Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
W przypadku prawie wszystkich morderstw chodzi o miłość.
Połowę wszystkich morderstw popełnia małżonek lub partner.
Motywem prawie zawsze jest zazdrość i namiętność.
Dlatego nigdy nie wierzyłem, że doszło do przypadkowego wypadku.
Myślę, że Christian, siedząc w ciemności i deszczu,
czekał na swoją żonę Leonorę.
Ostrzegają nas przed wszystkim. Przed paleniem, piciem alkoholu.
A przed największym zagrożeniem – nie.
Do miłości powinni dołączać pisemne ostrzeżenie.
„Miłość zabija”.
Nigdy mu tego nie udowodniono? Skazano go za to?
Nie. I to była moja wina.
Skąd. Rozwiązałeś wiele spraw, tato.
Ta nadal mnie prześladuje.
Może to był wypadek. Nie ma pewności, prawda?
Trzy doby przed tym zdarzeniem,
o godzinie 3.55 nad ranem
Christian dostaje SMS-a.
Kto to?
Z pracy.
Kto z pracy pisze do ciebie o czwartej nad ranem?
Peter.
Jasne?
Możemy spać?
- Pokaż telefon. - Zgaś.
- Serio? - Tak.
Będziesz sprawdzać moje SMS-y?
Nie, chcę tylko wiedzieć, kto do ciebie pisze o tej porze.
- Nie pokażę ci. - Czemu nie?
- Bo… - Spotykasz się z kimś?
- Co? Nie. Co znowu? - Czemu zachowujesz się, jakbyś był winny?
Ja…
Śpię, Leonoro. Obudzisz Johana.
To pokaż telefon.
- Nie. - Czemu nie?
Bo to kwestia zasad.
Musimy sobie ufać. Zawsze to powtarzamy.
Ale w tym momencie ja ci nie ufam.
No to będziesz musiała.
Pokaż telefon.
- Nie mogę. - Czemu nie?
Bo to od Petera, jasne?
Spotyka się z kimś.
Chodzi o nią. Obiecałem mu, że zachowam to w tajemnicy.
- Wygadałeś się. - Tak. Dzięki.
Więc możesz pokazać.
Tam jest imię tej kobiety. Znasz ją.
Mam gdzieś, kogo rucha Peter. Pokaż.
Co ty… Hej! Przestań. Puść!
Christian miał zostać złotą rączką, ale potem studiował inżynierię.
Razem ze swoim kolegą Peterem założył firmę budowlaną,
która szybko zaczęła przynosić zyski.
W młodości Leonora była utalentowaną muzyczką.
Zwyciężyła w kilku konkursach skrzypcowych
i przyjęto ją do Akademii Muzycznej.
Ale musiała porzucić karierę, kiedy ich syn Johan ciężko zachorował.
Przez kilka lat walczył o życie, w końcu jednak zaczął dochodzić do siebie.
- Dzień dobry. - Cześć.
Trasa 14,2 km.
Moje włosy, mamo.
Dzień dobry.
Tato, odwieziesz mnie?
Tak, jeśli później pomożesz mi przy ognisku.
- Zapomnij. Jadę autobusem. - No weź, pomóż swojemu staremu.
Ej…
Ja cię odwiozę.
Mogłabyś? Mam dziś dużo na głowie. Dzięki.
Przepraszam za wczoraj.
Nie, to ja się głupio zachowałem.
Oddać go do naprawy?
- Nie ma co, był już stary. - I tak muszę umyć auto.
Serwis jest zaraz obok myjni. Przy okazji mogę dać do naprawy.
- Mamo, chodźmy. - Tak.
Nie trzeba, wyrzucę go.
Dzięki.
Dobra.
Zbliża się Noc Świętojańska. Jesteśmy jedynym krajem,
w którym pali się wtedy czarownice. Skąd ta tradycja?
O tym po wiadomościach.
Mamo, zabierzemy Marthę?
Kim jest Martha?
Koleżanka ze szkoły.
Aha.
Martha.
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
- Fajnie cię widzieć. - Ciebie też.
ARCHITEKCI KOLIBRI TU POWSTAJE SZKOŁA PEDAGOGICZNA
- Dzień dobry, szefie. - Dzień dobry, Steen.
- Dobra robota wczoraj. - Dziękuję!
To ja dziękuję!
- Dzień dobry. - Witam.
- Xenia przyszła? - Tak. Jest gdzieś tam.
Christian?
Fiskus chce nas skontrolować.
- Wszystko gra? - Mam nadzieję.
Daleko chcą kopać?
Księgowy mówi, że to rutynowa kontrola. Losowy wybór.
To po co mi mówisz?
Ustaliliśmy, że ważne sprawy…
- Rutynowa kontrola nie jest ważną sprawa. - Jak długo się znamy?
Zaufaj mi.
Do wieczora.
- Będziesz przemawiał? - Tobie nie pozwolę.
Halo? Tak. Dzięki za telefon. Chodzi o to…
Cześć.
Wyglądam na zmęczoną?
Jesteś…
najpiękniejszą kobietą, jaką znam.
Naprawdę.
Ptaki obudziły mnie o czwartej.
- Domyśliłem się. - Obudziłeś się?
Nie tylko ja.
Wybuchła wielka awantura.
Nie odczytałeś SMS-ów?
Nie miałem kiedy.
Nie miałeś kiedy?
Co napisałaś?
Co napisała?
Że Christian ma się zdecydować,
nim się zobaczą.
Czy ją chce?
Czy wybiera ją czy żonę.
Ultimatum.
- Kogo wybrał? - Mogę tylko zgadywać.
Gdy zobaczyłam twój uśmiech, myślałam, że wybrałeś.
A ty nawet nie przeczytałeś.
