Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΜΟ ΓΚΙΛΙΓΚΑΝ
Η ζωή θέλει Μο!
Κυρίες και κύριοι, υποδεχτείτε στη σκηνή
τον Μο Γκίλιγκαν!
Όταν λέω "Μο", εσείς λέτε "Γκίλιγκαν"!
-Μο! -Γκίλιγκαν!
Όταν λέω "Μο", εσείς λέτε "Γκίλιγκαν"!
-Μο! -Γκίλιγκαν!
Εντάξει, αρκετά. Καθίστε!
Ναι! Ήταν φανταστικό. Ένιωσα σαν ράπερ.
Να πάρει. Φανταστικό.
Πόσο χαίρομαι που κάνω σταντ-απ εδώ. Το σταντ-απ είναι η πρώτη μου αγάπη.
Κι ας κάνω τηλεόραση και τέτοια, κι ας μ' αρέσουν πολύ.
Οι περισσότεροι με ακολουθούν απ' όταν έκανα βίντεο.
"Τζούλι! Φέρε δυο κουτάκια".
Δες αντίδραση κάποιοι. "Ναι, γι' αυτό ήρθα. Συνέχισέ το".
Το περίεργο είναι ότι τα γύρισα πριν τρία-τέσσερα χρόνια,
αλλά είμαι πάντα έτοιμος. Πριν από δύο βδομάδες είχα κοιλόπονο.
Είχα κράμπες στο στομάχι.
Ξέρετε όταν πας στην τουαλέτα και φεύγουν αέρας;
Όλα σε ενοχλούν όταν είσαι στην τουαλέτα. "Πρέπει να βγάλω αυτήν τη σκατόκαλτσα!"
Είχα κράμπες κι έπρεπε να πάω στο νοσοκομείο.
Ένας τύπος μου λέει "Δύο κουτάκια!" Μέσα στην απόγνωση του λέω
"Τζούλι, φέρε τα ιατρικά σύνεργα".
Ήμουν έτοιμος, παιδιά.
Κάποιες φορές ο κόσμος μού λέει ατάκες που είχα ξεχάσει εντελώς.
Έπαιρνα κάτι για τον σκύλο μου από ένα μαγαζί.
Ένα παιδί με κοιτάει. Το κοιτάω και σκέφτομαι
"Τι σκατά κοιτάς, ρε;"
Ξαφνικά το παιδί λέει
Πέππα το γουρουνάκι Mαύρο γουρουνάκι
Σκέφτομαι "Τι ρατσιστικό τετράχρονο είναι αυτό;
Θα σε κλωτσήσω στη μάπα, Όλιβερ".
Μετά θυμήθηκα. "Ναι, απ' το Netflix. Συγγνώμη. Όλιβερ. Σήκω. Μην κλαις".
Κάνω και τηλεόραση τώρα, είμαι στη σόου μπίζνες.
Έτσι το λένε, σόου μπίζνες.
Η σόου μπίζνες είναι μοναδική κι εγώ είμαι καινούργιος σ' όλο αυτό.
Μερικές φορές τα χάνω.
Αλήθεια, τα χάνω.
Ήμουν σ' ένα πρωινάδικο πρόσφατα. Το φαντάζεστε; Εγώ σε πρωινάδικο.
Μου λένε "Μο, θα πάμε σε διάλειμμα".
Έτσι μου 'παν "Πάμε σε διάλειμμα". Μου το είπε κάποιος στο αυτί.
Και του λέω "Τα λέμε μετά το διάλειμμα". Ήμουν έτοιμος
να του κάνω το σήμα του όπλου
στο πρωινάδικο. Κι αυτό είναι το πιο ζόρικο σήμα για όπλο.
Μέχρι και τον μεγάλο γεμιστήρα έχω.
Καταλάβατε;
Σκέφτηκα "Όχι αποκλείεται. Τελείωσα".
Φαντάζεστε τα πρωτοσέλιδα μ' εμένα στην τηλεόραση έτσι;
"Μο Γκίλιγκαν, φίλος του Ραχίμ Στέρλινγκ και του Στόρμζι,
πυροβολεί το βρετανικό κοινό".
Με μια άσχετη φωτογραφία του Σακά. Δεν έκανε τίποτα.
Ο Σακά δεν έκανε απολύτως τίποτα.
Μάρτυρες να λένε
"Έτρωγα τα σκατοδημητριακά μου και με πυροβόλησε.
Με πυροβόλησε. Κι ας φορούσα αυχενικό κολάρο".
Αλλά μ' αρέσει πολύ να κάνω τηλεόραση. Να έρχεται να με παίρνει σοφέρ,
να μου ανοίγει την πόρτα.
Είναι απίστευτο. Κι εγώ να φοράω κουκούλα και φόρμα.
Μετά φτάνεις εκεί.
Έχεις τ' όνομά σου στην πόρτα. Η πόρτα γράφει τ' όνομά σου.
Μπαίνεις μέσα, σου δίνουν δώρα.
Όταν είδα το δικό μου είπα "Τι λες τώρα!
Σαν να 'ναι Χριστούγεννα".
Αλήθεια, παιδιά, σου δίνουν δώρα. Έχουν λουλούδια στην είσοδο.
Από μέσα μου λέω "Δεν πέθανε κανείς. Γάμα τα λουλούδια".
Μπορεί να πάρεις καλά δώρα. Στις καλές εκπομπές δίνουν καλά δώρα.
Μπορεί να πάρεις και κάνα κεράκι. Όχι οποιοδήποτε κερί. Από το Jo Malone.
Ναι. Αλήθεια, παιδιά.
Έλα τώρα, μαύρο ρόδι, ξέρετε ότι το θέλετε.
Πριν πας σε μία εκπομπή κάνουν τη λεγόμενη ερευνητική συνομιλία.
Σε παίρνουν να σου πουν τι θα γίνει, να δουν τι έκανες εσύ τελευταία.
Αλλά στην τηλεόραση τα πράγματα αλλάζουν.
Οπότε, έρχεται ένα παραγωγός στο καμαρίνι μου,
δεν χτυπάει, απλώς μπουκάρει.
"Τι γίνεται, Μο; Είμαι μεγάλος σου θαυμαστής.
'Τζούντιθ, φέρε τις μπύρες', τα λατρεύω αυτά.
Βασικά, έχουμε μια αλλαγή της τελευταίας στιγμής στην εκπομπή.
Θα σου αρέσει πολύ.
Βασικά, νοικιάσαμε μια στολή, εντάξει;
Κοστίζει δέκα χιλιάρικα, αλλά δεν είναι οποιαδήποτε στολή, εντάξει;
Είναι στολή κοτόπουλου, εντάξει;
Οπότε, σκεφτήκαμε να βάλεις εσύ τη στολή κοτόπουλου.
Κι επειδή είσαι και μαύρος, χόρεψε λίγο γκράιμ.
Έχουμε κάτι που λέγετε το Κλακ-Κλακ, οπότε είπαμε να κάνουμε ρεμίξ.
Δεν είμαι εγώ για Κλακ-Κλακ και τέτοια.
Ξέρω ότι θα 'σαι καταπληκτικός. Θα σκίσεις.
Ξέρω ότι λατρεύεις τα Nando's. Τα λέμε".
Κι έφυγε.
Εκείνη τη στιγμή, φίλοι μου, τα 'χασα.
Σκέφτομαι "Τι; Το Κλακ-Κλακ;
Να πάει να γαμηθεί, δεν χορεύω εγώ Κλακ-Κλακ.
Γάμα το Κλακ-Κλακ και γάμα τα λουλούδια, εντάξει;
Γάμα και το κερί".
Ήμουν έξω φρενών.
"Το Κλακ-Κλακ σε στολή κοτόπουλου; Εγώ;"
Όταν συμβαίνουν κάτι τέτοια,
έχω δύο ανθρώπους που με βοηθάνε στη ζωή.
Ο ένας είναι η μητέρα μου, αλλά δεν ξέρει από σόου μπίζνες.
Της λέω "Μαμά, το πιστεύεις;
Θέλουν να φορέσω στολή κοτόπουλου και να χορέψω".
Και μου μου λέει "Αλήθεια; Θα σε πληρώσουν;"
"Τι; Δεν είναι αυτό το θέμα.
Θέλουν να βάλω στολή και να χορέψω το Κλακ-Κλακ".
"Ωραία, έτσι μπορώ να πάρω νέα κουζίνα".
Τι σκατά; Συγγνώμη, τι;
Το άλλο άτομο είναι η ατζέντισσά μου, η Πόλι.
Είμαι με την Πόλι από την αρχή, πριν γνωρίσω οποιαδήποτε επιτυχία.
Να σας μιλήσω λίγο για αυτήν. Η Πόλι, λοιπόν, είναι μια κυρία
που στο παρελθόν μετακόμισε στο Πέκαμ μόνη της.
Ναι. Δεν νομίζω ότι καταλαβαίνετε.
Είχε μετακομίσει στο Πέκαμ από επιλογή της.
Τη φλέρταραν ασταμάτητα.
"Τι γίνεται; Καλά;" Η Πόλι δεν σήκωνε μαλακίες.
"Σκάσε, ρε μουνότρυπα".
Δεν σήκωνε μαλακίες. Γι' αυτό ξέρω ότι θα μου σταθεί.
Όταν γίνεται κάτι τέτοιο και της τηλεφωνώ, γίνεται το εξής:
"Γεια, όλα καλά, Πόλι;"
"Ναι, όλα εντάξει.
Ναι, μου έδωσαν δώρο. Μου έδωσαν ένα κερί.
Ναι, είναι λίγο σπασμένο, λίγο, στο πλάι.
Αλλά άκου, δεν θέλω να σε πρήζω.
Θέλουν να προσθέσουν κάτι στην εκπομπή που δεν είχαν αναφέρει.
Θέλουν να με βάλουν σε μια στολή κοτόπουλου
και να χορέψω και τέτοια.
Ανέφεραν και κάτι για γκράιμ
κι ο τύπος είπε ότι μου αρέσουν τα Nando's και τέτοια.
