Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
There’s Mo to Life!
Panie i panowie, powitajcie na scenie
Mo Gilligana!
Ja mówię „Mo”, a wy „Gilligan”!
- Mo! - Gilligan!
Ja mówię „Mo”, a wy „Gilligan”!
- Mo! - Gilligan!
No dobrze, wystarczy. Siadajcie.
Tak! Coś wspaniałego. Czułem się jak raper.
Kurde. Wspaniale.
Super jest tu robić stand-up.
Stand-up to moja pierwsza miłość.
Występuję w telewizji i to uwielbiam, ale nie wyobrażam sobie…
Większość śledziła moją drogę,
zwłaszcza od filmików.
„Julie! Kup no jakieś piwko!”
Niektórzy myślą: „Po to tu jestem. Oby tak dalej.
Dawaj”.
Szalona sprawa z tymi filmikami. Nagrałem je ze cztery lata temu,
ale mam je w głowie.
Wiecie? Parę tygodni temu bolał mnie brzuch.
Straszne skurcze.
No wiecie. Siedzisz na kiblu i z ciebie leci.
Siedzisz i wszystko cię wkurza:
„Jebana skarpetka!”.
Musiałem aż jechać do szpitala, bo źle się czułem.
Na miejscu jakiś koleś: „Kup jakieś piwko!”. A ja cierpiący:
„Julie, dawaj wózek”.
Byłem gotowy na zawołanie.
Czasami ludzie cytują moje słowa, o których kompletnie zapomniałem.
Byłem w sklepie i kupowałem coś dla psa.
Mały dzieciak patrzy na mnie, ja patrzę i myślę:
„Co się, kurwa, gapisz, kolo?”.
A ten znienacka:
Świnka Peppa, czarna świnka Peppa
Myślę: „Skubany czteroletni rasista.
Zaraz będzie kopniak w twarz”.
Ale przypominam sobie: „Cholera, Netflix. Sorry.
Wstawaj. Nie płacz”.
Nawet w telewizji… Bo teraz jestem w show-biznesie.
Tak to się nazywa. Show-biznes.
Nie ma biznesu nad show-biznes.
I powiem wam, że to wciąż dla mnie nowe. Czasem się zatracam.
Naprawdę czasem tak jest.
Byłem w telewizji śniadaniowej.
Wyobraźcie to sobie.
Słyszę: „Mo, teraz przerwa na reklamy”.
Mówią, że robią przerwę.
W słuchawce: „Przerwa”.
A ja: „Właśnie, do zobaczenia po przerwie”. I miałem
zrobić z palców pistolet.
W telewizji śniadaniowej. A to są dopiero pistoletowe palce.
Mam tu nawet powiększony magazynek.
Wiecie?
Myślę sobie, że mowy nie ma. Będę skończony.
Można sobie wyobrazić te nagłówki ze mną pokazującym tak do kamery.
„Mo Gilligan, kolega Raheema Sterlinga i Stormzy’ego,
strzela do Brytyjczyków”.
Tyle że daliby zdjęcie Saki. A ten nic nie zrobił.
Nie ma z tym zupełnie nic wspólnego.
Zeznania świadków:
„Jem se płatki, a ten mnie, kurwa, postrzelił.
Normalnie. Kołnierz na szyi, a ten strzela”.
Ale lubię występować w telewizji.
Odbiera cię szofer:
„Dzień dobry”. Otwiera mi drzwi.
Szaleństwo. A ja w bluzie i spodniach od dresu.
Jedziesz na miejsce.
Na drzwiach jest twoje nazwisko. To twoje własne drzwi.
A w środku czasem masz prezenty.
Patrzę na swoje: „O ja pierdolę!
Jak Gwiazdka”. Za każdym razem.
Na serio. Dają ci prezenty.
Wchodzisz, a tam kwiaty.
Nic nie mówię, ale myślę: „Nikt nie umarł. Na chuja mi to?”.
Ale bywają dobre prezenty. Program z wyższej półki, to i prezent.
Może to być nawet świeczuszka. O tak.
Nie byle jaka – od Jo Malone.
A jak. Aha.
Pomegranate Noir. Wiecie, co i jak.
Ale zanim wystąpisz w programie,
jest rozmowa zapoznawcza.
Dzwonią w ciągu tygodnia i opowiadają, jak to będzie wyglądać, pytają o ciebie.
No i w telewizji są zmiany na ostatnią chwilę.
Producent wbiega do mojej garderoby.
Bez pukania. Po prostu wbiega.
„Jak tam, Mo?
