Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Από το αεροπλάνο βλέπω την έρημο Σαχάρα.
Χτες μιλούσαμε δίπλα στη λίμνη χωρίς παράνοια.
Γυρνάς στους δρόμους με αυτούς τους μαλάκες κάνεις διαγωνισμούς για το ποιος με μισεί πιο πολύ
ενώ εσύ με παρακολουθείς μέσα από μια τηλεόραση.
Πες μου κάτι παραπάνω, αλλιώς θυμώνω όπως ο Majin Bu.
Δεν υπάρχει κανείς εδώ κάτω που να με ακούει όπως με άκουγες εσύ.
Γράφω όλη τη μέρα, γυρίζω τον κόσμο.
Καλείς, δεν απαντώ,
πίνω γιατί βαθιά μέσα μου θέλω απλά να κάνω λίγη φασαρία,
όπως κάνει ένα παιδί σε ένα μαγαζί.
Είμαι ένα αλάνι, φωνάζω μα δε δαγκώνω,
κολυμπώ, ίσως βυθίζομαι, είμαι απλά κουρασμένος,
θέλω απλά να μείνω σπίτι μου.
Φιλιά και αγκαλιές από την Τυνησία.
Δεν ήμουν ποτέ πολύ καλός στο να μιλάω για τον εαυτό μου.
Ίσως, αυτός είναι και ο λόγος που άρχισα να γράφω τραγούδια.
Κάποιες φορές έγραψα πράγματα για τα οποία ντρέπομαι πραγματικά.
Μα τελικά πιστεύω ότι μέσα σε αυτές τις λέξεις κρύβεται το πιο αληθινό κομμάτι του εαυτού μου.
- Καλημέρα! - Γεια! - Ορίστε.
- Είναι εδώ; - Ναι.
- Αυτό είναι όλο; Μόνο αυτό; - Όχι, έδωσα την άλλη σακούλα στον θείο Salvo.
Αυτό είναι το κρέας; Θα το βάλουμε εκεί.
- Ας κάνουμε μια λειτουργική αλλαγή. - Αλλαγή φρουράς;
Εμείς τον ακολουθούσαμε απ' όταν ήταν ακόμη παιδί.
Πηγαίναμε συχνά στο Μιλάνο. Τα Χριστούγεννα πάντα κάτι έκανε και εμείς τον ακολουθούσαμε.
Δεν φανταζόμασταν καν ότι θα γινόταν αυτό που είναι τώρα.
Στην κορυφή ο Δίας, στα δεξιά η Ήρα, λάμπει στην πανσέληνο.
Ο Ερμής πετάει, o Άδης πέφτει, θέλει να ελευθερώσει το κακό.
Να η Αφροδίτη με τον Τρίτωνα, μέσα στις αβύσσους ο Ποσειδώνας.
Ο ήλιος δύει, ο Απόλλων τρέμει, αν χαθείς, ρώτα την Αθηνά!
Βλέπω έναν κόσμο μέσα στις σελίδες.
Σκέψου το, δεν είναι και τόσο δύσκολο το να φτάσεις σε ένα δευτερόλεπτο,
σαν ένας πύραυλος, πιο μακρινός από τον Κρόνο.
Με ρωτάς πώς είναι, δεν απαντώ γιατί ίσως δεν θυμάμαι,
κλείνω τα μάτια και επιστρέφω.
...λάμπει στην πανσέληνο.
Ο Ερμής πετάει, o Άδης πέφτει, θέλει να ελευθερώσει το κακό.
Να η Αφροδίτη με τον Τρίτωνα, μέσα στις αβύσσους ο Ποσειδώνας.
Ο ήλιος δύει, ο Απόλλων τρέμει, αν χαθείς ρώτα την Αθηνά!
Ουάου!
Ο ήλιος δύει, ο Απόλλων τρέμει, αν χαθείς ρώτα την Αθηνά!
Από μικρός προσπαθούσα να μην υπολογίζω πολύ τον πραγματικό κόσμο.
- Alessandro Mahmood. - Έλα, Ale, έλα!
Οι δασκάλες συνήθιζαν να λένε στη μητέρα μου: «Κυρία, ο γιος σας πετάει στα σύννεφα».
Alessandro, μπορείς να σηκώσεις το κεφάλι σου για λίγο για τη φωτογραφία;
Είχα πάρει υπό την κατοχή μου το ντουλάπι, όπου η μαμά μου έβαζε τα απορρυπαντικά, τις σάλτσες...
Δημιουργούσα ας πούμε χωριά.
Είχα το κάστρο του Κάσπερ, το οποίο το είχα τοποθετήσει στη μέση
και από εκεί ξεκινώντας συνέδεα με καλωδιώσεις τα άλλα σπίτια.
Σίγουρα έκανα όμορφα, υπέροχα ταξίδια.
Χαίρετε!
Εδώ είμαστε!
Πρώτα ήμασταν εκεί και τώρα είμαστε εδώ.
Ίσως απέρριπτα την πραγματικότητα.
Δεν ξέρω αν ήταν μια μορφή εγωισμού ή αν απλά ήμουν έτσι πλασμένος.
Ιδού, ο Βασιλιάς των αγγέλων γεννήθηκε.
Τραγουδούσα κάθε μέρα στο σπίτι. Μου άρεσε να τραγουδάω!
Μια μέρα μου είπε ότι ήθελε να παρακολουθήσει μαθήματα τραγουδιού.
Δεν ήξερα αν υπήρχαν σχολεία, επειδή δούλευα συνέχεια, δεν είχα χρόνο.
Τα έψαχνε μόνος του.
Alessandro Mahmood.
Νόμιζα ότι ήμουν καλός. Μα εξετάζοντας τα βίντεο τώρα, βλέπω ότι δεν ήμουν καθόλου καλός.
Μιμούμουν τους αγαπημένους μου τραγουδιστές.
Συνειδητοποίησα ότι η τεχνική μου ήταν λάθος,
όταν πήγα στο πρώτο μου μάθημα τραγουδιού με τον Gianluca Valenti, στο Baggio.
Εκεί έμαθα τα πάντα και έκανα τα πρώτα μου ρεσιτάλ, με επίγνωση.
Τότε άρχισα να νιώθω φόβο, είχα άγχος να ανεβώ στη σκηνή. Αυτό δεν υπήρχε όταν ήμουν παιδί.
Alessandro...
- Τι θα τραγουδήσεις; - «When you see nothing at all» του Ronan Keating. - Ανάπνεε, όμως!
Η καρδιά κάνει «τουμ, τουμ, τουμ»!
Πήγα σε διάφορους μουσικούς διαγωνισμούς,
εκείνους τους κλασικούς με τους τρεις διακριθέντες.
Υπήρχε και ένας διαγωνισμός στον οποίο έπρεπε να φέρουμε ανέκδοτα κομμάτια,
και εγώ δεν έγραφα ακόμα, γιατί ήμουν μικρός, ήμουν 15-16 ετών.
Είχα αγοράσει και ένα τραγούδι από κάποιους τραγουδοποιούς που λεγόταν «La notte ti adora».
Η νύχτα σε λατρεύει, καθισμένοι σε εκείνο στο ποτήρι των 200ων την ώρα! Την ώρα!
Αύριο θα είσαι μαζί μου!
Καληνύχτα, κυρία, ντυμένοι με δέρμα και φως, αυτή είναι η ώρα!
Και πάλι! Φόρεσε με!
Παρ' όλες αυτές τις προσπάθειες, που κάποιος προσπαθεί, προσπαθεί συνέχεια,
εγώ ντρεπόμουν κιόλας μερικές φορές να κάνω κάποια πράγματα.
Ρωτούσα τον εαυτό μου: «Θα με φτάσουν ποτέ εκεί που θέλω να πάω; Δεν ξέρω.»
Όταν μου λες αντίο, μου ραγίζεις την καρδιά.
Το να φτάνω σε σημείο να σηκώσω τα χέρια... δεν μου αρέσει πια.
Εάν τσακωνόμαστε μέσα στον κόσμο,
δεν έχει νόημα να ρωτάμε τους φίλους μας ποιος έχει δίκιο.
Εάν εσύ δε δίνεις δεκάρα για το ποιοι είμαστε,
για μένα σήμερα αξίζουμε περισσότερο από ένα Ocean Drive.
Εάν σε ρωτήσω τι κάνεις, η αλήθεια καίει το πρόσωπό, όπως η ουλή του Inuyasha.
Δεν ξέρω πια πως στεκόμαστε
ακόμη στα πόδια μας.
Μαζί!
Δε θα γίνω ποτέ σαν εκείνα τα «rich kid». Με βλέπεις και το καταλαβαίνεις.
Το να είσαι μαζί μου θα σου φανεί σαν να κάνεις go-kart.
Πώς;
Παραδέχομαι ότι δεν έκανα ότι μπορούσα
προκειμένου να σου πω κατάμουτρα ότι πλέον το να λες αντίο δεν σημαίνει και το τέλος.
Θα βάλω τον χειρότερο εαυτό μου μέσα σε μια χρυσαλλίδα
για να μη σε πονέσω άλλο, αν το κάνεις και εσύ.
Του είχα απαγορεύσει να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς.
Σπουδές ναι, αλλά για μένα οι διαγωνισμοί ήταν σπατάλη ενέργειας.
Και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα πήγαινε. Κάναμε και συμβόλαια.
Πρέπει να τα βρω. Τα γράφαμε και αυτός υπέγραφε. Ήμουν απλά... Ήμασταν σε επίπεδα...
Alessandro Mahmood.
- Σας αρέσεις; Ναι! - Όχι. - Έχει τον «X Factor»!
Μοιάζει «X Factor»; Έχει τον «X Factor»; Ποιος το είπες;
Είδα τον Alessandro για πρώτη φορά στο «X Factor».
Τον παρακολουθούσα με αφηρημένο τρόπο και μαγεύτηκα αμέσως από τη φωνή του,
τη σκηνική του παρουσία, την ενέργειά του και τον τρόπο ύπαρξής του.
Σκέφτηκα αμέσως: «Πολύ εύκολο, αυτός θα μπει και θα κερδίσει το 'X Factor'».
Στο «X Factor» ίσως βίωσα μία από τις πιο θλιβερές στιγμές της ζωής μου. Τη μεγαλύτερη απογοήτευση.
Έρχεται σπίτι και λέει: «Μαμά, πέρασα όλες τις οντισιόν του 'X Factor'».
Πρέπει να ήταν έξι.
«Αύριο πρέπει να πάω στην Όλμπια επειδή πρέπει να κάνουμε το τελευταίο βήμα για το 'X Factor'».
«Αύριο πρέπει να φύγεις; Αφού σε τρεις μέρες έχεις εξετάσεις και δεν έχεις διαβάσει!».
Είχα κάνει όλες τις οντισιόν και είχε φτάσει στην κατ' οίκον επίσκεψη.
Είχα προετοιμάσει δύο τραγούδια, ένα ιταλικό και ένα αγγλικό.
Κατά τη διάρκεια της επιλογής για τη συμμετοχή στην εκπομπή, ήμουν εγώ και ένα άλλο παιδί,
ζήτησαν να τραγουδήσουμε a cappella στα ιταλικά, μα δεν ήμουν προετοιμασμένος.
Έτσι επέλεξα ένα κάπως παράξενο κομμάτι.
Alessandro, λυπούμαστε, για εμάς είναι όχι.
Τέλος πάντων, είπε «όχι». Υπομονή.
Ήμουν στη Σαρδηνία και το να βλέπεις το όνειρό σου να διαλύεται στο σπίτι σου,
με τη ζέστη, με τζιν και πουκάμισο...
Γύρισε στο σπίτι και την επόμενη ημέρα είχε τις εξετάσεις. Δεν είχε μελετήσει τίποτα.
Δεν ήμουν πολύ ήπια, για να είμαι ειλικρινής.
Του είπα: «Απέτυχες στο 'X Factor', τώρα αν σε κόψουν κιόλας θα έχουμε κάνει μπίνγκο!».
Έδωσα για το απολυτήριο μου και πήρα 62. Μια κλωτσιά στον κώλο και φύγαμε!
Ξεκίνησα να δουλεύω και τα απογεύματα σπούδαζα στη μουσική σχολή.
Πριν περάσει ο πρώτος μήνας μετά την εγγραφή στη σχολή,
με κάλεσαν λέγοντας ότι υπήρχε πιθανότητα
ένας διαγωνιζόμενος ανά κατηγορία να μπει στο πρόγραμμα.
Σκέφτηκα, «Ναι, καλά!» Αλλά τι κάνεις, δεν το προσπαθείς; Και πέρασα.
Έσπασες τον πάγο με έναν φανταστικό τρόπο! Μπράβο, Ale! Υπέροχος!
Επομένως, για μένα ήσουν δύο φορές υπέροχος!
Κατά τη γνώμη μου έχεις ένα φωνητικό ηχόχρωμα που αντικατοπτρίζει την παρουσία σου.
Εσύ όταν φτάνεις είσαι «εσύ»... πείθεις!
Το να είσαι funky σημαίνει: να έχεις groove, να είσαι cool και να είσαι σέξι.
Και εσύ έχεις και τα τρία χαρακτηριστικά.
Σε εκείνο το επεισόδιο όλοι μου έκαναν κομπλιμέντα, μα με απέκλεισαν.
