Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
„Zaraz po tańcu”…
WILLIAM SZEKSPIR ROMEO I JULIA
…„przybliżę się do niej
i dłoń mą uczczę dotknięciem jej dłoni.
Kochałżem dotąd?
O! Zaprzecz, mój wzroku!
Boś jeszcze nie znał równego uroku”.
I właśnie dlatego Romeo i Julia to najbardziej romantyczna i tragiczna
historia miłosna wszech czasów.
Jakieś pytania?
Tak, Cindy?
Możemy teraz nakarmić węża?
Tak.
A potem poczytamy, dobrze?
Szybciej.
Życie to wyścig.
Jak im się podobało?
Szekspir nie może się równać z wężem.
Doceniam, że poszerzasz ich horyzonty,
ale z historią bez głodnej gąsienicy nie masz szans.
Dzieci pytały o moje wakacje.
Nie mogłam opowiadać o Weronie, nie wspominając Romea i Julii.
Nie możesz zamówić pizzy, nie wspominając Romea i Julii.
Co mam powiedzieć? Jestem fanką.
Jak Kathy Bates w Misery.
A skoro o moim wyjeździe mowa,
mam do ciebie małą prośbę.
- Nie wezmę Beatrice. - Nie musisz jej brać.
Dobrze. Nie lubię węży.
Musisz ją karmić.
- Karmić. - Tak.
Czym mam ją karmić?
Myszami.
- Podziękuję. - Mrożonymi.
- A co to zmienia? - To tylko tydzień.
- No nie wiem. - A potem, wiesz…
Mógłbyś ją wziąć do siebie, bo wpada w depresję…
Dobra.
- Dużo wymagasz. - Postawię ci spa.
- To koreańskie? - Zgoda.
Zgadzam się tylko dlatego, że w końcu zobaczysz Weronę.
Planowałaś to od lat.
Cieszę się, że czekałam. Teraz mam z kim ją zwiedzać.
Brandon może się tam oświadczyć.
Tak myślisz?
Tak. Wie, ile ten wyjazd dla ciebie znaczy.
Gdzie, jak nie w mieście miłości?
Faktycznie ostatnio był jakiś dziwny.
Pamiętaj słowa Szekspira:
„Jeśli pragniesz szczerze, nałóż pierścień na ten palec”.
Nie, to chyba Beyoncé.
Chajtniesz się.
A potem pomyślałam,
że nie ma sensu sprawdzać restauracji na TripAdvisor.
Więc napisałam do Silvia…
Kto to Silvio?
- To nasz gospodarz z House ’n Host. - Jasne.
Dał mi listę lokali, o których wiedzą tylko miejscowi.
To będą autentyczne włoskie knajpy,
a nie pułapki na turystów z przewodnika.
- Fajnie. - Akurat będzie festiwal wina.
Wszyscy rezerwują stoliki.
Więc zrobiłam rezerwacje na obiady i kolacje
na cały nasz pobyt w Weronie.
- Zrobiłaś 14 rezerwacji? - Tak.
A co?
Mam zarezerwować śniadania?
Śniadania będziemy jeść w apartamencie,
żeby nie czekać na rachunek, bo przegapimy wycieczki.
Jakie wycieczki?
Wszystkie!
Okej.
- Zalaminowałaś to. - Tak.
Pomyślałam, że zaczniemy od Domu Julii.
Będziemy zwiedzać od 10.00 do 12.30.
A potem Klub Julii o 12.45,
gdzie możemy, uważaj…
Tak?
Popatrzeć, jak sekretarki odpisują
na listy miłosne adresowane do „Drogiej Julii”.
Czy to wykres kołowy?
Przecież nie zrobiłabym słupkowego.
Nie możemy improwizować?
SPONTANICZNOŚĆ 7%
- Świetnie. - Spokojnie. To tylko Werona.
Przygotowałam osobny plan na próbowanie wina w Bardolino.
Julie…
A zamiast wynajmować auto,
możemy pojechać pociągiem.
- To nie wyjdzie. - Wyjdzie.
Kolejarze już nie strajkują. Zarezerwowałam bilety.
Możemy cały tydzień jeździć!
Nie, nam nie wyjdzie!
Julie,
jesteś wspaniała.
Wspaniała. A czas, który spędziliśmy razem,
był naprawdę…
taki…
- Wspaniały? - Tak.
Ale chyba potrzebuję czasu do namysłu.
To potoczyło się tak szybko.
- Jesteśmy razem od czterech lat. - Rany.
Tak długo?
Cześć. Jak się macie?
Witamy w La Sorte. Jestem Blake. Będę was obsługiwał.
Widzę, że macie już napoje. Przedstawić wam ofertę dnia?
On właśnie ze mną zrywa.
Podam wam chleb.
A co z Weroną?
Powinnaś polecieć.
To twoja wymarzona wycieczka.
Może kiedy wrócisz, zobaczymy, co dalej.
Już wiem, co będzie dalej.
LA VILLA ROMANTICA Z WIDOKIEM NA BALKON JULII!
GOSPODARZ SILVIO D’ANGELO
- Cześć. - Cześć, Jules.
Jak leci?
Tak jak ostatnio, gdy dzwoniłeś,
pięć minut temu.
No wiesz, martwię się o ciebie.
- Nie ma nic gorszego od zawodu miłosnego. - Tak.
Jest bardzo źle?
W skali od jednego do Adele?
Nic mi nie będzie. Naprawdę.
- Zawsze możesz zadzwonić. - Zadzwonię.
Kocham cię.
Ja ciebie bardziej. Pa.
Brandon ją rzucił. Wisisz mi pięć dolców.
PRZETŁUMACZ L’AMORE TROVA UNA VIA
MIŁOŚĆ ZNAJDZIE SPOSÓB
POTWIERDZONE!
Witamy na lotnisku w Minneapolis.
W kwestiach bezpieczeństwa…
WERONA – OPÓŹNIENIE
Nie szkodzi.
Lot Amore Airlines 816 do Werony przyjmuje pasażerów na pokład.
To my!
WYPRAWA JULIE DO WERONY!
Przepraszam.
Zostaliśmy tylko my.
WŁOCHY SĄ DLA ZAKOCHANYCH
Taxi.
Taxi! Hej.
Taxi!
Signorina.
Jesteś z Ubera?
Jestem Uberto.
Może być.
- Pierwszy raz we Włoszech? - Tak.
Liczyłam, że zobaczę coś poza lotniskiem.
Skąd jesteś?
- Minneapolis. - Mini Neapol.
Nie, Minneapolis.
Sì. Mini Neapol.
- Mini Napoli, nie? - Jasne.
Niech będzie. Mini Neapol.
Uberto!
Samochód! Ręce na kierownicy!
Spróbujesz cannoli, bella?
Możesz patrzeć na drogę?
Mia mamma sama je zrobiła.
Uberto!
To jej przepis. W całym Veneto nie ma lepszych cannoli.
Bo są z ricottą.
Dziękuję.
Ciao, bella.
TWOJE WAKACJE
Oczywiście.
Przepraszam.
Spokojnie. Kto jest miłym kotkiem?
- Do diabła! - Kim jesteś?
- Ja? - Co tu robisz?
Przepraszam. Odbiło ci? To ty tu wparowałaś.
Chwila. Jezu, co…
Nie. Wynajęłam ten apartament na cały tydzień.
