Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Ben 40'ımı göremem.
İyi akşamlar. Hadi, alkışlasanıza beni!
Sanki çıplakmışım gibi alkışlayın.
Bu ne hararet. Ne coşku.
Sanırsın 2019'dayız.
Kendimi tanıtayım. Uzun boylu ve inceyim,
bana karizma ve gizem katan yabancı bir soyadım var.
Evet, işte gerçek ben.
Emily Ratajkowski.
Wish'ten sipariş etseniz anca bu gelirdi.
Öldüğümde mezar taşımda onun fotoğrafı olsun.
Nasılsa ölmüş olacağım.
Kimi dava edecek? Olmayan çocuklarımı mı?
Oğlum olsun isterdim.
Oğullarımın kafası benimle bulanmış, beni saplantı edinmiş olsun.
Şu erkekler gibi, hani sevişme sonrası partnerine bakıp
"Asla annem gibi olamazsın" diyenler.
Ya kız çocuğu? Asla.
Benim akli dengesizliği olmayan, daha ince versiyonum kocama gidip
"Baba, bana şunu alabilir misin?" diyecek ha?
Git çalış, beleşçi.
Beş olsan ne yazar.
Kadın dayanışması için alkış alalım.
Her neyse, aranızda beni tanımayan,
komedi anlayışı berbat olanlar için anlatmış olayım:
28 Eylül 1987'de Roma'da doğdum.
Roma'yı hiç duydunuz mu?
Sorunlarımızı onları ateşe vererek çözdüğümüz şehir.
Otobüsleri.
Eski köprüleri. Çöpleri.
Her şey için temassız ödeme kullananlar:
"Kart olur mu?"
"Madem istiyorsun…"
TV. Sinema. İnternet.
Hapishane dışında her yerde bulundum.
Ama çok sürmez.
Bu yıl nihayet KDV taahhüdüne girdim. Hayalime kavuştum.
Mali polis. Hayaline kavuştu.
Merdivenleri tırmandım.
Cinsel tacize göz yumdum ve ben de taciz ettim.
Ve neticede bazı hedeflerime ulaşabildim.
Forbes Italia'nın en başarılı 100 kadını listesine girdim.
Şimdi kesin "Vay Michela, hiç fena değil.
Gurur duymalısın.
Artık ünlüsün, hayatın mutlaka değişmiştir.
Nihayet köşeyi döndün" dersiniz.
Hayır.
Ünlü olunca insanın hayatı değişmiyor.
Hâlâ aynı pisliksin, sadece bu sefer herkes biliyor.
Hayatınız, uyanıp kedi olduğunuzu görürseniz değişir.
Tabii ki değişir, artık bir tepsiye sıçıyorsunuzdur.
Farklı bir yaşam tarzı.
Hâlâ eskiden yaptığım şeyleri yapıyorum.
Her sabah kalkıp göbeğimin ebatı Fiat Qubo'yu anımsatıyor mu diye
profilime bakıyorum.
Hâlâ aynı şeyleri yapıyorum
ama bir sürü yeni sorunum var.
Ne bileyim, diyelim bir şarküterideyim
ve 40 dakikada bir gorgonzola peyniri alamayan
yaşlı bir kadın var.
"Biraz gorgonzola istiyorum.
Sonra da torunum için
biraz jambon.
Ayrıca bir de üçüncü doz Pfizer olsun
ve biraz daha gorgonzola" diyor.
"Yok deve, hadi ama teyze!"
Gorgonzola'dan biraz da bize kalsın.
Biz de istiyoruz.
Robert Plant gibi çığırasın varsa çıkıp "Whole Lotta Love"ı söyle
ve siktir git.
Ama böyle bir şey söylersem ertesi gün bir dergide
Holokost'u benim icat ettiğim iddia edilir.
"Yaşlılar: Bir COVID bir de Michela Giraud'dan sakının."
Umarım kimse gücenmemiştir.
Aranızda yaşlı olan var mı?
Peki ya hiç…
…Robert Plant hayranı?
Peki Robert Plant burada mı?
Kimseyi gücendirmedim demektir. Harika.
Hiç değilse Demi Lovato hayranları gibi değilsiniz.
Sürekli basında yer alınca
insanın ağzından çıkana dikkat etmesi gerekiyor.
Burada şahsi deneyim konuşuyor.
M.S. 2021 yılı mayıs ayıydı.
Bu hikâyeyi okudum:
"Demi Lovato, 'Ben non-binary'yim. Bana 'o' diye hitap edin."
Non-binary ne demek zerre bilgim yok.
Google'da aratabilirdim ama keskin komedyen beynim devreye girdi
ve TV'deki şu reankarne sihirbazı düşünmeye başladım.
Belki tanırsınız.
Divine Otelma'nın bir dolu beşerî bilimler diploması var,
kendisinden "biz" diye bahsediyor ve bir sihirbaz.
Beşerî bilimler diploması olanlar gibi.
Ben de şu espriyi yaptım:
"Demi Lovato, Divine Otelma gibi 'o' diye çağrılmak istiyor."
Kendi kendime dâhice diye düşündüm.
Sen bir dâhisin.
2020'de aldığın ödülü hak ediyorsun.
Bir zahmet non-binary'yi Google'da aratsaydım
ama ödüller kazanmışım ya, tanrım.
Kızdınız mı?
Elbette.
Yani ben…
Çevrim içi sözlüğe bakabilirdim pekâlâ
ama duvarda, çarmıh ve Tom Hardy'nin çıplak posteri arasında
ödülüm duruyordu.
Anlıyor musunuz?
Nihayetinde ben de şu espriyi yazdım:
"Demi Lovato, Divine Otelma gibi 'o' olarak çağrılmak istiyor."
Facebook'ta paylaştım, insanlar
"Muhteşemsin", "Dâhisin" demeye başladı.
Böyle sağlam bir destek alınca da espriyi Twitter'da paylaştım.
Evet, hiç sormayın.
Twitter'da paylaştım.
Sonrasında ise çok akıllıca bir şey yaptım.
