.
Moja żona, Chiara.
Ciao, Chiara.
Cześć, kochanie.
A ty pewnie jesteś Lina.
Miło cię poznać.
Ciebie również.
Lore jest w kuchni. Jutro ma ostatnie przesłuchanie.
- Dla nas. - Dziękuję.
Chodźcie. Proszę.
Cudownie pachnie.
Czyli to prawda. Jesteś kucharzem.
Twój włoski jest niezły.
Dzięki.
Próbuję kilku rzeczy…
Eksperymentuję.
- Do szkoły kucharskiej? - Tak.
Jutro mam ostatnie przesłuchanie we Florencji.
Na ile mogę ocenić, wypadniesz świetnie.
Hej, ty. Młode dłonie.
Pomóż mi. Mamy robotę.
- Dobrze. - Lo, pospiesz się.
- Szybciej. - Już.
Aha, Lino…
To jest nonna. A to Lina.
- Miło mi. - Cześć.
A to…
podstawa
słynnego nonna pistachio gelato.
- O rety. - Tak.
To legenda.
Lubisz gelato?
Tak, lubię lody.
Lody?
Czy Michał Anioł ot, rysował?
A Caravaggio bazgrolił?
Nonna, uspokój się.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
W porządku. Tylko…
w gelato nie ma wypełniacza.
Trzeba szybko kręcić,
żeby wygrać ze szronem.
Spróbujesz?
Pewnie.
Przyłóż się.
Z pasją.
Fajne jest to,
że nasze gelato ma tylko pięć składników.
Śmietana, mleko,
cukier, pistacje i piąty…
Piąty to tajemnica.
Tak, wiem.
- No i? - Nie chciałem nic mówić.
No dobrze.
Mogę spróbować?
Niech zgadnę, to…
wanilia.
- Nie. - No dobrze.
Cynamon?
Dobrze.
Próbowałam.
Dobrze.
O, tak.
Dobrze.
I sięgnij głębiej.
Pamiętaj, Lorenzo.
To taniec między partnerami.
Oboje szanują to, co to drugie oferuje.
Tak.
No tak.
Lepiej.
O Boże.
Przeszkadzam?
O rety.
Nie. Cześć, Gio.
Rrobiliśmy tylko gelato.
Rozumiem.
Niech zgadnę…
Z pasją?
Zawsze z pasją!
Dlaczego to nie ja je kręcę?
Nienawidzisz tego. Za każdym razem…
Nienawidzi? A to coś nowego!
Nieładnie mówić o tym głośno przy innych, Lorenzo.
Czemu stoisz jak gotowany ziemniak?
Co…
Przepraszam.
Pójdę już.
Przepraszam.
I koniec kręcenia.
Jestem.
To sałatka z jęczmienia i pesto.
Na talerzu
macie moje mini babeczki lasagne.
A to są smażone cukinie
z truflami i sosem kaparowym.
Na koniec, oczywiście,
zjemy słynne pistacjowe gelato babci.
Na zdrowie.
Za nas.
I za moją starość.
- Za nas. - Za ciebie, dziadku.
Za nas.
Musisz z nią porozmawiać.
- A ty nie zdradzaj się tak. - Przestań.
Dlaczego to robicie?
Tajemnice za moimi plecami?
Myślisz, że nie wiem, co dzieje się za moimi plecami?
A co się tam dzieje?
Jak tam wyścigi, Giorgia?
Ściga się w Moto GP.
Jest w światowym rankingu.
Drugie miejsce w zeszły weekend.
Gratulacje, dobra robota!
- Gratulacje. - Super.
Przegrana to przegrana.
A ja nigdy nie przegrywam.
Lo.
Gdzie są orzeszki pinii?
Zamiast nich użyłem orzechów makadamia.
Mamo!
Powinien zaimponować jurorom.
Musi wprowadzić kilka zmian.
To Royale. Oni chcą klasycznych przepisów.
Profesorze, czy to nie pan mówił,
że Lorenzo musi być odważniejszy w wyrażaniu siebie?
Mamo, serio?
Głęboko wierzę, że w głębi duszy Lorenzo jest buntownikiem.
To pesto jest przepyszne!
Mówisz to jako ktoś, kto w głębi duszy jest kłamcą?
Uwielbiam twoje pesto.
Nie tak bardzo jak ja.
Otworzy restaurację
i nazwie ją „Na Opak”.
Bo wszystko będzie odwrócone.
Najpierw desery, przystawki na końcu.