Udowodnię ci to. Widzisz?
Julie Hutton, House ’n Host.
Kod potwierdzający HZ4RB6. La Villa Romantica.
Od 9 do 16 kwietnia.
Miło cię poznać. Charlie Fletcher.
Vacay-n-Stay.
Kod potwierdzający 214TRSP.
La Villa Romantica.
Od 8 do 15 kwietnia.
Dobra. Najwyraźniej coś pokręcono z twoją rezerwacją.
Bardzo mi przykro,
ale właśnie przyleciałam z Minneapolis.
Mam za sobą bardzo długi dzień,
więc gdybyś mógł opuścić ten lokal,
dopóki tego nie wyjaśnimy, byłoby świetnie.
Dobrze. Pewnie.
Daj mi kilka minut.
Zbiorę rzeczy i sobie pójdę.
Dziękuję.
Najwyraźniej w Indianapolis nie znacie sarkazmu.
Minneapolis.
Co za różnica?
Zadzwonię do Silvio i to odkręcę.
Wyjaśnię mu, że się pomyliłeś.
Dobrze. Chwila. Czemu to na pewno ja się pomyliłem?
Bo to nie ja.
Skąd wiesz?
Nie mylę się.
Nie mówię, że jestem idealna. Ale jestem uważna.
Fajna jesteś.
Nie stoję w gaciach, zalana chianti.
To było barolo.
I to bardzo dobre.
Buongiorno! Tu Silvio D’angelo.
Proszę, zostaw wiadomość, a oddzwonię do ciebie subito.
Ciao.
Cześć, Silvio. Tu Julie Hutton.
Zarezerwowałam twój apartament na tydzień.
Jest tu nieznośny, wysportowany gość, Charlie Fletcher,
który twierdzi, że wynajął ten apartament
na ten sam okres?
Oddzwoń, proszę, jak tylko to odsłuchasz.
Byłoby wspaniale.
Wszystko wyjaśnione?
Zostawiłam wiadomość. Na pewno za chwilę oddzwoni.
Co?
Pierwszy raz we Włoszech, tak?
Tak. No i co?
Włosi robią wszystko w swoim tempie.
Może zadzwoni przed końcem tygodnia.
Wynajmuję od niego ten apartament już od sześciu lat.
Nigdy go nie spotkałem.
Na twoim miejscu poleciałbym z powrotem do Michigan.
- Do Minnesoty. - Co za różnica?
I może uda ci się przenieść rezerwację.
Przenieść rezerwację?
Całe życie czekałam na tę wycieczkę.
Dobra? W pobliżu musi być jakiś hotel.
- Są zarezerwowane na Vinitaly. - Vinitaly.
- Największe targi wina w Europie. - Tak.
Jeśli nie zaklepałaś hotelu w zeszłym roku,
to, jak to mówią Włosi, jesteś nella merda, co znaczy…
Wiem, co znaczy merda.
- Jasne. - Dzięki.
Zabiłoby cię okazanie odrobiny współczucia?
Okazałem w zeszłym tygodniu.
To było coś. Szkoda, że mnie nie widziałaś.
Muszę się przespać. Dobrze?
Potrzebuję snu.
Jestem na nogach od 22 godzin…
Świetna historia. Chętnie poznam koniec.
- Ale jestem zajęty. - Mogę tu zostać?
Proszę? Tylko do rana. Dopóki nie porozmawiamy z Silviem.
Nie mam dokąd pójść. Dosłownie.
Proszę?
Dobrze.
Dziękuję.
Ale tylko dlatego, że przedstawiasz żałosny widok.
À propos, skąd masz tę koszmarną bluzę?
- Z lotniska. - No tak.
Dobra. Gdzie sypialnia?
Tu jest tylko jedna sypialnia.
Ty…
weź sobie kanapę.
Witamy w Villa Romantica.
Ciao.
Buongiorno, Silvio!
Co słychać?
Buongiorno, Silvio!
Cześć, Giovanni!
Buongiorno.
Jestem Silvio D’Angelo z House ’n Host.
Przynoszę wiele darów z miejscowego bazaru.
Parmezan.
Prosciutto.
Olio d’oliva.
Charlie!
- Buongiorno, Silvio. - Buongiorno.
Mówiłeś, że go nigdy nie poznałeś.
No tak. Skłamałem. Chciałem się ciebie pozbyć.
Silvio ciągle tu wpada.
Signora, czemu jesteś na podłodze?
Proszę.
Dzięki.
Signora Hutton, mam zaszczyt powitać panią w Weronie,
mieście miłości.
- Tak. - Obawiam się, że marnujesz czas.
Jest il gelo.
- Nie. - Si.
Jak lody.
Nie jestem jak lody.
Jestem zła z powodu podwójnej rezerwacji, którą Silvio na pewno wyjaśni.
Oczywiście.
Per favore, wytłumacz panu Fletcherowi,
że wynajęłam La Villa Romantica.
Chętnie.
Grazie.
Signor Fletcher,
signora Hutton wynajęła lokal na ten tydzień.
No tak. A czy możesz wytłumaczyć pani Hutton,
że wynająłem La Villa Romantica do piątku?
Oczywiście.
Grazie.
Signora Hutton,
obawiam się, że signor Fletcher również wynajął…
Nie…
Co się stało?
Zaszła pomyłka.
Moja żona, Sophia, obsługuje profil na House ’n Host.
Nigdy się nie myli.
Ani razu. Nigdy.
Ale moja dziewczyna…
- O rety. - Obsługuje profil na Vacay-n-Stay.
Nie jest taka mądra.
Rozumiecie? Pomyłka.
Pomyłka?
Szkoda, że twoja żona i twoja dziewczyna nie są lepiej skoordynowane.
Pytanie brzmi, co teraz zrobimy?
Może…
zamieszkacie razem.
Choć raz jesteśmy zgodni.
- Nie. - Dam wam zniżkę.
Nie chcę zniżki.
Chcę swój lokal.
I nie chcę go dzielić.
Zwłaszcza z Wielką Stopą.
- Racja. - Dziękuję.
Trzeba jej oddać rację. Sama nie dosięgnie.
To jakiś koszmar.
A może destino?
Tak jak napisałem w opisie…
„L’amore trova una via”.
„Miłość znajdzie sposób”.
To prawie jak cytat z Parku Jurajskiego.
Ukradłeś to z filmu?
Nie.
Nie możesz nic zrobić?
Uwierz mi, signora Hutton.
W Weronie wszystko zawsze się układa.
Pewnie. Spytaj Romea i Julię.
Nie zapomnijcie dać mi pięciu gwiazdek na House ’n Host.
Pięciu.
Bawcie się dobrze. Ciao.
Pięć gwiazdek?
Przyniósł bardzo dobre prosciutto.
Niech to szlag.
Zanim zaczniesz, muszę cię ostrzec.
Jestem Brytyjczykiem, jasne?
Nie jestem obyty z przejawami emocji.
- Jasne. - Więc dam ci radę.
Tak?
Stłamś je.
Te emocje.
Włóż je do pudełka.
- Tak. - I zepchnij je w głąb siebie.
- Zepchnąć je. - I wyrzuć.
Nie.
Przepraszam.
- To było słowo? - Przepraszam.
To niezręczne dla nas obojga.
