Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
ฉันอยู่ไม่ถึง 40 แน่
สวัสดีตอนค่ำค่ะ ขอเสียงปรบมือหน่อย
ปรบดังๆ เหมือนฉันกำลังโป๊อยู่
โอ้โฮ อบอุ่นจริงๆ
มีความสุขกันจริงๆ
เหมือนปี 2019 เลยเนาะ
ขอแนะนำตัวหน่อย ฉันสูง หุ่นเพรียว
นามสกุลภาษาต่างประเทศ ที่สื่อถึงเสน่ห์ดึงดูดและความน่าค้นหา
จริง นั่นแหละฉัน
เอมิลี่ ราทาจโคว์สกี้
ถ้าสั่งเธอในวิชก็คือได้แบบนี้
ตอนฉันตาย ฉันอยากได้รูปเธอไปติดไว้บนป้ายหลุมศพ
ยังไงฉันก็ต้องตายอยู่แล้ว
นางจะฟ้องใครถามจริง ลูกฉันเหรอ ฉันไม่มี
ฉันอยากมีลูกชาย
ฉันอยากให้ลูกชายฉันหลงฉัน
หลงหัวปักหัวปำ
เหมือนพวกผู้ชายที่มองแฟน หลังมีเพศสัมพันธ์แล้วพูดว่า
"เธอไม่มีวันเก่งเหมือนแม่ฉัน"
ลูกสาวเหรอ หึ ไม่เอา
ฉันไม่อยากให้ฉัน เวอร์ชั่นผอมกว่าแต่ไม่มีปัญหาสุขภาพจิต
พูดกับสามีว่า "พ่อคะ ซื้อให้หนูหน่อยได้มั้ย"
ไปทำงานค่ะ เกาะคนอื่นกินอยู่ได้
ถึงจะอายุแค่ห้าขวบก็เถอะ
ขอเสียงให้กับความปรองดองของผู้หญิงหน่อยค่ะ
สำหรับคนที่ยังไม่รู้จักฉัน
คนที่ไร้รสนิยม
ฉันเกิดที่โรม วันที่ 28 เดือนกรกฎาคม ปี 1987
รู้จักกรุงโรมมั้ย
เมืองที่เราแก้ปัญหาโดยการจุดไฟเผา
รถเมล์เอย สะพานเก่าเอย ขยะเอย
คนที่ต้องการจ่ายทุกอย่างแบบไร้สัมผัส ถามว่า "ใช้บัตรจ่ายได้มั้ย"
"ถ้าจะใช้บัตร…"
ทีวี โรงหนัง อินเทอร์เน็ต
อยู่มาหมดแล้ว ยกเว้นคุก
แต่อีกไม่นานน่าจะได้ไปอยู่แล้วละ
ปีนี้ฉันจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว
ใช้ชีวิตตามความฝันงี้ ใช้ชีวิตตามความฝัน
ตำรวจปราบทุจริตทางการเงิน ใช้ชีวิตตามความฝัน
ฉันทำงานไต่เต้าขึ้นไป
ฉันทนการล่วงละเมิดทางเพศ และฉันก็ละเมิดทางเพศคนอื่นด้วย
ในที่สุดฉันก็ทำเป้าหมายบางอย่างสำเร็จ
ฉันติดอันดับรายชื่อผู้หญิง 100 คนที่ประสบความสำเร็จที่สุด
จัดอันดับโดยฟอร์บส์อิตาลี
ทีนี้คุณคงจะพูดว่า "สุดยอดมาก มิเคลา
ไม่เลวนะ คุณควรภูมิใจ
ตอนนี้คุณดังแล้ว
ชีวิตคุณต้องเปลี่ยนแน่ๆ
คุณผ่านวิกฤตได้สักที"
ไม่
พอดังแล้ว ชีวิตไม่ได้เปลี่ยนนะ
คุณยังคงเป็นคนไม่เอาไหนเหมือนเดิม
แต่แค่ทุกคนรู้แค่นั้น
ชีวิตเปลี่ยนแน่นอนถ้าตื่นขึ้นมาแล้วกลายเป็นแมว
ชีวิตเปลี่ยนเลยจ้าเพราะต้องอึในถาดทราย
มันเป็นวิถีชีวิตที่ต่างไปเลย
ฉันยังทำทุกอย่างเหมือนเดิมแบบที่เคยทำประจำ
ทุกเช้าฉันจะตื่นมาเช็คหุ่น
เพื่อดูว่าพุงฉันเหมือนรถเฟียตรุ่นคูโบรึยัง
ฉันยังทำทุกอย่างเหมือนเดิม
แต่แค่มีปัญหาใหม่เพิ่มขึ้นมา เยอะด้วย
ไม่รู้สิ
ถ้าฉันรออยู่ตรงแผนกขายเนื้อกับเนยแข็ง
แล้วมีผู้หญิงแก่ๆ ใช้เวลา 40 นาทีซื้อเนยแข็งกอร์กอนโซล่า
แล้วฉันอยู่ตรงนั้นด้วย
เธอพูดว่า "เอาเนยแข็งกอร์กอนโซล่า
เอาแฮมด้วย นิดเดียวพอ
ซื้อให้หลานชายน่ะ
และก็ขอบูสต์วัคซีนไฟเซอร์ด้วย
อ้อ ขอเนยแข็งกอร์กอนโซล่าเพิ่มด้วย"
"ให้ตายเถอะคุณยายอาดา"
เหลือเนยแข็งกอร์กอนโซล่าให้เราด้วย
เราก็อยากได้เหมือนกัน
ถ้าอยากแหกปากเหมือนโรเบิร์ต แพลนต์ ก็ไปร้องเพลง "รักล้นฟ้า" ที่ข้างนอกนู่น
ร้องเสร็จก็กลับ
แต่ถ้าฉันพูดแบบนั้น
วันต่อมาพวกเว็บข่าว ได้หาว่าฉันเป็นคนแต่งเรื่องพันธุฆาตแน่
"ผู้สูงอายุโปรดระวังโควิดกับมิเคลา จีโรด์"
หวังว่าในนี้จะไม่มีใครเคืองที่ฉันว่าเมื่อกี้
ในนี้มีคนสูงอายุมั้ย
มีแฟนคลับ…
ของโรเบิร์ต แพลนต์อยู่ในนี้มั้ย
โรเบิร์ต แพลนต์อยู่ที่นี่มั้ย
ดี คำพูดฉันไม่ได้กระทบใคร ดี
อย่างน้อยพวกคุณ ก็ไม่เหมือนแฟนคลับของเดมี่ โลวาโต้
พอเราอยู่ในสื่อตลอดเวลา
เราต้องระวังคำพูด
อันนี้เล่าจากประสบการณ์ส่วนตัวเลยนะ
เดือนพฤษภาคม คริสต์ศักราช 2021
ฉันอ่านบทความหนึ่ง
"เดมี่ โลวาโต้ 'ฉันเป็นนอนไบนารี ฉันอยากให้คนใช้ชื่อฉันแทนสรรพนาม'"
ฉันไม่รู้ว่านะว่า "นอนไบนารี" คืออะไร
จริงๆ ค้นในกูเกิลก็ได้
แต่สมองด้านตลกของฉันทำงานทันที
แล้วฉันก็นึกถึงนักมายากลคนนั้นในทีวี
พวกคุณน่าจะรู้จักเขาอยู่
โอเตลมาผู้ศักดิ์สิทธิ์ จบปริญญาด้านมนุษยศาสตร์หลายใบ
เขาใช้คำว่า "เรา" แทนตัวเอง
แต่เขาเป็นนักมายากลนะ
เหมือนคนอื่นๆ ที่จบมนุษยศาสตร์นั่นแหละ
ฉันก็เลยคิดมุกนี้ขึ้นมา
"เดมี่ โลวาโต้อยากให้คนอื่นใช้ชื่อเธอ เรียกแทนสรรพนามเหมือนโอเตลมาผู้ศักด์สิทธิ์"
แล้วฉันก็บอกตัวเองว่า "เฮ้ย ฉลาดอะ"
ฉลาดนะเนี่ย
เธอควรได้รางวัลตลกเสียดสีที่เธอได้ในปี 2020
จริงๆ ฉันจะค้นคำว่า "นอนไบนารี" ในกูเกิลก็ได้
แต่ฉันได้รับรางวัลไง โธ่
จะบ้าเหรอ
ใช่มะ
ฉัน…
ฉันค้นในพจนานุกรมออนไลน์ก็ได้
แต่ฉันมีรางวัลแขวนอยู่บนผนังบ้าน
ระหว่างไม้กางเขน กับโปสเตอร์รูปโป๊ของทอม ฮาร์ดี้
เข้าใจใช่มะ
ในที่สุดฉันก็เขียนมุกไปว่า
"เดมี่ โลวาโต้อยากให้คนอื่นใช้ชื่อเธอ เรียกแทนสรรพนามเหมือนโอเตลมาผู้ศักด์สิทธิ์"
ฉันโพสต์ลงเฟสบุ๊คแล้วผู้คนก็แบบว่า
"สุดยอด"
"หลักแหลมเว่อร์"
ด้วยความที่มีคนสนับสนุนเยอะ
ฉันเลยโพสต์ลงในทวิตเตอร์
จริงเพื่อน
ฉันโพสต์ลงทวิตเตอร์
หลังจากนั้นฉันก็ทำบางอย่างที่ฉลาดมาก
ฉันปิดมือถือเลยค่ะ
แล้วก็ออกไปข้างนอก
ไปสนุกกับชีวิตจริง
ฉันคิดในใจว่า "พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว
เด็กๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน
นั่นคุณยายที่ซื้อเนยแข็งกอร์กอนโซล่านี่
โลกนี้วิเศษจริงๆ"
แล้วฉันก็ไปขึ้นรถไฟ
เปิดมือถือ
คนด่าตรึมเลย
อย่างกับฉัน…
เป็นพ่อบริตนีย์ สเปียร์สงั้นแหละ
"หล่อนสมควรตาย
หล่อนมันหญิงแท้ชั้นต่ำ"
โดย สาวน้อยวัยใส69
"ไปตายซะอีห่า
กูจะไปเต้นบนหลุมศพหญิงแท้ของมึง"
โดย คนชอบกินเค้ก2001
คนพวกนี้บางคนเขียนคำด่าได้เจ็บมาก
แต่รูปโปรไฟล์น่ารักเว่อร์
สุดท้ายแล้วฉันแบบ "โอเค
ฉันน่าจะหาเรื่องใส่ตัวเองแหละ"
"งั้นหาละกันว่า 'นอนไบนารี' แปลว่าอะไร"
ฉันเลยหา…
หลังจากโดนด่า
แล้วฉันก็ได้รู้ว่าคำว่า "นอนไบนารี" เป็นคำที่เกี่ยวข้องกับโลกของแอลจีบีทีคิวไอ
มันไม่ใช่ศัพท์แนวไซแอนโทโลจีอย่างที่ฉันคิด
หรือสูตรกินอาหาร ที่นิยมกันแป๊บๆ แล้วก็ไป อย่างเช่น ดูคัน
จากฉันที่ชื่อมิเคลา สาวผู้รักความสนุกและจิตไม่ปกติเบาๆ
กลายเป็นฆาตกรต่อเนื่องในหนังเรื่องเอ็ม
ฉันเล่นมุกที่เหยียดสังคมแอลจีบีทีคิวไอโดยไม่รู้ตัว
ในวันก่อนวันที่หนัง เกี่ยวกับสังคมแอลจีบีทีคิวไอจะฉาย
ซึ่งฉันก็เล่นหนังเรื่องนั้น
แล้วสำนักข่าวก็โทรหาฉันแล้วถามว่า
"ฮัลโหล จอร์เจีย เมโลนีใช่มั้ย"
พวกเขาจะถอดฉันออกจากหนัง
แล้วใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเปลี่ยนเอานักแสดง ที่ประนีประนอมน้อยกว่าฉันมาแทนฉัน
ซึ่งก็คือเควิน สเปซีย์
ฉันเนี่ยนะ
ฉันฝันอยากเป็นลูกผสมมาตลอด
ผสมระหว่างมาดอนน่า เลดี้ กาก้า และก็รูพอล ข้ามสายรุ้งเก๋ๆ งี้
หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง ฉันก็พูดในใจว่า
"มิเคลา กลับมาเป็นคนฉลาดคนเดิมได้แล้ว
ในชีวิตนี้เธอเขียนมุกตลกๆ ตั้งมากมาย
เธอแค่ไม่รู้ว่ามุกนี้จะทำให้ผู้คนไม่พอใจ"
แล้วฉันก็ลบมุกนั้น แต่ต้องบอกเลยว่า…
โดนถล่มอีกรอบจ้า
อย่างกับฉันเป็นแม่บริตนีย์ สเปียร์สงั้นแหละ
การลบทวิตไม่ได้ช่วยแก้ไขอะไร
แถมฉันยังทำให้ทุกคนโกรธอีกด้วย
เรื่องนี้จะต้องไปอยู่บนป้ายหลุมศพฉันแน่
"เธอทำให้ทุกคนโกรธ"
ใต้รูปเอมิลี่ ราทาจโคว์สกี้
ฉันได้รับข้อความแบบว่า
"น่าไม่อาย มิเคลา
เธอมันขี้ขลาด นิสัยแย่มาก
เธอก้มหัวให้กับ วัฒนธรรมความถูกต้องทางการเมือง
พวกนักแสดงตลกที่ชอบเหน็บจะว่ายังไง อริสโตฟานเนส, เลนนี่ บรูซ"
จะไปรู้เหรอ เลนนี่ บรูซตายไปแล้ว
"ฮัลโหล มิเคลา
สวัสดี สนใจอยากไลฟ์ในไอจี กับอเลสซานโดร ซานมั้ย
คนที่คุณเกลียด
เรื่องร่างกฎหมายต่อต้านความเกลียดชัง ผู้รักเพศเดียวกันและผู้ข้ามเพศของเขา"
แต่ฉันไม่ใช่ปิลลอน
โอเค ฉันเขียนมุกหนึ่งขึ้นมา
ฉันไม่ได้แค่โพสต์ลงไอจี สนับสนุนร่างกฎหมายซานเท่านั้น
ไม่ๆ
ฉันทำมากกว่านั้น
ฉันโพสต์วิดีโอ พร้อมกับคำว่า "ซาน" บนมือสองข้าง
ซานทั้งสองข้างเลย
ถามจริง
นี่ก็สนับสนุนสุดๆ แล้วมั้ย
ยังไม่จบ
หลังจากนั้นพวกเขาก็บอกว่า
"ไม่ต้องกังวล มิเคลา
เราจะสนับสนุนเสรีภาพในการพูดตลอดไป"
ลงชื่อ พรรคยุโรปกับซัลวินี
ความรู้สึกเหมือนตอนฉันอ่านคอมเมนต์นี้เลย
"มิเคลา เธอสุดยอดจริงๆ"
เขียนโดยแฟนใหม่ของแฟนเก่าฉัน
ซึ่งเขานอกใจฉันไปคบเธอตอนฉันติดโควิด
ผู้คนยังคงทักฉันบนถนนแล้วถามว่า
"มิเคลา จำตอนที่คุณเปลี่ยนเป็นฝ่ายขวาได้มั้ย"
ฉันคือหลักฐานพิสูจน์คำพูดของแอนดี้ วอร์ฮอลที่ว่า
"ทุกคนจะได้เป็นฟาสซิสต์ในทวิตเตอร์ 15 นาที"
เป็นฟาสซิสต์ 15 นาทีสนุกนะ
ใส่สีดำแล้วดูผอม
แต่…
ฉันค้นพบอะไรอีกอย่างด้วย
ฉันค้นพบว่าการถูกปกป้องแย่กว่าการถูกโจมตี
มันเหมือนกับการ โดนฉีดน้ำกามใส่โดยผู้ชายหลายคน
ในขณะที่กำลังกินข้าวเที่ยงกับพ่อแม่
ดี แต่ผิดเวลา
การอยู่ท่ามกลางคำด่าที่สาดใส่กันบนทวิตเตอร์ คล้ายๆ กับอาการท้องผูก
เหมือนนั่งรถเมล์ฟลิกซ์บัสที่ไม่มีเบรก
และคนขับชอบเพลงแนวเรเกตอน
แล้วเราก็ต้องจำใจ นั่งฟังเนื้อเพลงแบบว่า "บ้า บ้า
อะบ้าบ้าบ้า
บ้าบ้า อะบ้าบ้าบ้า…
พอก่อนค่า
จะบ้าไปถึงไหน
ถ้าจะบ้าขนาดนั้นก็ไม่ปกติอยู่แล้วมั้ย
ไม่ๆ บ้าครั้งเดียวมันไม่พอ
มันต้อง บ้าบ้า
เอาให้มันยิ่งกว่าซ้ำคำว่าบ้าไปเลย
มีอะไรที่บ้าขนาดนั้นแล้วเราทำได้บ้าง
ช่วยยายเปิดบัตรประจำตัวดิจิทัลมั้ย
จ่ายภาษีรึเปล่า
หรือไปประชุมสมาคมผู้อยู่อาศัยโดยไม่พกอาวุธดี
อะไรกัน
สุดยอดๆ
แต่ว่า
ฉันต้องบอกเลยว่า
การมีชื่อเสียงก็มีข้อดีเหมือนกัน
ก็แบบ
เรามักจะได้ของฟรี เช่น
เสื้อยืด ครีมบำรุงผิวให้ชุ่มชื้น ชาลดความอ้วน
ซึ่งฉันไม่มีความจำเป็นต้องกิน
ข้อดีอีกอย่างคือ เราจะได้รับเชิญให้ไปออกรายการทีวี
พร้อมกับอีเมลที่อวยเว่อร์
มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันจำได้เลย มีอีเมลส่งมาว่า
"สวัสดีมิเคลา
เราชอบผลงานของคุณมากๆ
เราชื่นชอบคุณมาก คุณเป็นบุคคลต้นแบบ
เราอยากเชิญคุณมาพูดเรื่องที่คุณใส่ใจ
เราอยากเชิญคุณมาในรายการ
มาพูดเกี่ยวกับการที่คุณไม่ได้ผอมเพรียว
แต่ก็ยังใช้ชีวิตและทำอะไรของตัวเองไป"
ตอนฉันอ่านอีเมลนั้น
ลึกๆ ฉันเหมือนได้ยินคนส่ง พูดประโยคที่อยู่ในอีเมลดังมาก
พูดด้วยสำเนียงท้องถิ่น
คนที่เขียนบทรายการนี้…
ฉันชอบสำเนียงเธอกับเมืองเกิดของเธอมาก
"สวัสดีมิเคลา
คุณสุดยอดจริงๆ
คุณอยากมาออกรายการเรามั้ย
มาคุยเกี่ยวกับการที่คุณ คิดว่าตัวเองเก๋กว่าชาวบ้านชาวช่อง
แต่ก็ปฏิเสธ ที่จะยิงหัวตัวเองตายเหมือนเคิร์ต โคเบน
ว้าย! เลิศ!
