Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mamy rok 2015,
a ludzie nadal uważają małżeństwo za szczyt kobiecych marzeń.
Ale ja nie wpadłam w tę pułapkę.
Ludzie chcą czuć, że trzymają nóż.
Sama w nią wskoczyłam.
Większość szefów kuchni woli…
Noże nie wzbudzają we mnie emocji, no ale cóż, ślub już za półtora miesiąca.
- Czyli jest ostrzejszy? - Jeszcze jak.
Nie jest tani, ale ma ostrze z najwyższej półki.
Nie możemy wkroczyć w małżeństwo bez noży z najwyższej półki.
Warto wybrać nóż, który leży wygodnie w dłoni.
A ten marki Zwilling?
Ogarnij się.
- Jest cięższy. - Narzeczona ma dobre wyczucie.
Jest pani filigranową kobietą. Miyabi może być łatwiejszy w obsłudze.
Sześć lat bez lunchów, by ten śmieszek nazywał mnie filigranową.
Tak określają niskie i otyłe kobiety.
Coś o tym wiem, bo taką byłam.
- Napisz mamie, że potwierdzili datę. - Dobrze.
Luke Harrison IV. Grał w pierwszej lidze lacrosse.
Kitesurfing na Nantucket i narty w Vail, bo nowobogaccy zepsuli Aspen.
Mówi do mnie „mała”, mając najlepsze intencje.
Chodź, mała.
Miał poślubić jakąś blondynę o skandynawskim pochodzeniu
z ciężkim do określenia płci imieniem, jak Landry albo Devon,
która od razu wzięłaby mnie za wyłudzacza.
Co powiesz na pizzę?
Kim jesteś i co zrobiłaś z moją narzeczoną?
Nie mam bogatej rodziny, ale posiadam coś, czego nie kupią żadne pieniądze:
zacięcie.
W świecie Luke’a sprawa jest prosta.
Kochaj pracę, nienawidź dzieci, nawet tych ładnych,
miej straszne tajemnice i bądź wdzięczna za to,
że Luke zna je wszystkie i nadal mnie kocha.
Mama pyta, czy zaproszenia poszły.
Muszę zatwierdzić czcionkę.
- Czcionkę? - Tak.
- „Gdy Ani zatwierdzi czcionkę”. - Dziękuję.
Pisze, że robi się to sześć tygodni przed ślubem.
- Jezu, zostało tylko tyle? - Tak.
Faktycznie.
Można?
- Proszę spakować na wynos. - Jasne.
Idę do toalety.
Kiedyś zostałam nazwana zwierzęciem. Jeden zły ruch i Luke też to dostrzeże.
Można zabrać.
Dziękuję.
Co się stało?
Kelnerka oblała pizzę i moją sukienkę.
O nie.
Wszystko będzie dobrze, mała.
Pomogę ci.
Kocham cię.
O Boże.
- Jestem pełna. - Prawie niczego nie zjadłaś.
Dobra, może i mam przed nim tajemnice,
ale przy nikim innym nie byłam tak bezpieczna.
Szacun za węglowodany.
Pot ma się lać strumieniami!
Dodatkowe dziesięć sekund zawsze jest możliwe.
Za 19 minut? Niektórzy muszą dotrzeć do pracy.
- Ja nie, ale niektórzy tak. - Nie mogę się dziś spóźnić.
- Masz spotkanie z tym reżyserem? - Tak.
Nie spóźnisz się na mojej warcie.
Nell Rutherford dbała o mnie od pierwszego roku studiów.
Wiem, metro to zło.
- Boże, naprawdę go nie cierpię. - Bez obaw, jestem z tobą.
Naturalna blondynka, fundusz powierniczy. Ja walczyłam o wsparcie finansowe.
Obie tego nienawidzimy.
- W weekend wpada twoja mama, tak? - Owszem.
Była trzy razy w odzieżowym po ciuchy na moje przymierzanie sukni,
które odbędzie się w Saks Fifth Avenue na tej słynnej Piątej Alei.
Co jest przeciwieństwem legendy?
Ta czcionka będzie najlepsza.
Co? Only You Pro?
Wybrałabyś ją?
Nie wyjdę za mąż, póki prezydentem nie będzie kobieta.
Czyli wkrótce się okaże.
Boję się, że popełniam błąd.
Ze ślubem?
Nie. Only You Pro jest dla puszczalskich zdzir,
które nie umieją podać razem solniczki i pieprzniczki.
Nie ma czegoś takiego jak puszczalska czcionka.
Nie mogę oddychać.
Boże.
- Spokojnie. - O Boże.
To normalne. Ciągle tak się dzieje.
Spodziewamy się opóźnień ze względu na wzmożony ruch przed nami.
Dziękujemy za cierpliwość.
Wszystko w porządku? I po strachu.
- Następny przystanek… - Jedziemy dalej.
Dobry Boże.
Eleanor Whitman z Atlantica.
Ma wynurzyć nas z oparów seksualizacji.
Jak minął ci weekend?
Jak maraton po Williams-Sonoma.
- Williams-Sonoma? - Tak.
Spróbuj się zapisać w Scully & Scully.
- Rodzina Luke’a się ucieszy. - Kurwa, a co to jest Scully & Scully?
- Uwielbiają Scully & Scully. - Brałam od nich kinkiety do sypialni.
Eleanor zgarnia poważne tematy.
Luka płacowa, sytuacja kobiet w Afganistanie.
A ja działam w równie ważnej sferze.
Pani głos, panno FaNelli,
nie ma sobie równych.
Aż opadła mi szczęka.
Dzięki temu zarabiamy.
Widać nie ma nic ważniejszego od zaspokajania facetów.
Według badania z American Journal of Public Health
w zeszłym roku 30% ofiar napaści na tle seksualnym
zapłaciło 940 dolarów za zestawy do ustalania gwałtu.
I po wypłacie.
„Prawdziwa cena napaści na tle seksualnym” nada się na nagłówek?
Lawendowy. Okropne.
A może „Kiedy bycie zgwałconą kosztuje więcej niż czynsz”?
Trafimy do The Today Show.
Panno FaNelli, czekam na coś puszczalskiego.
No dobrze.
Puszczalskiego…
Nowe badanie opublikowane w Journal of Kinesiology
zaleca sportowcom oddychanie przez nos.
Mają tak robić czołowi zawodnicy.
No to lecimy:
„Olimpijski lodzik w pięć tygodni.
Oddychaj jak sportowiec.
Wytrzymaj dłużej i bierz głębiej niż jego była”.
Podwójnie pozamiatane.
Szkic do końca tygodnia.
Dziękuję wszystkim.
Zapraszam ze mną.
To ty trafisz do stopki w New York Times Magazine.
Pode mną, ale to lepszy prezent ślubny niż małe AGD.
Jestem tak blisko zostania Ani Harrison, która będzie starszym redaktorem w NYTM.
Kimś szanowanym.
Rezygnowanie z lunchu pozwala mi tymczasowo anektować biuro Eleanor.
Pewnego dnia będę miała narożne biuro
z własną kolekcją brzydkich nagród o dość fallicznych kształtach.
A na razie udaję, że jestem ważna.
Pierścionek należał do matki Luke’a. Przepraszam, „babuni”.
Powiedział, że mogę go umieścić na diamentowej obrączce, bo to modne.
I dlatego tego nie zrobię.
Chcę wysłać jasny komunikat.