Nie… Mamo, zobaczymy.
- Zobaczymy. - Lorenzo.
Rób, jak ci serce każe.
Dzięki, mamo.
Wypijmy za to.
- Za serce. - Za pasję.
Za serce.
Szkoda, że niektórzy nie mają serca.
Jezu, Lina! Możemy pogadać o tym po lunchu?
Nie możemy.
Przepraszam.
Nie zrobiłabym niczego, co by zdenerwowało
tę piękną famiglia…
Ale ja już nie mam pięknej famiglia
i dlatego nie mogę pojąć, jak mogę mieć ojca,
który przez całe moje życie nie raczył się pojawić.
Nawet kiedy kobieta, którą mówił, że kocha,
umarła! Ja…
Przepraszam. Buon appetito.
Idź.
Jazda!
Dobra. Już idę.
Przepraszam.
Nic nie rozumiem.
Jak mogłeś mi nie powiedzieć?
Bo…
ja nie jestem twoim ojcem.
Naprawdę zaprzeczysz…
Nie wiem, co jest w pamiętniku, ale daję słowo, że to niemożliwe…
fizycznie…
żeby to było…
możliwe.
Ale przepraszałeś, że nie przyszedłeś wcześniej…
Bzdura. Nie.
Przepraszałem, bo…
Przeprosiłem,
bo ją kochałem.
Właściwie od chwili, kiedy przyjechała, ale…
Niestety, nie miałem dość odwagi, żeby coś zrobić,
a potem było za późno.
Tak więc…
Jeśli to nie ty…
- jesteś X… - On się nazywa…
Matteo Fossi.
Był jej professore fotografii i…
Nie chcę tego mówić,
Lino, ale…
Lepiej ci będzie bez niego.
Przepraszam, że nie powiedziałam ci wcześniej,
ale twoja matka…
Zadzwoniła do Fran i…
z jakiegoś powodu chciała, żebyś sama to odkryła.
Pogonić go?
Mam do tego talent.
Nie, poradzę sobie.
Alessandro…
Wracaj do domu.
Proszę.
Lino, mogę coś powiedzieć?
To stara przyjaciółka.
Byliśmy umówieni. Nie wiedziałem, jak to odwołać.
To się po prostu… odwołuje.
Wiem. Nic mnie z nią nie łączy.
Nawaliłem, więcej tego nie zrobię.
Nie… teraz…
To nie jest dobry moment.
Jasne.
A teraz?
Teraz lepiej?
Lino, miałaś rację,
że nie można mi ufać.
Może dlatego, że nikt nigdy nie chciał mi zaufać.
Przepraszam.
FOTOGRAF
FLORENCJA GALERIA SZTUKI DE FOSSI
- Cześć. - Hej.
Co?
Jedziesz do Florencji?
Tak.
- To trochę nieplanowane. - Fajnie.
Dziś masz przesłuchanie?
Tak. Mama miała mnie zawieźć, ale…
wtedy nonna też chciałaby jechać. I nonno.
Za dużo głosów.
No tak.
Przepraszam za…
wczoraj.
Twój posiłek był niesamowity.
Był w porządku.
Nonna ma rację. Lepiej trzymać się podstaw.
Hej.
Wszystko w porządku?
Nigdy ci o nim nie mówiła?
Nie.
Teraz już wiem dlaczego.
Po prostu ją zostawił.
Mogę o coś zapytać?
Czego od niego oczekujesz po tej rozmowie?
Nie wiem.
Może ludzie się zmieniają?
Może chciał się odezwać?
Mama przyjechała tutaj
i całe jej życie miało się zmienić.
A potem…
musiała porzucić
wszystko, co kochała.
Przeze mnie.
Nie.
Tego nie wiem.
Tak o niej mówisz, że raczej
to ty byłaś wszystkim, co kochała.
Możemy przynieść tylko jedno gotowe danie, więc…
Weź. To gelato.
- Co? Nie! Nie mogę. - Możesz.
- Chyba mam łyżeczkę. - Co…
Jest łyżeczka.
To nie problem. Mam jeszcze jedno.
Lorenzo, nie jestem w nastroju.
O to właśnie chodzi.
Uwierz mi,
po gelato wszystko jest lepsze.
No dobrze.
Spróbuję.
Jasna cholera.
Jakie to dobre.
O Boże.
- Dobre? - O rany.
Co to za sekretny składnik?
Nonna mawia: „Jeśli wiesz, to wiesz”.