Już wybrałem, to tylko kwestia czasu.
Mówisz tak od pół roku.
- Johan ma się lepiej. - Tak.
Niedługo odstawi kulę.
- On i żona cię potrzebują. - Tak, jestem mu potrzebny.
To mój syn. To nie ma związku z tobą.
- Nie baw się ze mną. - Nikogo nie kochałem bardziej niż ciebie.
Nic z tym nie robisz, to tylko słowa.
Traktuję serio to, co napisałam.
Chcę mieć dzieci, chcę mieć życie.
Ja też.
W odpowiednim czasie.
Hej!
Razem możemy zajść cholernie daleko.
- Kompleksowe mycie. - Zasilić kartę na 100 koron?
Chcę wykupić mycie za 79 koron.
Minimalne zasilenie to 100 koron.
Jeśli zdeponuje pani 300, dostanie pani 20% zniżkę.
- Nie mogę po prostu zapłacić? - Za mycie płaci się kartą.
Ale wtedy kompleksowe mycie kosztuje 100 koron.
Zatrzyma pani kartę. Następnym razem zdeponuje pani…
Następnym razem będę miała na karcie 21 koron, za które nie mogę umyć auta.
Więc ją pani zasili.
Na minimum 100 koron?
Tak.
To razem da 121 koron. Po myciu zostaną 42 korony.
- Zdeponuję 200. - Dobrze.
- Proszę. - Dzięki.
Gdyby pani wiedziała, gdzie ludziom wpadają telefony…
- Do kanalizacji, do toalet. Wszędzie. Mnie upadł, jak poszłam popływać.
Miałam tam ważne SMS-y, których nie zdążyłam odczytać. Nie wiem…
Da się je jeszcze odczytać?
Sądzę, że możemy je odzyskać. Poproszę o chwilę.
Sprawdzam…
Tak. Mam zarejestrowanego Christiana Holma.
To na pewno właściwy numer?
ARCHITEKCI KOLIBRI WOLNA
- Halo? - Tak, to mój mąż.
Wykupił mi abonament.
Rozumiem. Obawiam się, że nie wolno mi tego zrobić.
Musi pani…
Cześć!
Tutaj jestem.
Gdzie Johan?
Jest u Marthy.
- U Marthy? - Tak.
Coś nowego, prawda?
Pamiętasz nas w jego wieku?
Ty ledwo skończyłeś 20.
Zapniesz?
Gotowe.
Trochę już minęło, co?
Muszę wziąć prysznic. Obiecałem Peterowi, że będę wcześniej.
Znasz go.
Dziękuję. Przyjaciele, partnerzy, gamonie…
Posłuchajcie…
Mam co do tego pewność.
Świat musi się zmienić.
Musimy zacząć żyć inaczej, jeśli ma on nadal istnieć za 50 lat.
Zmiany muszą przyjść ze wszystkich stron, tam, gdzie to możliwe i niemożliwe.
W naszym przypadku tą zmianą była Xenia,
która przekonała Petera i mnie, aby szkoła pedagogiczna, którą budujemy,
korzystała z energii niepowodującej emisji gazów cieplarnianych.
Wszystkie użyte materiały wrócą do natury, gdy budynek przestanie być użytkowany.
Tego rodzaju wizja wymaga odwagi.
Wizjonerstwo i innowacyjność wymaga szczególnego sposobu myślenia.
A ty, Xeniu, myślisz w sposób szczególny,
jakiego do tej pory nie doświadczyłem.
Chodź się ukłonić.
Powitajcie Xenię Mikkelsen, naszą gwiazdę wśród architektów.
Dziękuję wszystkim.
- Na zdrowie. - Na zdrowie. Udanego wieczoru.
Dobrze.
Wszystko gra?
Coś nie tak?
Jestem zmęczona.
Wygląda nieźle, prawda?
- Dobrze, co? - Tak.
- Nic ci nie jest? - Nic, mało spałem.
No cóż, taki wiek. Znam to uczucie.
Kim, jak rozwodziliście się z Anette…
Jak jej powiedziałeś?
Poznałeś kogoś?
- Nie. To nie tak. - Chryste. Ja też nie…
Tak jej mówiłem. Ale to nic przyjemnego.
Ciężko to zrobić. Ale one mają się lepiej.
Kobiety. Serio.
Każdy ma się lepiej, jak zakończy martwy związek.
- A Anette? - Radzi sobie świetnie.
Dokształca się.
Jeśli chcesz zacząć od początku, to radzę jej powiedzieć. Prosto z mostu.
Im szybciej, tym lepiej.
A na początku to nie jest łatwe.
Ale potem jest lepiej, wiesz?
O wiele lepiej.
Jak to zrobiłem,
przez dwa lata po powrocie do domu cieszyłem się: „Tak! Jestem wolny!”.
Było super. Darłem się: „Tak! Wolność! Dzięki!”.
- Zamknąłbyś się. - To prawda.
Ale z ciebie idiota. Odbija ci.
Leonoro…
Potrzebuję czasu, żeby coś przemyśleć.
Przez ostatnie parę lat miałem sporo na głowie.
Trochę się pogubiłem.
Rozumiesz mnie?
Ty też czujesz się sfrustrowana.
Bo nie spędzamy razem czasu…
Choroba Johana wymagała dużo uwagi.
Jest ktoś inny?
Nie o to chodzi. Chodzi o nas.
Nie czuję już, że tu jest moje miejsce.
Nie ma nikogo innego?
Nie.
Widziałam was wczoraj.
W gabinecie Petera.
Widziałam, jak…
Ona spojrzała mi prosto w oczy.
Kto tak robi?
Jestem naprawdę…
Leonoro, przepraszam.
- Nie chciałem. - Czego nie chciałeś?