Δεδομένου ότι ο στόχος εδώ είναι το να γεννηθεί ένας χαρακτήρας,
που να έχει την πιθανότητα να κάνει δισκογραφική επιτυχία,
νομίζω ότι υπό αυτή την έννοια αυτή είναι πιο έτοιμη.
- Έτσι αποκλείω τον Alessandro. - Αποκλείω τον Mahmood.
Και εκεί άρχισα να λέω: «Άστο, δεν είναι γραφτό να γίνει».
Ήταν για καλό, όπως το βλέπω εκ των υστέρων, που ο Alessandro δεν μπήκε στο «X Factor»,
που έφυγε, γιατί δημιούργησε κατόπιν μια ισχυρή δική του ταυτότητα,
να βγει από στον κόσμο με εξαιρετικό τρόπο, ίσως μοναδικό στην ιστορία της ιταλικής μουσικής.
Ελπίζω, Alessandro, να έχεις πολλά ακόμη χρόνια μουσικής καριέρας γιατί το αξίζεις.
Εσύ σίγουρα είσαι έτοιμος για τον κόσμο της μουσικής.
ΠΑΡΙΣΙ BATACLAN
Stefano, μπορείς να κρατήσεις τις οθόνες ανοιχτές;
Ζω αυτή την ευρωπαϊκή περιοδεία σαν κάποιος να μου έδωσε άλλη μια ευκαιρία
να προωθήσω τη μουσική μου εκτός της χώρας μου.
Μια από τις καλύτερες αναμνήσεις μου είναι η πρώτη μου ευρωπαϊκή περιοδεία το 2019.
Γιατί το να ακούω τα τραγούδια μου, στην Ευρώπη, με διαφορετικές προφορές, ήταν κάτι το μοναδικό.
Αυτό το μέρος έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα.
Πιστεύω ότι σε ένα μέρος όπως αυτό, μια αίθουσα συναυλιών, έναν ναό της μουσικής,
οι άνθρωποι δημιουργούν συνδέσεις που δεν πρέπει ποτέ να σπάσουν.
Βρίσκομαι εδώ ακριβώς για να διασφαλίσω ότι η μουσική ενώνει και δεν χωρίζει.
Πώς είστε παιδιά; Πάω να κάνω ένα μπάνιο και επιστρέφω, εντάξει;
Είστε έτοιμοι για απόψε;
Ναι!
Κάθε φορά που τον ακούω να τραγουδάει, έχω την ανάγκη να χορέψω,
παρόλο που δεν καταλαβαίνω τίποτα, γιατί δεν είμαι Ιταλίδα, δεν μιλάω τη γλώσσα,
αλλά ο ήχος με κάνει να θέλω να χορέψω και να κινηθώ.
Γεια σας!
- Πώς είστε; Αφηγηθείτε κάτι. Όλα καλά; - Ναι!
Είμαι λίγο εξαντλημένος, γιατί έχω να δώσω συναυλία στο Παρίσι από...
- Πόσο χρόνια είναι, Fugazza; Πόσα έχουν περάσει από την τελευταία συναυλία...; - Τρία.
Τρία χρόνια, ρε παιδιά!
Για τρία χρόνια λέγαμε συνέχεια: «Μα, η συναυλία που κάναμε στο Παρίσι...».
Είμαστε εδώ παιδιά!
Η μουσική του είναι κάτι διαφορετικό.
Μου αρέσει πολύ ο Claudio Baglioni, αλλά είναι διαφορετική μουσική, για άτομα της ηλικίας μου...
Αλλά αυτός έχει κάτι... Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Πραγματικά δεν μπορώ.
Οπότε, από την αρχή, έτσι; Ένα, δύο, τρία!
Χρόνια πολλά σε εσένα!
- Χρόνια πολλά σε εσένα! - Fabiano! Fabiano!
Χρόνια πολλά σε εσένα Fabiano. Χρόνια πολλά σε εσένα!
Ωραία, θείε!
Όπως και εκείνος, θα ήθελα να έχω μια ταυτότητα που να με κάνει να αισθάνομαι μόνο Ιταλίδα,
αλλά αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να το επιτύχω επειδή παίζει ρόλο και η καταγωγή μου.
Δεν μιλάω αραβικά και δεν πήγα ποτέ στην Αίγυπτο.
Υπάρχει αυτή η επιθυμία ανάμιξης του παρελθόντος με το μέλλον και το παρόν,
που με κάνει περήφανη που ακολουθώ αυτόν τον καλλιτέχνη. Γεια σου, Alessandro!
ΣΙΚΕΛΙΑ - TΑΟΡΜΙΝΑ
Γεια σου!
- Έλα - Πώς είσαι; - Είμαι καλά.
- Τι έφερες; - Φέραμε λίγα γλυκά.
- Λίγα; - Ναι λίγα πράγματα... Πόσοι είμαστε εδώ;
Γεια σου, αγόρι μου, καλώς ήρθες.
Έχουμε απλά ένα μικρό σπιτάκι, σωστά;
Έφερε απλά λίγα γλυκάκια.
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ CARMEN CONSOLI
Αυτή είναι η αγαπημένη μου στιγμή, Alessandro.
Εγώ κάνω αυτό το πράγμα, τα ξεπλένω εκεί.
Τα παίρνουμε από εδώ, τα ξεπλένουμε,
και τα βάζουμε στη μακαρονάδα.
Όπως όταν βάζουμε τα πλήκτρα.
Ένα φύλλο βασιλικού για εσένα. Πετάμε τον βασιλικό σε αυτά τα δέκατα έκτα του χρόνου.
- Τι ωραία. - Ορίστε.
- Ορίστε η μακαρονάδα μας με τον βασιλικό... - Είναι έτοιμη!
Άκουσα να μιλάνε για τον Alessandro, πριν από το λανσάρισμά του στο Σαν Ρέμο,
ως έναν από τους καλύτερους δημιουργούς στην Ιταλία.
- Αλήθεια; Από ποιον; - Ναι. Είχα ακούσει φήμες.
- Είχα γράψει τρία κομμάτια. - Τα νέα διαδίδονται!
Όμως, είναι εμφανές ότι όποιος μου το είπε έπεσε διάνα.
Μου υπέδειξαν δημιουργούς με τους οποίους θα μπορούσα να συνεργαστώ, νέους δημιουργούς.
- Μου υπόδειξαν κάποια ονόματα, μεταξύ των οποίων και το δικό σου. - Άντε! - Ναι.
Αυτούς που θα μπορούσαν να είναι πιο κοντά στις δικές μου χορδές.
Ήταν μεγάλη έκπληξη όταν τον είδα στο Σαν Ρέμο. Στο Σαν Ρέμο που στη συνέχεια κέρδισε.
- Αχ, ναι. - Πολύ περίεργο αυτό! - Στεκόταν όρθιος ο Mauro Pagani, υπερήφανος!
Ήταν αυτός που μου έκανε οντισιόν το 2016.
Αυτός με βοήθησε να υπογράψω το πρώτο συμβόλαιο.
Αυτός τηλεφώνησε στη Sara Potente, που ήταν και η πρώτη μου δισκογραφική παραγωγός.
Της είπε: «Άκουσε αυτό το αγόρι, μόλις πέρασε στο 'Area Sanremo'».
Και η Sara άκουσε το κομμάτι μου «Dimentica».
Είμαι μόνος
σε αυτό το μπλε δωμάτιο.
«Dimentica»... Θυμάμαι, ήταν το ρεσιτάλ.
Εγώ πλέον δεν έχανα ούτε ένα ρεσιτάλ. Το «Dimentica» ήταν το πρώτο.
Για μένα ήταν ένα τραύμα, γιατί στο «Dimentica» μιλάει γι' αυτόν.
Αυτός, δυστυχώς, δεν αποκαλύπτει ποτέ τις μελαγχολίες του.
Η μελαγχολία του διαρρέει μέσα από τα τραγούδια. Ανακάλυψα πολλά μέσα από τα τραγούδια του.
Ξέχνα... Ξέχνα!
Ξέχνα... τις δαγκωνιές στο μαξιλάρι. Ξέχνα...
Το «Dimentica» το είχε αρχίσει με τον Marcello.
Μετά επικοινώνησε μαζί μου στο Facebook
και ήρθε σε μένα, για να συνεχίσει την παραγωγή.
Μετά πήγαμε στο «Sanremo Giovani». Και από εκεί ξεκίνησαν όλα.
Αυτός έκανε την παραγωγή του τραγουδιού που με οδήγησε στην οντισιόν στο «Area Sanremo».
Και στη συνέχεια γεννήθηκε η ένωση μεταξύ του Francesco Fugazza και του Marcello Grilli,
άρχισαν να παράγουν μαζί.
Οι τρεις μας ήμασταν το επίκεντρο των πάντων.
- Έλα! - Έλα, μεγάλε Ale!
- Paolina, τι κάνεις, όλα καλά; - Ναι, μια χαρά. Εσύ πώς είσαι; - Όλα καλά.
ΜΙΛΑΝΟ
Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη στιγμή που σε είδα στο εστιατόριο της Universal.
- Ήταν το 2016. - Το 2016 είχες γράψει το «Dimentica».
Εκείνη τη μέρα ήρθες σε μένα και μου είπε:
«Άκουσα το τραγούδι και πρέπει να πω...».
- Ήταν η φωνή... - Μου είπες μια φράση που θα τη θυμάμαι για πάντα.
Μου είπες, «Ναι, έλα, θα ξαναβρεθούμε στο Μιλάνο. Θα είμαστε σε επαφή».
- Όταν μου είπες αυτή τη φράση, σκέφτηκα... - Ορίστε, πάρε άλλη μία. - Ακριβώς!
«Πάρε άλλη μία». Μα αντιθέτως...
Όχι, όταν σε είδα, για μένα ήσουν πολύ διαφορετικός από εκείνο το είδος εκεί...
Ξέρεις ότι υπέφερα πάντα από το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο.
- Μου το είχες πει αυτό, «Δεν ανήκεις εδώ. Εντάξει, το έκανες αυτό, μα τώρα...». - «Αρκετά!»
- «Συγκεντρώσου σε κάτι άλλο!» - Πράγματι, ακολούθησες τη συμβουλή μου!
Η Paola, για μένα, υπήρξε ένα κομβικό σημείο στο ταξίδι μου.
Δεν δούλεψα ποτέ μαζί της με το συνήθη τρόπο που δουλεύουν ο μάνατζερ και ο καλλιτέχνης.
Πάντα υπήρξε σε αυτή τη χώρα, για τη δουλειά που κάνω εγώ,
έλλειψη από κάτι που να είναι πιο αυθεντικό, πιο αληθινό,
που να σου επιτρέπει να πας στο λεγόμενο «mainstream»
χωρίς να κάνεις κάτι που δεν σου ανήκει.
Και όταν σε είδα, είπα: «Αυτός, όντως, είναι αυτό το κάτι που λείπει».
Με έβαζε να ακούω τραγούδια, μου έστειλε αρχεία,
μου έδωσε την ευκαιρία να συνεργαστώ με τον Fabri Fibra.
Εγώ ήμουν ένα μηδέν. Ένα μηδέν. Ήμουν ένα τίποτα.
Το κλειδί ήταν η αποκρυπτογράφηση των όσων μου έλεγαν με το στυλ μου. Και στο τέλος τα κατάφερα.
Μια μέρα πήγαμε στην Universal με το «Uramaki» και ο Klaus είπε, «Αυτό είναι επιτυχία!».
«Μεγάλη στροφή! Κατάλαβες πώς να αρχίσεις το ρεφρέν».
Εκείνη τη στιγμή είπα στον εαυτό μου, «Μετά από δύο χρόνια τα κατάφερα».
Εκεί με έβαλαν να υπογράψω ένα συμβόλαιο ως δημιουργός.
Η πρώτη μου επιτυχία που έγραψα, η οποία έγινε πλατινένια, ήταν το «Nero Bali»,
των Elodie, Michele Bravi και Gué Pequeno.
Και εκεί συνειδητοποίησα ότι ίσως θα μπορούσα να βγω κερδισμένος.
Αυτό ήταν η πρώτη σημαντική «ασφάλεια» που βίωσα.
Ασφάλεια επειδή συνειδητοποίησα ότι ήμουν ικανός να κάνω κάτι, μα και από οικονομικής άποψης.
Ωστόσο, μέχρι να κερδίσω το Σαν Ρέμο, και τον μετέπειτα χρόνο, ζούσα με τη μητέρα μου.
Γεια σας, είμαι ο Mahmood. Είμαι 26 ετών και κατάγομαι από το Μιλάνο.
Είμαι Ιταλο-αιγύπτιος. Η μητέρα μου είναι Σαρδηνιά και ο πατέρας μου Αιγύπτιος.
Η μητέρα μου στο σπίτι έβαζε τραγούδια του Lucio Battisti,
ενώ όταν ήμουν στο αυτοκίνητο, με τον πατέρα μου, άκουγα αιγυπτιακά τραγούδια.
Μου είχε προταθεί να συμμετάσχω στο «Sanremo Giovani» με το «Gioventù bruciata».
Στην αρχή είπα όχι, γιατί...
γιατί είχα ήδη συμμετάσχει στο «Sanremo Giovani» και είχα έρθει τέταρτος, όπως θυμάμαι.
Αν συμμετείχα και πάλι στο «Sanremo Giovani» και δεν έφτανα σε ένα σημαντικό επίτευγμα,
πίστευα ότι η καριέρα μου θα τελείωνε.