I dodatkowo pogarsza tę sytuację…
- Przepraszam. - Teraz piszczysz.
Wcale nie.
I to cienko.
- Nie. - Dobrze.
Dobra. Posłuchaj.
Możemy…
mieszkać razem.
- Naprawdę? - Tak.
Posłuchaj. Proszę.
Wytrzyj nos, bo zasmarkałaś bluzę z lotniska.
Większość czasu i tak będę na Vinitaly.
Przy odrobinie szczęścia nawet się nie zobaczymy.
Ale jak to mieszkanie razem ma wyglądać?
Możemy podzielić apartament.
Ty zostaniesz po swojej stronie,
a ja po swojej.
Dobra.
Charlie?
Tak?
Dziękuję.
Jasne.
Pamiętaj, żeby dwa razy spłukać toaletę.
Kamienica jest z XVI wieku. Rury chyba też.
DZIEŃ PIERWSZY DOM JULII, 10.00
Kurde.
Przepraszam.
WYCIECZKA PO WERONIE, 11.30
Merda!
Przepraszam.
Hej! Cześć! Halo! Ciao!
Zaczekajcie!
Il stoppo!
Nie.
Dobra!
Rozumiem!
WYPRAWA JULIE DO WERONY!
- Ciao. - Cześć.
Nie działa.
Nie ma klimatyzacji?
Nie, tylko wiatrak.
Dobra.
A nie, on też się popsuł.
Oczywiście.
Coś nie tak?
Nie, wszystko gra.
Chłopak dzwonił?
Nie mam chłopaka.
Jasne?
Rzucił cię tuż przed wycieczką do Werony?
Nie…
Kompletnie nie masz racji.
Chcesz radę?
Nie. Ale i tak ją usłyszę.
Faceci chcą tego, czego nie mogą mieć.
Zablokuj jego numer, wykasuj wiadomości.
Kiedy przekona się, że ci nie zależy, wróci do ciebie.
Zapisz to w pamiętniku.
To dziennik. A on mi wisi.
To już koniec.
Nie żeby to była twoja sprawa.
To dobrze, bo powrót do byłego
to jak zakładanie brudnej bielizny po prysznicu.
Ohyda.
Prawda bywa ohydna.
WYKASUJ
Czemu taki ekspert od związków jak ty jest sam w mieście miłości?
Mówiłem ci. Pracuję.
Mój szef czeka na raport,
które wina powinniśmy dystrybuować w Wielkiej Brytanii.
Twoja praca polega na piciu wina?
Nie. No, tak. Między innymi.
Ale możesz mi wierzyć, wino to biznes.
Jeśli wybiorę złe wino,
moja firma może stracić miliony.
Co sądzisz o tym?
Pełne.
Taniny są młode.
Dlatego jest zbyt kwaśne. Musi leżakować od trzech do pięciu lat.
Czyli nie jest dobre.
Nie, jest wspaniałe.
Nie nadążam.
To jest…
Słuchaj.
To maleńka winnica położona pośród wzgórz Valpolicelli.
Na skraju bankructwa.
Możemy być agresywni.
Wziąć cały rocznik za półdarmo,
zanim konkurencja złoży ofertę.
Jak mówiłem, to biznes.
Ale mówimy o winie. Gdzie tu pasja?
Pasja jest przereklamowana.
Tak jak Romeo i Julia za oknem.
Pewnie nigdy nie zwiedzałeś?
Domu Julii?
- Tak. - Nie.
Wynajmujesz ten lokal co roku, od sześciu lat,
i nigdy tam nie poszedłeś?
Nie.
Dobra. Gdzie moje walizki?
Dzisiaj mieli je dostarczyć.
Masz dość „Włoch dla zakochanych”?
Może czas pojechać na lotnisko
po t-shirt z Krzywą Wieżą z Pizzy?
- Co? - Nic.
No już. Wykrztuś to.
DOBRA PASTA
To miał być kiepski żart.
Nieważne. Gorąco.
Tu jest jak w piecu.
Co robisz?
Chcę tu przewietrzyć.
- Nie otwieraj! - Czemu?
Wyrzuć je!
Cześć.
A sio!
Wynocha!
Sio. No już.
No już. Sio.
Dobra. Sio.
Dobra.
Dobrze.
Proszę.
Rety.
O rany.
Nie wiedziałam, że masz alergię.
Teraz już wiesz.
Tu jest pełno kotów.
A miejscowi pozwalają im się rządzić jak krowom w Indiach.
Bardzo mi przykro. Nie wie…
Po prostu trzymaj się swojej strony
i nie otwieraj okien.
I tyle.
I nie kręć się, żebym cię przypadkiem nie nadepnął.
Co?
Mieszkasz z nim?
Tak. No, nie do końca. Śpię na kanapie.
Jest dwa razy większy ode mnie.
Zajmuje pół pokoju.
Jak wygląda?
Kogo to obchodzi?
Mnie.
Właśnie rzucam Stuarta Malutkiego na pożarcie.
Wszystko będzie lepsze.
Krąg życia.
Thor.
Co takiego?
Wygląda jak Thor.
Jak bóg piorunów?
Brzmi nieźle.
- To wcale nie jest takie fajne. - Nie wiadomo.
Jesteście w mieście miłości. Możecie skończyć jak Romeo i Julia.
Na podwójnym samobójstwie?
Tak to się kończy?
To najbardziej sarkastyczny i małostkowy człowiek, jakiego znam.
Cieszy go moja udręka.
Jakby mnie nienawidził, choć nie ma powodu.
To daj mu powód.
- Co? - Daj mu powód.
Co mówimy naszym trzecioklasistom?
Bądź miły i zawsze się dziel.
Co robimy, jak tego nie robią?
Mam go postawić w kącie?
- Masz go wysłać do domu. - Niby jak?
Bez urazy, Jules,
ale masz dryg do zniechęcania mężczyzn.
- Była uraza. - Wszystko odstraszasz.
Na biwaku ustawimy cię jak świeczkę na komary.
- Odstraszysz chłopców. - Starczy.
Ale jak mam to zrobić?
Każdy ma jakąś słabość.
Piętę achillesową.
Moją są czarne lampy.
Musisz odkryć jego słabość.
Ledwie go znam. Niby jak mam…
Tak?
- Nic. - Jules.
Nie mogę.
Możesz. Przestań być taka miła.
Jak powiedziała Michelle Obama:
„Oko za oko, ząb za ząb”.
- Coś przekręciłeś. - Słuchaj.
Odkąd cię znam,
faceci łamią ci serce i robią koło dupy.
Niech Brandon, Charlie i cała reszta przestaną cię ustawiać.
Masz rację.
Charlie Fletcher
jest finito.
Podoba mi się ta nowa Julie.
Buongiorno.
- To. - Si.
Tak.
- Due euro. - Ancora.
- Quattro euro. - Ancora.
Wezmę cały koszyk.
O właśnie.
Perfetto.
Grazie mille.
Buon appetito.
Buongiorno, Charlie.
Buongiorno.
Jesteś
zły?
Nie.
Myślę.
Myślałaś, że opuszczę mój apartament z powodu kilku kotów?
To mój apartament.
A kotów było ze dwadzieścia.
A właśnie.
Jak zwabiłaś tyle kotów do mojej sypialni?
Zielonymi oliwkami.