ฟังนะ
คือว่า
ไม่ต้องกังวลเลย ถ้าคุณมาออกรายการเรา เรามีอาหารบุฟเฟต์ให้
ฟรีด้วย มีทุกอย่างที่คุณกินที่โรม
มีคาร์โบไฮเดรตทุกประเภท
อันนี้เพื่อให้เราเข้าใจตรงกันนะ
นี่คือรูปเพื่อนร่วมงานของคุณ บอมโบโล"
แล้วฉัน…
ไม่ทนความโกรธที่อยู่ในใจไง
ฉันเลยเขียนอีเมลตอบไปว่า "ขอบคุณนะคะ คุณมาเรีย กราเซีย
ฉันยินดีที่จะไปออกรายการคุณ
และคุยอย่างเปิดเผย เกี่ยวกับความลำบากของฉัน ขนาดชุดของฉัน
ถึงจะมีปัญหาในเรื่องนี้
แต่ฉันก็ทำอย่างอื่นอีกหลายอย่าง
ฉันออกจากบ้านโดยไม่รู้สึกว่าต้องอับอาย
บางครั้งฉันใส่เสื้อยืดแขนสั้นด้วยซ้ำ
ฉันเดินผ่านประตูได้โดยที่ตัวไม่ติด
แน่นอนว่ามีบางครั้งที่ตัวฉัน อาจจะบังเอิญขวางทางน้ำของคลองสุเอซ
แต่มีอย่างหนึ่ง
เวลาฉันอยู่บ้านคนเดียวตอนกลางคืน
ฉันจะเต้นนิดหน่อย
แล้วต้นขาฉันถูกัน
ฉันจุดเตาผิงได้
ปังปั๊วะมั้ยล่ะ มาเรีย กราเซีย"
"สุดยอด เราชอบเคล็ดลับจุดไฟของคุณมาก
มาๆ มาออกรายการอิตาเลียส์ก็อตทาเลนต์"
"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ
ฉันจะกลับไปหาเพื่อนฉัน ที่อยู่ในรายการชีวิต 600 ปอนด์ของฉัน"
แต่ฉันก็ขอบคุณเธอนะ
เธอใช้คำว่า "ไม่ได้ผอมเพรียว" ในการพูดถึงฉัน
แทนที่จะใช้คำที่ฉันเกลียด
ซึ่งก็คือ "โค้งเว้า"
ฉันว่าออกเสียงแบบนี้
"โค้งเว้า"
"ล็อกตู้เย็นเลย"
"สาวโค้งเว้ากำลังมาละ"
สำหรับวงการแฟชั่น
หุ่นโค้งเว้าก็เหมือนกับซีซั่นสุดท้าย ของเรื่องมหาศึกชิงบัลลังก์เทียบกับซีรีส์เรื่องอื่น
คำว่า "โค้งเว้า" สื่อถึงทุกอย่างที่วงการแฟชั่นเลือกที่จะลืม
เช่น รองเท้ายี่ห้อคร็อคส์
กับผู้ช่วยส่วนตัว ที่โดนนาโอมิ แคมป์เบลล์ตีจนหน้ายับ
มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันไปร้านเอาท์เล็ท
และทำสิ่งดีๆ หลายอย่าง
ฉันจำได้เลยว่า มีป้ายเขียนว่า "โค้งเว้า" ตัวแดงแป๊ด
แล้วก็มีไฟส่องข้างๆ
แบบว่า ได้ยินเสียงกลองมาเลย
แบบจูราสสิคพาร์คเลยนะ จูราสสิคโค้งเว้าพาร์ค
ร้านเต็มไปด้วยคนหุ่นโค้งเว้าเดินไปมา
แต่ตาก้มมองพื้น
ส่วนอีกฟากเป็นคุณแม่หุ่นผอมเพรียว
ที่กำลังพูดกับลูกๆ ที่ดีเลิศของพวกเธอว่า
"ดูพวกเธอสิ
เคลื่อนกันเป็นฝูงเลย"
สาวหุ่นโค้งเว้า…
"แม่
ผู้หญิงพวกนั้นท้องทุกคนเลยเหรอ
หนูกลัว"
"ไม่ใช่ ลูก พวกเธอไม่ได้ท้อง พวกเธอแค่หุ่นโค้งเว้า
ดูพวกเธอ
ดูๆ พวกเธอกำลังจะได้กินอาหารแล้ว
เดี๋ยวเจ้าหน้าที่จะหย่อนแพะลงมา
พร้อมกับพนักงานส่งอาหารที่จบมนุษยศาสตร์"
"อย่า ขอร้อง
ฉันยังทำวิจัยป.เอกเรื่องความเชื่อมโยง ระหว่างมันโซนี่กับเซโรคัลคาเรยังไม่เสร็จ
อย่านะ
อย่า"
แล้วสาวหุ่นโค้งเว้าเหล่านั้น ก็ต้องจำใจไปหาผู้ช่วยฝ่ายขายแล้วบอกว่า
"ฉันมีหน้าที่ตามกฎหมาย ต้องบอกว่าขนาดตัวฉันคือไซส์อเมริกัน 14"
"อ๋อ ค่ะๆ เชิญทางนั้นเลยค่ะ
ตรงที่ศักดิ์ศรีไม่เหลือแล้ว ค่ะๆ ใช่ค่ะ
ใช่ค่ะ ตรงที่แฟชั่นแบบไหนก็ช่วยคุณไม่ได้"
มันมีการแบ่งกลุ่มจริงๆ นะ
แม่น้ำอาเครอนมีไว้สำหรับพวกผู้หญิงแซ่บๆ งี้
ฝั่งหนึ่งเป็นผู้หญิงทั่วไป ผอมเพรียว มีสิทธิ…
โอเค ที่นี่อิตาลี เอาเป็นว่าเหมือนจะมีสิทธิละกัน
ส่วนอีกฝั่งเป็นสาวหุ่นโค้งเว้า ที่จำใจต้องทำตามธรรมเนียมปฏิบัติ
เช่น เดินไปมาระหว่างห้องลองชุดกับกระจก
โดยปากท่องวลีให้กำลังใจ
ซึ่งตัวเองก็ไม่ได้เชื่อ เช่น
"แต่ฉันชอบตัวเอง"
"บุคลิกฉันดีจะตาย"
"ความใฝ่ฝันของฉัน คือได้เล่นเป็นเพื่อนนางเอกสุดสวยในละครทีวี
เป็นสาวอ้วนหน้าตาเป็นมิตร
บ้าเทคโนโลยีสารสนเทศกับมาร์แซล พรุสต์"
เดี๋ยวนี้สาวหุ่นโค้งเว้า ไม่มีชื่อแบบธรรมดาทั่วไปแล้วนะ
เซเรน่า ลูเชียน่า แบบนี้ไม่มีแล้ว
ชื่อพวกเธอต้องสื่อถึงขนาดตัว
ถึงได้มีชื่อแบบว่า ลูเชียน่าร่างใหญ่ เซเรน่าร่างใหญ่
มาเรีย วิตตอเรียร่างใหญ่
มิเคลาร่างใหญ่ มานูเอล่าร่างใหญ่
พวกเธอต้องยืนนิ่ง
ขณะที่ตัวละครตัวอื่น พวกโกงภาษี หรือฆาตกร
ซึ่งต้องหุ่นผอมเพรียวทุกทีเลย
หยุดสักพักแล้วพูดว่า
"แหม ชอบกินละสิเรา"
พวกผู้หญิงผอมเพรียว กลัวกินพิซซ่าหนึ่งชิ้นแล้วหุ่นจะโค้งเว้า
แบบ พิซซ่า…
อย่างกับไมนอส หรือหมอนาวซาราดันปรากฏตัวแล้วพูดว่า
"จูเลีย ห่างจากโซนโค้งเว้า เท่ากับช็อกโกแลตสองแท่ง"
"หมอ แต่ฉันสูง 170 เซน หนัก 70 กิโลนะคะ"
"อยากมีชีวิตอยู่อีกกี่ปี
อยากเป็นเหมือนนักแสดงสาวที่ไม่ได้ผอมเพรียว
ที่เลี้ยงชีพด้วยการเอาต้นขาถูกัน ในรายการอิตาเลียส์ก็อตทาเลนต์เหรอ
ผมจะเขียนสูตรอาหารที่เน้นโปรตีนให้
มีสาหร่ายสไปรูลิน่า ไลเคน
และก็พืชสีเขียวในหนังสือเรียนม.ปลายด้วย"
นี่คือโลกของสาวทรงโค้งเว้า
เราฝันร้ายกับการต้องชอบหุ่นตัวเอง
เราต้องชอบตัวเองโดยไม่มีข้อแม้
ถึงจะเกิดมาตัวกลมก็ต้องชอบ
ไม่งั้นจะถือว่าเป็นคนโง่ มองอะไรแค่ผิวเผิน เป็นสายตำรวจ