Następna stacja: Florencja.
Hej…
Rozmowę mam dopiero po południu.
Odprowadzić cię do galerii czy…
Mogę też pokazać ci Florencję.
Jasne. Zawsze to trochę opóźni…
No dobrze. Tędy.
- W porządku? - Tak.
- Boże! - No wiem.
Sfogliatella.
O rany!
To moje ulubione miejsce w całej Florencji.
To wszystko pochodzi od miejscowych rolników.
- Tak? - To ważne.
Odkładam spotkanie, ale…
było fajnie.
Tak.
Mogę spytać…
co cię łączy z Giorgią?
Musisz to zobaczyć.
Diamenty kuchni.
Trufle.
Wielka rzadkość.
Potrzebują sześciu lat,
żeby urosnąć.
Ohyda.
A kontakt…
z zarodnikami grzybów może wywołać choroby układu oddechowego.
Żebyś wiedział.
Nie chcę tego wiedzieć. To sztuka.
Uwierzę na słowo.
W każdym razie…
Giorgia i ja
przyjaźnimy się od dziecka.
Dwa lata temu zaczęliśmy się spotykać.
- To tyle. - Jasne.
W szkole zawsze byliśmy razem,
ale ona teraz ściga się w Bolonii,
a na odległość jest trudno.
Dlatego pod koniec lata…
Przykro mi.
A… co cię łączy z Alessandrem?
Ja…
To było…
Nic nie było.
Wy się naprawdę nie lubicie, co?
Nie.
Hej. Przepraszam.
Jestem wkurzająca.
Nie, wybacz. Po prostu…
Przyjaźniliśmy się w gimnazjum, ale…
W pierwszej klasie liceum Marco Ricci,
nowy przyjaciel Ale'a,
prawdziwy dupek, był w stołówce,
gdzie pracuje moja mama…
i w twarz nazwał ją…
lesbą.
A Ale stał tam,
spojrzał na mnie
i nic nie zrobił.
- O rany. - No…
Nie pasuję do jego tłumu.
Lino, już późno.
Muszę iść. Ty również.
Widzisz tę ulicę?
Jego galeria jest ulicę dalej.
Zmieniłam zdanie. Nie pójdę tam.
- Co? Nie! - Nie mogę.
- To głupie. - Nie.
Posłuchaj.
Pojawisz się tam.
Tylko to się liczy, bo…
Bo jeśli tego nie zrozumie,
to jego strata, że nie pozna
tej wyjątkowej, szalonej,
smętnej i radosnej Liny,
jaką jesteś.
No dobrze.
Do zobaczenia na dworcu.
Tak.
- Powodzenia. - Powodzenia.
Lorenzo.
Tak?
Howard ma rację.
Nie bój się być sobą.
Kogo obchodzi, że nie pasujesz do jakiegoś tłumu?
Nie szukaj wymówek.
Bądź inny. Bądź contrario.
Dobrze gotujesz.
W pociągu
praktycznie miałam orgazm po twoim gelato.
Aleś ty dziwna.
Jeszcze jak.
Słowo?
Słowo.
Idź.
Cześć.
Dzień dobry.
Chcesz się zapisać na kurs fotografii?
Nie.
Ja…
chciałam…
Przepraszam?
Wszystko w porządku?
Ja…
chciałam się zobaczyć z panem Fossim.
Dobrze. A jesteś…
Jego córką.
Następny jest Lorenzo Ferrazza.
Dzień dobry, szefie.
Dzień dobry, panie Ferrazza.
Gratuluję dotarcia do tego etapu.
Jakie danie przyniósł pan z domu?
Przygotowałam gelato domowej roboty, ale…
już go nie mam.
Ale chciałem coś zaimprowizować.
Chciałem zrobić coś nieprzewidywalnego,
na opak, czyli coś w moim stylu.
Używając tylko składników, które tu dziś macie.
Coś nie tak z naszą kuchnią? Jest przewidywalna?
Na szczęście pan tu jest.
Uratuje nas pan, robiąc wszystko na opak.
- Oczywiście, że nie. Chciałem tylko… - Nie, proszę.
Niech pan improwizuje. Czas start.
Co robisz? Nie możesz tam wejść!
Nie możesz tego zabrać.
No to patrz!
Hej.
Co mu powiedziałaś?
To było głupie.
Przykro mi.
No mów.
Jak przesłuchanie? Jak ci poszło?
Lorenzo, nie. To tylko…
Jak się mówi „chrzanić ich”?