Τι ξέρουν αυτοί για τη Σφίγγα, την είδα σε ηλικία οκτώ ετών μαζί σου...
Στο τέλος δέχτηκα. Δεν μπορούσα να το αποφύγω, ήταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Τι θα μπορούσα να κάνω; Δεν ήμουν γνωστός.
Όταν ξεκίνησε ο στίχος, με την πρώτη πρόταση έδωσες ένα «χαστούκι» σε όλους. Μπράβο!
Mahmood, φίλε μου, είναι λες και ο κόσμος έδωσε ραντεβού μέσα σου.
Συνήθως, όποιος κερδίζει το βραβείο των κριτικών δεν κερδίζει το «Sanremo Giovani».
Ήταν το έτος που αν κέρδιζες το «Sanremo Giovani», περνούσες στους «Big».
Εκείνο το βράδυ έδιναν το βραβείο των κριτικών. «Το βραβείο των κριτικών πάει...».
Η δισκογραφική μου εταιρεία και εγώ κοιταχτήκαμε και ελπίζαμε να μην είμαστε εμείς.
«Ας ελπίσουμε ότι δεν είμαστε εμείς».
Ο Mahmood, με το «Gioventù bruciata».
Είπα στον εαυτό μου: «Σίγουρα δεν θα κερδίσω». Το σκέφτηκα αυτό. Κοιτάξτε το βλέμμα μου.
Θυμάμαι ότι πήγα να πάρω το βραβείο των κριτικών
με μια φάτσα που ήταν λες και μου είχαν σκοτώσει τα κατοικίδια μου.
Όταν γύρισα σπίτι, όλοι με ρωτούσαν γιατί είχα αυτό το ύφος,
όταν ανέβηκα στη σκηνή.
Το είχα πάρει στραβά.
Σαν άτομο είμαι πολύ αισιόδοξη.
Λες και τα καλά πράγματα θα συμβούν σε εμάς.
Έλεγα: «Ακόμα κι αν κάνει το κομμάτι που του αναλογεί...». Δεν σκεφτόμουν καθόλου τη νίκη.
Δεν πίστευα ότι μπορούσε να συμβεί.
Μου δίνουν το βραβείο των κριτικών
και μετά λένε: «Και ο νικητής είναι ο Mahmood με το 'Gioventù bruciata'».
Και εκείνη τη στιγμή είπα «Γαμώ την πουτάνα» μπροστά στον... Pippo Baudo.
O Mahmood, με το «Gioventù bruciata»!
- Mahmood! - Γαμώ την πουτάνα.
- Mahmood! - Τι χτύπημα!
- Τι χτύπημα, παιδιά! - Mahmood!
Καλημέρα.
Παιδιά, εγώ ξύπνησα με αυτά τα βραβεία,
αλλά μου φαίνεται κάπως απίθανο, δεν το πιστεύω.
Αν δεν είχε γίνει αυτό, δεν θα υπήρχε ούτε το «Soldi», καταλαβαίνεις;
Έτσι, εγώ πάντα θα ευχαριστώ... Για εμένα πάντα το νούμερο ένα θα είναι το «Gioventù bruciata».
Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω,
σαν να κάνεις βουτιά στην Ερυθρά Θάλασσα,
το ξέχασα πάρα πολύ νωρίς,
αλλά θυμάμαι καλά όταν μου είπες: «Μένω».
Χαμένοι σε μια χαώδη ζωή,
αν το σκεφτείς είναι λιγότερο περίπλοκη.
Επαναλάμβανες πάντα το ίδιο τηλεφώνημα.
Ανάθεμα σε αυτά τα δικά σας καμένα νιάτα.
Είχα προσθέσει πολλές έννοιες μέσα στο τραγούδι
σε επίπεδο περιγραφικότητας, παιδικών χρόνων και των όσων είχα βιώσει.
Ήταν και ένα από τα πρώτα τραγούδια που έγραψα που είχε πολλά και για την παιδική μου ηλικία.
Έτσι φοβόμουν να το τραγουδήσω μπροστά σε κόσμο.
Αχ, μανούλα μου... για μένα ήταν ένα χτύπημα στην καρδιά.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Εκεί συνειδητοποίησα πόσο πολλά έκρυβε από τις εμπειρίες του.
Επειδή ήταν πάντα ένα χαρούμενο παιδί. Στο σπίτι, στη θάλασσα, ήταν πάντα ευτυχισμένος.
Δεν είχα παρατηρήσει ποτέ κανένα σύμπτωμα μελαγχολίας στον Alessandro,
παρ' ότι τον είχα πάει και στον ψυχολόγο όταν έφυγε ο πατέρας του.
Φοβήθηκα. Ήταν πάρα πολύ γαλήνιος και δεν πίστευα ότι ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο.
...αλλά θυμάμαι καλά όταν μου είπες, «Μένω».
Χαμένοι σε μια χαώδη ζωή,
αν το σκεφτείς είναι λιγότερο περίπλοκη.
Επαναλάμβανες πάντα το ίδιο τηλεφώνημα.
Ανάθεμα σε αυτά τα δικά σας καμένα νιάτα.
Alessandro;
- Τι κάνεις; - Ένα χαμόγελο;
Πάντα επικρατούσε χάος.
Ακόμα και όταν ήμουν παιδί θυμάμαι ότι η σχέση μαζί του...
Δεν ξέρω.
Έχω αναμνήσεις από καλές στιγμές που πέρασα μαζί του.
Αλλά... είναι όλες κάπως μπερδεμένες, κάπως παράξενες.
Δεν ξέρω, δεν μπορώ να τα αποκρυπτογραφήσω σωστά, γιατί υπάρχει πάντα αυτό το πέπλο που...
Εκείνη την εποχή φαινόταν καλό πράγμα, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω αν ήταν καλό.
Εννοώ, το να κάθομαι στον καναπέ όλη μέρα βλέποντας τηλεόραση ενώ αυτός μπαινόβγαινε.
Και αυτή ήταν η μέρα που έπρεπε να είμαι μαζί του, το Σαββατοκύριακο
όταν ερχόταν και με έπαιρνε από τη μητέρα μου.
Φανταστείτε, η μαμά μου δεν με άφηνε να βλέπω τηλεόραση,
οπότε για μένα το να βλέπω Cartoon Network από το πρωί μέχρι το βράδυ ήταν όνειρο ζωής.
Αλλά τώρα, όταν το ξανασκέφτομαι, δεν ξέρω αν πραγματικά...
Ποιος ξέρει.
Γνώρισα τον πατέρα του Alessandro, τον Ahmed, στην περιοχή Porta Romana.
Νομίζω ότι ήμουν 23 ετών.
Ήμουν εκεί, σε ένα μπαρ.
Ήταν όμορφος, ευδιάθετος, πολύ συμπαθητικός.
Ήμασταν ζευγάρι για τρία χρόνια και μετά παντρευτήκαμε.
Τον ρώτησα αν ήθελε να παντρευτεί σε εκκλησία και χάρηκε πολύ.
Εκείνος θα παρέμενε πιστός στη θρησκεία του και εγώ στη δική μου.
Μετά γεννήθηκε ο Alessandro. Αχ, τι όμορφος!
Όταν ένα άτομο επιθυμεί κάτι... Είναι ο καρπός.
ΜΙΛΑΝΟ GRATOSOGLIO
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΝΝΑ
Εντάξει. Καφεδάκι...
- Θέλεις ένα μπισκότο; - Ευχαριστώ.
Μα ναι, άντε, ας καταστραφούμε.
- Έλα λοιπόν! - Μα αυτή είναι η Αίγυπτος!
Ένας αληθινός καταρράκτης!
- Είναι από την πρώτη φορά στην Αίγυπτο, ο αδελφός μου δεν είχε γεννηθεί ακόμα. - Ναι.
- Αγάπη μου, πάντα χαμογελάς! - Τι άσχημος!
- Πάντα χαμογελούσες. - Αυτή είναι η ξαδέρφη μου, η Menna.
Πνιγόταν γιατί το φουσκωτό είχε γυρίσει ανάποδα και την έσωσα.
Ναι.
Σε το ταξίδι, όταν ήμουν οκτώ ετών,
θυμάμαι όταν μας πήγαν στην έρημο με τις καμήλες.
- Ναι, αυτός με το άλογο που δεν... - Πήγαμε να σου πάρουμε ένα δώρο.
Πήγαμε σε ένα αρωματοπωλείο, κοντά στην έρημο όπου έφτιαχναν τα δικά τους αρώματα
και είχα πάρει ένα μικρό χρυσό μπουκαλάκι και σου το έφερα.
- Ναι, ναι. - Αυτό το θυμάμαι.
Alessandro! Θα με χαιρετήσετε ή όχι;
Γεια! Κάνω...
Φαίνεται ότι ο εξάδελφός σου σε γαργαλούσε, μα το αντιλαμβάνεσαι;
- Πόσο καλοί ήταν, όμως. - Ναι αλήθεια.
- Και οι δύο. - Το έβλεπες ότι είχαν πολλή υπομονή.
Άκου τι λες. Άκου.
Τραγουδούν στα αιγυπτιακά. Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Το κατάλαβες;
Είπα: «Τραγουδούν στα αιγυπτιακά. Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα». Ήμουν 8 χρονών.
Βρισκόμαστε στα McDonald του αεροδρομίου της Αθήνας
Της Αθήνας.
- Είναι 06:30 το πρωί. - Και πρέπει να πάμε...
Είναι 06:30 το πρωί και πρέπει να πάρουμε το αεροπλάνο για να πάμε...
Το πιο απίστευτο πράγμα είναι ότι ο Alessandro τρώει στις 06:30 το πρωί τηγανητές πατάτες,
χάμπουργκερ και μια τεράστια Coca-Cola.
- Τώρα σας χαιρετάω. Γεια σας! - Γεια σου, γεια σου.
Θυμάμαι τη μέρα που ο πατέρας μου έφυγε από το σπίτι.
Μου είχε φέρει κάτι σαν... μια οικογένεια από αρκουδάκια.
Υπήρχε ο μπαμπάς αρκούδος, γιγάντιος, και δύο μικρότερα αρκουδάκια.
Ίσως έχω ακόμα ένα τα αρκουδάκια στο σπίτι της μητέρας μου στο Οροζέι της Σαρδηνίας.
Ναι.
Ωστόσο, από εκείνη την ημέρα, εγώ δεν...
Είναι παράξενο που το λέω, αλλά είναι σαν να μην ένοιωσα πια ότι λείπει. Δεν ξέρω...
Αυτό είναι παράξενο.
Ale, περίμενε εκεί μια στιγμή. Κοίτα με.
Δεν έχω ούτε θυμό, ούτε αγανάκτηση. Δεν δυσανασχετώ με κανέναν.
Καλούμαστε να κάνουμε επιλογές στη ζωή.
Η ζωή πηγαίνει προς άλλα... μέρη.
Κρυμμένα.
Ωστόσο, στη συνέχεια, παντρεύτηκε και άλλες φορές, νομίζω.
Οπότε, έτσι και αλλιώς, μου έκρυβε πράγματα για τη ζωή του.
Είναι πολλά τα πράγματα που αφορούν τον πατέρα μου, τα οποία δεν βίωσα από την αρχή.
Είναι πάρα πολλά.
Δεν μετανιώνω για τίποτα όσον αφορά τη ζωή μου,
για τα δικά μου πράγματα που δεν τον άφησα να τα βιώσει.
Εν τέλει ζούμε τις ζωές μας σε δύο αντίθετες διαδρομές.
Πες μου καληνύχτα.
Ακόμα και αν δεν το ξέρεις, σε χρειάζομαι.
Μαζί μου είχες ζήσει τα χειρότερα πριν από τα «cash».
Στα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα, τελείωναν τα «cash».
Αλλά όχι, δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις μόνη σου
αυτόν που κατά το ήμισυ σου θυμίζει τον άντρα που σε παράτησε.
Οικογένεια σημαίνει να είσαι εδώ.
Οι δύο μας, ακόμα κι αν είναι δύσκολο.
Μην ανησυχείς, μαμά,
ούτως ή άλλως η δύναμη είναι για όσους ξέρουν να επιβιώνουν.
Δεν μπορώ να ξεκουραστώ, αγάπη της καρδιάς μου.
Σε σκέφτομαι κάθε στιγμή.
Σε διαβεβαιώνω ότι επιθυμώ μόνο εσένα.
Επειδή σ' αγαπώ τόσο πολύ, σ' αγαπώ.
Εγώ σ' αγαπώ και σ' αγαπώ.
Συγχώρα με, αν δεν ήμουν ειλικρινής.
Σου υποσχέθηκα ότι θα ήμουν παρών στη ζωή σου.
Το ορκίζομαι, θα το κάνω, θα σε πάω μέχρι τη Νέα Υόρκη.
Τι θέλεις για δώρο; Μου λες: «Η σκέψη είναι αρκετή».
Το να γράψω ένα τραγούδι για τη μητέρα μου, δεν ήταν και πολύ δύσκολο,
ήταν πιο δύσκολο να την κάνω να το ακούσει.
Περιέγραψες όλα όσα είμαι.
Από το καληνύχτισμα, μέχρι το γεγονός ότι ήμασταν μόνοι.
Το γεγονός ότι μεγαλώσαμε μαζί, ότι...