Jestem twoim fanem.
»Judith, kup piwo«. Ekstra.
Słuchaj, wprowadziliśmy taką zmianę na ostatnią chwilę.
Będziesz zachwycony.
No więc wypożyczyliśmy kostium.
Za dziesięć kawałków, ale słuchaj.
To nie byle jaki kostium.
To strój kurczaka, wiesz?
Pomyśleliśmy, że założysz
ten właśnie strój kurczaka.
A ponieważ jesteś z czarnej społeczności, trochę porapujesz.
No i mamy coś takiego,
takie gdakanie, które możemy zremiksować.
»Ja nie gdaczę, o nie, nie«. I tak dalej.
Wypadniesz fantastycznie. Pozamiatasz.
Przecież lubisz Nando’s. Na razie”. Łup.
I już po nim.
W tym momencie ogarnia mnie totalna wściekłość.
„Co? Gdakanie?
Jebać to, nie będę tu gdakać”. Wiecie?
„Jebać gdakanie i jebać te kwiaty.
I tę świeczkę też”.
Cały chodzę.
„Gdakanie w kostiumie kurczaka? Ja?”
Na takie sytuacje
mam w swoim życiu dwie tak zwane naprawiaczki.
Jedna z nich to moja mama, ale ona nie zna się na show-biznesie.
„Mamo, wyobrażasz to sobie?
Chcą, żebym założył kostium kurczaka i pogdakał”.
Mama na to: „O!
Zapłacą ci za to?”.
„Co? Nie o to tu chodzi.
Chcą ubrać mnie w strój kurczaka, żebym gdakał”.
„OK, zapłacą ci i będę miała nową kuchnię”.
Ja pierdolę. Że co?
Show-biznes rozumie za to moja menadżerka, Polly.
Współpracuję z nią od samego początku,
zanim odniosłem sukces.
Trochę wam o niej opowiem.
Polly jest kobietą,
która kiedyś sama przeprowadziła się do Peckham.
Wiecie?
Chyba nie rozumiecie.
Przeniosła się kiedyś do Peckham z własnej woli.
Na ulicy faceci zaczepiali ją:
„Siema, mała”. Ale nie z Polly takie numery.
„Zamknij się, cipko”.
Nie z nią takie numery. Dlatego wiem, że mogę na nią liczyć.
Oto, co się dzieje w takich sytuacjach, kiedy do niej dzwonię:
„Cześć, Polly.
Nie, wszystko dobrze.
Tak, dali mi prezent. Świeczkę.
Taką trochę pękniętą po boku.
Słuchaj, nie chcę marudzić,
ale oni chcą zrobić w programie coś, o czym nie wspominali.
Chcą, żebym założył kostium kurczaka,
potańczył i tak dalej.
Wspominali też o rapie,
a koleś powiedział, że lubię Nando’s i tak dalej”.
„Tak właśnie myślałem. Tak. To jest rasistowskie. Zdecydowanie.
Aha. Dobra.
Dobra, zostawię to tobie. Dobra”.
Mija dziesięć minut. Za pięć minut zaczyna się program.
Wreszcie słyszę pukanie do drzwi,
najbardziej uprzejme pukanie producenta, który wcześniej do mnie wpadł.
„Mo…
Mo?
Czy mógłbym wejść?”
„Mógłbym?”
Oczywiście, Oliverze Twiście. Czym mogę służyć?
„Słucham?”
„A więc nie będzie jednak tego gdakania.
Zupełnie z tego rezygnujemy. Jakoś straciliśmy ochotę”.
Teraz muszę udawać zadziwienie, jakbym to nie ja zdjął ten segment.
„Naprawdę?
O rety.
Nie może być.
O kurde.
Rezygnujecie z całego gdakania?
Kurde.
A tak chciałem zrobić te kurze stópki,
potańczyć skank…
No kurde.
Ale co teraz? Kostium za dziesięć kawałków”.
„Tak, właśnie. Chcą, żebym to ja teraz gdakał.
Założył ten strój kurczaka. Wyobrażasz to sobie?”
„O rety, ale obłęd.
No nic, widzimy się na planie.
Wal się. Trzymka. Nara”.
A tak à propos…
tego gdakania.
Mowy nie ma. Mam nagrodę BAFTA. Nie zamierzam tu gdakać.
A jak. Aha.
Ale coś wam powiem. Znacie ścieżkę mojej kariery.
Nie zawsze był to show-biznes.
Bywałem też spłukany.
Totalnie.
Tak spłukany, że aż się modlisz. Znacie to?