Αυτό σκεφτόμουν, σωστά. Είναι ρατσιστικό. Πολύ ρατσιστικό.
Ναι. Εντάξει.
Εντάξει, θα τ' αφήσω πάνω σου. Έγινε".
Μετά πέρασαν δέκα λεπτά. Η εκπομπή ξεκινούσε σε πέντε.
Μετά μου χτυπάει την πόρτα,
ο παραγωγός που είχε μπουκάρει, με ένα απίστευτα ευγενικό χτύπημα.
"Μο;
Μο;
Θα μπορούσα να περάσω;"
"Θα μπορούσα;"
"Φυσικά μπορείς. Πέρνα, Όλιβερ Τουίστ. Τι θα ήθελες;
Πώς μπορώ να βοηθήσω;"
"Βασικά, δεν θα κάνουμε καν το Κλακ-Κλακ.
Απλώς δεν θα το κάνουμε. Δεν θέλαμε σήμερα".
Τώρα πρέπει να το παίξω σοκαρισμένος, σαν να μην το ακύρωσα εγώ.
"Αλήθεια;
Χριστέ μου.
Αποκλείεται.
Όχι, ρε φίλε.
Ακυρώνετε όλο το Κλακ-Κλακ;
Όχι, ρε φίλε.
Ανυπομονούσα να κάνω το κοτόπουλο
και να χορέψω σκα και…
Να πάρει, ρε φίλε.
Τι θα κάνεις; Η στολή κόστισε δέκα χιλιάρικα".
"Ναι, σωστά. Θέλουν να χορέψω εγώ το Κλακ-Κλακ, ναι.
Θέλουν να φορέσω εγώ τη στολή. Το πιστεύεις;"
"Θεέ μου, αυτό είναι απίστευτο.
Τέλος πάντων, τα λέμε στη σκηνή.
Άντε γαμήσου. Να προσέχεις, φίλε".
Άκου εδώ…
Το Κλακ-Κλακ.
Αποκλείεται. Θέλω BAFTA. Δεν παίζει να χορέψω Κλακ-Κλακ.
Ναι, έτσι, ρε.
Θα 'μαι ειλικρινής, με ακολουθείτε από την αρχή.
Η ζωή μου δεν ήταν πάντα σόου μπίζνες. Υπήρχαν φορές που ήμουν ταπί.
Πανί με πανί.
Τόσο ταπί που προσεύχεσαι. Το 'χετε κάνει ποτέ αυτό;
Να μην είσαι καν θρησκευόμενος
και να προσεύχεσαι χωρίς να ξέρεις πώς.
"Ναι… Δεν ξέρω ποιος είναι εκεί πάνω. Βούδα; Ένας από σας, ακούστε.
Σε ικετεύω, σε παρακαλώ.
Αν μπορείς με κάποιον τρόπο, Πατήρ,
να διασχίσεις την κοιλάδα του θανάτου και να μου δώσεις ένα σημάδι για λεφτά…"
Ακόμα κι όταν διαπραγματεύεσαι με τον Κύριο,
δεν βγάζει νόημα.
"Αν μου δώσεις ένα σημάδι για λεφτά,
υπόσχομαι να μην ξαναορκιστώ ποτέ στη ζωή μου".
Τι;
Πραγματικά ταπί.
Βρήκα δουλειά στο λιανεμπόριο.
Όλοι πρέπει να δουλέψουν στο λιανεμπόριο. Είναι τελετή μύησης στη ζωή.
Όλοι πρέπει να προσπαθήσουν να δουλέψουν στο λιανεμπόριο.
Και, παραδόξως, η πρώτη μου δουλειά ήταν στη Jo Malone.
Δούλεψα στο εμπορικό Γουέστφιλντ τη μέρα που άνοιξε.
Όταν άνοιξε στο Σέπερντς Μπους. Έτσι το λένε τώρα στο Δυτικό Λονδίνο.
"Πάμε στο Σέπερντς Μπους. Φύγαμε".
Όσοι είναι όντως από Δυτικό Λονδίνο, δεν το λένε έτσι.
Στις φτωχογειτονιές λένε "Τι; Μπους λέγεται".
Πριν το Γουέστφιλντ, ήταν σκέτο Μπους,
αυτό προσπαθώ να πω.
Και το Jo Malone βρισκόταν στο λεγόμενο Βίλατζ,
που 'ναι τα πολυτελή μαγαζιά, Louis Vuitton, Gucci.
Μαθεύτηκε ότι τη μέρα που θ' ανοίξει το εμπορικό,
θα δώσουν κάποια δώρα.
Σωστά, νόμιζαν ότι μπορούν να πάνε στο Louis Vuitton στο Βίλατζ
και να πουν "Λουίς και Βιτόν, δώστε μου πέντε ζώνες.
Θέλω πέντε δωρεάν".
Πρώτη μου μέρα στις πωλήσεις.
Έκανα την εκπαίδευση, διάβασα το υλικό. Προσπαθώ να μάθω για τη μάρκα.
Η μητέρα μου μου είπε "Κοίτα να πας προσεγμένος".
Φόρεσα μαύρο πουκάμισο και μαύρο παντελόνι.
Σκέφτηκα "Είμαι έτοιμος για δουλειά".
Με το που πάω, η διευθύντρια λέει "Όχι, πάρε αυτό".
Μου έδωσε μια ποδιά.
Ποδιά. Της λέω "Στο B&Q δουλεύω;
Γιατί να φοράω σκατοποδιά;"
Έτσι νέος και αφελής που ήμουν, λέω "Όχι.
Πρέπει να τη χαλαρώσω λίγο, να 'ναι λίγο κουλ.
Η διευθύντρια λέει "Όχι, έχουμε κανονισμούς".
Και μου έσφιξε την ποδιά.
Ήμουν στο μαγαζί με μέση-δαχτυλίδι, παιδιά.
Ένας τύπος που περνούσε λέει "Οι γοφοί σου δεν λένε ψέματα".
Το κέρατό μου.
"Φίλε, δεν θα σου πω ψέματα, έχεις απίστευτο κώλο.
Απίστευτο κώλο, αδελφέ".
Οπότε, είμαι στο μαγαζί. Φανταστείτε το, είμαι στο μαγαζί
κι η διευθύντρια μου λέει "Θέλω να υποδέχεσαι τους πελάτες".
Χρειαζόμουν εναλλαγή γλωσσικού κώδικα.
Χρειάζεται σ' ό,τι δουλειά κι αν κάνεις.
Πώς σε λένε, φίλε μου;
-Άντον. -Άντον, τι δουλειά κάνεις;
-Ξυλουργός. -Ξυλουργός!
Θα χρειάζεται να αλλάζεις κώδικες συνεχώς.
Αράζεις με τα φιλαράκια
"Ναι, αυτό είπα, αδερφέ. Στάνταρ θα βγω το Σάββατο".
"Ναι;
Γεια σας.
Ναι. Εντάξει.
Να φτιάξω κουνιστό αλογάκι;
Ναι.
Το θέλετε για αυτήν την Παρασκευή;
Εντάξει. Τα λέμε την Παρασκευή.
Έγινε, αντίο".
"Σιγά μη φτιάξω σκατοκουνιστό αλογάκι.
Μαλάκα".
Έπρεπε να αλλάξω κώδικα.
Η διευθύντρια μου είπε "Να υποδέχεσαι τους πελάτες". Αυτό μόνο.
Φαντάζεστε την ατμόσφαιρα στο μαγαζί. Μύριζε όμορφα.
Να σας πω λίγα πράγματα για τη Jo Malone.
Πουλάνε κρέμες, αρώματα, αφρόλουτρα.
Έχουν ένα αφρόλουτρο σε τέτοιο μέγεθος, παιδιά. Αλήθεια.
Και κοστίζει 15 λίρες, εντάξει;
Έβαζα μία σταγόνα τη μέρα.
Μη με παρεξηγήσετε, το έκλεψα, αλλά έβαζα μία σταγόνα τη μέρα.
Αυτό έπρεπε να κάνω, να υποδέχομαι πελάτες με διαφορετική φωνή.
"Γεια σας, είστε καλά; Γεια σας, κυρία".
"Καλησπέρα, κυρία, είστε καλά;"
Οι Βρετανοί κάνουμε το εξής όταν έχει κρύο. "Είστε καλά;
Ψόφο κάνει έξω, έτσι;"
"Ναι, δεν έχει πολύ κρύο;"
"Περάστε. Πέρνα, βρε παλιόπαιδο.
Μπες μέσα".
Κάποιες φορές σ' αγνοούν όταν μπαίνουν στο μαγαζί.
"Γεια σας, είστε καλά;
Όχι; Εντάξει. Μάλιστα.
Θα κάτσω εδώ και θα πάω να γαμηθώ, κανένα πρόβλημα".
Μετά, μπήκε ένα μαύρος τύπος.
Σκέφτηκα "Δες εδώ. Ευκαιρία να πουλήσω
σ' έναν πελάτη που δεν είναι εξοικειωμένος με τη μάρκα".
Μπήκε στο μαγαζί.
"Τι λες τώρα, ωραία είστε εδώ.
Μάλιστα.
Σαν σπα είναι εδώ μέσα.
Μάλιστα.
Δοκιμαστικό; Να δοκιμάσω αυτό εδώ.
Μ' αρέσει αυτό. Μ' αρέσει".
Οπότε, τον πλησίασα.
"Γεια σας, κύριε, τι θα θέλατε;"
"Γιατί μιλάς σαν τον Τζέφρεϊ από τον Πρίγκηπα του Μπελ Αιρ, ρε;"
"Αυτό το άρωμα που κρατάτε είναι το σήμα κατατεθέν μας.
Είναι από βασιλικό λεμόνι και μανταρίνι.
Οπότε, έχετε την ένταση του λεμονιού και τον θρυμματισμένο βασιλικό.
Και μετά έχετε τη μυρωδιά του μανταρινιού. Το μυρίζετε αυτό;"
Στα μαγαζιά ο κόσμος λέει ψέματα χωρίς λόγο.
