Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Estamos en 2015 e a xente aínda actúa coma se casar
fose a fazaña definitiva para unha muller.
Eu non caín nesa trampa.
…a xente prefire sentir que ten un coitelo na man.
Eu tireime de cabeza.
Os mellores cociñeiros prefiren…
Normalmente os cubertos danme igual,
pero caso en seis semanas, así que aquí andamos.
- É máis afiado? - Mete medo do afiado que é.
Non é barato, pero non hai folla mellor.
Non podemos empezar o noso matrimonio cunha folla mediocre.
A clave está en escoller un coitelo que lle sexa cómodo.
Que lle parece o Zwilling?
Veña, psicópata.
É máis pesado.
Ten bo ollo.
Como é miúda, o Miyabi halle ser máis doado de manexar.
Seis anos saltando a comida
para que este pallaso me chame "miúda".
Iso dínllelo ás mozas baixiñas e gordas.
Seino ben porque eu era unha delas.
- Dille á túa nai que xa está na lista. - Si.
Luke Harrison IV, xogaba ao lacrosse en Colgate,
surfea en Nantucket
e esquía en Vail porque Aspen está cheo de novos ricos.
Chámame "ruliña" coa mellor das intencións.
Vamos, ruliña.
Perténcelle por dereito natural casar cun becho loiro de orixe norueguesa
cun nome andróxino, coma Landry ou Devon,
que detecta inmediatamente que son unha fraude.
Eh, collemos unha pizza?
Quen es e que fixeches coa miña prometida?
Eu non nacín rica,
pero teño algo que non se pode comprar:
astucia.
Contentar a Luke é ben fácil.
Ama o traballo, odia os bebés, mesmo os guapos,
ten segredos morbosos
e síntete eternamente agradecida porque, mesmo coñecéndoos todos, quérete igual.
Mamá di se están as invitacións.
Fáltame aprobar a fonte.
- Aprobar a fonte? - Si.
Queda que Ani aprobe a fonte.
Grazas.
Di que hai que envialas seis semanas antes.
- Só quedan seis semanas? - Si.
Mimá, seis semanas.
Remataron?
- Tráenos unha caixa? - Claro.
- Vou ao baño. - Vale.
Unha vez chamáronme animal.
Un paso en falso e el verao tamén.
Pode levar iso. Grazas.
Ostras, que pasou?
A camareira tirou o refresco pola pizza e polo meu vestido.
Ai, non.
Non pasa nada, ruliña.
Veña, axúdoche.
Quérote, meu amor.
- Meu Deus, que chea estou. - Pero se non comiches nada.
Vale, igual non coñece todos os meus segredos,
pero nunca me sentín tan segura con ninguén.
Que ben. Tomaches hidratos.
Quérovos ver a todos suando coma porcos.
Nada é tan malo como para non facer dez segundos máis.
Dezanove minutos? Hai quen ten que ir traballar.
Eu non, pero hai quen si.
Hoxe debo ser puntual.
Quedaras co director do documental?
Quedei.
Xa me encargo eu de que non chegues tarde.
Nell Rutherford acolleume desde a universidade.
Xa, nunca vas en metro.
Ai, Xesús. Non, é que o odio, en serio.
Vale, estou aquí contigo.
Nell é loira natural e ten un fondo.
Eu son unha rapaza á que lle daban axudas.
Odiamos de onde vimos.
Este finde vén túa nai, non?
Ah, si.
Foi ao T. J. Maxx tres veces
buscar algo que poñer na proba do vestido na Quinta Avenida.
Mimá, cal é o antónimo de "lendaria"?
Creo que esta é a que vai máis contigo.
O que? Only You Pro?
Ti elixirías esa?
Eu non vou casar até que teñamos presidenta muller,
así que xa veremos.
Aínda teño medo de estar cometendo un erro.
Por casar?
Non, ho. Pero será Only You Pro a fonte dunha puta
que non sabe pasar o sal e a pementa xuntos?
Xesús, non hai fontes de puta. Non existe tal cousa.
Cústame respirar.
Meu Deus.
Tranquila.
Ai, non.
Isto é normal. Pasa constantemente.
Estamos experimentando un atraso debido ao tráfico que temos diante.
Desculpen as molestias.
Estás ben? Aí estamos. Ves?
- Próxima parada: rúa 34. - Xa nos movemos.
- Ai, señor. - Xa.
Eleanor Whitman. Veu de The Atlantic
para mellorar o panfleto no que traballo.
Que tal o finde?
Fixen medio maratón por Williams-Sonoma.
- Williams-Sonoma? - Si.
Pon algo de Scully & Scully na lista e que o compre a familia de Luke.
Que carallo é Scully & Scully?
Adoro Scully & Scully.
Aí comprei os apliques do cuarto.
A Eleanor déixanlle escribir sobre temas serios,
como a fenda salarial e as mulleres de Afganistán.
Eu traballo un campo igual de importante.
Señorita FaNelli, a súa voz
é simplemente incomparábel.
Dóeme a mandíbula de tanto rir.
Isto é o que vende a nosa revista.
Vese que o pracer masculino é un asunto de suma importancia.
O American Journal of Public Health publicou
que, o ano pasado, o 30 % das superviventes de abuso sexual
tiveron que pagar os 940 $ que custa o kit de violación.
Iso é un soldo enteiro.
Exacto. Pensei usar
"O custo real do abuso sexual" como titular.
Lavanda. Que noxo.
E "Cando unha violación custa máis que un alugueiro"?
Con ese si saímos en The Today Show.
Señorita FaNelli, déame algo porco para chamarmos a atención.
Vale.
A ver, algo porco…
Si, segundo un novo estudo do Journal of Kinesiology,
a respiración polo nariz optimiza o rendemento deportivo.
Os mellores atletas do mundo úsana.
Entón: "Cinco semanas para facer unha mamada olímpica:
respira como unha atleta
para durar e tragar máis que a súa ex."
De verdade que vales por dúas.
- Fas o borrador? - Claro.
Grazas a todos.
Ven comigo.
O teu nome vai saír en The New York Times Magazine.
Debaixo do meu, pero está ben como regalo de voda.
Estou a piques de me converter en Ani Harrison,
editora sénior de The New York Times Magazine,
de me volver alguén respectábel.
Como paso da comida, podo facer agachamentos no despacho de Eleanor.
Algún día terei o meu propio despacho cos meus premios insufríbeis,
prestixiosos e, sexamos sinceros, de aspecto fálico.
Até entón, finxo ser importante.
O pedrolo era da avoa de Luke.
Perdón, da súa avoíña.
Di que o podo pór nunha banda de diamantes.
É o que fan todas as mozas agora,
por iso eu non o farei xamais na vida.
Quero mandar unha mensaxe moi clara.