Nie jesteś nawet religijny,
a zaczynasz się modlić, choć nie potrafisz.
„No…
Kto tam jest? Buddo albo ktoś, słuchaj.
Błagam.
Jeżeli mógłbyś, Ojcze,
przejść ciemną doliną
i odnaleźć dla mnie jakiś drogowskaz do pieniędzy…”
Negocjujesz z Panem…
Bez sensu.
„Jeśli dasz mi wskazówkę, jak zarobić,
obiecuję, że już nigdy więcej nie przeklnę”.
Co?
Naprawdę spłukany.
Znalazłem więc pierwszą pracę. W handlu.
Wszyscy powinni tego spróbować.
Jest to rytuał przejścia w życiu.
Wiecie? Każdy powinien spróbować pracy w handlu.
Ta pierwsza praca, wierzcie lub nie, była w Jo Malone.
Pracowałem w Westfield w dniu otwarcia.
W dniu otwarcia w Shepherd’s Bush.
Bo tak to teraz nazywają.
„Chodźmy do Shepherd’s Bush. Tak”.
Ludzie z zachodniego Londynu tak nie mówią.
Ludzie z dzielni mówią: „Co? To jest Bush”.
Przed Westfield nie było tam żadnego shepherd.
Tyle powiem.
Sklep Jo Malone znajdował się w tak zwanym The Village.
Wszystkie burżujskie butiki: Louis Vuitton, Gucci.
Krążyły plotki, że w dniu otwarcia Westfield
będą rozdawać prezenty.
Myślano, że można sobie tam wejść do Louisa Vuittona
i powiedzieć: „Louis, Vuitton, dajcie mi z pięć pasków.
Pięć za darmo”.
Pierwszy dzień w sklepie.
Przeszkolony, broszury przeczytane.
Próbuję poznać markę.
Mama mówi: „Pamiętaj, żeby ubrać się schludnie”.
Miałem czarną koszulę, czarne spodnie i buty.
Myślę: „Wow, jestem gotowy”.
Wychodzę, a kierowniczka mówi: „Nie, weź to”.
I daje mi fartuch.
Fartuch. „Czy to sklep budowlany?
Po co mi cholerny fartuch?”
Młody i naiwny myślę: „Nie.
Ten fartuch musi być taki luźny, szpanerski”.
A kierowniczka: „Nie, mamy standardy”.
I związała go mocniej.
Chodziłem po tym sklepie z talią osy.
Kolesie przechodzą: „Kurna, stary, niezłe bioderka.
Ja pierdzielę.
Kurna, nie powiem, niezły tyłeczek.
Tyłeczek marzenie”.
Jestem w tym sklepie.
Wyobraźcie to sobie.
Kierowniczka mówi: „Twoim zadaniem jest witanie klientów”.
Musiałem zmieniać rejestr. Jak każdy.
W każdej pracy trzeba zmieniać rejestr.
Jak masz na imię, kolego?
- Anton. - A czym się zajmujesz?
- Jestem stolarzem. - Stolarz. Wow.
Świetna fucha. Na bank wciąż zmieniasz rejestr.
Siedzisz z kumplami:
„Się wie, a w weekend może być grubo”.
„Dzień dobry.
Tak, tak.
Tak. Dobrze.
Koń na biegunach? Dobrze.
Tak.
Na piątek? Ten piątek?
W porządku. W takim razie do piątku.
Do widzenia”.
„Za chuja mu tego konia nie zrobię.
Co za pojeb”.
Musiałem zmieniać rejestr.
Kierowniczka kazała mi witać wchodzących klientów. Moje zadanie.
Wyobraźcie sobie ten sklep. Ładnie pachniał.
Opowiem wam trochę o sklepie Jo Malone.
Balsamy do ciała, perfumy, żele pod prysznic.
Mają żel pod prysznic tej wielkości. Takiej.
Za 15 funtów.
Zużywałem kropelkę dziennie.
Nie zrozumcie mnie źle. Ukradłem go, ale zużywałem kropelkę dziennie.
Musiałem tylko witać wchodzących klientów
zmienionym głosem.
„Dzień dobry. Witamy”.
„Dzień dobry pani, witamy”.
Brytyjczycy robią tak, jak na dworze jest zimno. „Witam”.
„Ale mróz, prawda?”
„Dość zimno, tak.
Zapraszam. Zapraszam do nas.
Proszę wchodzić”.
Czasem ludzie zupełnie nie zwracają na ciebie uwagi.
„Dzień dobry, witamy.
Nic? No dobrze. Tak.
Postoję tu i się odwalę, spoko”.