"Ναι, έχει πολύ μανταρίνι μέσα. Τι λες τώρα.
Μ' αρέσει αυτό, αδερφέ.
Ν' ακούσω τιμές. Πόσο κάνει αυτό;
Μ' αρέσει αυτό. Το νιώθω. Πόσα;"
"Εντάξει , κύριε, αυτό είναι των 50 ml.
Οπότε, θα σας κοστίσει 59 λίρες".
"Πενήντα εννιά λίρες;
Εντάξει, μάλιστα.
Πόσο έχει το μεγάλο, όμως, αδερφέ; Πόσο;"
"Ναι, το μεγάλο είναι των 100 ml,
οπότε το eau de toilette σας θα έχει το διπλάσιο άρωμα".
"Τι λες για τουαλέτες; Για τι πράγμα μιλάς, αδερφέ;"
"Αυτό εδώ, κύριε, κάνει 140 λίρες".
"Εκατόν σαράντα; Εντάξει.
Εντάξει, είναι λίγο παράλογο.
Μάλιστα.
Οπότε, 59 γι' αυτό, 140 για εκείνο, αυτό μου λες;"
"Ναι".
"Νομίζω ήμουν ξεκάθαρος, οπότε, ναι".
"Μάλιστα.
Εντάξει, αλλά άκουσέ με, αδερφέ.
Άκου να δεις, δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις, εντάξει;
Οπότε, γάμα τα όλα αυτά. Άκου προσεκτικά τι σου λέω.
Λοιπόν, θα το κλέψω αυτό, φίλε.
Οπότε, τι σκατά έχεις να πεις, φίλε;"
"Αδερφέ, μην το κλέψεις. Σήμερα ξεκίνησα τη δουλειά.
Είναι η πρώτη μου μέρα εδώ. Σε ικετεύω. Γιατί να 'ρθεις να το κλέψεις;
Από τη στιγμή που μοιάζεις με μένα κι εγώ με σένα,
θα νομίζουν ότι το σχεδιάσαμε κι ότι είμαστε κολλητοί".
"Τι; Θα κάνουν και διακρίσεις εναντίον μας;
Όχι, γάμα το. Θα το πάρω σίγουρα, εντάξει;
Δεν σε ξέρω, φίλε. Αλλά εγώ αυτό θα το πάρω.
Άκουσέ με. Θα τσακίσω οποιονδήποτε πάει να με σταματήσει".
"Δηλαδή, θα βγεις από εδώ μέσα και θα χτυπήσεις όποιον μπει μπροστά σου;"
"Οποιονδήποτε. Τι με νοιάζει αυτή η μάρκα η Μπάγκσι Μαλόουν;"
"Δηλαδή, θα το κλέψεις;
Αν είναι να το κλέψεις, να πάρεις ένα και να φύγεις τρέχοντας,
άκουσέ με.
Πάρε ένα και για μένα".
Πήγα στη δουλειά μυρίζοντας θεσπέσια την επόμενη μέρα.
Τι έχουμε σε κάθε χώρο εργασίας;
Έχουμε τους φίλους και τους συναδέλφους μας.
Αλληλεπιδρούμε διαφορετικά.
Όταν βλέπετε τους φίλους σας, μιλάτε διαφορετικά.
Δούλευα μ' έναν τύπο τον Ντουέιν.
Κάναμε τη φάση μας. "Τι γίνεται;
Είσαι γαμάτος, Ντουέιν. Πώς πάει;
Είσαι ωραίος, φίλε".
"Γουστάρω Μο Γκίλιγκαν, τι λέει, αδερφέ;"
Συχνά προσπαθούσαν να εμπλακούν συνάδελφοι.
"Τι γίνεται; Μην ξεχνάτε τον Πίτερ.
Γουστάρω αυτόν τον τύπο".
"Σκάσε, μην το ξανακάνεις αυτό.
Θα σ' την πέσουμε στο δωμάτιο του προσωπικού".
Έχεις τους φίλους σου και τους συναδέλφους.
Και στη μέση, στην κορυφή, ξέρετε τι έχεις;
Τους διευθυντές πωλήσεων.
Δεν χρησιμοποιώ συχνά αυτήν τη λέξη, αλλά όλοι οι διευθυντές πωλήσεων
είναι αρχίδια. Ναι.
Ορίστε, το είπα. Δεν με νοιάζει.
Το είπα.
Υπάρχουν διευθυντές πωλήσεων εδώ απόψε;
Σκατοαρχίδι. Σκάσε.
Όχι, πλάκα κάνω. Δεν κάνω πλάκα. Να πάει να γαμηθεί.
Ξέρετε γιατί το λέω;
Δεν ξέρουν αν θέλουν να είναι φίλοι σου ή εχθροί.
Συχνά επινοούν πράγματα που δεν είναι στους κανονισμούς.
Λέγαμε με τον Ντουέιν πώς θα ξοδέψουμε τον μισθό.
Ήμασταν μόνοι μας. Κάναμε ότι διπλώναμε μπλουζάκια.
Δεν υπήρχε πελάτης. "Τι λες για το Σάββατο;
Φυσικά θέλω να βγω. Και πληρωνόμαστε την Παρασκευή".
Βλέπουν οι διευθυντές να περνάμε καλά.
"Εντάξει, έλα, ας το διαλύουμε. Εντάξει. Μο, μου κάνεις μια χάρη;
Πήγαινε στο παράθυρο και χαιρέτα τους πελάτες".
"Τι;"
Λίγο αργότερα θέλουν να γίνουν φίλοι σου, σ' ένα μέρος που δεν θέλω να 'χω φίλους.
Ξέρετε πού; Στο δωμάτιο του προσωπικού. Δεν θέλω φίλους.
Είναι λίγο πριν πληρωθούμε. Η βδομάδα των τάπερ.
Χρησιμοποιώ τα κινέζικα ανακυκλώσιμα δοχεία.
Δεν έχω πληρωθεί.
Έχω ρύζι και αρακά σ' ένα, έχω τη βοδινή ουρά στο άλλο.
Μέχρι και σαλάτα έχω σε άλλο δοχείο.
Φοράω τα ακουστικά μου.
Μη μου μιλάτε. Έχω μία ώρα. Δεν τη πληρώνομαι.
Μη μου μιλάτε. Αφήστε με ήσυχο.
Και ποιος προσπαθεί να γίνει φίλος μου; Ο διευθυντής.
"Τι είναι αυτό;
Μυρίζει υπέροχα.
Τι είναι; Τι έχεις εκεί, φίλε; Τι είναι αυτό;"
"Άντε γαμήσου, ρε".
"Λοιπόν, εντάξει…
Αυτό εδώ είναι ρύζι και αρακάς".
"Έχω ακούσει πολλά γι' αυτά, για το ρύζι και τον αρακά.
Θεέ μου, έχω ακούσει γι' αυτά. Ρύζι και αρακάς. Καταπληκτικό.
Δεν μου μοιάζει για αρακάς, όμως".
"Μάλιστα".
"Κι αυτό τι είναι; Δεν το έχω ξαναδεί.
Τι διάολο είναι αυτό;
Τι είναι; Τι σκατά είναι αυτό; Τι είναι;
Πες μου τι είναι".
"Σταμάτα να δείχνεις το φαγητό μου.
Είναι στιφάδο με βοδινή ουρά".
"Τι;
Συγγνώμη. Βοδινή τι;"
-"Στιφάδο με βοδινή ουρά". -"Βοδινή ουρά; Μια στιγμή.
Βοδινή ουρά; Δεν το έχω δει ποτέ αυτό στο Waitrose.
Βοδινή ουρά;
Κάτσε για να καταλάβω, Έινσλι Χάριοτ.
Μου λες ότι…
Μου λες ότι αυτή είναι η ουρά ενός βοδιού; Αυτό μου λες;
Αυτό λες αυτήν τη στιγμή;"
"Όχι, είναι το πέος του αλόγου. Δεν ακούς, ρε;"
Ξέρουμε τον διεθνή κανόνα για το δωμάτιο του προσωπικού.
Μη φέρνετε γεύματα που μυρίζουν εκεί μέσα.
Όποιος κι αν είσαι, δεν μπορεί να βρομάει το δωμάτιο.
Είναι κοινόχρηστος χώρος. Όλοι τρώμε εκεί μέσα.
Κάποιους δεν τους νοιάζει. Δούλευα με μια υπέροχη κυρία, την έλεγαν Γιάλκα.
Αλλά σου φόρτωνε τα προβλήματά της.
"Τι έγινε, Γιάλκα, καλά;"
"Όχι, όχι πολύ καλά".
"Γαμώτο μου. Τι πρόβλημα έχεις; Τι έγινε;"
"Ο άντρας μου με άφησε".
"Λυπάμαι που το ακούω αυτό. Λυπάμαι πολύ".
Και θα είμαι ειλικρινής. Το φαγητό της έκανε όλο το δωμάτιο να βρομάει.
Προσπαθώ να είμαι ευγενικός μαζί της, αλλά κάποιοι δεν έχουν κανένα φίλτρο.
Τύποι σαν τον Ντουέιν λένε ό,τι σκέφτονται.
Μπαίνει μέσα "Έχει κανείς ψαλίδι;
Που να πάρει ο διάολος!
Όχι!
Τι βρομάει έτσι; Όχι, βρομάει!
Δηλαδή, κάθεστε εδώ και μιλάτε με τόση βρόμα;
Τι σίχαμα είναι αυτό".
Τον κοιτάω λέγοντάς του "Ντουέιν…
Η Γιάλκα περνάει μια δύσκολη περίοδο. Την άφησε ο άντρας της".
"Φυσικά και την άφησε με τέτοια μπόχα που έχει το φαγητό.
Κι εγώ θα έφευγα".
Μα να ζέχνει το δωμάτιο του προσωπικού;
Όλοι όμως ξέρουμε γιατί είμαστε εκεί. Για τα λεφτά.
Δεν πάμε από ευχαρίστηση. Για τα λεφτά πάμε.