Chrzanić ich wszystkich.
Chrzanić ich.
Chrzanić ich wszystkich.
Przykro mi z powodu rozmowy.
Danie główne uznali za „porządne, ale nijakie”.
Mieli rację.
Stchórzyłem. Nie posłuchałem twojej rady.
Nie…
Mylili się. Zobaczą.
Nie, schrzaniłem to. Ale…
Lino, tego nie chcę schrzanić.
Ciebie i mnie.
Myślę…
że oboje…
To był błąd.
- Masz dziewczynę. - Wiem.
- Ja tu nie mieszkam. - Wiem.
Gorzej być nie mogło, ale…
czyż nie taka jest miłość?
Sporo się dziś wydarzyło.
Po prostu…
W porządku.
Naprawdę.
- Mogę wejść? - Tak.
Podobno byłaś we Florencji.
Do bani. To dupek.
Już mi lepiej.
Co ona sobie myślała?
Wszyscy popełniamy błędy.
Chociaż…
przyjechałaś.
Inaczej
byłby to duży błąd.
Wyjeżdżam w poniedziałek.
Mogę zacząć studia wcześniej
i jesienią będę do przodu.
Lino…
Było świetnie
i w ogóle, ale…
chcę dalej żyć swoim życiem.
Doceniam to,
ale możesz go zabrać.
To wszystko?
Pozwolisz jej wyjechać?
Nie mogę jej zmusić, by została.
Jej matce też pozwoliłeś odjechać
i przez 18 lat tego żałowałeś.
Przestałeś umawiać się z innymi kobietami,
przestałeś malować, żyć,
bo czułeś się odpowiedzialny.
Nie wytrzymam tak kolejnych 18 lat.
Nie rozumiesz?
Hadley nie przysłała Liny, by poznała tego tchórza,
ale żeby poznała ciebie.
Francesca.
Francesca?
No dobrze.
Idę.
Tal?
Przepraszam.
Gdzie znajdę seksownych włoskich chłopców?
Addie!
O Boże!
O mój Boże.
Jak… Dlaczego…
Co tu robisz? Jak tu…
On ma rację.
To ten człowiek.
Jestem tu.
Zadzwonił i powiedział, że wygadujesz głupoty o wyjeździe.
Twoja matka dała Francesce listę kontaktów.
Jestem dziewczyną z pogotowia.
O rany.
Ale… dlaczego?
Bo nigdzie się nie wybierasz.
No dobra.
Chcę pizzy, cannoli i przystojniaków! Już!
Już ją lubię.
Świetnie.
Zobacz, twoja matka sprawiła, że się spotkaliśmy.
Rodzina.
I on…
Podoba mi się to.
Nie miał nawet jaj, żeby się ze mną zobaczyć.
Mój własny ojciec…
Wiem dwie rzeczy.
Po pierwsze, to cannoli jest boskie.
A po drugie, P go.
Tak powiedział Lorenzo.
Kocham Lorenza!
To dopiero gość!
On ma dziewczynę.
Dziewczynę, tere-fere. Rozumiesz?
Nie, to żałosne.
Byłam zadurzona w Alessandro, a potem
całowaliśmy się…
Obściskiwaliśmy…
Kocham Alessandra!
Nie pomagasz.
- Jest seksowny. - Addie.
Dobra, posłuchaj.
Musisz któregoś wybrać.
Bo inaczej
dziś wieczorem będzie niezręcznie.
Dziś wieczorem?
Impreza na koniec szkoły u Alessandra.
Napisał do mnie. To znaczy, do ciebie.
O rany. Naprawdę cię zabiję.
Ja tam nie idę.
Zaczekaj.
Myślisz, że tłukłam się taki kawał,
żeby nie pójść na imprezę z wolnymi Italianos?
Mam stracić okazję do zanurzenia się w kulturze?
Lina.
Nie wychodzisz tu za mąż. Jasne?
Wybierz któregoś!
Zaryzykuj.
Ja nie ryzykuję, Addie.
Lina.
Czy kiedyś cię zawiodłam?
Kiedy?
- Nigdy. - Nigdy.
Jeśli upadniesz, podniosę cię.
Dobra, pójdziemy.
Tak! Pójdziemy na miasto.
Nie mogę się doczekać. Cannoli, pasta, pizza…
- I chłopcy! - Masz całą listę.
Dwudziesty czwarty sierpnia.
Przez jakiś czas nie pisałam,
bo chciałam się wreszcie rozerwać.
