Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Δεν φτάνω στα 40.
Καλησπέρα. Εμπρός, χειροκρότημα!
Χειροκρότημα σαν αν ήμουν γυμνή.
Τι ζεστασιά! Τι χαρά!
Νιώθω σαν το 2019.
Ας συστηθώ. Είμαι ψηλή, λεπτή
και με ξένο επώνυμο που υποδηλώνει χάρισμα και μυστήριο.
Ναι, εγώ είμαι αυτή.
Η Έμιλι Ραταϊκόφσκι.
Είμαι το αντίστοιχό της από το Wish.
Θέλω τη φωτογραφία της στην ταφόπλακά μου.
Αφού θα είμαι νεκρή.
Ποιους θα μηνύσει; Τα παιδιά που δεν έχω; Θα ήθελα να έχω γιους.
Θα ήθελα να επισκιάσω τους γιους μου, να έχουν εμμονή μαζί μου.
Όπως εκείνοι οι άντρες που λένε μετά το σεξ
"Δεν είσαι σαν τη μάνα μου".
Κόρες; Ποτέ!
Δεν θα ήθελα μια λεπτή εκδοχή μου χωρίς ψυχολογικά θέματα
να λέει στον άντρα μου "Μπαμπά, θα μου το αγοράσεις αυτό;"
Τράβα να δουλέψεις, τζαμπατζού!
Κι ας είσαι πέντε ετών.
Χειροκρότημα για τη γυναικεία αλληλεγγύη!
Τέλος πάντων, για όσους δεν με ξέρουν,
δηλαδή όσοι έχουν απαίσιο γούστο,
γεννήθηκα στη Ρώμη στις 28 Ιουλίου 1987.
Έχετε ακουστά τη Ρώμη;
Η πόλη που λύνουμε τα προβλήματά μας βάζοντάς τους φωτιά.
Λεωφορεία.
Παλιές γέφυρες. Σκουπίδια.
Όσους θέλουν ανέπαφες πληρωμές για όλα. "Να πληρώσω με κάρτα;"
"Αν θέλεις".
Τηλεόραση. Σινεμά. Ίντερνετ.
Παντού έχω βρεθεί, εκτός από τη φυλακή.
Αλλά δεν θα αργήσει.
Φέτος έκανα έναρξη στην εφορία. Ζω το όνειρο.
Δίωξη οικονομικού εγκλήματος. Ζω το όνειρο.
Δούλεψα πολύ για να πετύχω.
Ανέχτηκα τη σεξουαλική παρενόχληση, αλλά και παρενόχλησα.
Στο τέλος, πέτυχα κάποιους στόχους μου.
Μπήκα στη λίστα του Forbes Italia με τις 100 πιο επιτυχημένες γυναίκες.
Θα πείτε "Μικέλα, μπράβο σου.
Πρέπει να είσαι περήφανη.
Τώρα που έγινες διάσημη σίγουρα άλλαξε η ζωή σου.
Πήρες την πάνω βόλτα".
Όχι.
Δεν αλλάζει η ζωή σου όταν γίνεσαι διάσημος.
Παραμένεις το ίδιο καθίκι, αλλά τώρα το ξέρουν όλοι.
Η ζωή σου αλλάζει αν ξυπνήσεις και είσαι γάτα.
Τότε αλλάζει σίγουρα!
Χέζεις σε άμμο γάτας!
Είναι διαφορετικός τρόπος ζωής.
Εγώ ακόμα κάνω ό,τι έκανα πάντα.
Κάθε πρωί ξυπνάω και κοιτιέμαι προφίλ
για να δω αν το μέγεθος της κοιλιάς μου
μοιάζει με Fiat Qubo.
Ακόμα κάνω τα ίδια πράγματα.
Έχω πολλά νέα προβλήματα όμως,
όπως όταν περιμένω σε ένα σούπερ μάρκετ
και μια γριούλα
κάνει 40 λεπτά
για να αγοράσει τυρί γκοργκοντζόλα κι εγώ στέκομαι.
Λέει "Θέλω λίγο γκοργκοντζόλα.
Και λίγο προσούτο
για τον εγγονό μου.
Και μια ενισχυτική δόση της Pfizer.
Και ακόμα λίγο γκοργκοντζόλα!"
"Κάνε μου τη χάρη, κυρία!"
Άσε λίγο γκοργκοντζόλα και για τους άλλους!
Κι εμείς θέλουμε.
Αφού ουρλιάζεις σαν τον Πλαντ, τραγούδα έξω το "Whole Lotta Love"
και άντε και γαμήσου.
Αν της το έλεγα, την επομένη, σάιτ ειδήσεων θα με κατηγορούσαν
ως υπεύθυνη του Ολοκαυτώματος.
"Ηλικιωμένοι, προσοχή στην COVID και τη Μικέλα Ζιρό".
Ελπίζω να μη θίχτηκε κανείς.
Υπάρχουν ηλικιωμένοι εδώ;
Μήπως υπάρχουν
φαν του Ρόμπερτ Πλαντ;
Είναι εδώ ο ίδιος ο Ρόμπερτ Πλαντ;
Τέλεια, δεν πρόσβαλα κανέναν.
Δεν είστε σαν τους φαν της Ντέμι Λοβάτο.
Όταν είσαι συνέχεια στην επικαιρότητα,
πρέπει να προσέχεις τι λες.
Μιλάω από προσωπική εμπειρία.
Ήταν 2021 μ.Χ., Μάιος.
Διάβασα ένα άρθρο.
"Ντέμι Λοβάτο: 'είμαι μη δυαδικό άτομο. Θέλω να με προσφωνούν 'αυτοί'".
Δεν είχα ιδέα τι σημαίνει "μη δυαδικό άτομο".
Είπα να το γκουγκλάρω, αλλά πήρε στροφές το σπιρτόζικο μυαλό μου
και σκέφτηκα εκείνον τον τηλεοπτικό μάγο.
Ίσως τον ξέρετε.
Ο Θεϊκός Οτέλμα έχει πτυχία ανθρωπιστικών σπουδών,
αλλά προσφωνεί τον εαυτό του ως "εμείς" και είναι μάγος.
Όπως όλοι με παρόμοια πτυχία.
Οπότε, σκέφτηκα ένα αστείο.
"Η Λοβάτο θέλει να την προσφωνούν 'αυτοί', όπως ο Θεϊκός Οτέλμα". Είπα "Μεγαλοφυές".
Είμαι μεγαλοφυΐα.
Άξια πήρα το βραβείο κωμωδίας το 2020.
Φυσικά, θα μπορούσα να γκουγκλάρω "μη δυαδικό άτομο",
αλλά κέρδισα βραβεία!
Πλάκα μου κάνετε;
Φυσικά…
Θα μπορούσα…
Θα μπορούσα να ψάξω σε ένα διαδικτυακό λεξικό,
αλλά έχω ένα βραβείο στον τοίχο μου
ανάμεσα στον Εσταυρωμένο και σε γυμνή αφίσα του Τομ Χάρντι.
Με πιάνετε;
Τελικά, έγραψα το αστείο:
"Η Λοβάτο θέλει να την προσφωνούν 'αυτοί', όπως ο Θεϊκός Οτέλμα".
Το πόσταρα στο Facebook και ο κόσμος αντέδρασε
"Είσαι φοβερή". "Τι μεγαλοφυές!"
Οπότε, μετά από τέτοια στήριξη, το πόσταρα και στο Twitter.
Ναι, φίλη μου.
Το πόσταρα στο Twitter.
Και μετά έκανα κάτι πολύ έξυπνο.
Έκλεισα το κινητό μου.
Και βγήκα έξω.
Απόλαυσα την πραγματική ζωή.