Ακόμη κι εγώ, στα 18 μου, να παίρνω τον πρώτο μου μισθό.
Θεέ μου.
Δεν ήξερα τι να βάλω στο βιογραφικό. Είπα ψέματα.
Όλοι λέμε ψέματα για την πρώτη δουλειά. Δεν είχα εμπειρία.
"Έχεις προϋπηρεσία;"
-"Ναι". -"Πού δούλευες;"
"Στο Woolworths".
"Πουθενά αλλού;"
"Στο Dixons".
Ό,τι είχε κλείσει, εγώ είχα δουλέψει.
"Πόσες ώρες μπορείς να δουλέψεις;"
"Πεντακόσιες χιλιάδες".
Και μετά περιμένεις να πληρωθείς.
Καμιά φορά ανυπομονείς τόσο που ελέγχεις στις 11:58.
11:58 Πέμπτη βράδυ ελέγχεις στο ίντερνετ.
"Τι; Δεν με πλήρωσαν ακόμη. Τι; Όχι, να πάει να γαμηθεί.
Αύριο στη δουλειά θα κλέψω όλα τα κεριά. Δεν θα το ανεχτώ".
Καμιά φορά πρέπει να πας στο ATM αργά το βράδυ. Πας στη μία το πρωί.
Πας στο κέντρο κι έχεις χεστεί πάνω σου.
Με τα κλειδιά ανάμεσα στα δάχτυλα, για παν ενδεχόμενο.
Μη σ' την πέσει κάνα πρεζάκι.
Αλλά τι ωραίο συναίσθημα να βγάζεις τα δικά σου χρήματα.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Να ελέγχεις το ATM, να βάζεις την κάρτα και να βλέπεις λεφτά που έχεις βγάλει εσύ.
Θεέ μου, μου φαίνεται σαν να έγινε σε αργή κίνηση.
Ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Ευχαριστώ.
Ότι κάποιοι με κοιτάτε σαν να λέτε
"Ναι, μεγάλε, καταλάβαμε. Πληρώθηκες, φίλε.
Τελείωνε. Πέρνα το γρήγορα αυτό, φίλε".
Παίρνεις κάτι για τον εαυτό σου, αυτό κάνουμε πάντα.
Θυμάμαι που μου αγόρασα τα Air Max 95.
Παλιά τα λέγαμε τα 110, γιατί κόστιζαν 110 λίρες.
Μετά έπρεπε να πω ψέματα στη μητέρα μου. "Πολύ ωραία αυτά.
Είναι καλά για τον χειμώνα". Τον χειμώνα;
Στο Λονδίνο ζούμε, όχι στην Αλάσκα. Τι έχεις πάθει;
"Πολύ ωραία.
Πόσο κάνουν αυτά;"
"Τριάντα λίρες". Και πάλι τα θεώρησε ακριβά.
"Τριάντα; Θα μπορούσες να 'χεις πάρει ωραία πάνινα παπούτσια".
Πάνινα;
Δεν είμαι στην 4η δημοτικού. Ποιος φοράει πάνινα;
Όλα είναι στοιχειώδη σ' αυτό το στάδιο.
Ακόμη και το πορτοφόλι που έχετε, παιδιά.
Έχετε εκείνο το σκατένιο πορτοφόλι της Nike με το βέλκρο.
"Θες ποτό; Πληρώνω εγώ;" Και κάνει τον θόρυβο…
Οι μόνες κάρτες που έχετε είναι της ασφάλισης
κι η κάρτα του σούπερ μάρκετ της μητέρας σας.
Κι έχει ένα μικρό φερμουάρ που δεν ανοίγει.
"Πόσο; Δύο λίρες; Πληρώνω εγώ".
Είναι ωραία να βγάζεις λεφτά.
Το χειρότερο στάδιο της ζωής μου ήταν όταν ήμουν μεταξύ 15 και 17,
όταν δεν είχα λεφτά. Δεν μπορούσα να δουλέψω.
Και το μόνο που σε νοιάζει είναι να βρεις χρήματα.
Στα γενέθλια ψάχνεις για λεφτά στην κάρτα της γιαγιάς.
"Δεν έχει λεφτά;
Εντάξει, γιαγιά. Άντε γαμήσου. Ελπίζω να πεθάνεις απόψε.
Ελπίζω να σε πάρει ο Χάρος απόψε. Δεν έχει λεφτά μέσα".
-"Σε έβαλα στη διαθήκη". -"Κι εγώ ελπίζω να πεθάνεις απόψε".
Αλλά δεν έχει λεφτά η κάρτα.
Ψάχνεις για οτιδήποτε μπορείς να βρεις.
Μια φορά η μητέρα μου μου είπε "Μο,
πήγαινε στο μπακάλικο. Ορίστε πέντε λίρες. Πέντε λίρες.
Φέρε μου μια σακούλα ρύζι.
Πρέπει να δουλέψω το πρωί, φέρε μου δημητριακά.
Κράτα τα ρέστα".
Τι; "Κράτα τα ρέστα;"
Τι;
Να κρατήσω τα ρέστα από ένα πεντόλιρο;
Τα ρέστα να κρατήσω;
Θεέ μου.
Αυτό άκουγα μόνο. Ξέχασα τα υπόλοιπα. "Κράτα τα ρέστα".
Περπατώντας έλεγα "Κράτα τα ρέστα". Θεέ μου.
Τα ρέστα να τα κρατήσω για μένα.
Θα κρατήσω όλα τα ρέστα. Καταλαβαίνετε;
Μπήκα στο μαγαζί. Θόλωσα.
"Εντάξει, τι πρέπει να πάρω;
Τι πρέπει να αγοράσω;
Πρέπει να πάρω κάτι για μένα γιατί θα κρατήσω τα ρέστα.
Εντάξει. Ωραία.
Να πάρω αυτό. Νομίζω ότι αυτό ήθελε".
Κι έτσι μου έμειναν 2,50 λίρες ρέστα.
Πήρα μία λίρα, την κράτησα για την επόμενη μέρα
κι είχα μιάμιση λίρα να ξοδέψω στο μαγαζί.
Ξέρετε πόσα είναι αυτά;
Έβλεπα κάποια πράγματα στο μαγαζί που δεν με συγκινούσαν.
"Δεν θέλω σοκολάτα Wham. Όχι κρεμμυδοροδέλες.
Στον διάολο κι η σοκολάτα Freddo".
Πήγα στον καταψύκτη,
τον άνοιξα και ξέρετε τι διάλεξα;
Ένα Magnum.
Χριστέ μου.
Ένα Magnum. Δεν με νοιάζει τι λέτε,
αλλά το Magnum είναι το καλύτερο παγωτό που μπορείτε να πάρετε.
Είναι τυλιγμένο σε ένα ωραίο, αεροστεγές αλουμινόχαρτο.
Ακόμη κι ο τρόπος που το τρως.
Πήρα τη μακρινή διαδρομή για το σπίτι. Το κατασπάραξα.
Πήρα μπουκίτσες απ' το πλάι, γιατί από εκεί ξεκινάς.
Όσο τρως απ' το πλάι,
το γυρνάς από δω, εντάξει;
Από την αριστερή πλευρά κόβεις αυτό εδώ,
παίρνεις τα κομμάτια σοκολάτας που είναι κολλημένα.
Τρως τα κομμάτια σοκολάτας
και μαντέψτε.
Στη δεξιά πλευρά, έχει κι άλλα κομμάτια
κολλημένα στο παγωτό. Βγάλτε κι αυτά. Απολαύστε τα.
Καταβροχθίστε το απαλό, ζουμερό παγωτό.
Κι όταν λες ότι το Magnum σου τελείωσε, δεν τελείωσε. Ξέρετε γιατί;
Έχει συγκεντρωθεί σοκολάτα στο κάτω μέρος στο ξυλάκι.
Θεέ μου!
Απολαύστε την!
Είναι τόσο καλό που θα φάτε και το ξυλάκι.
Πήγα σπίτι ανανεωμένος.
"Ορίστε, μαμά. Σου πήρα αυτό που ήθελες".
Η μητέρα μου άρχισε να γελάει.
"Μάλιστα. Εντάξει".
Εντάξει, είσαι πλακατζής. Μάλιστα, εντάξει".
Την κοιτάω…
"Ναι, μάλλον θα γίνω κωμικός κάποτε, οπότε…
Ποιο είναι το αστείο;"
Συνειδητοποίησα ότι όταν νευριάζει η μητέρα μου, γελάει.
Αλλά είναι αστείο. Γιατί βλέπεις τον θυμό της να συσσωρεύεται.
"Μάλιστα.
Σ' έστειλα στο μπακάλικο με πέντε λίρες και μου πήρες αυτό;
Μάλιστα, εντάξει. Θα πρέπει να με θεωρείς
εντελώς βλαμμένη!
Δηλαδή μου λες ότι μου πήρες δημητριακά ρυζιού;
Αυτό μου λες; Τι σου είπα να πάρεις;
Είπα ρύζι και δημητριακά για πρωινό
κι εσύ μου έφερες δημητριακά ρυζιού.
Μια στιγμή, να σε ρωτήσω κάτι.
Να σε ρωτήσω.
Χθες βράδυ καρύκευα κοτόπουλο για το βραδινό.
Με τι θα το συνοδεύαμε;
Κοίτα με στα μάτια και πες μου με τι θα το συνοδεύαμε".
"Ίσως θα το τρώγαμε
με δημητριακά ρυζιού;"
"Θα 'μαι ειλικρινής, θα πάω φυλακή εξαιτίας σας σήμερα, αλήθεια.
Θα πάω φυλακή γι' αυτά τα κωλόπαιδα σήμερα.
Είμαι πολύ θυμωμένη κι απογοητευμένη. Πού 'ναι τα ρέστα μου;"
"Δεν ξέρω πού… Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω, μαμά, δεν ξέρω πού είναι".
Κι εκεί που σ' τα χώνουν, ποιος ανακατεύεται;
Τα μικρότερα αδέρφια. Θέλουν ν' ανακατευτούν.