Μου θύμισες πραγματικά τη ζωή μας.
Με λίγες λέξεις συνόψισες τα πάντα.
Anna, ορίστε. Το βραβείο της μητέρας της χρονιάς.
Αχ μανούλα μου!
Μεγάλωσα στην Οροζέι. Έμεινα εκεί μέχρι τα 18 μου.
Στη συνέχεια, αφού έκλεισε τα 18, αποφάσισα να πάω στο Μιλάνο.
Έλα! Alessandro, δώσε μου ένα χαμόγελο!
Η Anna σαν μαμά... μπορεί να γίνει κάπως ενοχλητική κάποιες φορές.
Είναι ιδιότροπη. Αλλά νομίζω ότι είναι η καλύτερη μαμά που θα μπορούσα να έχω.
Όσον αφορά εμένα.
Αλλά, σίγουρα δεν είναι εύκολη η συμβίωση, και από τις δύο πλευρές.
Επειδή είμαστε θερμόαιμα άτομα. Συγκρουόμαστε συχνά.
Όχι! Όχι!
Μην ουρλιάζεις!
Ήμασταν πολύ δεμένη οικογένεια, κάθε Σ/Κ κάποιος είχε γενέθλια.
Η μητέρας μου έχει... 13 αδέλφια,
με τα παιδιά και τα διάφορα εγγόνια, γινόταν γενέθλια σχεδόν κάθε Σ/Κ.
Έπαιζα με τα ξαδέρφια που ζούσαμε μαζί. Δεν ένιωθα ότι ήμασταν μόνο οι δυο μας.
Νομίζω ότι ήταν περισσότερο δικό της θέμα,
αφού έπρεπε να με μεγαλώσει μόνη της και να δουλεύει, ήταν δύσκολο γι' αυτήν.
Εγώ ζούσα στον δικό μου παραμυθένιο κόσμο.
Μα σε εσάς, στη Σαρδηνία, συμβαίνουν αυτά τα πράγματα στις παραλίες;
Εδώ παίζουν σκηνικά σε φάση: άνθρωποι που στρώνουν τα τραπέζια κατασκήνωσης,
στήνουν ομπρέλες.
Στήνουν πραγματική κατασκήνωση και μένουν όλη την ημέρα της 15ης Αυγούστου.
Βάζουν την πεθερά στην κεφαλή του τραπεζιού σε μια καρέκλα σκηνοθέτη, συνήθως πράσινη.
- Το κάνουν και στη Σαρδηνία. - Το κάνετε και εκεί;
Έχουμε πράσινη, κόκκινη και λευκή.
- Συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις; - Άσε μην το συζητάς καν, είμαστε χειρότεροι.
- Αλήθεια; - Εμείς έχουμε τη γη του παππού μου στο πευκοδάσος.
Έτσι έχουμε έναν φράχτη, μια παράγκα στη μέση, όπου βάζουμε στρώματα, καρέκλες, τραπέζια...
- Και κιόσκια... - Υπάρχει ένα μπαρ δίπλα, μα φέρνουμε τα πάντα από το σπίτι. - Από το σπίτι.
Μαγειρεύουμε εκεί... Οι θείες μαγειρεύουν «seadas».
- Είναι τηγανητά γλυκά, τηγανίζουν στην παράγκα. - Στην παράγκα;! - Στην παράγκα, ναι!
Και μετά φτιάχνουμε...
Αν κάποιος μας δει από έξω, μοιάζουμε με σέχτα.
Η οικογένεια της μητέρας μου... είναι 13 αδέλφια, οπότε φαντάσου!
Είναι ευτύχημα αν έχεις μεγάλη οικογένεια,
γιατί ο καθένας από τους συγγενείς έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά
που όταν συναντιούνται συνθέτουν μια φανταστική ένωση!
Αυτές τις παίρνω εγώ.
Ναι. Βάλτο έτσι. Τελειώσαμε, σωστά;
Θεία Maria, όλα καλά;
Όταν ήμουν παιδί, πηγαίναμε και παίρναμε κουβάδες με νερό από τη θάλασσα.
- Μα οι βαριοί κουβάδες που σου έσπαγαν την πλάτη. - Πριν, δεν υπήρχε νερό εδώ, οπότε...
Τα παιδιά, που ήταν ως εδώ ψηλά,
έπρεπε να πάνε και να... να πάρουν κουβάδες με θαλασσινό νερό.
- Για να καθαρίσουμε τα ψάρια, τα μύδια... - Τα ξεπλέναμε.
Μερικές φορές υπάρχει μόνο ένα άτομο που φροντίζει αυτά τα πράγματα
και άλλες φορές όλοι φροντίζουν για κάτι.
Ανάλογα με... Οι άνδρες μαγειρεύουν το κρέας, το κάνουν πάντα αυτοί.
- Ας ελπίσουμε ότι θα τα καταφέρουμε απόψε. - Σίγουρα όλα θα πάνε καλά.
ΛΟΝΔΙΝΟ 02 Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ SHEPERD BUSH
Ήρθαμε από την Ιρλανδία για να δούμε τον Mahmood.
- Είμαι από την Κύπρο. - Είμαι από την Ινδία και αυτή από τη Λιθουανία.
- Λονδίνο. - Είμαι από την Ισπανία.
Έτοιμος;
Στο «Soldi» υπήρχε και ένα τμήμα με R&B
και θυμάμαι ότι πολλά άτομα από την R&B σκηνή, τους οποίους γνώριζα,
μου έγραψαν στο Instagram λέγοντας:
«Θεέ μου, μοιάζει σαν να μιλάς για την ιστορία μου».
Είμαι πολύ χαρούμενος γι' αυτό.
- Λεφτά... - Λεφτά!
Με ρωτούσες πώς πάει, πώς πάει, πώς πάει!
Τον είδαμε στην Eurovision και γίναμε φανατικές θαυμάστριές του.
- Στην Eurovision. - Στην Eurovision, ναι. - To «Soldi».
Και από εκεί αρχίσαμε να τον ακολουθούμε και μαθαίναμε ιταλικά με τα τραγούδια του.
Κανείς μας δεν ξέρει ιταλικά, δεν καταλαβαίνω τα λόγια,
αλλά τον ανακάλυψα στην Eurovision, την πρώτη φορά που συμμετείχε.
Κόλλησα με το τραγούδι και σκέφτηκα, «Τον αγαπώ!».
Το χαμηλότερο σημείο, με το A.
Το Α σου, αυτό που χρησιμοποιείς όταν τραγουδάς.
- Καθίστε στα αριστερά! - Μου αρέσει, νομίζω ότι είναι εναλλακτικός.
Μου αρέσει πολύ η ενέργειά του, κυρίως το στυλ του, ακόμη και το πώς ντύνεται.
- Νομίζω ότι θα είναι πολύ καλό, ναι! - Θα είναι βόμβα!
Ναι, το βάζεις έτσι. Και μετά μπορείς να το τραβήξεις προς τα κάτω.
Ναι, σωστά, έτσι πάει.
Μα όταν αρχίσει να τραγουδάει...
Νομίζω ότι είναι τρέλα, είναι μια υπέροχη εμφάνιση.
Μπορείς να το κατεβάσεις, όταν θελήσεις.
- Θα διασκεδάσουμε. - Ναι, θα ήθελα μια σημαντική στολή για το σόου.
Ο Mahmood για πρώτη φορά στο Λονδίνο.
Σου λέω ότι η αγάπη είναι σαν το έγκλημα: δεν πληρώνει.
Κάνεις σκηνές και καταστρέφεις τη βραδιά. Είσαι θεατής στην έφοδο. Με σκοτώνει που σε αγαπώ.
Σου καίνε τις κουρτίνες, αν η οικογένεια λέει ψέματα.
Σας ζητούν τα μαργαριτάρια αλλά δεν συμφέρει να τα λες.
Φύγε μακριά μου, φύγε μακριά μου, φύγε μακριά μου.
Θα σε ξανακαλέσω, μείνε εδώ γύρω. Μακριά από εσένα, μακριά από εσένα. Golden Hour Daytona.
Πυροβολείς με τα AK μόνο όταν είμαστε μόνοι.
Τα μεσάνυχτα μοιάζουν με μέρα, στέκεται πάνω από το λεωφορείο.
Θα χάσω το μυαλό μου, αν με κοροϊδέψει, γιατί δεν σου το είπα ποτέ ότι το βράδυ,
το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ,
το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ εμείς οι δύο είμαστε ένα Κλαν.
Το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ εμείς οι δύο είμαστε ένα Κλαν.
Ο Alessandro δεν είναι ποτέ μόνος του. Το σπίτι του είναι πάντα γεμάτο φίλους.
Έχει ανάγκη να είναι πάντα περιτριγυρισμένος, για να μην σκέφτεται.
Αν κάποιος βρει το ασφαλές καταφύγιο του, που για μένα είναι οι φίλοι μου, η οικογένειά μου,
δεν διακινδυνεύει να πάθει μεγάλο κακό.
- Η Anna... - Όταν είμαι ελεύθερος, θέλω να τους βλέπω, τους λέω να έρθουν στο σπίτι μου.
- Δείπνο σε υπαίθριο χώρο. - Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μεγάλωσα.
Οπότε είναι αυτοί που με γνωρίζουν καλύτερα,
γιατί ξέρουν πώς άλλαξε η σκέψη μου με τα χρόνια.
Ας πούμε ότι είναι κάτι σαν το ημερολόγιο της ζωής μου.
Το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ, το βράδυ εμείς οι δύο είμαστε ένα Κλαν.
Είναι απλά η οικογένειά μου, οπότε τα πάντα.
Ο Alessandro είναι σίγουρα ένα μέλος της οικογένειάς μου.
Τον θεωρώ αδελφό μου.
- Ένας μεγάλος μπελάς! - Είναι ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο.
Από κάθε άποψη.
- Ένας πολύ γενναιόδωρος φίλος. - Είναι μεγάλος μπελάς.
Είμαστε φίλοι, αλλά τσακωνόμαστε.
Εντούτοις, κάνει τους πάντες να τον εκτιμούν. Εννοώ,... Έτσι είναι.
Εκτιμώ το ότι παραμένει πάντα πιστός στον εαυτό του.
Παραμένει ταπεινός... Παρόλο που η ζωή του είναι πολύ χαώδης,
γιατί τη μια μέρα είναι εδώ, τέσσερις μέρες λείπει...
Αλλά αν τον χρειάζεσαι, είναι πάντα παρών.
Από τότε που συνέβησαν όλα αυτά, έχει γίνει πιο ενσυναισθητικός.
Εμείς οι δύο είμαστε ένα Κλαν.
Συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι είχα θαυμαστές
σε ένα από τα πρώτα μου live στο Ohibò με τον Marcello.
Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω,
σαν να κάνεις βουτιά στην Ερυθρά Θάλασσα.
Όταν πήρα μέρος στο «Sanremo Giovani» και κέρδισα με το «Gioventù bruciata»,
πριν αναχωρήσω για το «Sanremo Big», έπρεπε να δώσω μια συναυλία στο Ohibò.
Πήγα να τραγουδήσω και σιγά-σιγά το μαγαζί γέμισε. Ήταν γεμάτο κόσμο!
Όλοι τραγουδούσαν τα τραγούδια μου. Πρώτη φορά που τα άκουγα!
«Άρα όλο και κάποιος τα ακούει, τα γνωρίζει!».
Επαναλάμβανες πάντα το ίδιο τηλεφώνημα.
Ανάθεμα σε αυτά τα δικά σας καμένα νιάτα.
Ήταν πραγματικά παράξενο για μένα. Νομίζω ότι ήταν από τις πιο συναρπαστικές στιγμές ζωντανά.
ΜΙΛΑΝΟ GRATOSOGLIO
Η αναχώρηση του Alessandro για το Σαν Ρέμο.
Ουάου! Καλή τύχη, Ale!
Η εβδομάδα του Σαν Ρέμο θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη ζωή μου
γιατί ήταν ένα απροσδόκητο κρεσέντο, μέρα με τη μέρα.
Το Σαν Ρέμο του 2019 ήταν ωραίο γιατί ήμουν ήσυχος.
Κρατούσε πάντα ένα προφίλ χαμηλών τόνων.
- «Προσπαθώ, μα δεν ξέρω. Ίσως, για να δούμε. Είναι αδύνατον, δεν θα συμβεί.» - Και μετά...
Ήθελες μόνο λεφτά, λεφτά. Λες και...
Μετά την πρώτη παράσταση άρχισα να έχω την αίσθηση ότι κάτι συνέβαινε.
Κάτι πολύ μεγάλο.
Και άρχισα να μιλάω γι' αυτό με τις διάφορες δισκογραφικές εταιρείες, με την ομάδα.
Έλεγα, «Παιδιά, νομίζω ότι κάτι μεγάλο συμβαίνει εδώ».
«Ίσως ακόμη και το πάλκο... Δεν ξέρω, αισθάνομαι ότι κάτι συμβαίνει».
Αλλά όλοι μου έλεγαν: «Κράτα τα πόδια σου στο έδαφος,
γιατί το 'Soldi' δεν έχει τα στάνταρντ χαρακτηριστικά μιας επιτυχίας,
είναι ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι, αυτός είναι πολύ ιδιαίτερος».
Εγώ, από την άλλη, ένιωθα συνεχώς ότι κάτι συμβαίνει, είχε πολύ ισχυρό αντίκτυπο.