Nagle wchodzi jeden czarny kolo.
Myślę: „Rety, no proszę. Moja szansa na to,
aby zdobyć klienta, który nie zna pewnie marki”.
Wchodzi do sklepu.
„Kurna, ja pitolę, elegancja.
Spoko.
Jak w jakimś, kurna, spa.
Aha”.
„Tester? No to przetestuję”.
„No fajne. Podoba mi się”.
Podchodzę do niego.
„Witam pana. Mogę w czymś pomóc?”
„Brachu, dlaczego gadasz jak Geoffrey z Bajer w Bel-Air?”
„Ten zapach jest z naszej głównej kolekcji.
Limonkowa bazylia i mandarynka.
Są w nim kwaskowa limonka,
starte listki bazylii
i delikatny akcent mandarynki.
Czuje pan to?”
W sklepie widzisz, że ludzie kłamią bez powodu.
„Porządnie jedzie tą mandarynką. Ja pierdzielę.
Podoba mi się, brachu.
Pogadajmy o cenie. Ile za to?
Podoba mi się. Jest spoko. Ile?”
„To akurat jest buteleczka 50-mililitrowa.
Kosztuje jakieś 59 funtów”.
„Pięćdziesiąt dziewięć?
Rozumiem. Aha.
A ta duża za ile?”
„W tej jest 100 mililitrów.
A więc podwójna ilość wody toaletowej”.
„Jakiej toaletowej? Co ty gadasz, brachu?”
„Ta kosztuje 140 funtów”.
„Sto czterdzieści? Rozumiem.
Aha, to trochę szaleństwo.
No dobra.
Czyli 59 funtów za to, 140 za tamto?”
„Tak.
Nie zająknąłem się, więc tak”.
„Aha.
No dobra, ale wysłuchaj mnie.
Ja nie znam ciebie, brachu, a ty, kurwa, nie znasz mnie.
Więc jebać to i posłuchaj.
Zaraz to zajebię, stary.
I co ty, kurwa, na to?”
„Stary, proszę, nie kradnij. Dostałem tę pracę dziś.
To mój pierwszy dzień. Błagam cię.
Słuchaj, dlaczego chcesz to ukraść?
No bo ty wyglądasz jak ja, a ja jak ty,
więc pomyślą, że siedzimy w tym razem”.
„Co? Jeszcze cię tu będą dyskryminować?
Jebać to. Na bank to zabieram.
Nie znam cię, ale to zabieram.
I jeśli ktoś spróbuje mnie powstrzymać, dostanie w gębę”.
„Czyli zamierzasz stąd wyjść
i przywalić każdemu po drodze?”
„Stary, przywalę każdemu. Gdzieś mam to całe Bugzy Malone”.
„Czyli ukradniesz to?
To w takim razie, skoro chcesz z tym stąd wybiec,
posłuchaj mnie.
Dla mnie też weź butelkę”.
Następnego dnia w pracy pachniałem cudnie.
W każdym miejscu pracy mamy
kolegów i znajomych.
Inaczej się z nimi gada.
Z kolegami gadacie tak bardziej osobiście.
Pracowałem z Dwayne’em. Był jak ja.
Mieliśmy swoje tematy. „Co tam?
Dwayne to jest gość, siemka”.
„Siemka, brachu.
Mo Gilligan to jest gość, siemeczka”.
Czasem znajomi chcą się wtrącić.
„Co tam? Nie zapomnijcie o Peterze. Hej.
Ten to jest gość”.
„Zamknij się i skończ z tym.
Albo ci się dostanie w socjalnym. Nie”.
Są więc koledzy i znajomi.
A pośrodku, na szczycie, wiecie, kto jest?
Kierownicy sprzedaży.
Użyję tego słowa. Rzadko go używam, ale wiecie co?
Kierownicy sprzedaży
to pizdy. Tak jest.
Tak mówię. Mam to gdzieś.
Tak mówię.
Mamy tu jakichś kierowników sprzedaży?
Jebana pizda. Przymknij się.
Nie, żartuję.
Nie, nie żartuję. Jebać go.
Wiecie dlaczego?
Bo sami nie wiedzą, czy są przyjacielem, czy wrogiem.
A czasami wymyślają coś, czego nie ma nawet w regulaminie.
Gadamy z Dwayne’em o tym, na co wydamy pensję.
Gadamy, w sklepie pusto. Udajemy, że składamy koszulki.
Nikogo nie ma.
„Co robimy w sobotę? Jasna sprawa,
że chcę wyjść, a w piąteczek pensja”.