Isto é unha reliquia de familia.
Non só temos diñeiro: vimos dunha familia de diñeiro.
Sorte tentando igualarme.
Ei, Ani. Alégrome de verte.
Perdoa por facerte vir até o centro.
Moitas grazas, Katie.
Dille a Benjamin o das fotos do artigo da fenda salarial.
Que artigo?
O que acabo de inventar para impresionar.
Sabe Penelope.
- Senta. - Agradézoche que sacases tempo.
Sei que non che convencía de todo o do documental,
pero, desde que falamos, houbo un xiro dos acontecementos.
O teu compañeiro, Dean Barton, aceptou que o entrevisten.
Non te alteres, FaNelli.
Era de esperar. Ten que publicitar o libro.
Verías o seu discurso ante o Congreso.
Só 200 veces.
Pois non.
Pedía máis controis para a tenza de armas en Pensilvania.
O anel. Ensínalle o anel.
O tema é que andei ocupada coa planificación da voda
e coa iniciativa da revista coa campaña de Hillary.
Ha ser un horror que che pregunten sobre iso
tantos anos despois.
Sobreviviches ao peor tiroteo escolar.
E se aínda xera tanto interese entre a xente
é porque hai moitas preguntas sen responder.
A xente quere saber se fuches heroína ou cómplice.
Non tiven nada que ver.
- Dean di que si. - Pois non sei.
Conta a túa versión.
Señorita FaNelli. Vaia, púxose cómoda.
Quero de tres a cinco titulares para o artigo do orgasmo simultáneo.
LoLo Vincent, editora xefa de The Women's Bible.
Aaron Wickersham, director.
Ah, si. Vin a súa curta no Festival de Cine de Toronto hai anos.
É o noso mozo macizo de decembro?
Estou facendo un documental sobre tiroteos nas escolas.
Quería falar con…
Non o digas.
…TifAni.
Nunca lembro o teu nome.
Ani é máis curto.
O meu equipo leva un ano
investigando o que che pasou.
Non te anoxes polo que vou dicir,
pero o que descubrimos difire moito da túa versión.
Prométoche que só busco a verdade.
Traballarmos xuntos non che fará máis dano. Xúroo.
Só buscas algo sensacionalista.
Síntoo, pero iso non o podes prometer.
E se digo que te creo, Ani?
Grazas.
IMAXES DE DEAN BARTON
BARTON ACUSA A FANELLI DE IMPLICACIÓN NO TIROTEO
ACERCA DE DEAN BARTON
DEAN BARTON BIOGRAFÍA - AUTOR - ACTIVISTA
DEAN BARTON - SUPERVIVENTE DO TIROTEO DE BRENTLEY, 1999
Parece un castelo, TifAni.
Cría que en Main Line terían coches mellores.
É unha zona moi fina.
Mamá.
Todos os estudantes que recibiron esta bolsa para escritores…
Acabaron en universidades de elite.
Son un disco raiado, pero na universidade coñeces xente
que formará parte da túa vida moito tempo.
Nas públicas, os homes non teñen nivel.
Vale, mamá.
Aquí, aquí é onde comeza todo.
Abur.
Xa es a moza máis guapa do instituto.
Mamá!
Pasei as primeiras cinco semanas en Brentley
estudando os grupiños.
Estaban os populares…
- Ola.
…os listos
e logo o resto.
Ademais do profe xenial que axiña viu o meu talento.
"Holden é o que chamamos un narrador falíbel,
alguén en cuxa versión da verdade non se pode confiar."
Isto forma parte do excelente traballo de TifAni FaNelli.
Benvida a Brentley. Parabéns.
É un xenio nunha lámpada, mozo.
Para.
Ah, grazas.
Que era o único que eles tiñan e eu non?
Pedigree.
Eh, Hilary.
- Dime, Dean. - Píllame lambonadas.
Tranquila, cóllocho eu.
Non uses bandexa.
- Grazas. - Nada.
Vale.
Ven, senta con nós.
Liam.
Peyton, colle iso.
- Ola, moza. - Ola.
- Que hai, TifAni? - Hostia, este xa marcou territorio.
Díxenlle onde estaba a aula de Lingua.
- Que che debo, Finny? - Finny?
Tif-Finny.
Deixa estar.
Só Dean lle pediría a comida á pobre das axudas.
É unha bolsa.
Só se pode pedir se non tes recursos.
Liv…
Pois aínda sendo tataratataratataraneta de John D. Rockefeller
perdiches o Premio de Ensaio Salinger contra…
Vale.
Olivia tivo que cambiar o apelido a Kaplan por unha ameaza de secuestro.
- Está pasándoo moi mal. - Mimá.
Finny, ándate con ollo con este.
Dean, a ver se afogas coas lambonadas, imbécil.
…control de armas. Eles rebaten que intentan quitarlles as armas.
E eu era coma eles, Rachel,
até que me decatei de que esta lei
non ameazaría os meus dereitos,
senón que faría que a arma que me acernou a medula
estivese rexistrada, ben gardada,
fóra do alcance de individuos perigosos e inestábeis que…
Por que vemos isto?
Agradecemos moito que…
Volveu falarme o director.
E que quere?
Dean sairá no documental.
Que ben.
Está intentando que aceptes.
Es a clave, a que nunca falou até agora.
Precísate.
Ei.
Se sentes que debes facelo, faino.
Pero non te tes que defender ante min
ou ante os que te coñecen.
Que máis ten o que pensen?
É fácil dicilo cando todos te adoran, Luke.
- Queres oír boas novas? - Quero.
Os de Londres fannos unha boa oferta.
A empresa págalle unha millonada para marchar a Londres,
onde acabarei descalza e preñada.
John di que os mestrados en escritura alí son do mellor.
Veña, Luke.
Son para nenas brancas que non logran que lles paguen por escribir.
Cría que te alegrarías.
É que hoxe LoLo comentou que xa case rematou de revisar
o seu contrato con The New York Times Magazine.
Ani, pero cantas veces che dixo iso xa?
Até que haxa unha oferta firme, non é real.
Londres si o é.
É unha moi boa oportunidade para ti.
Moi ben, vouno pensar.
- Pénsao. Vou correr. - Vale.
Será como comezar de cero.
BENVIDOS AO BAILE DO INSTITUTO BRENTLEY OUTONO 1999
- Vale, vale. - Ti podes.
Atentos.
Mimá.
Liam está facendo unha danza de apareamento.
Agora mesmo, está para comelo.
Move esas pernas!
Ei, Peyton, mira isto.
Ei.
- Que cona fas? - Acouga.
Es raro da hostia. Sácateme de enriba.
- Tranquilo. - Que cabrón.
- Abonda. - Vouno matar.