To pamiątka rodzinna.
Nie tylko mamy pieniądze, ale też je odziedziczyliśmy.
Próbujcie do woli.
Cześć. Miło znów cię widzieć.
Wybacz, że ściągałam cię do Midtown.
Dziękuję, Katie. Przypomnij Benjaminowi o grafice do tekstu o luce płacowej.
Którego tekstu?
Tego, który zmyśliłam, by zrobić na nim wrażenie.
Penelope ci powie.
- Usiądź. - Dziękuję, że znalazłaś czas.
Wiem, że na razie nie chcesz wystąpić w dokumencie.
Ale sporo się zmieniło od naszej ostatniej rozmowy.
Twój dawny kolega z klasy, Dean Barton, zgodził się na wywiad.
Nie pękaj, FaNelli.
To zrozumiałe. W końcu promuje nową książkę.
- Widziałaś jego przemowę przed Kongresem? - Jakieś 200 razy.
Nie.
Chodzi o lepszy nadzór nad dostępem do broni w Pensylwanii.
Pierścionek. Pokaż mu go.
Obawiam się, że tego lata skupiałam się na przygotowaniach do ślubu
i naszym wsparciu dla kampanii Hillary.
Wiem, że musi być ciężko, gdy ktoś po tylu latach o to wypytuje.
O największą strzelaninę w prywatnej szkole.
Ludzi nadal interesuje ta sprawa, bo nie odpowiedziałaś na wiele pytań.
Chcą wiedzieć, czy byłaś bohaterką, czy wspólniczką.
- To mnie nie dotyczyło. - To skąd słowa Deana?
- Nie wiem. - Nie chcesz się bronić?
Panno FaNelli? Ładnie się pani rozgościła.
Gdy wrócę, chcę mieć trzy nagłówki do artykułu o zgrywaniu orgazmu.
- Lolo Vincent, naczelna gazety. - Aaron Wickersham, niezależny reżyser.
Widziałam pański film krótkometrażowy na festiwalu w Toronto.
Jest pan naszym grudniowym ciachem?
Pracuję nad dokumentem o szkolnych strzelaninach.
- Chciałem porozmawiać… - Nie mów tego.
…z TifAni.
Nie spamiętam tego imienia.
Ani jest bardziej zwięzłe.
Przez ostatni rok analizowaliśmy incydent w twoim liceum.
Nie chcę sprawić ci przykrości,
ale napotkaliśmy na inną wersję wydarzeń niż twoja.
Przysięgam, że zależy mi tylko na prawdzie.
- Nasza współpraca ci nie zaszkodzi. - O ile dostarczę ci sensację.
Przykro mi, ale nie jesteś w stanie mi tego obiecać.
A co, jeśli powiem, że ci wierzę?
Dziękuję.
DEAN BARTON – OBRAZY
BARTON ZARZUCA FANELLI WSPÓŁUDZIAŁ W STRZELANINIE
DEAN BARTON – O AUTORZE
BIOGRAFIA – AUTOR – AKTYWISTA
HISTORIA
OCALAŁY ZE STRZELANINY W BRENTLEY W 1999 ROKU
Wygląda jak zamek, TifAni.
Myślałam, że po Main Line jeżdżą lepsze bryki.
To raj dla snobów.
Mamo.
Każdy uczeń, który otrzymał stypendium w ramach zajęć z pisania…
Dostał się na topowy uniwersytet.
Wiem, że się powtarzam, ale na studiach poznaje się ludzi,
którzy na długo zagoszczą w twoim życiu.
- Tacy faceci omijają szkoły publiczne. - Spoko, mamo.
To dla ciebie nowy początek.
Pa!
- Już jesteś najładniejsza w szkole. - Mamo!
Pierwsze kilka tygodni w Brentley spędziłam na obserwacji różnych ekip.
Były tam popularne dzieciaki…
- Siema. - Cześć.
…mądre dzieciaki i cała reszta.
I fajny nauczyciel, który dostrzegł mój talent.
„Holden to narrator niewiarygodny. Nie można brać za pewnik, że mówi prawdę”.
To fragment wspaniałego eseju autorstwa TifAni FaNelli.
Witamy w Brentley. Gratuluję.
Nasz skryty geniusz
Przestań.
Dzięki.
A co mieli tam wszyscy oprócz mnie?
Pochodzenie.
Hilary!
- Dean. - Weź mi żelki.
Bez obaw, pomogę.
Nie używaj tacy.
Dzięki.
No spoko.
Usiądź z nami.
- Liam. - Peyton, weź to.
Cześć, kochana.
Jak leci, TifAni?
- No masz, już ją zaklepał. - Pokazałem jej drogę do klasy, debilu.
- Ile ci wiszę, Finny? - Finny?
Tif-Finny.
Nie trzeba.
Tylko Dean prosiłby o lunch dziewczynę z socjalem.
To stypendium z pisania.
- Dostępne tylko dla ubogich uczniów. - Liv.
Jesteś prapraprawnuczką Johna D. Rockefellera,
a napisałaś gorszy esej o Salingerze niż…
Olivia musiała zmienić nazwisko z Rockefeller na Kaplan
z obawy o porwanie.
- Całe życie pod górkę. - Jezu.
Finny, uważaj na tego dziwaka.
Udław się tymi żelkami, Dean. Dupek z ciebie.
…trudniejszy dostęp uważają za próby całkowitej delegalizacji.
Też byłem kimś takim, Rachel, ale zrozumiałem,
że ta ustawa nie zagroziłaby gwarantowanym konstytucyjnie prawom.
Wtedy broń, która przerwała mój rdzeń kręgowy,
byłaby zarejestrowana i przechowywana poza zasięgiem niezrównoważonych osób…
Czemu to oglądamy?
- Bardzo ci dziękujemy za… - Znowu odezwał się ten reżyser.
Czego chciał?
Dean udzieli mu wywiadu.
Super.
To próba zaangażowania cię w to.
To ty nigdy nie udzieliłaś wywiadu. Dlatego cię potrzebuje.
Zrób to, jeśli chcesz.
Ale nie musisz się bronić przy mnie. Ani przy każdym, kto cię zna.
A zdanie reszty olej.
Łatwo ci mówić, gdy każdy cię kocha.
- Gotowa na dobre wieści? - Tak.
Mamy oboje skorzystać na Londynie.
Firma Luke’a oferuje mu w chuj kasy za przeprowadzkę do Londynu,
gdzie zostanę maszynką do rodzenia.
Szósty najlepszy program w dziedzinie sztuk pięknych.
Daj spokój.
To programy dla białych dziewczyn, które nie zarabiają z pisania.
- Nie cieszy cię to? - Po prostu…
Lolo mówiła, że kończy analizować swoją umowę z New York Times Magazine.
Wybacz, ale ile razy już to słyszałaś?
Bez oferty nie ma o czym gadać, a w Londynie oferta już czeka.
To dla ciebie prawdziwa szansa.
- Dobrze, przemyślę to. - W porządku.
Lecę biegać.
To może być nowy początek.
WITAMY NA DYSKOTECE W BRENTLEY JESIEŃ 1999
- Dasz radę, stary. - Pewnie. Patrzcie.
O Boże.
Liam odwala jakiś taniec godowy.
Ale z niego ciacho.
- Ruszaj nogami! - Peyton, patrz na to!
- Co jest, kurwa? - Luzuj.