Telefonumu kapattım.
Ve dışarı çıktım.
Gerçek hayattan keyif aldım.
"Güneş tepede, çocuklar oynuyorlar.
Gorgonzolasıyla o yaşlı kadın orada.
Dünya harika" falan diye düşündüm.
Trene yetiştim,
telefonumu açtım.
Hakaret yağıyor.
Sanırsın…
Sanırsın Britney Spears'ın babasıyım.
"Ölümü hak ediyorsun.
Seni kahrolası hetero."
Gönderen: ŞirinKız96.
"Geber git, ezik! O hetero mezarında dans edeceğim!"
Gönderen: PastaDüşkünü2001.
Bu insanların bazıları süper ağır laflar yazdı
ama profillerine baksanız süper şirinler.
Sonunda düşündüm: "Peki,
sıçıp batırmış olabilirim.
Non-binary ne demekmiş bir bakayım bari."
Ve…
Olan olmuştu.
Meğerse non-binary LGBTQI ile ilgili bir terimmiş.
Düşündüğüm gibi Scientology tarzı bir şey
ya da Dukan gibi moda diyetlerden değilmiş.
Eğlence düşkünü, hafiften sıyrık Michela'nız gitti,
yerine şu Alman filmindeki seri katil M geldi.
LGBTQI topluluğunu konu alan benim de oynadığım filmin
yayınlanacağı günün arifeside
fark etmeden LGBTQI'yı gücendirecek bir şaka yapmışım.
Yapım şirketinden ne zamandan beri sağcı olduğumu soran
bir telefon aldım.
Dijital ortamda benim yerime
daha az tehlikeli bir oyuncuyu geçirmek istiyorlardı:
Kevin Spacey'yi.
Kim, ben mi?
Hep gökkuşağından geçen Madonna, Lady Gaga
ve RuPaul karışımı biri olmayı istedim.
Çok uzun gelen bir üç saatin ardından
"Michela, olduğun gibi harikasın, aynen devam.
Sen ne müthiş espriler yazmış insansın…
Sen ne müthiş espriler yazmış insansın.
Bu seferkinin insanları inciteceğini bilemezdin" diye düşündüm.
Neyse, espriyi iptal ettim. Söylemeden olmaz…
Bir hakaret yağmuru daha.
Sanırsın Britney Spears'ın annesiyim.
Tweet'i silmem hiçbir şeyi çözmediği gibi
herkesi uyuz ettim.
Nihayetinde mezar taşıma da yazacaklar:
"Herkesi uyuz etmişti." Emily Ratajkowski'nin resminin altına.
Şöyle mesajlar alıyordum:
"Çok ayıp Michela. Seni korkak. Berbatsın.
Politik olarak doğrucuların kültürüne boyun eğdin."
Yererken ne mi dediler? Ya Aristofanes? Ya Lenny Bruce?
Ben nereden bileyim? Lenny Bruce öldü.
"Merhaba Michela, selam!
Alessandro Zan ile Insta'da canlı yayına ne dersin,
hani şu bifobiklere karşı yasa geçiren, nefret ettiğin adamla?"
Ben radikal bir aşırı sağcı değilim. Aman iyi, bir espri yazdım işte.
Zan yasasını sırf Instagram'da paylaşım yaparak desteklemedim.
Hayır!
Daha fazlasını yaptım.
Her iki avucuma da "Zan" yazıp bir video paylaştım.
Duble Zan.
Daha ne kadar destek olabilirdim?
Ama bununla kalmadı. Hemen lafı yapıştırdılar:
"Hiç merak etme Michela.
Konuşma özgürlüğünü hep destekleyeceğiz."
İmza, Matteo Salvini.
Eski sevgilimin yeni kız arkadaşının şu yorumunu okuduğumdaki gibi hissettim.
"Michela, harikasın."
Ben COVID geçirirken beni onunla aldatmıştı.
İnsanlar hâlâ yolda önümü kesip
"Ne zaman sağcı oldun, hatırlıyor musun?" diye soruyorlar.
Andy Warhol'un şu sözünün ayaklı kanıtıyım:
"Bir gün herkes Twitter'da 15 dakikalığına faşist olacak."
Ama o 15 dakikalık faşistlik epey keyifliydi.
Siyah insanı zayıflatıyor.
Ancak…
Bir şey daha keşfettim.
Savunulmak, saldırıya uğramaktan daha beter.
Ailenle öğle yemeği yerken
bukkake deneyimlemek gibi.
Çok havalı ama zamanlama yanlış.
Twitter'ın bok fırtınasının ortasında kalmak kabız edici bir deneyim.
Reggaeton seven bir şoförün kullandığı frensiz bir otobüsle gitmek gibi.
Siz de zorla oturtulmuş, dinliyorsunuz: "Loco loco…"
E yeter!
İnsan daha ne kadar loco olabilir?
Loco'ysan yani deliysen zaten değişiksindir.
Ama hayır, bir kere loco olmak yetmez. Loco loco olmak istersin.
İnsan Loco nakaratının ötesine geçmek istiyor.
Bu kadar loco olan ne yapabilirsin ki?
Büyükannenin bilgisayarını mı kuracaksın? Vergi mi ödeyeceksin?
Kat malikleri toplantısına mı gideceksin?
Ne?
Harikasın!
Yine de…
Söylemem gerek,
ünlü olmanın olumlu yanları da var.
Tabii ya,
beleşe şeyler veriyorlar:
Tişörtler, nemlendiriciler, zayıflama çayları…
İhtiyacım olduğundan değil.
Hem pohpohlayıcı e-postalarla
TV şovlarına davet ediliyorsunuz.
Bir keresinde şöyle bir e-posta almıştım: "Selam Michela.
İşine tümüyle aşığız, sana tapıyoruz,
müthiş bir rol modelsin.
Seninle önemsediğin bir konuyu konuşmak istiyoruz.
Programa gelip çırpı gibi ince olmamana rağmen
yine de hayatını yaşamaya
ve işini yapmaya devam ettiğinden bahsetmeni istiyoruz."