Ei.
Que guapo!
Arthur, creo que quedei preñada.
Xa, pois o voso fillo vai precisar un titor.
Xa fixeches algo que non debías, non?
Prometiches que nada de merdas.
As promesas están para rompelas, chéri.
Ten unha petaca. Veña.
Eh, Arthur. Arthur.
Arthur, para.
Ven comigo. Xa.
Ven comigo.
Hilary!
Vamos.
Non pares.
Mozas, se saídes do recinto escolar teño que avisar os vosos pais.
Miña nai sabe que vou á casa de Dean. É moi amiga da señora Barton.
- Si. - Tif queda a durmir.
- Chame a nai de Hilary, se quere. - Si.
Si, chámea.
Si, son eu.
Veña, rápido. Vamos.
Ola!
- Ola, señor Larson! - Para!
Non fagas iso!
Vai chamar a miña nai.
Adoro esta canción!
Acáelle moito o colo halter.
A ela todo lle acae.
Mesmo coa redución de peito, ten os ombros anchos.
Casa comigo.
E cun cinto?
Precisas algún adorno ou algo porque é moi simple.
Se esperases un segundo antes de falar non terías que insultar o meu vestido.
Non insultei o teu vestido. Ti oíchesme insultalo?
Só queres que destaque.
Nell enténdeme.
Estaba vendo o programa ese de vestidos de voda
o outro día e a rapaza
tiña unha saia de tule estilo princesa que se podía pór e sacar.
Kate Middleton non levou unha saia de tule na súa voda.
E as nenas preñadas de Ohio tampouco deberían.
Grazas.
Si, estaba de seis meses.
De todos os xeitos, creo que prefiro a saia á… chaquetiña esa.
É un bolero.
Un bolero.
Bebe algo máis.
Ani.
Perdoa por celebrar o día máis importante da túa vida.
Vou mirar as ofertas.
Non pode saír coa copa da boutique nupcial, señora.
Vale, non me mates, pero coincido con ela.
Es moi sexy para levar este vestido, non?
Caso na capital mundial dos estampados.
Non quero avergonzar a Luke cun de corte serea con brillos.
Avergonzalo? Que noxo, Ani.
Nell, quedan cinco semanas.
Por que me dis que está mal agora?
Non está mal. Non tes nada de malo.
Xesús, acouga un pouco, si?
Xa, iso é imposíbel
coa charramangueira esa por aquí.
Sexa boa coa súa nai.
Ese corte quédache ben.
Disimúlache a cintura mellor que outra roupa.
É Aaron, o director.
Non collas.
Por que te chama? Non lle dixeras que non?
Díxenlle,
pero quería saber, en caso de que cambiase de opinión,
cando debía estar dispoñíbel.
Hostia.
- Ani. - "Hostia" de "que ben"?
Queres desenmascarar a Dean Barton e demostrar que é un santón imbécil.
É "hostia" da que te manda directa ao ceo.
Até te santifican.
Non che sei… Non estou preparada.
Veña, e cando o vas estar?
A ver, Dean dá discursos virais no Congreso.
Eu escribo sobre como masturbar un pene con capuchiña.
Son máis sensíbeis que os circuncidados,
din os expertos.
Ninguén me creu daquela
porque era pobre coma unha rata.
Se vou facer isto, teño que blindarme.
Debo poder dicir que traballo en The New York Times
e vivo nun piso con porteiro e ascensorista en Tribeca.
Son Ani Harrison porque casei co capitán do equipo de lacrosse.
Direi que como poden crer o que dixo Dean de min
mentres me seco unha bágoa xusto con esta man.
Catro de cinco.
Non se precisa todo iso para ser críbel.
Ti non,
pero eu si.
Eu si.
Miña nai, que xenio teñen por aí.
Quero dicir, es só unha dependenta.
- Vou facer unha chamada. - Moi ben.
- Tanto ten. - Ah, grazas.
Que poder ten esa pedra.
Ola. Que ben que chames.
Quedoume mal sabor de boca polo do outro día.
O novo director déixanos gravar no instituto en setembro.
Estamos confirmando os horarios. Apúntaste?
- Que bonito, Spencer. - Chámame.
Perdoe, é que é cuspidiña á miña filla.
A xente sempre me confunde con alguén.
Xa que está…
Esa.
Ten bo ollo.
Ola, Aaron?
Alóxome no Ritz Carlton cando volvo.
Xenial.
SÓ 30 DÍAS PARA PODER DICIR QUE ESTE OGRO HORROROSO É O MEU MARIDO
NON CASES CON ESA PORCA PSICÓPATA
PARABÉNS AO MEU SOBRIÑO LIAM ROSS, QUE HOXE FARÍA 32 ANOS.
Vamos alá!
Chopiños!
Para dentro!
Si!
Ese para min tamén.
- Veña, vamos. - Hilary.
- Chegou a túa nai. - Merda! Chegou miña nai!
- Tif, vés? - Non cha deixo.
Síntoo, non cha deixo levar!
Tif!
Non me deixa ir.
Finny, bebe. Dálle.
Esta é a miña casa e as normas póñoas eu.
Ani?
ELIMINAR COMENTARIO
Putos executivos.
A última orde é que nada de pór "grelo", pero "clítoris" está ben.
Vale.
Ah, pero ti non precisas saber iso porque xa non traballas aquí.
Imos para The New York Times.
Si, hostia! Si!
Grazas.
Ola. Tiña unha reserva para catro a nome de Harrison.
Para as oito.
- Ei.
Ola.
- Estás de bo humor. - Si, teño boas novas.
Un do seu grupo está na barra.
Vale, cóntocho despois.
Tome. Grazas.
Esa é. Esa é a muller.
Vale.
Whitney.
- Luke, ola. - Que ben verte.
Andrew vén un chisco tarde.
- Ani, a miña prometida. - Ola.
- Un pracer.
Perdoade, pero estou pechada na casa cunha criatura de 16 meses.
De 16 meses?
Pois estás incríbel.
Eu encanto as esposas.
Tes fotos?
Éche ben fácil.
Fas como se inventasen o de ser nai.
Vai pasándoas.
Hai un sitio no inferno para as nais
que amosan mil fotos dos nenos.
Ai, mira que cousiña máis linda.
- Mira, cariño. - Si. Ponme unha cervexa?
Este é o teu home?
Pois que eu saiba, si.
Perdón. Había un atasco quilométrico.
- Velaí vén. - Luke.
- Que ben verte. - Abofé.
- Meu amor. - Ei.
Esta é Ani.
Un pracer. Eu son Andrew.
Señor Larson, son eu.
TifAni.
TifAni?
Señor Larson, dis? Foi profesor teu?
TifAni.
- Non te coñecía. Estás… - Coma se nada de aquilo pasase.