Przyprowadzasz żonę na przyjęcie i rżniesz kochankę.
Od kiedy?
Nie chcę cię ranić.
Leonoro…
Nigdy nie chciałem.
Wiesz, że mogą mnie zamknąć za ten twój finansowy przekręt,
nawet jeśli z nią uciekniesz?
Pytałam prawnika. Mogą mnie skazać za współudział.
Chyba że pójdę na policję i zgłoszę twoje oszustwo.
Zaraz. Jesteś…
Musiałem to zrobić, żeby ratować naszego syna.
Czy ty całkiem oszalałaś?
Umarłby, gdyby nie zoperowano go w USA.
Namawiałam cię na pożyczkę.
- Nie dalibyśmy rady. - Wróciłabym do pracy.
Mówiłam ci. Nawet 15 lat temu, kiedy mogłam robić karierę.
Karierę? Jasne.
To by nie wystarczyło.
- No i kto by się zajął Johanem? - Właśnie. Ciekawe kto. Może ty?
Nie! Bo ja musiałem zarabiać. Mieliśmy umowę.
Właśnie. Mieliśmy umowę.
I z jej powodu poświęciłam swoją karierę.
Ty pracowałeś, ja zajmowałam się Johanem. Robiliśmy, co należało. Razem!
I z czym teraz zostaję?
Możesz tyle zrobić.
Możesz uczyć.
Uczyć?
Nie masz zielonego pojęcia.
Nie mogę nawet wziąć zastępstwa.
Skrzypaczka w moim wieku, która nie grała od 20 lat.
Zrezygnowałam ze wszystkiego!
Użalasz się nad sobą,
bo się zakochałeś i chcesz wszystko rzucić.
Ja muszę myśleć o sobie.
To znaczy?
Idę na policję. Muszę to zrobić.
I co im powiesz? Zrobiliśmy to dla naszego syna. Razem!
Nie zatrzymuję cię.
Ale nie skończę tak ja żona Kima.
Wiesz, gdzie pracuje?
W cholernym supermarkecie.
Mnie to nie spotka. Nie po tym, co poświęciłam.
Ja też się poświęcałem!
Pracowałem non stop! Oddałem Johanowi komórki macierzyste.
Leżałeś na stole przez dwie godziny.
- Mogłem zostać kaleką. - Tak to przedstawiasz?
Że się poświęciłeś, bo w jakieś broszurce napisali,
że istnieje 1% ryzyka komplikacji?
Ja byłam przy nim od chwili narodzin. Dzieliłam z nim każdy oddech.
A teraz jestem współwinna przestępstwa, dzięki któremu ty się wzbogaciłeś!
Czy tu chodzi o pieniądze?
- Możemy to załatwić… - Nie, nie chodzi o pieniądze.
Chodzi o naszą umowę.
O pakt. Twój, mój i Johana. Byliśmy razem.
Wszyscy z czegoś zrezygnowaliśmy dla tej umowy.
Jedną z tych rzeczy była możliwość odejścia.
Jeśli zrobisz to teraz, będę myślała tylko o sobie.
To tyle. Nie robię tego, żeby cię ukarać.
Ciekawe, czy Xenia będzie cię kochać po pięciu latach odsiadki.
Muszę zrozumieć pytanie.
- Denerwuję się. - Czy nie za późno na to?
Powiemy, że to pomyłka, którą właśnie odkryliśmy.
- Pomyłka? - Tak. Prosta sprawa.
- Odkrywamy, że… - Złamaliśmy prawo.
Zarobiliśmy fortunę, manipulując kursem wymiany.
Sprawdzisz, czy możemy to zwrócić? Spłacę twoją część.
Komu, do diabła, mamy to zwrócić?
Nagięliśmy kurs, żeby zarobić. Nikogo nie okradliśmy.
Zawsze to lepiej samemu się zgłosić.
- To ty potrzebowałeś pieniędzy. - A ty się nie opierałeś, prawda?
Przepraszam.
- Ty coś ukrywasz? - Nie.
Niczego nie zgłaszamy. Trzymamy gęby na kłódkę, jasne?
Tak.
Christian?
Dobra.
Co będzie z nami?
Powiedziałem jej.
Załatwione.
A więc ty i ja…
Oczywiście, że tak.
Ty i ja.
Wiem, że to trudny czas.
- Mogę cię prosić o drobną przysługę? - Oczywiście.
Moja mama przyjechała ze swoim partnerem. Rzadko tu bywa.
Chciałabym, żebyś ją poznał.
Dzisiaj?
Zrobisz to?
Oczywiście.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ognisko będzie super.
O wiele większe niż Pera i chłopaków w zeszłym roku.
- Christian? - Co?
- Ognisko. - Tak.
W domu przerąbane, co?
Nie jest dobrze. O nie.
Leonora…
Nie daje mi odejść.
To nie zależy od niej, prawda?
Ona wie za dużo.
Grozi ci?
- Też przez to przeszedłem. - Co zrobiłeś?
Nic. Zaczęła się spotykać ze starymi przyjaciółmi.
Wsparli ją, rozmawiali z nią.
Dzięki nim uwierzyła w nowe, lepsze życie beze mnie.
Ale Leonora nie ma przyjaciół.
- Spędzała cały czas z Johanem. - Musi ktoś być, do kogo możesz zadzwonić.
Ona nie chce z nikim gadać.
Nie możesz jej zostawić, jednocześnie służąc jej jako ramię do wypłakania.
Znajdź jakąś dawną przyjaciółkę, która ją wesprze.
Tato, skąd wiesz, że Leonora go śledziła?
Na podstawie logowania telefonu.
Widzimy, że jadą własnymi autami. Jedno za drugim.