Bu e-postayı okurken yazıyı kafamda
gönderenin, yani şovun yazarının
yerel aksanıyla seslendiriyordum.
Aksanını ve geldiği şehri çok severim.
"Selam Michela!
Sen zirvesin!
Programımıza gelip
löp löp bir yağ tulumu olmana rağmen
Kurt Cobain misali kafana kurşun sıkmayı nasıl reddettiğini
anlatmak ister miydin?
Vay be! Zirve!
Dinle,
bak,
merak etme, şova katılırsan
bir büfemiz olacak.
Hem Roma'da yediğin her şey,
tüm karbonhidratlar bedavadan.
Aynı şeyi anladığımızdan emin olmak için
işte bir meslektaşının resmi: Bombolo."
Ama işte
hiç garez tutmam.
Ben de bir e-posta yazdım: "Teşekkürler sevgili Maria Grazia.
Şovunuza gelip açık açık sıkıntımdan
ve elbise bedenimden bahsetmekten
memnuniyet duyarım
ama işte, bu kusuruma rağmen
başka daha birçok şey yapıyorum.
Utanmadan evden çıkıyorum.
Arada sırada
tişört bile giyiyorum,
hem de kısa kollu.
Ayrıca kapıdan da sığabiliyorum.
Ama tabii istemeden Süveyş Kanalı'nı tıkadığım zamanlar oldu.
Ama bir şey var,
geceleri evde yalnızken biraz dans ediyorum
ve birbirine sürtünen uyluklarım sayesinde
şömineyi yakabiliyorum.
Yaşasın Maria Grazia."
"En iyi sensin. Ateş numarana bayıldık.
Italia's Got Talent'a katıl."
"Hayır, teşekkürler.
Arkadaşlarıma, My 600-lb Life ekibine döneceğim."
Yine de sağ olsun.
Beni "çırpı gibi ince olmayan" diye tanımlamış,
nefret ettiğim terimi kullanmaktansa:
Yuvarlak hatlı.
Herhâlde böyle telaffuz ediliyordur:
"Yuvarlak hatlı."
"Buzdolaplarına kilit takın."
"Yuvarlak hatlılar geliyor."
Yuvarlak hatlı, modayla gayet uyumlu.
Game of Thrones'un son sezonu tüm diziyle ne kadar uyumluysa.
"Yuvarlak hatlı" terimi
modanın unutmayı yeğlediği ne varsa topunu temsil ediyor: Crocs,
Naomi Campbell'ın dövdüğü kişisel asistanlar gibi.
Bir kez outlet mağazasına gittim. Ama yaptığım iyi şeyler de var.
Parlak kırmızı renklerle yazılmış "yuvarlak hatlı" tabelasını hatırlıyorum.
Yanlarında meşaleler vardı.
Jurassic Park tarzı. Yuvarlak Hatlı Jurassic Park.
Kafası eğik dolaşan yuvarlak hatlı insanlarla doluydu.
Çitin diğer tarafında ise
çırpı gibi ince anneleri görebiliyordunuz. Mükemmel evlatlarına sesleniyorlardı:
"Şunlara bak.
Sürü hâlinde geziyorlar."
Ve yuvarlak hatlılar…
"Anne!
Bu kadınların hepsi hamile mi?
Korkuyorum."
"Hayır evladım, hamile değiller ama yuvarlak hatlılar.
Şunlara bak.
Bak, besleniyorlar.
Personel şimdi bir keçi
ve beşerî bilimler okumuş bir kurye sarkıtacak."
"Hayır. Lütfen.
Manzoni ve Zerocalcare arasındaki bağı konu alan doktoramı
henüz bitirmedim.
Olmaz!"
Sonra
bu yuvarlak hatlı hanımlar mecburen
bir satış asistanına teslim olup
"Yasal olarak belirtmem gerek, beden numaram US 14" dediler.
"Tabii. Şu taraftan.
İtibarın yerle bir olduğu yere, evet.
Modanın hiç faydasının olmayacağı yere."
Gerçek bir bölme var.
Seksi piliçler için Akheron.
Bir tarafta hakları olan normal kadınlar, çırpı gibi ince kızlar var…
Peki, burası İtalya, hak benzeri şeyler diyelim.
Diğer tarafta ise oda değiştirmekle ayna değiştirmek arasında
gidip gelmeye zorlanan, bir yandan da kendilerinin bile inanmadığı
şu motivasyon mantralarını söyleyen yuvarlak hatlı kızlar.
"Kendimi yine de seviyorum."
"Harika bir kişiliğim var."
"Hayalim bir dizide seksi kızın arkadaşını oynamak.
Ben BT ve Marcel Proust hakkında bilgiçlik taslayan
şu güzel yüzlü şişman kızım."
Yuvarlak hatlılara artık Serena veya Luciana gibi
normal isimler verilmiyor. Hayır.
İsimleri bir şekilde beden ölçülerini göstermeli
o yüzden Büyük Luciana, Büyük Serena, Büyük Maria Vittoria,
Büyük Michela, Büyük Manuela var.
Üstelik diğer karakterler,
vergi dolandırıcıları veya katiller, bu arada hep çırpı gibi ince olurlar,
"Yemeği seviyorsun, değil mi?" derken
put gibi durmaları gerekir.
Gerektiği şekilde çırpı gibi ince olan kadınlar
bir dilim pizzayla yuvarlak hatlı olmaktan korkarlar.
Şöyle, pizza…
Tıpkı Minos'un, Dr. Nowzaradan'ın çıkıp "Giulia!
Yuvarlak hatlılar bölgesinden iki çikolata uzaktasın" demesi gibi.
"İyi de doktor, 70 kiloyum ama boyum 1,70 cm."
"Ne kadar daha yaşamayı umuyorsun?
Sonun şu çırpı gibi olmayan incelikteki, hayatını Italia's Got Talent'ta
uyluklarını sürterek kazanan oyuncu gibi mi olsun?
Sana protein ağırlıklı bir diyet yazacağım.