Xa poden sentar.
Entón… Desculpa, cambiaches de nome ou…?
Non, é TifAni, de cando marchei de Brentley.
Meu Deus.
- Ai, síntoo por… - Señor.
- En fin… todo. - Non pasa nada.
- O que che pasou foi… - Tranquila.
Fai que pare, Luke.
Síntoo moitísimo. Eu…
Se che serve de consolo,
grazas a ti o santo do meu marido meteuse no mundo dos derivados de crédito.
Sabes? TifAni era a que mellor escribía da clase.
É editora en The Women's Bible.
- The Women's Bible? - Si.
- Que marabilla. - Grazas.
De nova agochaba esa revista da miña nai.
"O pasado nunca está morto. Nin sequera é pasado."
Por iso que dixo Confucio.
É de Faulkner.
- Saúde.
Saúde.
Ani, cóntanos,
que pensas do director dos vaqueiros axustados?
- Sae no documental? - A ti tamén cho pediron, eh?
Espero que ti tamén.
Si.
Xa non era sen tempo.
Por sorte, dáme tempo.
Igual marchamos a Londres tras a voda.
- A Londres? - Si.
Queren que Luke leve a sede de BlackRock en Europa.
- Luke, parabéns. - Grazas.
- Xenial. - Quedan detalles por ver.
E podes seguir escribindo para a revista desde alí?
Pois a verdade é que me acaban de aceptar
nun mestrado en Goldsmith,
na Universidade de Londres.
Para dar clase, espero.
Abonda, señor Larson.
Ás veces síntome coma unha boneca.
Dáme corda e direiche xusto o que queres oír.
A pesar de que lle sería ben fácil,
o señor Larson xamais fixo que me sentise avergonzada.
Ola.
As nosas parellas foron a por un taxi.
- Podo dicirlle unha cousa? - Claro.
Teño unha oferta de The New York Times Magazine.
Bravo.
A ver, eu non tiven nada que ver, pero estou moi orgulloso.
Grazas.
E o do mestrado en Londres?
Xa verei que fago.
Tif, sei como adoitan ir estas cousas.
Non te conformes.
- Alégrame que saias no docu. - É complicado con Luke.
Non confía no director ese.
Conformácheste.
Podo chamarlle cabrón?
Deberías poder facer o que quixeses.
Vale.
Alégrome de velo.
Oe, tes o aire posto?
Axiña notará o fresco.
O que dixeches de Londres ía en serio?
Ás veces síntome coma un cadro que tes que marcar
para sentires que o fixeches ben.
Non son un idiota que non respecta a túa carreira por gañares menos.
Sábelo, verdade?
Creo que es moi talentosa e creativa.
Adoro esa parte de ti.
Por iso deberiamos marchar.
Creo que agora mesmo estás limitada, que podes aspirar a máis.
O único que escribín nos últimos nove anos
é 15 000 formas de tocar un carallo.
Se me chamaron de The New York Times
foi só por cousa de LoLo.
Chamáronte?
Chamaron.
Canto che dan?
Isto está ben?
- Está. - Sóbenche menos dun 10 %.
Non vou alí polos cartos.
Faime pensar que non te valoran.
Non é persoal. A industria editorial xa non move cartos.
Exacto.
Vas a Londres, fas o mestrado e escribes un libro.
Algo teu, sobre o que tes dereitos.
Non queres que te coñezan por un libro
en vez de polo que pasou hai tanto tempo?
Non.
Quero que me recorden polo que me pasou de verdade.
Quero defenderme. Non penso noutra cousa.
Sei que pensaches o do documental.
Non digo que non o fagas,
pero Dean colleu unha cousa moi mala que lle pasou
e usouna para facer o ben. A xente respéctao por iso.
Sabes o que digo.
Si.
É a editora das mamadas contra o salvador.
Ai, claro.
Oxalá tivese unha forma de escribir sobre temas máis serios
nun medio influente e respectado.
Así, se cadra, quizais,
a xente apreciaríame tanto coma a Dean.
Xesús, oxalá poder traballar nese sitio tan impreciso.
Non se pode falar contigo cando estás tan cabreada.
Que calor vai aquí.
Eu sigo a pé.
Podería seguir conducindo?
Hostia, Peyton.
A nai que me pariu, aínda lle segues dando? Carallo!
Vai á merda, Liam.
Xa quedaremos, si?
Que carallo?
Miña nai, non podo mirar.
- Que alguén faga algo. - Vai ti, colega.
- Está fatal. - Peyton.
Hostia.
Merda.
Coida da túa moza, Liam.
Ei.
Eh, veña. Xa te teño.
- Ola, Dean. Preciso un pouco de auga. - Oe…
Deberías durmir un pouco.
Xa, é que teño moita sede.
Dean!
Agarda, para!
Espera! Para!
Para! Espera.
Dean, espera. Para! Por favor.
Para! Agarda, non!
Por favor!
Por favor, para! Déixame!
Ah, hostia!
Filla de puta.
Finny!
Merda.
Finny.
Merda! Puta tola do carallo! Fóra!
Aquí vai calor! Puto cacho de merda!
Pero que carallo fas? Puta tola! Sae!
- Sáquea! - Meu amor, sae!
Non me toques, hostia!
Que che dean polo cu!
Non me toques, merda xa!
Estás tola.
Desculpe.
Sabe chegar ao instituto Brentley?
TifAni?
Eh.
Eh, que che pasou?
Que foi?
TifAni, que pasou?
Pode pasar.
É grande, pero está limpa.
Mira, por favor,
podo levarte ao hospital?
- Chamarei a túa nai. - Non.
Mírate. Non podes estar aquí.
Non é…
Pódome meter nun problema gordo.
Grazas.
Dean aceptou verte.
Nin de broma.
- Ti escoita. - Non.
Está disposto a retirar as súas acusacións.
Vaite vindicar, Ani.
Quere pedirche perdón ante as cámaras.
Detesto esa voz suave que pos.
Perdoa.
Que…?
Por que?
Se cadra ti tes algunha idea?
Polo amor de Deus, sácao xa desa incerteza.
A violación en grupo.
Listo. Xa está dito. Agora non hai volta atrás.
A información que tiña é que aquilo
fora algo no que ti participaras.
Síntoo moito, Ani. É terríbel.
Si, non me deron o premio por participar.
TifAni… Quero dicir, Ani,
se queres facelo
podemos engadir un día máis no programa.
Mantereivos separados até que me deas permiso.
Estarás ti ao mando.
Que sentido ten estar en forma para loitar se non o fas?
Moi ben.
A nosa prioridade é que esteas cómoda.
Non queremos revivir o teu trauma.
Temos un defensor da vítima.