Christian pojechał do miasta odszukać jej dawną przyjaciółkę Kassandrę.
O mój Boże.
Ledwo cię rozpoznałam. Ile to lat?
- Nie wiem.. - Chyba nie widzieliśmy się od chrztu.
- Ile lat ma Johan? - Kończy 18. Jutro ostatni dzień szkoły.
No nieźle. 18 lat!
Nie rozmawiałaś z Leonorą od tamtej pory?
Wcale. Byłyśmy przyjaciółkami, a tu nagle cisza.
Leonora zawsze lubiła jasne sytuacje.
- Albo wte, albo wewte. - Tak.
Tego typu kobiet się nie zostawia.
W sensie?
Dawno temu miała chłopaka.
Mike’a.
- Mówiła ci o nim? - Raczej nie.
Rzecz w tym, że…
on umarł.
Rozumiem.
To była naprawdę smutna historia.
Nie mówiła mi o tym.
Okropna historia.
Spadł z klifu.
Zginął na miejscu.
Niewiele wiem. Nie było mnie tam.
- Chodzili ze sobą? - Tak. Byli parą. A potem…
Mówiono, że chciał się z nią rozstać.
Że tamtej nocy był z inną dziewczyną.
Kto tak mówił?
Krążyły plotki. To małe miasteczko.
Co to były za plotki?
O tym, że Leonora go zepchnęła…
To niedorzeczne.
Tak.
Posłuchaj.
Mężczyzna, którego poślubiłam,
miał dzieci z…
Okazało się, że przez 12 lat kochał inną kobietę.
Ona też była mężatką.
Mieli coś w rodzaju…
sekretnego małżeństwa.
Nie miałam pojęcia.
Zakochujemy się. Pobieramy się…
Ale nic o sobie nie wiemy.
Gdy się rozwodziłam, dostałam dobrą radę.
Rozwód to biznes.
Pieniądze, dom, dzieci.
I druga jego strona.
Groźby, ujawnianie tajemnic.
Kto co powie dzieciom?
Kto ponosi winę?
Dobrze mieć jakąś kartę przetargową.
Jak nazywała się dziewczyna, z którą spotykał się Mike?
Halo?
Dzień dobry, mówi Sonja.
Sonja. Dziękuję za telefon.
- Mam tylko kilka minut. - W porządku.
Kassandra mówi, że widziałaś kogoś w chwili śmierci Mike’a.
- Możesz mi o tym opowiedzieć? - Takie miałam odczucie.
Odczucie.
Dobrze.
Opowiesz mi, jak to się stało?
No cóż, my…
Zorganizowaliśmy imprezę.
Potem Mike i ja… No wiesz…
- Było coś między wami? - Tak. Byliśmy zakochani.
Dokąd idziesz?
- Mike. - Co?
Co widziałaś?
Nie jestem pewna,
ale czułam, że ktoś nas obserwuje.
Widziałaś Leonorę?
Być może.
Nigdy nie zapomnę tego krzyku.
Czy ją widziałaś? Tak czy nie?
Tak.
Byłam tego pewna.
Tego wieczoru.
To była Leonora.
Powiedziałaś wtedy o tym policji?
Sonja zeznała policji wszystko.
Przejrzałem to.
- Co było w raporcie? - Że Leonorę przesłuchiwano.
Że ona i Mike prawdopodobnie zerwali.
Raz Sonja zeznała, że ją widziała, ale potem nie była pewna.
Tyle że Leonora cały wieczór ćwiczyła w akademii.
Przesłuchano nauczyciela muzyki.
Niczego nie wykryto.
Alibi Leonory się zgadzało.
Przepraszam.
Tak.
Wypijmy za to.
Idziesz pobiegać?
Spakuj się.
Chcę, żebyś się wyniósł.
Dobrze. Ale nie wydasz mnie policji.
Prawda?
Rozmawiałem z twoją dawną przyjaciółką.
Z Kassandrą.
Powiedziała mi o twoim byłym chłopaku.
O Mike’u.
Mówiła…
że chciał od ciebie odejść, bo poznał kogoś innego.
Sonję.
Ale…
nieoczekiwanie zmarł.
Mówią, że go zabiłaś.
Że ciebie się nie zostawia.
Chyba oszalałeś.
- Czy ty się słyszysz? - Nie mówię… Tylko…
Musisz z kimś porozmawiać.
Potrzebujesz pomocy.
To ty pieprzysz się z kimś innym.
I serwujesz mi starą legendę miejską o zabiciu mojego chłopaka.
To się nazywa demonizowanie.
To tobie potrzebna jest pomoc.
Pakujesz się?
Nie mogę. Nie, jeśli wydasz mnie policji.
Jak chcesz zostać, musisz z nią zerwać.
Zadzwoń do niej teraz.
Chcę to słyszeć.
Dobrze.
Zatem dzwonię na policję.
Nie będziesz mnie zdradzał, a potem ciągnął na dno.
Przestań. Proszę.
Czemu to robisz? Czemu chcesz, żebym został, choć mówię ci,
że kocham ją?
Myślisz, że wszystko kręci się wokół ciebie?
Chodzi o coś ważniejszego, o czym zupełnie zapomniałeś.
O rodzinę.
Powtarzam po raz ostatni. Albo dzwonisz i to kończysz,
albo dzwonię na policję. A Xenia będzie cię do woli odwiedzać w pace.
Leonoro…
Błagam.
To zrób to!
Cześć, Christian. Mama jest tobą zachwycona.
- Cześć, Xeniu. - Słabo cię słyszę.
Hej.
- Christian? Jesteś tam? - Ja…
Christian? Jesteś tam?
Nie mogę.
Wiem, że to jest wobec ciebie niesprawiedliwe.