Nie zbliżaj się do mnie, zjebie.
- Spokojnie. - Chujek.
- Daj spokój. - Zabiję go.
Ale przystojniak!
Arthur, chyba jestem w ciąży.
Wasze dzieci będą potrzebować nauczyciela.
Dlaczego mam wrażenie, że nabroiłeś?
- Obiecałeś, że nie narobisz ryżu. - Obietnice trzeba łamać, mon chéri.
Ma piersiówkę. Chodźmy.
Arthur. Przestań.
Zapraszam ze mną.
Chodź ze mną.
Hilary!
Chodźcie! Nie zatrzymujcie się.
Dziewczyny, jeśli opuścicie teren szkoły, zadzwonię do waszych rodziców.
Moja mama wie, że idę do Deana. Przyjaźni się z panią Barton.
- A Tiff kima u nas. - Proszę zadzwonić do mamy Hilary.
Właśnie, niech pan do niej dzwoni.
No, jestem.
Szybko!
Cześć!
- Czołem, panie Larson! - Nie rób tego!
Zadzwoni do mojej mamy.
Zarąbista nuta!
Pasują jej odkryte plecy.
Mogłaby włożyć wszystko.
Mimo zmniejszenia piersi nadal ma szerokie plecy.
Wyjdź za mnie.
A może pasek?
Trzeba dodać ozdoby, bo wygląda zbyt zwyczajnie.
Wystarczyło poczekać pięć sekund i nie musiałabyś zjechać mojej sukni.
Nic takiego nie zrobiłam. Słyszałaś, bym tak mówiła?
- Chcesz, by pięknie wyglądała. - Nell to rozumie.
Oglądałam niedawno Salon sukien ślubnych.
Była tam taka dziewczyna.
Miała tiulową suknię księżniczki, którą można było spinać i rozpinać.
Kate Middleton nie miała takiej na swoim ślubie.
Wychodzące za mąż dzieci z Ohio też nie powinny.
Dziękuję.
No, była w szóstym miesiącu.
Choć bardziej pasowałoby mi coś w stylu bolerino.
Bolero.
Napij się jeszcze.
Ani.
Wybacz tę radość z najważniejszego dnia twojego życia.
- Zajrzę na wyprzedaże. - Nie może pani wynieść stąd alkoholu.
Nie zabijaj mnie, ale trochę się z nią zgadzam.
Jesteś seksowniejsza niż to wdzianko.
To spadkobiercy wielorybniczej elity.
Nie chcę narobić Luke’owi wstydu w cekinowej sukience syrenki.
Narobić wstydu Luke’owi? Weź, bo się porzygam.
Mam ślub za pięć tygodni. Dlaczego teraz mówisz, że to zła suknia?
Nie jest zła. Jak nic w tobie.
Wyluzuj trochę.
To niemożliwe przy matronie stulecia.
Nie obraża się mamy.
Pasuje ci ta fryzura.
Lepszy taki przedziałek niż poprzednie wymysły.
To ten reżyser. Aaron.
Niech się nagra.
Myślałam, że mu odmówiłaś. Dlaczego dzwoni?
Bo odmówiłam.
Ale chciałam wiedzieć,
kiedy chciałby zrobić ten wywiad, gdybym zmieniła zdanie.
Posrało cię?
- Ani. - Ale to pozytywne posranie?
Kochana, w końcu powiesz wszystkim, jakim świętoszkowatym dupkiem jest Barton.
Posrane jak miesiąc bez nabiału. Jak po jednym podtarciu.
No nie wiem. Nie jestem na to gotowa.
A czego potrzeba?
Dean wygłasza przemówienia w Kongresie,
a ja mam na poniedziałek tekst o obrzezanych penisach.
Według ekspertów są bardziej wrażliwe na podrażnienia.
Nikt mi wtedy nie uwierzył, bo byłam biedną myszką.
Jeśli mam to zrobić, muszę się zabunkrować.
Muszę powiedzieć, że pracuję w New York Timesie,
mieszkam w luksusach w Tribece i nazywam się Ani Harrison,
bo mój mąż to kapitan lacrosse z Nantucket.
Wtedy zapytam, jak ktoś może wierzyć Deanowi,
wycierając pojedynczą łzę tą konkretną dłonią.
Cztery na pięć.
Ale nie musisz się tym uwiarygadniać.
Ty może nie.
Ale ja już tak.
Ja już tak.
Boże, co za ludzie tu pracują.
Przecież to zwykła sprzedaż detaliczna.
- Idę zadzwonić. - Jasne.
- Pani nie musi. - Dziękuję.
To przez ten pierścionek.
Cześć, Ani. Dzięki za telefon. Źle się czułem po rozmowie w biurze.
Nowy dyrektor pozwolił na zdjęcia na kampusie w drugim tygodniu września.
Daj znać do końca tygodnia.
- Jest cudowna, Spencer. - Oddzwoń.
Przepraszam. Wygląda pani jak moja córka.
Ludzie często mnie z kimś mylą.
Skoro już panią mam…
Ta.
Ma pani oko.
Aaron? Gdy wracam do domu, w grę wchodzi tylko Ritz-Carlton.
Świetnie.
ZA 30 DNI TEN BRZYDKI OGR ZOSTANIE MOIM MĘŻEM!
NIE ŻEŃ SIĘ Z TĄ PSYCHICZNĄ DZIWKĄ
MÓJ BRATANEK LIAM ROSS SKOŃCZYŁBY DZIŚ 32 LATA.
Rzucam!
Walimy shoty!
Dawajcie!
Zdrówko!
- Ja też poproszę. - Dobra, dawajcie!
- Hilary, twoja mama. - O kurwa, jest tu moja mama!
- Tif, idziesz? - Zapomnij. Przykro mi!
Tif!
Nie puści mnie.
Finny, pij!
No dalej! Mój dom, moje zasady.
Ani?
USUŃ POST
Pieprzone regulacje.
Według najnowszych zasad „cipka” odpada, a „wagina” może być.
W porządku.
Ale ty nie musisz o tym wiedzieć, bo już tu nie pracujesz.
- Przechodzimy do New York Timesa. - Zajebiście!
Dziękuję.
Rezerwacja dla czterech osób. Na nazwisko Harrison, godzina 20.
- Jesteś w dobrym nastroju. - Mam dobre wieści.
- Jedna osoba jest przy barze. - Powiem ci później.
Proszę i dziękuję.
To ona. Jego żona.
- Whitney. - Luke! Cześć.
- Miło cię widzieć. - Andrew spóźni się parę minut.
- Ani, moja narzeczona. - Whitney.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Wybaczcie, ale musiałam opiekować się 16-miesięcznym dzieckiem.
Szesnastomiesięcznym?
Wyglądasz wspaniale.
Jestem „zaklinaczką żon”.
Masz zdjęcia?
A to proste: wystarczy udawać, że wynalazły macierzyństwo.
Przewiń w prawo.
W piekle jest miejsce dla kobiet, dla których jedna fota dziecka to za mało.
- O Boże. Spójrz, jaki uroczy maluch. - Pewnie. Poproszę piwo.
To twój mąż?
O ile mi wiadomo.
Wybaczcie. Brak miejsc na całej Piątej.
- Oto i on. - Luke. Miło cię widzieć.
- Ciebie również. - Kochanie.
To Ani.
Miło cię poznać. Andrew.
Panie Larson, to ja.
TifAni.