- Co? - Wyguglaj sobie.
„Koty ciągnie do zielonych oliwek,
bo zawierają związki chemiczne
podobne do występujących w kocimiętce”.
Właśnie.
Babcia miała trzy koty i oliwkę w ogrodzie.
Kiedy byłam mała, patrzyłam, jak koty szaleją.
Imponujące.
To co, wyjeżdżasz?
Julie.
Obawiam się, że rozpętałaś wojnę, której nie zdołasz wygrać.
Przegapiłeś jedno.
Przejrzyj się w lustrze.
Niech będzie.
Co to?
Starożytni Rzymianie wznosili toast za swoich przeciwników.
Okazanie braku szacunku wrogowi przynosiło pecha.
No dobrze.
In bocca al lupo.
Co to znaczy?
Tak Włosi życzą powodzenia.
Ale dosłownie to znaczy
„prosto w paszczę wilka”.
Życzę miłego dnia.
Dzięki.
Taki właśnie będzie.
Nie byłbym tego taki pewien.
To dla Julie Hutton?
Si. Hutton.
Przykro mi,
pani Hutton już wyjechała.
Niestety, wróciła do Ameryki.
Nie. To jest adres, który podała.
Widzi pan? To jej podpis.
- Tak, to ona. - Tak.
Biedaczka. Przeszła załamanie nerwowe.
Naprawdę. Trafiła do szpitala dla obłąkanych.
Manicomio?
Właśnie.
Manicomio.
Nie będzie potrzebowała tych ubrań,
teraz nosi tylko jednoczęściowe kombinezony
i buty bez sznurówek.
Madonna mia.
Tak. Ale prosiła, żeby przekazać jej rzeczy
na cele charytatywne.
Allora.
Grazie.
Manicomio?
Czekaj, co?
Dałeś moje ubrania sierotom?
Sì, signora.
Jestem aż taka niska?
Ale nie rozumiem.
Czemu je oddałeś?
Ponoć trafiła pani do manicomio.
- Manicomio? - Si.
- Kto tak mówił? - Pani współlokator.
On tak powiedział?
Mówił, że mają trafić na akcję charytatywną.
Był bardzo stanowczy.
Grazie.
Prego.
Dobra, Charlie.
Chcesz zaszaleć?
Ja ci pokażę szaleństwo.
Co znowu?
Sprytna dziewczynka.
Julie!
Łatwizna.
O nie.
Boże! To nie tak miało być!
Boże!
Nie udało się.
Boże.
Julie!
No już!
Halo?
Nie!
Pronto, polizia.
Ciao. Parla po angielski?
- Tak. - Nie!
Chciałabym zgłosić włamanie.
Fermo!
Non ti muovere.
Nie strzelać!
Jestem Brytyjczykiem!
Brytyjczykiem?
E allora, Fletcher.
Grazie.
Prego.
Au revoir, Brytyjczyku.
È tutto matto?
Peró, mi pareva più Jaś Fasola, no?
- „Jestem Brytyjczykiem”. Ciao. - „Jestem Brytyjczykiem”.
Ciao. Dobranoc.
Głupie koty!
Buonasera.
Odwal
się.
Coś nie tak, Charlie?
Cóż.
Kilka ostatnich godzin spędziłem w areszcie
ze Śpioszkiem Giuseppe
i kimś, kogo można opisać tylko jako miks Mansona z Mikołajem.
- Co ty na to? - O nie.
Co się stało?
To zabawna historia.
Wygląda na to, że ktoś…
zmienił zamek w drzwiach.
A potem,
kiedy wszedłem na balkon,
ktoś zadzwonił na policję, żeby zgłosić włamanie.
To okropne.
Prawda?
Okropne.
Silvio wymienił zamek dziś rano.
Musiał się zaciąć czy coś.
Tak.
Czy coś.
Opowiedział mi o tym.
Kiedy dał mi mój nowy klucz.
Ostatnio ciągle spotykają cię jakieś nieszczęścia.
Zrozumiałabym, gdybyś chciał się wyprowadzić.
Julie.
Nigdy mnie nie zadziwisz.
Czy naprawdę myślałaś,
że opuściłbym mój apartament
z powodu alergii na koty i chwilki spędzonej w areszcie?
Trochę tak.
Mogę się tak bawić cały tydzień.
A ty?
Słodkich snów.
Durne koty.
- Kochanie! - Co?
Boże, to ona! Julie!
- Znamy się? - Nie rezygnuj z miłości.
- Nie jest wart ciebie. - Co?
Nie.
DROGI PAMIĘTNICZKU
DAWAJ, JULIE!
BRANDON TO FRAJER
JULIE, ZOSTAW BRANDONA!
Jak mogłeś?
Przepraszam, ale ostrzegałem cię.
Poza tym zostawienie tam liściku ma przynosić szczęście.
Listu miłosnego.
Nie mojego pamiętnika.
Wiedziałem, że to pamiętnik.
To było podłe.
Nawet jak na ciebie.
Tak.
Wiem.
Przepraszam.
Co to za podstęp?
To nie podstęp.
Dłużej już nie mogę.
Ta nasza mała wojna jest…
- Męcząca? - Tak.
- Niezwykle. - Poddajesz się?
Nie.
Ogłaszam rozejm.
Skąd ta nagła zmiana?
Cóż, wygląda na to,
że jeden z potencjalnych klientów usłyszał o moim aresztowaniu
i, co dziwne,
okazuje się, że ludzie nie chcą robić interesów z przestępcami.
- O nie. - Tak.
Nie muszę chyba dodawać, że firma nie jest ze mnie zadowolona.
A jeśli nie zawrę umowy z Carlem Caruso,
najprawdopodobniej mnie wywalą.
Charlie, tak mi przykro.
Tak.
Więc…
Kiedy się tak stresuję,
zwykle podnoszę ciężary, żeby się wyładować.
- Często się stresujesz. - Nie masz pojęcia.
Kiedy nie mogę ćwiczyć, gotuję.
Pięknie pachnie.
Robię danie, z którego słynie Werona.
Pastissada de caval.
Jeśli chcesz przesiąknąć kulturą jakiegoś miejsca, jedz jak miejscowi.
To właśnie mówiłam…
Też tak myślę.
Zjesz ze mną?
Taki posiłek gotuje się, żeby zjeść go z przyjaciółmi lub rodziną.
Nie samemu.
My się przyjaźnimy?
To coś na podobieństwo przyjaźni. Co ty na to?
Zjesz ze mną?
Wezmę prysznic.
Perfetto.
- Grazie. - Prego.
- Rety, wspaniale pachnie. - Dziękuję.
Czekaj.
Serio?
Lepiej dmuchać na zimne.
„Nie stawaj na drodze Sycylijczykowi, gdy w grę wchodzi śmierć”.
- To… - Narzeczona dla księcia.
- Właśnie. - Wiem.
Na pewno?
Dobre?
Nie jest zatrute.
I jest dobre.
- Buon appetito. - Buon appetito.
- Charlie, to jest cudowne. - Grazie.
Minąłeś się z powołaniem.
- Tak? - Zdecydowanie.
Trzeba było iść do szkoły kulinarnej.
Dostałbyś za to gwiazdkę Michelin.
Tak jak mówiłem,
pastissada de caval to danie, z którego słynie Werona.
A co to właściwie jest?