Ale…
Ale ja ją kocham.
Nikogo tak nie kochałem.
- Wynoś się. - Nie jestem…
- Puść! - Wynocha.
- Uspokój się. - Wynocha! Natychmiast!
- Wynoś się! - Uspokój się…
- Wynoś się! - Leonoro! Pomyśl o Johanie.
Co z nim?
Nigdy się już do ciebie nie odezwie. Nigdy!
Jak myślisz, czyją weźmie stronę?
Wynocha!
Masz! Wymieniamy się autami.
Od teraz to jest mój mercedes. Mój dom! I mój syn!
Zwierzęta są takie same.
Kiedy nie mają wyboru.
Kiedy są przyparte do muru,
atakują.
Myślę, że najpierw pojechał do biura.
Zostawił komórkę. Pokazał się sprzątaczkom.
Tego typu rzeczy.
Dość przemyślane działanie jak na zbrodnię w afekcie.
Niektórzy tak mają.
Nawet w desperacji i po chwilowym amoku
umieją zachować zimną krew. To mechanizm przetrwania.
Instynkt.
Stan zawieszenia wszystkich uczuć,
prócz jednego…
nienawiści.
MYJNIA SAMOCHODOWA
Pieprzona…
suka.
- Dobry wieczór. - Witam. Panie nadal tu?
- Muszę się napić kawy. Pracuję całą noc. - Brawo.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Cześć, tato.
Ty w domu?
Tak. Jutro końcowy egzamin.
Naprawdę?
Tak. Wszystko gra?
Tak, oczywiście.
To ja powinienem cię o to spytać. Masz egzamin, co?
Po nim włożysz
czapkę i takie tam.
Tak.
Widziałeś mamę?
- Nic ci nie jest? - Skąd. Długi dzień. Wezmę prysznic.
W porządku.
Co tu robisz?
Co się dzieje?
Co z tobą?
Zmieniłeś zdanie?
Zerwałeś z nią?
Dlaczego zmieniłeś zdanie?
Ja…
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie. Nie wiedziałam, że jesteś.
- Dawno wróciłeś? - Kilka godzin temu.
Jutro o 10.00.
Wiem o. Dobrze się czujesz?
- Jesteś głodny? - Mamo, wyluzuj. Wszystko gra.
To dobrze.
Dobra. Wejdę pod prysznic.
Jestem wykończona. Biegam teraz nową trasą, prawie 20 km.
- Nową trasą? - Tak. Przez las. Jest pięknie.
Czy nie było nam zawsze dobrze?
Tak.
Może jest coś, czego chcesz spróbować?
Coś nowego?
Co masz na myśli?
Moglibyśmy coś kupić.
Jakieś zabawki.
Chciałbyś?
Tak.
Czemu wróciłeś?
Możemy pogadać o tym jutro?
To był…
ciężki wieczór dla nas obojga.
Pragniesz mnie jeszcze?
Tak.
Johan jest obok. Jeszcze nie śpi.
Muszę poczuć, czy to prawda.
Czy już o niej zapomniałeś.
Przepraszam, czy możemy…
Daj mi szansę, dobrze?
Czy mogę… Mogę cię po prostu przytulić?
Dobrze?
Jedziemy autem mamy.
Jak to?
- Dlatego że ona… - Hej…
Nie pożegnasz się z mamą?
Spieszę się.
Chyba mogę życzyć mojemu synowi powodzenia?
Tak.
- Powodzenia. - Dzięki.
Zamieńmy się z powrotem.
- Hej. - Cześć.
Słyszeliście, że wczoraj auto śmiertelnie potrąciło kobietę?
- Co? - Na tym niebezpiecznym odcinku za łukiem.
- Straszne. - Tato.
Jedźmy.
- Muszę… - Jasne. Pogadamy później?
- Czy to nie straszne? - Na łuku drogi?
- Tak. - Wczoraj?
Tak. Niezbyt późno.
Podobno kierowca uciekł z miejsca wypadku. Jak tak można?
Kim ona była?
Matka trojga dzieci. Poszła pobiegać.
- Czy to nie straszne? - Tak.
Ja tu zwykle biegam.
Tak, w porządku. Tak. Nie.
Nie musicie. W porządku. Na razie.
Holger, deszcz nam się nie przysłużył, odsyłam techników.
Widziałeś ją.
Rozmawiałeś z nią?
Później.
Na szkolnym przyjęciu syna.
ZATRĄB, PIJEMY!
JEDEN SYGNAŁ = ŁYK TRZY = DO DNA!
Czy moja głowa się skurczyła?
Twoja bardziej pasuje.
I wyglądasz lepiej.
- Gdzie ją znalazłaś? - W piwnicy.
- To Peter. Otworzysz? - Tak.
Christian?
Policja.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pukamy wszędzie w nadziei, że znajdziemy kogoś, kto pomoże.
Tak. Chodzi o tę kobietę z wypadku.
- Ach, tak. - Tak.
Byli państwo w domu przedwczoraj o godzinie 22.30?
Przedwczoraj?
Czy to nie wtedy wróciłeś później? Johan mówił…
Tak. Pracowałem do późna.
O której pan wrócił do domu?
- Chyba około… Która była? - Nie wiem.
Halo? Drzwi były otwarte.
- Peter! - Gdzie mój chrześniak?
Na zewnątrz.
Johan. Zobacz, kto przyszedł.
- Cześć, brachu. - Hej!
- Gratuluję. - Widział pan coś?
- Nie. - Albo słyszał?
Niestety nie.
- W razie czego proszę dzwonić. - Jasne. Odprowadzę panów.
- Udanego przyjęcia. - Dzięki.
XENIA: ZADZWOŃ DO MNIE. CZEMU NIE ODBIERASZ?