Για να ζητήσουν κάτι τη χειρότερη στιγμή.
Πρέπει να ζητάς πράγματα όταν μιλάει στο τηλέφωνο,
όχι όταν είναι έξω φρενών.
Αλλά μπαίνουν μέσα τ' αδέρφια σου χοροπηδώντας.
"Γεια, μαμάκα! Γεια σου! Θεέ μου!
Δημητριακά ρυζιού. Γεια σου, Πέππα! Μαμά, να φάω δημητριακά;"
"Φύγετε από μπροστά μου
πριν σας σπάσω στο ξύλο! Φύγετε!
Φύγετε από δω.
Όλα σας. Φύγετε από μπροστά μου!"
Παρηγορείς τον αδερφό σου. "Μην ανησυχείς, σ' αγαπάει. Δεν πειράζει".
Κι ο μικρός αδερφός λέει "Μα δεν έκανα τίποτα!"
"Δεν έπρεπε να ανακατευτείς. Πάντα ανακατεύεσαι".
"Εγώ απλώς ήθελα δημητριακά
ρυζιού!"
"Γιατί ανακατεύτηκες; Πάντα τα ίδια.
Είσαι υιοθετημένος, το ήξερες αυτό;"
"Όχι, δεν είμαι!"
Αυτό κάνουν στ' αδέλφια. "Είσαι. Δες τα δάχτυλά του.
Δες τα δάχτυλά του".
"Όχι!"
-"Εμείς δεν έχουμε τέτοια δάχτυλα". -"Έχουμε".
Αλλά έπρεπε να φύγω από κει.
Μετακόμισα με την κοπέλα μου. Ενδιαφέρουσα εμπειρία.
Όταν ζεις με κάποιον, δοκιμάζεται η σχέση.
Εσείς που περνάτε τον μήνα του μέλιτος, είστε μαλάκες. Δεν ξέρετε από σχέσεις.
Επειδή πήγατε διακοπές μαζί; Όχι, δεν ξέρετε τον άλλο.
Γνωρίζεστε όταν ζείτε μαζί.
Π.χ. διακόσμηση εσωτερικών χώρων. Οι άντρες δεν μπορούν να αγοράσουν τίποτα.
Οι γυναίκες τη λατρεύουν. Κατά βάθος είναι όλες Κάρολ Σμάιλι.
Όλες έχετε το σπίτι των ονείρων σας στο Pinterest.
Και ξέρετε τι θέλουν πραγματικά οι γυναίκες. Θέλουν μια κουζίνα…
Όχι μια οποιαδήποτε. Κουζίνα με νησίδα. Αυτό θέλουν.
Ναι. Κοιτάξτε τες. "Ναι!"
Τι; Με μαρμάρινη επένδυση; Να πάρει!
Ώστε όταν φεύγετε για δουλειά, να σας λένε "Σηκώθηκες; Καλημέρα!
Πρωινό!"
Ξέρετε ποιος είναι ο ρόλος σας ως άντρες; Να βγάζετε τα σκουπίδια. Τίποτα άλλο.
Να βγάζετε τα σκουπίδια.
Κάποιες φορές θα προσπαθήσετε να της το φορτώσετε.
"Δεν θέλω. Βγάλ' τα εσύ".
"Εγώ; Να βγάλω τα σκουπίδια; Όχι! Μπορεί να με σκοτώσουν".
"Να σε σκοτώσουν;
Ποιος; Ο Δολοφόνος των Σκουπιδιών;"
Επίσης, γυναίκες, σταματήστε να το κάνετε αυτό στο σπίτι.
Το βράδυ,
όταν έχετε περάσει τρεις ώρες στο κινητό
και μετά το αφήνετε,
σταματήστε να μας ζητάτε να αφήσουμε και το δικό μας.
Όχι, ρε φίλε!
Τι σκατά; Έλα τώρα!
Τι σκατά; Ήξερα ότι θα σηκωθείς. Έλα, σήκω! Έλα, φίλε.
Έλα, αδερφέ. Άντε στον διάολο!
Ήταν περίεργο. Η κοπέλα έκανε…
Αυτός είναι δίπλα. "Αυτό νομίζεις, έτσι; Εντάξει".
Συγγνώμη που σ' έμπλεξα. Συγγνώμη.
Εσύ πανηγύριζες. "Ναι! Κάθε φορά, φίλε".
Όλα είναι θέμα επικοινωνίας.
Με καλή επικοινωνία, θα έχετε καλή σχέση.
Τώρα όλοι θέλουν να βγουν έξω.
Όλοι επιζητούμε την κανονικότητα.
Να παρτάρουμε, να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν.
Και δεν επικοινωνούμε.
Έχω λευκούς γκίζερ φίλους που βγαίνουν όποτε θέλουν.
Τους ζηλεύω πολύ.
Λένε "Άκου, Στέις, βγαίνω. Άντε γαμήσου".
Κι έφυγαν! Βγαίνουν στις 10 π.μ. το πρωί του Σαββάτου,
για τηγανητό πρωινό με φίλους.
Στις 12 πάνε στο στοιχηματζίδικο.
Βάζουν ένα στοίχημα. Όχι κάνα μεγάλο, 50 πένες.
Βάζουν πολλαπλασιαστή,
στοιχηματίζουν σε 20 ομάδες να κερδίσουν σε μία μέρα.
Και μία ομάδα τούς τα χαλάει.
"Γαμώτο, η Τότεναμ, πάντα η Τότεναμ μου την κάνει".
Μετά βρίσκονται όλοι μαζί στην παμπ, εκεί που ανάβουν τα αίματα.
Βλέπουν ο ένας τον άλλο και…
Οι γκίζερ προσβάλλουν ο ένας τον άλλο με το καλημέρα.
"Τι γίνεται; Πού 'σαι, Ντίνο, ρε χοντρό αρχίδι;"
Του χτυπούν όλοι την κοιλιά. "Πού 'σαι χοντρούλη;"
Να σας πω το εξής.
Οι μαύροι δεν το κάνουμε αυτό. Με τίποτα.
Τι, με το καλημέρα;
"Πού 'σαι; Τι λέει;
Είσαι ωραίος Ταϊρόν με το έκζεμά σου. Πώς πάει;"
"Μην το κάνεις αυτό. Γιατί μιλάς για την ξηροδερμία μου στα γόνατα;
Μην το ξανακάνεις αυτό, φίλε. Θα σε χαστουκίσω με λοσιόν".
Μετά μαζεύονται όλοι οι γκίζερ. Τους ξέρετε, πίνουν συνεχώς το ίδιο ποτό.
"Τι πίνεις; Μπύρα; Ας του πάρουμε μία. Ν' αρχίσει να πίνει".
Ένας δεν πίνει. Ο Λι. "Τι θα πιεις, Λι;"
"Όχι, δεν πίνω, φίλε. Πήρα τον ίσιο δρόμο τώρα.
Πάω στους Ανώνυμους Αλκοολικούς. Μ' έχει βοηθήσει πολύ".
-"Τι θα πιεις, όμως;" -"Κράνμπερι".
"Χυμό κράνμπερι; Περίοδο έχεις; Πάρ' του μια κωλομπύρα.
Που κλαψουρίζει…
Πάρ' του μια κωλομπύρα".
Κι έχουν μαζευτεί όλοι οι γκίζερ και περνάνε καλά. Το ρίχνουν έξω.
Πολλοί κάνουν χειρωνακτικές δουλειές. Οικοδόμοι, ακόμη και ξυλουργοί.
Τους ξέρετε.
Αγχωτικές, δύσκολες δουλειές. Το ρίχνουν έξω.
Έχουν πολλή δουλειά. Είναι πάντα με το βανάκι στην κίνηση
και τσακώνονται με ποδηλάτες.
"Φύγε απ' τον δρόμο, γιατί θα σου σπάσω τα πόδια, μικρέ".
Τρελαίνομαι για μεσοαστούς ποδηλάτες. Ούτε καν βρίζουν. Λένε
"Γιατί δεν κλείνεις το στόμα σου αμέσως;"
-"Σκάσε, θα σου σπάσω τα πόδια". -"Όχι, έχω την κάμερά μου".
Οι τύποι σε τραβάνε με την κάμερα. "Σε παίρνει η κάμερα τώρα!"
"Άσε με ήσυχο!"
"Αν δεν είχες την κάμερα, θα σ' τα έσπαγα".
Δεν μπορεί να μην το έχετε δει. Έχετε δει τους ποδηλάτες στα φανάρια,
αυτούς που βγαίνουν μπροστά, τους αλαζόνες;
Δεν βάζουν πόδι κάτω, ισορροπούν πάνω στο ποδήλατο. Τους έχετε δει;
Μόνο με το τιμόνι…
Περιμένοντας το πράσινο. Άντε γαμηθείτε.
Τώρα είναι περίπου έξι η ώρα. Ο τύπος έχει βγει από τις 10:00 π.μ.
Αρχίζει να πέφτει λίγο,
σκέφτεται αν πρέπει να πάει σπίτι.
"Φίλε, νομίζω ότι θα το λήξω. Όχι, είμαι κομμάτια.
Ναι, πρέπει να ηρεμήσω. Πρέπει να κατεβάσω ταχύτητα γενικότερα.
Να περάσω χρόνο με τον γιο μου, τον Άρτσι, ναι.
Είναι μόνο έξι χρονών, αλλά θα παίξει για την Τσέλσι όταν μεγαλώσει.
Είναι απίστευτο, ναι.
Θα πάω σπίτι, να δω λίγο τη δικιά μου.
Ναι, νομίζω ότι θα πάω σπίτι. Ναι, νομίζω ότι τέλος για σήμερα".
Μία ώθηση μόνο αρκεί. "Τι είναι αυτό; Ναι, θέλω λίγο".
Κι αυτοί οι τύποι αρχίζουν να μιλούν σε όλους στο κλαμπ.
Με μάτια ορθάνοιχτα. Έρχεται σε μένα και τρεις μαύρους ακόμη.