TifAni?
„Panie Larson”?
- Był twoim nauczycielem? - TifAni.
Nie poznałem cię. Wyglądasz…
Jakby nigdy do tego nie doszło.
Stolik gotowy.
Chwila. Zmieniłaś nazwisko czy jak?
Nie, to TifAni. Uczyłem ją przed akcją w Brentley.
- O Boże, tak mi przykro. - Rany.
- Z powodu wszystkiego. - Spoko.
- Z powodu tego, co cię spotkało. - Rozumiem.
- Luke, zrób coś. - Naprawdę mi przykro.
Jeśli to jakieś pocieszenie,
to dzięki tobie mój mąż zajął się pochodnymi instrumentami kredytowymi.
- Nikt nie pisał tak świetnie jak TifAni. - To starszy redaktor w Women’s Bible.
- Women’s Bible? - Tak.
- Fantastycznie. - Dzięki.
Ukrywałam tę gazetę przed mamą.
„Przeszłość nie umiera. Nie jest nawet przeszłością”.
Za słowa Konfucjusza.
Faulknera.
- Zdrówko. - Na zdrowie.
No to mów, Ani.
Co sądzisz o tym reżyserze w rurkach?
- Weźmiesz udział? - Ciebie też dopadli?
Powiedz, że ty też.
Tak.
Prawda za długo była ukryta.
Wyszło to w idealnym czasie. Po ślubie możemy przenieść się do Londynu.
Do Londynu?
Tak. Luke dostał propozycję zostania szefem BlackRock w Europie.
- Gratulacje, Luke. - Dziękuję.
- Super. - Jeszcze to dogrywamy.
Będziesz mogła pracować zdalnie?
Tak się składa,
że właśnie dostałam się na Goldsmiths przy Uniwersytecie Londyńskim.
By nauczać?
Starczy, panie Larson.
Czasem czuję się jak nakręcana lalka.
Przekręć kluczyk, a powiem ci, co chcesz usłyszeć.
Mimo że mógł to łatwo zrobić,
pan Larson nigdy nie wywołał u mnie poczucia wstydu.
Poszli na Siódmą łapać taksówkę.
- Mogę ci o czymś powiedzieć? - Pewnie.
New York Times zaoferował mi dziś pracę.
Gratuluję.
Nie miałem z tym niczego wspólnego, ale pękam z dumy.
Dzięki.
A co z Londynem i sztukami pięknymi?
Coś wymyślę.
Z doświadczenia wiem, że takich rzeczy nie da się pogodzić.
- Super, że udzielisz wywiadu. - Dla przeciwwagi z Lukiem.
Nie ufa reżyserowi w rurkach.
Godzisz ich jakoś?
- Mogę już nazwać cię draniem? - Powinnaś robić, co tylko chcesz.
Miło było cię spotkać.
Kolego, włączyłeś klimę?
Zaraz powinna zadziałać.
Mówiłaś poważnie na temat Londynu?
Czasem czuję się jak nowy argument za tym, że poradziłaś sobie w życiu.
Nie mam w dupie twojej kariery, bo zarabiam więcej.
Wiesz o tym, prawda?
Jesteś utalentowana i pełna pomysłów. Za to cię kocham.
Chcę lecieć do Londynu także dlatego, że tutaj się marnujesz.
Ostatnie dziewięć lat mojej kariery to sposoby na obsługiwanie fiuta.
Nie dostałabym oferty od New York Timesa gdyby nie Lolo.
Dostałaś ją?
Tak.
Jaką?
Naprawdę?
- Tak. - To nawet nie 10% więcej.
Kasa nie jest tu najważniejsza.
Ta kwota oznacza, że cię nie cenią.
To nic osobistego. W tej branży nie ma już kokosów.
No właśnie.
Zrób magisterkę w Londynie. Napisz książkę.
Stwórz coś swojego. Swój kapitał.
Nie chcesz być znana za coś własnego, a nie za sprawą dawnej tragedii?
Nie.
Chcę, by ludzie zapamiętali, co naprawdę mnie spotkało.
Chcę odzyskać dobre imię. Tylko o tym myślę.
Długo myślałaś o tym filmie i nie mówię, żebyś tego nie robiła,
ale Dean potrafił wziąć tę tragedię i przekuć ją w coś dobrego.
Ludzie szanują go za to.
Rozumiesz, tak?
Tak.
Specjalistka od lodzików kontra uznany aktywista.
No tak, oczywiście.
Gdybym tylko mogła rozpisywać się o ważnych ideach i problemach,
aby zyskać nieco blasku i uznania,
to może byłabym ceniona tak samo jak Dean.
Gdybym tylko mogła pracować w tym tajnym miejscu.
Nie mogę z tobą gadać, gdy tak cię nosi.
Ale tu gorąco!
Dojdę do domu pieszo.
Może pan jechać?
Kurwa, Peyton.
Kurwa, nadal się nie odkleiłeś?
Spierdalaj, Liam.
Potem się zgadamy.
Kurwa, co jest?
Nie mogę na to patrzeć.
- Niech ktoś coś zrobi. - No to dajesz.
- Zaliczyła zgon. - Peyton.
Ja pierdolę.
Kurwa.
Zajmij się swoją panną, Liam.
Pomogę ci.
- Dean, potrzebuję wody. - Chyba powinnaś się kimnąć.
Bardzo chce mi się pić.
Przestań!
Poczekaj! Przestań!
Nie rób tego!
Dean, proszę, przestań.
Poczekaj! Nie!
Błagam!
Proszę, przestań!
Kurwa!
Ja pierdolę.
Finny!
Cholera.
Finny.
Wypierdalaj stąd, wariatko!
Gorąco jak w piekarniku! Co za gówno!
Co ty odpierdalasz? Won, psycholko!
- Zabierz ją! - Chodź.
Wypierdalaj z łapskami!
Pierdol się!
Nie waż się mnie tknąć!
Pojebało cię i tyle.
Przepraszam.
Jak dostać się stąd do Brentley?
TifAni?
Co się stało?
Powiedz, co się stało.
Może pan wejść.
Trochę za duże, ale czyste.
Proszę, pozwól, żebym zawiózł cię do szpitala.
- Dzwonię do twojej mamy. - Nie.
Nie możesz tu zostać.
To nie jest…
Mogę mieć problemy.
Dzięki.
Dean prosi o spotkanie.
Nie ma mowy.
- Posłuchaj. - Nie.
Wycofa oskarżenia o twoim współudziale. To przywróci ci dobre imię.
Chce spotkać się przed kamerami i przeprosić.
Nie cierpię twojego delikatnego głosu.
Wybacz.
Dlaczego?
Nie wiesz, o co może chodzić?
Ja pierdolę, skróć jego cierpienia.
Pewnie o zbiorowy gwałt.
I proszę. Powiedziałam to. Nie ma już odwrotu.
Z moich informacji wynikało, że brałaś udział w tamtym zdarzeniu.
Przykro mi. Aż mi niedobrze.
Może i brałam, ale nie dobrowolnie.
TifAni… To znaczy Ani.
Jeśli się zgodzisz, mogę ogarnąć dodatkowy dzień.
Spotkacie się, gdy wyrazisz zgodę. To ty o tym zdecydujesz.
Po co te wszystkie przygotowania, skoro nie walczysz?
Dobrze.
Twoje bezpieczeństwo to nasz priorytet. Nie chcemy, byś znów coś przeżyła.