สมควรดื่มพิษเฮมล็อกแล้วก็ตายซะ
คือ
ชีวิตมันไม่ได้ขาวไปเลยหรือดำไปเลย
ชีวิตไม่ได้เป็นแบบนั้น
เราไม่สามารถชอบตัวเองได้ตลอดเวลา
บางครั้งก็รู้สึกเป็นบียอนเซ่
บางครั้งก็รู้สึกเป็นมากัลลี
นี่คือมุกที่ทำให้ฉันโด่งดังในบรรดาคุกโหดทั่วโลก
เดาซิว่าใครที่ไม่โกรธ
มากัลลี
เขารู้ว่ามันเป็นการเปรียบเทียบในเชิงบวก
เลิกเถอะกับหุ่นโค้งเว้าอะไรเนี่ย
มันเป็นการตีตรา และเป็นการตีตราที่แย่มากๆ
เราต้องยอมรับสิ่งที่คนทั่วไปยอมรับด้วยเหรอ
ฉันขอถามหน่อย ขอถามว่า
ใครเป็นคนกำหนด
อยากให้คำจำกัดความฉันใช่มั้ย
ได้ ขอแบบกล้าๆ เลย
เรียกฉันว่าอ้วนก็ได้ แต่อย่ามาทำกับฉันเหมือนฉันเป็นคนโง่
ไม่งั้นฉันมีสิทธิ์ตบนะ
ก็จริง
ยุติธรรมดี ถูกมะ
จริงนะคุณผู้หญิง ตบพวกมันเลยดีกว่า
พอเอาการตีตรานี้ออกไปจากชีวิตได้
ก็มีอย่างอื่นต่อมาเลย
ไม่รู้สิ พวกเขาเรียกคุณว่า "แกร่ง"
ทุกครั้งที่ผู้หญิงทำอะไรสำเร็จ เธอแกร่ง
ทำไมต้องแกร่ง เธอเป็นกระดาษแข็งเหรอ
เป็นคุกกี้แข็งเหรอ
หญิงแกร่งทำอะไร
ถีบประตูโดยไม่ร้องงี้รึ
หรือสามารถหากุญแจในกระเป๋าเจอ
หรือไปห้องน้ำคนเดียวได้
หรือสวยเพราะไม่ได้ตัวเตี้ย
ทุกครั้งที่ฉันอ่านข่าวแบบ
"นี่คือคาเตรีน่า
สาวแกร่งที่ล่าฝันจนได้เป็นผู้ประกอบการในที่สุด"
นึกออกเลย ว่าต้องเป็นรูปผู้หญิงยากจน ไม่มีนามสกุล
อยู่ระหว่างสูตรประจำวันกับล็อตตี้
แมวน้ำน่ารักๆ ที่ตบครีบร้องเพลงชาติฝรั่งเศส
แข่งขันอะไรไม่รู้
สรุปเลยแล้วกันว่าสมัยนี้เป็นผู้หญิงไม่ง่าย
อีกอย่างที่ฉันได้ยินในบางครั้งคือ
"ได้งานนี้ทำได้ยังไงอะ เป็นผู้หญิงนี่นา"
จะเวทนาเพื่อ คิดว่าฉันเป็นขอทานเหรอ
เอาเงินมาสิห้ายูโร ฉันจะเอาไปซื้อผ้าอนามัยเนื้อคอตตอน
ฉันอายุ 34 จดภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว
ฉันมีสิทธิ์ไม่ให้ก้นแดงเป็นตูดลิง
จริงมั้ย จริงมั้ยล่ะ
คือ…
เอาละ
พอละเรื่องผู้หญิง
ผู้หญิงต้องการอะไร สิทธิในการเลือกตั้งใช่มั้ย
โอย
ถามจริงเมอร์ลิน
ขอให้มันน้อยหน่อย
เรามาพูดถึงกลุ่มคนที่ชีวิตลำบากกว่ามากดีกว่า
กลุ่มคนที่เป็นชายขอบของสังคม
กลุ่มที่ไม่มีอำนาจอะไรเหลือแล้ว
คืนสิทธิ์ออกเสียงให้พวกเขากันเถอะ
ชายแท้ผิวขาว
เหลือไม่กี่คน
อยู่ตรงไหน
คืนนี้มีชายแท้ผิวขาวในนี้มั้ย
ถ้ามียกมือ
ฉันไม่ใช่มิเคลา มูร์เจีย
ยกสองข้างเลยเหรอ
งอกมาสองอันเหรอ
ไปอยู่ที่เชอร์โนบิลมาเหรอ
นับกัน
หนึ่ง สอง สาม…
บอกแล้ว
คุณผู้ชายทั้งหลายคะ
เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณ
น่าสงสารจังเลย
เหลือแค่เนี่ย
แทบจะไม่เหลือความสำคัญอยู่เลย
เป็นไปได้ยังไง เมื่อก่อนเคยครองโลกนี่
มีจักรวรรดิที่พระอาทิตย์ไม่เคยตก
อย่างสมัยพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 งี้
ตอนนี้พวกคุณเหลือกันน้อยลงเรื่อยๆ
เหมือนปรัสเซีย
เหมือนไดโนเสาร์
เหมือนบล็อกบัสเตอร์
ใกล้จะสูญพันธุ์แล้ว
ถูกต้องเลย พวกเขาจะเอาพวกคุณไปไว้ที่เขตสงวนธรรมชาติ
แล้วก็ถ่ายรายการทีวีชื่อเดอะวอล์คกิ้งชายแท้
สารคดีที่…
เดอะวอล์คกิ้งชายแท้
สารคดีที่ชายแท้ผิวขาวเข้าหาผู้หญิงแบบนี้
"ฟังพอดแคสต์ของผมด้วย"
"จะว่าไปคุณก็น่าเยเหมือนกันนะเนี่ย"
"เดี๋ยวนี้ทุกคนอ่อนไหวและโกรธง่ายกันจัง"
พวกเขาจะเอาพวกคุณไปไว้ที่เขตสงวน
พร้อมขึ้นป้ายว่า "ชายแท้ผิวขาว"
คนแรกที่จะได้ไปอยู่ที่นั่นน่าจะเป็นคนที่กล้าหาญ
มาร์โก้ มอนเตมัญโญ อะไรงี้
"มีอยู่วันหนึ่ง
ผมตื่นขึ้นมาเจออะไรไม่รู้ใหญ่มากใต้ผ้าปูที่นอน
อ้อ อีโก้ของผมเอง
ผมเลยมาที่นี่ เพื่อสัมผัสความตื่นเต้นจากประสบการณ์ใหม่
ซึ่งก็คือการที่ตัวเองผิด"
แต่พวกคุณไม่ต้องห่วง สุดท้ายมันจะจบ
อีกไม่นานพวกเขา จะเขียนบทความเกี่ยวกับพวกคุณว่า
"นี่มาร์โก้ค่ะ ชายแกร่ง
เขาไปทำงานทุกวันโดยไม่ด่ากราดใส่ผู้หญิง"
การตีตราอีกอย่าง ที่ฉันโดนประจำคือ "นักแสดงตลกวัยสาว"
ฉัน 34 แล้วนะ
ขัดกันยังไงไม่รู้
งงและเงียบจนได้ยินแต่เสียงจิ้งหรีด
แต่ฉันดีใจนะที่ฉันดังตอนอายุ 34
เพราะพออายุเท่านี้ เราจะมีภาระทางการเงินมากขึ้น
ต้องซื้อยาแก้ปวด
อาหารเสริม
รองเท้าสุขภาพ
อุ้งเท้าฉันสูง
ถ้าเราดังตอนอายุ 20 เราจะเสียเงินไปกับเนโกรนี
ฉันดื่มเนโกรนีผสมวาเลเรียนกับยาแก้อักเสบ
ตามตรงนะ
การปรับวิถีชีวิต หลังจากเป็นคนดังก็ไม่ง่ายเหมือนกัน
หลักๆ ก็เพราะครอบครัว
การเกิดในครอบครัวชนชั้นกลาง ที่บ้านเป็นหทาร นับถือนิกายคาทอลิก
ทำให้เรามีข้อได้เปรียบหลายอย่าง เช่น ไม่เมาเลย
มีระดับ
รสนิยมดี
มีภูมิฐาน
แต่ก็มีอย่างอื่นด้วย
เช่น วิตก ตื่นตระหนก
รู้สึกผิดในฐานะเป็นคาทอลิก รู้สึกเหมือนเหตุการณ์ร้ายๆ กำลังจะเกิด
คล้ายรัฐวาติกัน แต่ไม่มีอะไรที่ฉันชอบเป็นพิเศษเลยนั่นแหละ