DOBRA, ZAPOMNIJ. SKORO MASZ SIĘ TAK ZACHOWYWAĆ…
- Coś nie tak? - Co?
Wydajesz się trochę…
Tamtego wieczoru zerwałem z Xenią.
Nie chciałem im o tym mówić, żeby jej nie przesłuchiwali.
Byłeś z nią wtedy?
Tak, krótko. Potem wróciłem do domu. Mówiłem ci.
Myślałam, że zadzwoniłeś do niej z auta.
Ruszamy.
Musimy zaśpiewać. „Dziękujemy rodzicom”! Chodźcie.
Dziękujemy rodzicom
Dziękujemy za Johana i piwo
Jedziemy się napić Jedziemy się napić
Będziemy rzygać na żywopłoty
I pić do upadłego
Za monolitami
KOCHAMY CIĘ
TĘSKNIMY ZA TOBĄ
KOCHAMY CIĘ
MAMA W NIEBIE
Tak.
Dobrze. Dziękuję. Rozumiem. Ale najpierw proszę podać nazwisko.
- Chcę się oddać w… - Widzi pan, że jestem zajęty?
Proszę poczekać.
Proszę usiąść.
Tak. A więc o co chodzi?
Która była godzina? Mniej więcej?
Tak.
Dobrze. Ale my… Tak.
Jeśli przyjmiemy, że między 21.30 a 23.00, to powinno być…
JOHAN: ZAJEBISTA IMPREZA, TATO. DZIĘKI ZA WSZYSTKO.
Policja nadal szuka kierowcy, który zbiegł z miejsca wypadku,
i białej furgonetki, która według świadków mogła mieć rumuńskie tablice.
Policja obawia się, że kierowca mógł uciec z kraju.
Jeśli mają państwo informacje
mogące pomóc policji w poszukiwaniach, prosimy o kontakt.
Rząd i wspierające go partie porozumiały się co do…
MYJNIA SAMOCHODOWA
Nie znam powodu, dlaczego Leonora zaczęła podejrzewać Christiana.
W jakiś sposób to rozgryzła.
Pamięta pan, jak kupiłam tę kartę?
Jest pani tą matematyczką.
Tak. Zrobiłam depozyt na 200 koron i wykupiłam mycie za 79.
Na karcie powinno zostać 121 koron. Ale ich nie ma.
- Użyła pani karty dwukrotnie. - Nieprawda.
Piętnastego o 9.27 rano, a potem siedemnastego o 22.18.
W zeszłą środę?
Johan?
Christian?
Możesz tu przyjść?
- Gdzie jest Johan? - Na zewnątrz. Z Marthą.
Muszę pogadać z…
Chciałam umyć auto.
Strasznie szybko je ubrudziłeś.
Nie rozumiałam, czemu karta jest pusta.
Mówiłam, że nie korzystałam z karty w środę.
I wiesz co?
Tak się upierałam,
że chłopak znalazł nagranie z kamery.
Przysłał mi plik.
Zobacz.
Chciałeś mnie zabić.
To miałam być ja.
Idziemy po…
Co się dzieje?
- Wyglądasz jak obłąkana. - Hej.
Muszę pomówić z mamą. Możesz poczekać na zewnątrz?
- Chodzi o lekarza? Znowu jestem chory? - Nie. Muszę tylko z nią pogadać.
- Idź. - Rozwodzicie się?
Mamo? Nic ci nie jest?
Hej.
- Co jest? - Cześć.
Hej.
Chodź.
Stój.
Nie zbliżaj się do mnie.
Sąsiad jest w ogrodzie. Będę krzyczeć.
Nie, Leonoro. Ja nie…
- Możesz się uspokoić? - Uspokoić?
Próbowałeś mnie zabić.
- Nie. - Ty…
- Zabiłeś niewinną kobietę. - Nie, ja…
Dzwonię na policję.
Zaczekaj. Możemy o tym pogadać? Nie możesz chwilę poczekać?
Ja nie… Zaczekaj. Nie możemy…?
- Halo? - Zaczekaj chwilę. Ja…
Mówi Leonora Holm. Byliście u nas wczoraj.
- Porozmawiam z… - Chodzi o wypadek.
- Porozmawiajmy. - Tak, numer 23.
Żona uznała, że powinniśmy zadzwonić.
To ja…
widziałem w nocy tę furgonetkę.
Na obcych tablicach. Chyba rumuńskich. Przepraszam. Mogę oddzwonić?
Zaczekaj.
- Oddaj mi telefon. - Nie słyszę.
- Oddaj telefon. - Nie słyszę cię.
Nie słyszę.
- Wejdźmy do domu. Proszę. - Nie wchodzę z tobą do żadnego domu.
- Leonoro. Uspokój się. - Próbowałeś…
- Ty… - Nie możemy…?
Przepraszam.
Pomyśl o Johanie.
Myślałeś o nim, próbując mnie zabić?
O tym, że będzie żył bez matki?
Dodzwoniłeś się do Leonory. Zostaw wiadomość.
Kurwa!
Tato, co się dzieje?
Tato…
Kocham cię. Wiesz o tym?
Wiesz, prawda?
Co się dzieje?
Możesz mi wyświadczyć przysługę?
- Jaką? - Idź do pokoju i czekaj.
Dlaczego? Kto puka?
Zrób, co mówię.
Zrób, co mówię, dobrze?
Idź.
Możemy wejść?
Załatwmy to na zewnątrz.
W domu jest syn. Chcę mu tego oszczędzić.
Dzwoniła pańska żona.
Tak.
Mówi pan, że były obce tablice?
Na tej furgonetce.
No cóż…
widziałem ją kątem oka.
Mieliśmy tu sporo włamań. Zwracamy uwagę na obce rejestracje.