Επιτέλους ήρθε το βράδυ της Παρασκευής. Βρισκόμαστε στο Σαν Ρέμο.
Αυτό είναι το καζίνο του Σαν Ρέμο...
Και τώρα πάμε να ακούσουμε τον Alessandro
που τραγουδάει με τον Guè Pequeno στο Ariston.
Θυμάμαι πολύ καλά το βράδυ του Σαββάτου, το βράδυ του τελικού.
Ήμασταν στα αποδυτήρια και η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε από την τελευταία θέση.
Φτάσαμε στη δέκατη θέση και ο Alessandro δεν είχε ακόμη προταθεί.
Μέχρι που φτάσαμε στην τέταρτη και ο Alessandro ακόμα δεν είχε προταθεί.
Έτσι σκέφτηκα: «Γαμώτο, είμαστε στο βάθρο! Τι συμβαίνει;».
03, Mahmood, «Soldi».
- Ο Mahmood; - Ω, Θεέ μου!
Με φώναξε ένας από τους διευθυντές της σκηνής και με έστειλε στο κλουβί πίσω από τη σκηνή.
όπου ήμασταν εγώ και οι διευθυντές ορχήστρας των άλλων δύο υποψήφιων φιναλίστ.
Το νικητήριο τραγούδι της 69ης έκδοσης
του Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο είναι...
Έπειτα ήρθε η κοπέλα με τα ακουστικά, μία από τους δημιουργούς,
μου έδωσε τα αποτελέσματα και μου είπε: «Ορίστε, κέρδισες».
«Soldi»! Mahmood!
Μανούλα μου, τα έχασε τελείως!
Στην πραγματικότητα, ο Alessandro έδειξε αυτό που ένιωθε. Αυτός είναι ο τρόπος του.
«Εγώ κέρδισα;!». Αυτός είναι ο τρόπος του. Αυτή η έκφραση ήταν αυτός.
Ακόμα και στο σπίτι, όταν του συμβαίνει κάτι καλό, παίρνει πάντα αυτή την έκφραση έκπληξης.
Όταν κέρδισε... Είπαν τον τίτλο του τραγουδιού, όχι «Mahmood».
Εγώ δεν συνειδητοποίησα αμέσως ότι ήταν αυτός.
Κοίταξα γύρω μου και η μητέρα του είχε φύγει.
Δεν ξέρω από πού βγήκε, αν πέρασε πάνω από το κεφάλι μου, αν πέταξε... Το είχε σκάσει!
Είχε πάει στην είσοδο του Ariston, από το πίσω μέρος της σκηνής.
Είχε πάει εκεί, ίσως ήταν λίγο εκτός εαυτού εκείνη τη στιγμή.
Μια όμορφη... Μια πολύ όμορφη εμπειρία! Πολύ συγκινητικό, απλά υπέροχο.
«Soldi»!
Εγώ ήμουν στην αίθουσα Τύπου και έπρεπε να γράψω την είδηση.
Είχα γράψει ένα άρθρο προς δημοσίευση,
αφήνοντας κενό και δίπλα: «κέρδισε το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο».
Καθώς έγραφα το όνομα, επαναλάμβανα συνεχώς: «Γαμώτο! Γαμώτο, πραγματικά κέρδισε!».
Ήταν μια απίστευτη αίσθηση!
Φοβεροί, γαμώτο!
Σκέφτηκα: «Αυτό είναι η φάτσα κάποιου που δεν περίμενε με τίποτα να κερδίσει το Φεστιβάλ».
Ήταν απλά ένα μείγμα από... «Τι στο διάολο...»
Ήταν ένα μείγμα από «Τι στο διάολο» και «Είμαι εντάξει!» «Είμαι εντάξει για πέντε χρόνια!»
Ήταν ένα μείγμα από «Τι στο διάολο;» και «Απίστευτο!».
«Γαμώτο» και «Μα, ήμουν στο μπαρ πριν από δύο χρόνια!»
Ale, δεν έχουμε όλη μας τη ζωή για να ανοίξουμε...
- Στόχευε προς τα εδώ! - Προς τα εκεί... - Άντε, άντε! - Εμπρός! - Εμπρός, Ale!
Άνοιξέ το!
Δεν έχω χρόνο να ξεκαθαρίσω τα πράγματα, γιατί τώρα κατάλαβα τι είσαι.
- Επιστρέφουμε στο Μιλάνο και τι ακούμε στο ραδιόφωνο; - Ανατρίχιασα!
- Το κατάλαβα σε ένα δευτερόλεπτο... - Ουάου! Mahmood!
Ήθελες μόνο λεφτά! Λεφτά!
Λες και... είχα εγώ λεφτά! Λεφτά!
Με ρωτούσες πώς πάει, πώς πάει, πώς πάει!
Τι τραγουδιστές! Το επόμενο χρόνο θα πάμε όλοι στο Σαν Ρέμο έτσι;
Πώς πάει, Ricky; Πώς πάει; Πώς πάει; Πώς πάει;
Ω, Ale, καλή πίτσα. Σου χρωστάμε... Λεφτά, λεφτά!
Την πρώτη φορά που σε είδα και άκουσα... για παράδειγμα το «Soldi»,
το οποίο θεωρώ ότι είναι ένα πολύ ροκ τραγούδι, γιατί είναι όλο...
- Είναι αλήθεια... - Είναι μια έκκληση προς τις μάζες.
Καταπληκτικό.
Είναι κάτι πολύ ρυθμικό,
μα που μετά ξαναεπιστρέφει το κομμάτι, επανέρχεται στο νόημα του τραγουδιού.
Εγώ στο «Soldi» ξεκίνησα με τους ρυθμούς, και κόβοντας...
Να-να-να-να-να... να!
- Αυτό το τμήμα διαρκούσε λίγο περισσότερο. - Επειδή ακολουθούσες το κείμενο.
Οι στίχοι εξελίσσονται μαζί με τη μελωδία, μα η προτεραιότητα δίνεται στους στίχους.
- Εγώ τη δίνω πάντα στους στίχους. - Σε αυτό που θέλεις να τραγουδήσεις. - Ναι.
Δυστυχώς, μέχρι να βρω τη λέξη...
Θυμάμαι ότι εκείνο το απόγευμα, όταν έγραφα το ρεφρέν του «Soldi», μου ήρθε...
Όχι, για παράδειγμα, τη μελωδία τη σκέφτηκα...
Να-να-να-α... Να-α, να-α...
Θυμάμαι ότι έκανα CrossFit με τη θεία μου και την ξαδέλφη μου.
Γυμναζόμασταν. Κάναμε προπόνηση.
Κάποια στιγμή ξεκίνησε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο του γυμναστηρίου.
Άρχισε μια μελωδία, νομίζω από ένα τραγούδι του Post Malone,
ήταν πολύ δυναμική, πολύ trap,
και μου ήρθε στο μυαλό αυτό το πράγμα για το «Soldi».
Έτρεξα στα αποδυτήρια, πήρα το κινητό μου και το κατέγραψα σε φωνητικό σημείωμα.
Να-να-να-α... λεφτά, λεφτά!
Το έκλεισα και γύρισα πίσω για να τελειώσω την προπόνησή μου.
Όταν έγραψα «εσύ από εμένα ήθελες μόνο λεφτά», ντράπηκα, δεν ήθελα να γράψω αυτή τη φράση.
Για μένα ήταν πολύ δυνατή, πολύ... πολύ επιβλητική.
Πολύ ωμή.
Και είχα άγχος γι' αυτό.
Έψαχνα να βρω έναν τρόπο να γλυκάνω τη φράση,
μα με τρόπο που το μήνυμα να είναι κατανοητό, μα δεν υπήρχε άλλος τρόπος.
- Υπήρχε μόνο ο άμεσος δρόμος. - Μόνο αυτός. - Στο τέλος το άφησα έτσι. - Καλά έκανες.
Θυμάμαι ότι όταν ο Ale ήρθε εδώ είχε ήδη μια ιδέα για τους στίχους, για τη μελωδία του τραγουδιού.
Τα είχε ήδη σχεδιάσει όλα στο μυαλό του.
Σίγουρα η δομή δεν ήταν ξεκάθαρη, ούτε και το μουσικό μέρος.
Εκτός από το πιάνο, ήθελα να βρω κάποιο στοιχείο, πραγματικά μίνιμαλ,
που θα διηγούταν την καταγωγή του...
από την κουλτούρα της Μέσης Ανατολής, από τις αραβικές αποχρώσεις.
Έτσι σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω το μπουζούκι, που δεν παίζει ένα θέμα, αλλά μόνο μία νότα.
Και σε συνδυασμό με το μπάσο και το πιάνο...
Μετά σκέφτηκα, «Ας μην βάλουμε ένα θέμα, ας βάλουμε κάτι ρυθμικό».
«Ίσως ένα διπλό χτύπημα στο ταμπούρο. Ένα διπλό χτύπημα του τυμπάνι, ένα 'κλαπ'».
Μετά, μας ήρθε η ιδέα να βάλουμε και την ορχήστρα του Σαν Ρέμο να χτυπάει παλαμάκια.
Νομίζω ότι το γεγονός ότι η ορχήστρα σταμάτησε να παίζει
και έγινε μέρος της χορογραφίας για να δώσει ενέργεια στο κοινό,
ήταν κάτι πολύ δυνατό που έδωσε κάτι εικονικό και μοναδικό στο τραγούδι.
Νομίζω ότι το «Soldi» ήταν μια σημαντική ανατροπή για την ιταλική μουσική.
Υπήρχαν διάφορα κινήματα υπό ανάπτυξη, όπως η urban μουσική
που συγχωνεύτηκαν σε αυτό το τραγούδι.
Νομίζω ότι έσπασε μια συντηρητική στάση όσο αφορά τη μορφή του τραγουδιού.
Στα προάστια κάνει πολύ ζέστη, μαμά, μην ανησυχείς, φτάνω.
Θα τα πάρεις για έναν ψεύτη. Σου φαινόταν αγάπη, μα ήταν κάτι άλλο.
Πίνει σαμπάνια κατά το Ραμαζάνι. Στην τηλεόραση έχει τον Τζάκι Τσάν.
Καπνίζει ναργιλέ. Με ρωτά πώς πάει.
Πώς;
Ξέρεις ήδη πώς πάει, πώς πάει, πώς πάει.
Σκέφτομαι με ταχύτερο ρυθμό για να καταλάβω αν αύριο θα με κοροϊδέψεις.
Δεν έχω χρόνο να ξεκαθαρίσω τα πράγματα γιατί τώρα κατάλαβα τι είσαι.
Είναι δύσκολο να ζεις σε αυτόν τον κόσμο όταν χάνεις την αξιοπρέπεια σου.
Αφήνεις το σπίτι μέσα σε μια μέρα.
- Εσύ πες μου αν... - Ήθελες μόνο λεφτά, λεφτά!
Λες και είχα εγώ λεφτά, λεφτά.
Πες μου αν σου λείπω ή δε σου καίγεται καρφί.
Με ρωτούσες πώς πάει, πώς πάει, πώς πάει. Τώρα πώς πάει, πώς πάει, πώς πάει.
Γιε μου, γιε μου, αγάπη μου, έλα εδώ.
Μου έλεγες παίζοντας, παίζοντας με περήφανο ύφος.
Γιε μου, γιε μου, αγάπη μου.
Έμοιαζε αληθινή...
η επιθυμία... η επιθυμία να επανέλθουν όλα όπως ήταν πριν.
Το «Soldi» γεννήθηκε από ένα κάπως θλιβερό επεισόδιο.
Γεννήθηκε από μία από τις τελευταίες αναμνήσεις που έχω από τον πατέρα μου.
Από μία από τις τελευταίες μας συναντήσεις.
Ας πούμε ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή αμφέβαλλα για το ενδιαφέρον του.
Αν ενδιαφερόταν πραγματικά για μένα και τη σχέση μας.
Δεν μου φάνηκε ότι ήταν ένα αυθόρμητο ενδιαφέρον... για μένα.
Μου φάνηκε ότι στόχευε σε κάτι πιο υλικό, αυτό είναι όλο.
Γι' αυτό, στην πραγματικότητα, αργότερα...
Σκέφτηκα πολύ για το ρεφρέν αυτού του τραγουδιού πριν το γράψω, πριν το παρουσιάσω.
Θα μπορούσα να φανεί σαν μεγάλη κακία, καταλαβαίνεις;
Αλλά στην πραγματικότητα, αν μου βγήκε έτσι, είναι επειδή αυτές ήταν οι εντυπώσεις μου
και αυτό είναι που συνέβη κατά την άποψή μου.
Αυτό ήταν που... που σκεφτόμουν.
Και που σκέφτομαι. Αυτό είναι.
ΜΑΔΡΙΤΗ SALA BUT
Ακούω ιταλική μουσική εδώ και πολλά χρόνια.
Τον είδα κατά τη διάρκεια ενός φεστιβάλ στο Σαν Ρέμο.
Και μετά, όταν είδα ότι θα έδινε συναυλία εδώ, έγινα θαυμάστρια του.
Νιώθουμε όλοι τυχεροί που είμαστε ακόμα οι ίδιοι, μαζί.
Η ίδια παρέα που συνήθιζε να βγαίνει έξω τη νύχτα για να διασκεδάσει,
είναι τώρα εδώ και όλοι δουλεύουμε μαζί.