เช่น ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ เงิน
เสื้อคลุมที่ฉี่ใส่ได้โดยที่ไม่มีใครรู้
กับง้าวไซไฟที่องครักษ์สวิสถือ
พูดถึงเรื่องครอบครัวฉัน
เหตุผลที่ฉันรับมือได้ไม่ดี กับการที่ฉันเพิ่งดังได้ไม่นานคือ
มีกฎอยู่แค่ข้อเดียว
นั่นก็คือ กลัวพระเจ้า
มันเป็นคำสำคัญของเรา
"จงอย่ามีความสุข
จงอย่ามีความสุขกับสิ่งดีๆ ที่มี ถึงจะทำงานมาหนักมากก็ตาม
ไม่งั้นพระเจ้าจะลงโทษถ้าพระเจ้าเห็น"
พระเจ้าหาเราเจอแน่นอนที่บัลดูอินา
โรมเหนือ ยุค 90
ลองนึกภาพในใจ
นึกภาพพระเจ้าในใจ
ซีอีโอของโลกพูดว่า "ทูตสวรรค์ชั้นสูงสุด
ขอแฟ้มสีน้ำตาลหน่อย อันที่เกี่ยวกับโลก
ไหน ดูซิ
'สงครามอ่าว'
เลวร้ายมาก
แต่โลกตะวันตกได้สิ่งที่จำเป็นไป ผ่าน
'กติกาสัญญาระหว่างรัฐกับมาเฟีย'
ไม่เข้าท่า แต่ทำเป็นละครทีวีแล้วสนุก
ผ่าน
อะไรนะ
มิเคลา จีโรด์พอใจกับเกรดวิชาคณิตฯ ของเธอ
และกำลังฉลอง ด้วยแซนด์วิชมอร์ตาเดลล่างั้นเหรอ
เปโตร เอาแส้มา
เจอตัวแล้ว
เจอตัวแล้ว นังอ้วนตัวดี
ข้าจะส่งชาสมุนไพรลดน้ำหนักให้เจ้าตลอดชีวิต
พร้อมกับก้อนผักโขมผสมชีสแช่แข็ง
ที่พี่เลี้ยงเด็กของเจ้า ไม่มีทางละลายได้ถูกวิธีเพราะนางไม่ได้สนใจ"
และ…
เมื่อพระเจ้าเอาไม่อยู่
ยายก็จะอัญเชิญผู้เล่นที่ฝืมือดีที่สุดออกมา
พระแม่มารีย์
ยายใช้รูปปั้นพระแม่มารีย์มาขู่ฉัน
ยายรู้จักพระแม่มารีย์หลายองค์
รู้หมดว่าแต่ละองค์เป็นยังไง
ยายบอกว่า
"เอาละ มิเคลา
วันนี้แกไม่ยอมเอาพจนานุกรม ที่หนักที่สุดวางไว้บนหัวโดยไม่ให้ตก
เพื่อฝึกท่วงท่าอันสง่างาม
แกเอากระชอนมาวางแทน
ถือว่าบาป เพราะทำให้รสที่อยู่ในปากมันขม
มันทำพระแม่มาดอนน่าแห่งชีวีตาเวกเกียร้องไห้"
วันนี้เป็นพระแม่มาดอนน่าแห่งโลเรโต อีกวันเป็นพระแม่มาดอนน่าแห่งปอมเปอี
ยิ่งบาปฉันหนักเท่าไร
รูปปั้นก็ยิ่งมีความนานาชาติมากขึ้น
พระแม่มาดอนน่าแห่งเชนสโตโควา
พระแม่มาดอนน่าแห่งลูร์ด
พระแม่มารีย์ผู้ไร้พรมแดน
จะเห็นได้ชัดว่าพระแม่มารีย์คาดหวังให้เรา
แต่งกายในแบบแบบหนึ่ง
เราเกิดในครอบครัวโรมันชนชั้นกลาง
ฉันกับพี่สาวใส่เสื้อคลุมแขนกุดที่ราคาแพงมาก
เสื้อข้างในเป็นผ้ากำมะหยี่
รองเท้าหนังส้นแบนจดสิทธิบัตร
ไม่ได้เป็นสาวน้อยอะไรนะ
เราสองคนเป็นสาวตัวแทนขายประกัน
พระนางมารีย์พรหมจารี คาดหวังให้ฉันเล่นกีฬาด้วย
ซึ่งก็ตรงกับสิ่งที่ฉันคลั่งไคล้มากที่สุด
แฮม
ฉันชอบแฮมมากและชอบเล่นกับเด็กคนอื่นๆ
ก็ไม่ได้เชิงว่าเล่นหรอก
คือ
ฉันตบพวกเขา
เนื่องจากฉันเป็นเด็กอ้วนและก้าวร้าว
พ่อแม่เลยให้ฉันไปเรียน สิ่งที่จะเป็นการปลุกพรสวรรค์ในตัวฉัน
นั่นก็คือ บัลเลต์
ก็ถูกแล้วนี่
พ่อแม่รังแกฉัน
หลังจาก…
หลังจากเรียนบัลเลต์ได้หลายเดือน
ฉันก็ยังอ้วนและก้าวร้าวเหมือนเดิม แถมใส่กระโปรงบัลเลต์ด้วย
แล้วก็ใส่ชุดนั้นแหละตีพวกเธอ
พ่อแม่ฉันอยากให้ฉันกับพี่สาวทำทุกอย่างด้วยกัน
แต่พี่ฉันเป็นออทิสติก
เธอนึกอะไรออกเธอก็พูด
ไม่กรองคำพูด ไม่กลัวด้วย
เธอบอกให้คนอื่นไสหัวไปไกลๆ จะใครหน้าไหนก็ตาม
เธอทำทุกอย่างที่เราอยากทำ
และวิตโตริโอ้ สการ์บี คือคนเดียวที่ทำแบบที่เธอทำ
สรุปคือ
มันไม่ง่ายสำหรับฉัน ที่จะเรียนบัลเลต์กับเด็กในท้องที่
เพราะพวกเธอตรงข้ามกับเรามาก
พวกเธอผอม ครบเครื่อง มั่นใจในตัวเอง
สง่า และโดนพ่อแม่ตามใจสุดๆ
โดนตามใจจนแสดงความรังเกียจออกมา
ถ้าแม่ของพวกเธอเอาบาร์บี้ปลอมให้แทนของจริง
"มาเรีย วิตตอเรีย นี่ปี 1994 รัฐบาลเปิดโปงการทุจริตหลายอย่าง
แต่แม่ก็ยอมซื้อตุ๊กตาตัวนี้มาให้
แต่เธอรักลูกนะ
วางใจได้เลย"
"แม่คะ มีอยู่สองอย่างที่แม่วางใจได้เลย
หนึ่ง โตขึ้นหนูจะไม่จ่ายภาษี
สอง หนูจะขังแม่ ไว้ในบ้านพักคนชราที่จังหวัดรีเอติ"
ก็เลย…
นึกออกมั้ยล่ะ ว่าการที่ฉันโตมากับเด็กพวกนั้นเป็นยังไง
เด็กพวกนั้นโตขึ้นมาเป็น…
โตขึ้นมาเป็น…
ไม่สิ พวกนาง…
พวกนางเป็นโสเภณี
พวกนาง…
เป็นโสเภณี
พวกนาง…
เป็นโสเภณี
การไปเรียนบัลเลต์ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับฉัน
พี่ฉันเป็นคนมุ่งมั่นมาก
นางเป็นหงส์ดำ
แบบ "ฉันจะเป็นนักเต้นมืออาชีพให้ได้"
ส่วนฉัน…
กลิ้งไปมา
เหมือนลูกแก้วบนโต๊ะที่เอียง
ฉันไม่ได้เต้น ฉันแสดงการทดลองทางฟิสิกส์ให้ดู
มีอยู่ท่าหนึ่งที่เราต้องฝึกประจำ
เป็นท่าที่ต้องขยับจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง
เป็นสเต็ปเฉพาะ
ฉันเรียกท่านั้นว่า "ฮิโรชิม่าส่วนตัวของฉัน"
เด็กผู้หญิงคนอื่นเต้นแบบนี้
สุดยอดๆ
ส่วนฉันเต้นแบบนี้
เท้าเป็นตะคริว
ฉันเต้นแบบนี้
"ครู หนูทำไม่ได้"
ผู้หญิงคนอื่นก็แบบ…
"เควิน เธอคือสิ่งที่ครูเรียกว่า ไร้ซึ่งความสามารถ
แม่บ้านชาวฟิลิปปินส์ของฉัน ยังเต้นได้ดีกว่าเธออีก"
ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า พวกนางจะพยายามพูดดีด้วย