Kierowniczka wchodzi, widzi naszą radochę.
„No dobra, czas to zakończyć”.
„Mo, zrobisz coś dla mnie? Pomachasz do klientów z wystawy?”
„Co?”
Dwie minuty później chcą się zaprzyjaźnić. W najgorszym miejscu na świecie.
Wiecie gdzie? W pokoju socjalnym.
Nie chcę tam tego.
Tydzień przed wypłatą. Tydzień pojemnikowy.
Wykorzystuję pojemniki po chińskim żarciu.
Nie mam kasy.
W jednym mam ryż z groszkiem,
w drugim ogon wołowy.
W kolejnym mam nawet sałatkę.
Słuchawki w uszach.
Nic do mnie nie mów. Mam godzinę. Niepłatną.
Nie odzywaj się. Daj mi spokój.
A kto wchodzi i chce się zaprzyjaźnić? Kierowniczka.
„Co to takiego?
Wspaniale pachnie.
Co to takiego? Co tam masz, kolego? Co to?”
„Ja nie mogę, odwal się”.
„No więc…
to jest ryż z groszkiem”.
„O! Dużo o tym słyszałam. Ryż i groszek.
O rety, słyszałam o tym. Ryż i groszek. Wspaniale.
Ale nie wygląda mi na groszek”.
„OK”.
„A to co? Nigdy tego nie widziałam.
Co to ma być?
Co to jest? Co to, kurwa, jest? No?
Gadaj”.
„Nie wytykaj mi jedzenia palcem.
To gulasz z ogona wołowego”.
„Co?
Przepraszam, czego wołowego?”
„Gulasz z ogona wołowego”.
„Ogona wołowego? Chwileczkę.
Ogon wołowy?
W Waitrose tego nie sprzedają.
Ogon wołowy?
Chwileczkę, panie kucharzu.
Chcesz powiedzieć…
Chcesz powiedzieć, że to jest ogon wołu? Tak?
To chcesz mi powiedzieć?”
„Nie, to jebany penis konia. Nie słuchasz mnie?”
Każdy zna międzynarodową zasadę pokoju socjalnego.
Nie przynosić śmierdzącego jedzenia.
Nieważne, kim jesteś. Nie zasmradzaj socjalnego.
To pomieszczenie wspólne. Wszyscy tam jemy.
Ale niektórych to nie obchodzi. Pracowałem z przemiłą kobietą. Nazywała się Jolka.
Ale to osoba, która zarzuca cię swoimi problemami.
„Jolka, co tam słychać?”
„Nie za dobrze”.
„No ja pierdolę… Co się stało? Co jest?”
„Mój mąż odszedł”.
„O nie. Bardzo mi przykro”.
I powiem wam, że jej jedzenie zasmradzało cały pokój socjalny.
Ja staram się być uprzejmy, ale niektórzy nie mają hamulców.
Nie czują atmosfery. Dwayne na przykład wchodzi i mówi, co myśli:
„Siema, macie nożyczki?
Ja pierdolę!
Nie!
Ale cuchnie! Cholernie!
Siedzicie tak i gadacie w tym smrodzie?
Coś strasznego”.
Staram się dać mu jakiś znak: „Dwayne,
u Jolki nie jest za dobrze.
Mąż ją zostawił”.
„No jasne, że zostawił, jak tak zasmradza dom tym żarciem.
Sam bym odszedł”.
Zasmradzanie socjalnego.
Ale wszyscy wiemy, po co chodzimy do pracy. Dla kasy.
Nie dla radochy. Dla kasy.
Nawet ja, kiedy w wieku 18 lat dostałem pierwszą wypłatę… O rety.
Nie wiedziałem, co wpisać do CV. Kłamałem.
Wszyscy kłamią przed pierwszą pracą. Zero doświadczenia.
„Pracowałeś gdzieś?”
„Tak”. „A gdzie?”
„W Woolworths. Tak”.
„Gdzieś jeszcze?”
„W Dixons”.
W każdym nieistniejącym już sklepie.
Pojęcia nie masz… „Ile godzin ma być?”
„Pięćset tysięcy”.
No i czekasz na wypłatę.
Czasem tak ci śpieszno, że sprawdzasz konto o 23.58.
23.58 w czwartek. Sprawdzasz konto online.
„Co? Jeszcze mi nie zapłacili. Co?
Nie, jebać to.
Jutro ukradnę im wszystkie świece.
Tak być nie może”.
Czasem w nocy musisz iść do bankomatu.
Idziesz do bankomatu o pierwszej w nocy.