Perdoa. Que prefires: "supervivente" ou "vítima"?
Hoxe en día iso é importante.
Supervivente? Que horror.
Vítima, logo?
Si.
Vítima.
Definitivamente este.
Sabe menos a carballo. Odio ese sabor.
Mimá, nunca me preguntei se era adoptada.
Sabiades que bruschetta se di "brus-que-ta", non "bru-xe-ta"?
Iso aprendeumo TifAni. Nell e ela viviron en Roma.
Ti sorrí, FaNelli.
Debeu ser unha experiencia marabillosa, non?
Oh, encántame Italia.
Desde Londres chégase nun momento.
Non mo dixeches. Xa decidistes o de Londres?
Non, aínda non o decidimos. Lembras?
Ah, perdoa. Entendinte mal.
Agora veño.
Vale.
Que ben se está. Saúde.
E agora Dean Barton, que dará a súa opinión.
Cada día que pasa sen que o Congreso
endureza os controis para ter armas
é un día que un alumno se xoga a vida
por ter unha educación.
TifAni?
É unha neglixencia.
Que miras?
- Debémosllelo. - Se estás ben.
Por que?
Miña bambina.
Ponme moi nerviosa ver a Dean.
Xa.
E se ao velo na cadeira de rodas se me pasa o enfado?
Non me pode dar pena.
É moito máis doado odialo, sen máis.
Creo que deberiamos saír e acabar coma cubas.
Estás a piques de deixar a Dean coa merda até as orellas.
Onde se apunta un a iso?
Onde anda a flamante noiva?
Xesús, como vou sobrevivir a isto?
Aí vén a noiva. Por fin.
Ola, señorita.
Hallsy é a tía mal conservada de Luke,
que deixou de ser unha señorita hai como 20 carallos.
Por que agora todos odian o carballo?
Teño un chardonnay cremoso só para ti.
É para o único que serve California.
Faime un favor máis: non me sentes cos Gilmartin.
- Que fixeches xa? - Non fixen nada.
Andan de ofendidiños polo do campo.
- Sen ofender. - É que lles vai afectar o ruído.
Pero dixeron que ían pór illamento.
Que clase de campo precisa illamento?
Un campo de tiro, Dinah.
A xente con armas quere gozar delas responsabelmente.
Síntome máis apoderada como muller disparando
que queixándome por parvadas.
Vale, vou entrar. Alguén quere auga?
Eu quero. Sen xeo.
Tranquila, non te sentarei cos Gilmartin.
Irás na mesa 12
co resto de lagartonas fofas coma ti.
- TifAni. - Recoiro.
Señor.
Merda.
Está…
Está moi cansa.
Foi unha semana moi longa…
Ani!
Para!
Ani.
A cona bendita!
Ani!
Para!
Cona xa.
Gústache a túa vida, TifAni?
Si, mamá. Grazas aos meus esforzos teño unha moi boa vida.
Canto gañas ao ano?
Que?
Canto gañas ao ano, meu amor?
Oitenta mil.
Ás veces algo máis se escribo para algunha extensión de marca.
Vale, digamos 90 000 sendo xenerosos.
Canto custou o reloxo?
Sei que é de Cartier.
Non cres que queda vulgar preguntar canto custa algo?
Si, xa sei que pensas que non fixen nada coa miña vida.
Pero cando gastas 1500 dólares ao mes no ximnasio
e tes unha hipoteca de 12 000 dólares…
Onde foron os 90 000 que conseguín aforrar dos pagamentos da pensión alimenticia
para poder quedar na casa contigo e non pagar a gardería?
Á túa educación,
que che permitiu coñecer tipos coma Luke.
Eu… Eu estou aquí facendo todo o posíbel
para que conectes cos Harrison. E non é fácil.
E que pasa co documental?
- Iso que ten que ver? - Pois todo.
Todo, TifAni. Todo.
Cres que agora te avergonzas de min. Non o negues.
Pois imaxina como será cando saiban o que pasou.
Eles tiveron fillos,
non unha filla precoz
empeñada en asumir riscos.
Non se imaxinan como foi.
Fixen todo o que puiden para te protexer.
De verdade.
Por iso che puña todas esas normas,
pero non quixeches seguilas. Foi decisión túa.
Está ben.
Ti só…
Ti déixame fóra disto, si?
Fixen o que faría calquera nai decente.
En serio.
Algún día entenderalo.
Entenderás o difícil que é.
Vale.
Ou igual non, se segues apartando a Luke.
Non me mirarás desde enriba do seu monte de cartos
mentres me chamas vulgar.
Desculpa.
TifAni.
Espera.
Síntoo.
Mamá di que que é unha lagartona.
Vale.
- Ruliña. - Que?
Podemos facelo suave?
Claro.
Vale.
Non podo. Sae, por favor.
Aparta, por favor. Perdoa. Non podo…
Ai, meu Deus.
Vale, ás veces trabúcome,
pero cando intento ser respectuoso é coma se non o soportases.
Grazas por traerme.
Só o 30 % quedan preñadas,
pero é mellor asegurarse.
Nunca oíra iso.
Liam.
Quero que saibas que non quería deitarme con ninguén máis.
Tía, tanto ten.
Pero tamén sinto…
Creo que me violaron.
Ti estás tola?
En serio, estás tola?
Ti sabes o que é unha violación?
Para que me dis iso?
Perdoa. Non o digo por ti.
- Finny! - Aí a está.
Se eu aínda estou con resaca, ti debes estar igual.
Veña, vamos.
Señorita.
Es un animal, FaNelli.
Vós as dúas tedes que pór as pilas.
- Que perdedor. - Perdedor?
- Iso ti onte á noite. - Gañaches en algún xogo?
- Si, gañei en dous. Si. - Non cho creo.
Se perdese tanto coma ti, renderíame moito antes.
Veña.
Luke?
"Meu amor, como tes un corte no labio?"
"Porque me prometín cunha perturbada sexual, mi madre."
TifAni, conteille ao director Mayer
o que che pasou con eses tres mozos.
Pensas denuncialos, TifAni?
Como vai iso? Que pasa se o fago?
A policía interrogaraos.
Deberán mencionalo nas solicitudes para a universidade.
Se decides facelo, debes estar totalmente segura do que dis,
e iso é difícil cando hai tanto alcohol de por medio.
É unha situación confusa.
Non hai confusión ningunha, director Mayer.
Ela dixo que non.
Iso é verdade? Dixeches que non?
Eu… Non sei.
Non sei.
Eu non quería.
Dixen "ai".
Lembro dicir "ai" de seguido.
Lembro berrarlle a Dean.
Intentei apartar a Liam,
pero creu que lle estaba a tocar a cara e bicoume.
El tamén estaba bébedo.