Uwielbiam Włochy.
Napawam się
lokalną kulturą
i staram się cieszyć ostatnimi dniami tutaj.
Udało mi się.
Zwłaszcza z jednego powodu.
Dzięki Howardowi.
Straszna ze mnie idiotka.
On jest słodki, miły, zabawny
i szalenie inteligentny.
Ale czeka go wspaniała kariera
w Rzymie,
więc musi tu zostać.
We Włoszech jest taka tradycja.
Jeśli przyczepisz kłódkę do jednego z mostów,
a kluczyk wrzucisz do Tybru,
twoja miłość nigdy się nie skończy.
Pozwolę Howardowi odejść, ale zatrzymam kluczyk
i będę go miała przy sobie…
na zawsze.
On tu mieszka?
Tak. Naprawdę.
O rety!
Lorenzo jest na pewno miły, ale niech mnie!
Tak tylko mówię.
Hej.
W porządku?
Tak, w porządku. Ja…
już wybrałam.
Czy to…
Tak.
Tak, dziewczyno. Tak!
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
- Alessandro, poznaj… - Niech zgadnę. Addie?
Tak. Ostra ochroniarka Liny,
która skopie ci tyłek,
jeśli znów spróbujesz ją zwieść.
Gdzie twoi przystojni koledzy?
Na parkiecie?
Ale bądź dla nich delikatna.
Dziękuję!
Hej.
Ale, ja…
Miałam czas to przemyśleć i…
Zrozumiałam, że…
naprawdę cię lubię.
I na tym skończmy?
Alessandro.
Cały czas szalejesz,
wydajesz się wiecznie szczęśliwy,
ale chyba oboje wiemy…
że to nieprawda.
Nie oceniam, ale…
Jeśli nie robisz tego, czego chcesz, jak osiągniesz coś ze mną?
Moja rodzina…
Niełatwo jest coś zmienić.
Szczerze…
to nie byłoby fair wobec nas.
Nas. Mówię poważnie.
Wiem, czego potrzebujesz.
Żyć dalej i zapomnieć o przeszłości.
Jesteśmy tacy sami.
Patrzcie, kto przyszedł!
Giorgia, jesteś tu z Lorenzem?
To niemożliwe, skoro już go tu nie ma.
- Przez nią. - Co?
- Że co? - „Że co”?
Zdzira wymknęła się do Florencji i spiknęła z nim.
Jak to? Lorenzo?
Nie! To nieprawda… Tak jakby,
ale nie w tej kolejności.
To był pocałunek ze stresu.
Daj spokój. Odszedł przez ciebie.
Nienawidzę Amerykanów!
Dokąd wyjechał?
- Do Paryża. - Do Paryża?
Tak. Chcę się dostać do La Cuisine.
Mówił, że nie czuje się bezpieczny.
Kiedy wyjechał?
Właśnie pojechał na dworzec.
Nie rozumiesz?
Oboje popieprzeni. Pasujemy do siebie.
Jesteśmy tacy sami.
Tak próbujesz mnie przekonać?
No dobra.
Cześć.
Potrzebuję taksówki. Proszę.
Lina! Co jest grane?
Lorenzo wsiada do pociągu!
On nie jest właścicielem połowy Włoch!
Addie, daj spokój!
Dobra.
Muszę się dostać na dworzec.
- Ja to załatwię. - Co?
Addie, nie.
Nie.
To fatalny pomysł.
Rzym jest jak NASCAR, tylko więcej się krzyczy.
Lina. Z miłością wiąże się ryzyko złamań wieloodłamowych.
Siadaj. Jedziemy.
No dobrze.
Ale ja prowadzę.
Czysta energia. Uwielbiam to.
O Boże.
Addie,
musisz nawigować.
Bo ja nie wiem…
Co robisz?
Boże, zginiemy!
- Jedź prosto. - To rondo.
Jak mam jechać prosto?
Z drogi!
Oszalałaś? Ostrożnie!
Kto ich uczył jeździć?
Skręć w prawo!
Jak to się wyłącza?
Gdzie podpórka?
Dziękuję.
Lorenzo!
- Lina? - Lorenzo!
Co tu robisz?
Hej.
Co za niespodzianka.
Na żywo jest uroczy.
Wiem.
To jest…
To jest Lorenzo.
Addie, Lorenzo.
Przez ciebie prawie zginęłyśmy.
Naprawdę.
Dlaczego?
To ja pójdę.
Zostawię was samych.