พวกนางเห็นว่าฉันกับพี่สาวไม่เหมือนพวกนาง
พวกนางเลยถามว่า "เธอสองคนพิการเหรอ"
ฉันก็ตอบว่า "เปล่า แขนฉันเนื้อเยอะ"
ส่วนพี่ฉันนะ ไล่คนที่ถามเลย
อันนี้จริงนะ ถ้ามีคนแปลกหน้ามาว่าให้เราแบบนั้น
เรามีสิทธิ์ไล่ตะเพิด
พี่ฉันได้เบี้ยผู้พิการ แต่เธอควรได้เหรียญรางวัลมากกว่า
แฮชแท็ก รัฐบาลอิตาลี ทบทวนใหม่
ไม่ต้องนะ ส่งเบี้ยมาเหมือนเดิมนั่นแหละ
ประเด็นคือ
ทุกอย่างไม่ได้ดีนัก เราไม่ได้เกิดมาเป็นนักเต้น
ฉันกับพี่ฉัน…
การเคลื่อนไหวของร่างกาย แย่พอๆ กับครัวที่ของซื้อมาจากแคตตาล็อก
ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง
ครูบอกให้เราไปอยู่ข้างหลัง
โดยให้เหตุผลว่าเราตัวสูง
แถวสุดท้ายมีเราสองคน
ฝุ่น
จอกศักดิ์สิทธิ์
เอลวิส
หนังที่บิล คอสบี้แสดง
และสมุดจดของเปาโล บอร์เซลลิโน่
ฉันมีลางสังหรณ์ว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
หลังได้รับคอมเมนต์ที่คลุมเครือ
ครูสอนบัลเลต์บอกพ่อฉันว่า
"คืองี้ค่ะ คุณจีโรด์
ฉันไม่ได้อยากให้คุณตกใจ
แต่ลูกสาวคุณอ้วนสุดในชั้นเรียนจริงๆ ค่ะ
โดยเฉพาะมิเคลา
ให้เธอไปว่ายน้ำดีกว่ามั้ยคะ
ไม่ก็กรีฑา
มวยปล้ำกรีกโรมัน
หรือมวยปล้ำดับเบิ้ลยูดับเบิ้ลยูอี"
ฉันจะไม่เสียเวลาพูดเรื่องนี้
ฉันมีเดี่ยวไมโครโฟนเป็นของตัวเอง
เราทุกคนมาที่นี่เพื่อฉลองให้กับฉัน
ฉันได้ลงปกนิตยสาร ทำไมฉันต้องสน
ฉันไม่ได้มานั่งครุ่นคิดอยู่แต่เรื่องนั้น
และเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจ
ไปตายที่ไหนก็ไป ครูปีน่า
สุดยอด
ไปตายซะ
ไปลงนรกซะครูปีน่า
ไปตายซะไป
ดีมาก ดี
เอาละ
ก็คือ
ฉันกลัวการถูกตัดสินมาก
จะโดยใครก็แล้วแต่
และฉันกลัวการถูกแม่ตัดสินเป็นพิเศษ
แม่ฉันอยู่ที่นี่มั้ย
ฉันบอกแม่ว่า
"แม่ไปดูหนูแสดงเดี่ยวไมโครโฟนสิ"
"นานมั้ย หนึ่งชั่วโมงเลยเหรอ ฟังแกพูดคนเดียวเนี่ยนะ น่าเบื่อ"
"แม่ แต่หนูได้ขึ้นปกวานิตี้แฟร์เลยนะ"
"แล้วไง"
"แม่ หนูไปคัดตัวนักแสดงละครตลกมา
มันอาจจะเปลี่ยนชีวิตหนูเลยนะ"
"ก็แม่เอาใบสมัครให้แกแล้วไง
ใบสมัครเป็นรปภ.พิพิธภัณฑ์ ของภูมิภาคเราในอาริชเชีย"
แล้วพ่อก็จะ
"ไม่เอาสิที่รัก จะให้ลูกไปเป็นรปภ.ได้ไง
งี้ลูกต้องแบกปืนด้วยมั้ย"
ทุกครั้งที่พ่อฉันเห็นฉันขึ้นเวที เขาจะบอกว่าฉันล้อตัวเอง
เราถูกเลี้ยงดูกันมาแบบนี้ในอิตาลี
ไม่ค่อยมีอำนาจควบคุม ไม่ค่อยเห็นคุณค่าในตัวเอง
ฉันจะบอกอะไรให้
ถ้าแม่ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัวตระกูลคาร์ดาเชียน
พวกเธอไม่มีทางได้ออกผลิตภัณฑ์ชุดชั้นใน
เครื่องประดับ หรือน้ำหอมแน่
พวกเธอจะได้เปิดร้าน ขายกางเกงครึ่งส่วนสีขาวล้วนที่โมลีเซแทน
แม่ฉันมีนิสัยอย่างหนึ่งคือชอบควบคุมฉัน
อย่างกับเป็นพระเจ้า บิล เกตส์ หรือซักเคอร์เบิร์ก
แม่ฉันกลัวอยู่สองอย่าง
กลัวฉันตายกับกลัวฉันท้อง
ตอนเป็นวัยรุ่น
มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันเดินบนถนนที่เงียบสงัดในโรม
ถนนที่เราเห็นแต่โสเภณีกับคนขายยา
ฉันคุยกับผู้ชายหล่อๆ แปลกหน้าคนหนึ่ง
เกี่ยวกับสถานการณ์ตึงเครียดในตะวันออกกลาง
"ฉันขูดเนยแข็งที่หน้าอกคุณได้เลยนะเนี่ย"
ตู๊ดๆ
"จะกลับกี่โมง"
ฉันนิ่งเลย
ตั้งแต่นั้นมา ฉันเป็นที่รู้จักในนาม เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ เจ้าพ่อแข็งทื่อ
ตอนฉันไปเที่ยว แม่ก็ยังโทรหา
เพราะอาชญากรรมเกิดขึ้นตลอดเวลา
เราเคยไปพักร้อนที่รีสอร์ทในคาลาเบรีย
กว่าจะถึงที่นั่นก็เล่นเอาซะเหนื่อย
เพราะแม่ขับรถ ด้วยความเร็วสูงสุด 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ขับระหว่างรถบรรทุกสองคัน "เพื่อความปลอดภัย"
การขับรถของแม่
ทำให้เกิดความตึงเครียด
กับคนขับรถบรรทุก ที่เดี๋ยวจะต้องเอาแผ่นพับบทสวดมนต์ปาใส่เรา
พวกเขายื่นแผ่นพับออกมานอกหน้าต่าง
แล้วก็ปาใส่เรา
พ่อพูดว่า "ที่รัก ขับเร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอ ทำไมคุณโง่แบบนี้"
"อย่าไปทะเลาะกับเขา อัลเฟรโด้ เขาเป็นเพื่อน"
แต่แม่ไม่เคยเจอเขามาก่อนนะ
รีสอร์ทริมทะเลในอิตาลีเป็นที่พักของคนที่รวยที่สุด
พวกเด็กอิตาลีที่รวยที่สุดนั่นแหละ
โดนตามใจมากที่สุดในอิตาลี
นิสัยเสียที่สุดในอิตาลี
มีผู้หญิงคนหนึ่งชื่ออันเดรอา อายุ 16 มาจากเบเนเวนโต
ถือกระเป๋าเงินยี่ห้อเฟนดิสวยๆ งี้
วิตตอเรีย สาวสวยจากเวโรนา
ผมนี่สวยพริ้วลมเชียว
ฉันอยู่ตรงนั้นด้วย
ผมหยิกฟูเชียว นมยื่นข้างเดียว ใส่เหล็กจัดฟันทั้งบนทั้งล่าง
ถือภาพวาดของปีกัสโซ่
ฉันรู้สึกมั่นคงและมั่นใจในตัวเอง เหมือนรูปปั้นที่สร้างด้วยเงินของคามอร์ราเลย
ในที่สุด
ก็ถึงคืนเที่ยวผับของวัยรุ่น
เร่ิมสี่ทุ่ม
ฉันจะเริ่มกล้าตอน 23:40 น.