Nazwa mówi wszystko.
Mój zasób włoskiego jest ograniczony.
Szkoda.
Jak brzmiał ten cytat?
„Znać obcy język to jak posiadać drugą duszę”.
Charlie?
Tak, Julie?
Co to jest pastissada de caval?
To konina.
Marynowana w winie.
To wino jest kluczowe.
Wielu młodszych kucharzy używa chianti jako bazy.
Ale prawdziwi kucharze
wiedzą, że to amarone della Valpolicella
naprawdę akcentuje smak…
konia.
Nakarmiłeś mnie koniem?
Kiedy wejdziesz między wrony…
Weszliśmy do Werony!
Przestań się ruszać.
Makaron.
Nie.
Nie pecorino.
- Potwór! - Nasłałaś na mnie policję!
Oddałeś mój bagaż!
Tylko nie to.
Co wam odbiło?
Upamiętniamy Romea i Julię.
Nie Montekich i Kapuletów.
- Tak jest. - Zrozumiano.
Jeśli znowu zobaczę któreś z was, spędzicie noc w mojej willi.
Nie jest romantica.
Mówi o więzieniu.
Wiem.
Capito?
Tak, capito.
Pastissada de caval?
- Pastissada de caval? - Si.
Bravi.
Grazie.
No dobrze.
Nie.
Odpada.
Co teraz robisz?
Szukam idealnego wina na przeprosiny.
Proszę bardzo.
Proszę. Spróbuj tego.
Do czego pasuje?
Do labradora?
No dobrze.
Pozwól, że wyjaśnię
dwie rzeczy.
Po pierwsze, pastissada de caval
naprawdę jest daniem, z którego słynie Werona.
Świetnie.
Po drugie,
marynowana w amarone
pieczarka portobello smakuje całkiem jak mięso.
- To były pieczarki? - Tak.
Ale cała reszta zgadzała się w stu procentach.
Powiedziałeś mi, że to konina.
Tak.
- Powinieneś się wstydzić. - Prawda?
Ale nie?
Nie.
Jeśli to coś jeszcze znaczy,
naprawdę bardzo mi przykro.
Nie tylko za konia.
Ani za pamiętnik.
Ani za bagaż.
Ale za to, że przez cały ten czas byłem takim nieznośnym bucem.
Dodam, że zwykle taki nie jestem.
Choć jeśli mam być absolutnie szczery,
to jednak częściej taki właśnie jestem.
Co znaczy…
Jesteś bucem.
- Jestem bucem. - Odrobinę.
- Kto by pomyślał? - Ja.
A do czego pasuje to wino?
To wino znakomicie pasuje
do butelki lepszego wina, którą już wypiliśmy.
Nie jest znakomite, bo nie musi być.
- Daje radę. - Tak.
Już mi smakuje.
Obyś nie musiał jutro wcześnie wstać.
Właściwie to jestem wolny do 19.
O 19 jest przyjęcie w tej winnicy, o której ci mówiłem.
Mnóstwo czasu, żeby pozbyć się kaca.
Charlie.
Tak?
Dziękuję.
Za to, że nie nakarmiłem cię koniem?
Tak. I za to, że pozwoliłeś mi tu zostać.
W głębi duszy jesteś porządny. Spokojnie, nikomu nie powiem.
- Dziękuję. - Jasne.
I chyba jesteś romantykiem.
Mów. To będzie dobre. Czemu jestem romantykiem?
Dobra.
Mogłeś się zatrzymać w dowolnym miejscu.
Ale co roku przyjeżdżasz tutaj,
do La Villa Romantica.
Mówiłem ci. Mam stąd blisko na Vinitaly.
Nie tak blisko.
Sprawdziłam.
Podoba ci się ściana listów miłosnych i te kłódki.
I beznadziejni romantycy, którzy pielgrzymują tu,
pod balkon, od którego się zaczęło.
Wiesz, że ten balkon dobudowano w latach 30., żeby przyciągnąć turystów?
A Szekspir nigdy nie był w Weronie.
Wszystko w porządku?
Tak. To dobra wiadomość.
Żona Devina, naszego przedstawiciela handlowego, rodzi.
Czyli zwolnił się jego pokój w Due Torri.
Tak.
Czyli chyba śpisz dzisiaj na łóżku.
Jesteś pewien?
Tak. Absolutnie.
To najlepszy hotel w mieście.
I chyba całkowicie wolny od kotów.
Wojna o apartament dobiegła końca.
Julie, twarda z ciebie zawodniczka.
Grazie.
Wiesz co?
Będzie mi tego brakowało.
Nigdy się tu tak dobrze nie bawiłem.
Gdzie indziej też nie.
Ja też.
Zawsze byłam tą, która ma plan.
Ale plan się zawalił parę dni temu i nad niczym nie panowałam.
I to było…
Niesamowite?
Tak.
Czy to nie dziwne?
Jeśli tak, to twoje dziwactwa pasują do moich.
Wiesz, Charlie,
masz wiele wad.
Owszem.
Ale…
jesteś też zdumiewający.
Czyli jestem zdumiewadliwy?
Tak. Pięknie to ująłeś.
- Tak? - Zdumiewadliwy.
Ty też taka jesteś.
Zdrowie zdumiewadliwych.
Import wina.
To brzmi jak fajna praca.
Faktycznie.
Chociaż większość dnia spędzam przy telefonie
w małym boksie biurowym.
Nazywam go swoją trumną treningową.
Tak naprawdę to dobijająca robota,
ale pozwala mi skosztować najlepszych win świata.
Zawsze coś.
A co byś wolał?
Nie rozumiem.
Co byś chciał robić, Charlie?
Gdybyś mógł wybrać.
No dobrze…
Kupiłbym winnicę.
W Toskanii.
Bez przesady.
Byłaby mała.
Jasne.
Ale byłaby moja.
Czemu tego nie zrobisz?
O nie.
To byłaby zła inwestycja.
A ja nie lubię ryzykować.
A ty?
Co byś robiła?
Jak to? Robię to.
Marzyłaś o uczeniu trzecioklasistów?
Tak.
Uwielbiam uczyć dzieci.
Uwielbiam ich miny,
kiedy uczą się czegoś nowego.
I ich entuzjazm, kiedy jakaś historia do nich przemówi.
Więc tak.
Kocham to, co robię.
Jesteś dosłownie rozrzutna.
Wiesz o tym?
Może.
A może nie.
Czego sobie życzysz?
Nie powiem ci.
Daj spokój.
Dobra.
Ale najpierw coś zrobimy.
Co takiego?
To niespodzianka.
- To brzmi groźnie. - Zaufaj mi.
Nie poganiaj mnie.
Szybciej.
Tam musi być mnóstwo zarazków.
Weź to zrób!
To paskudne.
To tradycja.
Łapiesz ją za prawą pierś i życzysz sobie miłości.
Jeśli masz romantyczną duszę, duch Julii spełni twoje życzenie.
Miała 13 lat.
Przestań wydziwiać.
Ale to jest dziwne.
Zrób to!
Dobra.
- Wybacz. - To dziwne.
Zimna.
Dobra. Twoja kolej.
- Nie będę tego robił sam. - No dobrze.
Masz sobie czegoś zażyczyć.
Dobrze.
Tak.
Zażyczyłem sobie.
Ja też.