Skąd była?
Ta furgonetka.
Nie jestem pewien. Chyba z Rumunii.
Czemu pan tak sądzi?
Po tablicy.
SPOTKAJMY SIĘ W L’EPUISETTE O 21.00
Jaki kod ma Rumunia?
„RO”. Na tablicach jest „RO”.
Wiem, co myślisz. Sprawiał wrażenie winnego.
Ale brakowało mi najważniejszego. Dowodu.
Wiesz, czemu spotykamy się tutaj?
Dużo myślałam przez te parę godzin.
Zważyłam każde z twoich przestępstw…
Jak to się nazywa…
Szala sprawiedliwości?
Dla trójki sierot najlepiej byłoby, gdybyś spędził za kratkami resztę życia.
- Tak. - Ale ja nie jestem sędzią.
Przede wszystkim jestem matką Johana.
To moje jedyne życiowe osiągnięcie.
Poświęciłam wszystko, by miał dobre życie.
Jeśli znajdziesz się w więzieniu
za oszustwo i morderstwo,
wszystko pójdzie na marne.
Tu pojawia się kolejny problem.
Moje życie zawsze będzie zagrożone.
Co?
Próbowałeś mnie zabić i spróbujesz ponownie.
Nie zrobię tego.
Nie.
Nie jestem…
Zrobiłbym wszystko,
żeby cofnąć czas.
Leonoro. Powiedz, co mam robić.
Zrób z nią to, co zamierzałeś zrobić ze mną.
Z Xenią.
Dopóki ona żyje, nie jestem bezpieczna.
Bo stanowię zagrożenie. Dla ciebie.
Wybacz, muszę to zrozumieć. Chcesz, żebym…
Daj spokój, Leonoro.
W tamtej chwili straciłem rozum.
Rozumiesz to? Groziłaś, że na mnie doniesiesz.
Nigdy bym tego nie zrobiła.
Nie chciałam cię stracić. Nie w taki sposób. Nie z jej powodu.
Obiecuję.
- Nigdy nie podniosę na ciebie ręki. - Myślę tylko o Johanie.
O oszczędzeniu go.
Dlatego musisz zrobić jej to, co chciałeś zrobić mnie.
Rozdzielimy zadania. To będzie nasz projekt.
Wcześniej projekt był tylko twój. Pozbyć się mnie.
My pozbędziemy się jej i zagrożenia dla naszego związku.
Będę twoją wspólniczką.
Bo o tym wiem.
- To będzie nasza tajemnica. - Przestań. Natychmiast.
Po prostu przestań.
Co ty w ogóle wygadujesz? Naprawdę ci odbiło? Ja nie…
Pomyśl o Johanie.
To by tylko zwiększyło ryzyko, że mnie nakryją.
To byłby dla niego cios.
Straciłby nas oboje, a to zniszczyłoby mu życie. Gadasz bez sensu.
Posłuchaj.
Przestań już.
Leonoro, gadasz bez sensu.
Nie myślałeś o tym, gdy próbowałeś zabić jego matkę.
Poza tym to kwestia zaplanowania.
Jak się okazuje, jesteś w tym dobry.
Potrzebujesz alibi.
Tak jak ja tamtej nocy.
Kiedy Mike spadł z klifu.
Wiedziałam, że ma kogoś.
Czułam to.
Stał tam. Na samym brzegu.
Nie wyglądał na przestraszonego.
Wyglądał…
na zdziwionego.
Halo.
Zamykam. Zamkniesz okna przed wyjściem?
- Znów zgadujesz, prawda? - Czyżby?
To uważaj.
Nauczyciel Leonory ją słyszał, ale jej nie widział.
Dźwięk jako alibi.
Voilà.
Zajmą państwo apartament królewski. Najlepszy, jaki mamy.
- Pięknie. - Tak.
- Mogę służyć czymś jeszcze? - Kiedy zamykacie spa?
- O 22.30. Mają państwo dużo czasu. - Dziękuję.
Gotowy?
Upewnij się, że nikt nie widzi, jak wychodzisz.
- I, Christian? - Tak.
Czas.
SMS. To ma wyglądać na włamanie.
Dasz radę, kochanie.
Już to raz zrobiłeś.
Pamiętasz?
Cudownie. Tego nam trzeba.
Już czas.
- Mogę wejść? - Spadaj.
Xeniu.
Skończyłam z tym. Nie odzywałeś się wieki. To koniec.
Mój jedyny syn skończył szkołę. Leonora miała załamanie.
- Daj mi szansę. - Możesz sobie pomarzyć.
Nie jestem twoją zabawką. Spadaj.
Co ty robisz, do cholery? Odbiło ci? Puszczaj!
Kocham cię.
Xenia?
Nikogo bardziej nie kochałem.
Nic ci nie jest?
Cześć, Xeniu. Coś się stłukło?
To nic takiego. Mam dwie lewe ręce.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dzwonię z apartamentu królewskiego. Chcemy zamówić do pokoju.
Dobrze. Na przystawkę poprosimy krewetki.
Chwileczkę, mąż coś woła z łazienki.
Zmienił zdanie. Na przystawkę gazpacho.
Gdzie byłeś, do cholery?
Dużo się wydarzyło.
Zrobisz mi drinka?
Co chcesz?
Co masz.
DROGA XENIU
Christian.
NIE MOGĘ. PRZYKRO MI. RODZINA JEST DLA MNIE WSZYSTKIM.
- Proszę. - Obsługa hotelowa.
Ekspresowo.
Christian, wychodź z wanny! Kolacja!
- Proszę podpisać. - Tak.
- Dziękuję bardzo. - Pójdę po napiwek. Moment.
Christian?
Daj mi napiwek dla kelnera.