Είναι μία οικογένεια.
Και είναι ωραίο αυτό.
Πρώτη φορά έρχομαι να δω ζωντανά τον Mahmood, έχω δει πολλά του βίντεο.
Τον γνώρισα πριν από χρόνια παρακολουθώντας την Eurovision.
Άκουσα το «Gioventù bruciata» και άρχισα να ενδιαφέρομαι όλο και περισσότερο γι' αυτόν.
Και τώρα είμαι ερωτευμένος.
Τις πρώτες συναυλίες τις κάναμε στην Μπρέρα, σε ένα μπαρ όπου δούλευε ο ξάδερφός του.
Εννοώ, οι φίλοι, οι θείες, η Anna Frau... Έτσι ακριβώς.
Στην πραγματικότητα, ακόμα και τώρα που παίζουμε σε πολύ διαφορετικές καταστάσεις,
εξακολουθεί να είναι το ίδιο επί σκηνής.
Προφανώς, υπάρχει μεγαλύτερη επίγνωση των τεχνικών ζητημάτων
που σχετίζονται με τη δημιουργία μιας ζωντανής παράστασης.
Επειδή τώρα είμαστε πολλοί, είμαστε μεγαλύτερη ομάδα και χρειάζεται πολλή δουλειά.
Τον είδα να μεγαλώνει, πρακτικά, όπως μεγαλώσαμε κι εμείς.
Τον είδα να εξελίσσεται τόσο από επαγγελματικής όσο και από προσωπικής άποψης.
- Ale, θέλεις το μικρόφωνο στη σκηνή ή θα το κρατήσεις στο χέρι; - Στη σκηνή. - Εντάξει.
Το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι κόλλησα τον Covid πριν από την τελευταία συναυλία.
Δεν ξέρω, θέλω να πιστεύω ότι τα άσχημα πράγματα, ίσως,
είναι αυτά που σε κάνουν να θυμάσαι πιο έντονα τα καλά πράγματα.
Αγκαλίτσα, αδελφέ! Αγκαλίτσα.
Γεια σου, αστεράκι.
- Είμαστε έτοιμοι. - Κάποιος λείπει. - Ναι. - Έχει Covid. -
- Καλά. - Πάμε, παιδιά!
Ευχαριστώ, παιδιά! Παρακαλώ, αφήστε με να κατέβω.
- Εγώ παίζω πιάνο. - Αφήστε με να περάσω. - O Elia... - Πώς θα γίνει χωρίς Marcello;
- Γιατί δεν ήρθες στις πρόβες; - Επειδή κοιμήθηκα μόνο δύο ώρες. - Παιδιά, είναι αργά!
Άκου, το τμήμα του «Icaro» το παίζει o Elia.
- Υπέροχο. - Το έπαιξε κατά τη διάρκεια... - Ναι, εντάξει. - Και εγώ παίζω την κιθάρα.
- Εντάξει, παιδιά, θα είναι χάλια, αλλά... - Εμπρός, εμπρός!
- Παιδιά... - Εμένα μου λες;
Τι μαλάκες.
Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά σήμερα, εδώ στη Μαδρίτη, την τελευταία ημερομηνία,
κάποιοι τα κατάφεραν, παρά τον πυρετό, το κρυολόγημα, η Marta ήταν πολύ άρρωστη...
Δυστυχώς ο Marcello δεν είναι εδώ απόψε.
Δεν ξέρω αν το προσέξατε, γι' αυτό ήθελα να ζητήσω ένα μεγάλο χειροκρότημα για τον Marcello.
Δεν είναι καλά, ο καημένος, είναι στο σπίτι και αργοπεθαίνει.
- Παίρνει βιταμίνη C, μάλλον. - Πες ότι ο Elia θα παίξει πιάνο.
Σήμερα, ωστόσο, υπάρχει ένας ντράμερ που παίζει περιστασιακά πλήκτρα.
Κοίτα να δεις! Γεια σου, Elia! Υπέροχος!
Στον Ale αρέσει να κάνει έτσι... απλώνει το χέρι του με το μικρόφωνο στο κοινό,
όπως κάνει η Beyoncé σε ένα επικό βίντεο.
Και... όλοι έχουμε «in-ears».
Οπότε η φωνή του Ale είναι πάντα εκεί.
Μερικές φορές παίζω συγκεντρωμένος, ίσως και με κλειστά μάτια,
και ξαφνικά δεν ακούω πια τη φωνή του Ale, αλλά ακούω ένα παιδί να κάνει...
Που ουρλιάζει, ναι, ακριβώς.
Και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος.
Και θα ήθελα να κλέψω για σένα έναν μαργαριταρένιο ουρανό.
Και θα πλήρωνα για να φύγω.
Φαίνεται ότι έχει μια τεράστια καρδιά, μα δεν ξέρει πώς...
Δεν ξέρει πώς να το πει, πώς να εκφράσει αυτό που έχει μέσα του.
Όταν ακούω τα τραγούδια του αναλογίζομαι, φαντάζομαι ακόμα και τη ζωή του.
Δεν ξέρω, πραγματικά μου αρέσει όπως είναι.
Δημιούργησε το δικό του στυλ και το έφερε εδώ.
Νομίζω ότι επηρεάζει ή θα μπορούσε να επηρεάσει και άλλους Ισπανούς καλλιτέχνες
- Γεια σου! - Γεια σου, όμορφε!
- Έκλαψες; -Σχεδόν - Σου άρεσε;
- Ναι, μα... - Αυτή τη φορά...
Το αστείο είναι ότι όταν τον βλέπεις στο ξενοδοχείο, πριν έρθεις, μοιάζει με πτώμα.
«Δεν θα τα καταφέρω, δεν θα τα καταφέρω.»
Εγώ είχα ταχυκαρδία που τον έβλεπα κουρασμένο, καταβεβλημένο, και έρχεται εδώ και γίνεται θηρίο.
Ναι, δείξαμε τη ρώγα στη Μαδρίτη. Εγώ, όλα όσα...
Όχι, έλα, είμαι ευτυχισμένος. Μου αρέσει πολύ.
Πάντα ξεκινάω κάπως έτσι, ταλαιπωρημένος, χωρίς δύναμη.
Μετά, βγαίνω στη σκηνή, τελειώνω και είμαι όλο...
ΜΙΛΑΝΟ TICINESE
- Λοιπόν, πώς σου φαίνεται αυτό το σπίτι; - Είναι ωραίο.
Είναι μια χαρά, αλλά δεν είναι σαν το πρώτο, εκείνο το άλλο.
- Γιατί; - Γιατί εκείνο ήταν σαν το δεντρόσπιτο.
Εκείνο ήταν το πρώτο μου σπίτι.
Αυτό είναι πιο ωραίο, αλλά δεν ξέρω, ήμουν περισσότερο δεμένος με το άλλο.
Μωρέ, παιδιά, το κτίριο καίγεται. Δεν υπάρχει πια το σπίτι μου. Άντε γεια, όλα κάηκαν. Αντίο.
Ήμουν στο σπίτι με δύο φίλους μου, την Camilla και τον Riccardo.
Ένας τύπος μας καλεί στο θυροτηλέφωνο και λέει: «Παιδιά, καίγεται κάτι στο σπίτι σας;».
Κοίταξα το φούρνο και είπα, «όλα εντάξει». Λέει, «Καλά, γεια» και φεύγει.
Κάναμε γυμναστική στο μπαλκόνι, εγώ και ο Riccardo.
Μπαίνουμε μέσα και η Camilla λέει: «Παιδιά! Παιδιά, κοιτάξτε!»
- «Τι;». - «Κοιτάξτε τη σκιά του κτιρίου μας σε εκείνο απέναντι».
Έβλεπες τον «πύργο» με μια γιγαντιαία φλόγα στην κορυφή.
Κάποια στιγμή είπαμε, «Πάμε να φύγουμε».
Και σαν πανέξυπνοι που ήμασταν πήραμε και το ασανσέρ, γιατί ήταν στον ένατο όροφο. Χαζομάρα.
Κατέβηκα με τις παντόφλες μου, τις κάλτσες και το σορτσάκι.
Υπήρχε πανικός κάτω. Οι άνθρωποι φώναζαν.
Παιδιά, πάλι καλά που είπα να φύγουμε αμέσως.
Και εσύ έψαχνες το γαμημένο το τηλέφωνο!
Μετά βγήκαμε έξω, είδαμε τον καπνό και το κτίριο... Και έμεινα έτσι...
Ένα σοκ, δεν μπορούσα ούτε καν να μιλήσω.
Μάλιστα, θυμάμαι ότι οι φίλοι μου με πήγαν στο σπίτι τους
και ενώ μιλούσαν, εγώ σηκώθηκα και έφυγα, με τις παντόφλες.
Την κοπάνησα με τις παντόφλες και πήγα στο πάρκο κοντά στη Viale Tibaldi.
Το κινητό μου συνέχιζε να δονείται όλη την ώρα,
μα δεν είχα τσέπες, το μόνο...
Είχα αυτό! Θεέ μου, φοράω το σορτσάκι που είχα όταν κάηκε το σπίτι! Είχα αυτό.
Αυτό! Προφανώς, δεν γίνεται να το δείξετε αυτό, γιατί το συνολάκι είναι χάλια.
Αλλά, ήταν αυτό.
Και δεν έχει τσέπες.
Η Camilla και ο Riccardo με καλούσαν, γιατί ήμουν στο πάρκο επί μία ώρα.
Έλεγαν: «Τι στο διάολο του συνέβη; Πήγε και αυτοκτόνησε;».
Με καλούσαν μα δεν απαντούσα, οπότε ήρθαν να με βρουν.
Διάβασα τα μηνύματα, μα δεν με ενδιέφερε τίποτα, ήθελα να μείνω μόνος μου.
Με έψαξαν σε όλο το Μιλάνο, οι καημένοι.
Κάποια στιγμή απάντησα και τους είπα ότι επέστρεφα σε αυτούς.
Ήρθαν προς το μέρος μου και τους είπα, «Πάμε για ένα ποτό τώρα!».
Νομίζω ότι έκλαιγα για μια ώρα.
Με ένα ποτήρι τζιν τόνικ στο χέρι μου.
Τι ωραίες αναμνήσεις που έχω από εκείνο το σπίτι. Έμεινα για λίγο, μα έχω πολλές καλές αναμνήσεις.
Η πρώτη μου ανεξαρτησία.
Οι πρώτες μου κρίσεις άγχους. Ο Covid.
- Σε συνάντησα δύο ημέρες μετά την πυρκαγιά στο σπίτι σου. - Σωστά, στη Βερόνα!
Μου είπες, «Αυτό που μετανιώνω περισσότερο...» Είχες πάει να αγοράσεις ρούχα.
- Για να ντυθείς. - Παπούτσια... - Ναι! - Είχα φύγει με τις παντόφλες.
Και μου είπες, «Αυτό που μετανιώνω περισσότερο... είναι οι αναμνήσεις που έχουν χαθεί».
- Οι φωτογραφίες, μου είπες. - Ναι, οι φωτογραφίες που είχαμε τραβήξει με την Polaroid.
- Όλες οι φωτογραφίες των φίλων μου ήταν στο ράφι. - Αυτό σε στεναχώρησε πιο πολύ.
Θυμάμαι ότι έκανες γυμναστική στη βεράντα.
- Και κατεβήκατε με το ασανσέρ. - Ναι, ναι. Αργά, αργά.
Μπράβο! Μια χαρά!
- Θα έλεγα ότι έκανες κάτι πολύ σοφό. - Είχαμε επίγνωση των καταστάσεων!
Εκεί και τότε δεν το σκέφτεσαι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Αλλά, κοίτα, σε αυτή την περίπτωση κάποια πράγματα βγήκαν, έγραψα.
Εκείνη την εποχή, που η μουσική υποτίθεται ότι έπρεπε να ήταν, όχι το τελευταίο πράγμα,
μα ένα από τα τελευταία πράγματα που σου έρχονται στο μυαλό, τότε ήταν το πρώτο πράγμα.
Εδώ έγραψα τις μεγαλύτερες επιτυχίες.
Αν θέλετε να πάρετε τη σωστή έμπνευση, το να αγγίξετε το ξύλο
μπορεί να βοηθήσει πολύ.
Δεν έχω φάει πρωινό ακόμα και αν με κάνετε να περιμένω άλλα δέκα λεπτά, θα σας σκοτώσω όλους.
Αυτό προφανώς δεν θα μπει στην ταινία. Ωστόσο, αν μπει, θα είναι συμπαθητικό.
- Μέχρι τι ώρα θα είμαστε με το φουσκωτό; - Μέχρι τις 7:00 μ.μ.
Ετοιμάσου, θα είναι μια περιπέτεια, σαν εκείνες στο «Isola dei Famosi».
- Μέχρι τις επτά είναι κάπως αργά. - Είναι ένα νησί χωρίς τους διάσημους.
Φίλε, όταν πας εκεί δεν υπάρχει διαφυγή, γιατί βρίσκεσαι στη μέση της θάλασσας.
Εδώ, ο χρόνος σταματάει.
Το ωραίο σε αυτή τη χώρα, παρόλο που μάλλον είναι και καλό και κακό,
...εμένα μου αρέσει το γεγονός ότι όλα παραμένουν το ίδιο.
Είναι περίεργο, μα όταν επιστρέφουμε εδώ,
είμαστε πάντα οι ίδιοι, όπως το περσινό καλοκαίρι και το προπέρσινο.
Έτσι, για μένα, όταν επιστρέφουμε σε αυτούς τους όρμου είναι σαν να γινόμαστε πάλι παιδιά.
- Είχες εμμονή με την ακουστική του μπάνιου σου. - Ναι, σωστά, το μπάνιο μου.
Η ακουστική του μπάνιου είναι πολύ σημαντική.
Ήταν επάνω και μερικές φορές φώναζα, «Ale!».
- Ή εγώ ξεκινούσα... - Εκείνος άρχιζε να τραγουδάει και εγώ συνέχιζα.
Το «Rolling in the Deep» ήταν δύσκολο. Κατέβαινα και έλεγε: «Ωραίο μπαστούνι έβγαλες».
Γεια σας, πώς είστε; Πώς πάει;
- Όλα καλά; - Μια χαρά. - Τότε γιατί κλαις; - Επειδή σε συνάντησα!
Αγάπη μου!
Ορίστε. Περίμενε, μην κλαις, έλα.
Έτοιμοι... χαμόγελο!
- Ορίστε. - Σε ευχαριστώ. - Παρακαλώ. - Σε ευχαριστώ.
- Καλές διακοπές. - Ευχαριστώ! - Γεια σας, κορίτσια.
Νιώθω ότι είμαι σπίτι κάθε φορά που επιστρέφω στην Οροζέι το καλοκαίρι.
Έχω τις τελετουργίες μου, το πρωί ξυπνάω και φτιάχνω ψωμί καρασάου με Nutella.
Πηγαίνω για ψώνια.
Γυρίζω σπίτι, βάζω τα ακουστικά, παίρνω το ποδήλατό
και πάω στη θάλασσα, με τα ξαδέρφια μου.
Παραμένω εκεί και κάνω δύο μπάνια.
Το πρώτο μπάνιο πριν το μεσημεριανό, σκουπίζομαι και πάω να φάω.
Μετά, συνήθως, παίζουμε χαρτιά ή μπιτς βόλεϊ.
Κάνω το δεύτερο μπάνιο... Η πιο όμορφη στιγμή είναι όταν ο ήλιος είναι έτοιμος να δύσει,
και στην παραλία ο ουρανό γίνεται ροζ.
Περιμένω να δύσει και πριν νυχτώσει παίρνω το ποδήλατό μου και γυρίζω σπίτι.
Εκείνες τις στιγμές ανακτώ τον εαυτό μου, όταν κάνω αυτά τα πράγματα.
Ωραίο! Έχει τίτλο «Fra Martino campanaro», σκηνοθετημένο από τον Mahmood.
Όταν ακούς τα τραγούδια του, συνειδητοποιείς το βάθος των στίχων και αισθάνεσαι καλύτερα.
Στους στίχους του, στα λόγια του ταυτίζομαι πάρα πολύ. Πραγματικά, με διαβάζει μέσα του.
Ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που μπορούν να το κάνουν.
Καλημέρα, Francesca!
Αυτό είναι το δικό μου;
Ελάτε, ελάτε. Όχι, πρέπει να μπείτε μέσα, αυτή είναι η πραγματική ζωή.
Δεν κινηματογραφούμε ψεύδη, μόνο την πραγματική ζωή.
ΜΙΛΑΝΟ
Frau Anna.
- Γεια σας! Πού είναι ο Ale; - Γεια σου!
- Γεια σου, Anna! - Ήρθε. - Εξαφανίστηκε; - Είναι στο άλλο καμαρίνι.
- Σε είδα, σε είδα.- Αα, είσαι εδώ; - Μην και πεις γεια στη μαμά σου!
Η μαμά μου, παιδιά.
Χαίρω πολύ.
Παιδιά, μην δίνετε σημασία, οι πρόβες είναι πάντα χάλια.
Είμαι απλά κουρασμένος...
Αυθόρμητος, θα έλεγα.
Ακόμα και στις συνεντεύξεις του φαίνεται ότι δεν έχει «επιπλέον δομές».
Λέει ό,τι του έρχεται στο μυαλό, ακόμη και με το κόστος να γίνει διαδικτυακό μιμίδιο.
Ίσως είναι κάτι που τον φέρνει πιο κοντά στους θαυμαστές του, γιατί τον βλέπεις όπως είναι.
- Ένας καλλιτέχνης ειλικρινής. - Σκεφτόμουν το ίδιο. - Ναι. Είναι αγνός στο πνεύμα.
- Αυτό το κουκλάκι το πήρα στο Τόκιο από το Κέντρο Πόκεμον. - Άντε!
- Έχει και την ιαπωνική ετικέτα. - Είναι πανέμορφο!
Θα σου το είχα φέρει πριν από δύο χρόνια, αλλά μετά λόγω του Covid... - Σε ευχαριστώ!
- Παρακαλώ. - Ευχαριστώ πολύ. Είναι φοβερό.
- Από το Ohibò σε δύο συναυλίες στο Alcatraz. - Τρεις!
Νομίζω ότι σήμερα είμαι ένα από τα πιο χαρούμενα άτομα σε αυτή την πόλη.
Γιατί πουλήθηκαν όλα τα εισιτήρια της δεύτερης συναυλίας στο Alcatraz.
Πήρα ένα τονωτικό γιατί σήμερα είχα λίγη ενέργεια.
Μα δεν έχει επιφέρει κανένα αποτέλεσμα.
Μα, θα ξυπνήσω στη σκηνή! Θα πάρω τα πάνω μου.
Δύσκολο πράγμα η εμπιστοσύνη. Ποτέ δε λες αλήθειες.
Όταν σου έδωσα ένα χέρι, το δάγκωσες. Πληγώνεις, γαμώτο είναι πολύ δύσκολο,
να δώσεις το λόγο σου εάν, όταν γυρνάς, είναι όλοι κόμπρα που δαγκώνουν.
Η μαμά συνήθιζε να λέει στο τηλέφωνο, κάνε το μόνος σου, γιατί θα σε εξαπατήσουν.
Μου τελειώνει το οξυγόνο.
Θα μάθω, θα μάθω πως τα ρούχα δεν κάνουν τον μοναχό.
Ωω ωω, γελάς όμως, λες ψέματα όμως.
- Δαγκώνεις σαν κόμπρα... - Και σε πιστεύουν.
- Δαγκώνεις σαν κόμπρα... - Και σε πιστεύουν. - Δαγκώνεις σαν κόμπρα... - Και σε πιστεύουν.
Δαγκώνεις σαν κόμπρα!
Δαγκώνεις σαν κόμπρα και σε πιστεύουν.
Είναι όλοι τους κόμπρες που δαγκώνουν.
Η μαμά συνήθιζε να λέει στο τηλέφωνο.
Κάνε το μόνος σου, γιατί θα σε εξαπατήσουν.
Μου τελειώνει το οξυγόνο.
Το «Ghettolimpo» είναι το μετακόσμιό του. Ο Ale βρίσκεται ήδη στο μέλλον.
Σε επίπεδο αισθητικής, εικόνας έχει ήδη δημιουργήσει το άβατάρ του.
Νομίζω ότι είναι ένα άλμπουμ που θα αντέξει στον χρόνο.
- Τι ωραίο! - Έλα, περίμενε, περίμενε! - Τράβα βίντεο!
Τρία και τέσσερα!
- Αυτό είναι το αγαπημένο μας, σωστά; - Ναι. - Ποιο; - Και το «Soldi».
Το δεύτερο Σαν Ρέμο πιστεύω ότι ήταν ένα απαραίτητο βήμα για τον Alessandro,
επειδή τον έφερε σε μια πιο κλασική διάσταση,
μα απαραίτητη μετά όλα όσα τόλμησε, μιας και το πήγε πραγματικά σε άλλο επίπεδο.
Τον επανέφερε σε ένα πιο ενσυναισθητικό πλαίσιο, πιο ρομαντικό.
Και αυτό νομίζω αυτό ήταν ένα θεμελιώδες βήμα
για να γνωρίσουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι τον κόσμο του Alessandro.
Δεν πίστευα ότι θα κέρδιζε. Δεν το πίστευα!
Και πήγε εκεί μόνο για να κάνει εμφάνιση.
Όταν δεν το περιμένεις... Λυπήθηκα! «Η μαμά μου δεν είναι εδώ!»
Ένιωθα σαν τη συνηθισμένη παράξενη μαμά.
- Μια αγκαλιά στη μαμά μου. Είναι εδώ στις κερκίδες. - Και εγώ χαιρετώ τη μαμά μου.
- Πού είναι; - Πάω να την αγκαλιάσω. - H δική μου δεν είναι εδώ!
Μόλις επέστρεψα στο ξενοδοχείο την αγκάλιασα και της είπα, «Ja ti la credias crasa».
Που σημαίνει: «Μπορούσες να το φανταστείς όλο το χθεσινό».
«Ja ti la credias crasa.»
Είναι μια φράση που λέμε πάντα μεταξύ μας όταν τα πράγματα πάνε καλά,
γιατί στην τελική ήμασταν πάντα οι δυο μας, μόνοι μας.
Αν και είχαμε μια μεγάλη οικογένεια, εμείς οι δύο νιώθαμε σαν ένα άτομο.
Ήμασταν πολύ συνυφασμένοι.
Και έτσι ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι όλα αυτά θα έρχονταν σε εμάς.
Όχι... Γαμώτο, παιδιά, είναι πανέμορφο!
Όχι, παιδιά...
Τώρα η Anna θα τα θέλει όλα αυτά, θα θέλει να τα βάλει όλα στο σπίτι της!
Ονειρεύτηκα πως πετούσα μαζί σου πάνω σε ένα διαμαντένιο ποδήλατο.
Ενώ το άλλο, στις ίδιες χορδές, μετά το πρώτο ρεφρέν, πάει ως εξής...
Εσύ, που με ξυπνάς το πρωί...
Θέλω να πω, είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Και αυτό ανατρέπει τον κανόνα της ποπ,
και μετά το πρώτο ρεφρέν ακούμε, πάλι καλά, στην ίδια μελωδία: το ίδιο μέτρο, τον ίδιο στίχο.
Αντίθετα, αυτό που μου αρέσει σε αυτό το τραγούδι είναι ότι υπάρχουν δύο οράματα, δύο δημιουργοί,
που ο καθένας γράφει με τον δικό του τρόπο, για το ίδιο θέμα,
ενώ κινούνται με την ίδια αρμονία, αλλά συνθέτοντας κάτι εντελώς διαφορετικό.
- Θέλεις να μάθεις την αλήθεια γι' αυτό; - Ναι, γιατί αυτό το πράγμα με χτύπησε.
Δεν υπήρχαν στίχοι, υπήρχε μόνο το ρεφρέν.
Και μετά φύγαμε, εγώ για τη Σαρδηνία και ο Blanco είχε άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Έτσι στέλναμε τους στίχους από απόσταση.
Είχε γράψει τον στίχο του πριν από το δικό μου.
Εγώ φανταζόμουν ότι ο δεύτερος στίχος θα έπρεπε να είναι ίδιος με τον πρώτο.
Είχαμε αποφασίσει ότι εγώ θα έκανα τον πρώτο κι αυτός τον δεύτερο, μα μου έστειλε τον δικό του.
- Θυμάμαι να του λέω... - «Έχω ήδη γράψει τον δικό μου.» - Όχι, χειρότερο!
Του είπα, «Πολύ καλός στίχος, Ricky, αλλά νομίζω ότι μπορείς και καλύτερα».
Ήμουν απαίσιος!
Δεν τον έβλεπα κατάλληλο για το άνοιγμα.
Μετά έγραψα τον στίχο μου και του τον έστειλα, νομίζοντας ότι θα έκανε το δικό του παρόμοιο.
Έπειτα, όταν πήγαμε στο στούντιο, ακούσαμε ξανά τον στίχο του και είπαμε:
«Ας το βάλουμε ως δεύτερο στίχο».
Έλα, δίδαξέ το μου, αυτό το τραγούδι είναι πάρα πολύ καλό!
Γυμνός έχοντας ρίγη, κάποιες φορές δεν ξέρω πώς να εκφραστώ,
και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος,
και θα ήθελα να κλέψω για σένα έναν μαργαριταρένιο ουρανό,
και θα πλήρωνα για να φύγω, θα δεχόμουν ακόμα και ένα ψέμα.
και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα κάνω πάντα λάθος.
- Και με πιάνουν... - ...ρίγη, ρίγη, ρίγηi.
- Όχι, περίμενε... Ρίγη... Πόσες φορές έρχονται αυτά τα «ρίγη»; - Όχι, είναι σωστό! - Αα!
Ρίγη, ρίγη, ρίγη.
Ήρθες στο σπίτι μου να φας, γιατί δεν πας για ύπνο,
μου έπιασες το μπράτσο με όλο σου το χέρι, σε λίγο θα σε καλέσω...
- Turiddu. - Πώς το ξέρεις; - Είναι γραμ...
- Κρυφοκοίταξες τις σημειώσεις μου! - Κρυφοκοίταξα!
Από τώρα και στο εξής ο Alessandro θα ονομάζεται Turiddu.
Ποιος είναι αυτός, ο Άγιος Mahmood;
Κάποτε ήμουν άγιος, αλλά μετά δυστυχώς καταστράφηκα.
Λοιπόν... «Θείε, κάνε την αδελφή μου να τραγουδήσει και θα κάνω coming out».
Ποια είναι η αδελφή σου; Για έλα εδώ, έλα εδώ. Έλα εδώ.
Έλα, έλα.
Θα σε βοηθήσω εγώ, έλα.
Αυτή είναι μια σημαντική στιγμή.
- Βγάζω τα παπούτσια μου. - Μπορείς;
- Γεια σου, όμορφη, πώς σε λένε; - Σόφια.
- Σόφια. Πώς είσαι, είσαι καλά; - Για την ακρίβεια, δεν ξέρω.
- Ποιο τραγούδι σου αρέσει; - Όχι, για μένα οποιοδήποτε...
Για παράδειγμα, σου αρέσει το «Zero», το «Asia West», το «Uramaki»... Ποιο προτιμάς;
- Διάλεξε εσύ. - Να πούμε το «Zero»; - Τα γνωρίζω όλα.
- Ορκίζομαι ότι τα ξέρω όλα, διάλεξε εσύ. - Παιδιά, ένα χειροκρότημα, τα ξέρει όλα!
Να πούμε το «Zero»;
- Θα τα καταφέρεις; - Γιατί έξω είναι ήδη νύχτα, οι φωνές μας είναι σπασμένες.
Το σκοτάδι είναι ένας σκύλος που δεν δαγκώνει, υπόσχομαι να είμαι πιο δυνατός.
Γιατί για μένα είσαι τα πάντα, παρόλο που... σε αυτόν τον κόσμο είμαστε μηδέν, μηδέν, μηδέν...
Μηδέν, μηδέν, μηδέν, μηδέν.
Μηδέν, μηδέν, μηδέν, μηδέν. Εε.
Υπέροχη!
Παιδιά, είναι υπέροχη!
Εσύ πρέπει να τραγουδήσεις, είσαι υπέροχη!
Τώρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα για τον αδελφό σου όμως!
ΤΟΡΙΝΟ PALA ALPITOUR
Ήρθες για να εκπροσωπήσεις την Ιταλία, είσαι γκαζωμένος;
Εε, ναι, είμαι γκαζωμένος αλλά ακριβώς στη σωστή ποσότητα.
Καλημέρα, κ. Riccardo, καλώς ήρθατε στη συνέντευξη. Ξεκινάμε με την πρώτη ερώτηση.
Πότε γνωρίσατε τον Alessandro;
- Ακούσατε ποτέ το «Gioventù bruciata», τον πρώτο του δίσκο; - Ναι.
- Σας άρεσε; - Μου άρεσε, ναι.
- Τώρα που τον γνώρισα, πρέπει να πω ότι είναι ένα καλό παιδί. Πραγματικά. - Ένα καλό παιδί.
Ένα καλό παιδί.
Τι σας εντυπωσίασε, σας ενθουσίασε περισσότερο κατά τη συνεργασία σας με τον Alessandro;
Είναι απρόβλεπτος.
- Το μόνο προβλέψιμο είναι ότι είναι πάντα τσαντισμένος. - Όχι, όχι... Τέλος πάντων!
Μα άκουσα κάποια άτομα που μιλούσαν γι' αυτόν
και έλεγαν ότι είναι κυρίως σκεπτικός και όχι τσαντισμένος.
- Νομίζω ότι είναι κυρίως τσαντισμένος. - Όχι, όχι.- Γνωρίζοντάς τον...
- Έχω διαβάσει πολλές συνεντεύξεις. - Μα δεν τον γνωρίζεις.
Έκανα ήδη τις πρόβες, οπότε λίγο το θυμάμαι, μα έκανα και εγώ λάθος την πρώτη φορά.
Ricky, στο τελευταίο ρεφρέν, θυμήσου το, ναι;
Θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος και με πιάνουν ρίγη, ρίγη, ρίγη...
Ονειρεύτηκα πως πετούσα μαζί σου πάνω σε ένα διαμαντένιο ποδήλατο.
Μου είπες: «Έχεις αλλάξει, δεν βλέπω πια το φως στα μάτια σου».
Γυμνός έχοντας ρίγη, κάποιες φορές δεν ξέρω πώς να εκφραστώ.
Πώς νιώσατε όταν γράψατε το «Brividi» από τη δική σας οπτική γωνία;
Όταν έγραφα το «Brividi» από τη δική μου οπτική γωνία...
Είχα γράψει έναν στίχο, που υπάρχει ακόμα, και τον έστειλα στον Ale.
- Ο Ale μου είπε: «Δεν με πείθει». - Άντε! Άντε!
- Είπα, «Για μένα...». - Είπε!
- Όχι, με κάλεσε... - Σε εσένα τηλεφώνησε; Σε εμένα τηλεφώνησε. Τι στο διάολο λες...;
Αυτό το παιχνίδι είναι δύσκολο. Περίμενε.
Άκουσα που έλεγε σε μια άλλη συνέντευξη
ότι είχε πει πως κατά τη γνώμη του θα μπορούσε να είναι λίγο πιο δυνατός.
Μαλακίες, δικαίως, γιατί τελικά ο στίχος σας είναι πολύ όμορφος, κ. Riccardo.
- Ευχαριστώ πολύ, είμαι πολύ χαρούμενος. - Σας ευχαριστώ, χάρηκα για τη συνεργασία.
- Κανόνισε εσύ για... - Ω, είμαι με τον Blanco!
Κοιτάξτε με, κορίτσια!
- Mahmood! - Γεια σας!
Σε ευχαριστώ! Γεια!
Πάμε! Πάμε! Κύριοι, φύγαμε!
- Ευχαριστώ! Γεια σου, Mahmood. - Γεια!
Ονειρεύτηκα πως πετούσα μαζί σου
πάνω σε ένα διαμαντένιο ποδήλατο.
Μου είπες: «Έχεις αλλάξει, δεν βλέπω πια το φως στα μάτια σου».
Ποιος είναι ο φόβος σου; Μια θάλασσα όπου δεν αγγίζεις ποτέ.
Αν και το σεξ δεν είναι ο τρόπος διαφυγής από τον πάτο.
Άντε, μην το σκάσεις από εδώ.
Μην με αφήσεις... Πώς;
Γυμνό έχοντας ρίγη.
Κάποιες φορές δεν ξέρω πώς να εκφραστώ.
Και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος.
Και θα ήθελα να κλέψω για σένα έναν μαργαριταρένιο ουρανό.
Και θα πλήρωνα για να φύγω.
Θα δεχόμουν ακόμα και ένα ψέμα.
Και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος.
Και με πιάνουν ρίγη, ρίγη, ρίγη.
- Εσύ... - ...που με ξυπνάς το πρωί.
Εσύ, που λερώνεις το κρεβάτι με κρασί.
Εσύ, που μου δαγκώνεις το δέρμα,
με τα μάτια σου που είναι σαν της οχιάς.
Και εσύ, είσαι το ακριβώς αντίθετο από έναν άγγελο.
- Και εσύ... - ...είσαι σαν πυγμάχος στη γωνία.
Και εσύ το σκας από εδώ,
αφήνοντάς με έτσι.
Πώς; Γυμνό έχοντας ρίγη!
Μερικές φορές δεν ξέρω πώς να εκφραστώ.
Και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος.
Και θα ήθελα να κλέψω για σένα έναν μαργαριταρένιο ουρανό.
Και θα πλήρωνα για να φύγω.
Θα δεχόμουν ακόμα και ένα ψέμα.
Και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος.
Και με πιάνουν ρίγη, ρίγη, ρίγη.
Πες μου ότι δεν έχω δίκιο.
Και ζω μέσα σε μια φυλακή.
Και προσπαθώ να μείνω κοντά σου, όμως συγνώμη αν μετά τα γαμάω όλα.
Και δεν ξέρω πώς να σου πω τι αισθάνομαι, αυτό με περιορίζει.
Για ένα «σ' αγαπώ» ανακάτεψα ναρκωτικά και δάκρυα.
Αυτό το δηλητήριο που φτύνουμε κάθε μέρα,
δεν το θέλω πια πάνω μου.
Το βλέπεις, είμαι εδώ, πάνω σε ένα διαμαντένιο ποδήλατο...
Μαζί!
Γυμνός έχοντας ρίγη. Κάποιες φορές δεν ξέρω πώς να εκφραστώ.
Και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος.
Και θα ήθελα να κλέψω για σένα έναν μαργαριταρένιο ουρανό.
Και θα πλήρωνα για να φύγω.
Θα δεχόμουν ακόμα και ένα ψέμα.
Και θα ήθελα να σε αγαπάω, μα πάντα κάνω λάθος.
Και με πιάνουν ρίγη, ρίγη, ρίγη.
Εσύ και εγώ δεν μπορούμε να υποστούμε το χρόνο. Εμείς κυβερνήσαμε τον χρόνο.
Ο χρόνος ήταν καλός μαζί μας, μας έδωσε αυτή τη δουλειά.
Είμαστε τυχεροί. Ζούμε δημιουργώντας μουσική, το συνειδητοποιείς;
Το όνειρό μας έγινε πραγματικότητα, αλλά πόσο χρόνο χάσαμε ονειροπολώντας;
Θυμάμαι ολόκληρες μέρες να ονειρεύομαι ότι παίζω σε σκηνές,
να δημιουργώ κάτι επί ώρες και ώρες στο δωματιάκι μου.
Η μαμά μου έλεγε, «Βγες, πήγαινε με τα παιδιά της ηλικίας σου». «Όχι, μια στιγμή».
«Μα γιατί σπαταλάς το χρόνο σου; Διάβασε!»
Και εγώ εκεί πάντα με αυτά τα καταραμένα τραγούδια.
Ονειρευόμουν, μα κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια!
Τι ωραία που είναι όταν ξεκουραζόμαστε από τις περιοδείες.
Ήδη είναι ωραίες οι περιοδείες, να βρίσκεις τον κόσμο,
όπως λέει η Marina Rei, «με ακάλυπτο πρόσωπο». Σε βλέπουν!
Επιτέλους επιστρέψαμε... Αυτή είναι η ουσία του θέματος.
- Όλος ο κόσμος που έρχεται να σε δει. Τα άτομα... - Αυτό είναι το φρούτο που συλλέγεις.
Πηγαίνεις στην άλλη άκρη του κόσμου και βρίσκει ανθρώπους να τραγουδούν τα τραγούδια σου,
αυτά που έγραψες στο δωματιάκι σου.
Νομίζω ότι ορισμένα βασανιστήρια, ορισμένες πληγές, ορισμένες ρωγμές
έχουν αποδειχθεί χρυσωρυχείο.
Μου έρχεται στο μυαλό η αντίληψη του «kintsugi»,
ότι τα ναυάγια μπορούν να επισκευαστούν αν καλυφθούν με χρυσό.
Νομίζω ότι το παρελθόν του έγινε μια πολύ ισχυρή κεραία, σε σύγκριση με άλλες,
αφού μπορεί να εκφραστεί με τόσο βαθύ τρόπο.
Σήμερα, το γεγονός ότι μπορώ να ζήσω από τη μουσική, μου επιτρέπει να...
όχι «να επιτρέψω», γιατί ακούγετε άσχημα,
μοιάζει σαν να μην βλέπεις την ώρα να απαλλαγεί από τα χρέη.
Δεν έχω χρέη προς τη μητέρα μου, με μεγάλωσε και αυτό είναι μέρος της ζωής,
έτσι είναι μια ανταλλαγή, βασικά.
Επιτέλους, μπορώ και εγώ να βοηθήσω, αφού αυτή το έκανε όλα αυτά τα χρόνια.
Θυμάμαι ότι στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο ήταν τέταρτος με το «Dimentica».
Είπα: «Alessandro, ήσουν υπέροχος, και αν δεν κέρδισες είναι σωστό που έγινε έτσι».
«Σημαίνει ότι δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα σου, αλλά να είσαι σίγουρος ότι θα έρθει».
Βγήκε έτσι. Ξέρεις αυτά τα πράγματα...
Δεν ξέρω πώς να τα εκφράσω αυτά τα πράγματα, είμαι πολύ αυστηρή. Με δίδαξαν...
Ξέρεις, απλά βγήκε... Στοπ!
Μου βγήκε αυθόρμητα. Υπάρχουν πράγματα που απλώς βγαίνουν έτσι, ναι.
Αυτός το ήθελε και ήξερα ότι θα το πετύχαινε, και όντως...
Παρόλο που δεν έχω βρει ένα μέρος
αντίστοιχο με εκείνο το ντουλάπι,
νομίζω ότι τώρα βρίσκω καταφύγιο στους στίχους μου, στα τραγούδια μου.
Έτσι μπορείς να δημιουργήσεις έναν νέο κόσμο.
Να ταξιδεύεις μεταξύ της πραγματικότητας και του κόσμου μου στα σύννεφα.
Εν τέλει, μου αρέσει να συγκρίνω αυτούς τους νέους κόσμους με νέες πόρτες, με νέα κλειδιά.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη να βάλουν τα βάσανά τους,
την ευτυχία τους σε τραγούδια, σε στίχους.
Εύχομαι να το κάνω για πολύ καιρό ακόμα, γιατί με κάνει να νιώθω καλύτερα.
Όταν μου λες αντίο, μου ραγίζεις την καρδιά.
Το να φτάνω σε σημείο να σηκώσω τα χέρια, δεν μου αρέσει πια.