No to…
Przenosisz się do hotelu?
Jestem późno,
i jest trochę pijano.
Zaraz.
Położę się na kanapie, dobrze?
Zresztą należy mi się.
Buona notte, Charlie.
Buona notte,
Julio.
Dzień dobry.
Szlag. Czemu krzyczysz?
Proszę.
Wypij cappuccino.
Poczujesz się lepiej.
Dziękuję.
Cholera jasna.
Co za demolka.
Chodź.
Mamy plany.
Co masz na myśli?
- Plany? - To twój pierwszy dzień w Weronie.
Dobra. W jakim sensie?
Byłeś tu sześć razy, ale nigdy nie zwiedzałeś.
Idziemy na wycieczkę.
Będę twoją przewodniczką.
No dobrze.
A co z Vinitaly?
Mówiłeś, że jesteś wolny aż do wieczornego przyjęcia w Bardolino.
Będzie po drodze, gdy będziemy wracać znad jeziora Garda.
Będziemy tam na 19.
My?
Skorzystam z okazji, żeby obejrzeć winnicę.
Dobra. Pewnie.
No to chodźmy.
Mogę wziąć prysznic?
- Dobry pomysł. - Dobra.
Co to? Jakaś nielegalna fabryka?
To sekretarki Julii.
Każdego roku dostają ponad 15 000 listów miłosnych.
Wszystkie są zaadresowane do „Drogiej Julii”.
Odpowiadają na każdy z nich.
Nie kumam.
Czemu ktoś chciałby całe dnie pisać listy
w imieniu fikcyjnej dziewczyny, która zmarła 700 lat temu?
Z powodu miłości, tak?
Jest jeszcze dla ciebie nadzieja.
Masz pięciu braci?
A ty dorastałaś jako jedynaczka.
Jak było?
Moi rodzice byli pełni pasji.
Szaleli za sobą.
To zawsze było takie…
Słodkie?
Zawstydzające.
Wyjaśnij.
Ciągle się całowali.
To bardzo słodkie.
Ale i obrzydliwe.
Wysoko zawiesili poprzeczkę.
Byłam pewna, że jeśli odpowiednio długo poczekam,
mi też przeznaczone będzie życie pełne miłości.
No dobrze.
Coś ci powiem.
Przeznaczenie
to fantazja.
I to chybiona.
Wyjaśnij.
No dobrze, powiedzmy,
że poznam dziewczynę
w Weronie
i zakochamy się w sobie na zabój.
Nazwałabyś to przeznaczeniem, prawda?
Prawda.
Ale to znaczy, że nie miałem z tym nic wspólnego.
Że wynik był z góry określony, prawda?
Na tym polega przeznaczenie.
To co w tym jest romantycznego?
Bo jeśli nie ma wyboru,
jesteśmy tylko marionetkami na kosmicznych sznurkach,
ciągniętymi w stronę nieuchronnego wyniku.
Ale jeśli na świecie są, ile,
cztery miliardy kobiet?
A ja wybiorę jedną z nich ponad wszystkie inne…
to dopiero
będzie romantyczne.
Tak.
To nasz transport.
Uber?
Coś lepszego.
Cholera jasna.
Musisz spróbować.
Si, Charlie. To przepis mojej mamma.
- Mia mamma. - Uberto!
Sekretnym składnikiem jest ricotta.
Mówiłam o swoich rodzicach
i o tym, jak żenująco okazywali sobie miłość.
A jacy byli twoi?
Moi rodzice byli normalni.
Nienawidzili się.
To nieprawda.
Tata kochał moją mamę.
Właściwie to szalał na jej punkcie.
Była piękna.
Wszyscy tak mówili.
Ale wiesz,
zawsze biła od niego desperacja.
Martwił się, że ją straci.
I stracił?
Tak.
Stracił.
I do dziś…
nie wiem, czy to on miał rację,
czy to ją zmęczyło to, że on wyczekiwał tego dnia.
Czy to była samospełniająca się przepowiednia.
Nauczyłem się wtedy, że w związku silniejsza jest ta osoba,
której zależy mniej.
To smutne nastawienie.
Chyba masz rację.
Witaj w Castelo di Caruso.
- Niesamowite miejsce. - Nie daj się zwieść.
Carlo Caruso tonie w długach.
Biedak. Mam nadzieję, że sobie poradzi.
Chyba zapominasz, po co tu jesteśmy.
Oto i on.
- To właściciel? - Tak.
Fantastyczny winiarz.
I beznadziejny biznesmen.
Signor Fletcher.
Scusate, ragazzi.
Ciao, Carlo.
- Buonasera. - Buonasera.
To moja przyjaciółka Julie.
- Buonasera. - Buonasera.
- Pańska winnica jest piękna. - Grazie.
I droga w utrzymaniu.
Mamy problem z pokryciem kosztów.
Jak już mówiłem,
albo podniesiemy ceny, albo zwolnimy cały personel.
Miałeś czas przejrzeć ofertę?
Moi szefowie chcą odpowiedzi jutro.
Potem mam gadać z Petrucellim.
Jego amarone nie jest Superiore DOC.
Słuchaj, Carlo, też tak myślę.
Masz naszą propozycję.
W porządku?
Fletcher!
O Boże. Powinienem się przywitać.
Idź. Oprowadzę Julie, jeśli…
Tak.
- Grazie. - Dziękuję.
Wybacz, ale twój chłopak jest bezduszny.
Si, ale to nie mój chłopak.
Co powiedziałam?
Czasem sami przekonujemy się ostatni.
Proszę.
Ta winnica należy do mojej rodziny od niemal 800 lat.
Winogrona mamy we krwi.
Jestem zwykłym rolnikiem.
Próbuję utrzymać dziedzictwo przy życiu.
Wypijmy za szczęście. Bóg wie, że go potrzebuję.
Dobre, prawda?
Boskie.
Może dla ciebie. Dla Charliego jest warte 18 euro.
Co? To jakiś obłęd.
Tak. Nie wiem, co robić.
Mogę zagrać bezpiecznie, przyjąć ofertę.
Albo zaryzykować wszystko
i pójść za głosem serca.
Jeśli wizyta w Weronie czegoś mnie nauczyła,
to tego, że l’amore trova una via.
Zawsze miło spotkać starego wyjadacza.
Grazie, Charlie.
Widzimy się za rok.
Grazie. Do zobaczenia.
Pięknie tu, prawda?
Tak. Cudownie.
Tu jesteście. Już myślałem, że uciekliście razem.
Carlo poczęstował mnie amarone.
Dobre, prawda?
Nieziemskie.
Nieziemskie to chyba przesada, ale…
Nieziemskie.
Julie, rozpaliłaś we mnie ogień.
Moje amarone jest najlepsze w Weronie. W całym Veneto.
- Nie przesadzajmy. - Nie.
Julie, grazie.
- Charlie? - Tak?
- Nie ma mowy. - Nie…
- Ciao. - Czekaj.
Co?
Tak.
Co mówiłaś?
Tylko prawdę.
Ale po co?
Moi szefowie będą wściekli.
Ale przynajmniej nie wykorzystałeś jego słabości.
To chyba dobre uczucie?
Tak.
Może chciałabyś…
- Zatańczyć? -…zatańczyć.
Tak.
Nie mogę.
W porządku.