Spirulina yosunu, liken
ve lise kitaplarındaki şu diğer yeşilliklerden olacak."
Yuvarlak hatlı dünyaya gelelim.
Bu sefer de vücudunla barışık olma kâbusu var.
Ne olursa olsun kendini sevmelisin, toparlak tipli olsan bile
yoksa aptalsındır, yüzeyselsindir, gammazcısındır,
baldıran otu içip ölmeyi hak ediyorsundur.
Yani hayat
hiç de öyle siyah beyaz değil.
Öyle olmuyor.
Kendini her daim sevemezsin.
Bazen Beyoncé, bazen de Shrek gibi hissedersin.
Dünya genelindeki çalışma kamplarında
beni ünlü yapan espri buydu.
Kim hiç üstüne alınmadı bilin? Shrek.
Olumlu bir kıyaslama olduğunu biliyordu.
Şu yuvarlak hat konusundan kurtulalım.
Alt tarafı bir etiket, hem de sakil bir etiket.
Hepimiz aynı kalıba girmek zorunda mıyız?
Size sorarım, tanımı ortaya koyan kim?
Beni tanımlamak ister misin?
Tamam, cesur ol.
Bana şişman de ama aptal muamelesi yapma.
O zaman seni dövmeye hakkım olur.
Adil görünüyor.
Oldukça adil, değil mi?
Evet, hanımefendi. Hepsini dövelim.
Bu etiketten kurtulmaya gör, hemen yenisini alıyorsun.
Ne bileyim, "sert" diyorlar.
Bir kadın ne zaman bir şey başarsa "sert" oluyor.
Niye ki? O ne, bir mukavva mı? Kurabiye mi?
Sert kadın kimdir?
Kapı tekmelerken hiç ağlamayan mı? Çantasında anahtarını bulabilen mi?
Tuvalete yalnız gidebilen mi?
İyi, hoş ama hediye ambalajı yok, ondan mı?
Ne zaman şöyle haberler okusam
"Bu Caterina,
girişimci olma hayalinin peşinden gitmiş sert bir kız",
hemen devamında günün menüsü ve yüzgeçlerini çırparak
La Marseillaise marşını söyleyen şirin fok Lotty'nin arasına sıkışmış,
soyadı olmayan o zavallı kızı görürüm.
Rekabetin gözü kör olsun.
Özetle, bugünün dünyasında kız olmak kolay değil.
Çok sık duyduğum bir başka şey de
"Kadın olmana rağmen
bu işe nasıl girdin?" sorusu.
Bu acıma falan da ne? Sen beni dilenci mi sandın?
İyi, ver bir beş avro, gidip kadın pedi alayım.
Tam 34'üm, popomun pişmiş kelleye dönmemesi
benim için kazanılmış bir hak.
Öyle değil mi?
Yani.
Pekâlâ…
Kadınlar hakkında konuştuğumuz yeter.
Haksız mıyım?
Hem kadınlar ne ister ki? Oy kullanma hakkı mı?
Gerçekten mi Merlin?
Daha azını hedefle.
Hayatları daha zor olan başka bir grup insanı ele alalım.
Toplumun dışında yaşayan bir grup insan.
Artık hiçbir gücü kalmamış bir kategori.
Hadi onlara seslerini geri verelim.
Beyaz hetero erkekler.
Çok az kaldılar.
Çok ama çok az.
Neredeler?
Bu gece aranızda hiç var mı?
Elinizi kaldırın.
Toksik maskulenliğe karşı değilim.
İki el birden?
İki katı eder misin?
Çernobil'de miydin?
Hadi sayalım.
Bir, iki, üç…
Demiştim.
Beyler.
Size ne oldu?
Zavallı kuzucuklar.
Bu kadarcıksınız.
Çok önemsizsiniz.
Ama nasıl? Eskiden dünyaya hükmederdiniz.
Güneşin batmayacağı bir imparatorluğunuz vardı,
V. Charles gibi.
Şimdi yok olmaya yüz tuttunuz.
Prusya gibisiniz.
Dinozorlar gibisiniz.
Blockbuster gibisiniz.
Soyunuz tükendi tükenecek.
Aynen. Sizi doğal koruma alanlarına alacaklar.
Sonra da belgesel çekecekler:
Yürüyen Heterolar.
Nerede…
Yürüyen heterolar olarak
kadınlara böyle yaklaşıyorsunuz.
"Podcast'imi dinle."
"Aslında epey giderin var."
"Herkes de ne çabuk alınıyor."
Ufak bir tabelayla sizi koruma alanına koyacaklar:
Beyaz Hetero Erkekler.
İlk öne çıkan da cesur yürekli biri olacak:
YouTuber Marco Montemagno.
"Bir gün bir uyandım,
çarşafın altında kocaman bir şey var.
Meğer egommuş.
Ben de buraya yeni bir deneyimin heyecanını yaşamak için geldim:
hatalı olmak."
Ama merak etmeyin, bu artık bitecek.
Pek yakında hakkınızda makale yazmaya başlayacaklar:
"Bu Marco, sert çocuktur.
Her gün kadınlara hiç laf atmadan işe gider."
Sıklıkla yapıştırılan bir başka etiket de
"genç komedyen".
34 yaşındayım.
Tam bir tezat.
Dut yemiş bülbüle döndünüz.
Ama şöhreti 34 yaşımda yakaladığıma memnunum çünkü benim yaşıma gelince
parayı daha sorumluca kullanıyorsunuz.
Ağrı kesici,
takviye besin,
ortopedik terlik alıyorsunuz.
Bende çukur ayak var.
Oysa 20 yaşında şöhreti yakalarsanız tüm paranızı alkole saçarsınız.
Bense paramı sadece iltihap sökücü ilaçlara saçıyorum.
Ama işin doğrusu,
ünlü biri olarak hayata uyum sağlamak hiç kolay olmadı,
özellikle de ailem yüzünden.
Orta sınıf, asker kökenli, Katolik bir ailede doğmanın
çok avantajı var, mesela gösterişsizlik.
Klas olma.
Zevk sahibi olma. Nezaket.