Σκέφτηκα "Ο ήλιος ανέτειλε. Τα παιδιά παίζουν.
Να κι η γριούλα με το γκοργκοντζόλα.
Τι υπέροχος κόσμος!"
Μπήκα στο μετρό,
άνοιξα το κινητό
και είχα καταιγισμό προσβολών.
Λες και ήμουν
ο πατέρας της Μπρίτνεϊ Σπίαρς.
"Σου αξίζει να πεθάνεις!
Παλιο-στρέιτ καριόλα!"
Από τον Χαριτωμένο96.
"Ψόφα, αποτυχημένη!
Θα χορέψω στον στρέιτ τάφο σου!"
Από τον Τουρτολάτρη2001.
Κάποιοι που έγραψαν τόσο άσχημα σχόλια
είχαν πολύ χαριτωμένες φωτογραφίες προφίλ.
Στο τέλος, είπα "Λοιπόν,
τα σκάτωσα για τα καλά".
"Ας ψάξω την έννοια για το 'μη δυαδικό άτομο'".
Εγώ…
Μετά το ποστάρισμα.
Βρήκα λοιπόν ότι ο όρος "μη δυαδικό άτομο" αφορά τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα
κι όχι τη Σαϊεντολογία, όπως πίστευα,
ή καμιά θαυματουργή δίαιτα, τύπου Ντουκάν.
Από τη διασκεδαστική κι ελαφρώς τρελούτσικη Μικέλα
έγινα ο καθ' έξιν δολοφόνος της ταινίας Μ.
Άθελά μου, έκανα ένα αστείο που πρόσβαλε τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα
παραμονές της προβολής μιας ταινίας για τη ΛΟΑΤΚΙ όπου έπαιζα.
Το ειδησεογραφικό πρακτορείο με ρώτησε τηλεφωνικά
"Γεια. Η Τζόρτζια Μελόνι;"
Ήθελαν να με διώξουν
και να με αντικαταστήσουν ψηφιακά με ηθοποιό χαμηλού ρίσκου,
τον Κέβιν Σπέισι.
Ποια, εμένα!
Που πάντα ονειρευόμουν να γίνω ένας συνδυασμός
Μαντόνα, Lady Gaga και Ρου Πολ πάνω σε ουράνιο τόξο.
Μετά από τρεις ατελείωτες ώρες, είπα
"Μικέλα, μείνε αισιόδοξη ως συνήθως.
Έγραψες πολλά απίστευτα αστεία στη ζωή σου.
Πού να ήξερες ότι αυτό το αστείο θα πλήγωνε κάποιους;"
Οπότε, διέγραψα το αστείο. Και τότε,
κι άλλος καταιγισμός προσβολών.
Λες και ήμουν η μαμά της Μπρίτνεϊ Σπίαρς!
Η διαγραφή του τουίτ δεν έλυσε τίποτα,
παρά μόνο εκνεύρισε τους πάντες.
Αυτό θα γράφει στην ταφόπλακά μου:
"Εκνεύρισε τους πάντες". Κάτω από τη φωτογραφία της Έμιλι Ραταϊκόφσκι.
Πήρα μηνύματα του στιλ
"Ντροπή σου, Μικέλα! Δειλή! Είσαι χάλια!
Επέλεξες να ακολουθήσεις την πολιτική ορθότητα.
Πού πήγε η σάτιρα; Ο Αριστοφάνης; Ο Λένι Μπρους;"
Πού να ξέρω; Ο Λένι Μπρους πέθανε.
"Γεια σου, Μικέλα.
Θα κάνεις λάιβ στο Instagram με τον Ζαν, που πλέον μισείς,
για το νομοσχέδιο κατά της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας;" Δεν είμαι ο Πιλόν.
Ένα αστείο έκανα.
Όχι μόνο υποστήριξα το νομοσχέδιο του Ζαν στο Instagram.
Όχι!
Έκανα πολλά περισσότερα!
Ανέβασα ένα βίντεο με το "Ζαν" γραμμένο στα χέρια μου.
Διπλός Ζαν!
Πόσο πιο υποστηρικτική να γίνω;
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μετά είπαν
"Μην ανησυχείς, Μικέλα.
Πάντα θα υποστηρίζουμε την ελευθερία του λόγου". Υπογραφή:
Η Ευρώπη του Σαλβίνι.
Ένιωσα όπως τότε που διάβασα το σχόλιο "Μικέλα, τα σπας!"
από την κοπέλα του πρώην μου.
Με απατούσε μαζί της όσο νοσούσα από COVID.
Ο κόσμος ακόμα με σταματάει και ρωτάει
"Μικέλα, θυμάσαι πότε έγινες ακροδεξιά;"
Είμαι η ζωντανή απόδειξη του ρητού του Άντι Γουόρχολ:
"Όλοι γίνονται φασίστες στο Twitter για 15 λεπτά".
Αλλά είχε πλάκα να 'μαι φασίστας για 15 λεπτά.
Το μαύρο χρώμα με αδυνατίζει.
Ωστόσο…
έμαθα και κάτι άλλο.
Το να σε υπερασπίζονται είναι χειρότερο από το να σου επιτίθενται.
Είναι σαν δέχεσαι μπουκάκε
ενώ τρως με τους γονείς σου.
Καλή φάση, αλλά σε λάθος στιγμή.
Το να είσαι το επίκεντρο κατακραυγής στο Twitter είναι αργή εμπειρία.
Σαν να είσαι μέσα σε αργό λεωφορείο χωρίς φρένα
κι ο οδηγός λατρεύει το ρεγκετόν.
Αναγκάζεσαι να ακούς συνέχεια "Loco loco…"
Αρκετά!
Πόσο loco να γίνεις πια;
Αν είσαι loco, τα κατάφερες ήδη.
Αλλά δεν αρκεί μόνο ένα loco.
Πρέπει να είσαι διπλά loco.
Πρέπει να υπερβείς το συνεχόμενο loco.
Σε τι θα βοηθούσε να είσαι τόσο loco;
Για ψηφιακό πιστοποιητικό στη γιαγιά σου ή πληρωμή φόρων;
Θα πας στη συνέλευση πολυκατοικίας χωρίς όπλο;
Τι;
Εύγε!
Ωστόσο…
Πρέπει να πω
ότι η φήμη έχει και τα θετικά της.
Αυτό σημαίνει
ότι σου δίνουν δωρεάν πράγματα, όπως
μπλούζες, ενυδατικές κρέμες, τσάι αδυνατίσματος.
Όχι ότι το χρειάζομαι.
Επίσης, σε προσκαλούν σε τηλεοπτικές εκπομπές
μέσω κολακευτικών μέιλ.
Μια φορά έλαβα το μέιλ "Γεια σου, Μικέλα.
Λατρεύουμε τη δουλειά σου
κι εσένα, είσαι ένα πρότυπο.
Θα θέλαμε να συζητήσουμε κάτι που σε ενδιαφέρει.
Θέλουμε να έρθεις στην εκπομπή και να μιλήσουμε
για το ότι αν και είσαι μη ξερακιανή,
ζεις τη ζωή σου και κάνεις ό,τι σου αρέσει".
Όταν διάβασα το μέιλ, στο κεφάλι μου,
φαντάστηκα να το διαβάζει η αποστολέας με την τοπική προφορά της,
η συντάκτρια της εκπομπής.
Λατρεύω την προφορά της και την πόλη καταγωγής της.
"Γεια σου, Μικέλα!
Τα σπας!
Θα ήθελες να έρθεις στην εκπομπή μας
και να συζητήσουμε τον λόγο που αν και είσαι τσουπωτή,
αρνείσαι να ρίξεις μία σφαίρα στο κεφάλι σου σαν τον Κερτ Κομπέιν;
Φοβερή! Τα σπας!