Przepraszam, po prostu…
Nie musisz się tłumaczyć.
To nic.
Julie, rzecz w tym…
Niespodzianka!
Cassie?
Rany. Powinieneś zobaczyć swoją minę.
Co ty tu robisz?
Wpadłam tu przed Paryżem. Zaskoczony?
Jak się tu dostałaś?
Wspięłam się na balkon. To banalnie proste.
Jestem Cassie. A ty?
Julie.
Cześć.
Silvio przyjął dwie rezerwacje naraz, więc dzielimy się apartamentem.
To okropne.
Rany. Ale wtopa.
Tak.
Charlie na pewno ci o mnie mówił.
- Jesteśmy… - Robimy sobie przerwę.
Tak to nazwałaś, wyjeżdżając do Nowego Jorku.
- Stara historia. - Dwa tygodnie.
Historia najnowsza. Nieważne.
Prawda jest taka, że mamy za sobą rożne dramaty.
Schodziliśmy się, zrywaliśmy.
Teraz jesteśmy zaręczeni.
Piękny, prawda?
Gratuluję zaręczyn.
No to będziemy mieszkać we trójkę.
Charlie się właśnie wyprowadzał.
Tak.
Żona Devina urodziła,
więc przejmę jego pokój w Due Torri.
Due Torri.
Najlepszy hotel w Weronie.
Nie rozumiem, czemu Charlie wynajmuje tę ruderę.
Rok w rok.
Powinnaś wpaść do nas później na drinka.
Nie, mam rano wycieczkę autokarową.
Rany.
Wycieczka autokarem?
Urocza jesteś.
Miło cię poznać.
Wzajemnie.
Żegnaj, Charlie.
Wycieczka autokarem? Wyobrażasz sobie?
Charlie?
Julie!
Julie, zaczekaj.
- Czekaj! - Co?
Chciałem ci o niej powiedzieć. Słowo.
Słuchaj. Nasza sytuacja jest skomplikowana.
Nie musisz się tłumaczyć.
Cały ten tydzień
nic nie znaczył.
Nie wierzysz w to.
Nie wiesz, w co wierzę.
Nic o mnie nie wiesz.
Proszę, nie.
Już nigdy się do mnie nie odzywaj.
Nie dzwoń. Nie pisz.
A kiedy twój telefon nie zadzwoni, to będę ja.
To brzmiało lepiej w mojej głowie.
Proszę. Weź wszystko.
- Grazie, signore. - Grazie.
Od razu lepiej.
Charlie, zarezerwujesz nam kolację na jutro?
Charlie.
Rezerwacja. W Yardzie.
No tak. Jasne.
Możesz zaprosić współlokatorkę, jeśli chcesz.
Raczej nie przyjdzie.
Chyba się w tobie podkochiwała.
Bidula.
Wyglądała jak zakochany szczeniak.
To prosecco.
Mogę zamówić szampana, jeśli chcesz.
Nie trzeba. Idę do wanny.
Przepraszam.
Dziś nie ma oliwek.
Charlie?
Cześć, Julie.
Brandon.
Nie…
Co tu robisz? Mieliśmy dać sobie trochę czasu.
No…
Dałem go sobie.
A potem zrozumiałem,
że chcę go spędzać z tobą.
Julie, przestraszyłem się.
I byłem głupi.
Mów dalej.
Dobrze ci idzie.
Kiedy to sobie przemyślałem,
wszystko stało się jasne, wiesz?
To ma sens.
Moi rodzice cię kochają. Moja siostra cię kocha.
W pracy ciągle mnie pytają:
„Gdzie Julie? Co u niej?”.
No dobrze, a ty?
- Co? - A ty, Brandonie?
Co ty o nas myślisz?
Przyleciałem tu, prawda?
Te taniny są trochę za młode, wiesz?
Niedługo dojrzeje. Za dwa lata.
Więc może spotkamy się za dwa lata.
- Grazie. - Wiesz, gdzie mnie szukać.
Jasne.
Julie, miałaś rację.
Werona jest czarująca.
Co to za miejsce?
To był numer jeden na TripAdvisor.
Spodoba ci się.
Cześć.
Prenotazione?
Przepraszam…
Rezerwacja?
Tak. Nie mamy jej.
Przykro mi, signore, ale wszystkie stoliki są zajęte.
Widziałem wolne stoliki na patio.
Możemy zająć jeden z nich?
Nie mamy wolnych stolików.
Proszę spróbować w lokalach na forum.
W porządku. Dziękujemy.
Julie?
O Boże.
Rany!
- Nie do wiary. - Cześć.
A to kto?
To mój…
Brandon.
W skrócie Brandon.
- Nie uwierzy w to. - Pomóż.
Zgadnij, kto tu jest.
Julie i Brandon.
To ty?
Tak.
A ty to kto?
To jest Charlie.
Ja jestem Cassie. Jedliście już?
Nie, podobno nie ma wolnych stolików.
Tak, więc…
Może dołączycie do nas?
- Nie. - Nie.
Nie wygłupiaj się. Mamy stolik dla czworga.
- Na pewno? - Jasne.
Siadajcie.
No dobrze.
Skąd się znacie?
Musieli dzielić apartament.
Ubaw po pachy, nie?
Co? Nic mi nie mówiłaś.
Wyobrażasz sobie?
Utknąć na tydzień z obcą osobą.
- Nie. - Nie wyobrażam sobie gorszego losu.
Pokazać państwu kartę win?
- Tak. - Tak.
Ktoś jest spragniony.
Zaskoczyłeś ją?
Pewnie. Tak jak ty.
Rany. Niesamowite, co, Charlie?
Brandon też zaskoczył Julie.
Ciągle się zaskakujemy.
Jak z zakładaniem brudnej bielizny po prysznicu.
Co robisz, Brandonie?
Jestem prokuratorem okręgowym miasta Saint Paul.
Prokurator. Imponujące. Prawda, Charlie?
To nie takie ekscytujące.
To głównie papierkowa robota.
Charlie też coś o tym wie. Prawda?
Pracuje dla największego importera win w Londynie.
Zazdroszczę ci takiej pracy.
Cały dzień pijesz wino.
Większość czasu spędza w małym boksie…
Jak go nazywasz?
- Trumną treningową. - Zgadza się.
A ty? Co robisz, Julie?
Uczy trzecią klasę.
Rany. To urocze.
Ile te dzieci mają lat?
Pięć?
Nie, to przedszkole.
Nie, w trzeciej klasie dzieci mają od ośmiu do dziewięciu lat.
To już nie takie urocze.
To taki kłopotliwy wiek.
Ciągle wypadają im zęby.
Ale jakieś urocze też muszą tam być.
Są urocze.
Nie możesz tak nalewać wina.
Wino musi oddychać.
Jeśli… Wiesz co?
Dobra. Wylej wszystko.
Czemu nie? Tak też można.
Dawaj, Julie.
- Czy mogę coś podać? - Tak.
Poproszę jeszcze butelkę i rurkę.
Ona żartuje.
Ona nie żartuje.
Cassie,
a co ty robisz?
Czekaj, nie. Niech zgadnę. Jesteś modelką.
No, byłam modelką.
Oczywiście.
Ale te wybiegi i haute couture są takie nudne.
Postanowiłam, że zacznę sama projektować.
W weekend pokażemy nową kolekcję na Paris Fashion.