Ama başka şeyler de var:
kaygı, panik atak, Katolik suçluluğu, yaklaşan kıyamet hissi gibi.
Özetle tıpkı Vatikan ama en sevdiğim şeyler olmadan.
Mesela günah çıkarma, para,
kimse bilmeden altına işeyebileceğin cüppeler
ve İsviçreli muhafızlardaki bilim kurgu baltaları.
Ama aileme dönersek
yeni kavuştuğum şöhretimle pek başa çıkmamamın sebebi
tek bir kuralın varlığıydı:
Tanrı korkusu.
Anahtar sözümüz buydu.
"Kıçını yırtarcasına çalışmış olsan da
asla mutlu olma,
sahip olduğun iyi şeylerin asla keyfini çıkarma
yoksa Tanrı görür ve cezalandırır."
Ya tabii, bulur, anca Balduina'da.
Kuzey Roma'da. 90'larda.
Hayal edin.
Tanrı'yı hayal edin.
Dünyanın genel müdürü "Pekâlâ Seraf,
şu kahverengi dosyayı uzat, Dünya'yla ilgili olanı.
Bir bakalım…
Körfez Savaşı.
Bu çok kötüydü
ama Batı'nın ihtiyaçları var. Devam edelim.
Devlet-Mafya Paktı.
İyi değil ama bazı TV kurguları çok güzeldi. Devam edelim.
Ne?
Genç Michela Giraud matematik notuna çok sevindi
ve bunu mortadella'lı sandviçle mi kutluyor?
Peter, ver şu kırbacı.
Şimdi yandın.
Şimdi yaktım seni küçük şişko.
Sana ömür boyu kilo verdiren bitki çayları
ve bakıcının asla tam çözdürmeyeceği, çünkü ipinde bile değil,
dondurulmuş ıspanak ve peynir topları göndereceğim."
Ve…
Tanrı yetmediğinde ise
bayrağı büyükanneler devralıyordu
yani Kutsal Meryem.
Evet, Kutsal Meryem heykelleriyle bana şantaj yapıyorlardı.
Kutsal Meryem'lerini iyi bilirlerdi, birer Kutsal Meryem uzmanıydılar.
Şöyle derlerdi:
"Pekâlâ Michela,
bugün en ağır sözlüğü başına koyarak
dik durma egzersizini reddedip
yerine bir kevgir giydin.
Bu acı tat bırakan bir günahtı,
Civitavecchia'lı Meryem'i ağlattı."
Bir gün Loreto'lu Meryem, diğer gün Pompei'li Meryem oluyordu.
Günahlarım ne kadar ciddiyse
heykeller de o kadar uluslararası oluyordu.
Czestochowa'lı Meryem.
veya Lourdes'li Meryem gibi.
Sınır Tanımayan Kutsal Meryem.
Belli ki Kutsal Meryem
belirli bir tarzda giyinmemizi bekliyordu.
Orta sınıf bir Romalı ailede doğduk.
Bu yüzden kız kardeşim ve ben süper pahalı jile elbiseler,
kadife bluzlar,
düz rugan ayakkabılar giyerdik.
Küçük kızlar değil,
iki genç sigortacıydık.
Ayrıca Bakire Meryem
başlıca tutkuma uygun bir spor yapmamı istiyordu.
Yani jambona.
Jambonu ve diğer çocuklarla oynamayı severdim.
Gerçi oynardım denemez.
Daha ziyade
onları döverdim.
Şişman ve agresif bir çocuk olduğum için
ailem beni doğal yeteneklerimi
perçinleyecek bir kursa yazdırmayı seçti:
Baleye.
Elbette.
Adı batasıcalar.
Sonra…
Aylarca süren bale derslerinden sonra
hâlâ kilolu ve agresiftim ama artık tütü giyiyordum.
Çocukları döverken.
Ailem kız kardeşimle benim
her şeyi birlikte yapmamızı isterdi
ama onda ASD var.
Aklına geleni söyler.
Hiç filtresi yoktur, korkusu da.
Kim olurlarsa olsunlar insanlara "siktir git" der.
Bizim hep isteyip de korkudan yapamadığımız her şeyi yapar.
Sonuç olarak
muhitteki çocuklarla bale öğrenmek benim için kolay olmadı
çünkü bizim tam zıddımızdılar.
İnce, mükemmel, öz güvenli,
seçkin ve çok şımarıktılar.
Öyle şımarıktılar ki
anneleri orijinal değil, sahte Barbie verse tiksinti duyarlardı.
"Maria Vittoria, 1994'teyiz. Hükûmet birçok yolsuzluğu ortaya çıkardı.
Annense gidip sana bu bebeği aldı
ama yine de seni seviyor.
Bundan emin ol."
"Anne, iki şeyden emin olabilirsin:
Büyüyünce ben de vergimi ödemeyeceğim,
seni de ne idiği belirsiz bir yerde yaşlılar yurduna yatıracağım."
İşte böyle.
Bu çocuklarla büyümek benim için nasıldı, hayal edebiliyor musunuz?
Şimdi hepsi büyümüş ve…
Şey olmuş…
Hayır, şey…
Hepsi birer pislik.
Onlar
lanet birer pislik.
Cidden.
Pislikler.
Bale derslerine gitmek benim için zordu. Kardeşim nefret toplamak için aranıyordu.
O, Siyah Kuğu'ydu.
"Profesyonel bir dansçı olacağım."
Bense öylesine takılıyordum.
Eğimli bir masadaki misket gibi.
Dans etmedim.
Fizik deneyleri yaptım.
Çoğunlukla yapmamız gereken belirli bir hareket olurdu.
A'dan B'ye belirli bir adım atardık.
Ben buna "Kendi şahsi Hiroşima'm" derdim.
Diğer kızlar böyle yapardı.
Muhteşemsin.
Bense böyleydim…
Ayağıma kramp girdi.
Böyleydim…
"Hanımefendi, yapamıyorum." Diğer kızlar…
"Kevin, sen öğretmenin 'lö beceriksiz' dediği şeysin.