Jako ofiara możesz dostać kogoś do pomocy. Wybacz. Wolisz „ocalała”?
To teraz ważne.
„Ocalała”? Obrzydliwe.
Czyli „ofiara”?
Tak.
Ofiara.
Zdecydowanie ta opcja.
Mniej dębinowe. Nie cierpię dębu.
Wiedziałam, że nie byłam adoptowana.
Wiecie, że mówi się „brusketta”, a nie „bruszczetta”?
Wiem od TifAni. Mieszkała kiedyś z Nell w Rzymie.
Uśmiech, FaNelli.
To musiało być dla was wspaniałe przeżycie.
Uwielbiam Włochy.
To krótki lot z Londynu.
O niczym nie wiem. Zdecydowaliście w tej sprawie?
Nie, jeszcze nie.
Przepraszam. Musiałam źle zrozumieć.
Zaraz wrócę.
Jak miło. Zdrówko.
Poprosiliśmy Deana Bartona o komentarz.
Z każdym dniem, gdy Kongres zawodzi w stworzeniu ujednoliconej weryfikacji,
kolejny uczeń ryzykuje życiem, próbując zadbać o swoją edukację.
- Nie można ich zaniedbywać. - Co robisz?
- To powinność. - Martwiłam się.
Dlaczego?
Moja bambina.
- Przeraża mnie spotkanie z Deanem. - Rozumiem.
A jeśli nie będę mogła być zła, bo będzie na wózku?
Nie chcę mu współczuć. Łatwiej jest go nienawidzić.
Proponuję zmyć się stąd i upodlić w barze.
Spokojnie. Zdemaskujesz go jako zboczeńca.
Kto inny oferuje takie usługi?
Gdzie nasza panna młoda?
Chryste, jak mam to wytrzymać?
Oto i ona. Nareszcie.
Czołem, moja damo.
Hallsy to kiepsko zachowana ciotka Luke’a,
która przestała być damą 20 tenisistów temu.
Co ludzie mają do dębowego posmaku?
Mam maślane chardonnay.
Jedyne, za co lubię Kalifornię.
I nie usadź mnie czasem obok Gilmartinów.
- Co znowu zrobiłaś? - Nic! Chodzą nabzdyczeni przez nowy park.
- Bez urazy. - To spory hałas.
- Zastosują systemy dźwiękoszczelne. - Jaki park potrzebuje czegoś takiego?
Taki ze strzelnicą, Dina.
Właściciele broni chcą się stosownie realizować.
Jako kobieta realizuję się, strzelając, zamiast narzekać na każdą pierdołę.
Idę do środka. Przynieść komuś wodę?
Poproszę. Bez lodu.
Bez obaw. Nie usadzę cię przy Gilmartinach.
Będziesz siedzieć przy 12.
Z resztą starych kuguarzyc.
- TifAni. - O rety.
Boże.
Kurwa.
Po prostu jest…
bardzo zmęczona.
To był ciężki tydzień.
Ani!
Poczekaj!
Cholera jasna!
Poczekaj!
Cholera.
Podoba ci się twoje życie?
Tak. Stworzyłam sobie całkiem niezłe życie.
Ile zarabiasz rocznie?
Co?
Ile zarabiasz rocznie, kochana?
Około 80 000.
Czasami trochę więcej, jeśli popracuję przy dodatku.
Dobrze, zaokrąglijmy do 90 000 dolarów.
Ile zapłaciłaś za ten zegarek? Widzę, że jest od Cartiera.
Wiesz, że nietaktownie jest pytać, ile co kosztowało?
No tak. Wiem, że według ciebie nie zrobiłam niczego z życiem.
Ale gdy sama siłownia kosztuje cię 1500 dolarów miesięcznie,
a rata kredytu hipotecznego wynosi 12 000,
ja zdołałam uciułać całe 90 000 z alimentów.
Dzięki temu mogłam zostać z tobą i nie płacić za przedszkole.
Dzięki temu opłaciłam twoją edukację, a ty mogłaś poznać takiego Luke’a.
I naprawdę daję z siebie wszystko,
by zaprzyjaźnić się z nimi, co nie jest łatwe.
A teraz ten dokument?
- Co to ma do rzeczy? - Wszystko, TifAni.
Nie mów, że nie jest ci za mnie wstyd.
A co będzie, gdy poznają prawdę?
Mieli synów,
a nie przedwcześnie dojrzałą córkę, która postanowiła ryzykować.
Nie wiedzą, jak to jest.
Zrobiłam, co mogłam, by cię ochronić.
Naprawdę.
Stąd te wszystkie zasady, których nie chciałaś przestrzegać.
To był twój wybór.
Dlatego rób, co chcesz.
Tylko nie mieszaj mnie do tego.
Każda dobra matka by się tak zachowała.
Każda.
I pewnego dnia zrozumiesz, jak ciężkie to brzemię.
W porządku.
Albo i nie, jeśli będziesz odpychać Luke’a.
Wtedy nie będziesz zarzucać mi nietaktu, siedząc na czyichś pieniądzach.
Wybacz.
Poczekaj.
Przepraszam.
Mama pytała, czym jest kuguarzyca.
- Mała? - Tak?
Zrobimy to grzecznie?
Jasne.
Nic z tego. Zejdź ze mnie.
Proszę, zejdź ze mnie. Przepraszam.
Boże.
Bywa, że coś chlapnę,
ale gdy okazuję ci pełny szacunek, ty zachowujesz się, jakby było odwrotnie.
APTEKA
Dzięki za podwózkę.
Masz 30% szans na zaciążenie, ale lepiej dmuchać na zimne.
Nie wiedziałam.
Nie chciałam się przespać z nikim innym.
Nic się nie stało.
Ale czuję się…
Chyba mnie zgwałcono.
Zwariowałaś?
Naprawdę ci odbiło?
Wiesz w ogóle, czym jest gwałt?
Dlaczego mi to mówisz?
Przepraszam. Nie miałam na myśli ciebie.
- Finny! - Oto i ona!
Jeśli ja nadal mam kaca, to ty na pewno.
Dalej, wysiadka.
Szanowna pani.
Niezłe z ciebie zwierzę, FaNelli.
A wy musicie się lepiej postarać.
- Przegryw z ciebie. - To ty wczoraj przegrywałaś.
Wygrałaś choć raz?
- Tak, dwa razy. - Nie sądzę.
Gdybym przegrał tyle razy, zmyłbym się ze wstydu.
Luke?
„Skarbie, skąd to rozcięcie na wardze?”
„Bo wybranka mego serca to seksualna dewiantka, matko”.
TifAni, powiadomiłem dyrektora Mayera o zdarzeniu z tymi trzema chłopcami.
Chcesz to zgłosić?
Jak to wygląda?
Przesłucha ich policja.
Może to zostać ujawnione, gdy będą wybierać się na studia.
Jeśli się na to zdecydujesz, musisz być wszystkiego pewna.
A to może być trudne po wypiciu takiej ilości alkoholu.
Sytuacja mogła być niejasna.
Nie było w tym nic niejasnego, dyrektorze Mayer.
Odmówiła.
Tak było? Odmówiłaś?
Nie wiem…
Nie wiem.
Nie chciałam tego.
Krzyczałam z bólu.
Za każdym razem.
Darłam się na Deana.