Działamy dopiero od paru lat, to wciąż pierwsze kroki.
Ale od przyszłego roku powinniśmy zacząć zarabiać.
Cassie jest skromna.
W zeszłym miesiącu pisał o nich Vogue.
Gratuluję.
To był australijski Vogue.
Serio? Jest australijski Vogue?
To nic takiego.
To duże osiągnięcie.
Widać, że masz…
duże koalafikacje.
Brandon też jest skromny.
Jest najmłodszym prokuratorem okręgowym w historii Minneapolis i Saint Paul.
Drugim najmłodszym.
Był też gwiazdą futbolu uniwersyteckiego.
- Gophers, do boju. - No i…
on…
jeździ audi.
- Gratulujemy, Brandonie. - Gratuluję.
- Tak. - Obstawiałem volvo.
- Gratulacje. - Cudownie.
Przepraszamy, czy pani to Julie?
A nie mówiłam?
Przepraszamy.
Chciałyśmy powiedzieć, że pani nas zainspirowała.
Sama przeżyłam druzgocące rozstanie.
Ale przeczytałam pani pamiętnik. Jakby mówiła pani do mnie.
Jeśli pani wierzy w miłość, to ja też.
Świetnie.
A Brandon to dupek.
- Co? - Straszny dupek.
Długa historia.
- Bądź silna. - Dla nas.
- Dzięki. - Pa.
- O czym one mówiły? - O mnie?
- Skąd cię znają? - Czemu jestem dupkiem?
- Słomka na ratunek. - Jezu.
In bocca al lupo.
Nie.
- To takie… - No dobrze.
To chyba znak, że na nas już pora.
Nie. Może… Dobrze.
Miło było zjeść z wami kolację.
Pójdziemy już.
- Cassie, powodzenia na pokazie. - Dziękuję.
Powodzenia… z tym.
No dobrze. Chodź.
Zdrowie zdumiewadliwych, co?
O Boże.
Ona była taka dziwna.
Tak.
Taka właśnie jest.
Jestem trochę wcięta.
Wiem. To nic. Pomogę ci.
Dobrze.
To jest to?
Za nami.
No.
To stamtąd Julia wołała Romeo.
Co ona wtedy mówi?
- Będziesz się śmiał. - Nie.
Słowo.
„Romeo,
Romeo…
Czemuż ty jesteś Romeo?
Wyrzecz się swego rodu…
rzuć tę nazwę.
Lub jeśli tego nie możesz uczynić,
To przysiąż wiernym być mojej miłości”.
…nudna Werona.
Cassie?
To koniec.
A moje tiramisu?
Nie.
To koniec.
Czekaj, mówisz poważnie?
Tak.
- Przepraszam. - Zaraz.
Ty zrywasz ze mną?
To szokujące, wiem.
To bez sensu.
Nie znajdziesz drugiej takiej.
W tym rzecz.
Powiem, że to była moja decyzja.
Że to ja postanowiłam zerwać.
Pewnie. Wszyscy ci uwierzą.
Że znudziłam się tobą.
Potrzebowałam kogoś ekscytującego.
A moja praca to ślepy zaułek. I cały czas byłem nieszczęśliwy.
- To brzmi dobrze. - Mam więcej powodów.
Nie. Dam sobie radę. Dzięki.
No dobrze.
To co teraz zrobisz?
Może kupię kawałek ziemi gdzieś w Toskanii.
Będę robił wino.
Zbankrutuję, ale będę szczęśliwy.
No to…
życzę szczęścia.
Będziesz go potrzebował.
Dobra, pa.
Julie?
Cholerne koty.
Julie Hutton, wyjdziesz za mnie?
Brandonie?
Tak, Julie?
Czy ja jestem dziwna?
- Co? - To nic, jeśli tak myślisz.
Każdy jest dziwny na swój sposób.
Musisz znaleźć kogoś, czyje dziwactwa pasują do twoich.
- Jasne. - Wiesz, o czym mówię?
Tak.
Nie.
Przykro mi, Julie.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Tak.
Wiem.
Myślałem, że tego chcesz.
Ja też.
Co takiego zrobiłem?
Ty nic nie zrobiłeś.
Ja zrobiłam.
„NIE W GROBIE. W LATARNI RACZEJ, BO TU JULIA LEŻY.
A BLASK JEJ WDZIĘKÓW ZMIENIA TO SKLEPIENIE W PRZYBYTEK ŚWIATŁA”.
Cassie?
Brandon.
Rany.
- Cześć. - Cześć.
Co u ciebie? Gdzie Julie?
- Zerwaliśmy. - Żartujesz?
To nie koniec.
Oświadczyłem jej się wczoraj, a ona mi odmówiła.
Spytała, czy myślę, że jest dziwna.
Chyba jestem najbardziej żałosną osobą w Weronie.
Chcesz się założyć?
Co?
Żartujesz.
Też mi miasto miłości.
Jak Charlie mógł z ciebie zrezygnować?
Prawda? On nawet nie gra w mojej lidze.
Ty wręcz uprawiasz inny sport.
Chciałam się napić, zanim pojadę na lotnisko.
Chcesz dołączyć?
Pewnie. Z chęcią.
Świetnie.
Dobra.
Wiesz, co mówią.
Nie płacz, bo to się stało. Uśmiechnij się, bo już po wszystkim.
Sì, signori?
Poprosimy prosecco.
Charlie.
- Charlie! - Ciao, Silvio.
Come stai?
Allora.
Jak ci minął pobyt w La Villa Romantica?
Magnifico.
Mówiłem ci. Destino.
Tak.
Raczej nie.
Chłopak Julie przyleciał wczoraj,
a wieczorem był już jej narzeczonym.
- Przykro mi. - Tak.
Co teraz zrobisz?
Jak to?
Charlie, niczego się nie nauczyłeś w La Villa Romantica?
L’amore trova una via.
Pora jechać?
Si, Uberto.
Jak ci minął pobyt?
Czy Werona spełniła oczekiwania?
Przekroczyła je.
Za…
Zapomniałam czegoś.
Tak.
„O! Mów, mów dalej, uroczy aniele!”
Charlie.
„Bo ty mi
w noc tę tak wspaniale świecisz,
jak lotny goniec niebios
gdy po ciężkich chmurach się przesuwa
i po powietrznej żegluje przestrzeni”.
Co tu robisz?
Zerwałem z Cassie.
Okazuje się, że kocham kogoś innego.
Widzisz, rzecz w tym,
że chyba oboje mieliśmy rację.
Chyba jest coś takiego jak przeznaczenie.
Ale…
wciąż trzeba wybrać, czy się je zaakceptuje.
A ja wybieram ciebie, Julie.
Czemu?
Bo tęsknię za śmianiem się razem z tobą.
I za naszymi kłótniami.
I za jedzeniem podrabianej koniny.
Ale…
jesteś zaręczona.
Widziałem was wczoraj.
Więc wiem, że się spóźniłem.
Ale…
jeśli nie odwzajemniasz tego uczucia,
to będzie większa tragedia niż Romeo i Julia.
Jego dziwactwa nie pasowały do moich.
Silvio miał rację.
Tak.
Miłość znajdzie sposób.
Wiem jedno.
Na pewno dam mu pięć gwiazdek.
Brava, bella!
Napisy: Krzysiek Ceran