"Τι συμβαίνει; Δεν σας ξέρω, δεν με ξέρετε, είμαι σαν κι εσάς.
Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται.
Δεν με ξέρετε, καληνύχτα, δεν σας ξέρω.
Σας αγαπώ. Να προσέχετε".
Και σε φιλάνε!
Σε φιλάνε χωρίς κανέναν λόγο.
Λέω στους γκίζερ φίλους μου.
"Όταν βγαίνετε εσείς, φαίνεται να έχετε απίστευτες βραδιές.
-Ποια είναι η ιδανική βραδιά για σένα;" -"Θα σου πω.
Θες να μάθεις; Το να μπλέξεις σε καβγά". Του λέω "Τι; Σε καβγά;"
"Ναι, τρελαίνομαι για καβγάδες".
Γι' αυτό μ' αρέσουν. Όταν τσακώνονται, δεν έχει πολλά πολλά.
"Τι; Θες να τις φας;"
Κουτουλίδι. Κουτουλίδι με τη μία και τέλος ο καβγάς.
Η Τρέισι λέει "Σταμάτα! Πάντα τσακώνεσαι!
Σταμάτα! Άντε γαμήσου, Ντέιβ!"
"Σκάσε, μπες στο ταξί, σκάσε!"
Και τέλος ο καβγάς.
Αλλά τη Δευτέρα το πρωί στην οικοδομή μεγαλοποιούν τον καβγά.
Οι γκίζερ έχουν τις καλύτερες ιστορίες για καβγάδες.
"Και μου έρχεται ένα δίμετρο αρχίδι σαν τον Άντονι Τζόσουα καταπάνω μου.
Μου ρίχνει κι αρχίζω τα Matrix.
'Μπάσταρδε. Πάρ' τα'. Τον κουτούλισα. Αλήθεια.
Τ' ορκίζομαι στον τάφο της γιαγιάς μου.
Τ' ορκίζομαι, του κόπηκε η μύτη. Τ' ορκίζομαι, κυριολεκτικά.
Ο Λι έκανε ποδαράκια μαζί της.
Του κόπηκε η μύτη. Στον τάφο της γιαγιάς μου. Δεν θα 'λεγα ψέματα".
Οι μαύροι δεν θέλουμε καν να τσακωνόμαστε. Το 'χετε δει όταν ξεκινάνε καβγάδες.
Ένας τύπος κάνει ερωτήσεις στους πάντες, εκτός απ' τον αντίπαλο.
"Τι; Είναι τρελός ο τύπος;
Μιλήστε του, αρχίζω να τα παίρνω.
Ποιος είναι αυτός; Μιλήστε του!
Ξέρει ποιος είμαι;"
Μπαίνει κι η Σαντέλ στη μέση, ξέρει και τους δύο.
"Γιατί πρέπει να τσακώνεστε κάθε φορά, ρε γαμώτο;
Μην τυχόν και περάσουμε καλά, εκεί, να τσακωθείτε.
Είστε κόπανοι, μην το συνεχίζετε".
Η Σαντέλ εμπλέκεται, όμως. Υποστηρίζει τον δικό της.
Την έχετε δει μετά τον καβγά. Φοράει ένα παπούτσι.
"Πού 'ναι το κινητό μου;
Χρειάζομαι το κινητό μου. Δεν το βρίσκω".
Με το ένα βυζί έξω.
"Χρειάζομαι το κινητό μου.
Τι; Τι κοιτάς, ρε; Τι;
Τι;"
Μετά αρχίζει με τα τζαμαϊκανά.
"Τι κοιτάς; Μπορώ να γίνω ζόρικο gyal.
Τι;"
Οι άντρες λένε
"Δεν θα πω ψέματα, εγώ κοιτάω το βυζί".
"Κοιτάς το βυζί της; Κι εγώ το κοιτάω".
Πάντα υπάρχει ένας καυλωμένος φίλος. "Δεν θα πω ψέματα, εγώ θα το έγλειφα".
Κι εμένα δεν μ' αρέσει να τσακώνομαι.
Με θεωρώ αμυντικό τύπο, όχι επιθετικό.
Βρίσκω τρόπους να αμύνομαι σε καβγάδες, σε κάθε περίσταση.
Π.χ. έχω μικρούς καρπούς.
Αυτό είναι επικίνδυνο για μένα. Οι μικροί καρποί.
Αν με κρατήσουν από εκεί, τέλος. Ξέρετε τι κάνω κάθε μέρα;
Βάζω κρέμα στα χέρια μου. Αν κάποιος πάει να με πιάσει
του κάνω "Άντε γαμήσου, ρε φίλε.
Μην ξανακουμπήσεις τους βελούδινους καρπούς μου. Άσε με.
Πώς τολμάς;"
Αλλά και παλιά δεν μ' άρεσαν οι καβγάδες.
Παλιά λύναμε τις διαφορές μας με μάχες ραπ.
Πηγαίναμε στη λέσχη νέων για ραπ.
Αυτό έλεγαν οι μέντορές μας. "Άσε τους καβγάδες. Ψέκασε το μικρόφωνο".
Οπότε, βρίζαμε ο ένας τη μάνα του άλλου.
Θα σας δείξω τι κάναμε στη λέσχη νέων. Θα χωρίσω το δωμάτιο στα δύο.
Εσείς είστε η αριστερή πλευρά.
Η λέξη σας για τη μάχη είναι "εντάξει".
Ας το δοκιμάσουμε.
Ένα, δύο, τρία.
Εντάξει.
Όχι κι άσχημα.
Βαθιά φωνή έχεις, αδελφέ, Θεέ μου.
"Εντάξει".
Λοιπόν. Τώρα η δεξιά πλευρά. Εσείς είστε η δεξιά πλευρά.
Για εσάς στη δεξιά πλευρά,
η λέξη σας θα είναι
"κόπανος". Εντάξει;
Εντάξει. Τέλεια. Κοιτάξτε πώς τα λένε.
"Μια χαρά. Δεν χρειαζόμαστε εξάσκηση. Την ξέρω τη λέξη".
Εντάξει, ωραία.
Ντι τζέι, παίξε το κομμάτι, παρακαλώ.
Εντάξει.
Εντάξει. Όταν δείξω εσάς, είναι η ώρα σας. Ξεκινάμε από αριστερά.
Εντάξει Πάμε η αριστερή πλευρά
-Πείτε όλοι… -Εντάξει!
Αριστερή πλευρά
-Πείτε όλοι… -Εντάξει!
Πάμε η δεξιά πλευρά
-Η αριστερή πλευρά είναι… -Κόπανοι!
Η αριστερή πλευρά είναι…
Κόπανοι!
Στη δεξιά πλευρά περίμεναν όλη τους τη ζωή να πουν αυτό το "κόπανοι", έτσι;
Δες τα καθάρματα στη μέση. "Ναι, είμαι απ' αυτήν την πλευρά τώρα".
Στα αριστερά είναι έξω φρενών. "Μπορούμε να 'χουμε άλλη λέξη;"
Εντάξει. Θα δώσω μια καλύτερη λέξη στην αριστερή πλευρά.
Η νέα σας λέξη
είναι "μαλάκες". Σας κάνει;
-Ναι! -Ναι;
Πρέπει να το νιώσετε. Αν χρειάζεται, χρησιμοποιήστε και το χέρι.
Εντάξει, δεξιά πλευρά, πώς πάει;
Σκέφτονται "Είμαστε 1-0 ως τώρα".
Λοιπόν, εσείς στα δεξιά, αναβαθμιστήκατε.
Η λέξη σας στη δεξιά πλευρά θα είναι
"μουνότρυπα".
Θεέ μου.
Εντάξει, ντι τζέι, παίξε το κομμάτι, παρακαλώ.
-Στα αριστερά λέμε τη δεξιά πλευρά… -Μαλάκες!
-Από τα δεξιά τους λέμε… -Μουνότρυπα!
Όχι.
Είδατε τα χείλη τους; Όλοι στην αριστερή πλευρά έκαναν…
Κάποιοι ήταν έτοιμοι να εκραγούν!
Η εξηντάχρονη Μπάρμπαρα να λέει "Μουνότρυπα!"
"Δώσ' τους! Δεν έχουν καν σωστό χρονισμό!"
Πάμε η αριστερή πλευρά. Ωραία.
Λοιπόν, τώρα θα είμαι δίκαιος. Εντάξει.
Υπάρχει κάποια λέξη που θα θέλατε συλλογικά να διαλέξετε;
Υπάρχει κάποια;
"Μουνόπανο;"
Εντάξει, ξυπνήσατε. Ευχαριστώ που συντονιστήκατε. Επιτέλους!
Δες τα καθάρματα στη μέση. "Ναι, είμαι μ' αυτούς τώρα".
Εντάξει. Η δική σας είναι "μουνόπανο".
Εντάξει. Ωραία.
Πώς πάει; Όλα καλά; Τέλεια.
Είστε στο τρίτο επίπεδο. Θα σας πω ποια λέξη θα έχετε.
Θ' ανοίξω το χρηματοκιβώτιό μου.
Ορίστε. Θα είναι κάτι πολύ βίντατζ. Θεέ μου.
Ξέρετε τι έχετε στα δεξιά; Θεέ μου.
Σας έκατσε λαχείο. Ξέρετε τι έχετε;
"Άντε γαμήσου".
Θεέ μου.
Η υπομονή είναι αρετή.
Όντως είναι.
Θεέ μου.
"Μουνόπανο" εναντίον "Άντε γαμήσου".
Θεέ μου.
Ντι τζέι, βάλε το κομμάτι για τελευταία φορά.
Εντάξει.
Αριστερή πλευρά
-Η δεξιά πλευρά είναι… -Μουνόπανα!
Αριστερή πλευρά Η δεξιά πλευρά είναι…
Μουνόπανα!
Πάμε η δεξιά πλευρά Τους λέμε…
Άντε γαμηθείτε!
Ο τύπος κάνει λες και το ξεκίνησε. "Ναι!"
Δεν ξέρω πώς φτάσαμε ως εδώ. Βασικά, προσπαθώ να πω,
παιδιά, αν θέλετε να βγείτε, βγείτε.