Próbowałam zepchnąć Liama,
ale myślał, że dotykam jego twarzy, więc mnie całował.
Też był mocno pijany.
- Co pan robi? - Dzwonię do twojej mamy.
Nie mogę zgłosić tego policji bez poinformowania prawnego opiekuna.
Nie!
Proszę przestać. Niech pan tego nie robi.
Rozmyśliłam się.
Zwolnili pana Larsona.
Za to, że pozwolił nam wyjść.
Zwalili na niego winę, bo nie mogą tknąć Deana.
Wejdź.
Należała do jego taty.
Podarował mi tylko furtkę na Columbię i opcję ucieczki z tego piekła.
- Chcesz? - Nie.
Nie mogę oddychać.
Powiemy jej?
O czym?
- Arthur, może lepiej nie? - Jesteśmy przyjaciółmi.
Dwa lata temu Dean i Peyton wbili na imprezę do Kelsey Quick.
Mieli 16 lat i byli napruci.
- Myślałem, że chcieli być mili. - Nic z tych rzeczy.
Chcieli z nami zajarać.
Pomijasz to, a ja wychodzę na debila, bo tam polazłem.
- Dokąd? - Do lasu.
Peyton przytrzymał Bena, a Dean się na niego zesrał.
Podobno specjalnie jadł burrito.
Pierdol się, Arthur!
Jebany dupek z ciebie.
Potem kupił paczkę maszynek do golenia i podciął sobie żyły w łazience.
Naprawdę?
Tak.
Za płytko się pociął, by coś się stało.
Do końca lata lepił obrazki z makaronu.
Dlaczego zachowujesz się, jakbyś był na niego wkurzony?
- No bo jestem. - Dlaczego?
Nic z tym nie zrobił.
To praktycznie atak biologiczny, a on odpuścił sprawę.
A teraz ty chcesz postąpić podobnie.
A oni będą bezkarni i dalej będą to robić.
Moja mama nie może wiedzieć. Znienawidziłaby mnie.
Wszyscy tak myślą.
Moja mnie kochała nawet po zawieszeniu.
Nie. Nie wiesz, jaka ona jest.
Fakt. Co za matka nie każe córce zakrywać takich zderzaków?
- Skarbie, tylko spójrz. - Kolejny do zakrywania zderzaków.
- Puszczamy to na pierwszy taniec? - Nie.
- Mieliśmy to dogadane. - Nie zgodziliśmy się.
- Ależ tak. - Boże!
Przegadaliśmy to. O Boże!
Dobra, co dalej?
Tu mam listę.
- Playlista weselna. - Dobra.
Ta nie.
- Nie? - Ta też.
- Ta zdecydowanie nie. - Nie podoba ci się ten kawałek?
Podoba, ale to pedofil.
- Ale piosenkę nadal można lubić. - No i lubię. Czego nie rozumiesz?
Myślisz, że miało to sens?
- Wyłącz to. - Nie.
Wyłącz ją.
Wyłącz tę pieprzoną piosenkę!
Dobrze.
Zadowolona?
PUSZCZALSKA ZDZIRA
Moje dwie ulubione osoby.
Dyrektor wie, co lubisz?
To naprawdę urocze.
Faktycznie masz duże dupsko.
Bo robię przysiady.
Przestań. Chodźmy.
- Boże. - Z gniewem ci do twarzy.
No, przywal mi. I tak nikt cię nie powstrzyma.
Zajeb mu!
To wasza wina!
O jasny chuj!
- Dean, spierdalamy. - Szybko!
O kurwa.
- Spadamy. - Co się dzieje?
Nie widziałeś jej. Nie możesz przeprosić?
- Tak jak ty? I wszystko już gra? - Lepsze to niż wydalenie.
I zapomnij o Columbii.
Dobra, nie tym tonem, młoda damo. Broniłem przyjaciółki.
Wiem.
Dziękuję.
Nie chcę twoich podziękowań. Pokaż, że masz choć trochę godności.
Choć troszkę.
Musisz mieć choć tyle, prawda?
Nie bądź zły. Nie prosiłam o to.
Powinnaś być zła na siebie.
Mogłaś go udupić, a nie zrobiłaś tego, bo chciałaś ratować swój honor.
- Gadasz jak idiota. - No tak, ja tu jestem idiotą.
Nie udupię Deana. To tak nie działa, Arthur!
Kurwa, przecież przeprosiłaś Liama.
Przeprosiłaś własnego gwałciciela!
Jak możesz z tym żyć?
- Pierdol się! - TifAni, poczekaj.
Poczekaj.
Masz. Jesteś frajerem i tyle.
Powodzenia dzisiaj, mała.
Wiem, że się stresujesz, ale będzie dobrze.
Zasługujesz na zamknięcie tej sprawy. Kocham cię.
Ani. Gotowa?
Jeszcze kawałek.
Jeśli będziesz czegoś potrzebować, śmiało mów.
- Gotowe? - Tak.
Kręcimy.
No dobrze, Ani. Jesteś gotowa?
Opowiedz, co przeżyłaś tamtego dnia. Zacznij, kiedy będziesz chciała.
Zawsze myślałam,
że najbardziej odsłonięci jesteśmy od tyłu.
Można przeanalizować każdy por i włos, a dana osoba jest bezbronna.
Podobało mi się, że Dean miał z tyłu blond włosy,
gdy reszta była szorstka i ciemna, a on wtedy skoczył.
Tif!
Chodź!
Olivia!
Szybko!
Miał broń!
- Chwyć za stół! - Kto ma telefon?
Telefon?
Brak zasięgu!
Smutno ci na myśl o tym, więc oddaj to dobrze.
Nie zasłużyła na to.
Według świadków Ben powiedział…
Cześć, Tif.
Jakbyście się rozumieli.
To prawda?
Tak.
Na czym to polegało?
Też chciałam zemsty.
Na tym, że też był ofiarą.
Cześć, Peyton.
Może skoczymy do lasu?
- Zajaramy sobie. - Ben.
Ben, przepraszam za…
Ben? Ben!
Co poczuliście, gdy wyszedł?
Wszystkim wam ulżyło?
Działaliśmy razem. Trzeba było spróbować pomóc Peytonowi.
- O Boże. - Nie, nie…
Jak to możliwe?
Jak to możliwe?!
Musimy uciekać.
Kurwa, co ci da ten nóż?
Musimy uciekać.
W górę czy na dół?
- Góra to stary akademik. - Poszedłby tam?
Chodźmy na dół.
- Szybko! - Uciekaj!
Szybko!
Nie przytrzymałaś drzwi dla Liama Rossa.
Powiesz dlaczego?
Bo nie chciałam ryzykować życiem dla mojego gwałciciela.
Chyba zabrakło mi odwagi.
O Boże! Dean!
Dziewczyny!
Tu jesteście.
Arthur.
Beth, spadaj stąd. Ciebie akurat lubię.
A ty, panno tchórzliwa…
Chcesz tego.
To coś złego?
Proszę.
Nie zapomnę wyrazu jego twarzy.
Jakby uważał, że pomyliłam osoby.
Do dziś widzę jego twarz, gdy chwytam za nóż.
Dobry Boże, Ani. Dziękuję.
Będzie dobrze.
Postąpiłaś odważnie.
Nie mów tak.
Nie wierzę, że przyszła.
- Wstrętna baba. - Dacie wiarę?
Nie wiedziałam, że na pogrzebie czeka mnie przykra niespodzianka.