Λοιπόν,
άκου με.
Μην αγχώνεσαι αν έρθεις στην εκπομπή μου,
έχουμε μπουφέ.
Και είναι δωρεάν, όπως όλα όσα τρως στη Ρώμη,
τίγκα στους υδατάνθρακες.
Και για να καταλαβαινόμαστε,
δες μια φωτογραφία ενός συναδέλφου σου, του Μπόμπολο!"
Κοιτάξτε,
δεν κρατάω κακία.
Απάντησα "Ευχαριστώ, αγαπητή Μαρία Γκράτσια.
Θα χαιρόμουν πολύ να έρθω στην εκπομπή σου
για να συζητήσουμε για τη μάχη μου με το μέγεθος ρούχων μου.
Αλλά βλέπεις, παρά την αναπηρία μου,
κάνω πολλά άλλα πράγματα.
Βγαίνω από το σπίτι χωρίς ντροπές.
Μια στο τόσο,
φοράω και μπλουζάκια που είναι κοντομάνικα.
Κι επίσης, χωράω από την πόρτα.
Εντάξει, κάποιες φορές μπλόκαρα
τη διώρυγα του Σουέζ κατά λάθος.
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα.
Όταν είμαι μόνη στο σπίτι τα βράδια,
χορεύω έναν χορό όπου τρίβονται τα μπούτια μου
κι έτσι ανάβω το τζάκι.
Γιούπι, Μαρία Γκράτσια".
"Τα σπας! Λατρεύουμε το κόλπο με το πώς ανάβεις το τζάκι.
Έλα στο Ιταλία Έχεις Ταλέντο!"
"Να μου λείπει. Θα γυρίσω στους φίλους μου,
το καστ του My 600-lb Life".
Την ευχαριστώ, πάντως.
Με περιέγραψε ως "μη ξερακιανή"
αντί να χρησιμοποιήσει έναν όρο που μισώ,
"με καμπύλες".
Φαντάζομαι ότι προφέρεται κάπως έτσι.
"Με καμπύλες".
"Ασφαλίστε τα ψυγεία σας".
"Έρχονται οι καμπύλες".
Το να έχεις καμπύλες, είναι για τη μόδα
ό,τι κι η τελευταία σεζόν του Game of Thrones για κάθε σειρά.
Ο όρος "με καμπύλες" αντιπροσωπεύει
όλα όσα θα ήθελε να ξεχάσει η μόδα, όπως τα Crocs
και οι βοηθοί που ξυλοφόρτωσε η Ναόμι Κάμπελ.
Είχα πάει σε ένα ρουχάδικο. Αλλά έκανα και καλά πράγματα.
Θυμάμαι ότι η πινακίδα "Με Καμπύλες" ήταν με έντονα κόκκινα γράμματα
και με φώτα. Μπορούσες να ακούσεις τα τύμπανα.
Στιλ Τζουράσικ Παρκ. Τζουράσικ Με Καμπύλες Παρκ.
Ήταν γεμάτο με ανθρώπους με καμπύλες που τριγύριζαν κοιτώντας κάτω.
Και στην άλλη πλευρά του διαχωριστικού
υπήρχαν ξερακιανές μαμάδες
που έλεγαν στα αψεγάδιαστα παιδιά τους
"Κοίτα τους.
Κινούνται σε κοπάδια".
Τα άτομα με καμπύλες…
"Μαμά!
Έγκυες είναι όλες αυτές οι κυρίες;
Φοβάμαι!"
"Δεν είναι έγκυες, παιδί μου. Είναι άτομα με καμπύλες.
Κοίτα τους.
Κοίτα πώς τρέφονται.
Το προσωπικό θα κατεβάσει μια κατσίκα
κι έναν με πτυχίο ανθρωπιστικών σπουδών".
"Όχι! Σας παρακαλώ!
Δεν έχω τελειώσει το διδακτορικό μου
για τη σχέση Μαντσόνι και Τσεροκαλκάρε!
Όχι!"
Και μετά,
εξανάγκασαν κάποιες κυρίες με καμπύλες
να αφεθούν σε έναν βοηθό πωλήσεων, λέγοντας
"Υποχρεούμαι βάσει νόμου να δηλώσω ότι φοράω XXL".
"Φυσικά. Από εκεί.
Εκεί που πεθαίνει η αξιοπρέπεια, ναι,
και καμία μόδα δεν μπορεί να βοηθήσει".
Υπάρχει πραγματικός διαχωρισμός.
Είναι σαν τον ποταμό Αχέροντα για τις κουκλάρες.
Από τη μία, κανονικές γυναίκες, ξερακιανά κορίτσια με δικαιώματα.
Ναι, στην Ιταλία είμαστε. Ισχνά δικαιώματα.
Κι από την άλλη, κορίτσια με καμπύλες που ακολουθούν κανόνες,
όπως το να πηγαινοέρχονται από τα δοκιμαστήρια στον καθρέφτη,
μουρμουρίζοντας κάποια ενθαρρυντικά μάντρα που δεν πιστεύουν
"Μου αρέσει ο εαυτός μου".
"Έχω φανταστική προσωπικότητα".
"Έχω όνειρο να παίξω τη φίλη της σέξι κοπέλας
σε τηλεοπτική σειρά.
Είμαι η παχουλή με συμπαθητικό πρόσωπο
που τη βρίσκει με υπολογιστές και Μαρσέλ Προυστ".
Οι κοπέλες με καμπύλες δεν έχουν κανονικά ονόματα, Σερένα ή Λουτσιάνα.
Τα ονόματά τους πρέπει να αντιπροσωπεύουν το μέγεθός τους.
Υπάρχει η Λουτσιανάρα, η Σερενάρα, η Μαρία Βιτοριάρα,
η Μικελάρα, η Μανουελάρα.
Και πρέπει να στέκονται ακίνητες
όσο άλλοι χαρακτήρες, φοροφυγάδες ή φόνισσες,
που είναι πάντα ξερακιανές, τους λένε
"Μάλλον σ' αρέσει το φαΐ!"
Οι ξερακιανές γυναίκες φοβούνται
ότι θα αποκτήσουν καμπύλες τρώγοντας ένα κομμάτι πίτσα.
Κάνουν έτσι.
Όπως ο Μίνωας ή όταν φωνάζει ο δρ Νοουζαραντάν
"Τζούλια!
Απέχεις δύο σοκολάτες από τη ζώνη με καμπύλες".
"Μα γιατρέ, είμαι 1.70μ. και 70 κιλά!"
"Πόσο ακόμα θες να ζήσεις;
Θέλεις να καταλήξεις σαν τη μη ξερακιανή ηθοποιό
που βιοπορίζεται τρίβοντας τα μπούτια της στο Ιταλία Έχεις Ταλέντο;
Θα σου γράψω μια πρωτεϊνική δίαιτα
με σπιρουλίνα και λειχήνες
και άλλα πράσινα πράγματα από τα σχολικά βιβλία".
Κόσμος με καμπύλες λοιπόν.
Μετά έχεις τον εφιάλτη της θετικότητας του σώματος.
Πρέπει να αρέσεις στον εαυτό σου οπωσδήποτε,
κι ας είσαι στρουμπουλή,
αλλιώς είσαι χαζή, επιφανειακή και καρφί.
Πιες κώνειο και ψόφα.
Απλώς λέω
ότι η ζωή δεν είναι μόνο άσπρο και μαύρο.
Δεν πάει έτσι.
Πώς να αρέσεις στον εαυτό σου συνεχώς;
Μία νιώθεις σαν την Μπιγιονσέ και μία σαν τον Μαγκάλι.