- Que fai? - Chamar a túa nai.
Legalmente, non podo chamar a policía por un menor
sen avisar antes o seu titor.
Pare.
Non.
Cambiei de opinión.
Botaron o señor Larson.
Por deixarnos marchar do baile.
É o seu chibo expiatorio. Dean é intocábel.
Pasa.
Eh!
Iso era do pai.
Foi a Columbia, a miña vía de escape deste sitio.
É o único que me deixou.
- Queres? - Non.
Cústame respirar.
Dicímosllo?
O que?
- Arthur, déixao estar, si? - Estamos entre amigos.
Hai dous veráns, Dean e Peyton foron á festa de graduación de Kelsey Quick.
Tiñan 16 anos, estaban borrachos, e…
- Pensei que só eran amábeis. - Pero non tal.
Dixeron se queriamos fumar.
Sempre omites esa parte e parece que fun un parvo por ir.
A onde?
Ao bosque, onde Peyton suxeitou a Ben no chan
e Dean lle cagou no peito.
Disque comera un burrito para prepararse.
Vai á merda, Arthur! Es un puto cabrón.
Si. Logo correu até Suburban Square,
comprou follas de afeitar
e cortouse as veas no baño.
Iso é verdade?
É.
Que? Obviamente non cortou suficiente.
Os pais puxérono a facer manualidades.
Por que actúas coma se estiveses cabreado con el?
- Porque o estou. - Por que?
Porque non fixo nada.
Iso ha de ser delito. Guerra biolóxica.
Só quería deixalo pasar.
E agora está ocorrendo outra vez.
E aí estás ti,
deixándolle vía libre para que o faga de novo.
É por miña nai.
Odiaríame.
Xa, iso é o que pensan todos.
Expulsáronme e mamá aínda cre que cago en cores.
Non. Non entendes como é.
Pois non.
Que clase de nai non tapa esas chuchas cun xersei?
Meu amor, mira isto.
Que ben, outro xersei.
E esta para o baile?
- Si? - Non.
- Pero non estabamos de acordo? - Non, nunca.
- Claro que si. - Ai, Luke!
Xa o falaramos. Meu Deus!
Señor. Vale, cal é a seguinte?
A ver, esta é a lista.
- Lista de Festa Nupcial. - Vale.
Non, esa non.
- Non? - Tampouco.
Esa si que non.
- Non che gusta esta? - Si…
A canción gústame, pero o tipo é un pedófilo.
- Pero pódeche gustar a canción. - É que me gusta.
Que é o que non entendes?
O que dis non ten sentido.
- Quítaa. - Non.
Quita a canción…
Luke, quita a puta canción!
Moi ben.
Contenta?
PORCA PUTA
As miñas persoas favoritas.
Dixécheslles que gozaches?
Que bonito. Que cousa máis adorábel.
Mimá, si que tes un bo cu.
Grazas, fago agachamentos.
Para. Para, vamos.
Gústasme cando te enfadas.
Veña, pégame. Ninguén te vai parar. Nunca o fan.
Dálle, carallo!
É todo culpa túa!
Merda.
- Vamos, Dean. Sal de aquí xa, cona. - Vai.
Hostia.
- Rápido, saíde. - Que pasa?
Non sabías que era Hurst. E se te desculpas?
Como fixeches ti, que todo che vai de marabilla agora?
Veña, é mellor que acabar expulsado.
Así pensas entrar en Columbia?
Vale, non me fales nese ton, señorita.
Estaba defendendo a miña amiga.
Xa o sei.
Grazas.
Non quero que me deas as grazas,
quero que actúes coma se tiveses un chisco de dignidade.
Só un chisquiño, así microscópico.
Terás polo menos ese chisquiño, non?
Non te anoxes. Iso foi cousa túa.
Deberías anoxarte contigo.
Puideches acabar con el e non o fixeches
porque estás desesperada por redimirte.
- Falas coma un puto imbécil. - Si, o imbécil son eu.
Non vou acabar con Dean. Isto non funciona así, Arthur.
Desculpácheste con Liam, cago en Cristo.
Desculpácheste co teu puto violador.
En serio, como podes vivir con iso?
Vai á merda.
TifAni, espera.
TifAni, espera. TifAni.
Toma. Es un parvo do carallo.
Ola, ruliña. Só quería desexarche sorte.
Sei que estás nerviosa, pero irá ben.
Mereces pasar páxina.
Quérote. Abur.
Ani, estás lista?
Por aquí.
Se precisas calquera cousa, dime sen problema.
- Listos? - Listos.
Rodando.
Ben, Ani, estás preparada?
Podes falar do que viviches ese tráxico día?
Cando queiras.
Sempre crin que a forma máis vulnerábel de ver a alguén era por detrás.
Podes analizar cada poro, cada pelo…
Están indefensos.
Sempre me pareceu lindo
que o pelo do pescozo de Dean fose loiro
cando o resto era escuro e groso, cando saltou.
Tif!
Veña!
Olivia!
Bule!
Vamos!
Tiña un arma. Vino eu.
- Vale. - Quen ten un móbil?
Un móbil? Vale.
Sen cobertura!
Iso púxote triste.
Que se note.
Ela non o merecía.
As testemuñas afirman que Ben dixo…
Ola, Tif.
Coma se houbese un entendemento.
É certo?
É.
Cal era ese entendemento?
Eu tamén quería vinganza.
El tamén era unha vítima.
Ola, Peyton.
Queres ir ao bosque, tío?
- A fumar un pouco de maría? - Ben.
Ben, síntoo moitísimo…
Ben?
Ben!
Que sentistes cando marchou?
Houbo unha sensación xeral de alivio?
Pois… Nese momento xuntámonos todos
porque sabiamos que había que axudar a Peyton.
Ai, meu Deus.
- Eh. - Non.
Como puido pasar isto?
Hai que saír de aquí.
Onde vas con esa merda?
Hai que saír de aquí.
- Cara a onde? - Os cuartos están arriba.
Subiría el tamén?
Baixamos.
- Vai, vai! - Corre!
Rápido, bule!
Non lle agarraches a porta a Liam.
Tes a oportunidade de te explicar.
Porque non me ía xogar a vida por un dos meus violadores.
Non tiven valor suficiente.
Xesús. Dean!
Dean.
Señoritas.
Velaquí estades.
Arthur.
Beth, sae de aí. Ti gústasme.
Ti, moza covarde.
Sabes que queres.
Tan malo é que quixese facelo?
Por favor.
A súa cara… Parecía tan confuso,
como se apuñalase a persoa equivocada.
Aínda hoxe, ao coller un coitelo, vexo a súa cara.
Xesús, Ani.
Grazas.
Todo vai ir ben.
Fuches moi valente, TifAni.
Non digas iso.