Wychodzisz na ulicę, srasz po gaciach.
Klucze między palcami, na wszelki wypadek.
Gdyby jakiś ćpun się rzucał.
Co za radość zarabiać własne pieniądze.
Nigdy tego nie zapomnę.
Rety. Iść do bankomatu,
włożyć kartę i zobaczyć pieniądze, które sam zarobiłem…
Jakby to wszystko działo się w zwolnionym tempie.
Wiecie, co jest zabawne… O, dzięki.
Wiecie, co jest zabawne? Niektórzy z was myślą:
„Tak, ważniaku, wiemy. Zapłacili ci.
Szybciej. Przewiń to”.
Trzeba sprawiać sobie przyjemności. Tak się robi.
Pamiętam, jak kupiłem sobie air maxy 95.
Nazywaliśmy je stodziesiątki, bo kosztowały 110 funtów.
Musiałem okłamać mamę.
„Ładne, bardzo ładne”.
Otwieram pudełko przy mamie. „Ładne. Dobre na zimę”. Na zimę?
To Londyn, nie Alaska.
Co jest?
„Bardzo ładne.
Ile kosztowały?”
„30 funtów”.
A i tak pomyślała, że drogie.
„Trzydzieści funtów?
Mogłeś kupić dobre tenisówki”.
Tenisówki?
Nie idę na WF w czwartej klasie. Kto nosi tenisówki?
Na tym etapie życia wszystko jest wstępne.
Nawet twój portfel. Nie masz eleganckiego,
a szajs od Nike. Wyjmujesz ten portfel na rzep w barze:
„Drinka? Ja stawiam”. I ten dźwięk…
Żadnych kart, tylko numer ubezpieczenia,
karta na punkty z supermarketu i do biblioteki.
I cholerny suwak, który się nie rozsuwa.
„Ile? Dwa funty? Już”.
Dobrze jest zarabiać kasę.
Najgorszy okres w życiu był między 15 a 17 rokiem życia.
Zero kasy.
Nie mogłem pracować. Fatalnie.
Szukasz kasy wszędzie. Tylko to cię obchodzi.
Babcia, urodziny. Czekasz tylko na kasę w kartce.
„I jak? OK, bez kasy.
Babciu, obyś skisła. Spieprzaj. Obyś dziś umarła.
Oby dziś zabrała cię kostucha.
Nie ma kasy”.
„Będziesz w testamencie”. „Będę szczęśliwy, jak umrzesz dziś”.
Ale w kartce nie ma kasy.
Szukasz kasy wszędzie.
Mama kiedyś mówi: „Słuchaj,
leć do sklepu. Masz tu pięć funtów. Pięć.
Kup ryż.
Rano idę do pracy, więc weź też jakieś płatki.
Reszta dla ciebie”.
Co? Reszta dla mnie?
Co?
Reszta z banknotu pięciofuntowego?
Moja reszta?
O rety.
Tylko tyle słyszę. Dalej nie pamiętam. „Reszta dla ciebie”.
Idę do sklepu: „Reszta dla ciebie”. Rety. „Dla ciebie”.
Reszta jest dla mnie, reszta jest moja.
Zatrzymam, kurwa, całą. Tak?
Wchodzę do sklepu. W głowie pustka.
„To co ja miałem kupić?
Co to było?
Mam kupić coś dla siebie, bo reszta jest dla mnie.
Dobra, spoko.
Wezmę to. Chyba po to mnie wysłała”.
I zostało mi 2,50 reszty.
I tak: funta z tego zostawiłem sobie na następny dzień,
a w sklepie miałem do wydania półtora.
Wiecie, ile to jest?
Na niektóre rzeczy w sklepie patrzyłem zupełnie obojętnie.
Takie, które lubiłem. „Nie chcę gumy.
Żadnych krążków cebulowych. Wypad, batoniku”.
Idę do zamrażarki,
otwieram drzwi i wiecie, co biorę?
Magnum.
O rety.
Magnum. Mówcie, co chcecie.
Lody Magnum to najbardziej ekskluzywne lody na świecie.
Mają ładne, foliowe, szczelne opakowanie.
Nawet to, jak się tego loda je.
Wracałem okrężną drogą. Pochłonąłem to magnum.
Obróciłem je na bok, schrupałem czekoladę. Bo tak się zaczyna. Bok.
A później, po schrupaniu boku,
odwracasz go tak
i po lewej stronie odłamujesz
te listki czekolady przyklejone do lodów.
Bierzesz je, zjadasz…
I co teraz? Słuchajcie.
Po prawej jest drugi listek czekolady
przyklejony do lodów. Zdejmujesz i jesz. Naciesz się.
Pochłoń aksamitne, wyborne lody.
A kiedy myślisz, że twój lód Magnum się skończył, to nieprawda. A dlaczego?
Bo tuż przy patyczku zostało jeszcze trochę czekolady.
O rety!
Naciesz się nią!
Tak dobre, że zjesz i sam patyk.
Wróciłem jak nowo narodzony.
„Proszę, mamo. Kupiłem to, o co prosiłaś”.
Mama patrzy i się śmieje.
„No dobrze.
No dobra, zabawny jesteś. Tak”.
Patrzę na nią…
„No tak, pewnie kiedyś zostanę komikiem…
Co cię tak rozśmieszyło?”
Zdałem sobie sprawę, że kiedy mama się wkurza, zaczyna się śmiać.
Ale tym razem jest to zabawne,
bo widać, jak narasta w niej gniew.
„No dobrze.
Wysłałam cię do sklepu z pięcioma funtami,
a ty wróciłeś z tym?
No dobrze. Pewnie masz mnie za jakąś…
jebaną kretynkę!
Czyli chcesz mi powiedzieć, że kupiłeś jebane płatki ryżowe?
Tak? A co miałeś kupić?
Ryż i płatki śniadaniowe,
a ty wróciłeś z płatkami ryżowymi.
Pozwól więc, że cię o coś zapytam.
Zadam ci pytanie.
Przyprawiałam wczoraj kurczaka na obiad.
Co miało być do niego?
Spójrz na mnie i powiedz, co miało być do niego”.
„Może miały być
płatki ryżowe?”
„Dobra, powiem szczerze,
że pójdę przez was dziś do więzienia.
Pójdę przez te cholerne bachory do więzienia.
Jestem wściekła. Zawiodłam się na tobie.
A gdzie reszta?”
„Nie wiem gdzie. Nie wiem.
Nie wiem, mamo. Nie wiem, gdzie jest”.
Mama cię wypytuje, a kto w tym momencie chce się wtrącić?
Młodsze rodzeństwo, co nie? Chce się wtrącić.
Chce o coś prosić w momencie, kiedy mamy nie prosi się o nic.
Mamę trzeba prosić o coś wtedy, kiedy gada przez telefon.
A nie jak się wścieka.
Ale młodsze rodzeństwo wtrynia się do rozmowy.
„Cześć, mamo! Mamo! O rety!
Cześć, płatki ryżowe, świnko Peppo! Mogę trochę płatków ryżowych?”
„Lepiej zejdźcie mi z oczu,
zanim sami będziecie jak te cholerne płatki! Już!
Sio mi stąd!
Nie chcę na was patrzeć. Zejść mi z oczu!”
Pocieszasz je:
„Spokojnie. Nie martw się, mama cię kocha. Już dobrze”.
A jedno z nich: „Ale… ja… nic… nie… zrobiłem!”.
„Trzeba było się nie wtrącać. Po co się wtrącasz? Zawsze to samo”.
„Ja… chciałem… tylko… płatków…
ryżowych”.
„Po co się wtrącasz? Zawsze to samo.
Wiesz, że jesteś adoptowany? Wiedziałeś?”
„Nieprawda… Nie jestem”.
Tak jest z młodszym rodzeństwem. „Jesteś. Patrzcie na jego palce. Jejku!
Nie!
My takich nie mamy”. „Mamy!”
Ale musiałem się wyprowadzić.
Zamieszkałem z dziewczyną. To dopiero doświadczenie.
Wspólne mieszkanie to prawdziwy test związku.
Wy, w okresie miesiąca miodowego. Palanty. Co wy wiecie o związkach?
Byliście razem na wczasach? Nie, nie znacie się.
Poznać się można, mieszkając razem.
Na przykład wystrój wnętrz.
Faceci, nie macie szans. Nic nie kupicie.
Kobiety uwielbiają wystrój.
W głębi duszy są projektantkami.
Każda ma wymarzony dom na Pintereście.
Wiecie, czego kobiety chcą tak naprawdę? Powiem wam. Chcą kuchni…
Ale nie byle jakiej. Kuchni z wyspą.
Właśnie tego chcą.
Co nie?
Spójrzcie na nie. „Tak!”
Z marmurowym blatem? O kurde!
Kiedy rano idziesz do pracy,
powie: „Wstałeś, cześć!
Śniadanko!”.
Faceci, wiecie, jakie jest wasze jedno zadanie? Wynoszenie śmieci. Tyle.