Αυτό το αστείο με έκανε δημοφιλή
στα γκουλάγκ ανά τον κόσμο.
Και μαντέψτε ποιος δεν θίχτηκε; Ο Μαγκάλι.
Ήξερε ότι έκανα θετική σύγκριση.
Ας ξεχάσουμε επιτέλους το θέμα με τις καμπύλες.
Είναι απλώς μια ταμπέλα, και πολύ κακή μάλιστα.
Πρέπει να ακολουθούμε ένα σταθερό πρότυπο;
Να σας ρωτήσω,
ποιος το καθόρισε;
Θέλεις να με καθορίσεις;
Σύμφωνοι. Βρες κότσια, πες με χοντρή. Μη μου φέρεσαι σαν ηλίθια.
Και θα έχω το δικαίωμα να σε βαρέσω.
Δίκαιο.
Απόλυτα δίκαιο. Έτσι;
Ναι, κυρία. Ας τους βαρέσουμε όλους.
Όταν ξεφορτωθείς επιτέλους αυτήν την ταμπέλα,
σου βγάζουν άλλη.
Σε αποκαλούν "σκληρή", ας πούμε.
Κάθε φορά που μια γυναίκα πετυχαίνει κάτι είναι σκληρή.
Γιατί; Τι είναι, χαρτόνι ή μπισκότο;
Τι κάνει η σκληρή γυναίκα;
Βαράει την πόρτα χωρίς να κλάψει;
Βρίσκει τα κλειδιά στην τσάντα;
Πάει μόνη στην τουαλέτα; Τα ακριβά αρώματα τελικά δεν μπαίνουν σε μικρό μπουκάλι;
Κάθε φορά διαβάζω ειδήσεις όπως
"Αυτή είναι η Κατερίνα,
μια σκληρή κοπέλα που κυνηγά το επιχειρηματικό όνειρο".
Και βλέπω μια φωτογραφία μιας καψερής κοπέλας χωρίς επώνυμο
ανάμεσα στη συνταγή της ημέρας
και στη Λότι, μια φώκια που παίζει τον ύμνο της Γαλλίας με τα πτερύγιά της.
Σκληρός ανταγωνισμός!
Για να ανακεφαλαιώσω, δεν είναι εύκολο να είσαι κορίτσι στον σημερινό κόσμο.
Κάτι άλλο που ακούω πολύ συχνά.
"Πώς καταφέρνεις να κάνεις αυτήν τη δουλειά
ενώ είσαι γυναίκα;"
Προς τι ο οίκτος; Για ζητιάνα με πέρασες;
Τότε, δώσ' μου πέντε ευρώ για να πάρω βαμβακερά ταμπόν.
Είμαι 34 ετών επιτηδευματίας. Κέρδισα το δικαίωμα να μην έχω κατακόκκινο ποπό.
Δεν νομίζετε; Συγγνώμη κιόλας.
Λοιπόν.
Αρκετά μίλησα για γυναίκες.
Τι ζητάνε οι γυναίκες πια; Δικαίωμα ψήφου;
Σοβαρά τώρα;
Χαμηλά τον πήχη.
Ας συζητήσουμε για μια ομάδα ανθρώπων που ζουν μια πολύ πιο σκληρή ζωή,
που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας
και που πλέον είναι σχεδόν ανίσχυροι.
Ας δώσουμε πίσω τη φωνή στους λευκούς στρέιτ άντρες.
Όσοι ελάχιστοι απέμειναν.
Ελάχιστοι.
Πού βρίσκονται;
Έχουμε κάποιον μαζί μας απόψε;
Σηκώστε χέρια.
Δεν είμαι η Μικέλα Μούρτζια.
Δύο χέρια σήκωσες;
Τα έχεις όλα διπλά;
Ήσουν στο Τσερνόμπιλ;
Ας μετρήσουμε.
Ένα, δύο, τρία.
Τι σου είπα;
Αγόρια.
Τι σας συνέβη;
Καημενούλια μου.
Είστε τόσο μικροί.
Τόσο λίγο αξίζετε.
Μα πώς; Εσείς κυβερνούσατε τον κόσμο.
Είχατε αυτοκρατορίες όπου ο ήλιος δεν δύει ποτέ, όπως ο Κάρολος E'.
Τώρα βρίσκεστε υπό εξαφάνιση.
Είστε σαν την Πρωσία.
Σαν τους δεινόσαυρους.
Σαν το Blockbuster.
Σχεδόν υπό εξαφάνιση.
Ακριβώς. Θα σας βάλουν σε καταφύγια άγριας ζωής.
Μετά θα κάνουν και σειρά,
το The Walking Straight.
Στο…
Στο The Walking Straight,
οι άντρες πλησιάζουν τις γυναίκες έτσι, λέγοντας
"Άκου το πόντκαστ μου!
Είσαι και πολύ γαμήσιμη.
Πόσο εύκολα θίγονται όλοι!"
Θα σας βάλουν σε καταφύγια άγριας ζωής με ταμπέλα
"Λευκοί Στρέιτ Άντρες".
Ο πρώτος που θα μιλήσει θα είναι πολύ γενναίος,
ο Μάρκο Μοντεμάνιο.
"Μια μέρα ξύπνησα
έχοντας κάτι τεράστιο κάτω από τα σεντόνια.
Ήταν το εγώ μου.
Οπότε, ήρθα εδώ για να νιώσω τη συγκίνηση μιας νέας εμπειρίας,
του να κάνεις λάθος".
Μην ανησυχείτε, αγόρια. Θα τελειώσει όλο αυτό.
Σύντομα θα αρχίσουν να γράφουν άρθρα για σας, όπως
"Να ο Μάρκο, ένας σκληρός τύπος,
πηγαίνει στη δουλειά χωρίς να σφυρίζει σε γυναίκες".
Μια άλλη ταμπέλα που μου κολλάνε συχνά είναι το "νέα κωμικός".
Είμαι 34 ετών.
Το λες και οξύμωρο.
Είδατε, έπεσε βουβαμάρα.
Αλλά χαίρομαι που έγινα διάσημη στα 34,
γιατί σε αυτήν την ηλικία είσαι πιο υπεύθυνος με τα χρήματα.
Αγοράζεις παυσίπονα,
συμπληρώματα,
ορθοπαιδικές παντόφλες.
Έχω κοίλο πέλμα.
Ενώ αν γίνεις διάσημος στα 20,
ξοδεύεις όλα τα λεφτά σου σε κοκτέιλ.
Αλλά εγώ πίνω κοκτέιλ με βαλεριάνα κι αντιφλεγμονώδη.
Ειλικρινά, όμως,
το να προσαρμόσω τη ζωή μου ως διάσημο άτομο δεν ήταν εύκολο,
κυρίως λόγω της οικογένειάς μου,
που είναι μεσοαστική, στρατιωτική και Καθολική.
Έχει και τα καλά του, όπως νηφαλιότητα.
Τάξη.
Καλαισθησία. Ευπρέπεια.
Αλλά υπάρχουν και κακά,
όπως άγχος, κρίσεις πανικού, ενοχές κι αίσθημα επικείμενης καταδίκης.
Ουσιαστικά, το Βατικανό, χωρίς τα αγαπημένα μου πράγματα:
άφεση αμαρτιών, χρήμα
και ράσα, που κατουριέσαι χωρίς να το ξέρει κανείς.
Αλλά και οι εφετζίδικες αλαβάρδες της ελβετικής φρουράς.
Όσον αφορά την οικογένειά μου,
δεν χειρίστηκα καλά τη φήμη μου
λόγω ενός κανόνα:
φόβος στον Θεό.
Αυτή ήταν η λέξη κλειδί μας.