Non podo crer que viñese. Que noxo.
Pódelo crer?
Non me decatara de que fora ao funeral cunha diana nas costas.
A versión de Dean non coincidía de todo coa miña.
Cal era a versión de Dean?
Que non quería ser o meu mozo
tras deitarme con el e cos seus amigos.
Sentíame rexeitada.
Como TifAni tivo relacións con máis dun dos rapaces…
Por iso me vingara planeando un masacre con Ben e Arthur.
Non hai maior perigo que unha muller despeitada.
Acompáñoas ao coche.
Beth?
E como colofón, iámonos matar os tres.
Aínda que só o acabou facendo Ben.
Dean non ía volver a camiñar.
Quen ía chamarlle mentireiro?
É certo?
Non tiña nin idea de que Arthur…
Iso non, o dos rapaces!
Eu non quería.
- Estaba bébeda. Menten. - Xesús, TifAni.
Por iso che dixen que non bebeses!
Chamarei un avogado en canto cheguemos á casa.
Ai, que vai dicir a xente?
Nunca te condenaron por cómplice. Que pasou cos rapaces?
Por que non os denunciaches?
Pensei que non pagaba a pena.
Mamá.
- Mamá… - Non, TifAni.
Non.
Dásme noxo.
Síntoo.
Ti non es a filla que eu criei.
Que sorte ter unha nai que te apoiou.
Non todos a teñen.
Si.
Foi unha sorte.
Son a moza con máis sorte do mundo.
Gustaríache que te apoiase máis?
Gustaríame que non me mirase coma se estivese feita un estropallo.
Queres engadir algo ou seguimos?
- Que carallo? - Ola, Finny.
Non debería estar aquí.
- Sae - Espera.
Finny, por favor. Só cinco minutos.
Que fas? Isto non é o que falaramos.
Ani, espera, non marches. Debería marchar el.
- Finny. - Non te preocupes.
- Ani. - Por favor.
Ani, espera.
Ani, agarda. Non deixes que Dean te bote.
Pensa nas mulleres ás que axudarás contándoo.
Isto é tamén por elas.
Han estar ben.
Miña nai quixo que seguise en Brentley.
Foron dous anos senlleiros.
Todos sobreviviramos a un acontecemento
que moi poucos entendían.
Tíñanse uns aos outros.
Eu estaba soa.
No último ano, fomos de viaxe a Nova York,
onde vivín unha experiencia… particular.
Non preciso impresionalo.
Entón sabes cando chegan as mostras?
- Estás ben? - Si.
Non, teñen que estar para o venres.
Si, o venres. Non o programaras?
Nunca vira unha muller así.
Unha muller que ameazaba a xente por teléfono,
que podía comprar cousas caras,
que se abría paso por Nova York porque semellaba
ter máis sitios importantes onde estar que os demais.
Decidín que tiña que chegar a iso…
Así ninguén me volvería magoar xamais.
Veña, ho.
- Quen quere outra? - Eu, pásame unha.
Unha, dúas, tres, catro máis?
- Si, señor. Grazas. - Veña, rapaces.
Aí está. Díxencho.
- Chegaches. - Si!
Si.
Marchei.
Xa abondou.
É que…
Non me sentín ben.
Estou pensando en escribir algo eu.
Sacarmo de enriba así.
Moi intelixente.
Queres unha copa?
Martini sen xeo, tres olivas, sen vermú.
- Vodka con olivas. Deseguida. - Vale.
Grazas polo teu servizo.
Non te anoxes. Creo que marcho a Londres.
Cres?
Pois sabes que? Estou anoxada. Agora apandas.
Que é iso?
Escribín unha cousa.
Quererano en The Times?
Sabes que me gustaría saber hai 38 anos?
É moito máis fácil estar anoxada co tipo.
O meu mozo do instituto…
era creativo.
Síntoo, LoLo.
Non hai que montar unha escena.
Espero que os teus tipos podrezan no inferno,
pero esa xente que te quere
e che fallou por completo…
Para xa de protexela con esta merda imprecisa
e igual sacas algo de aí.
Por agora, vouche ser moi clara:
unha aproximación á verdade
non pasa o corte nun xornal serio,
así que dálle outra volta.
Escribe coma se non o fosen ler
nin Luke nin os rancios dos teus sogros nin os teus pais.
Así é como se escribe algo que paga a pena ler.
Pero ninguén te obriga a escribilo.
Vai a Londres vivir con Luke.
Pero decide algo.
Decídete.
Eu… Estouno intentando.
Voucho explicar moi clariño.
Só tes que dicir "eu quero facer isto",
non o que queren os demais,
e logo vas e falo.
- E como contes o que che dixen… - Tranquila.
Que pasaron 38 anos desde a miña adolescencia.
Irei por ti e obrigareite a comer hidratos.
Ese día tiven que tomar unha decisión.
Podía culpar o mundo polo que pasou
ou aproveitalo.
Cada desafío, cada pena,
cada traxedia da vida
ofrécenos a oportunidade de facer algo diferente,
algo bo.
Díxencho. É inspirador, non si?
Non escoitei nada.
…ninguén vos pode arrebatar esa decisión.
Mira, podo admitir que mentín cando dixen que estabas implicada.
Era novo e estaba asustado e confundido.
A xente entenderao.
Pero… non sei como carallo explicar o que pasou entre nós.
Teño esposa.
Tres, dous…
Fillas.
Xusto no cero.
Isto acabaría con elas.
Pero comigo daba igual, non?
Só intentaba adiantarme a ti.
Temía que lle contases á policía o daquela noite.
Ademais, eu estaba condenado nisto e ti non.
Estaba moi cabreado contigo.
Sabes cal é a diferenza entre alguén coma ti e alguén coma min, Dean?
Entre min e Arthur?
Eu tamén estaba anoxada, nin te imaxinas canto.
Pero a miña ira é coma o monóxido de carbono.
Non ten olor nin sabor nin cor, e é incribelmente tóxica,
pero só para min.
Eu non descargo a miña puta ira sobre ninguén, agás sobre min mesma.
Eu non quería que pasase así.
Estaba borracho, entendes?
Nin sequera entendía o que estaba facendo.
Tampouco cando chorei?
E cando che supliquei que esperases?
Esperar. Iamos falalo, ir véndoo entre os dous.
Cada vez que empezo a sentirme algo ben comigo mesma
lembro que che supliquei…
e alá vai.
Se falas do desa noite, negareino…
e reafirmarei a acusación de que o planeaches con Ben e Arthur.
Hai moita xente que me vai crer.
De verdade estás intentando ameazarme?
Intento ofrecerche un trato.
Vale?
Ti non falas do que pasou aquela noite.
Eu digo que non estiveches implicada.