Rób swoje.
- Swoje? - Tak…
- Pa! - Pa.
Co jest grane?
Nic ci nie jest?
Mnie?
Nic o mnie nie wiesz?
Nic mi nie jest. Podobno jedziesz do Paryża.
Tak.
Tym razem zrobię to po swojemu.
To dobrze, prawda?
Tak! Chrzanić ich wszystkich,
tych cholernych sukinsynów!
O… mój Boże…
Ja…
Przepraszam.
Nie wiem, czemu tak powiedziałam.
Przemawia przeze mnie morze adrenaliny.
Lorenzo.
Całując ciebie…
czy ty całując mnie…
Nie wiem, co było pierwsze…
Chodzi mi o to,
że to nie był błąd.
Naprawdę.
Więc ty i ja…
Chodzi mi o to, że…
Mama pomogła mi zrozumieć,
już po swojej śmierci,
że jak się wpakujesz w coś złego
albo nawet w coś dobrego, ale w złym momencie…
to już nigdy tego
nie cofniesz.
To znaczy…
Myślałam, że muszę wybierać
między tobą a Alessandrem, ale…
Ona chciała, żebym przyjechała tu i odnalazła siebie.
Dlatego…
teraz muszę…
wybrać siebie.
To wkurzające,
że nawet przekazując gówniane wieści,
wciąż jesteś niesamowita.
Powodzenia.
Tobie też.
Dasz sobie radę.
Dziękuję.
Dzień 27 sierpnia.
Dziś wyjeżdżam.
Szczerze mówiąc, jestem przerażona.
Ale jestem gotowa.
A tobie, córeczko,
z całego serca życzę,
żebyś żyła pełnią życia, odważnie,
jak prawdziwa Włoszka.
Spróbuję, mamo.
Dzięki, Włochy.
Dałyście mi
nowe życie i nowy cel.
Nigdy cię nie zapomnę,
moja pierwsza prawdziwa miłości.
To dla ciebie.
Wszystko w porządku?
Chyba już wiem,
dlaczego nigdy się z nikim nie umawiała.
Już poznała tego jedynego.
Będę za tobą tęsknił, Lino.
Howie…
Chciała, żebym tu przyjechała, poznała samą siebie
i…
Chyba wciąż próbuję się rozgryźć,
dlatego przesunę studia o rok.
Zostaję.
Lina.
Jeśli bycie ojcem to kwestia tylko biologiczna, to…
Ale jeśli to oznacza nieustanne zamartwianie się,
wbrew logice,
o ciebie,
pragnienie dla ciebie tego, co najlepsze,
chęć fizycznego uszkodzenia tych, którzy chcą się z tobą umawiać,
to bardzo bym chciał, żebyś uznała mnie za swojego przybranego ojca.
Dziękuję…
tato.
Nigdy nie sądziłam,
że życzenie mojej matki mnie również da nowe życie.
Minął rok i choć nie wszystko jeszcze wiem,
po raz pierwszy w życiu czuję się z tym dobrze.
Bo ja też znalazłam coś we Włoszech,
w starym aparacie
od szalonej matki chrzestnej,
z prawdziwym ojcem…
I coś dla siebie.
Miałaś rację, mamo.
Nigdy nie zapomina się pierwszej miłości.
Greta!
Chodzi plotka,
że jakaś Amerykanka ciągle je wyjadała.
No i musieli zamknąć piekarnię.
Lorenzo! Co…
No proszę!
Greta jest na emeryturze.
Ktoś inny przejął piekarnię.
Nie! Uwielbiam to miejsce.
To takie smutne.
Ja ją przejmuję.
NA OPAK
O rany.
Opracowuję szczegóły na koniec szkoły.
To szaleństwo, Lorenzo.
Tak się cieszę.
Dziękuję.
A ty? Co…
Cały czas tu byłaś?
Tak. Rok przerwy.
Chodzę na kilka zajęć.
No cóż…
Dobrze było cię zobaczyć.
Ciebie też.
Ciao.
Lina!
Jesteś cała?
Tak.
Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
To dobrze.
Lubię cię taką, jaka jesteś.
Posłuchaj…
Nonna robi dziś kolację.
Przygotowała gelato. Przyjdziesz?
Pojedziemy na moim zabójczym motocyklu.
Przykro mi, Lorenzo.
Nie.
W porządku.
Musimy pojechać moim.
Aha, domyśliłam się sekretnego składnika.
Lepiej późno niż wcale.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka