Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
REŻYSERIA
GORĄCZKA ŚRÓDZIEMNOMORSKA
Waleed!
Zabiłem ją.
Jesteś zmęczony. Mało spałeś. Odpocznij.
Porozmawiamy później. Wszystko w porządku.
Ludzie z niewyspania mówią bzdury. Też tak miałem.
Prowadziłem po bezsennej nocy. Nagle kot wyskoczył na drogę.
Przejechałem go.
Wyskoczyłem zobaczyć, co się z nim stało, a on podniósł się i uciekł.
Nic mu nie było. Rozumiesz? Nie zabiłem go.
Tylko mi się wydawało.
Zabiłem twoją matkę, a ty gadasz o kotach?
Załóżmy, że masz rację. Jak?
Popchnąłem ją. Upadła.
Rozumiem. Może ją popchnąłeś, ale zabił ją upadek.
Jak to?
Gdy kogoś popchniesz, może upaść, a może nie. Zgadza się?
- Tak. - Moja mama upadła.
To nie twoja wina. Nie wiedziałeś, czy upadnie.
To logiczne.
Jak mogłaby nie upaść? To siedemdziesięciolatka.
Daj mi skończyć.
Posłuchaj.
Albo kogoś popychasz, albo nie. Przyjmijmy, że ją popchnąłeś.
Mogła upaść, ale nie musiała.
Niestety upadła. Rozumiesz?
Gdy upadła, mogła umrzeć, ale nie musiała.
Niestety zmarła. To nie znaczy, że ją zabiłeś. Broń Boże.
Wszystko w porządku. Uspokój się.
Jesteś pewny, że to była twoja matka?
Tato?
Wstawaj. Śpisz? Spóźnię się do szkoły.
Już.
Przygotuj się.
Jestem gotowy od godziny. Spójrz.
Ktoś dzwonił?
- Tak. Mama. - Co chciała?
Nic.
Tata zabronił używać telefonów przy stole.
- Zamknij się! Zawsze kablujesz. - Nour!
Bądź miła dla brata.
Wpędza mnie w tarapaty. A ty mu pozwalasz.
"Dlaczego go nie upomnisz"? Zapytaj po arabsku.
Dlaczego czepiasz się mnie, nie jego?
Odłóż telefon.
Ogórek czy papryka do kanapek?
Papryka.
Dzień dobry. Idziecie do szkoły?
Tak. Pośpieszcie się.
Gdy wrócisz, pomóż mi przesunąć kanapę.
Od tego słońca wyblakła.
Mogę ją przesunąć. Wystarczy, że poprosisz.
Jest za ciężka. Waleed, wpadnij później.
Tato, mogę zjeść po szkole lunch ze znajomymi?
Jaki dziś dzień? Wtorek?
Nie. Mówiłem już sto razy. Możesz w piątki.
Idziesz dziś na taniec. Skąd wzięłabyś czas na lunch?
- Gdybym... - Pytanie retoryczne.
Na razie.
Do zobaczenia o drugiej przy wejściu. Miłego dnia.
Spacerujesz?
Nie codziennie.
Muszę wstać z łóżka, żeby pójść na spacer.
Większość ludzi się nad tym nie zastanawia.
Wkładają spodnie i idą.
Ja?
- Niekoniecznie. - Rozumiem. To trudne.
To, co dla ludzi jest normalne,
dla osób z depresją jest ciężkie.
Odmawiasz przyjmowania leków.
Musisz więc próbować innych metod.
Ćwiczeń, jogi, zdrowego jedzenia.
To dodatki do naszych spotkań.
Pomagają ci?
Mam być szczery?
Oczywiście.
Czuję, że to strata naszego czasu i pieniędzy mojej żony.
Nie czuję ulgi.
Stoję w miejscu. Spotykamy się od dwóch lat.
W dni, w które się widujemy,
czuję się jeszcze bardziej przygnębiony.
Szukam wymówek, żeby odwołać wizytę. Wychodzę stąd w rozpaczy.
Nie wiem, czy problem tkwi we mnie, w tobie, czy w metodach leczenia.
Nie wiem.
Posłuchaj.
Wszystko, co mówisz, jest naturalne.
Nie obwiniaj się.
Nie poddawaj się po dwóch latach terapii
i leczenia.
Według mnie powinniśmy kontynuować.
Przychodź na sesje nawet, jeśli musisz się zmuszać.
Poprawa jest kwestią czasu.
Godzina dobiegła końca. Do zobaczenia we wtorek.
Tak, Ola?
Spałeś?
Nie. Pracowałem.
Co to za hałas? Oglądasz telewizję?
Nie, mówiłem, że pracuję. To u sąsiadów.
Słuchaj. Dzwonili ze szkoły. Shams się rozchorował.
Znów boli go brzuch. Musisz zawieźć go do lekarza.
Już go umówiłam. Doktor Yasser jest na urlopie.
Zastępuje go Rosjanka.
- Tutaj? - Nie.
Dobrze.
- A tu boli? - Nie.
- A tutaj? - Tak.
Rozumiem. Usiądź z tatą.
Widzę, że... cztery, pięć, sześć...
to szósta wizyta z tymi samymi objawami.
To nie jest normalne, że przychodzimy szósty raz z tym samym problemem.
To dziwne. Martwimy się.
Zgadzam się. Zrobiliście wszystkie badania.
Kolonoskopię, gastroskopię, badanie pod kątem zakażeń bakteryjnych, badania kału.
Chłopak przeszedł piekło.
Brakuje wam badania na gorączkę śródziemnomorską.
- Co to? - Wystarczy pobranie krwi.
- Dobrze. - Nic bolesnego,
ale na wyniki się czeka.
Co to za choroba?
To wirus genetyczny atakujący osoby
zamieszkujące basen Morza Śródziemnego.
Symptomy takie same jak u pana syna.
Dobrze. Poproszę formularz. Jutro pobierzemy krew.
Najpierw dopełnimy formalności. Odpowiecie na kilka pytań.
- Co to? - Wyjaśnię ci później.
Większość już mamy.
Jakiej... jesteście narodowości?
- Jesteśmy Arabami. - Dobrze.
Jakiego wyznania?
- Słucham? - Jakiego wyznania?
Co to za rasistowskie pytanie?
To tylko formularz. Mnie wyznanie nie obchodzi.
Muszę wypełnić dokumenty.
Nie odpowiem. Ominiemy to pytanie.
Okej
Nie mogę przejść dalej. Odpowiedź jest obowiązkowa.
Muszę coś wpisać, by kontynuować.
Proszę wpisać "Palestyna."
Nabija się pan ze mnie? To nie wyznanie.
Dla mnie tak.
Proszę wpisać. Co pani zależy?
Cześć. Co z Shamsem?
Dobrze. Dałem mu środek przeciwbólowy.
Zasnął.
Tak jak zawsze, rano boli go bardziej, po południu jest lepiej.
Śpi.
Mówiłem ci. Nie słyszałaś.
Nour też w łóżku?
Tak. Kazałem jej iść do pokoju i siedzieć w nim do jutra.
- Dlaczego? - Pyskuje.
Nie mów tak.
W ogóle się nie słucha.
Zrobiła awanturę, że wróciliśmy do domu autobusem.
Dobrze. Wezmę prysznic i porozmawiam z nią.
Pogadamy później.
Pamiętasz o jutrzejszej kolacji urodzinowej twojej matki?
Tak. Pamiętam takie bzdury.
Nie zapomnij kupić prezentu.
Cholera! Nowe drzwi do niczego.
Nie ma sprawy. Pozbędę się ich i wstawię nowe.
Nie będę miała drzwi?
Będzie pani miała. Jak to?
Powiedział pan, że się ich pozbędzie.
Nie.
Przecież chciał je pan zdjąć!
Powiedziałem, że mogę się ich pozbyć
i wstawić nowe.
Mam zostać bez drzwi?
Proszę posłuchać. Z drzwiami wszystko w porządku.
Może trzeba je dokręcić, może naoliwić.
Gdybym miał kogoś do pomocy, zdjąłbym je, naoliwił
i wstawił z powrotem.
Sama by pani zobaczyła. Kiedy wraca pani syn?
Nieważne. Zapytamy sąsiada. Zawsze jest w domu.
Waleed!
Proszę ją objąć.
Uśmiech.
Co słychać, Antoine?
Jak zdrowie?
Nadal oddycham.
Z pomocą maszyn?
Bez nich już bym nie żył.
Jesteś szczęśliwy?
Szczęśliwy?
Odliczam dni.
Gdybyśmy żyli w normalnym kraju, moglibyśmy decydować o własnej śmierci.
Wiesz? W Holandii i Szwajcarii opracowali odpowiednie przepisy.
To legalne i nie nazywają tego samobójstwem.
Wchodzisz do wygodnej kabiny, przychodzi lekarz.
Słuchasz mnie? Anestezjolog.
Podaje ci środek.
Pielęgniarka trzyma cię za rękę aż...
nie odejdziesz.
Nie chciałbyś tego? Zakończyłbyś cierpienie.
Chodź. Zabierz mnie stąd.
Wszędzie cię szukałam!
Dlaczego siedzisz sam?
Dlaczego nie?
Zachowuj się dla matki!
Cieszy się. To jej impreza. Nie praw mi kazań.
Nie możesz się powstrzymać.
Nie możesz. Robimy rodzinne zdjęcie. Przygotuj się.
Oczywiście. Radosna rodzinna pamiątka.
Przynieść ci coś?
Nie. Najadłem się.
Poza tym, jedzenie jest kiepskie.
Co pijesz?
Pić też mi się nie chce.
Nie mogę się doczekać, kiedy ta maskarada się skończy i pójdę spać.
Jak idzie pisanie?
Nieźle.
Czyli w ogóle?
Tak.
Nie martw się. Wena przyjdzie.
Nie uważasz, że jesteś samolubny?
Kto?
Ja?
Może ja? Posiadanie dzieci wyklucza samolubność.
Wręcz przeciwnie. To jej szczyt.
- Mamy już dwójkę! - Właśnie! Po co nam kolejne?
Nie rozumiem.
Lubię duże rodziny. Chcę kolejne dziecko.
Wiesz, że one dorastają?
Za kilka lat będzie niewdzięcznikiem,
a ty spędzisz resztę życia na zmartwieniach.
Dzieci to ciężar.
Nasze też? Są ciężarem?
Nie tylko.
- Czyli są. - Mam kłamać?
Kocham je, ale to odpowiedzialność.
Nie mam siły na kolejne. Nie mam siły biegać i targać pieluch.
Ledwo zajmuję się sobą, nie widzisz tego?
Ostatnie, czego chcę, to bobas.
Kiedy wniesiemy meble do nowego domu?
Od razu.
Uważaj.
Jalal?
- Chodźmy już. - Niech najpierw wniosą meble.
Dobry wieczór, sąsiedzie. Przepraszam, że przeszkadzam.
Mieszkam obok. Właśnie się wprowadziłem.
Nie ma prądu. Masz latarkę?
Która godzina?
Dwunasta trzydzieści.
Czego chcesz?
Nie ma prądu. Nic nie widać. Pożyczysz latarkę?
- Chodzi ci o to? - Tak. Dzięki.
Przepraszam, że przeszkodziłem.
Nikt nie chodzi tak wcześnie spać. Dobranoc.
Halo!
Sąsiedzie!
- Witaj. - Ściszysz muzykę?
- Powtórz. - Możesz ściszyć?
- Jasne, wejdź. - Nie, dzięki. Śpieszę się.
Zapraszam.
Nie posłodziłem.
Dobrze. Nie słodzę.
Żona upiekła ciasto, ale nie wiem, gdzie schowała.
Nie trzeba. Unikam cukru.
Czym się zajmujesz?
Piszę.
Jak to? Akty notarialne? Dla sądów?
Nie. Jestem pisarzem. Piszę powieść.
Pisarz!
Dlatego przeszkadza ci muzyka.
Myślałem, że nie lubisz George'a Wassoufa.
Dobry wieczór.
Cześć, sąsiedzie. Dokąd się wybierasz?
Idę pobiegać.
Ruch jest ważny. Najważniejszy.
Słyszałeś o wczorajszym wypadku?
Nie. Co się stało?
- Na Zionut. - Al-Jabal.
- SUW pędził na Zionut... - Al-Jabal.
- Co? - Ulica Al-Jabal.
Jaki Jabal? To Zionut. Nie słyszałeś, więc ci opowiadam.
Nieważne. Al-Jabal. Nie Zionut.
Taką miała nazwę przed okupacją. Teraz też.
Jesteś jednym z nich!
Czyli?
Obchodzisz Dzień Ziemi i inne bzdury.
Bzdury?
Skąd ty się wziąłeś? Z kosmosu?
Nie obchodzą mnie te rzeczy.
Niech zgarną Palestynę i ją sobie wsadzą gdzieś.
Wiesz, z czym ma problem Palestyna?
- Z czym? - Z takimi ignorantami jak ty.
Siad.
- Rany! Zaraz go ugryzie! - Ostrożnie.
Denerwują się. Siad.
Khansa, Josephine, siad!
Proszę się nie martwić.
Bawią się. Siadajcie.
Jak się wabi?
Najpierw Josephine.
Któregoś dnia wziąłem ją i jej brata na polowanie.
Znajomy przez przypadek zastrzelił jej brata.
Gdy to zobaczyła, Jospehine oszalała.
Skamlała jak człowiek. Przez trzy dni nie jadła, nie piła.
Psy są niezwykle sentymentalne.
Od tamtej pory nazywam ją Khansa.
Od tej arabskiej poetki, której zabito brata, Sakhera.
Napisała dla niego eulogię - "Al-Kahnasa".
Dobrze. Dobranoc.
Siad.
Chodź. Uspokój się.
Jospehine, przestań.
- Nie lubi swojego nowego imienia. - Przyzwyczai się.
- Jak się wabi drugi? - Akhtal.
- Dlaczego? - Po poecie.
Wiem, ale dlaczego po nim?
Był chrześcijaninem.
- Wiem. - Mógł pić.
- Był alkoholikiem. - Co z tego?
Ten pies kocha piwo. Daję mu sześciopak.
Od razu idzie spać. Robi tak, odkąd był mały. Cały Akhtal.
Lubisz klasyczną, arabską poezję.
To jedyne lekcje, na których uważałem.
Byliśmy wspaniałym narodem.
Byliśmy.
Do zobaczenia.
- Cześć. - Możesz ściszyć?
Nie dogadamy się w sprawie muzyki. Wejdź.
Śpieszę się.
Wejdź, to ściszę.
Znalazłem ciasto.
Wsadziła je do lodówki. Kto tak robi?
Gdzie miałaby je trzymać?
Nie lubię takiego chowania.
Powinniśmy zostawiać rzeczy na widoku.
Wiadomo, gdzie ich szukać.
Ona...
jest moim przeciwieństwem. Wszystko chowa i układa.
Waleed. Pisanie przynosi pieniądze?
Jeszcze nie.
Jeszcze nic nie wydałem.
Ale może się opłacać. Jeśli książka dobrze się sprzeda.
Z czego w takim razie żyjecie? Jeśli mogę spytać.
- Radzimy sobie. - Jakim cudem?
Pracowałem w banku. Mamy oszczędności.
Oszczędności się skończą.
To prawda. Do tego czasu mam nadzieję wydać książkę.
Co robi twoja żona?
Jest pielęgniarką w szpitalu.
- Teraz rozumiem. - Co?
Żyjesz z pieniędzy żony tak, jak ja.
Nieprawda.
Prawda.
Raneen ma stałą pracę, więc ja robię, co chcę.
Nie robię nic, czego nie chcę. Nie szukam nic poza Hajfą.
Pracujesz w budownictwie?
W budownictwie, przy renowacjach, wynajmie sprzętu, rusztowaniach,
malowaniach, układaniu kafelków.
Robię wszystko.
To cicha okolica.
Tak.
Przynajmniej taka była.
- Witam sąsiadkę. - Dzień dobry.
Jesteś Ola, żona Waleeda?
- Jalal, nowy sąsiad. - Witamy.
Potrzebujesz pomocy z parkowaniem?
Nie ma miejsc.
- Wyjeżdżam. Zaparkuj na moim. - Świetnie, bardzo dziękuję.
Trzeba coś z tym zrobić.
To parking dla mieszkańców, nie dla wszystkich.
Gdyby nie wyjeżdżał, nie miałabym jak zaparkować.
Shams, wystarczy tej wody.
Parkuj na ulicy i się przejdź. Co za problem?
Żaden. Nie robię żadnego problemu.
Miałam ciężki dzień, chciałam zaparkować jak najbliżej domu.
Udało ci się.
- Tato! - Co? Ty już się napiłeś.
O co chodzi? Jak to miałaś ciężki dzień?
Nieważne.
Nic ważnego.
Chodź, Nour. Czekamy.
Już idę. Daj mi chwilę.
Wydaje się miły i pomocny.
Nieprawda. Jest niegrzeczny i okropny.
Zawołam Jalala. Będzie wiedział, jak to naprawić.
Nie. Nie chcę oglądać tego prostaka. Przynieś mopa.
Wczoraj go wyprałem i powiesiłem na balkonie.
Jak mop naprawi przeciek?
Przynieś go!
Wiadro też.
Przyznaj, że nie wiesz, jak to naprawić. Zadzwońmy po hydraulika.
W niedzielę?
Zastukajmy do Jalala.
Dobrze. Idź po tego dupka.
Tak?
Wiem.
Rozumiem.
Mogę szklankę wody?
Oczywiście.
Posłuchaj... Potrzebuję więcej czasu!
Nie mam takich pieniędzy. Nie jestem bankomatem.
Nie krzyczę. Tłumaczę, że na jutro nie dam rady.
Daj mi więcej czasu. Dobrze.
Proszę.
Słuchaj.
Naprawiłem, co się da...
ale musisz wymienić rury. Są zardzewiałe.
Wytrzymają do jutra, aż wezwę hydraulika?
Do jutra? Wytrzymają rok.
Odwaliłem dobrą robotę.
Co ta za gadka o hydrauliku? Przecież tu jestem.
Dziękujemy.
Jesteśmy wdzięczni.
Co robisz? Trzeba sobie pomagać.
Nie obrażaj mnie.
Jeśli chcesz podziękować, wpadnij jutro na kolację.
Organizujemy wieczór dla sąsiadów.
Parapetówkę. Urazicie mnie, jeśli nie wpadniecie.
Ważne, żeby kebab się nie przypalił.
Lubię, gdy mięso jest krwiste. W Anglii mówią "rare".
Smacznego!
Nie da się jeść przypalonego kebaba.
- Sprawdzę, co z mięsem. - Siadaj. Jesteś gościem.
- Waleed, nic nie jesz. - Jestem pełny.
Zastaliśmy Jalala?
- Tak. Chwileczkę. - Wejdziemy.
Witam.
Musimy porozmawiać.
Siadajcie. Napijemy się, zjemy.
Zaczekamy na balkonie.
Zaraz przyjdę.
Kochanie, przynieś nam talerze. Znajomi z pracy.
Wejdź i zamknij drzwi.
Musicie zaczekać.
Jeszcze dłużej?
To dużo pieniędzy. Nie mam tyle.
Nie obchodzi mnie to. Zdobądź.
Muszę coś wziąć. Zaraz wracam.
Cześć.
Nie jecie?
Nie jesteśmy głodni.
Mogę papierosa?
Gdzie ogień? Wziąłeś?
- Tak, a co? - Oddawaj!
Dotrzymywałem twoim kumplom towarzystwa.
Wracam do środka.
Okazaliśmy ci dużo cierpliwości. Bardzo dużo.
Miłego wieczoru.
Cześć.
Dobrze się wczoraj bawiliśmy. Bardzo dziękujemy.
Nie ma za co.
Wszystko było wyśmienite.
Cieszę się.
Kim byli ci goście? Chyba ich wcześniej widziałem. Kim są?
Idziesz na spacer?
Nie. Muszę wziąć coś z samochodu.
- Stoisz tam. - Wybacz.
Nie piłem jeszcze kawy. Napijmy się razem!
Jestem zajęty.
Dokąd idziesz?
Załatwić coś.
Pieszo? Gdzie twój samochód?
Wpadnij, jak wrócisz!
Gdzie ich widziałem? Nie pamiętam.
Nie znasz ich. Nie widziałeś ich. Przestań o tym gadać.
Dobrze. Przepraszam.
Słuchaj.
Będę z tobą szczery.
Piszę powieść kryminalną.
Główni bohaterowie przypominają twoich znajomych, a nawet ciebie.
Nie znam tego światka. Chcę, żebyś mi pomógł.
Co? Masz mnie za kryminalistę?
Nie!
Powiem inaczej.
Prowadzę badania do swojej książki.
Zrozumiałem. Wyluzuj się. Chętnie ci pomogę.
Tak?
Dobrze. Już idę.
Jasne, że zadzwonię.
Mój syn choruje. Muszę lecieć.
- Cześć. - Hej.
- Podwieziesz mnie? - Dokąd?
Co za różnica? Podwieziesz?
Nour, przesiądź się do tyłu.
- Na razie. - Cześć.
Dokąd jedziemy?
Skręć na światłach w lewo.
Ale dokąd jedziemy?
Uregulować rachunki.
Tutaj jest dobrze.
Chodź do nas.
- Gdzie twój ojciec? - Nie może chodzić. Ma hemoroidy.
Okropne!
Przesyła pozdrowienia. Wie, że to niewiele.
Resztę będzie miał za dwa dni.
- Dlaczego nie w szkole? - Wyrzucili mnie.
- Co? - Wylali mnie.
- Kto? - Dyrektor.
Pakuj plecak, idź do szkoły.
Powiedz dyrektorowi, że jeśli cię nie wpuści, twój ojciec zrobi zadymę. Dobra?
Ale on nie może...
Ma hemoroidy. Rozumiem. Nie martw się. Pogadaj z nim. Leć.
Zaczekaj. Wróć!
- Jak masz na imię? - Tamer.
Kup sobie nowe buty.
Dziękuję.
Na razie.
Jedziemy.
Dyrektorzy wywalają uczniów i dziwią się, że przestępczość wzrasta.
Wiesz co? Podpaliłbym te szkoły.
Tak, kochanie?
Nie, nie jestem sam.
Naprawdę? Wyślij.
Już jadę.
Jedź prosto.
Dokąd?
"Skrócić deszczowy dzień spędzając go z piękną kobietą pod namiotem."
Zatrzymaj się.
Zaczekaj piętnaście minut.
Spóźniłem się?
Gdzie cię podwieźć? Jestem spóźniony.
Tutaj.
Posłuchaj. Chcesz się czegoś o nas dowiedzieć?
Nie wszystko jest piękne.
Oburzam cię?
Mogę to zrozumieć. Nie spędzaj ze mną czasu.
Sam mnie prosiłeś.
Oszczędź nam tych min i poczucia wyższości.
I nigdy mnie nie oceniaj.
Wsiadaj.
Nie, masz sprawy do załatwienia.
Wsiadaj. Zmieniłem plany.
Czekaj. Nie jedź.
Halo?
Co słychać?
Gdzie twój brat, Issa? Nie odbiera moich telefonów.
Upolowałem kilka kuropatw. Wiem, że lubi je grillować.
Naprawdę?
Tam, gdzie zawsze?
Podrzucę mu je.
Nic nie mów. To niespodzianka.
Dzięki.
Nad Jezioro Tyberiadzkie.
Co jest?
Gdzie się miałeś spóźnić?
Na terapię.
Plan jest taki. Spotkam się z tym dupkiem.
Zaparkuj przy ulicy, między drzewami.
Gdy mnie zobaczysz, włącz silnik. Rozumiesz?
Zostawiam telefon. Jeśli nie wrócę, zadzwoń na ten numer.
Powiedz, że Jalal jest z Issą. Jasne?
Chwila. Co?
Nie marnuj czasu na psychiatrów.
Issa!
Wychodź, muszę z tobą pogadać.
Co tu robisz?
Cześć.
Chcę mojej kasy. Dzisiaj!
Co zrobiłeś? Zabiłeś go?
Jasne, że nie. Postraszyłem.
Dlaczego?
Dlatego.
To ma związek z tymi gośćmi?
Nadal się o nich dopytujesz?
Zapomnij o nich. Nic nie znaczą.
Przysłał ich facet, któremu wiszę kupę kasy.
Nie mam jak oddać. Teraz rozumiesz? Zadowolony?
A ten, którego zabiłeś?
Nie zabiłem go! Czego nie rozumiesz?
Nie jestem zabójcą. Dupek od roku nie oddaje mi kasy.
Gdyby oddał, tamci nie groziliby mi we własnym domu.
Ile masz czasu?
Za mało.
Patrz na drogę. Przyprawiasz mnie o ból głowy.
Zatrzymaj się na stacji. Muszę umyć ręce.
Mamo, powiedz dzieciom, żeby zeszły. Jestem na dole.
Dobrze. Wejdź. Tęsknimy.
Śpieszę się. Jestem z kumplem.
Wejdź z nim. Zrobiłam shish barak. Zjecie
Dziękuję. Przepyszne.
Nie ma za co.
Nour, powinnaś użyć wazy.
Czego?
Dużej miski na zupę. Mów normalnie.
Nowe pokolenie nic nie wie.
Ja też. Pośpieszcie się.
Po co? Twojemu ojcu będzie przykro, jeśli się nie zobaczycie.
Shams, obudź dziadka.
Nie trzeba. Zostaw go w spokoju.
Mamy gości?
Sam się obudził. Chodź, to Waleed ze znajomym.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jalal, nowy sąsiad.
Miło cię poznać.
Chcesz shish barak?
Nie, dziękuję.
Dlaczego jest tu tak wilgotno?
Dach przecieka, gdy pada. Farba złazi.
Kiepsko. Nie tylko dla ścian, ale dla waszego zdrowia.
Słyszysz, Aziz? Mówiłam to samo!
Dlaczego palisz? Tata zacznie kaszleć.
Otwórz okno.
Twój ojciec zawsze kaszlał. To nie przez dym.
Dziękuję.
Przyjdę naprawić ten dach.
Zeskrobię farbę ze ścian i odmaluję.
Chcecie ten sam kolor czy coś innego?
Naprawdę? Zajmujesz się tym?
Tak. Jestem złotą rączką.
Proszę śmiało dzwonić, jeśli czegoś będzie potrzeba.
Zwariowałaś?
Narobimy bałaganu!
Jeśli zrobimy po twojemu, dach się zawali.
Nie lubi renowacji.
Dlaczego zamykasz okno, skoro nadal palisz?
Zimno mi.
Zimno!
Nosi spódnice i dziwi się, że zimno.
Zawsze to samo. Chce chwalić się nogami.
"Jak może mi to robić,
jeśli nigdy go nie zawiodłem?
Zawsze dobrze mu życzyłem.
Miałem nadzieję..."
Dokąd idziesz?
Wychodzę z Jalalem.
Codziennie z nim wychodzisz. Co się dzieje?
Dlaczego się z nim przyjaźnisz, skoro go nie cierpisz?
Ciągle z nim przesiadujesz. Nie rozumiem.
Nie ma czego rozumieć. Na razie.
Kontynuujmy.
Skończyłeś prace u moich rodziców?
Tak.
Nie muszą przejmować się wilgocią co najmniej pięć lat.
Dlaczego nie wpadłeś?
Masz wspaniałych rodziców.
Co w nich wspaniałego?
Są mili. Gdyby moi żyli, odwiedzałbym ich.
Może cię zaadoptują.
Bardzo śmieszne.
Nie doceniasz tego, co masz.
Być może.
Potrzebuję przysługi.
Jasne.
Pomóż mi znaleźć płatnego zabójcę.
- Co? - Słyszałeś.
- Kto? - Nieważne.
Potrzebuję kogoś, komu ufasz.
Co ty wygadujesz?
Pomożesz mi czy nie?
O to ci chodziło?
Spotykałeś się ze mną pod pozorem powieści.
- Mogłeś mi powiedzieć. - Tak?
Zacząć od tego, że szukam płatnego zabójcy?
Zabójcy?
Kogo tak bardzo nienawidzisz?
Chodzi o Shamsa. Nauczycielka mówi, żeby go odebrać.
Dobrze. Już jadę. Zaczekaj z nim.
Nie mogę. Mam lekcje.
Wróć autobusem. Zabiorę go do lekarza.
Nie musisz mi przypominać. Co wtorek to samo.
- Nour? - Tato?
- Co powiedziałaś? - Co z tobą? Nauczycielka...
Powiedziałaś, że co wtorek jest to samo.
Tak. Co wtorek. A co?
Co wtorek Shams jest chory?
Tak. Muszę iść na lekcję. Na razie.
Jak się czujesz?
Pogadam z dyrektorką.
Dzień dobry. Proszę wejść.
Jakie lekcje ma Shams we wtorki?
- Chodzi do trzeciej a? - Ma w-f?
Nie. Nie we wtorki.
Więc co?
Zwykłe lekcje. Proszę spojrzeć.
Arabski, matematyka, angielski, przyroda, geografia.
Ile razy w tygodniu ma przyrodę?
Dwa. We wtorki i czwartki.
Geografia... tylko we wtorki.
Kto jej uczy?
Pani Randa.
- Dziękuję. - Proszę.
Shams, lubisz panią Randę?
Słucham? Lubisz ją?
Tak jakby.
A geografię?
Nie wiem.
Czego się na niej uczycie? Powiedz.
Nie wiem. Nie chodzę na nią.
Nie chodzisz na geografię?
- Nie. - Dlaczego?
Na pierwszej lekcji pani Randa uczyła nas stolic.
Powiedziała, że Jerozolima jest stolicą Izraela.
Poprawiłem, że to stolica Palestyny. Zaczęła krzyczeć.
Wszyscy się ze mnie śmiali. Wyrzuciła mnie z klasy.
Później upomniała, że nie mogę tak mówić.
Powiedziałem, że powtarzam twoje słowa.
Mówiła, że z tobą pogada. Odezwała się?
Nie.
- Jesteś zły? - Jasne, że nie.
Boli cię brzuch przed każdą geografią?
Tak. Nie wiem dlaczego.
Jutro zawiozę cię do szkoły.
Porozmawiamy z panią Randą i wytłumaczymy jej geografię.
I historię.
Dobrze?
Chodźmy.
Jesteś dziś pełny energii! Czekaj.
Idę naprawić matce samochód. Dołączasz?
Dlaczego nie?
Zastanowiłeś się?
To ja powinienem cię o to pytać. Jesteś pewny?
Myślę nad tym od długiego czasu.
Dlaczego zabójstwo? Są inne metody.
Możemy go pobić, połamać mu kości. Ale zabójstwo?
Jeśli nie chcesz, znajdę kogoś innego. Chciałem żebyś dostał prowizję.
Idę na to dlatego, że potrzebuję kasy.
Mimo, że nie chcę brać od ciebie pieniędzy.
To praca.
A prowizję dostaniesz od zabójcy, nie ode mnie.
Kim ty jesteś? Przerażasz mnie.
Podjedziemy w jedno miejsce.
Dokąd?
To nasz człowiek.
- On? - Nie pokazuj palcem!
Odbiło ci?
On?
Tak.
Nie wygląda jak zabójca.
Dziwne.
Ty nie wyglądasz, jakbyś jednego potrzebował.
Jesteś pewny? Dlaczego tu pracuje?
Zapytaj go. Naprawdę. Przegadaj, co chcesz.
Niewiarygodne, jakim jesteś czasem głupcem.
Wystarczy.
Zapytasz go?
To nie takie proste. Nie tutaj. Nie powinien wiedzieć, kim jesteś.
Musimy zdecydować, w jaki sposób chcesz, żeby zginął.
To ma wyglądać na wypadek.
Jeśli go złapią, nikt nie będzie wiedział o naszej roli.
Jedź.
Proszę podjechać, wrzucić na luz, nie dotykać kierownicy.
Proszę zamknąć okno!
Racja. Dobry pomysł.
Nie kręć kierownicą.
Nie lubię tych maszyn.
Proszę zdjąć stopę z hamulca.
Co ty wyprawiasz?
Stopa z hamulca!
W porządku?
Co się dzieje?
Oddychaj.
Nie mogę. Umrę!
Co się stało? Weź głęboki oddech.
Trzymaj się. Oddychaj.
Obudź się!
Zabieram cię do szpitala. Nie martw się.
Trzymaj się. Obudź się! Waleed!
Co teraz?
Obudź się. Oddychaj.
Spokojnie.
Już koniec.
Atak paniki. Nic nowego.
Dlaczego nie mówiłeś, że masz klaustrofobię?
Nie wjeżdżalibyśmy!
Weź głęboki oddech.
Możesz prowadzić?
Nie wiem, dlaczego tego nie zrobi.
Twierdzi, że już się tym nie zajmuje. Mam kogoś innego.
Kogo?
Obchodzi cię to?
Pytanie... mogę mieszać białe pranie z beżowym?
Co masz beżowego?
Bluzkę. Mogę dorzucić do białych?
Słuchaj.
Moja żona uważa, że białe idą tylko z białymi.
Mogę jej zapytać.
Nie. Nieważne.
Więc... wybieram się z chłopakami jutro na polowanie.
Dołączysz?
- Jesteś pełny niespodzianek. - Czasami.
Idziemy czy za bardzo się najedliście?
Nie ruszam się. Idę spać.
Nic tylko piknikujesz i kłamiesz.
Chodźmy.
- Uważaj na psy. - Jasne.
- Nie zaśnij. - Nie śpię.
Chodźmy.
Akhtal!
Cicho.
Idziemy.
Staraj się być cicho.
Co teraz?
Nic. Czekamy.
Wracam do obozowiska.
Nie ruszaj się.
Co jest?
Jesteś myśliwym.
Strzeliłeś mu prosto w głowę.
Upolowałbyś wszystko, co stanie na twojej drodze?
Zastrzeliłbyś?
Gdybyś zobaczył kuropatwę, strzeliłbyś?
Jasne.
We mnie też, gdybym przypadkiem się nawinął?
- Byłbyś martwy. - Serio?
Bez mrugnięcia?
Więc...
ile chcesz za moje zabójstwo?
- Dla ciebie gratis. - Serio?
- Jasne. - Nie. To interesy.
- Ile? - Nie obrażaj mnie, sąsiedzie.
Chcę ci zapłacić.
Zacznij biec. Sam zobaczysz.
- Zabijesz mnie? - Tak.
Mówię poważnie.
Ja też.
Naprawdę mnie zastrzelisz? Jalal?
Ja nie żartuję.
Waży z siedemdziesiąt kilo.
Zostaw telefon i posłuchaj.
Co?
Skłamałem. Kłamałem cały czas.
Po co ci płatny zabójca?
Jestem w desperacji. Nie chcę żyć. Chcę umrzeć.
Wszyscy chcemy umrzeć. Życie jest do dupy.
Chcę, żebyś zabił mnie tu, w lesie. Chcę zginąć jak ten dzik.
Widziałem, jak to zrobiłeś. Będzie wyglądało na wypadek.
Naćpałeś się? Paliłeś z Saeedem?
Nie. Jestem trzeźwy.
Słuchaj. Dużo ci zapłacę.
Wystarczy na spłatę długów.
Naprawdę mówisz poważnie?
Dlaczego nie?
Pomożemy sobie nawzajem.
Szukasz kogoś, kto zabije pewnego faceta.
Mnie. Ty powinieneś to zrobić.
Ty potworze!
Kim ty jesteś? Co z ciebie za człowiek?
Przed chwilą śpiewałeś i brzdąkałeś. Słyszysz się? Wiesz, co mówisz?
Jak możesz prosić, żebym cię zabił? Jesteś potworem. Spójrz na mnie.
Nigdy więcej się do mnie nie zbliżaj i ze mną nie rozmawiaj.
Jalal? Zadzwoń do mnie.
Tak?
Wiem.
Dzwoniła do mnie.
Nie chcę.
Bez powodu. Nie chce mi się.
Jedź. Zabierz dzieci i jedźcie.
Dlaczego mnie męczysz? Nie chcę się z nikim widzieć.
Nie cierpię ludzi. Pogódź się z tym.
Chcę ryż z jogurtem.
Raneen, gdzie Jalal?
Nie wiem. Nie wrócił wczoraj do domu.
Nie odbiera telefonu.
Ode mnie też nie.
Gdzie może być?
Wejdźcie.
Jeśli ktokolwiek wie, to ty.
- Witaj, Lino. - Cześć.
Jestem Waleed, kumpel i sąsiad Jalala.
- Jakiego Jalala? - Nie wstydź się.
Przyjaźnimy się. Wszystko gra.
Nie znam go. Pomyliłeś się.
Nieprawda. Ciągle o tobie mówi. Kocha cię
Twierdzi, że jest szczęśliwy tylko, gdy jesteście razem.
Czeka, aż jego córki dorosną, żeby z tobą być.
Jeśli nie chcesz rozmawiać, zrozumiem.
Przepraszam za kłopot.
Przyszedł tu wczoraj wieczorem.
Powiedział, że wyjeżdża na kilka dni
i lepiej, żebym nie wiedziała dokąd.
To wszystko.
Naprawdę.
Tato.
Cześć.
Nadal się złościsz? Nie chcesz się pogodzić?
Na początku prosiłeś żebym cię nie oceniał tylko próbował zrozumieć.
Pamiętasz?
Dlaczego ty nie spróbujesz zrozumieć mnie?
Wiesz, co to depresja?
Codzienne wstawianie z uczuciem pustki?
Czujesz się...
Nieważne. Zrobię to z tobą albo bez.
Chodziło o to, żeby dzieci nie wiedziały, że ich ojciec popełnił...
samobójstwo.
Skoro tak ci na nich zależy, żyj dla nich.
Masz rację.
Nie wiem nic o depresji, o tym, z czym walczysz.
Wiem, że jesteś tchórzem.
Nieprawda.
Tchórze boją się śmierci.
Tchórze boją się życia.
Gdyby ktoś miał popełniać samobójstwo, to ja.
Dzień dobry. Gdzie Jalal?
Co jest?
Dajcie nam chwilę.
Co tu robisz?
Możemy pogadać?
Byle szybko. Mam robotę.
Przepraszam, ale nie mam się do kogo zwrócić.
- Nie rozumiem. - Chodzi o Waleeda.
Na pewno zauważyłeś, że cierpi na depresję.
To nic nowego. Zawsze chodził smutny.
Zmienił się, gdy cię poznał.
Dostał zastrzyku energii, uśmiechał się.
Zaczniesz znów chodzić z nim na spacery?
Porozmawiacie?
Będę wdzięczna, jeśli mi pomożesz.
Nic nie rozumiesz.
Wiem, że Waleed może być ciężarem.
Trudno z nim przebywać, ale to dobry człowiek i ojciec.
Nie mogę patrzeć, jak niszczy sobie życie.
Zastanów się.
Zrób to dla dzieci, nie dla niego.
Muszę iść.
POGRZEB JALALA SABBAGHA JUTRO O DZIESIĄTEJ
Gdzie Jalal?
Czego chcesz?
Rany.
Jest w domu, wejdź.
Chodź zobaczyć!
Ile czasu trwa odsiadka?
Sprawdziłem. Od sześciu miesięcy do dwóch lat.
Zależy od dobrego zachowania.
Nadal nie wierzę, że mnie wykiwałeś. Od początku kłamałeś.
Gdy byłem mały i kłamałem moim siostrom, szły skarżyć się mamie.
Ona tego nie lubiła. Powtarzała im:
"Nie nazywajcie go kłamcą. Ma wybujałą wyobraźnię".
Szkoda, że wykorzystujesz ją
do planowania własnej śmierci zamiast pisania.
Nie mam o czym pisać.
Nie?
A o okupacji? O Palestynie?
Palestyna? Radziłeś mi wsadzić ją sobie gdzieś.
Droczyłem się.
Pojutrze o której?
Gdy budowano linię kolejową w Jerychu,
kumpel opowiadał, że do transportu materiałów
i narzędzi z doliny do klasztoru musieli używać osłów.
Nie mieli innego wyjścia.
Musieli iść piechotą.
Kojarzysz to miejsce?
W Jerychu jest zawsze gorąco, niezależnie od pory roku.
Wyobraź sobie pracę w lato. Potrafisz?
Te biedne osły zasuwały pod górę pięćdziesiąt razy dziennie.
Któregoś dnia jeden z nich dotarł na szczyt, dostarczył towar.
Zamiast wrócić z powrotem, zatrzymał się.
Mój kumpel widział to na własne oczy.
Osioł podszedł do przepaści, spojrzał w dół.
Rzucił się w nią. Popełnił samobójstwo, bo był wykończony.
Nie mógł dłużej tego wytrzymać.
Dlaczego mi o tym mówisz?
Dobrze.
Pojutrze o której?
Powrót do pracy ma sens.
Zapomnij o pisaniu. Z tego się nie utrzymasz.
Prawda, Aziz?
W końcu. Ulżyło mi.
Przyniosę kawy.
Jalal świetnie się spisał.
Siadaj.
Skąd tyle masz?
Od rodziców. Oszczędzali na czarną godzinę.
Uwzględniłem to w testamencie. Dostaną z powrotem.
Przekonałeś ich, żeby ci pożyczyli?
Powiedziałem, że zainwestuję w banku w ich imieniu.
Jesteś profesjonalnym kłamcą.
Mam bujną wyobraźnię.
Idziemy?
Tak.
Są.
Zostań z chłopakami. Pójdę sam.
- Jasne. - Co to za grymas?
- Nie twój interes! - Zostaw go. Nie jest sobą.
Weźcie go.
Chodźmy.
Gdzie on jest? Nie szedł za nami?
Ma na to za słabe nerwy.
"PIĘKNY DZIEŃ.
NIE WIEM, CZY NAPIĆ SIĘ HERBATY CZY POWIESIĆ." ANTON CZECHOW
Dzień dobry. Właśnie się wprowadziłem.
Cześć. Waleed.
Ameer.
Spokojna okolica.
Tak. Można umrzeć z nudów.
Czym się zajmujesz?
Jestem anestezjologiem.
Naprawdę?
Wpadnij kiedyś na kawę.
Chętnie.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Julia Szawłowska