Κόψτε αυτήν τη περίεργη αμνησία κάθε Πέμπτη βράδυ
όταν είστε με την καλή σας.
"Παρεμπιπτόντως, μωρό μου,
μόλις συνειδητοποίησα
ότι θα βγω το Σάββατο. Ναι.
Ναι".
Επειδή εκείνη τη στιγμή η καλή σας είναι έξω φρενών.
"Ωραία, μπράβο σου, ναι. Καταπληκτικά. Δεν είπες τίποτα γι' αυτό".
Μετά προσποιούμαστε ότι δεν θέλουμε να βγούμε.
"Για να 'μαι ειλικρινής, δεν ξέρω καν αν θέλω να βγω.
Ναι, δεν ξέρω".
Κι η καλή σας θα σας τεστάρει.
-"Δεν ξέρω καν αν θέλω να πάω". -"Καλύτερα να μείνεις μαζί μου.
Θα πάρουμε κινέζικο και θα δούμε το Sex and the City".
"Ναι, μάλλον θα πρέπει να πάω, μωρό μου, ναι".
Φτάνει το Σάββατο και έχεις πάρει τα πάνω σου.
Έτσι δεν είναι; Είστε στο ντους
κι η μουσική παίζει στον νιπτήρα για να 'χει ηχώ.
Κοιτάζεστε στον καθρέφτη, νιώθετε καλά
και σκέφτεστε "Τι γαμάτος που είσαι;"
Μέχρι κι ο καθρέφτης σού λέει "Όχι, εσύ είσαι γαμάτος".
Η καλή σας είναι έξω φρενών, κάθεται στον καναπέ με κρέμα στο πρόσωπο.
"Τι γαμάτος που είσαι.
Τι γαμάτος που είσαι".
Είναι έξω φρενών. Είστε έτοιμοι να βγείτε.
"Ναι, φίλε, είσαι απ' έξω;
Εντάξει, κάτσε να φέρω τη λεμονάδα για το ποτό".
"Μην πάρεις τη λεμονάδα.
Είναι δική μου. Θα την πιω απόψε μόνη μου".
"Μωρό μου, έχει ένα μήνα στο ψυγείο".
"Ναι, και θα την πιω μόνη μου, επειδή εσύ θα λείπεις".
Παιδιά, όταν νιώθει έτσι,
απλώς φύγετε και περάστε καλά. Αλλά τι κάνετε εσείς;
Θέλετε να δείτε ποιο είναι το πρόβλημα, σωστά;
"Μωρό μου, τι συμβαίνει;
Μου φαίνεσαι κακοδιάθετη.
Τι έχεις; Είμαι έτοιμος να βγω. Τι έγινε;"
"Όχι, καλά είμαι.
Περνάω καταπληκτικά μόνη μου, μια χαρά είμαι".
"Βλέπω ότι δεν είσαι καλά, γι' αυτό ρωτάω".
"Συγγνώμη, γιατί φωνάζεις τώρα;
Γιατί φωνάζεις;"
Δεν ξέρετε καν αν φωνάζατε. "Τι; Φώναζα; Δεν φώναζα.
Τι μου λες;
Μωρό μου, μου φαίνεσαι κακοδιάθετη.
Θα βγω με τους φίλους μου και είσαι τσαντισμένη".
"Τι εννοείς ότι θα βγεις κι είμαι κακοδιάθετη;
Όχι, γιατί με μουρλαίνεις;
Πας να με μουρλάνεις. Αυτό κάνεις".
Γυναίκες, πού σκατά τη βρήκατε αυτήν τη λέξη;
"Μουρλαίνω". Δεν ξέρουμε καν τι σημαίνει.
Τι μουρλαίνω; Δηλαδή;
Αν σε μουρλάνω, σημαίνει ότι θα είσαι μούρλια;
Δεν καταλαβαίνω. Γιατί είναι κακό αυτό; Γιατί να μην είσαι μούρλια";
Μετά μας πετάτε μια φράση που λατρεύετε.
Αυτή η φράση είναι η αχίλλειος πτέρνα μας εδώ και αιώνες.
Την ξέρετε τη φράση.
"Ξέρεις κάτι; Κάνε ό,τι θες.
Κάνε ό,τι νομίζεις.
Δεν με νοιάζει. Κάνε ό,τι θες".
Παιδιά, είναι κόλπο. Μην κάνετε ό,τι νομίζετε.
Απλώς βγείτε. Ξέρετε πώς είναι όταν είστε με τους φίλους.
Είναι διαφορετική η ατμόσφαιρα στο κλαμπ.
Δέκα άντρες σε ένα τραπέζι. Όλοι το παίζουν κουλ.
Παίζει η μουσική στο κλαμπ.
Όλοι βγάζουν φωτογραφίες.
"Ελάτε, φωτογραφία".
Ακόμη και στις φωτογραφίες το παίζουν ζόρικοι.
Ο Τιμ δουλεύει με παιδιά. Είναι δάσκαλος.
Αλλά στις φωτογραφίες το παίζει ζόρικος.
Τις έχετε δει στο Instagram…
με λεζάντα "Τα φράγκα το προκάλεσαν".
Τι λες, ρε φίλε;
Μόνο ένας απ' την παρέα περνάει καλά. Πάντα υπάρχει έναν νευρικός φίλος.
Νευρικός, στρεσαρισμένος.
"Τον ξέρεις αυτόν; Θα τον σπάσω στο ξύλο αν θες".
"Γιατί να τον σπάσεις στο ξύλο; Ο σερβιτόρος είναι, τι πρόβλημα έχεις;"
Μόνο ένας χορεύει.
Κάνει τους χορούς απ' το TikTok. Θα τους έχετε δει.
Περνάει καλά. Καλύτερα δεν γίνεται. "Αδερφέ, μην το κάνεις αυτό".
Τι συμβαίνει μετά; Η παρέα το ανεβάζει στο Instagram.
Κι οι γυναίκες το τσεκάρουν συνεχώς, έτσι;
Η παρέα λέει "Το πόσταρε το φιλαράκι ονλάιν;"
"Τα περνάω καταπληκτικά!"
Κι όσο περνάς καταπληκτικά,
η καλή σου σου στέλνει μήνυμα-πτυχιακή.
Όσο χορεύεις, έτσι;
Από αυτά που στο τέλος λένε "Δείτε περισσότερα".
Δείτε όλες τις μάγισσες που χειροκροτούν. "Ναι, αυτό κάνουμε. Τους σπάμε τα νεύρα!"
Κι εμείς, παιδιά, είμαστε έξω φρενών, σωστά; Έξω φρενών.
Καθόμαστε εκεί και στοχαζόμαστε. "Όχι, δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό.
Γιατί να μου το κάνεις αυτό εμένα; Όχι, φίλε. Σ' εμένα;
Ξέρεις πόσο γαμάτος είμαι στο FIFA;
Όχι, φίλε".
Πήρες τις 20 κοτομπουκιές σου κι είσαι ακόμη έξω φρενών.
"Δεν θέλω καν να φάω τώρα".
Ξέρετε τι συμβαίνει μετά;
Βάζετε τα κλειδιά στην πόρτα
κι οι γυναίκες γίνονται ηθοποιοί στο Χόλιγουντ.
Είστε ξύπνιες, αλλά όταν ακούτε το κλειδί…
"Μωρό μου.
Μωρό μου.
Μωρό μου, κοιμάσαι;"
"Ναι, κοιμόμουν.
Τι ώρα είναι; Τρεις το πρωί;
Πέρασες καλά, όμως;"
"Ναι, καλά πέρασα. Ήθελα να σου μιλήσω λίγο.
Ξέρω ότι είναι αργά, αλλά πρέπει να σου πω κάτι".
"Ναι, είναι λίγο αργά, αλλά…
εντάξει, ναι. Πες μου τι θες να πεις. Τι είναι;"
"Βασικά, ξέρεις, προφανώς πήρα λίγο φαγητό μετά το πάρτι,
και σκεφτόμουν για το πώς νιώθω".
"Συγγνώμη, τι είπες;"
"Λέω ότι σκεφτόμουν".
"Πριν από αυτό".
"Λέω ότι πήρα φαγητό πριν έρθω, οπότε…"
"Ναι, εντάξει. Πες τι θες να πεις".
"Βασικά, νιώθω ότι σε μία σχέση,
αν θέλω να βγω, πρέπει να μπορώ να βγω, να 'μαι ελεύθερος να κάνω αυτό που θέλω".
"Εντάξει. Συγγνώμη, να σε διακόψω λίγο.
Συγγνώμη. Να σε διακόψω μια στιγμή;
Άκου. Στην τελική, δεν με νοιάζει.
Θες να παρτάρεις με τους φίλους σου; Δεν με πειράζει.
Με πειράζει που παθαίνεις αμνησία.
'Δεν ήξερα ότι θα βγω'.
Ολόκληρος μαντράχαλος και την Πέμπτη δεν ήξερες ότι θα βγεις το Σάββατο.
Είμαι ηλίθια; Δεν είμαι. Κατάλαβες;
Δεν με νοιάζει αν θα βγεις.
Δεν ξέρω…
Τέλος πάντων. Κατάλαβες;
Πρέπει να μιλάμε ως ζευγάρι
για να μπορούμε να συμβαδίσουμε.
Και δεν θέλω να τσακωνόμαστε και να…
Έχεις τη γλυκόξινη σάλτσα;
Εντάξει".
Ναι. Οι γυναίκες κάνουν κομπλιμέντα αβίαστα.
"Θα 'μαι ειλικρινής μαζί σου, όμως.
Έδειχνες πολύ γραμμωμένος σήμερα.
Δεν μ' αρέσει όταν βγαίνεις έτσι,
γιατί ξέρεις τι κάνεις.
Λέω ψέματα; Ξέρεις τι κάνεις. Τι κάνεις;"
"Αγάπη μου, δεν κάνω απολύτως τίποτα.
Τι χαζή που είσαι".