"Ποτέ μη χαρείς,
ποτέ μην απολαύσεις όσα έχεις, κι ας μόχθησες γι' αυτά,
αλλιώς θα έρθει τιμωρία από τον Θεό".
Θα μας βρει στην Μπαλντουίνα.
Στη βόρεια Ρώμη της δεκαετίας του '90.
Φανταστείτε το.
Ο ίδιος ο Θεός,
ως διευθύνων σύμβουλος του κόσμου, να λέει "Σεραφείμ,
δώστε μου τον καφέ φάκελο της Γης.
Για να δούμε.
'Ο Πόλεμος του Κόλπου'.
Πολύ κακό.
Αλλά η Δύση έχει ανάγκες. Παρακάτω.
'Το Σύμφωνο Κράτους-Μαφίας'.
Κακό, αλλά καλή τηλεοπτική σειρά φαντασίας. Παρακάτω.
Τι;
Η νεαρή Μικέλα Ζιρό χαίρεται για τον βαθμό στα Μαθηματικά
και το γιορτάζει με σάντουιτς με μορταδέλα;
Πέτρο, δώσ' μου το μαστίγιο!
Σε τσάκωσα!
Σε τσάκωσα, χοντρούλα!
Θα σου στέλνω αιωνίως αδυνατιστικό τσάι με βότανα
και κατεψυγμένα σπανάκι και τυρί,
που η νταντά σου δεν θα ξεπαγώσει ποτέ σωστά
γιατί δεν δίνει δεκάρα!"
Και
όταν δεν πετύχαινε το χαρτί του Θεού,
οι γιαγιάδες μου έφερναν τον κορυφαίο παίκτη,
την Παναγία.
Ναι, με εκβίαζαν με αγάλματα της Παναγίας.
Ήξεραν κάθε άγαλμά της. Σαν σομελιέ της Παναγίας ήταν.
Έλεγαν
"Λοιπόν, Μικέλα.
Σήμερα αρνήθηκες να εξασκηθείς στη σωστή στάση σώματος
ισορροπώντας το πιο βαρύ λεξικό στο κεφάλι σου.
Αντ' αυτού, έβαλες ένα σουρωτήρι.
Αμάρτησες, αφήνοντας μια πικρή εντύπωση
κι έκλαψε η Παναγία της Σιβιταβέκια".
Άλλη φορά ήταν η Παναγία του Λορέτο, και άλλη, η Παναγία της Πομπηίας.
Όσο πιο σοβαρές αμαρτίες έκανα τόσο πιο διεθνή ήταν τα αγάλματα.
Όπως η Παναγία της Τσεστοχόβα
ή η Παναγία των Λούρδης.
Παναγία Χωρίς Σύνορα με λίγα λόγια.
Προφανώς, η Παναγία
περίμενε από μας να ντυνόμαστε κατάλληλα.
Γεννηθήκαμε σε μια μεσοαστική οικογένεια της Ρώμης.
Με την αδερφή μου, φορούσαμε ακριβά φορέματα με σαλοπέτα,
βελούδινες μπλούζες
και δερμάτινα λουστρίνια.
Δεν ήμασταν δύο μικρά κορίτσια, αλλά δύο νεαρές ασφαλίστριες.
Η Παναγία περίμενε από μένα να παίζω κάποιο άθλημα
που να συνάδει με το κυρίως πάθος μου, το προσούτο.
Λάτρευα το προσούτο και να παίζω με άλλα παιδιά.
Βασικά, δεν έπαιζα μαζί τους.
Στην ουσία,
τα έδερνα.
Κι αφού ήμουν ένα χοντρό κι επιθετικό παιδί,
οι γονείς μου με έγραψαν σε μια δραστηριότητα
που θα ενθάρρυνε τα φυσικά ταλέντα μου,
στο μπαλέτο.
Μα φυσικά.
Παπάρες.
Μετά…
Μετά από πολλούς μήνες μαθημάτων μπαλέτου,
παρέμεινα χοντρή κι επιθετική, αλλά φορούσα τουτού. Ενώ τους έδερνα.
Οι γονείς μου ήθελαν να κάνω τα πάντα με την αδερφή μου,
αλλά εκείνη είναι αυτιστική.
Λέει ό,τι της έρθει στο κεφάλι.
Δεν φιλτράρει τίποτα, δεν φοβάται.
Λέει στον οποιονδήποτε να πάει να γαμηθεί.
Κάνει αυτό που θέλουμε όλοι μας,
αλλά μόνο ο Βιτόριο Σγκάρμπι τολμά.
Με λίγα λόγια,
δεν μου ήταν εύκολο να μάθω μπαλέτο με τα ντόπια παιδιά,
γιατί ήταν το ακριβώς αντίθετο από μας.
Ήταν λεπτά, αψεγάδιαστα, με αυτοπεποίθηση,
κομψά και κακομαθημένα,
σε τέτοιο βαθμό, που αντιδρούσαν με αποστροφή
αν οι μητέρες τους τους έδιναν απομίμηση της Μπάρμπι.
"Μαρία Βιτόρια, είναι 1994. Η κυβέρνηση αποκάλυψε σκάνδαλα διαφθοράς.
Και η μαμά σού αγόρασε αυτήν την κούκλα.
Σε αγαπάει όμως.
Να είσαι σίγουρη".
"Μαμά, μείνε ήσυχη για δύο πράγματα:
ούτε εγώ θα πληρώνω φόρους όταν μεγαλώσω
και θα σε βάλω σε οίκο ευγηρίας στην επαρχία Ριέτι".
Οπότε…
Φαντάζεστε λοιπόν πώς ήταν να μεγαλώνω με αυτά τα παιδιά,
που πλέον έχουν γίνει…
Έχουν γίνει…
Όχι. Έχουν γίνει…
Έχουν γίνει καριόλες.
Έχουν γίνει
καριόλες.
Πραγματικά
μεγάλες καριόλες.
Καταλαβαίνετε ότι μου ήταν δύσκολο να πηγαίνω στο μπαλέτο.
Η αδερφή μου ήταν αποφασισμένη. Ήταν ο Μαύρος Κύκνος.
"Θα γίνω επαγγελματίας χορεύτρια!"
Κι εγώ
απλώς γλιστρούσα.
Σαν μάρμαρο σε κεκλιμένο τραπέζι.
Δεν χόρευα.
Έκανα πειράματα φυσικής.
Αρκετά συχνά κάναμε μια άσκηση,
όπου πηγαίναμε από το σημείο Α στο Β με συγκεκριμένο βήμα.
Την αποκαλούσα "Η Χιροσίμα μου".
Έτσι την έκαναν τα άλλα κορίτσια.
Καταπληκτική!
Κι έτσι έκανα εγώ.
Έπαθα κράμπα.
Κι έτσι έκανα εγώ.
"Κυρία, δεν μπορώ!" Και με κοιτούσαν έτσι.
"Κέβιν, είσαι ανίκανος, όπως θα έλεγε η δασκάλα.
Η Φιλιππινέζα μας χορεύει καλύτερα από σένα".
Στα αποδυτήρια, μας έκαναν τις καλές.
Με την αδερφή μου ήμασταν διαφορετικές,
οπότε, ρωτούσαν "Είστε καθυστερημένες;"
Εγώ απαντούσα "Απλώς έχω παχουλά χέρια". Κι η αδερφή μου τις έστελνε στα γαμίδια.
Πάντως, αν κάποιος άγνωστος σου πει κάτι τέτοιο,
δικαιολογείσαι να βρίσεις.
Η αδερφή μου παίρνει επίδομα, μα της αξίζει μετάλλιο.
Χάσταγκ: Σκέψου το, ιταλική κυβέρνηση!