Wersja Deana niezbyt pasowała do mojej.
A co on powiedział?
Że nie chciał ze mną chodzić po tym,
jak przespałam się z nim i dwoma jego kumplami.
Poczułam się odrzucona.
Jako że TifAni była związana z więcej niż jednym z nich…
Twierdził, że zemściłam się, planując to z Benem i Arthurem.
„Nie ma nic gorszego od odrzuconej kobiety”.
Odprowadzę was do auta.
Beth?
Na koniec wszyscy mieliśmy popełnić samobójstwo.
Ale udało się to tylko Benowi.
Dean nie miał już chodzić, więc kto śmiałby nazwać go kłamcą?
To prawda?
Nie wiedziałam, że Arthur to zrobi…
Pytam o związki z chłopakami!
- Nie chciałam tego. Byłam pijana. Kłamią. - Dobry Boże.
Dlatego zakazywałam ci picia!
Gdy wrócimy, zadzwonię do prawnika!
Co powiedzą ludzie?
Nie oskarżono cię o współudział.
A co z tymi chłopakami? Dlaczego nie wniosłaś oskarżeń?
Uznałam, że nie byli tego warci.
Mamo.
- Mamo… - Nie, TifAni.
Nie. Jesteś wstrętna.
Przepraszam.
Nie tak cię wychowywałam.
Masz szczęście, że matka cię wspierała.
Nie każdy tak ma.
Zgadza się, taka już jestem.
Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie.
Chciałabyś, by pomogła ci bardziej?
Chciałabym, by nie patrzyła na mnie jak na psu z gardła wyjętą.
Chcesz coś dodać, czy przechodzimy dalej?
Aaron, co jest?
- Finny. - Miał przyjechać jutro.
- Wynocha. - Moment.
- Finny, daj mi pięć minut. - Co tu robisz?
Nie taka była umowa. Ani, zostań!
Nie idź. Zaraz go stąd wyproszę.
- Finny. - Nie kłopoczcie się.
- Ani. - Proszę.
Ani, poczekaj.
Ani, zaczekaj. Nie daj mu się stąd wygonić.
Pomyśl o kobietach, którym pomożesz.
Walczysz też za nie.
Kobiety sobie poradzą.
Matka nalegała, żebym została w Brentley. To były dwa lata pełne samotności.
Przeżyliśmy coś, co niewiele osób potrafiło zrozumieć.
Mogli się wspierać.
Ja nie miałam nikogo.
W ostatniej klasie odwiedziliśmy Nowy Jork.
Wtedy też… doświadczyłam czegoś.
Nie muszę robić na nim wrażenia.
Kiedy dokładnie wyślą próbki?
- W porządku? - Przepraszam.
Muszą tam trafić do piątku.
Tak, do piątku. Nie zaplanowaliście tego?
Nigdy nie widziałam takiej kobiety.
Kobiety, która groziła ludziom przez telefon
i którą było stać na drogie rzeczy.
Która przedzierała się dziarsko przez Nowy Jork,
jakby miała ważniejsze sprawy niż ktokolwiek inny.
Postanowiłam, że też taka będę.
I że nikt mnie już nie skrzywdzi.
No dalej.
- Komu jeszcze? - Poproszę.
Czyli co, jeszcze cztery?
- Tak jest. - Gramy dalej.
Udało się! Mówiłem!
Wróciłaś.
Tak.
Wyjechałam stamtąd. I już nie wracam.
Po prostu… nie wydało mi się to słuszne.
Pomyślałam, że sama coś napiszę. I w ten sposób sobie z tym poradzę.
Świetny pomysł.
Może drinka?
Martini bez lodu z trzema oliwkami i bez wermutu.
- Idę po wódkę i oliwki. - Dobrze.
Dziękujemy za służbę.
Nie gniewaj się, ale chyba wybiorę Londyn.
„Chyba”?
Wybacz, ale gniewam się.
Co to?
Napisałam coś.
Times mógłby to opublikować?
Wiesz, co chciałabym wiedzieć 38 lat temu?
O wiele łatwiej się na gościa wściec.
Mój chłopak z liceum…
potrafił być pomysłowy.
Przykro mi.
Nie szkodzi. Nie ma co robić scen.
Twoi oprawcy gniją w ziemi i tak dalej.
Ale jeśli chodzi o twoich bliskich, którzy cię zawiedli?
Przestań ich chronić niedopowiedzeniami, a może się z tym przebijesz.
Ale coś ci wyjaśnię.
W tak poważnej gazecie nie ma miejsca na półprawdy.
Napisz to tak, jakby nikt nie miał tego przeczytać.
Ani Luke, ani nudni teściowie, a już na pewno nie rodzice.
Tak tworzy się wartościowe treści.
No ale nikt cię do tego nie zmusza.
Leć do Londynu z Lukiem. Ale podejmij decyzję.
Prawdziwą.
Próbuję.
Ułatwię ci sprawę.
Powiedz sobie, czego chcesz ty, a nie wszyscy wokoło,
a potem to zrób.
- Jeśli powiesz komuś, co ci mówiłam… - Nie.
O tym, że nastolatką byłam 38 lat temu, znajdę cię i każę zjeść węglowodany.
„Tamtego dnia musiałem podjąć decyzję.
Obwiniać świat za to, co mnie spotkało, albo obrócić to w szansę na coś.
Każde wyzwanie, cierpienie i tragedia
oferują możliwość zrobienia czegoś innego.
- Czegoś dobrego”. - Mówiłam ci.
- Ale inspirujące. - Nie usłyszałam ani słowa.
„I nikt nie odbierze wam tego wyboru”.
Mogę przyznać, że kłamałem o twoim współudziale w strzelaninie.
Byłem młody, przestraszony i skołowany.
Ludzie to zrozumieją.
Ale nie wiem, jak mam wyjaśnić to, co zaszło między nami.
Mam żonę.
Trzy, dwa…
I córki.
Zdążył.
Ujawnienie tego zniszczy im życie.
A ze mną mogłeś tak postąpić?
Chciałem tylko uprzedzić fakty.
Bałem się, że powiesz glinom, co zaszło u mnie w domu.
No i to ja skończyłem na wózku.
Dlatego byłem na ciebie wściekły.
Wiesz, jaka jest różnica między mną a kimś takim jak ty, Dean?
Między mną a takim Arthurem?
Ja też byłam kurewsko wściekła. Nie uwierzyłbyś, jak bardzo.
Ale mój gniew jest jak tlenek węgla.
Bezzapachowy, bezsmakowy, bezbarwny i niewiarygodnie trujący.
Ale tylko dla mnie.
I wyżywam się tylko na samej sobie.
Nie chciałem, by tak wyszło.
Byłem pijany.
Nie wiedziałem nawet, że dopuszczam się czegoś takiego.
Nawet gdy płakałam?
Gdy błagałam, żebyś poczekał?
„Poczekał”. Jakbyśmy mieli to przedyskutować.
Gdy tylko zaczynam się czuć dobrze, przypominam sobie, jak błagałam…
i pozamiatane.
Jeśli wspomnisz o tamtej nocy, wyprę się tego.
I będę zaręczał, że planowałaś to z Arthurem i Benem.
Wiele osób mi uwierzy.
Naprawdę próbujesz mi grozić?
Próbuję pójść z tobą na układ.
Nie mów nikomu, co zdarzyło się tamtej nocy.