Filipinli Mahala'm senden iyi dans ediyor."
Soyunma odalarında nazik olmaya çalışırlardı.
Kız kardeşimle farklı olduğumuzu görürler,
şöyle şeyler söylerlerdi:
"Siz ikiniz geri zekâlı mısınız?"
Ben de "Hayır, sadece iri kollarım var" derdim.
Kız kardeşim, defol git, derdi.
Doğrusu bir yabancı sana böyle bir şey diyorsa
bunu yapmaya hakkın vardır.
Kardeşimin engelli rozeti var. Aslında madalyayı hak ediyor.
Hashtag: İtalyan hükûmeti, bunu bir düşün.
Hayır, salla gitsin. Para göndermeye devam.
Demek istediğim…
…işler öyle harika değildi. Dansçı olmak için doğmamıştık.
Kız kardeşlerimle aramdaki koordinasyon
anca katalogdan alınmış ucuz bir mutfak kadardı.
O ya da bu sebepten
öğretmenimiz geride durmamızı söyler
ve savunma olarak da uzun boylu olmamızı gösterirdi.
Son sırada ikimiz,
biraz toz,
Kutsal Kâse,
Elvis,
Bill Cosby'nin filmografisi
ve Paolo Borsellino'nun defteri vardı.
Birkaç üstü kapalı yorumdan sonra
bir terslik olduğu hissine kapıldım.
Bale öğretmeni babama
"Dinleyin Bay Giraud,
sizi incitmek istemiyorum
ama kızlarınız sınıfın en şişmanları.
Özellikle de Michela.
Belki yüzme,
atletizm,
grekoromen güreşi…
…bir temas sporu olabilir."
Bunu konuşarak vakit kaybetmeyeceğim.
Neticede kendi komedi programım var,
hep birlikte toplanmış beni kutluyoruz.
Dergi kapaklarındayım. Çok da umurumda.
Hâlâ düşünüp durup kin tutmuyorum ya.
Yine de canın cehenneme Bayan Pina!
Bravo!
Siktir git.
Canın cehenneme Bayan Pina!
Joder, maestra Piña.
Canın cehenneme.
Çok doğru.
Peki.
Görün işte,
yargılanmaktan çok korkuyorum.
Herhangi biri tarafından.
Özellikle de annemin yargılamasından korkuyorum.
Burada mı?
Anneme soruyorum:
"Anne, neden şovuma gelmiyorsun?"
"Ne kadar sürüyor? Bir saat? Sadece sen mi? Sıkıcı."
-"Anne, Vanity Fair'in kapağındayım." -"Çok iş olmuş."
"Anne, TV'deki bir komedi programı için seçmelere katıldım.
Hayatımı değiştirebilir."
"Sana Ariccia'daki bir müzede
bekçilik için başvuru formu aldım."
Babamsa: "Hayır aşkım, bunu nasıl yapacak,
silah taşıması mı gerekecek?"
Babam beni ne zaman sahnede görse kendimle dalga geçtiğimi söyler.
İtalya'da böyle yetiştirildik.
Kontrol ve öz saygı diyetiyle.
Şöyle anlatayım,
annem Kardashian'ların aile reisi olsaydı
asla iç çamaşırı koleksiyonu, mücevher ya da parfüm üretmezlerdi.
Molise'de düz beyaz don mağazası açarlardı.
Annemin böyle bir huyu var.
Sanki Tanrı, Bill Gates ya da Zuckerberg'miş gibi
beni kontrol edip duruyor.
Annem iki şeyden korkar,
ölmemden ya da hamile kalmamdan.
Gençken bir keresinde Roma'da
hani sadece fahişe
ve uyuşturucu satıcılarını gördüğünüz
sakin bir sokakta yürüyordum.
Öyle rastgele seksi bir adamla
Orta Doğu'daki gerilimleri konuşuyordum.
"Göğüs kaslarında peynir rendeleyebilirim."
Zırr zırr!
"Kaçta dönersin?"
Dondum kaldım.
O zamandan beri bana
ereksiyonların David Cooperfield'ı derler.
Annem tatildeyken de arardı
çünkü suç asla uyumaz.
Yaz tatillerini Calabria'da bir tesiste geçirirdik.
Tükenmiş hâlde varırdık
çünkü arabayı annem kullanır, saatte maksimum 40 km hız yapar,
güvende olmak için iki kamyonun arasında giderdi.
Araba sürüş tarzı
o dua yazılı kartlarını bize fırlatan
kamyon şoförleriyle arasında
gerileme sebep olurdu.
Yazıları camlardan çıkarıp
bize atarlardı.
Babam "Canım, daha hızlı gidemez misin? Gerzek!" derdi.
"Onunla tartışma Alfredo. O bir dost."
Oysa onu daha önce görmemişti.
İtalyan sahil beldelerindeki tesisler en varlıklı ve en zengin
İtalyan çocuklarıyla doludur.
Dolayısıyla da en şımarık,
en büyük pisliklerle.
Benevento'dan 16 yaşında,
Fendi marka cüzdan kullanan Andrea.
Veronalı, ipek gibi uçuşan saçlarıyla seksi piliç Vittoria.
Bir de ben.
Kabarık saçlar, tek göğüs, altta ve üstte teller.
Tam bir Picasso tablosu.
Camorra'nın parasıyla inşa edilen
tüm diğer binalar kadar sağlam ve öz güvenli hissederdim.
Sonunda gençler için disko gecesi vakti gelirdi.
Saat 22'de başlardı.
23.40'a kadar anca bir miktar sözde cesaret toplardım.
Sonra bir ara kendi kendime
"Benim zamanım.
Benim hayatım.
Çılgınlaşacağım.
Dans pistinde" dedim. Diş tellerimi çıkardım.
Kıçımı örtmek için belime bağlı eşofmanı çıkardım.
Not: Hava neredeyse 100 dereceydi.
Yıllarca balenin ardından
şehvetle dans pistine indim.
Grubun en seksi adamı bana doğru geliyordu.
Brianza'nın kaslı erkeği.