Sprawdź w moich spodniach. Tych szarych.
Są na łóżku.
Dobrze.
- Naprawdę nie musi pani. - Już mam.
Cóż…
Bardzo dziękuję.
Smacznego.
Czułam…
jak na mnie patrzysz.
Jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie.
Xenia?
Nic ci nie jest?
Hej!
Nic ci nie jest?
Wiedziałam, że tego nie zrobisz.
- Cześć. - Cześć.
Wszystko było podejrzanie wyczyszczone z DNA i odcisków palców.
Pościel dopiero co zmieniona.
Jej komputer, portfel i komórka zniknęły.
Dostaliśmy nakaz i dostęp do ostatnich SMS-ów.
Chcesz poznać ich treść?
„Droga Xeniu. Nie mogę tego zrobić. Przepraszam.
Rodzina jest dla mnie wszystkim”.
Brzmi jak facet, który stchórzył.
Czy to był on?
Christian Holm.
Leonora.
Kochanie, wróciłeś.
Daj mi mówić, jeśli nie wiesz, co powiedzieć.
Chodź.
Często nas pan ostatnio widuje.
W czym możemy pomóc?
Nasza wizyta dotyczy kobiety, z którą pan pracuje.
Xenii Mikkelsen.
Może lepiej, jak porozmawiamy na osobności?
Nie, w porządku.
Wygląda na to, że włamano się do weekendowego domku Xenii.
Sąsiad coś słyszał.
Nie ma po niej śladu, zaginęła.
Przesłuchujemy wszystkich, z którymi miała kontakt.
Nic o tym nie wiem. Przykro mi.
Rozmawiał pan z nią tego dnia?
W niedzielę?
Tak.
Zerwałem z nią.
Mieliśmy romans.
Jak długo?
Trochę ponad rok.
Jesteśmy z Christianem razem ponad 20 lat.
Nasz syn bardzo chory. Było ciężko.
Oboje wdaliśmy się w romanse.
Wzloty i upadki to naturalna rzecz w czasie długiego małżeństwa.
Nie wiem, czy panowie rozumieją.
- Jesteście żonaci? - Tak.
Moja żona zmarła rok temu.
Wysłał pan SMS-a do Xenii w niedzielę w nocy.
- Gdzie pan był? - Byliśmy w spa.
W Kongebrogården.
Możecie sprawdzić.
Tak.
Co myślisz?
Żyje?
Znamy przypadki odnalezień po 20 dniach.
Tak. Po 20 latach też. Ale ja pytam.
Czy Xenia żyje?
Nie.
Po co usuwać zwłoki,
jeśli morderstwo ma tło rabunkowe?
Ciało zaprowadziłoby do zabójcy?
Jeśli uprawiali seks.
- Sprawdź porty wzdłuż wybrzeża. - Robi się. Znajdziemy ciało.
Niech psy przeszukają lasy.
Pojechali.
Robimy to. Razem.
Dla Johana.
I dla nas.
No i co z ciałem?
No właśnie.
Gdzie, u diabła, jest ciało?
Jak daleko do jeziora?
Około kilometr w tę stronę.
Za daleko, by je ciągnąć. Znaleźlibyśmy ślady.
Dobra, rozdzielmy się.
Wy idziecie w stronę drogi, a my w kierunku jeziora.
Potem kieruje się…
To psy policyjne. Szukają zaginionej kobiety.
Rozpalamy ognisko?
No co ty. Jest dopiero ósma. Za wcześnie.
- Podobno ma padać… - Tak. Później.
Czemu ty nie rozpalisz?
Ej, kolego!
Zaczekaj. Nie rób tego sam.
Rozpalę, nim się rozpada.
No dobrze.
Christian chce, żebyśmy je rozpalili teraz…
Zdrowie, tato.
Spokojnie.
Idźmy brzegiem.
- Podaj benzynę, - Jasne. Boże, ale tu cuchnie.
Pewnie zaplątały się tu jakieś jeże.
Wygląda dobrze.
Daj jeszcze jeden.
- Spokojnie. - Przeszukamy brzeg.
Masz zapalniczkę?
Nie mam. Spróbuj kilka naraz.
Przejdźmy dalej.
Holger, to ślepy zaułek.
Kochamy nasz kraj
Kiedy błogosławione światła świąt
Gwiazda na drzewku Błysk w każdym oku
Kiedy wiosną ptaki Nad polami i plażami
Wydają głos W powitalnym świergocie
Twoje słowo to nasza piosenka Na wszystkich drogach i ulicach
- Przepraszam. Mogę? - Oczywiście.
Tato, nawet jeśli spalisz ciało, zostaną kości.
- Kości rozkładają się w 1200 stopniach. - Tak.
Ale masz coś, co możesz włożyć do torby. Reszta przepadła.
SPRZEDANY
Cześć.
- Już czas. - Wreszcie.
Statek z Nowej Zelandii był opóźniony. A wy? Gotowi?
Tak. Tata cały czas starał się mnie od tego odwieść.
Taki z ciebie romantyk.
Jestem po prostu realistą.
Ludzie myślą, że małżeństwo daje szczęście.
Nie zaprzeczam. Może tak być. Ale tyle się może zdarzyć.
I trzeba mieć na uwadze, że można łatwo wpaść w objęcia wroga.
Jak wyglądam?
Kochanie. Jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie.
Żaden mężczyzna na ciebie na zasługuje.
Czy ty mnie wcale nie słuchałaś?
Mówię tylko, że miłość jest niebezpieczniejsza, niż się sądzi.
Gdy się w niej zanurzysz, wszystko może się zdarzyć.
Jesteś na to gotowa?
Tak.
Jestem gotowa.
Napisy: Dorota Nowakówna