Όχι. Γράψε λάθος. Συνέχισε να της στέλνεις λεφτά.
Το θέμα είναι
ότι ήταν άσχημη κατάσταση. Δεν γεννηθήκαμε για χορεύτριες.
Ο συντονισμός που είχαμε με την αδερφή μου
ήταν ο ίδιος με μιας φτηνής κουζίνας από μπροσούρα.
Για κάποιο λόγο,
η κυρία μάς έστειλε να στεκόμαστε πίσω,
με τη δικαιολογία ότι ήμασταν ψηλές.
Στην τελευταία σειρά, ήμασταν οι δυο μας,
λίγη σκόνη,
το Ιερό Δισκοπότηρο,
ο Έλβις,
η φιλμογραφία του Μπιλ Κόσμπι
κι οι σημειώσεις του Πάολο Μπορσελίνο.
Το πράγμα δεν φαινόταν να πηγαίνει καλά,
καθώς άκουσα κάποια σχόλια.
Η δασκάλα μπαλέτου
είπε στον μπαμπά μου "Κε Ζιρό,
Δεν θέλω να σας ανησυχήσω,
αλλά οι κόρες σας είναι οι πιο χοντρές εδώ.
Ειδικά η Μικέλα.
Ίσως πρέπει να τη γράψετε κολύμβηση,
ή στίβο,
ή ελληνορωμαϊκή πάλη,
ή κλασική πάλη".
Δεν θα σπαταλήσω άλλο χρόνο μιλώντας γι' αυτό.
Άλλωστε, έχω το δικό μου ψυχαγωγικό σόου,
ήρθατε όλοι εδώ για να με τιμήσετε,
κάνω εξώφυλλα περιοδικών. Τι με νοιάζει;
Δεν είναι ότι ακόμα κρατάω κακία,
αλλά άντε και γαμήσου, κα Πίνα!
Μπράβο!
Να πας να γαμηθείς.
Άντε γαμήσου, κα Πίνα!
Χοντέρ, μαέστρα Πίνια.
Άντε γαμήσου.
Έτσι.
Εντάξει.
Βλέπετε, φοβάμαι να με κατακρίνουν.
Ο οποιοσδήποτε.
Πιο συγκεκριμένα, φοβάμαι να με κατακρίνει η μαμά μου.
Είναι εδώ;
Είπα στη μαμά μου
"Μαμά, γιατί δεν έρχεσαι στο σόου μου;"
"Πόσο διαρκεί; Μία ώρα; Και είσαι μόνη; Βαρετό!"
"Είμαι εξώφυλλο στο Vanity Fair".
"Και λοιπόν;"
"Έκανα οντισιόν για τηλεοπτικό ψυχαγωγικό σόου.
Ίσως αλλάξει τη ζωή μου".
"Σου έφερα αίτηση
για τη θέση του φύλακα μουσείου στην περιφέρειά μας
στην Αρίτσια".
Κι ο μπαμπάς είπε
"Όχι, αγάπη μου, δεν μπορεί! Πρέπει να κουβαλάει όπλο;"
Κάθε φορά που με βλέπει ο μπαμπάς μου στο σόου λέει ότι γίνομαι ρεζίλι.
Έτσι μεγαλώνουμε εδώ στην Ιταλία.
Με δίαιτα αυτοελέγχου και αυτοεκτίμησης.
Θα σας πω κάτι.
Αν η μαμά μου ήταν η μητέρα των Καρντάσιαν,
δεν θα έβγαζαν ποτέ σειρά εσωρούχων,
κοσμημάτων ή αρωμάτων.
Θα άνοιγαν ένα μαγαζί με λευκά βρακιά στη μέση του πουθενά.
Η μαμά μου έχει ένα κακό. Θέλει να με ελέγχει συνεχώς,
λες κι είναι ο Θεός, ή ο Μπιλ Γκέιτς ή ο Ζούκερμπεργκ.
Φοβάται πολύ δύο πράγματα:
ότι θα πεθάνω ή θα μείνω έγκυος.
Κάποτε, όταν ήμουν στην εφηβεία,
περπατούσα σε ένα ήσυχο δρομάκι στη Ρώμη,
σε εκείνα που συναντάς μόνο
πόρνες και εμπόρους ναρκωτικών.
Εκεί που μιλούσα με έναν τυχαίο σέξι τύπο
για τις εντάσεις στη Μέση Ανατολή, λέγοντας
"Μπορώ να τρίψω τυρί στο στήθος σου!",
ντριν ντριν!
Ντριν ντριν!
"Τι ώρα θα γυρίσεις;"
Πάγωσα.
Από τότε, έγινα γνωστή ως ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ των στύσεων.
Επίσης, η μαμά μου με έπαιρνε τηλέφωνο και στις διακοπές,
γιατί το έγκλημα δεν κοιμάται ποτέ.
Συνήθως κάναμε καλοκαιρινές διακοπές σε ένα θέρετρο στην Καλαβρία.
Φτάναμε ήδη εξαντλημένοι
γιατί η μαμά μου οδηγούσε με 40 χαω,
μπαίνοντας ανάμεσα σε δύο φορτηγά "για ασφάλεια".
Η οδήγησή της
δημιουργούσε ένταση
με τους οδηγούς φορτηγών,
που μας έριχναν τις κάρτες προσευχής τους.
Τις πετούσαν από το παράθυρο
καταπάνω μας.
Ο μπαμπάς έλεγε "Αγάπη μου, πήγαινε πιο γρήγορα. Βλάκα!"
"Μην του φωνάζεις, Αλφρέντο. Είναι φίλος". Δεν τον είχε ξαναδεί.
Στα ιταλικά παραθαλάσσια θέρετρα συχνάζουν
τα παιδιά πάμπλουτων Ιταλών.
Άρα, τα πιο κακομαθημένα
και οι μεγαλύτεροι μαλάκες.
Ήταν ο Αντρέα, 16 ετών, από το Μπενεβέντο,
που είχε πορτοφόλι Fendi,
η Βιτόρια, η γκομενάρα από τη Βερόνα με θεσπέσια μαλλιά,
κι εγώ.
Με κατσαρά μαλλιά, ένα στήθος και σιδεράκια.
Σαν πίνακας του Πικάσο.
Ένιωθα την ίδια σταθερότητα κι αυτοπεποίθηση
με κάθε κατασκευή που χτίστηκε από χρήματα της Καμόρα.
Κάποια στιγμή
έφτασε η ώρα για νυχτερινή διασκέδαση.
Ξεκινούσε στις 10 μ.μ.
Δεν έβρισκα το παραμικρό θάρρος
μέχρι να πάει 11:40 μ.μ.
Κάποια στιγμή είπα στον εαυτό μου
"Είναι η ώρα μου.
Είναι η ζωή μου.
Θα ξεσαλώσω.
Στην πίστα!"
Έβγαλα τα σιδεράκια
και το φούτερ που έδεσα στη μέση για να καλύπτει τον κώλο.
Μην ξεχάσω, είχε 40 βαθμούς.
Και μετά από χρόνια μπαλέτου,
ανέβηκα αισθησιακά στην πίστα.
Βλέπω τον πιο σέξι τύπο να έρχεται προς το μέρος μου.
Έναν σωματαρά από την Μπριάντσα.
Ψηλός, 17άρης, με λευκό μπλουζάκι,
μαλλιά τίγκα στο ζελέ και με κινητό Nokia που έβγαζε φωτογραφίες. Ήταν 2004.
Σαν να ήταν ο Ίλον Μασκ.
Ερχόταν προς εμένα.
Απίστευτο που ερχόταν να μιλήσει σε μένα
κι όχι στη Βικτόρια, την γκομενάρα από τη Βερόνα. Απίστευτο!