ถึงจุดหนึ่งฉันจะบอกตัวเองว่า
"ถึงเวลาของฉันแล้ว
นี่แหละชีวิตฉัน
ฉันจะบ้าคลั่งไปเลยบนพื้นเต้น"
ฉันถอดเหล็กจัดฟันออก
เอาเสื้อกันหนาวที่มัดตรงเอวเพื่อปิดก้นออก
แล้วตอนนั้น 38 องศา
เนื่องจากเรียนบัลเลต์มาหลายปี
ฉันเลยย่อแบบยั่วๆ ลงที่พื้นเต้น
ผู้ชายที่หล่อที่สุดในกลุ่มเดินมาหาฉัน
หนุ่มแซ่บจากบรีอันซา
อายุ 17 ปี ตัวสูง ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว
ใส่เจลเสยผมไปข้างหลัง
ใช้มือถือโนเกียรุ่นที่ถ่ายรูปได้ที่ขายในปี 2004
ชายคนนั้นคืออีลอน มัสก์
เขาเดินมาหาฉัน
ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาเดินมาหาฉัน
แทนที่จะเดินไปหาวิตตอเรีย สาวสวยจากเวโรนา
เหลือเชื่อจริงๆ เขาเดินเข้ามาใกล้
แล้วฉันก็…
เขาพูดว่า "มิเคลา"
ฉันก็ตอบว่า "ว่าไง"
"แม่เธอมา"
แล้วดีเจก็เปิดเพลงคาร์มินาบูรานา
ฉันมองขึ้นไปแล้วก็เห็นแม่
แม่ใส่ชุดนอน
ในมือถือรองเท้าแตะ
เหมือนนีกีตา ครุชชอฟ ที่สำนักงานใหญ่สหประชาชาติในนิวยอร์กเลย
"จะกลับกี่โมง"
เด็กวัยรุ่นคนอื่นที่อยู่ในผับด้วยกันก็แบบ…
ฉันก็บอกว่า "ไม่ต้องห่วง
เดี๋ยวแกล้งกลับบ้านแล้วค่อยแอบออกมาใหม่"
ฉันก็กลับบ้านไป
ลารังรัก รังชีวิต รังยาเสพติด
และนั่นคือประวัติของฉันในลิงค์อิน
ฉันโตมากับความวิตก ที่ส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตมาก
ฉันกลัวตลอด
กลัวว่าจู่ๆ แม่จะโผล่จากไหนไม่รู้แล้วตะโกนว่า
"แม่คิดถูก แกพูดเป็นชั่วโมงจริงๆ ด้วย
ผู้หญิงคนนั้นเบื่อตายแล้วนั่น"
นั่นคือสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด
ฉันอยากที่จะไม่สนนะ แต่ทำไม่ได้
ในยุคที่มีแต่กฎและการตีตรา
ฉันอยากให้ตัวเองไม่ใส่ใจ แบบ…
"หญิงสาวผู้แข็งแกร่งที่ไม่ได้ผอมเพรียว
ไม่ได้สวยดูดีมีระดับ แต่มีใบหน้าอันเป็นมิตร
เป็นผู้ประกอบการ ที่สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเอง
และเอาต้นขาถูกัน ในรายการอิตาเลียส์ก็อตทาเลนต์"
ชีวิตแบบนี้ไม่ง่ายนะ
ฉันอยากเข้มแข็งพอ ที่จะไม่ใส่ใจความเห็นของคนอื่น
แต่นี่ก็ปี 2022 แล้ว
อย่างที่เห็น ฉันก็ยังเข้มแข็งไม่พอ
คนเดียวที่ทำได้คือพี่สาวฉัน คริสติน่า
เพราะเธอเป็นโรคแอสเพอร์เกอร์
ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณ รู้จักโรคแอสเพอร์เกอร์มากแค่ไหน
เมื่อก่อนฉันก็ไม่รู้ว่ามันคือโรคอะไร
ปี 2006 ฉันก็เลยหาในแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ
ยาฮู! แอนเซอร์ส
โจวันน่าจากโปร์เดโนเนตอบว่า
"อืม แมวฉันก็เป็น
มันอ้วกก้อนขนออกมาสี่วันละ ตอนกำลังดูทีวีช่วงเช้า
แต่ตอนนี้มันไม่เป็นไรละ"
อาการของโรคแอสเพอร์เกอร์ จะต่างกันไปตามแต่ละบุคคล
กรณีพี่สาวฉัน
อาการคือไม่มีตัวกรอง
โตเป็นผู้ใหญ่แต่นิสัยเด็ก อยากพูดอะไรก็พูด
เธอกลัวคนอยู่สองประเภท
คนจนกับคนหน้าตาไม่ดี
ใช่ค่ะ พี่ฉันเป็นบุคคลทุพพลภาพฝ่ายขวา
ก็คือ
เวลาเธอเห็นคนจน
เธอจะนึกถึงวันที่พ่อแม่จะไม่สามารถดูแลเธอได้
พอเธอเห็นคนหน้าตาไม่ดี ก็คือเธอเห็นคนหน้าตาไม่ดี ประมาณนั้น
อยากมีเหตุผลอธิบายที่ดีกว่านี้
อย่างที่พวกคุณเข้าใจ
การโตมากับเธอเป็นความใฝ่ฝัน
เพราะชีวิตฉันเปลี่ยนจากโมโนเป็นสเตอริโอ
ถ้าไม่มีพี่ฉัน ฉันคงไม่ได้มายืนพูดตลกให้พวกคุณฟังตรงนี้
ฉันคงไม่ได้มาเล่าเรื่องบ้าบอของฉันให้พวกคุณฟัง
แล้วก็ได้เงินด้วย
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงเป็นนักกฎหมายที่ผอมสวยไปแล้ว
มีสามีนอกใจที่บอกรักภรรยาวันละสามครั้ง
พร้อมกับมีลูกสามคนชื่อจันมาเรีย
แล้วฉันก็คงพูดว่า "มิเคลา จีโรด์ตลกดี
เธอลดน้ำหนักได้ตั้ง 20 กิโล
ฉันจะลงคะแนนเสียงให้พรรคพี่น้องของอิตาลี"
ฉันจะต้องเป็นแบบนั้นแน่
ฉันต้องเป็นแบบนั้นแน่
และก็…
ฉันเป็นหนี้บุญคุณพี่สาวทุกอย่าง
แต่ก็อย่างที่พวกคุณเข้าใจ
การโตมากับเธอไม่ใช่เรื่องง่าย
เวลาเธออยากถามใครสักคน ที่งานปาร์ตี้ว่า "ทำงานอะไร"
ความวิตกของเธอ จะเปลี่ยนคำถามให้กลายเป็นแบบว่า
"นี่
เธอนั่นแหละ
ทำงานอะไร"
"ตอนนี้ว่างงาน"
"มิเคลา
ทำไมถึงพาพี่มางานปาร์ตี้ที่มีแต่คนไม่มีกะตังค์"
สไตล์โกลโดนี่ที่แท้ทรู
โรงละครแบบศตวรรษที่ 18
ฉัน…
ฉันก็ต้องแก้ต่างให้ว่า
"ไม่ใช่ๆ พี่ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
เชื่อฉันนะ พี่ฉัน…
พี่ฉันแค่วิตกกังวลนิดหน่อย"
บางครั้งพี่ฉันก็ถามเพื่อนสนิทฉันว่า "ฟรันเชสโก้
จะไปล่องเรือกับเรามั้ย"
"ไม่ไป ปีนี้ไปไม่ได้"
"พ่อ สัญญากับหนูเลยนะ ว่าเราจะไม่มีวันจนอย่างเขา"
มีอยู่ครั้งหนึ่ง
เพื่อนฉันที่ไม่ได้หน้าตาราวกับเทพสร้าง
เคาะประตูแล้วพี่ฉันเป็นคนไปเปิด
แล้วเธอทำแบบนี้
"โห หน้าตาอัปลักษณ์มาก" แล้วก็ปิดประตูใส่เลยค่า
เธอปิดประตูใส่หน้าเขาเลย
แต่สิบนาทีแล้วเขาก็ยังอยู่ตรงนั้น
พี่ฉันเป็นคนมุ่งมั่นมาก
ถ้าเธออยากได้อะไร เธอจะอยากได้มาก
เหมือนคิมจองอึน
เวลาเรากินข้าวเที่ยงด้วยกัน
บรรยากาศในบ้าน จะคล้ายบรรยากาศในเกาหลีเหนือ
มีอยู่ปีหนึ่งไปฉลองวันอีสเตอร์ เราไปที่ฟาร์มท่องเที่ยวแห่งหนึ่งในตอสคานา
ฉันภูมิใจมากที่จองจุดเล็กๆ จุดหนึ่งได้
ซึ่งเป็นจุดที่สงบและห่างจากทุกอย่าง
ซึ่งก็คือบริเวณเตาผิง
แล้วก็มาถึงตอนที่กินของหวานกัน
ยังไม่มีเรื่องเกิดขึ้น
ที่นั่นสงบมาก
แล้วก็มีเด็กคนหนึ่ง
เด็กนรกที่ไหนไม่รู้…
ลุกขึ้น
แล้วก็ร้องเพลงแบบนี้