"Εντάξει, δώσε μου ένα φιλί. Σ' αγαπώ.
Εντάξει. Καληνύχτα. Σ' αγαπώ. Καληνύχτα".
Και πάτε για ύπνο με διαφορετική διάθεση.
"Ναι, καλά της τα 'πα.
Εντάξει.
Γεια σου, μωρό μου.
Κοιμάσαι, μωρό μου;
Ναι, κοιμάμαι".
Μεθυσμένο σεξ μετά από κοτομπουκιές…
Πρέπει να συγχαρώ τις γυναίκες. Βγαίνετε όποτε θέλετε, δεν ρωτάτε κανέναν.
"Μωρό μου, θα πάω στην Ίμπιζα, τα λέμε το Σαββατοκύριακο".
Και φύγατε.
Δεν σας νοιάζει, δεν ζητάτε άδεια. Φύγατε.
Ακόμη και ο τρόπος που παρτάρετε έχει αλλάξει.
Δεν βγαίνετε καν το βράδυ πια.
Η νέα μόδα είναι τα μπραντς.
Θεέ μου.
Οι γυναίκες λατρεύουν τα μπραντς!
Κυρία μου, έχετε πάει σε μπραντς; Έχετε πάει;
Δείτε τες. "Αν έχω πάει; Αύριο θα πάω σ' ένα".
Οι γυναίκες λατρεύουν τα μπραντς.
Άντρες, δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι γίνεται.
Ξέρετε πώς είναι. Θα 'ναι 15 κοπέλες στο μπραντς.
Δεκαπέντε κοπέλες κάνουν σχέδια.
Γυναίκες, ξέρετε πως από τις 15 κοπέλες στην παρέα,
είστε καλές φίλες μόνο με δύο-τρεις από αυτές.
Οι άλλες είναι φίλες άλλων φίλων,
αλλά τις χρειάζεστε για να πάρετε καλό τραπέζι.
Έχετε προηγούμενα με κάποιες εδώ και χρόνια.
Η τύπισσα δεν ξέρει καν ότι είχες πληρώσει το ταξί της.
Κάνεις πάντα παθητική επίθεση.
"Γεια σου, Σάρα. Καλά;
Έφτασες εντάξει βλέπω;"
"Τη σκύλα, ούτε καν που τη συμπαθώ".
-"Τέσσερις λίρες είναι". -"Είναι θέμα αρχής".
Παιδιά, όταν οι γυναίκες πάνε για μπραντς,
το παν είναι οι φωτογραφίες. Τρελαίνονται για φωτογραφίες.
Παίρνετε τις περίεργες πόζες.
Γιατί στέκεστε εδώ και το πόδι είναι εδώ πάνω; Τι συμβαίνει;
Εκτελείς φάουλ, Κριστιάνο Ρονάλντο; Τι γίνεται;
Αλλά τρελαίνονται για φωτογραφίες. Τρελαίνονται.
"Πάρε με μια φωτογραφία".
Στο iPhone, αν πατήσεις συνεχόμενα το κουμπί,
παίρνει 10.000 φωτογραφίες με τη μία.
"Να κινείσαι. Έλα στο φως και να κινείσαι". Κι εκείνη…
Είστε στο ταξί και ψάχνεις εκείνη τη μία φωτογραφία από 10.000.
Τη βρίσκεις, τη φτιάχνεις, βάζεις θερμό φίλτρο και την ποστάρεις.
Και βρίσκετε τα υπόλοιπα κορίτσια. Συναντιούνται όλες.
"Μην μπεις πριν από μένα. Περίμενε". Βρίσκεστε.
"Γεια σου, καλή μου. Τι κάνεις;"
-"Γεια σου, μωρό μου. Σ' αγαπώ". -"Γεια, είσαι καλά;"
"Η Σάρα. Σκύλα".
"Γεια, καλά είσαι; Τι κάνεις; Γεια".
"Γεια!"
Λατρεύουν αυτό το "γεια".
Παιδιά, εμείς δεν μπορούμε να το πούμε έτσι.
Η φωνή μας δεν έχει τον σωστό τόνο. Σας φαντάζεστε με τους φίλους σας;
"Τι λέει, Γκάρι; Γεια!"
Είναι όλες εκεί, 15 κοπέλες στο τραπέζι. Κι όσο μεθάτε, οι φωτογραφίες αλλάζουν.
"Ελάτε κορίτσια, ας φτιάξουμε βίντεο-μπούμερανγκ!"
Γιατί όταν φτιάχνεις μπούμερανγκ, κάνεις αυτό που θα δείξει το βίντεο;
"Κάνε κάτι για το μπούμερανγκ. Έτοιμη;"
Κάποιες δεν είναι καν έτοιμες. Είναι στο φόντο του δικού σας βίντεο.
-"Μην το ανεβάσεις αυτό, φαίνομαι άσχημη". -"Θα το ανεβάσω. Είναι στο Instagram".
Μετά έρχεται το αποκορύφωμα του μεθυσιού.
Έχετε μεθύσει. Ξέρετε τι συμβαίνει, κυρίες;
Όταν μεθάτε, γίνεστε πολύ εκνευριστικές.
Το 'χετε προσέξει; Δεν νομίζω.
Γίνεστε πολύ εκνευριστικές.
Και τι κάνετε όταν είστε μεθυσμένες και εκνευριστικές
και φτάνετε στο αποκορύφωμα; Θέλετε να πιείτε κι άλλο;
Όχι, θέλετε να δείτε τι κάνουμε εμείς.
Απογευματιάτικα. Άσε με ήσυχο.
Παίζω Call of Duty, άσε με ήσυχο.
Παίζω Call of Duty απογευματιάτικα. Άσε με.
Θα είμαι ειλικρινής.
Όταν βγαίνουμε με τους φίλους μας, δεν σας ενοχλούμε.
Ξέρετε πώς είναι, παιδιά. "Θα πάρω τη δικιά μου".
"Αδερφέ, μην το κάνεις.
Θα μας το χαλάσει, θα σου πει να πας σπίτι".
"Εντάξει. Δεν θα το κάνω".
Παίζω Call of Duty με τους φίλους μου, ιντερνετικά,
με ανθρώπους από όλο τον κόσμο και με παίρνεις απ' το μπραντς,
μεθυσμένη από εγωισμό;
"Γεια.
Γεια. Ομιλεί ο σκατόφλωρος; Ναι;
Ναι;"
"Μωρό μου, παίζω Call of Duty τώρα.
Τι τρέχει;"
"Παίζεις Call of Duty, εντάξει.
Εντάξει. Είμαι στρατιωτάκι.
Εντάξει.
Στρατιωτάκι.
Τι κάνεις; Τι γίνεται στο Call of Duty;
Πώς πάει; Τι γίνεται εκεί πέρα;"
"Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα, μπαίνουμε στο γκουλάγκ,
δεν μπορώ να μιλήσω".
"Γάμα το γκουλάγκ, εντάξει;
Να σου πω, άκουσέ με.
Είμαι στο μπραντς.
Εντάξει.
Όχι, το προσέκο μου φέρνει αέρια, το ξέρεις, Τσανίς.
Άκου, ναι,
είμαι εδώ, ναι,
και δεν θα σου πω ψέματα, έχω μεθύσει λίγο.
Και ξέρεις κάτι;
Ναι!
Είναι Dom Perrier…
Να σου πω κάτι; Είμαι λίγο μεθυσμένη και ξέρεις κάτι;
Είμαι καυλωμένη, το ξέρεις, έτσι;
Λοιπόν, τι λες; Αγόρι του Call of Duty;
Τι λες; Θα με περιποιηθείς από πίσω; Θα το κάνεις;
Θα το κάνεις;"
"Να σε πάρω σε λίγο; Αρχίζει το παιχνίδι και θα μπω στο γκουλάγκ".
"Ώστε παίζεις Call of Duty; Εντάξει, σκατόφλωρε. Εντάξει.
Κάτσε, μια στιγμή, είσαι μουνότρυπα. Φύγε από δω.
Μαλάκα".
"Τι βλάκας".
Και μετά, κοπέλες, μεθάτε.
Μεθάτε απίστευτα, Θεέ μου.
Κι είστε έτοιμες για την αποκορύφωση.
Και υπάρχει ένα τραγούδι με το οποίο χάνετε τα λογικά σας
και τις αναστολές σας.
"Δεν είναι δυνατόν. Θεέ μου, το τραγούδι μου.
Κάτσε να βγάλω τις γόβες μου. Θεέ μου!
Όχι, μη με ενθαρρύνεις.
Ενθάρρυνέ με.
Δεν μπορώ να το κάνω.
Δεν μπορώ, είμαι πολύ μεθυσμένη.
Μη με πάρεις βίντεο. Πάρ' το κρυφά, εντάξει;
Θεέ μου, δεν μπορώ να το κάνω.
Θεέ μου, θα το κάνω.
Ναι!"
Όλες οι άλλες της χτυπάνε τον κώλο.
"Έτσι, κοριτσάρα μου!
Έτσι, κοριτσάρα μου, λέω.
-Ανέβα στο τραπέζι!" -"Ναι".
Μετά βγαίνει ο ιδιοκτήτης. "Όχι!
Κατέβα από το τραπέζι τώρα! Κατέβα από το γαμημένο,
θα μου πάρουν την άδεια. Κατέβα!"
"Να κατέβω; Ξέρεις πόσα λεφτά ξόδεψα
και θες να κατέβω;
Ξέρεις κάτι; Άντε γαμήσου, μουνότρυπα!"
Ακούστε, όταν θα λέω "Άντε", εσείς θα λέτε "γαμήσου"!
-Άντε… -Γαμήσου!
Όταν λέω "Άντε", εσείς λέτε "γαμήσου"!
-Άντε… -Γαμήσου!
Λονδίνο, ευχαριστώ που ήρθατε απόψε!
Σας ευχαριστώ πολύ!
Το εκτιμώ πολύ. Σας ευχαριστώ.
Είναι ένα από τα αγαπημένα μου λάιβ, σας ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Μιχάλης