Πλησιάζει.
Κι εγώ…
Λέει "Μικέλα".
Κι απαντάω "Ναι;"
"Ήρθε η μαμά σου".
Ο DJ έβαλε το "Κάρμινα Μπουράνα".
Κοίταξα ψηλά και την είδα.
Φορούσε μια νυχτικιά
και κρατούσε μια παντόφλα, σαν τον Νικίτα Χρουστσόφ
στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.
Έκανε "Τι ώρα θα γυρίσεις;"
Τα άλλα παιδιά με κοιτούσαν έτσι.
Είπα "Μην ανησυχείτε.
Θα κάνω ότι γυρνάω σπίτι και θα ξανάρθω κρυφά".
Οπότε, γύρισα σπίτι,
αφήνοντας πίσω έρωτα, συγκινήσεις και ναρκωτικά,
που είναι και το βιογραφικό μου στο LinkedIn.
Βλέπετε, λοιπόν, ότι μεγάλωσα με πολύ άγχος.
Πάντα φοβόμουν ότι θα εμφανιζόταν στα ξαφνικά η μαμά μου, φωνάζοντας
"Είχα δίκιο! Μιλούσες μία ώρα!
Η κυρία εδώ σκυλοβαρέθηκε!"
Αυτή είναι η μεγαλύτερη φοβία μου.
Μακάρι να μη με ένοιαζε.
Σε αυτήν την εποχή των κανόνων και των ταμπελών,
μακάρι να μη με ένοιαζε και να έλεγα…
"Νεαρή, σκληρή, μη ξερακιανή γυναίκα,
μη συμβατικά όμορφη, με ωραίο πρόσωπο
και αυτοδημιούργητη τρίβει τα μπούτια της στο Ιταλία Έχεις Ταλέντο".
Δεν είναι εύκολη ζωή.
Μακάρι να μπορούσα να μη νοιάζομαι για τη γνώμη των άλλων.
Άλλωστε, είμαστε στο 2022.
Αλλά βλέπετε,
δεν έχω τη δύναμη.
Η μόνη που την έχει είναι η Κριστίνα, η αδερφή μου,
επειδή έχει Άσπεργκερ.
Δεν ξέρω πόσοι από σας γνωρίζετε αυτό το σύνδρομο.
Ούτε εγώ ήξερα τι ήταν.
Οπότε, το 2006 το έψαξα σε αξιόπιστη πηγή,
στο Yahoo! Answers.
Μου απάντησε η Τζοβάνα από το Πορντενόνε
"Ναι, το είχε η γάτα μου.
Ξερνούσε τρίχες επί τέσσερις μέρες
ενώ έβλεπε τηλεόραση, είναι καλά τώρα".
Στην πραγματικότητα, το σύνδρομο Άσπεργκερ
διαφέρει από άτομο σε άτομο.
Στην περίπτωση της αδερφής μου, εκδηλώθηκε με το να μιλά αφιλτράριστα.
Είναι σαν ένα μεγάλο μωρό. Λέει τα πράγματα όπως είναι.
Φοβάται δύο είδη ανθρώπων:
τους φτωχούς και τους άσχημους.
Το ξέρω.
Η αδερφή μου είναι μια ακροδεξιά με αναπηρία.
Βλέπετε,
όταν δει φτωχούς ανθρώπους,
σκέφτεται τη μέρα που οι γονείς μου δεν θα μπορούν να τη φροντίζουν.
Κι όταν δει άσχημους ανθρώπους,
είναι μόνο αυτό. Μακάρι να είχα μια λογική εξήγηση.
Όπως φαντάζεστε λοιπόν,
μεγαλώνοντας μαζί της ήταν σαν όνειρο,
γιατί από μονότονη, έκανε τη ζωή μου συναρπαστική.
Είμαι εδώ μαζί σας χάρη σε εκείνην.
Είμαι εδώ και σας μιλάω για μένα,
και πληρώνομαι γι' αυτό,
χάρη σε εκείνην. Θα μεγάλωνα να γίνω
μια τέλεια λεπτή δικηγόρος,
που έχει έναν άπιστο σύζυγο που λέει συνεχώς ότι την αγαπά
και τρία παιδιά ονόματι Τζιανμαρία. Θα έλεγα "Πλάκα έχει η Μικέλα Ζιρό.
Θα μπορούσε να χάσει 20 κιλά".
Και θα ψήφιζα Αδέρφια της Ιταλίας.
Αυτή θα ήμουν.
Και
χρωστάω στην αδερφή μου τα πάντα. Ωστόσο,
δεν ήταν εύκολο να μεγαλώνουμε μαζί.
Όταν ρωτούσε κάποιον σε ένα πάρτι "Τι δουλειά κάνεις;",
άλλαζε τρόπο ομιλίας λόγω του άγχους της.
"Εσύ!
Εσύ.
Τι δουλειά κάνεις;"
"Είμαι άνεργος αυτήν την περίοδο".
"Μικέλα!
Γιατί με έφερες σε ένα πάρτι
γεμάτο καρμίρηδες;"
Με θεατρικό στιλ Γκολντόνι.
Κι εγώ
έπρεπε να πω
"Όχι, δεν το εννοούσε.
Αλήθεια λέω.
Απλώς έχει λίγο άγχος".
Μερικές φορές, ρωτούσε τον κολλητό μου
"Φραντσέσκο,
θα έρθεις κρουαζιέρα μαζί μας;"
"Όχι, ζορίζομαι φέτος".
"Μπαμπά!
Υποσχέσου ότι δεν θα γίνουμε φτωχοί σαν αυτόν!"
Μια άλλη φορά,
ένας φίλος μου, που δεν τον λες και Έλληνα θεό,
χτύπησε το κουδούνι μας.
Του άνοιξε η αδερφή μου κι έκανε αυτό.
"Είσαι πολύ άσχημος!" Μπαμ!
Του έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα. Όμως, αυτός έμεινε εκεί δέκα λεπτά.
Η αδερφή μου είναι πολύ πεισματάρα.
Όταν θέλει κάτι, το θέλει πολύ.
Σαν τον Κιμ Γιονγκ-Ουν.
Η ατμόσφαιρα στο σπίτι μας είναι σαν της Βόρειας Κορέας
όποτε τρώμε μαζί.
Ένα Πάσχα, πήγαμε διακοπές σε μια φάρμα στην Τοσκάνη.
Ήμουν πολύ περήφανη που καβάτζωσα ένα σημείο, κυριολεκτικά δίπλα στο τζάκι.
Εν τέλει, ήρθε η ώρα για το επιδόρπιο.
Όλα καλά ως τότε.
Το μέρος ήταν γαλήνιο. Και τότε σηκώθηκε ένα παιδί.
Ένα κωλόπαιδο
σηκώθηκε όρθιο
και άρχισε να τραγουδάει έτσι.
Όλοι στην αίθουσα το θαύμασαν.
Εγώ ταράχτηκα,
όπως ο πατέρας μου
κι η μαμά μου. Η αδερφή μου χάρηκε.
"Θα τραγουδήσω".
"Όχι, αγάπη μου.
Δεν χρειάζεται να τραγουδήσεις.
Έχεις πολλά χαρίσματα.
Ένα κοριτσάκι είναι.
Δεν χρειάζεται να την επισκιάσεις. Άσ' τη να τραγουδήσει".
Η αδερφή μου είπε "Καλά".
Το παιδάκι έκανε έτσι.
Κι έτσι η αδερφή μου.
Θα περίμενε κανείς να σιγοτραγουδήσουν όλοι μαζί της.
Όχι.
Ο κόσμος κοκάλωσε από φόβο.
Μια κυρία πίσω μου.