17 yaşında, uzun boylu, beyaz gömlekli,
geriye taranmış jöleli saçlı,
elinde kameralı Nokia telefonu. Yıl 2004.
Elon Musk'ın ta kendisi.
Bana doğru geliyordu. Veronalı seksi piliç Victoria yerine
benimle konuşmaya geldiğine inanamıyordum.
İnanamadım.
Giderek yaklaştı.
Ve ben…
"Michela" dedi.
"Evet" dedim.
"Annen geldi."
DJ "Carmina Burana'yı" çalıyordu.
Başımı kaldırdım ve onu gördüm. Üzerinde sabahlık vardı,
New York'ta BM karargâhındaki Nikita Khrushchev gibi
terlik sallıyordu.
"Ne zaman döneceksin?"
Gençlik kulübündeki diğer çocuklar…
Ben de "Endişelenmeyin.
Eve gidiyormuş gibi yapıp gizlice geri dönerim" dedim.
Aşk, yaşam, uyuşturucu yuvasını arkamda bırakarak
eve döndüm.
Bu arada bu, Linkedin'deki biyografimden alınma.
Anlayacağınız, insanı felç eden bir kaygıyla büyüdüm.
Hep korkarım,
annem birden bir yerlerden çıkıp "Haklıydım. Bir saattir konuşuyorsun.
Şu kadın sıkıntıdan ölüyor" diyecek diye.
En büyük korkum bu.
Keşke umursamasaydım.
Bu kurallar ve etiketler devrinde
keşke umursamayı bırakabilsem…
"Genç, sert, çırpı gibi olmayan,
klasik bir güzelliği olmasa da hoş yüzlü bu kadın,
Italia's Got Talent'ta uyluklarını birbirine sürten
kendi kendini yetiştirmiş bir girişimci." Kolay bir hayat değil.
Keşke başkalarının fikirlerini umursamayacak güce sahip olsaydım.
Yani yıl 2022.
Ama görüyorsunuz işte,
o güce sahip değilim.
O güce sahip olan tek kişi kardeşim Cristina
çünkü onun Asperger Sendromu var.
Asperger hakkında ne biliyorsunuz, bilmiyorum.
Ben ne olduğunu bilmiyordum
o yüzden 2006'da güvenilir bir kaynağa baktım:
Yahoo! Cevaplar.
Pordenone'dan Giovanna cevapladı:
"Evet, kedimde vardı.
TV'de gündüz kuşağını izlerken
dört gün boyunca tüy yumağı kustu ama şimdi iyi."
Asperger sendromu
kişiden kişiye değişir.
Kız kardeşimin durumundaki tezahürü
filtre olmaması.
Koca bir bebek gibi. Dümdüz konuşur.
İki tür insandan korkar,
fakirlerden ve çirkinlerden.
Biliyorum. Kız kardeşim sağcı bir engelli.
Anlayacağınız,
fakir insanları gördüğünde
hemen aklına ailemin ona bakamayacağı günler geliyor.
Çirkin insanlar gördüğünde ise
çirkin insanlar görüyor, hepsi bu. Keşke mantığım daha iyi çalışsaydı.
Tahmin edebileceğiniz gibi
onunla büyümek rüya gibiydi
çünkü hayatım monodan stereoya geçti.
O olmasaydı burada sizinle olamazdım.
Size kendi pisliğimi anlatıyor, üstüne de para alıyor olamazdım.
O olmasaydı
günde üç kez sevdiğini söyleyip sonra aldatan bir kocaya
ve Gianmaria adında üç çocuğa sahip
kusursuz incelikte bir avukat olurdum.
"Michela Giraud çok komik. 20 kilo verse fena olmaz" derdim.
Ve İtalya'nın Kardeşleri'ne oy verirdim.
Böyle biri olurdum.
Öyle olurdum.
Ve…
Her şeyi kız kardeşime borçluyum
ama onunla büyümek kolay değildi.
Mesela partide birine ne iş yaptığını sormak istese
kaygısı yüzünden sorusu şöyle bir şeye dönerdi…
"Sen.
Sen.
Ne yapıyorsun?"
"Şu anda işsizim."
"Michela!
Beni niye pintilerle dolu
bir partiye getirdin?"
Resmen Goldoni tarzında.
Tam 18'inci yüzyıl tiyatrosu.
Ben…
Mecburen
"Hayır, öyle demek istemedi, cidden.
İnanın, o…
O sadece biraz gergin" derdim.
Bazen en iyi arkadaşıma sorardı:
"Francesco,
bizimle gemi seyahatine geliyor musun?"
"Hayır, bu yıl gelemiyorum."
"Babacığım,
bana söz ver, asla onun gibi fakir olmayacağız."
Bir keresinde
pek de Yunan tanrısına benzemeyen bir dostum kapıyı çaldı
ve kız kardeşim kapıyı açmaya gitti.
Tepkisi şuydu:
"Vay, gerçekten çirkinmişsin." Pat!
Kapıyı yüzüne çarptı.
On dakika sonra hâlâ oradaydı.
Kız kardeşimse çok kararlıydı.
Bir şey istiyorsa gerçekten istiyordur.
Tıpkı Kim Jong-un gibi.
Bizim evde ne zaman birlikte yemek yense
atmosfer tıpkı Kuzey Kore'deki gibi olur.
Bir kere Paskalya'da Toskana'da bir tatil çiftliğine gitmiştik.
Tenha bir noktada yer ayırttığım için, özetle şömine tarafında,
kendimle gurur duyuyordum.
Sonunda sıra tatlı yemeye gelmişti, hâlâ bir vukuat yoktu.
Çok huzurlu bir yerdi. Derken çocuğun teki,
lanet çocuğun teki
ayağa kalktı
ve şöyle şarkı söylemeye başladı:
Bütün oda…
Ben böyle…
Babam böyle…
Annem ve kız kardeşim…
"Şarkı söylemek istiyorum."
"Hayır canım, olmaz.
Şarkı söylemenin bir gereği yok, cidden.
Bir sürü hediyen var.
O sadece bir çocuk.
Onu utandırmanın gereği var mı? Bırak şarkısını söylesin."
Kardeşim: "Tamam".
Ve çocuk…
Kardeşim…
Siz şimdi sandınız ki
oda böyle yapacak…
Hayır. İnsanlar donakaldı.
Arkamdaki bir kadın.
Kocası.
Tabaklarındaki rosto.
Sonra büyüdüm, ergen oldum.
Bir ergen olarak uyanır ve şöyle derdim:
"Yaşıyorum.
Maalesef."
Bir numaralı düşmanım aynaydı.
Yoldaki kamyonlara korkuyla değil,
umutla bakardım.
Ve…
O zamanlar
yaz tatillerimi
Roma'nın hemen dışında, küçük bir zümreleri olan
havalı ve züppe çocuklarla dolu bir yerde geçirirdim.
Fiji'deki bir banka hesabı misali
çalıların arasında saklanırdım.
Ama kız kardeşim
"Çocuklar!
Kardeşimle tanışmak ister misiniz? İşte burada.
Michela! Bu çocuklarla arkadaş olmak ister misin?
Çocuklar, kız kardeşim çok komiktir.
Michela!
Altına mı işedin?" derdi.
Canımdan can giderdi. Tiber nehri gibi çürürdüm.
"Tabii. Selam millet, benim, normal olan kardeş."
15 yaşındayken 30'larındaki bir kadının öz güvenini
taklit eder oysa tamponun aplikatörünün çıkarılacağını bile bilmezdim.
İnsanın engelli bir kardeşinin olması hiç kolay değil.
Kardeşinin rock yıldızı olması gibi.
Herkes senden özel biri olmanı bekler.
"Tamam,
bu engelli,
peki ya diğeri?"
14 yaşındayken karakterim şöyleydi: "Asla ders çalışmam. Ben asiyim.
Nirvana yazan bir eşofman üstüm var. Öylesine asiyim."
"Matematikten çaktın."
"Hayır!"
90'larda işler kolay değildi.
İnsanlar engelliliğin ne olduğunu pek anlamazdı.
Bildikleri tek engelliler tekerlekli sandalyedekilerdi.
Sandalyen yoksa seni sorgularlardı.
İnsanlar bana "Michela,
müthiş güzelsin. Sırrın ne?" gibi şeyler hiç sormazdı
Hayır, bana bakıp…
…şöyle derlerdi:
"Onun nesi var?
Var mı?
Engelli park izni var mı?"
"Hayır, kardeşim yürüyebiliyor."
"Nasıl olur?
Engelli rozetin varsa kastın üyesisindir.
Roma'nın merkezine park edebilirsin.
Olimpico'da derbi için en iyi koltukları alabilirsin.
Måneskin için ilk sıradan bedava koltuk alırsın.
Altın bilet.
Elinde altın bir bilet var ve bilincinde değilsin.
IKEA'da indirim var mı?
Kız kardeşin gibiler bir yana,
mobilya montajı normal insanlar için bile zordur.
Senin için hep Black Friday mi?
Bedava sinema bileti alıyor musun? Kardeşin filmlerden anlamasa da."
"Hayır, öyle olmuyor."
"Nesi var? Engelli mi?
Yoksa böyle olmazdı.
Nesi var? Down sendromu mu?
Geri mi, ileri mi? Pardon, ortamı yumuşatmaya çalışıyordum.
Ne, spastik mi?"
"Hayır."
-"Bamboleiro mu?" -"Bamboleiro da ne?"
"Evet, Bamboleiro.
Sakatlanmış bacaklarla komik yürüyen tipler gibi.
Onlara şarkı söylersin,
Bamboleiro! Bamboleiro!"
"Belki de anne babanın suçudur.
Transseksüel misin?"
"Bununla alakası yok."
"Yuvarlak hatlı mısın?
Yahudi misin?
Çingene misin?"
"İlgisi yok."
"Ama babam Napolili, dedin."
"Dinle, sakın…"
"Tamam, anlıyorum.
Bir beslenme uzmanına göründün mü?
Ya da bir şeytan çıkarıcıya?
Onu Italia's Got Talent'a gönderdin mi?
Biliyor musun?
Ailen için üzülüyorum.
Bir engelli çocukları olmasına rağmen cesaret edip yine denemişler
ve sen çıkmışsın. Çırpı gibi olduğun söylenemez.
Gücenmek yok."
"Sadece kollarım dolgun."
"Bu kadar hassas olma. Ne dedim ki?
Dinle,
bir şey itiraf edeceğim.
Çok zor bir durum.
Babamın…
…kolesterolü yüksek.
Neyse ki engelli park izni vermişler.
Israr etmek zorunda kaldı. İnanılmaz."
"Gerçeği söyleyeceğim.
Evet, kardeşim kafasına süzgeç takıyor."
Çocukken bana hiç farklı gelmezdi
ama başkalarının gözlerinde bunu fark edebiliyordum.
Bakışlarını görebiliyordum.
Bir yere gittiğimizde uzaklaşırlardı.
Bir noktada merak etmeye başladım.
Anneme sordum: "Anne, insanlar bizden niçin kaçıyor?
Neden partilere davet edilmiyoruz?
Ya da akşam yemeklerine?
Niçin bize şeymişiz gibi bakıyorlar…
Canavarmışız gibi?"
Annem dedi ki
"Endişelenme canım.
Bak,
kafamız tencere gibidir.
Bir sürü bilgi toplarız
ama kardeşinin tenceresi yok.
Süzgeci var."
Ve…
Kafamda süzgeçle oyun oynadığımdan
anneme sordum: "Bende de aynı sendrom var mı?"
"Hayır, sen sadece yuvarlak hatlısın."
Peki.
Bu gösteriyi anneme, büyükannelerime, kız kardeşime
ve benim için çok şey yapan
ve özellikle belirtilmeyi hak eden birine
adamak istiyorum.
Canın cehenneme Bayan Pina!
Canın cehenneme!
Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Aslı Uygun Cheesmar