Aí está.
Mira, xa sei que daquela era un cabrón,
pero propúxenme compensar aquilo todos os días da miña vida.
Iso… Iso non conta?
Grazas.
Eu tamén era unha vítima…
pero ninguén me tratou como tal.
Así que déixate de caralladas para dar pena.
Sabes cantas veces dixen a palabra "violación" na miña vida?
Xa, eu tamén a odio. Dáme ganas de arrincarme a pel.
Pregúntome se a usaches…
algunha vez.
Creo que non.
Cres que non.
Vou sentar a ver como te retorces
ao incluírela no teu vocabulario.
De acordo.
Vale.
Ti gañas.
Eu…
Eu violeite.
Está?
É un honor coñecelo, en serio.
É unha fonte de inspiración para min.
Vou sentar a ver como te retorces
ao incluírela no teu vocabulario.
De acordo.
Ti gañas.
Eu…
Eu violeite.
Axúdoche?
Adeus, TifAni FaNelli.
Benvida, Ani Harrison.
Este é o teu sitio.
De verdade.
Perdoa, dáme un segundo.
Si, claro.
Moi ben.
Si, grazas.
Ai, que ben!
- Agora falamos. - Claro.
Ei.
Podemos falar?
Sairá en The New York Times?
Si.
Como non mo contaches?
Laméntoo.
Supoño que non entendo. É que…
Sempre pensei que xa pasaras páxina.
Admirábate por iso. Pensaba que eras tan forte…
Tan forte que salto a parte na que isto me fai dano?
Até que non o faga serei unha fraude.
Pero non o podes facer en privado?
Tes que revelarlle os detalles a todo o mundo?
Eses rapaces ían por aí burlándose da forma do pelo do meu pube.
Burlábanse dos ruídos que fixen.
- Os detalles son importantes para min. - Están mortos.
E un nunha cadeira. Non pagaron polos seus erros?
- Erros? - Cagárona. Niso coincidimos.
Non, unha cagada é coller o coche dos teus pais sen permiso
e facerlle un rascazo.
Non se pode sequera comparar co que me fixeron.
Ani, é a nosa puta cea de ensaio.
Como estamos a falar disto?
Señor. Antes eras tan diferente. Eras moi divertida.
- Divertida? - Si, divertida.
Divertiámonos xuntos. Estraño iso.
Non sei se son divertida.
Non sei que parte son eu…
e que parte a que inventei para gustarlle á xente.
Antes estaba tan orgullosa diso que…
Pensaba que era un camaleón e máis lista ca ninguén.
Son tan lista que non sei nada de min mesma.
Ei, eu non creo iso.
Volverá a ser coma antes. Para.
Todo será como antes.
Eu quérote, ti quéresme. Podemos arranxar isto.
Non.
Lembras cando dixeches que te sentías coma un cadro
que eu tiña que marcar?
Quérote de verdade…
pero estívente utilizando.
Estou resentida contigo.
E… non é xusto.
Ti non fuches o que me fixo dano, pero págoo contigo.
- Nunca o sentín así. - Porque son unha boneca.
Dáme corda e direiche xusto o que queres oír.
Mentinme a min mesma unha e outra vez.
Estou ben.
Non estou doída.
E iso fixo que a ira fose crecendo dentro de min.
Si, debín afrontar isto hai moito.
Pero creo que debo facelo agora
sen preocuparme do que pensaredes ti ou os demais.
De verdade está pasando isto?
Como dixo LoLo,
unha aproximación á verdade non pasa o corte.
Iso era o que tiña con Luke.
Odio facerlle dano,
pero o meu sitio está aquí.
Isto é o que sempre quixen.
Mentiría se dixese que non sufría
un leve caso de síndrome do membro pantasma.
Pero se cadra as cousas vanme mellor sen isto.
"Se vas ler algo hoxe,
que sexa o artigo de Ani FaNelli en New York Times Magazine.
Mandéillelo a todas as mulleres que coñezo e ti tamén deberías!"
Oh, Dean Barton está fodido!
Mimá.
- Érguete. - Xa.
Es viral!
- Xesús. - Agarda, tes zume de laranxa natural?
Si, teño Sunny D na porta da neveira.
Que graciosa a escritora.
EU TAMÉN FUN UNHA VÍTIMA
Mira para aquí!
- Mira isto! - Saes xenial.
Que orgullosa estou de ti.
Acabo de ler o teu artigo e estou profundamente aflixida.
Grazas por contalo.
De alguén que sempre sentiu que ninguén a ía escoitar.
Chorei lendo o teu artigo.
Grazas por compartilo co mundo.
A min tamén me agrediu un mozo que consideraba amigo meu.
A túa historia dáme esperanzas de poder contar a miña algún día.
A min violáronme mentres estaba inconsciente.
A parte de cando volviches en ti
afectoume moitísimo.
Eu nunca o contei,
nin ao meu marido.
A SABEDORÍA E O COÑECEMENTO SERÁN A ESTABILIDADE DOS TEUS DÍAS
Cando sentei a escribir este artigo, a miña meta era limpar a miña reputación,
quizais facerllas pagar a quen me magoou.
Pero converteuse en moito máis ca iso.
- Ani. Un pracer. - En algo que vai máis alá de min.
Igualmente. Grazas.
Lin o teu artigo de opinión…
Ten que ver coa importancia de falar libremente
mesmo cando nos queren silenciar
para sermos o tipo de muller que admirariamos de novas.
Hai mulleres que me din que nunca o contaron,
que levaron esa carga tan horríbel
soas durante 38 anos.
Eu só espero que ninguén teña que volver facer algo así.
Espero que a xente sinta o deber de contalo,
de falar do que lle pasou,
que a xente saiba que non hai nada do que se avergonzar.
Vaia.
Ani, moitas grazas por vires.
- Nada. - Moi inspirador.
Grazas.
TifAni FaNelli, verdade?
Si.
Sarah Gardener. Escribo en Bloomberg.
Vale.
Levo a parte de control de armas.
Cubrín boa parte da carreira de Dean Barton.
Axudou a moita xente nestes anos.
A ver ti mentres che dure o conto.
Encantada.
Desculpa. Síntoo, non…
Quero estar en contacto. Como te chamabas?
- Sarah Ga… - Deixa.
Lembrareite como a muller á que mandei á merda na Quinta Avenida.
Hai que pulilo un pouco, FaNelli, pero como presta, carallo.
NETFLIX PRESENTA
SE TI OU ALGUÉN QUE COÑEZAS EXPERIMENTOU VIOLENCIA SEXUAL
OU TEN PROBLEMAS DE SAÚDE MENTAL,
HAI RECURSOS Á TÚA DISPOSICIÓN EN WANNATALKABOUTIT.COM
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso