Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
15 LAT TEMU
Za wysoko. Bez jaj.
Dobra, imprezowicze, do dzieła!
Huck, nie dam rady. Odpuszczam.
Musisz to ze mną zrobić. To moje 29. urodziny.
Spędzamy razem każde, odkąd miałeś pięć lat.
Zawsze świrujesz.
Ale tym razem to przeginka.
- Przeginka? - Dla mnie. Ale ty skacz.
Czaję. Żenisz się, jesteś odpowiedzialny.
Poświętujemy w hotelu.
Zamówię szampana i deskę serów.
- Dobra? - Pewnie.
- Widzimy się potem. - Jasne.
Miłej zabawy. Ja nie skaczę.
Słuchajcie, ja nie…
Boże!
Sonny, lecę!
- Przypomnij sobie szkolenie! - Nie mogę, boję się!
Rozłóż ręce jak rozgwiazda!
One nie latają! Nie wydurniaj się!
Rozwiń skrzydła!
Ja latam!
Niesamowite uczucie!
Mówiłem, że dasz radę.
Miałeś rację. Jak zawsze.
Już zawsze będę z tobą obchodził urodziny.
Daj rękę.
Mój przyjacielu.
Kocham cię, Huck.
Kuźwa, Boże!
Ale mają zębiska!
- Dziabnął mnie w kark! - Pociągnę linkę!
- To było niesamowite! - Gówno prawda.
Nie dam ci się więcej na nic namówić.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
SONNY I HUCK 7 LAT
ROCZNIK 1993 TO BĘDZIE PRZYJAŹŃ PO GRÓB
9 GRUDNIA 1994
28. URODZINY HUCKA
NASZ ŚLUB
WESOŁYCH ŚWIĄT
WESOŁEGO ZLOTU MIKOŁAJÓW - HUCK
TOR W INDIANAPOLIS
ZŁOTY RYDWAN!
IMPREZA URODZINOWA! SUPERTATA!
39. URODZINY! BRAKOWAŁO NAM CIEBIE, SONNY!
SHERMAN OAKS, KALIFORNIA OBECNIE
Super. Mega. Wpadnie milion lajków.
Jak ja to robię? Każdy dzień przebija poprzedni.
Spójrzcie. Ava.
Super, tato.
Pokażcie znajomym w szkole.
Dorzucisz mi jagód?
No pewnie.
Antyoksydantów nigdy za… Kuźwa!
Hokey Pokey znowu zrobił sobie łazienkę w kuchni.
Zaczynam się irytować. Wiecie, co się dzieje.
Bez przesady!
Przykro mi. Daj buziaka.
Lecę, dziś inspekcja u Armanda.
Nie zapomnij, wieczorem odbiera tę nagrodę.
- Przecież nie muszę tam być. - Musisz.
To twój klient, ma mnie gdzieś.
Ale ja nie mam.
- No dobrze. - Tak?
- Tak. - Ekstra. Gdzie mój iPad?
- Obok łóżka, pod książką. - Dzięki.
Dash, pokaz talentów, słucham.
Ćwiczyłeś rano na klawiszach?
Już się zabierałem, ale włączyłem Eddie Murphy Raw.
Ale były jaja, jak go dzieciaki drażniły. „Mamy McDonalda!”
Dash, dość już tych żartów.
To ważny pokaz. Pamiętaj, że zostałem reżyserem.
Cała szkoła będzie na nas patrzeć. Skup się.
- Zjedz troszkę. - Wystarczy.
Poważnie, weź się w garść.
Nie możesz tego po prostu olać.
Nie ma szans. Huck zawsze leci na grubo.
- Siema! - Wujek Huck!
Ava, Dash, ale wyrośliście!
Cieszę się. Jest tata?
- Jest. - Tuż obok.
- Sonny, mordeczko! - Jestem. Co tam?
- Jak leci? - A ty gdzie?
- W Tijuanie, stary. - W Tijuanie?
Jechaliśmy do Redondo i minęliśmy zjazd.
Mieliśmy grać w minigolfa, ale dojechaliśmy do Meksyku.
Fajna sprawa.
Stary, pogadałbym, ale nie mogę.
Szykuję dzieciaki i spadam.
Dziś ważny dzień, pomagam w szkole.
Pamiętasz Meksyk na 23. urodziny?
- Ten pokaz z laską i osłem? - Dzieci tu są.
- Jaki pokaz z osłem? - Żaden.
Osioł stał przy drodze.
Przysięgam, takiego P-E-N-I-S-A w życiu nie widziałem.
- Dość. - Co literował?
- „Penisa”. - A ty co?
Nie przekląłem.
Właśnie. To część ciała.
Wiem, co to jest, bo to mam.
- A ja mam? - Nie.
Jeśli kiedyś uznasz, że chcesz mieć, to możesz mieć.
- Skomplikowane. - Króciutko.
Zbliżają się moje 44. urodziny.
Inaczej bym nie prosił.
Od wieków nie wpadasz.
- Dasz radę tym razem? - No…
Świetny pomysł. Przyda mu się czas dla siebie. Cześć.
Siemanko. Świetnie wyglądasz.
- Tęsknimy! - Ja za wami też.
Huck, żałuję, ale nie mogę. Maya gada głupoty.
Jedziemy do jej rodziców na ferie.
Kurde, słabo. Ale rozumiem. Rodzina jest najważniejsza.
- Szkoda. - Tak.
No nic. Pa, Huck!
- Cześć. - Pa. Kocham cię.
Stary, muszę kończyć.
Fajnie, że się odezwałeś. W kontakcie. Pożegnajcie się i rozłączcie.
Na wszelki wypadek napiszę ci, co i jak.
Ze zdjęciem oślej P-A-Ł-Y.
- Co? - Szok.
- Obczaj. - Nie wysyłaj…
No kuźwa!
Drugi raz na tej samej kupie.
Ava, to już przesada. Noś swój plecak.
Nie chcę.
To wiem. Ale musisz.
Czasem miło byłoby pomóc ojcu.
Tata Ashera Gellera ma minivana z automatycznymi drzwiami. Mega.
Posłuchaj.
Ręczne otwieranie drzwi buduje charakter.
Lekcja na dziś. Zapraszam.
Kto chce jechać do szkoły?
- Ja! - Hura.
Ucz się od siostry.
- Ja!
Poniżej 60 sekund. Dalej.
PAN FISHER KOMITET RODZICIELSKI
Lizak Lenore, czołem.
Czołem, panie przewodniczący.
Do szkoły, dzieciaki.
Musiało wskoczyć.
- Kocham was. - Buziaki.
- Pa, pa! - Pa.
Musimy dać dzieciom wybór.
Spróbujcie konopnego. Dzieci go nawet nie znają.
To niesprawiedliwe.
To był właściwy…
Dziś nie zamierzasz słuchać?
Poradzę sobie, usiądź. Dzięki.
Jasne.
Wystarczy.
KONKURS TALENTÓW PRZEDSTAWIA SONNY FISHER
Nic się nie stało.
Przechodzi.
Jaja sobie robisz, Alan?
Co ty odwalasz?
Niektórzy spieszą się do pracy. Cześć, dzieciaki.
Niektórzy powinni dostać mandat.
O nie.
- No. - Mandat?
Czekaj. Lenore, widziałaś to?
Tato, to ten wóz z automatycznymi drzwiami!
Wiem. Ruchy, do wozu.
Wsiadłbym, ale drzwi ani drgną.
Żartowniś, co?
Co mówiłem? Trzeba unieść.
Unosisz i ciągniesz. Łatwizna.
Skyler, dopilnuj, żeby polenta nie gotowała się za długo.
Zrobi się papka.
Po kolacji Dash musi poćwiczyć 20 minut na klawiszach.
- Dobrze? - Daj żyć, tato.
Mam już zaległości z konkursem czytania.
Znasz zasadę 10 000 godzin.
Nie masz być dobry, a świetny.
Życiowa lekcja. Po mistrzowsku.
- Dzięki, Skyler. - Miłego dnia.
Gdy kupujesz szczoteczkę w Ustausta,
drugą dostaje potrzebujący.
Marzymy, by dzięki szczotkowaniu przypomnieć ludziom,
że żyjemy na jednej planecie.
Jeden naród.
Armando!
- Za Armanda. Brawo. - Dziękuję.
Gratulacje.
Dzięki, że przyszliście.
Opowiedz o rezerwacie żółwi.
Dobrze. Według mnie…
…nic a nic. Mnie…
Widzę cię, Dash!
- Widzę. - Tato, posikałem się.
To nie zmienia faktu, że nie pracujesz.
- No weź. - Syn.
Oglądasz stand-up Tiffany Haddish, a miałeś ćwiczyć.
Masz się za komika,
a masz zaprezentować, jak grasz.
- Widzę cię. Cześć. - Urocze.
Daj spokój. Odpuść mu dzisiaj.
- Wiesz, jakie są. - Nie.
Skąd się znacie?
Norman Bogart, genialny architekt,
miał zaprojektować mi dom z rezerwatem dla żółwi w Topandze.
Szybko zrozumiałem, że ta geniuszka
odwalała za niego pracę.
Daj spokój.
Wiesz o tym. Ja mogę to powiedzieć.
Pisaliśmy ze sobą dzień i noc. No i jesteśmy.
Po dwóch latach mam piękny dom i jeszcze piękniejszą przyjaźń.
A to mąż Mai, Sonny.
O rany. Hej.
Czym się zajmujesz?
Cóż…
Jest gosposią.
Angielski to mój drugi język, mogłem pokręcić. Prowadzi dom.
- Kocha dzieci. - Ciężka praca.
- Nowoczesna relacja. - Owszem.
- Jak tam firma, Raj? - Wspaniale.
Ślemy akceptowalne kondomy do Indii.
Zwalczamy choroby weneryczne.
Chcemy usunąć miny z tych terenów.
- To ważne… - Owszem.
Ale…
Spędziłam z dziewczętami rok w Barcelonie.
Otworzyłyśmy cztery szkoły na wsi.
Od razu pomyślałem o pięcioletniej córce.
Uczy się chińskiego.
Poszliśmy do chińskiej knajpy, powiedziała coś po mandaryńsku.
Nagle przynieśli tajne menu.
No zdziwiłem się.
Ale…
Ciężko sobie wyobrazić, co?
Za 20 dolarów za godzinę mogła już umyć ten garnek.
Skarbie.
O co chodziło z tym chińskim?
Ava go nie zna.
Uczy się od pół roku.
- Serio? - Tak.
„Dzień dobry”.
Chyba, rano tak się wita. A skąd to pytanie?
Chciałem się włączyć do rozmowy.
Kazałaś mi siedzieć z przywódcami.
- Miałem mówić o blogu o przedszkolu? - Tak…
Co miałem powiedzieć gościowi rozdającemu gumki w Indiach?
- Czyni dobro. - A ten Armando?
Co z Armandem?
- Jeszcze pytasz? - Kotku, Huck dzwoni.
Zignoruj.
- Co? - Tak.
Nie chcę z nim gadać.
Nie chcę oślich fiutów ani gadki o urodzinach.
Szkoda, że nie możesz jechać.
Byliście najlepszymi kumplami. Świetnie się bawiliście.
Tak, a potem dorosłem.
Samo życie. Ślub, dzieci.
Wybacz, że nie chcę świętować
jego 44. urodzin ze zgrają 22-latków.
- Jak chcesz. - Dziękuję.
- Wróćmy do Armanda. - Nie ma żadnego Armanda.
Sześć sekund cię trzymał.
- Liczyłeś? - Równo. Liczyłem.
Tuż nad obojczykiem.
Co mi przeszkadza, bo masz wysoko piersi.
- Co? - A w tej sytuacji
centymetr niżej i już ma cycuszka.
Trzymał mnie za ramię. Przesadzasz.
Wcale nie.
Ślepy jestem czy co? Przejrzałem go.
- To szachy. - Jakie szachy?
Nie widzisz, bo nie jesteś facetem.
- No dobrze. - Mówię poważnie.
Faceci to czają.
Nie wierzę, że nie wiedziałam o chińskim.
- Jestem najgorszą matką. - Wiesz, czego ci trzeba?
Spędzić trochę czasu z dziećmi. I tyle.
Zobacz.
- Co? - Spójrz.
„Dzięki za przyjście”. Popatrz.
Od Armanda. Widzisz?
Czekaj.
Może to jakiś gambit?
Owszem.
A to co?
Wysłał ci GIF-a z Bridgertonów?
Nie będę wariować, ale nie wypada.
- Tak tylko mówię. - O nic mu nie chodziło.
Mieliśmy to obejrzeć.
Bridgertonów. Nie mogę się doczekać.
Obejrzałam to z Armandem w samolocie do Nowego Jorku.
Żartujesz?
Przecież dodaliśmy to do listy do obejrzenia.
Wiesz, co ja oglądałem? Wojny magazynowe. Powtórki.
Tego czasu już nie odzyskam.
- Nie chciałam… - Wariactwo.
Wiesz co?
Mam pomysł.
Przeprosiny przyjęte.
Chcę ci coś powiedzieć.
- Co takiego? No chodź. - Powiem ci.
- Kładź się na boczku. - Kotku.
- Tak mogę dłużej. - To dobrze.
- Najpierw coś ci powiem. - Szybko.
Zabiorę Dasha i Avę na ferie sama.
- Co? - Muszę z nimi pobyć.
- Maya. - A ty bez nich.
Miałbyś cały tydzień dla siebie.
Nigdy nie wyjeżdżaliście beze mnie.
Jestem ich matką.
- Wiem o tym. - Poradzę sobie.
Przemyśl to.
- Dobrze, przemyślę. - Super.
- Dobra? - Dobra.
Muszę wiedzieć, co dalej. Zakładać czy ściągać?
Ściągać.
Nad czym się zastanawiać?
Każdy facet marzy o tygodniu bez rodziny.
Każdy facet? A matkom przerwa niepotrzebna?
Pracuję w agencji nieruchomości
i jeszcze mam się zajmować dziećmi.
Po pierwsze, wy macie dzieloną opiekę.
Macie czas dla siebie.
Nie, bo ten frajer co drugi weekend ma niby jakieś delegacje.
A jeździ na CrossFit.
A ja mam jeden dzień w miesiącu na szereg randek z Tindera.
- I jak? - No coś tam bzykam.
Ale nie wychodzi z tego nic poważnego.
- Zero chemii. Tylko zwierzęcy seks. - Tak.
Gdyby tylko Jeremiah zabrał dzieci choć na weekend.
Od dziesięciu lat nie byłem sam w domu.
Cześć, Stew.
Jasne. Cały ten czas dla siebie…
- Coś w tym jest. - O tak.
Ale czy warto odpuścić ferie z rodziną?
Nie masz poza nią życia.
- Nieprawda. - Prawda.
Olej ich. Poświęcenie dla dzieci to nic złego.
Bethany, ty swoim akurat usługujesz.
Mamy z Diane pewną rutynę.
Ja daję opiekę, ona pieniądze.
Znamy swoje role, nie ma konfliktów.
I to jest sprawny system.
- Brawo, Bethany. - Jak w więzieniu.
Mnie jest dobrze.
- Gówno prawda. - Gdzie masz te ze wszystkim?
Co ty robisz?
Obmacałeś każdego bajgla?
Szukałem.
W każdy piątek tylko narzekasz, a sam nic nie zrobisz.
Ja zrobiłem całą prezentację.
Tylko o tym myślisz. Daj Mai dzieci.
- Odpuść. - Koniecznie.
Bo skończysz jak Lizak Lenore.
Co?
Stajesz się nią i tyle.
Ale ja ją uwielbiam. O co ci chodzi?
Jak my wszyscy. Jej dzieciaki się tu uczyły.
Mama, przewodnicząca komitetu, reżyserka pokazu.
Nie miała życia poza szkołą.
Brzmi znajomo?
Mąż ją zostawił, dzieci już jej nie potrzebują.
Pewnego dnia przyszła w tej kamizelce.
Nie ma nawet etatu.
- Nie? - Nie.
Wiem.
- Zmieniam się w Lenore. - Tak.
- Dość. Zostaję. - Serio?
- Serio. - Tak!
Przyda ci się przewodnik. Powiem Ricie,
żeby sama zabrała dzieci do Legolandu.
Na pewno się zgodzi?
Żartujesz? U nas ja noszę spodnie.
Co planujemy? Do dzieła.
Może jakiś golfik na początek?
- Dobra. - Żarełko.
Jakaś knajpa z grillem.
- Albo klub z panienkami. - Mowy nie ma.
Nie chciałbyś sobie popatrzeć?
- Nie. - Co ty gadasz?
Nie chodzisz tam?
- Nie. Poza tym… - Czemu?
Bo czułbym się, jakbym zdradzał żonę.
- To nie zdrada. - Zdrada.
To nieszkodliwy flirt z pracownicą seksualną.
- Nie. - Gdzie trzepiesz?
- Co? - Gdzie walisz?
Weź. Cześć.
- Ona też to robi. Na trzy. - Nie powiem.
- Nie. Prysznic. - Raz, dwa, trzy. Prysznic.
- Tylko powtórzyłeś. - Owszem.
Walisz w wodnym więzieniu przez obecność rodziny.
Za wolność walenia konia we własnym domu walczyliśmy na wojnach.
„Kupiłem ten dom i będę walił!”
- No nie? - No.
Zasłużyłeś!
- To prawda. - Właśnie!
Rewolucja. Będziemy przyjaciółmi!
Będziemy? Przecież jesteśmy.
- Przez dzieci. - Znamy się siedem lat.
Zapisałem cię jako „Tata Dasha”.
- Co? - Nie znałem imienia.
- Zmienię, jak się zakumplujemy. - Co było, to było.
Masz rację. Ale mnie nakręciłeś.
- Tak jest! - Czas dla siebie.
- Dla ciebie! - Tak!
- Dla mnie! - Tak jest!
Mamo, babcia i dziadek mają Wi-Fi?
Na pewno. Weź rzeczy.
- Spóźnimy się na samolot. - Dash, klawisze.
Ledwo spakowaliśmy podręczny. Mamy czekać na odprawę?
Synku, musisz dać czadu na pokazie.
Proszę o 20 minut dziennie. Dasz radę.
Inne dzieci na pewno ćwiczą w wolne. Proszę, Maya.
- Co to? - Epipen Avy.
- Boże jedyny. - No.
- Jak mogłam zapomnieć? - Co?
Nie zapomniałaś. Noszę zapasowy.
Miałeś rację. To kiepski pomysł.
Przestań, przesadzasz. Aż dyszysz.
Dzieciaki, poradzicie sobie beze mnie parę dni?
Ja tam nie wiem. Sorki, mamo, ale tata ogarnia.
- Kurde. - Słyszałeś…?
Dash, bagaże. Pomóż mi.
Co ty odwalasz?
- Dokończysz moją Gwiazdę Śmierci? - Nie dokończę.
Tatuś będzie zajmował się sobą.
Tylko sobą. Torby.
- Podoba mi się to. - W sensie?
- Nigdy nie odmówiłeś. - Pa, mamo.
- Przecież jadę. - Ciągle odmawiam.
- Stanowię tu prawo. - Chyba Murphy’ego.
Dzieci, do auta. Dash, zapnij pasy siostrze.
- Kocham cię. - Baw się dobrze.
- Taki mam plan. - Super.
- Jedź do Hucka. - Nie.
Wyluzuj trochę.
Nie pójdę na jego imprezę. Poszliśmy w różne strony.
Pomówmy o tobie.
- Dobra. - Bez pracy.
Zamierzam pobyć z dziećmi.
- Serio. - Dobrze.
- Kocham cię. Pa. - Będę tęsknić.
- Pa, tato! - Kocham was.
- Pasy! - Gwiazda Śmierci!
Chowaj łeb, zanim ci go utnie.
- Już. Buziaki! - Pa!
SALON
Dajesz, Seal.
PORNO W STYLU VINTAGE WYSZUKAJ
NOTARIUSZ
Dzień dobry, podbije mi pan dokumenty?
Niech spojrzę.
A co innego też mi pan podbije?
- Cześć, tato! - Boże.
Nie wchodź.
- Ożeż. - Zamknij oczy.
Nie wchodźcie.
- Dlaczego tata jest nago? - Bawi się.
Zapomniała pluszaka. Rób swoje, sorki.
Mówi Alan.
Al Capone!
Siemanko. To o której dziś gramy?
Rany, zapomniałem.
- Coś mi wypadło. Przepraszam. - Gdzie jesteś?
- W Legolandzie. - W Legolandzie?
Mieliśmy się zaprzyjaźnić, zapomniałeś?
A Stew Zaczeska?
Nie ma takiej opcji.
Mniejsza, poradzę sobie.
No pewnie. Sam zdobędziesz szczyt.
Nawet dwa.
Idź do klubu ze striptizem i wciśnij buźkę w dwa…
Złazić z łóżka! Co mówiłem?
Pieprz się, tato.
- Cześć. - Rezerwacja jest?
Nie. Gram sam.
Mam akurat grupę.
- Gdzie? - To ta trójka.
Czołem.
Zapraszamy.
Poproszę wędzony mostek.
Kiełbaska wieprzowa? Będzie.
Macie żeberka?
- Z tyłu? - Tak.
Schowaliście je.
Daj z dwie sztuki.
Pokaż, czy się domyka.
To jeszcze jedna sztuka.
Tak!
Chciałbym wejść.
Mam kupon z LA Weekly ze zniżką na pięć dolców.
Nie, luzik.
- Właź. - Dzięki.
Może podkręcimy atmosferę?
Po dziesięć uderzeń, pięć dolców za dołek?
- Dobrze. - Pewnie.
Ciutkę za blisko.
Cóż, niech będzie.
Pięknie, Kimmy.
Jezu Chryste.
Zjadłem mostek, żeberka i wieprzowinę.
I to, cokolwiek to było. Oby zwierzę, ale nie wiem.
Nie zorientowałbym się, gdyby podali ludzki tyłek.
Boże, żyjecie?
Nieszkodliwy flirt.
Panie Fisher, tak myślałam.
To ja, Skyler.
Opiekunka?
Wiem, że mnie wykiwałyście.
- Sam dałeś nam dziesięć uderzeń. - No wiem.
- Lekceważy nas przez płeć. - Skąd!
Oraz wiek i rasę.
- Nie! - Tak.
W porządku?
Tak, wszystko gra.
Boże.
Przepraszam.
I tak wam wystawię ocenę.
Bo było…
Jak droga?
Bez żadnych problemów.
- Serio? - Tak.
Dash sto razy oglądał występ Billa Burra.
Dzwonisz, żebym im opowiedział bajkę?
Już śpią.
Jesteś w pokoju Dasha?
Tak? No tak, zapomniałem.
Nie mów mi, że budujesz Gwiazdę Śmierci.
- Miałeś się bawić. - Tylko chwilkę.
To mnie relaksuje.
No dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Pa. - Papatki.
ZNAJOMI RODZICE
JAK TAM, SONNY? ALE ZAZDRO!
PEWNIE SIEDZI I WALI KONIA.
Dajcie już spokój.
Nie zrobię niczego fajnego?
Mniejsza.
MORDECZKO, OSTATNIA SZANSA NA IMPREZĘ! WIELKIE 44! DAJ ZNAĆ!
Mam.
- Cześć. Gdzie znajdę Hucka? - Czołem.
Rany, ale jacht.
Ten to się bawi.
Morduchna!
- Jesteś. - Dotarłeś.
- Stówka, stary. - Dzięki.
Kurczę, dobrze wyglądasz. O rany.
Nie masz ciuchów.
Ale się cieszę.
Od razu musiałem zanurkować.
A te świry wskoczyły za mną.
Ekipa! To mój kumpel z dawnych lat, Sonny Fisher!
Siema, Sonny!
Cześć.
- Też są nago. - To co, na waleta?
- Nie. - W tandemie.
Jak w wingsuicie.
Nie chcę.
- Spoko. - Super.
Dobrze cię widzieć. Ile już minęło?
- Kurczę… - Trzy lata.
- Długo, fakt. - Fakt.
Chcesz jakiś ręcznik?
- Nie trzeba. - Luz.
- Tak się cieszę. - No pewnie.
Maya zabrała dzieci do rodziców.
Powiedziałem, że potrzebuję przerwy.
- Czasu dla tatusia. - Ekstra.
- „Rób, co chcesz”. - Tak zrobimy.
- Jak za starych czasów? - Grozisz mi? Jestem gotów.
Zobacz, jest.
Co takiego?
WIELKIE 44! #ZHUCKUJMYSIĘ
Wszamaj sobie coś, przebiorę się.
To twój autobus?
No. Nieźle wygląda, co?
To nie będziemy na jachcie?
Jakim jachcie?
Czołem, imprezowicze!
Jak wielu z was wie,
uważam, że takie same ciuchy to klucz do udanej zabawy.
- Tak jest! - Ładne?
- Tak! - Wszyscy dostaną.
Torby są opisane. Zapraszam.
- Siemanko. - Co tam?
Polej mi shocika „tej z kija”.
- Czyli czego? - No tequila.
- Przekręciłem. „Tej z kija”. - Tequila.
- Tak. - Teraz czaję.
Siemano, jak leci?
- Jestem Kabir. I moja Trini. - Cześć. Skąd znacie Hucka?
- Mamy biurka obok siebie w WeWork. - To fajnie.
Nie robisz już w agencji reklamowej?
Od paru lat już nie.
To dinozaury.
Poszedłem na swoje. Synergia marek,
integracja pionowa. Inna bajka.
No pewnie.
Super.
Sonny. Dobrze pamiętam?
Huck mówił, że zajmujesz się domem.
- No. - Inspirujesz nas.
- Żona jest architektką. - Niesamowita.
Ja pracowałem w Citibanku, chciałem zostać muzykiem,
ale po drugim dziecku uznałem,
że najlepiej będzie, jeśli to ja zajmę się dziećmi.
- Prawdziwy mężczyzna. - Tak jest.
Na czym grasz?
Na klawiszach.
Mówią na mnie Dr Silk.
Śpiewam, piszę, adult contemporary.
- Skromniś. - Cudnie.
Wydał nawet album.
Genialny.
Mówię wam, inny świat.
Jest na Spotify?
- Nie. - A Soundcloud?
- Nie. - To jak go obczaić?
No wiesz.
Mam parę płyt CD.
Złamię zasady i wam wyślę.
- Nie mam na czym puścić. - Właśnie.
Ojciec coś ma.
Toast za najlepszego kumpla na świecie.
ZATRĄB DLA HUCKA
WYSPY SAN JUAN STAN WASZYNGTON
Dash.
Skup się.
Palec wskazujący na żyłce i zaciągasz. Powstaje pętla.
- Zawiąż mi i już. - Za cholerę!
Tato!
Dash, idź pograć. Tata będzie pytał.
Taty tu nie ma.
Nie szkodzi.
Wiecie, jakie to dla niego ważne.
Maya, włosy jej powyrywasz.
Nie da się być dobrym we wszystkim.
- Daj mi spróbować. - Co? Przecież…
Hydroplan wylądował tuż obok.
Hydroplan? Kto to?
Spójrzcie.
Maya!
Cześć, to ja, Armando!
- Armando! - Cześć.
Co tu robisz?
Niespodzianka, co?
Maya wiele mi opowiadała o tej części świata.
Stąd mała wycieczka.
Znalazłem wyspę, którą chcę kupić.
Co takiego?
- Poważnie? - Tak.
To projekt, na który czekałaś.
- Możesz założyć własną firmę. - Co?
Mogę cię porwać po południu?
Obejrzysz wyspę.
Obiecałam dzieciom przerwę od pracy.
No tak.
Masz rację. Nie chcę się wtrącać. Przepraszam.
Chyba że…
możemy zabrać Dasha i Avę?
- Dash! - Tak?
Chcesz polatać hydroplanem?
No pewnie!
No i świetnie.
WIELKIE 44!
DOLINA ŚMIERCI, KALIFORNIA
Słuchajcie, ludziska.
Sporo myślałem o tym, jak uczcić 44. urodziny.
Przez tę pandemię
zbyt długo nie mogliśmy się razem bawić.
- Tak. - Więc nie chodzi o mnie.
- Chodzi o nas. - Dobra.
Tak jest.
Wracamy do korzeni. Tutaj.
Na brutalnej, majestatycznej…
kalifornijskiej pustyni!
Zaklepuję łazienkę i prysznic.
Oto Huckchella. Nasz własny Burning Man.
Mój projekt i moja podobizna.
Co to, kurwa, jest?
- Gotowi? - Tak.
- Trzy, dwa… - Moment.
Gdzie Sonny?
Sonny, dajesz na przód.
- Nie ma potrzeby. - Robimy fotkę.
- Nie muszę przecież. - Trzymajcie go!
Tak!
- Jest? - Jest.
Uratowałeś tę fotę.
Bierzcie rzeczy i wybierzcie jurty. Panie przodem.
- Geno, widzimy się za pięć dni. - Jasne.
Pięć dni? To totalne zadupie.
- Wracamy do korzeni. - Co?
Do podstaw. To będzie najlepszy tydzień w twoim życiu.
- Ale… - Bierz śpiwór. Sześć na jurtę.
- Na co? - Tak się cieszę.
- Moment. - Sztos. Cudnie.
- Podoba ci się rzeźba? - Moment.
Brak zasięgu, bez jaj.
Nic nie łapie.
Pleckurtka z paskami.
W mordę.
Przyjmie się.
Jest i on!
- Ekstra ciuchy. - Zaskoczyłeś mnie.
Szykowałem się raczej na hotele, ale jakoś dam radę.
Wymiatasz, jak zwykle.
Dobra, piękni, czas się ogarnąć.
Jest wcześnie, ale zacznijmy myśleć o kolacji.
O to chodzi. Jak będzie? Jak kiedyś?
Steki, wagyu ze Stanów? Co masz?
Sami zadbamy o żarło. Ściągaj.
Jestem pszczelarzem, ale bawię się w survival.
Walcie śmiało.
Pierwsze pytanie. Jaja sobie ze mnie robicie?
Stary, widziałem lodówki. Masz w nich żarcie.
Przystawki. Ale główne danie zrobimy.
Bierzcie po maczecie i koszyku. Zbieramy!
Zbieramy!
Mamy polować? Huck, momencik.
- Co? - Chcę do kibla.
- Gdzie masz toi-toie? - Tam.
- To wiadra. - Na odchody. Sprawdzają się.
- Że co? - Na odchody.
Bierzesz, srasz, wywalasz przy drodze.
Idę postawić szałas.
Powodzenia. Uwaga na grzechotniki.
- Co? - Jadalne, ale niebezpieczne.
Mam uważać…
Absurd.
JAK TAM CZAS DLA SIEBIE?
LIZAK SONNY
Dojrzałe.
Lego z kutasem, brawo.
Zobaczymy?
Zapraszam na Insta, pały.
Ja pieprzę.
Muszę się wysrać.
Co to… Moment.
Co to jest?
Przestań, łaskocze.
Masz pazurki, co? Słodziak.
Przesłodki…
Koleżko.
Przerażająca z ciebie kicia.
Boże jedyny.
Tego chcesz? Tego malucha?
Już odkładam.
A jebał go pies.
Pomocy!
Lew!
- Sałatkowy, zwykły. - Sporo tego.
- Do wewnątrz. - Pomocy!
Lew!
Co się dzieje?
Lew mnie goni!
Do bani te kapcie.
- To Sonny? - Na pomoc, Huck!
Lew chce mnie pożreć!
Goni go puma.
Boję się!
- Wyższy bieg! - W nogi!
- Ruchy! - Lew mnie goni!
Na pomoc!
Siedzi mi na karku! Sio!
Ja pieprzę.
- Ożeż! - Boże!
Sonny!
O Boże.
Co się gapisz?
No dawaj, ściero.
Jest.
Nie jedz mnie!
Sio!
Spadaj, głodomorze!
Spadaj!
Głodna czy co?
Wzięłaś mnie za czarnego królika?
To było coś. Załączyłeś pierwotny instynkt.
Owszem.
I owszem.
Może to i wielki kot, ale ja patrzę na wielkiego psa.
- Przed nami wielki pies. - Tak jest.
Słyszysz?
Jestem wielkim psem!
Boże.
Wielkim psem!
Sonny, wyluzuj. Masz jakby krew na plecach.
Co, zadrapała mnie trochę?
Kuźwa.
Mam maść z antybiotykiem.
- Maźnij. - O nie.
Może nie wystarczyć.
- Zrób fotkę. - Na pewno?
Pokaż. Trochę nakładasz i tyle.
Maść twardnieje i tyle.
- Zobacz. - Pokaż.
- Chciała mi wyrwać kręgosłup. - Oddychaj.
Zaplanowała to.
Sonny. Mdleje!
- Spokojnie. - Sonny.
Zanieśmy go do obozu.
Jesteśmy z tobą. Dalej nieprzytomny?
- Oddychaj. Odjechał. - Dobra.
O Boże!
No to mamy owoce morza.
To co, „tej z kija”, Wielki Psie?
Jedziemy!
Za Wielkiego Psa!
Raz, dwa, trzy, zjazd.
Super. Twoja kolej.
Nie, moja.
No to śmiało. Tata dzwoni. Cześć!
Cześć. Tak dzwonię.
Co u was?
Świetnie się bawimy. A ty?
- Ja też. - To Sonny.
Choć to mało powiedziane. Jestem u Hucka.
No to się cieszę.
Wracamy do korzeni na pustyni.
Nawet dostałem ksywkę. Wielki Pies.
- Wiem dlaczego. - Wielki Pies!
Tak zostanie.
- Skarbie… - Tato!
- Ćwiczysz do pokazu? - Lepiej.
- Lecieliśmy hydroplanem! - Super!
- Super. - Z Armandem.
- Na prywatną wyspę. - Daj telefon.
Momencik. Z Armandem?
Daj mamę na chwilę.
- Cześć. - Hej.
Nie mówiłaś, że wpadnie.
Bo wpadł bez zapowiedzi.
Chce kupić wyspę i poprosił mnie o opinię.
Mama zaprojektuje mu rezerwat dla żółwi.
Co to ma znaczyć?
Miałam ci powiedzieć, jak położę dzieci.
Zaproponował, żebym odeszła z pracy
i założyła własną firmę. Byłby pierwszym klientem.
Świetnie.
Mówiłaś, że chcesz spędzić czas z dziećmi.
A ty sobie śmigasz po wyspach.
- Z Ząbkiem. - Proszę.
- Nie przesadź. - Latasz…
- Sonny, tu Gil. - Kurde.
- Musisz coś zrozumieć. - Zaczyna się.
Maya zarabia na dom.
Ty się tym domem zajmujesz.
Kocham cię, ale pilnuj swojej działki.
Wiesz co, Gil? Nie będę słuchać takich rad,
ani żadnych innych, od zdradzającego męża.
- Co? - Tak.
- Zdradzającego! - Co?
- Z kim? - Nie zdradziłem żony!
A zeszłe lato? Pole golfowe, wyspa Orcas?
Zaliczałeś sobie dołki bez puttowania.
- Mówi o golfie. - Nie ma nic za darmo!
Nic za darmo, tato!
Nie moja wina, że nie masz jaj, żeby kazać mi puttować.
- Ja nie mam jaj? - Maya.
Coś ci powiem o moich jajach.
Są wielkie i czarne.
- Weź ten telefon. - Walczyłem z pumą!
Jeszcze nie skończyłem. Weź telefon.
- Dobranoc, kotku. - Daj mu ten telefon!
Sam nie masz jaj.
Sonny.
Gdzie byłeś?
Musiałem zadzwonić do Mai, szukałem zasięgu.
- Serio? - Musiałem sprawdzić.
Myślałem, że siedzi z dziećmi.
I rodzicami. Ale przyleciał Armando, jej klient.
Wiem, bo Dash mi powiedział.
A jej ojciec nazwał mnie cipą.
- Bez takich. - Nie jestem cipą.
Spokojnie.
- Jestem… - Weź głęboki wdech.
- Jasne. - Mai tu nie ma.
- Dzieci też nie. - Tak.
- Jestem ja i pustynia. - Tak.
Już dobrze. Spokojnie.
Tak jest.
Sonny, nie uwierzysz.
Patrz, kto przyjechał.
- Masz niespodziankę? - Mam.
Dla ciebie. Nieco wcześnie, ale to nic.
- Kto to? Mów. - Ucieszysz się.
Huck, mordeczko. Nie odpisujesz.
Co ty, zarobiony byłem z tą imprezą. To moje 44. urodziny.
Nie chcę psuć zabawy, ale to nie jest okrągła liczba.
Gdyby twój kumpel nie wrzucił fotki,
w życiu bym cię nie znalazł.
Nie ukrywałem się.
Czegoś nie czaję. To ta niespodzianka?
Pozwól, że przedstawię.
Stan Berman, przychody alternatywne.
- A to Dorit, pracuję z nią. - Szalom.
Szalom. Sonny Fisher.
Jak zobaczyłem, że robisz taką pokręconą imprezę,
choć wisisz mi 47 000 dolarów,
postanowiłem wpaść z Dorit.
Nie… Miałem kłopoty z wypłacalnością.
Stan zaoferował pomoc.
- Miło. - No.
Wcale nie, Huck.
Pożyczyłem ci, a ty nie chcesz oddać.
Dlatego Dorit cię nieco uszkodzi.
Stan. Mordeczko. Myślałem, że się kumplujemy.
Owszem, ale wyraziłem się jasno, jeśli chodzi o finanse.
To nieporozumienie.
Nie wiedziałem, że ci się spieszy.
Daj mi dobę, to coś ogarnę.
Oddam ci.
- Dobę? - Tak.
W porządku.
- Boże. - Dziękuję!
- Rozsądny chłop. - O co chodzi?
Nie uszkodź go, najwyżej połam palec. I spadamy.
O czym ty mówisz? Ustaliliśmy, że mam dobę.
Zgodziłeś się.
Poczułbyś presję, żeby mi oddać,
gdyby nie przemoc?
- Nie tak od razu. - Właśnie.
Jesteście w dobrych rękach. Dorit jest dokładna.
Palce na drewno.
Huck, moment.
- Nie rób tego. - Kazała mi.
- No to… - Moment. Do… Jak ci tam?
Dorit. Jak „Dorito”. Weź się w garść.
Czekaj, powie coś ważnego.
- Czekaj! - Co?
Będę się czuł winny.
- To nie twoja wina. - Przestań.
Ty jesteś odpowiedzialny?
Ściągnęło was tu moje zdjęcie.
- No dobrze. - Tak!
- Kocham cię. - Dzięki.
Mówiłem, że to urocza babka.
Bardziej wyrozumiała niż on.
Boże jedyny!
Czemu ten mały wrzeszczy?
Mówił, że to jego wina.
Że was tu ściągnąłem, Diggit.
Dorit!
„Dorit”, wali mnie to.
Kuźwa!
Musisz to konsultować ze mną.
Przecież powiedział.
Boże, ohyda. Jak cheetosy.
Tak mi przykro. Ale jakiś palec złamany. Wszystko gra.
Dorit, idź spalić obozowisko.
- Poradzisz sobie beze mnie? - Co?
Dostałeś palec, po co ci obóz?
Zbudowałeś swoją podobiznę, wisząc mi kupę kasy.
Jak to o mnie świadczy?
Koniec imprezy. Ogarnij się i płać.
- Boże, Huck. - Nie zrobi tego.
Przykro mi, Sonny.
Dorit to naprawdę świetna babka.
My tu imprezujemy!
- Do domu! - Tylko nie podobizna!
Miała spłonąć w czwartek!
Wszyscy w nogi, ale spokojnie!
Bez obaw… Ejże!
Teraz mi wisisz 47 tysi i iPhone’a.
Co?
Słuchajcie.
Przykro mi.
Zaszło nieporozumienie. Problem natury księgowej.
Nie tak miał się skończyć ten tydzień.
Geno was odwiezie do LA. Do następnego.
- Fajnie było. - Dzięki.
- To nic. - Odrobimy w weekend.
Powiedziałeś, że Geno ich odwiezie.
A ty?
Ja sprawdzę, czy coś ocalało.
Wezwę ubera.
Był ogień, stary.
Nie zabrzmiało to najlepiej.
- W sensie… - Skumałem.
Siema, Huck!
Mogę z tobą zostać.
Pomogę ci to przejrzeć.
Nie, dość już zrobiłeś. Przykro mi z powodu palca.
Powiedz tylko, dokąd iść.
Idziemy tutaj?
Czy tam, gdzie się nie pali?
Tylko dymi?
Nara!
Boże.
Lodówki się stopiły. 2500 w plecy.
Wydałeś 2500 dolarów na lodówki?
Po kiego, skoro masz długi?
Nie wiem, co się dzieje.
Tu nie chodzi tylko o lodówki.
Nie odszedłem z agencji.
Wywalili mnie.
- Że co? - Wyleciałem.
Zabrałem klienta na kolację i skończyło się melanżem w Meksyku.
Kadrom się to nie spodobało.
Nie chcieli zabulić 17 000 za obiad.
Założyłem firmę, ale nie ogarnąłem księgowości.
Imprezy wymknęły się spod kontroli.
Chciałem tak stłumić samotność.
Dlaczego nie zadzwoniłeś?
Dzwoniłem. Pisałem. A ty zawsze mnie spławiałeś.
Zrozumiałem aluzję. Zacząłeś nowy, piękny rozdział.
Nie masz już dla mnie czasu, rozumiem.
Wcale nie.
Dzwoniłeś o 23, chcąc gdzieś wyjść.
A ja o 21 już śpię.
A gdybym nawet wyszedł,
o czym miałbym gadać z pszczelarzem?
Ja składam Lego i podcieram tyłki.
Żyjesz jak w bajce.
Masz cudowną żonę i dwoje wspaniałych dzieci.
Każdy dałby się za to pociąć.
Ty nie.
Żartujesz?
Marzę o tym.
Tylko ja idę planem Clooneya.
Co to znaczy?
George Timothy Clooney? Najsłynniejszy kawaler świata.
Gość dotrwał sam do pięćdziesiątki.
Potem ślub z Amal, dzieci.
Został głową rodziny w takim tempie.
- Plan Clooneya. - Rozumiem.
Przepraszam, że odmawiałem.
Żałuję, że tyle nie gadaliśmy.
No nie?
Teraz gadamy.
Przyjaźnimy się.
Co było, to było.
Jasne.
Co było, to było. Racja.
Przepraszam.
- Boże. - Co jest?
Wyżerka. Nietknięta.
Sonny, to znak.
- Będzie dobrze. - Co ty…
Do wora i lecimy. Nie zostawię owoców morza za 4000.
Wydałeś na to cztery koła?
Rany, ale tu cuchnie.
Nie zabrałabym klientów z torbą pełną mięczaków.
Przykro mi. Sam Bóg mi kazał zabrać te ostrygi.
- Żartujesz. - Co?
Najbliższy zjazd, Topanga.
Armando tam mieszka.
Król Szczoteczek we własnej osobie.
- Toczymy szachową wojnę. - Jasne.
- Mój ruch, jego… - Muszę go obczaić.
- Armanda? - Pokaż mi go.
Dobra.
- Kurde, niezły jest. - Pokaż gościa.
Lepiej… Huck!
- Niech kobieta powie. - Boziu.
- Brałabyś? - Jak kuna agrest.
Wystarczy. Oddaj…
- Polajkowałaś mu fotkę? - Tak. Ciacho.
Sonny.
- Magnaci to drapieżniki. - Co?
Też zaatakuj jego rodzinę.
- No… - Ma żonę? Pannę?
Ja jestem chętna.
Zrobię wyjątek i ci pomogę.
Daj mi tydzień i będzie moja.
Wiesz co?
Ma.
- Zjedź tutaj. - Tutaj?
Dokładnie.
Słyszałaś o kierunkowskazach?
Sporo głupich rzeczy zrobiłem,
ale żółwia nie zerżnę.
- Rżnąć żółwia? - Nie proszę cię o to.
Te żółwie to jego rodzina.
Weźmiemy jednego i wypuścimy.
Tuż za bramą.
Zanim gość wróci, żółw będzie gdzieś daleko.
- Będzie załamany. - Wkurzy się.
Cięższy, niż można się spodziewać.
- Też mamy żółwia. - Od kiedy?
Przedszkole wcisnęło nam żółwia na wakacje.
Dzieciaki go pokochały. Nie wiem jak.
Żółwie są nijakie.
Najgorsze zwierzaki. Zero reakcji.
Nic nie robią.
Świat jest twój, brachu. Sio.
- Nabiera prędkości. - Tak.
- Głupota. - Sio!
To chyba zły pomysł.
Wyobraziłem go sobie na autostradzie. Nie ma szans.
Dzięki Bogu.
Miałem to samo, ale nie chciałem ci przerywać.
Podobała mi się świadomość, że mogliśmy to zrobić Armandowi.
- Połóż go. - Co?
- Moment. - Co?
No co? Mówię do Wielkiego Psa.
Skoro nie ruszymy rodziny, możemy mu roznieść chałupę.
Bez takich.
- Jesteś Wielkim Psem? - Jestem.
- Nie bądź pipa. - Nie jestem pipą.
- Jestem Wielkim Psem. - Pokaż.
To ten Wielki Pies?
Tak. Jest gotów.
- Wywalamy. - Co zrobi bez soli? Wywal.
- Wyższa półka. - Wywal.
Tego nie wywalę, trzeba zmielić. To potrwa wieki.
Podkręcę mu temperaturę.
- Zrób tu armagedon. - I po winie.
Wojny magazynowe, Dwóch i pół, Frasier, Nagi instynkt przetrwania…
Mieszka z mamą? Kasuj.
- Używa tego? - Zrobisz to?
Jaja mi obróć, frajerze.
Dobry sosik, Armando?
- Boże. - Smakuje czarną dupą?
Papatki.
- Podnosimy poprzeczkę? - Tak.
Zostawmy kloca w baniaku.
- Tak jest. - No.
Czyli co?
Kupsko w spłuczce.
Dwójeczka!
- Dobra. - Wielgachna.
Musiałbym się wytężyć.
Kurde, podtynkowa.
Nasraj mu do łóżka i tyle.
Świetnie. Zawsze miałeś genialne pomysły.
Zrobię to.
Buchnę ci wszystkie lewe buty.
Z tej pary, z tej też.
- Postawiłeś gigakloca? - O tak.
To wszystko? Przecież to orzeszek.
Załatwiałem się na pustyni.
Ledwo to wypchnąłem.
A ty co?
Tak nie robimy.
Robimy nieszkodliwe, ale złośliwe rzeczy.
Nie takie.
- Nie chcesz się odegrać… - Nie.
- Robię to dla ciebie. - Przestań.
Nic już nie tłucz i wracaj do auta.
Dobra.
- Brawo za entuzjazm. - Dzięki.
Jak oddasz kasę Stanowi?
Ucieknę z kraju.
- Co? - To złodupiec.
Rzeźnik z Beverly Hills. Ponoć wyrzuca ciała przy marinie.
Bez przesady.
Znajomy wyjechał do Buenos Aires.
Tam jest taniocha.
Zaszyję się tam i spłacę dług. Jakoś to będzie.
Chcesz wyjechać? Oszalałeś.
Jesteśmy jak Butch i Sundance.
Spędziliśmy razem ostatni, wspaniały dzień.
Możemy się bawić dalej.
To koniec. Sypiam u znajomych, nie mam nawet dokąd pójść.
A jeśli ja mam?
- Nie. - Dzwoń do Gena.
Niech bierze ekipę do Sherman Oaks. Przenosimy imprezę do mnie.
Huckmobil ruszył w trasę. Wysłałem Kabirowi zasady.
- Jest git. - Ale…
Jak złapałam gumę, to bulicie.
Spoko, mam ubezpieczenie.
Jak mówię, że to będzie melanż stulecia,
to będzie.
Pożegnamy cię z hukiem.
Zobaczysz.
Z hukiem.
- Czego walisz? - Wysiadka!
Musicie to zobaczyć.
- Przecież zapłacimy. Co jest? - Patrzcie.
- Boże. Zginął? - Nie wiem.
Masakra, on ma ze 100 lat!
Boże jedyny.
- To dopiero karma. - Mrugnął.
- Co? - Mrugnął!
- Widziałeś? - Mruga.
- Cześć. - Słuchajcie.
Jeśli mruga, zdążymy.
Zabierzemy go do weterynarza.
Ten kaleki potwór nie wsiądzie do mojego nowego nissana.
Zastanów się.
Nie będzie cuchnąć bardziej niż te 200 małży w bagażniku.
Mamy problem. Nie chodzi o ciebie.
Nie zbliżaj się.
Tak do Wielkiego Psa?
- Chyba chihuahua. - Jest większy.
Hau, hau, szmato. Tak się szczeka.
- Nie ma czasu. W drogę. - Wrzucamy!
Bierzcie żółwia!
Ładuj się do wozu.
- Nie rozkazuj mi. - Przydaj się.
Boże.
Ruszamy!
Boże, ostrożnie!
- Przecież wiemy. - To czemu upuściliście?
Co tam piszą?
Zakryć pysk.
Dmuchnąć mocno przez nos. Złapać ustami.
Patrz na zdjęcie.
Walczy. Nie daje mi dmuchnąć.
Dam radę.
Tak jest.
Z sercem.
- Wciągnąłem gluta. Zaskoczył mnie. - Boże.
Trochę zostało.
- Ohyda. - Obudź się!
Nie pstrykaj! Delikatnie.
Zakryj pysk i powoli wdmuchuj powietrze do nosa.
- Jesteśmy. - Co?
- Przestań! - Mam.
Dalej. Auto.
- Zwolnij, mamy rannego żółwia! - Stój!
- Dasz radę? - Tak.
Ruchy, kretyni!
Zaczekaj.
- Co? - Czekaj.
Cholera. Wasza sprawka?
- Nie. - A czyja?
To Armando Zavala! Jedź!
Szybko, póki żyje!
Zabierz go!
Patrz. Zatęskni za lewymi butami?
Jesteś geniuszem.
Trzeba kuć żelazo, póki gorące.
Masz jakiś przyczółek.
- Pierwszego klienta. - Muszę pomówić z Sonnym.
Poradzi sobie. Nie widzę problemu.
- Poza najważniejszym. - Czyli?
Już ledwo widuję dzieci.
Jak założę firmę, przestanę bywać w domu.
Jeśli chcesz widywać dzieci jeszcze rzadziej,
to znasz odpowiedź.
Dziękuję za kolejne przypomnienie.
- Nie… - Zaniedbuję dzieci.
Ja ci zazdroszczę.
Zazdroszczę partnera,
który pozwala ci spełniać marzenia.
Co to ma znaczyć?
- Nie pomagałeś przy dzieciach. - Przestań.
Napisałam pół powieści erotycznej. Nie dokończyłam.
Powieść erotyczna?
- Ociekająca seksem. - To moja wina?
Wiesz, jak ciężko opisywać mężczyznę chwytającego piersi…
- Boże, mamo. - …stojąc po pas w pieluchach?
Zrobiło się naprawdę niezręcznie.
Ale chyba cię rozumiem, mamo.
Dziękuję.
Gdybym była mężczyzną,
nie byłoby tej rozmowy.
Tworzę z Sonnym zgrany duet.
To prawda.
Dam radę.
Owszem.
To Armando.
Ale cię musiały piec uszy. Właśnie o tobie mówiłam.
- Armando? - Sonny przejechał Snappy’ego.
- Co zrobił? - Co?
- Przejechał Ole Snappy’ego. - A kto to jest?
- Nie wiem. Kto to? - Najstarszy żółw Armanda.
Pójdzie do więzienia? Teraz widzisz?
- Nie nadaje się do pracy. - Zabójca.
- Thelma, zdejmij buty. - Głupota.
Kim są ci ludzie?
Puściłem info na Instagramie.
Przyszło sporo osób. Rozgość się.
Maleństwa do lodu. Da się zjeść.
Myślałem…
Jest i Wielki Pies!
- Siema. - Co tam, mordeczko?
Huck pisał. Pokoje dzieci zamknięte.
Napisałem na kartce „zdjąć buty”.
Na telewizorze leciało porno z lat 90.
Kawałek obejrzałem. Fajne, z fabułą.
Sonny!
- Siema. - Co?
- Co ty tu robisz? - Obserwuję twojego kumpla.
Impreza się przeniosła, więc wpadłem.
- Przyciągnęło mnie. - Jechałeś z Legolandu?
Rita ma głęboki sen.
Wrócę, zanim dzieci wstaną.
Muszę spytać. To kokaina?
Jesteśmy w GTA? To leki syna na ADHD.
- Ile wziąłeś? - Całkiem sporo.
Ale to nie pierwszy raz.
- Pierwszy. - Dobra.
Co zrobisz?
Zbyt długo się okłamuję.
Robię wszystko.
Rita mną pomiata. Nie mam chwili dla siebie.
Nie wrócę do Legolandu.
- Nie musisz. - Nie muszę.
I nie chcę.
Wrócę, zanim wstaną.
Pan Fisher!
Widziałam pański adres na Instagramie.
No to musiałyśmy wpaść.
Idę po wódeczkę. Musi pan się ze mną napić.
Nie trzeba, naprawdę.
- W porządku? - Nie.
- Co się stało? - Ci ludzie.
- Miało ich być mniej. - Fakt.
Cały dzień piję,
mam helikopter, cuchnę żółwim gównem.
Nie wiem, czy żółw przeżył.
- Jak nie, to mamy problem. - Dość.
Lecznica.
Widziałem, jak dwóch kretynów podrzuciło wam żółwia.
Wszystko z nim dobrze?
Tego, którego zostawiliście jak gangusa?
- Wiedziałem. - Nieźle go uszkodziliście.
Niech pani tak nie mówi.
- Wyjdzie z tego. - Co?
Proszę?
- Wyjdzie z tego. - Tak!
Tak!
- Mówiłem. - Nazwisko do rachunku.
Armando Zębowa Wróżka, stupido. Proszę mnie obciążyć.
Boże.
Nowa szansa.
Czekałem na tego SMS-a.
Jakiego SMS-a?
Niespodzianka.
Idź się ogarnąć, bo cuchniesz.
- Wiem o tym. - Sio!
- Wezmę ludzi na ogród. Ruchy! - To ja.
Ludziska.
Te urodziny biją rekordy.
To w dużej mierze zasługa jednego z gości.
Wielki Pies!
O tobie mowa.
Gdy się dowiedziałem, że odwiedzi mnie mój przyjaciel,
musiałem zaszaleć.
Nie trzeba było.
Wykorzystałem przysługi.
Zaszczyci nas dziś
jeden z największych muzyków.
Idol Sonny’ego.
Seal!
Co?
Dzięki, brachu.
Największy!
Cześć, Sherman Oaks.
Zanim zaczniemy,
czy jest wśród was lekarz?
Jestem rezydentką dermatologii.
Szukam konkretnego lekarza.
Wzywam Dr. Silka.
To on! To jego pseudonim!
Zapraszam.
- Mam wyjść… - Wystąpi z tobą.
Nie wkręcaj mnie.
Znalazłam to w twojej szafie.
- Fajny kitel. - Boże.
- Jak się masz? - Dobrze. Uwielbiam cię.
- Dzięki. Gotów? - Tak.
Zaszalejmy.
No bez jaj.
Mówi, że zaszalejemy.
- Gotów? - Jasne.
Dwa, trzy i…
Miałem to wgrane.
O rany.
- Ja? - Lecisz.
- Zaszalej! - No nie!
Tak, panie Fisher!
Dobry jest!
Mówiłem.
Tak!
Pomóż mi. Gotów?
Raz, dwa, trzy.
Chodź, Sonny.
- Genialne! - Dzięki.
Myślałem, że Seal jest biały.
- Co ty. - Aż do dziś.
- Sonny! - No?
- To było coś. - Dzięki.
Nie wiem, co się stało, ale zmieniłeś się.
Patrz.
Koniec z tatą Dashiella.
Jesteśmy prawdziwymi kumplami.
- To wiele znaczy. - Super.
Przypomnisz nazwisko?
Siedem lat.
Washington?
- Nie. - Wiem, Carter.
Nie.
Johnson?
Mówisz typowe nazwiska czarnych.
- No tak. - Fisher.
- Fisher, tak.
- Jak Derek Fisher, czarny. - I tak dzięki.
Nieźle. Stary.
- To będzie przyjaźń. - Spoko.
Idę poskładać Lego twojego syna.
- Nie ma mowy. - Jest i on.
- Najwyższy poziom. - Dr Silk!
Odwołaj ten lot.
Co?
- Odwołaj. - Czemu?
Nie lecisz do Buenos Aires.
Spłacę twój dług u Bermana.
Nie mogę się na to zgodzić.
Wiszę mu 47 tysi.
Wiem i mam to gdzieś.
Zawsze się wspieraliśmy.
No tak.
A ja wolę siebie, gdy jestem z tobą.
Mamy odłożone trochę gotówki.
Musisz to z nią omówić.
Ona nie omówiła ze mną Armanda.
Chciałem sobie kupić hondę odyssey z 2022 roku,
ale wolę taki wydatek.
- Poważnie? - Tak.
Nie chciałem lecieć do Argentyny.
Dzwoń, nim zmienię zdanie.
Chodź. Dzwoń.
Wprowadzam numer banku.
- Tak. - Gotowe. I już.
Poszło.
Sonny, jesteś gość.
Gratulacje, jesteś wolny.
Brak mi słów. Dzięki.
To Seal?
Widziałam go w Tel Awiwie w 2017.
Co za koncert. Poproszę o selfie.
Seal!
Seal?
Wisiał mi przysługę. Uroczy gość.
- Sorki. Wielki Psie. - No?
Powinieneś wiedzieć,
że w jacuzzi jest grupa nagich ludzi w średnim wieku.
Dzięki. Szlag.
Nie chcę bodyshamingu…
Jill, Zaczeska! Dość!
Sonny, wskakuj.
- Co? - Dawaj.
No chodź.
Nie. Dość tego.
- Tato! - Tak?
- Mamo, tata jest w ogródku. - Ożeż…
O rety, dzieciaki. Co wy tu robicie?
Dopiero byliście w San Juan.
Armando podrzucił nas swoim G5. Sztos.
Tatusiu, czemu zabiłeś Snappy’ego?
Co? Kogo? O co chodzi?
Żółwia Armanda.
Wysłał mamie film, na którym go przejechaliście.
- Widać, że to ty. - Snappy’emu nic nie jest.
- Serio? - Tak.
To nieporozumienie. Pogadam z mamą.
Wyjaśnię… Kurczę, przyszła. Rany.
Na bombę!
Bethany, nie!
Boże.
O nie.
- Madonna! - Mały ten basen.
Nic mi nie jest!
Idźcie na górę.
Na górę.
Co się dzieje? Wydzwaniam.
Co robiłeś u Armanda?
Nie pytaj, bo ja też zacznę.
Co Armando robił w San Juan?
- Mówiłam ci. - Nie.
Nie rozmawialiśmy.
- Jak to? - Mówiłem.
Mówiłem, że gramy w szachy.
Czyli królik nasrał mu do łóżka, bo uznałeś…
Tu ci przerwę. To nie królik, to ja.
- Mistrzowski gambit. - Nasrałeś mu do łóżka?
I jesteś dumny?
- Na zawołanie. - Cześć.
- Huck. - Wieki cię nie widziałem.
Piękna bluza. Mnie ten kolor nie leży.
- Dzięki. Daj nam chwilę. - Jasne.
Króciutko.
Poślubiłaś geniusza.
Nie zasłużyłem na tę przyjaźń.
Ocalił mnie i nigdy mu tego nie zapomnę.
Jak to zrobił?
- Później ci powiem. - Huck, powiedz mi teraz.
Streszczę.
Wisiałem lichwiarzowi sporo kasy.
Było nieciekawie.
A Sonny mi uratował tyłek. Dzięki, brachu.
- Dzięki. - Ja dziękuję.
Pogadajcie sobie. Buziak.
Dzięki. Cudownie cię widzieć.
Supergość.
Bohater.
Ty to wiesz, co powiedzieć.
Najpierw ja coś powiem.
Dobrze.
Musisz zrozumieć, że Huck miał już opuścić kraj.
Ile dałeś temu lichwiarzowi?
Chcesz znać kwotę? Mogę ci ją podać.
- To podaj. - Dobra.
- Ile? - Chyba jakieś 47.
Poważnie? Dałeś mu 4700 dolców? Czemu?
Nie 4700.
- Czyli 47… - No, 47…
Czego?
Tysięcy dolarów.
Czekaj, 47 tysięcy?
Tak, tyle mu dałem.
Moment, czekaj.
- Tato! - Dash, czekaj!
- Żyjesz? - Gwiazda Śmierci zniszczona.
Cztery miesiące mozolnej pracy.
Koniec!
Idź po siostrę, jedziemy stąd.
Zostaw, poskładam to. Uważaj.
Parę elementów się uszkodziło…
Dobra, spoko.
No co? Maya, dokąd idziesz?
Daj spokój.
- Dash, posłuchaj. - Co?
Odbuduję ją, synku.
Tylko naszego żółwia nie rozjedź!
Nie zrobiłem tego specjalnie.
Maya.
No weź!
Nie chcieli zostać?
Rzygać mi się chce. Daj mi wody.
Zaczekaj. Odetchnij świeżym powietrzem.
Moment. Co to?
Zwolnij, tu mieszkają dzieci!
Boże.
Boże, co jest?
Sukinsynu jeden!
Przestań, gościu!
Stój!
Co ja ci zrobiłem?
Boże.
Czemu rozwalił Złoty Rydwan?
Nigdy muchy nie skrzywdziłem. Widziałeś?
Czyli czas na hondę odyssey z 2022.
Co?
Facet zwiał.
Ubezpieczalnia kupi nową furę.
To mój ziomek Wade. Fan monster trucków.
Poprosiłem go.
Jeszcze w tym tygodniu będziesz miał nową furę.
Daj mi to przetrawić.
Musisz mieć tę hondę.
Daj mi to ogarnąć.
Niech sobie to poukładam.
Przetrawię.
Wściekasz się na Mayę. Jak zobaczy hondę,
znów cię pokocha.
Daj mi chwilę.
- Chciałem tylko… - Było super.
Huck dał mi twoją płytę.
Poszukam jakiegoś odtwarzacza.
- Dzięki, stary. - Do usług.
Za dwie minuty mam lyfta. Rozliczymy się?
Pewnie.
Świetny występ.
Do usług. Na razie.
Na razie, Seal.
Przekażesz płytę wytwórni?
Przepraszam za paluszek.
Nie musisz tak się zbliżać.
Facet jeździ lyftem. Taki skromny.
Dlaczego dałeś mu czek?
- Co? - No co? Mówiłeś o przysłudze.
- Wyświadczył nam przysługę. - To po co czek?
Gość bierze 100 tysi za 20-minutowy występ.
Tutaj zagrał pełny za 25.
- Mniej, niż dałem za podobiznę. - To nie przysługa.
Stary.
Bez zmian.
Nie ogarniasz.
- Rany. - No.
- Mów szczerze. - Mówię.
Nie stracę przyjaciela przez kasę. Sam oddam Bermanowi.
Mam cię dość.
Dopiero zaczęliśmy.
Dobrze nam idzie. O co chodzi?
Posłuchaj. Nie jesteś Clooneyem.
Daleko ci do niego.
On dla zabawy stworzył prężną markę tequili.
A ty co? Zamawiasz dresy na Etsy.
Wszystkim się podobają.
Jesteś żałosny.
Poza tym… Serio, Seal?
Proszę o uwagę.
- Wielki Pies! - Kończymy imprezę.
Jeszcze nie.
Wynocha.
- Nie chcę do Legolandu. - Wsiadaj i jedź.
Cholera.
Wy w basenie. Won!
Chwilkę.
Ale już! Wszyscy.
Won.
Dzięki i przepraszam.
Dzięki.
Na razie!
Nareszcie sam.
Cholera.
Było super. Miło było pana zobaczyć.
Nie podchodź.
Mój uber czeka.
- Muszę… - Śmiało.
Dobranoc.
Maya, odzyskam tę kasę. Obiecuję.
Sonny. Pieniądze,
włamanie do Armanda.
Mam wrażenie, że cię nie znam.
To nie ja, po pierwsze.
Wiesz, że to przez Hucka.
Namówił mnie na jakieś durnoty. Koniec z tym.
Koniec, znów jestem sobą.
Supertatą.
Może nie tego w życiu chcesz.
Co ty gadasz? Pewnie, że tego.
Wróć do domu.
Przerwa dobrze nam zrobi.
Wrócimy do domu.
Ale ty sobie coś znajdź.
Mam pomysł.
Co, do…?
Pomieszkasz u nas.
Żartujesz?
Spałeś w pralni?
No. Z drugiej strony
Rita mnie zabije, jak się obudzi, a mnie nie będzie.
Zabierze mi PS5.
Wynocha.
Spoko. Uwielbiam cię.
Cześć.
Dzięki, że mogłem wpaść.
Gadałem z Mayą.
Uznaliśmy, że przerwa dobrze nam zrobi.
Zostań, ile chcesz, Wielki Psie.
- Dzięki. - Mój dom jest twoim domem.
Właź. Lubisz miód?
Wszystko jem z miodem.
Jadłeś smażony?
Musimy się skupić.
Pokaz już za tydzień. Pokażemy, na co nas stać.
Linus, liczę.
Dwa, trzy, dwa, trzy, cztery.
Ava, musimy jechać!
Nie chcę pop-tartów, tylko smoothie.
- Ale… - Tata zawsze robi smoothie.
Jabłko ma więcej błonnika.
- Proszę. - Jesteś już duża, nieś.
Jedziemy. Cholera.
Mamo, chodź!
Idę!
- To twój? - Tak!
- No co ty? - I wiesz co?
- No? - Grosza nie wydałem.
Z ubezpieczenia.
- Kurde. - Patrz.
- A to co? - Nie dotknąłeś klamki.
Super. Wymieciemy na tym quizie.
- Ekipa! - Niemożliwe, że ma 44 lata.
Obym nie musiał mieszkać u dzieciaków, jak będę stary.
Wielki Pies już nie zobaczy tej forsy.
Nigdy.
W domu starości szukają kogoś od rozrywki.
- Tak! - Byłby świetny.
Babcie go pokochają.
Dureń.
No. Lubi starsze.
Snappy.
Chciałem cię przeprosić.
Nie byłem sobą.
Nasz konflikt wymknął się spod kontroli.
Jaki konflikt?
Nasze szachy.
- Rywalizacja. - Co?
Poleciałeś hydroplanem do Mai, jak była z dziećmi u rodziców.
- Po opinię o wyspie. - Po co?
Dlaczego tak ją cenisz?
Bo jest w czołówce światowych architektów.
I jest moją przyjaciółką.
- Twoją przyjaciółką? - Najlepszą.
Sonny Fisher. Cześć.
Nie wiedziałem, że masz pannę.
Teraz mi…
- Słusznie. - Głupio mi.
Możecie być, kim chcecie.
Zupełnie kimkolwiek.
A te…
TATA WIDEOROZMOWA
Siemanko.
Cześć, tato.
Kto będzie główną atrakcją pokazu?
- Gotów? - Gotów.
Ty, synku.
Tak to jest mieć ojca reżysera.
Fakt.
No to siadaj do klawiszy, gwiazdo.
Tak, gwiazda.
Kocham cię, synku.
- Dobranoc. - Pa.
Kurczę.
Linus.
Do dupy.
Jeszcze raz, od początku.
Słyszeliście. Jeszcze raz.
Właśnie.
Tym razem z sercem.
Wiem, że potrafisz.
Pokaż mi to. Dwa, trzy, cztery.
Dość. Przerwa.
Jesteś zmęczony.
DZIŚ POKAZ TALENTÓW
Połóżmy tak, żeby klienci widzieli.
- Jest i główny bohater. Ale się cieszę. - Dam z siebie wszystko.
Zastąpiłbyś mnie za miesiąc? Mam urlop.
Mąż zabiera mnie do Sandals Barbados na rocznicę.
Mąż? Nie jesteście po rozwodzie?
Niech zgadnę.
Słyszałeś, że jestem ponurą babą w kamizelce z Amazona?
Plotki są, ale ich nie słucham.
Jestem szczęśliwą żoną od 35 lat.
No cóż, pilnuję przejścia.
Jak byłam agentką FBI, miałam więcej wrażeń.
Lubię pomagać społecznie.
Wiesz coś o tym.
Połamania nóg.
Kurde, Alan.
Dasz radę, kolego.
Dash!
Cześć.
Nazywam się Dash.
Mały Silk.
Zagram utwór „A Thousand Miles” Vanessy Carlton.
Przepraszam, jeszcze raz.
Pomogę ci.
Sekundkę. Pokażę ci.
Pamiętasz?
- Ręce. - Tato. Widzę, ale…
Przestań!
To znaczy? Daj spokój.
Nie chcę tego grać.
Nienawidzę klawiszy! Zmuszasz mnie.
Przepraszam. Nie chciałem…
Masz rację.
Nie powinienem realizować swoich celów.
Chciałem tylko zrobić wspaniały pokaz.
Dlatego przewodzę wszystkim komitetom i jeżdżę na wszystkie wycieczki.
Chciałem być coś wart.
Przez to odepchnąłem najważniejsze osoby w moim życiu.
Które kocham. Ciebie, mamę…
Przyjaciela.
Z wielu rzeczy nie jestem dumny.
Nasrałem do łóżka klientowi żony.
Zostawiłem mu na poduszce kloca.
Dlaczego? Nie wiem.
Ukradłem mu lewe buty. Resztę może wywalić.
Wytarłem szpatułką kuchenną tyłek.
Jeśli jej użyje,
to lizał dupę.
Z tym już koniec.
Kończymy. Alan.
- No? - Zacznę od ciebie.
Zastąpisz Lenore,
jak pojedzie na wakacje z mężem.
Mówiłeś, że jest rozwódką.
Bo słyszałem… Kłamczuch.
To mój syn Justin mi powiedział.
- Obwiń dziecko. - To nie ja.
Przejmiesz piątkową kawkę.
- Ale… - Dobra.
- Dzięki. - Ejże!
- Znajdzie czas. - Dzieci, które odrzuciłem.
Zapraszam na scenę. To o was tu chodzi.
O waszą zabawę. Przepraszam, że ją popsułem.
Synu, jestem ci winien przeprosiny.
Olbrzymie.
- Przepraszam. Kocham cię. - Ja ciebie też.
A teraz posłuchaj. Rób, co chcesz.
Śpiewaj, tańcz,
co chcesz. Baw się dobrze.
Ja się nie wtrącam.
Nie przeszkadzam. Do dzieła!
Sonny Fisher.
Najlepszy tata na świecie.
Dziękuję.
Za nim niełatwe tygodnie.
Sam spędził ferie,
roztrwonił nasze oszczędności,
prawie zabił żółwia
i zniszczył swoje małżeństwo.
No cóż…
To dopiero czas dla siebie, tatku.
Alan Geller się śmieje.
Żona pozwoliła?
Chcecie więcej?
Zrobisz miejsce?
Pewnie.
Niezła mowa.
Dzięki.
Posłuchaj.
Przepraszam, że pożyczyłem pieniądze bez twojej wiedzy.
Zabolało mnie co innego.
Zawsze ustalaliśmy takie rzeczy.
Powinnaś oddzwonić do Armanda.
Przyjąć ofertę
i założyć własną firmę.
Wiesz…
To, jak dbasz o rodzinę…
To nie jest łatwe.
Dash ma rację. To ty…
To ty ogarniasz.
Nie mogłabym założyć firmy bez ciebie
u mojego boku.
Obiecuję,
że cię wesprę.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
A ja go odrzuciłem.
Odrzuciłeś go?
Kretyn ze mnie.
Stan Berman? Co?
PRZELEW PRZYCHODZĄCY
Huck, Stan właśnie zwrócił mi kasę.
Wszystko gra? Musimy pogadać.
Coś mnie tknęło na pokazie talentów.
Przemyślałem to i owo.
Źle cię potraktowałem.
Chcę przeprosić.
Ale nie przez telefon.
Gdzie jesteś, Huck?
Marina?
Boże, Stan go rozwali.
Już jadę, Huck.
Boże, Huck ma kłopoty.
Nie miałem kogo poprosić o pomoc.
Czas skopać parę tyłków, Wielki Psie.
- Żadnego kopania. - To po co mi sprzęt?
Mam nunczako, paralizator, gaz.
Po co? Zostaw to.
A to co?
Shurikeny.
- Bo… - Daj dwa.
Eddie, najpierw homary, potem broń.
NAPISAŁA: ŻEGLARSTWO
Roztopi się, ruchy.
- To Dorito. - Ta suka?
- No. - Mamy walczyć?
Nie, ma miotacz ognia.
- Kurde. - Chodź.
Głowa nisko.
To krew?
Brzmi jak piła do kości.
- Boże. - Huck!
- Ocalę cię! - Dalej!
Mam shurikeny i Thelmę!
Bogu dzięki.
Co wy robicie?
- Co? Stań na czatach. - Dobra.
- Cześć, słonko. - Ty żyjesz.
- Cześć. - Siemka.
- Co jest? - Myślałem, że cię mordują.
Widziałem krew.
Truskawkowe daiquiri nam się rozlało.
Dlaczego robisz drinki?
Taką mam pracę. Jak myślisz?
Dogadałem się ze Stanem, żeby oddać ci 47 000 dolarów.
Odpracowuję dług.
Musi płynąć do Jemenu, więc ruszamy.
Do Jemenu?
Tak.
Tu jest twoje życie.
- Serio? - Tak.
Nie mam pracy ani rodziny.
Miałeś rację, żaden ze mnie Clooney. Wiem o tym.
Nie porównuj się do niego.
Nauczyłem się czegoś na pokazie.
Muszę kochać siebie i bliskich takich, jacy jesteśmy.
Ty potrafisz zbliżać ludzi. To twój dar.
Nie rób mi tego.
- Nie… - To nie czas ani miejsce.
Tak z tego wybrnę. Ja nas w to wplątałem.
A teraz złaź z dziobu. Uszczelnię klapy luków
czy jakoś tak.
Co? Możesz mnie wysłuchać?
Zajęty jestem.
Otwierasz i zamykasz. Niczego nie uszczelniasz.
Jest inne wyjście.
Urządzasz najlepsze imprezy.
A ja? Umiem zabawiać dzieciaki.
Zrobimy tak. Oddam Stanowi kasę.
Założymy firmę. Będziemy organizować imprezy dla dzieci.
W mig się odkujemy. Zabieram cię stąd.
Zapomnimy o tym. To jak?
Kocham cię. Nie chcę do Jemenu.
- Wiem. - Tam zabijają!
Spadamy! Postawiłam megakloca w łóżku tego lichwiarza.
Po co?
Myślałam, że robimy złośliwości.
Że to taki nasz zwyczaj.
Wiesz, ile nakrywałem do stołu?
Jak szybko to rozwalę?
Homar chce na wolność.
Lubi na ostro.
Patrzcie.
Wsadź mi szczypce w rowa.
- Prosto w rowa. - Niech żre.
- Boże. - To sobie zje.
Może pieprz z fiuta? Uwaga.
Zobaczymy, co powie na pieprz z fiuta.
- Co ty wyprawiasz? - Mielę pieprz.
- Po co? - Chciałeś pieprz z fiuta.
Przecież ja ucierpię.
Zaczyna swędzieć. Piecze.
Spadajmy.
Chodź.
Uwielbiam cię. Was oboje.
Wezmę. Idziemy, mam pieprz na fiucie.
- Ruchy. - Sorki.
Dalej!
LEGO - LUNCHE - DR SILK - DEMBO/FISHER
GENIALNI ARCHITEKCI NOWA FIRMA MAI FISHER
DRSSSILK - DUMNY Z ŻONY!
NOWA FIRMA, NOWE LOGO
STO LAT, KSIĘŻNICZKO!
Pudełka? Zebra, tygrys, zebra, tygrys.
- Będzie lepiej. - Jasne.
Stew! Świetnie wyglądasz.
Dzięki. Koniec z Zaczeską.
- Jeremiah się jara. - Serio?
Mówi, że jestem jak Howie Mandel.
- Wiesz. - No.
Sonny! Spodnie inspirowane retroporno.
Widzę.
Mrożona herbatka.
- Nie pytaj. - W samą porę.
Dziękuję.
Maya, Sonny.
Wasz związek mnie inspiruje.
Boże.
Pomyślałam, że powinniście jako pierwsi zobaczyć mój erotyk.
Od tyłu królowej.
Tak.
- Czytałeś? - Co? Ja to przeżyłem.
- Możemy pogadać? - Idę po drinka.
- Podpisać? - Nie trzeba.
Żółwie to najlepsze zwierzaki.
Jakieś pytania?
Przyjaciółko! Jak się bawicie?
Sonny, stary. Czuj się jak w domu.
Łazienka jest tam, jak coś.
Zrozumiałem aluzję.
Zasłużyłem.
Alan, cześć!
- Hej. - To ja, Skyler z klubu.
- No. - Dawno cię nie widziałam.
- Boże. - Skąd się znacie?
- Z klubu. - Klubu kawoszy.
Jest baristką.
Klub kawoszy?
No pewnie.
- Wpadnij do nas. - Wpadnę. Trzeba mi kawy.
- Lepszej nie znajdziesz. - O tak.
- Po co tam chodzisz? - Po ziarenka.
Zaiskrzyło między mną a Jill.
- No to super. - Cześć, Jill.
- Cześć! - Jak tam były mąż?
Żyje. Bo ja wiem?
A kilkuletni synowie?
- Puszczam samopas. - Fajnie, że sobie radzicie.
- Pewnie. - Kilkuletni synowie?
- Cała gromada. - Co?
- Ojczym Huck. - Nie.
Jak Clooney.
- Urocza. - On ma pasierbów?
Nie, nie Clooney.
Zrobię to.
Przed sześćdziesiątką.
- Zrobisz to? - Będę to miał.
- Patrz. - Lepiej ich rozdzielę.
Napisy: Konrad Szabowicz