A ja oczyszczę cię ze strzelaniny.
No proszę.
Wiem, że byłem wtedy dupkiem.
Ale codziennie staram się w ramach pokuty czynić coś dobrego.
Naprawdę w ogóle się to nie liczy?
Dziękuję.
Ja też byłam ofiarą.
Ale nikt mnie tak nie potraktował.
Dlatego daruj sobie to użalanie się nad sobą.
Wiesz, ile razy w życiu użyłam słowa „gwałt”?
Wiem, też go nie cierpię. Aż chcę się odstrzelić.
A ty go użyłeś?
Choć raz?
Pewnie nie.
No właśnie.
Dlatego spokojnie tu zaczekam, aż poszerzysz swój zasób słownictwa.
W porządku, wygrałaś.
Zgwałciłem cię.
To zaszczyt pana poznać.
Dziękuję. Bardzo mnie pan inspiruje.
Dlatego spokojnie tu zaczekam, aż poszerzysz swój zasób słownictwa.
W porządku, wygrałaś.
Zgwałciłem cię.
Pomóc ci?
Żegnaj, TifAni FaNelli,
Witaj, Ani Harrison.
To twój świat.
Naprawdę.
Wybacz mi na chwilę.
Oczywiście.
Tak. Dziękuję.
O Boże!
- Później pogadamy. - Jasne.
Możemy porozmawiać?
I to jest teraz w Timesie?
Tak.
Jak mogłaś to zataić?
Przepraszam.
Po prostu tego nie rozumiem.
Zawsze myślałem, że dla ciebie to już przeszłość.
Podziwiałem w tobie to, że byłaś tak twarda.
Tak twarda, że nie wspominałam, jak bardzo przez to cierpię?
Wcześniej byłam oszustką.
Nie możesz ogarnąć tego prywatnie? Cały świat musiał poznać te konkrety?
Ci chłopacy chodzili sobie po szkole, śmiejąc się z moich włosów łonowych.
Wyśmiewali moje odgłosy.
- Tak, konkrety się dla mnie liczą. - Oni nie żyją.
Jeden jest na wózku. Nie zapłacili za te błędy?
- „Błędy”? - Wiem, że zjebali sprawę.
Zjebanie sprawy to zabranie auta bez zgody rodziców i zarysowanie go.
Daleko temu do tego, co mi zrobili!
Ani, mamy pieprzoną próbę! Naprawdę chcesz o tym teraz gadać?
Boże! Kiedyś byłaś inna. Zabawna.
- „Zabawna”? - Tak, zabawna.
Tęsknię za tym, jak dobrze się bawiliśmy.
Nie wiem, czy jestem zabawna.
Nie wiem, jaka jestem ja,
a co tylko wykreowałam, by ludzie mnie lubili.
Byłam z tego taka dumna.
Miałam się za najsprytniejszego kameleona.
A nie wiem niczego o sobie.
Nie wierzę w coś takiego. Możemy tam razem wrócić.
Przestań. Możemy tam wrócić.
Kochamy się.
Poradzimy z tym sobie.
Nie.
Pamiętasz, jak czułeś się jak nowy argument za tym,
że sobie poradziłam?
Naprawdę cię kocham.
Ale wykorzystywałam cię.
Gardzę tobą. I wiem, że to niesprawiedliwe.
To nie ty mnie skrzywdziłeś, a i tak się na tobie wyżywam.
- Nie czułem tego. - Bo jestem jak nakręcana lalka.
Przekręć kluczyk, a powiem ci, co chcesz usłyszeć.
Ciągle tłumiłam w sobie to, co czułam.
„Nic mi nie jest. Nie cierpię”.
A przez to potęgowała się we mnie wściekłość.
Należało zmierzyć się z tym wcześniej.
Ale sądzę, że muszę to zrobić teraz i nie zważać na zdanie twoje i innych.
To naprawdę się dzieje?
Lolo miała rację.
W poważnej gazecie nie ma miejsca na półprawdy.
Tak było ze mną i Lukiem.
Źle mi z tym, że go skrzywdziłam, ale moje miejsce jest tutaj.
O tym zawsze marzyłam.
I tak, trochę cierpiałam z powodu ewidentnego braku czegoś na palcu.
Ale może bez tego będzie lepiej.
„Jeśli sięgacie po gazetę,
to musi to być tekst Ani FaNelli w New York Times Magazine.
Podsyłam to każdej znanej kobiecie i zachęcam do tego samego”.
- Dean Barton ma przejebane! - O Boże.
- Wstawaj. - Wstałam.
Wszyscy to zobaczą!
- O Boże. - Masz sok pomarańczowy?
Tak, w drzwiach lodówki jest coś taniego.
Zabawna autorka.
TEŻ BYŁAM OFIARĄ
Spójrz!
- Spójrz na to! - Wyglądasz pięknie.
Jestem z ciebie tak dumna.
Twój tekst wywarł na mnie niesamowite wrażenie.
Dziękuję za ten głos,
zwłaszcza że zawsze się czułam, że nikt mnie nie wysłucha.
Płakałam, czytając ten tekst.
Dziękuję za udostępnienie go światu.
Mnie też skrzywdził facet, którego miałam za przyjaciela.
Twoja historia dała mi nadzieję na to, że kiedyś opowiem swoją.
Zostałam zgwałcona, gdy straciłam przytomność.
Fragment o jej odzyskiwaniu
tak bardzo mnie poruszył.
Nie powiedziałam o tym nikomu. Nawet własnemu mężowi.
MĄDROŚĆ I WIEDZA BĘDĄ FUNDAMENTAMI WASZYCH CZASÓW
Gdy zaczęłam pisać ten tekst, chciałam odzyskać zszarganą reputację.
I być może zemścić się na oprawcach.
Ale stał się on czymś więcej.
- Ani, miło cię poznać. - Nie dotyczył tylko mnie.
Dziękuję.
Czytałam twój felieton.
Każda z nas powinna móc mówić otwarcie,
nawet jeśli inni chcą nas uciszyć.
Abyśmy były kobietami, które nasze młodsze wersje by podziwiały.
Kontaktują się ze mną kobiety, które milczały.
Które na przykład żyły z tym piętnem w samotności przez 38 lat.
Mam nadzieję, że nikt nie będzie już musiał tak żyć.
Liczę, że zachęci to inne osoby do opowiedzenia o swoich przeżyciach.
Pamiętajcie też, że nie musicie się niczego wstydzić.
- Bardzo ci dziękujemy. - Jasne.
- Zainspirowałaś nas. - Dziękuję.
TifAni FaNelli, tak?
Tak.
Sarah Gardener. Bloomberg, zdrowie publiczne.
Moja działka to regulacje w sprawie broni. Sporo pisałam o Deanie Bartonie.
Pomógł wielu ludziom.
Oby ta chwila sławy temu dorównała.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Przepraszam bardzo.
Zostałabym w kontakcie, ale zapomniałam nazwiska.
- Sarah… - Bez obaw.
Będziesz kobietą, której kazałam spierdalać na Piątej Alei.
Musisz dopracować warsztat, FaNelli, ale to było zajebiste uczucie.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JESSIKI KROLL
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jeśli znasz kogoś, kto padł ofiarą gwałtu lub nie radzi sobie psychicznie,
informacje i pomoc można znaleźć na stronie wannatalkaboutit.com.
Napisy: Krzysiek Igielski