Ο άντρας της.
Το ψητό στο πιάτο τους.
Και μετά μπήκα στην εφηβεία.
Ως έφηβη, ξυπνούσα κι έλεγα
"Είμαι ζωντανή!
Δυστυχώς".
Ο μεγάλος μου εχθρός ήταν ο καθρέφτης.
Κοιτούσα τα φορτηγά στον δρόμο
με μια καρδιά γεμάτη ελπίδα, όχι φόβο.
Και…
Βλέπετε, εκείνη την περίοδο,
περνούσα τα καλοκαίρια μου
σε ένα σνομπ μέρος, λίγο έξω από τη Ρώμη,
γεμάτο από κουλ, σνομπ παιδιά και τις κλίκες τους.
Κι ενώ κρυβόμουν στους θάμνους,
όπως κρύβουν τους παράκτιους λογαριασμούς στα Φίτζι,
η αδερφή μου φώναζε
"Παιδιά!
Θέλετε να γνωρίσετε την αδερφή μου; Να τη!
Μικέλα!
Θες να γίνουμε φίλοι με αυτούς;
Παιδιά, η αδερφή μου είναι πολύ αστεία!
Μικέλα!
Κατουρήθηκες πάνω σου;"
Μέσα μου, πέθαινα. Σάπιζα σαν τον Τίβερη.
Απάντησα "Φυσικά.
Γεια. Εγώ είμαι η φυσιολογική αδερφή".
Στα 15 μου, προσποιούμουν ότι έχω την αυτοπεποίθηση μιας 30χρονης γυναίκας,
κι ας μην ήξερα να βγάλω το απλικατέρ του ταμπόν.
Δεν είναι εύκολο να έχεις αδερφή με αναπηρία.
Είναι σαν κάποιο από τα αδέρφια σου να είναι ροκ σταρ.
Όλοι περιμένουν να είσαι ξεχωριστή.
"Εντάξει,
αυτή έχει αναπηρία.
Τι έχει η άλλη όμως;"
Στα 14 μου, είχα τη στάση ζωής
"Δεν διαβάζω. Είμαι επαναστάτρια.
Φοράω φούτερ Nirvana. Και πολύ επαναστάτρια λέμε".
-"Μικέλα, απέτυχες στα Μαθηματικά". -"Όχι!"
Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα στη δεκαετία του '90.
Ο κόσμος δεν καταλάβαινε τι εστί αναπηρία.
Οι μόνοι ανάπηροι που ήξεραν ήταν σε καροτσάκι.
Αν δεν είχες τέτοια αναπηρία, σε έβλεπαν επιφυλακτικά.
Ο κόσμος με ρωτούσε συνέχεια
"Μικέλα, είσαι απίστευτα όμορφη. Ποιο είναι το μυστικό σου;"
Όχι, με κοιτούσαν με ύφος και ρωτούσαν…
"Η αδερφή σου
τι πρόβλημα έχει;
Έχει βγάλει
κάρτα παρκαρίσματος για ανάπηρους;"
"Όχι, η αδερφή μου περπατάει".
"Μα πώς;
Αν έχεις το σήμα αναπηρίας, ανήκεις σε μια κλειστή ομάδα.
Παρκάρεις στο κέντρο της Ρώμης.
Έχεις τις καλύτερες θέσεις στο Ρόμα-Λάτσιο.
Παίρνεις δωρεάν πρώτες θέσεις για τους Maneskin. Είναι χρυσό εισιτήριο!
Κρατάς χρυσό εισιτήριο στα χέρια σου και δεν το ξέρεις.
Έχετε έκπτωση στο ΙΚΕΑ;
Με τη συναρμολόγηση επίπλων ζορίζονται οι αρτιμελείς, πόσο μάλλον η αδερφή σου.
Πάντα είναι Μπλακ Φράιντεϊ για σας;
Μπαίνετε δωρεάν στο σινεμά;
Όχι ότι η αδελφή σου μπορεί να καταλάβει τις ταινίες".
"Όχι, δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα".
"Τι έπαθε; Σακάτισσα είναι;
Αλλιώς δεν θα ήταν έτσι. Σωστά;
Τι έχει; Μήπως σύνδρομο Down;
Ή μήπως έχει Down Town;
Αστειάκι για να ελαφρύνω το κλίμα.
Μήπως είναι σπαστικό;"
"Όχι".
-"Είναι Μπαμπολέιρο;" -"Τι είναι αυτό;"
"Μπαμπολέιρο! Σαν εκείνους που περπατούν περίεργα,
με σακατεμένα πόδια. Και τους τραγουδάς
Μπαμπολέιρο! Μπαμπολέιρο!
Ίσως φταίνε οι γονείς σας.
Μήπως είστε τραβέλια;"
"Δεν έχει σχέση αυτό".
"Έχετε καμπύλες;
Είστε Εβραίες;
Είστε Ρομά;"
"Δεν έχει σχέση…"
"Από τη Νάπολη δεν είναι ο μπαμπάς σας;"
"Άκου, μην τολμήσεις…"
"Εντάξει, κατάλαβα,
αλλά δεν έχετε πάει σε διατροφολόγο;
Ή σε εξορκιστή;
Την έστειλες στο Ιταλία Έχεις Ταλέντο;
Ξέρεις κάτι;
Καταλαβαίνω τους γονείς σας.
Έκαναν ένα ανάπηρο παιδί και τόλμησαν να ξαναπροσπαθήσουν.
Και γεννήθηκες εσύ, που δεν είσαι και ξερακιανή.
Χωρίς παρεξήγηση".
"Απλώς έχω παχουλά χέρια!"
"Καλά, μην είσαι τόσο μυγιάγγιχτη! Τι είπα δηλαδή;
Άκου,
θα σου εξομολογηθώ κάτι.
Είναι πολύ δύσκολη κατάσταση.
Ο πατέρας μου…
έχει υψηλή χοληστερίνη.
Ευτυχώς, του έδωσαν κάρτα παρκαρίσματος για ανάπηρους.
Αφού επέμεινε πολύ! Απίστευτο!"
Θα σας πω την αλήθεια.
Ναι, η αδερφή μου φορά σουρωτήρι στο κεφάλι.
Ως παιδί, εγώ ποτέ δεν την είδα ως διαφορετική.
Αλλά το έβλεπα στα μάτια των άλλων.
Παρατηρούσα τα βλέμματά τους.
Όταν πηγαίναμε κάπου, απομακρύνονταν.
Και κάποια στιγμή άρχισα να αναρωτιέμαι.
Ρώτησα "Μαμά, γιατί μας αποφεύγει ο κόσμος;
Γιατί δεν μας προσκαλούν σε πάρτι;
Ή για φαγητό;
Γιατί μας κοιτάζουν σαν να είμαστε
τέρατα;"
Και η μαμά μου απάντησε
"Μην ανησυχείς, γλυκιά μου.
Βλέπεις,
το κεφάλι μας είναι σαν κατσαρόλα.
Και το γεμίζουμε με πολλές πληροφορίες.
Όμως, η αδερφή σου δεν έχει κατσαρόλα.
Έχει σουρωτήρι".
Και…
Παλιά, έπαιζα με σουρωτήρι στο κεφάλι
και ρωτούσα "Μαμά, έχω το ίδιο σύνδρομο;"
"Όχι, εσύ απλώς έχεις καμπύλες".
Λοιπόν.
Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το σόου
στη μαμά μου, στις γιαγιάδες μου, στην αδερφή μου
και σε κάποια που έκανε τόσα πολλά για μένα
και της αξίζει ειδική μνεία.
Άντε γαμήσου, κα Πίνα!
Άντε και γαμήσου!
Σας ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Δημήτριος Θωμαΐδης