แล้วทั้งห้องก็แบบ "โถ"
ฉันทำหน้าแบบนี้
พ่อฉัน
แม่
พี่
"อยากร้องบ้างจัง"
"ไม่ต้องหรอก อย่าเลย
ไม่มีความจำเป็นต้องร้อง
ลูกมีพรสวรรค์ตั้งหลายอย่าง
เธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่งเอง
ไม่ต้องเกทับเด็กก็ได้ ให้เด็กมันร้องไปเถอะ"
พี่ฉันก็แบบ "ก็ได้"
แล้วเด็กคนนั้นก็…
แล้วพี่ฉันก็…
พวกคุณคงคิดว่าทั้งห้องจะต้องแบบ…
ไม่ใช่เลย
ทุกคนกลัว
ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังฉันทำหน้าแบบนี้
สามีเธอ
เนื้อย่างบนจานช็อกแบบนี้
แล้วฉันก็โตเป็นวัยรุ่น
ตอนเป็นวัยรุ่น พอฉันตื่น ฉันจะพูดว่า
"ฉันยังไม่ตาย แย่จังเลย"
ศัตรูหมายเลขหนึ่งของฉันคือกระจก
ฉันมองรถบรรทุกบนถนนด้วยหัวใจ ที่เต็มเปี่ยมด้วยความหวัง ไม่ใช่ความกลัว
และก็…
ตอนนั้นเวลาฉันไปพักร้อน
ฉันจะไปเที่ยวแถวที่มีไฮโซวางมาด
อยู่นอกโรมนู่น
ที่นั่นจะมีแต่เด็กเจ๋งๆ วางมาด เหยียดเบาๆ อยู่กับแก๊งตัวเองที่มีกันอยู่ไม่กี่คน
ส่วนฉันก็จะไปหลบอยู่ในพุ่มไม้
เหมือนบัญชีธนาคารนอกชายฝั่งในฟิจิ
แล้วพี่ฉันก็ตะโกนว่า
"ทุกคน อยากเจอน้องฉันมั้ย เธออยู่ตรงนั้น
"มิเคลา
อยากเป็นเพื่อนกับพวกเขามั้ย
ทุกคน น้องฉันเป็นคนตลกมาก
มิเคลา
เธอฉี่รดกางเกงเหรอ"
ตอนนั้นข้างในคืออายมาก แม่น้ำไทเบอร์สภาพเน่าๆ ยังอายไม่เท่า
ฉันก็ตอบไปว่า "อยากสิ
หวัดดีทุกคน ฉันเอง น้องที่เป็นผู้เป็นคน"
ตอนอายุ 15 ฉันทำเหมือนว่า ฉันมั่นใจในตัวเองเหมือนผู้หญิงอายุช่วง 30
ถึงจะไม่รู้ว่าต้องเอาอุปกรณ์ ช่วยสอดผ้าอนามัยแบบสอดออกมาด้วย
การมีพี่น้องที่เป็นบุคคลทุพพลภาพนั้นไม่ง่าย
มันเหมือนกับเรามีพี่น้องเป็นนักร้องดังเลย
ทุกคนคาดหวังให้เราเป็นอะไรสักอย่างที่พิเศษ
"โอเคๆ
คนนี้ทุพพลภาพ
แล้วอีกคนล่ะ"
ตอนอายุ 14 ภาพลักษณ์ที่ฉันแสดงออกไปคือ
"ฉันไม่เคยเรียน ฉันดื้อรั้น
ฉันใส่เสื้อกันหนาวเนียร์วาน่า
ฉันกบฎขั้นสุด"
"มิเคลา เธอสอบตกวิชาคณิตฯ"
"ไม่จริง"
ในยุค 90 ทุกอย่างไม่ง่าย
คนไม่ค่อยเข้าใจว่าทุพพลภาพคืออะไร
ทุพพลภาพอย่างเดียวที่ผู้คนรู้จักคือคนที่นั่งรถเข็น
ถ้าคุณไม่ได้นั่งรถเข็น พวกเขาจะสงสัยว่าคุณทุพพลภาพจริงมั้ย
ผู้คนไม่ถามฉันหรอกว่า
"มิเคลา คุณสวยจังเลย คุณมีเคล็ดลับอะไร"
พวกเขาจะมองฉันแล้วถามว่า
"พี่เธออะ
นางเป็นอะไร
นางมีรึเปล่า
ใบอนุญาตจอดรถในที่จอดของคนพิการน่ะ"
"ไม่มี พี่ฉันเดินได้"
"ทำไมเป็นงั้น
ถ้ามีเข็มบุคคลทุพพลภาพ ก็ต้องจัดว่าอยู่ในกลุ่มทุพพลภาพสิ
เราจอดรถกลางกรุงโรมเลยยังได้
หาที่นั่งที่ดีที่สุด ดูการแข่งขันในสนามกีฬาโอลิมปีโก้ก็ได้
หรือนั่งแถวหน้า ดูคอนเสิร์ตของโมเนสกินฟรีๆ ก็ได้
มันคือตั๋วทองคำชัดๆ
มีตั๋วทองคำอยู่ในมือ แต่ไม่รู้เนี่ยนะ
เวลาไปอิเกียได้ส่วนลดมั้ย
ประกอบเฟอร์นิเจอร์เอง สำหรับคนปกติก็ยากจะตายอยู่แล้ว
อย่าว่าแต่พี่เธอเลย
เวลาซื้อของนี่อารมณ์แบล็คฟรายเดย์ทุกวันเลยปะ
ได้ตั๋วหนังฟรีด้วยมั้ย
แล้วพี่เธอก็ใช่ว่าจะดูหนังรู้เรื่องนะ"
"ไม่สิ ไม่ใช่อย่างนั้น"
"แล้วพี่เธอเป็นอะไร
พี่เธอมีความสามารถต่างออกไปเหรอ
ไม่งั้นนางก็ไม่น่าจะเป็นแบบนี้
นางเป็นอะไร เป็นดาวน์ซินโดรมเหรอ
รับรู้ไวหรือรับรู้ช้ามากกว่ากัน
โทษที แค่ไม่อยากให้บรรยากาศมาคุ
สรุปนางเป็นอะไร สมองพิการเหรอ"
"ไม่ใช่"
- "เป็นบัมโบเลอีโรเหรอ" - "อะไรคือบัมโบเลอีโร"
"บัมโบเลอีโรไง
ก็คนที่เดินแปลกๆ ขาบิดๆ
แล้วเราก็ร้องเพลงให้พวกเขาว่า
บัมโบเลอีโร บัมโบเลอีโร"
"อาจจะเป็นที่พ่อแม่เธอนะ
เธอข้ามเพศรึเปล่า"
"เปล่า"
"หุ่นเธอโค้งเว้าเหรอ
หรือเป็นคนยิว
หรือเป็นพวกโรมานี"
"เปล่า ไม่ใช่…"
"แต่เธอบอกว่าพ่อเธอมาจากนาโปลี"
"ฟังนะ อย่ามา…"
"โอเคๆ ฉันเข้าใจ
ว่าแต่ เคยไปหานักโภชนาการรึยัง
หรือหมอผีก็ได้
เคยให้นางไปออกรายการ อิตาเลียส์ก็อตทาเลนต์รึยัง
รู้มั้ย ฉันเห็นใจพ่อแม่เธอนะ
พวกเขามีลูกที่ไม่สมประกอบแล้วคนหนึ่ง
แต่พวกเขาก็รวบรวมความกล้าที่จะมีลูกอีกครั้ง
แล้วก็มีเธอออกมา แต่เธอไม่ผอมเพรียวเลยอะ
ไม่ได้ว่าให้นะ"
"แขนฉันเนื้อเยอะ"
"อย่าอ่อนไหวเกินสิ ฉันไม่ได้พูดอะไรขนาดนั้น
คืองี้
ฉันมีอะไรจะสารภาพ
มันเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบาก
พ่อฉัน…
คอเลสเตอรอลสูง
โชคดีที่พวกเขา เอาใบอนุญาตจอดรถในที่จอดของคนพิการให้เขา
แต่เขาก็ยังต้องแย่งชิง ไม่อยากจะเชื่อ"
"ฉันจะบอกความจริงให้
ใช่ พี่ฉันใส่กระชอนบนหัว"
ตอนเป็นเด็ก ฉันไม่เคยคิดว่าพี่ฉันแปลกแยก
แต่ฉันเห็นสายตาคนอื่น ที่บอกว่าพวกเขาคิดว่าเธอแปลกแยก
ฉันเห็นสายตาของพวกเขาที่บ่งบอก
เวลาไปไหนมาไหน พวกเขาจะถอยห่าง
จนถึงจุดหนึ่งฉันก็เริ่มสงสัย
ฉันถามแม่ว่า "แม่ ทำไมคนไม่อยากอยู่ใกล้เรา
ทำไมไม่มีใคร ชวนเราไปปาร์ตี้หรือกินข้าวเย็นด้วย
ทำไมพวกเขามองเราอย่างกับเรา…
เป็นสัตว์ประหลาด"
แล้วแม่ก็ตอบว่า
"อย่าไปกังวลเลยลูก
คือ…
หัวเราก็เหมือนหม้อต้ม
เรารับเอาข้อมูลเข้ามาเยอะมาก
แต่พี่ลูกไม่มีหม้อต้ม
เธอมีกระชอน"
คือ…
ฉันเคยเล่นเอากระชอนมาไว้บนหัว
แล้วก็ถามแม่ว่า "แม่ หนูเป็นโรคเดียวกับที่พี่เป็นมั้ย"
"ไม่ ลูกแค่หุ่นโค้งเว้า"
โอเค
ฉันขอใช้การแสดงในครั้งนี้
ขอบคุณแม่ ยาย พี่สาว
และคนที่ทำอะไรเพื่อฉันหลายอย่าง
ซึ่งสมควรได้รับการเอ่ยชื่อเป็นพิเศษ
ไปตายซะครูปีน่า
จะไปตายที่ไหนก็ไป
ขอบคุณค่ะ
คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์