Wynoszenie śmieci.
Czasem próbujecie to zwalić na partnerkę.
„Kotku, nie chce mi się. Ty idź”.
„Ja? Mam wynieść śmieci?
Nie! Jeszcze mnie zamordują”.
Zamordują?
Kto to zrobi? Śmieciarz?
I, kobiety, skończcie z jednym.
Wieczorem,
po trzech godzinach rozmów przez telefon,
odkładacie go wreszcie
i wtedy my też musimy odłożyć swój!
Nie!
Jebać to. Nie.
Aha. Wiedziałem, że wstaniesz.
No chodź. Wstawaj! Dajesz.
No chodź. Jebać to!
Niezręcznie. Ostatnia dziewczyna robi…
Ten stoi obok. „Tak sądzisz? No dobra”.
Sorry, jeśli przeze mnie masz kłopoty.
Ty miałeś za to radochę: „A jak! Zawsze tak jest”.
Bo chodzi o komunikację.
Dobra komunikacja to świetny związek.
Teraz wszyscy chcą wychodzić.
Wrócić do normalności po lockdownie.
Iść imprezować do klubów, robić to, co lubimy.
Ale nie ma komunikacji.
Znam takich białych macho, którzy wychodzą, kiedy chcą.
Czasami zazdroszczę.
Mówią: „Stace, wychodzę. Spierdalaj”.
I po nich. W sobotę o dziesiątej rano.
Jedzą śniadanko z kumplami.
O 12 idą do bukmacherów.
Obstawiają. Ale nic wielkiego. Po 50 pensów.
Zakłady po 50 pensów, skumulowane.
Na 20 drużyn, które mają wygrać tego samego dnia.
Jedna zawsze ich zawiedzie.
„Kurwa, Tottenham Hotspur, zawsze Tottenham. Kurwa”.
Potem chłopaki spotykają się w pubie i tam się zaczyna.
Witają się: „Siemka!”.
Biali jako jedyni obrażają kogoś na wejściu.
„Siema. Kurwa, Dino, co tam, gruba pizdeczko?”
Zaczynają go bić po brzuchu. „Hej, grubasie!”
Coś wam powiem.
W czarnej społeczności się nie obrażamy. Mowy nie ma.
W życiu. Na wejściu?
„Siemka, siemka.
Tyrone z egzemą to jest gość, siemanko”.
„Bracie, daj spokój. Po co gadasz o moich suchych kolanach?
Dość tego.
Albo przywalę ci balsamem nawilżającym. Dość”.
Wszyscy są na miejscu.
I wszyscy biali macho zwykle piją to samo.
„Co pijesz? Browca? Zamówmy mu. Niech pije”.
Jeden nie pije. Mały Lee. „Co pijesz, Lee?”
„Nie, ja nie piję. Wziąłem się za siebie.
Chodzę do AA. Pomaga na głowę i zdrowie. Jest ciężko”.
„Ale co pijesz?”
„Sok żurawinowy”. „Sok żurawinowy?
Okres masz? Dajcie mu, kurwa, browca.
Rozmazgajony…
Dać mu browca”.
Wszyscy kumple bawią się jak nigdy.
Relaksują się.
Wielu z nich pracuje fizycznie, na budowie, nawet w stolarce.
Znacie takich.
Bardzo stresująca, wymagająca praca. Relaksują się.
Bo są wiecznie zajęci. Ciągle stoją w korkach
i kłócą się z rowerzystami.
„Zjeżdżaj stąd albo ci nogi połamię, synu”.
Uwielbiam rowerzystów z klasy średniej. Bo nie przeklinają.
„A może ty zamkniesz swoje usta?”
„Zamknij się, nogi ci połamię”. „Nie, bo mam kamerkę!”
Nagrają was na tę kamerkę.
„Zostałeś nagrany!
Zostaw mnie!”
„Masz szczęście, bo rozwaliłbym ci nogi”.
Tylko ja? Na pewno nie.
Widzieliście tych rowerzystów na światłach?
Zarozumiałe palanty podjeżdżające naprzód.
Nie utrzymują równowagi nogą, a balansują na rowerze. Wiecie?
Samym kołem.
Czekają na zielone światło. Jebać ich.
Jest około godziny 18. A koleś jest na mieście od dziesiątej.
Zaczyna trochę opadać z sił.
Myśli, czy nie powinien już wracać.
„Stary, chyba już się zwinę. Padam z nóg.
Muszę zwolnić. Muszę zdecydowanie zwolnić w życiu.
Spędzić trochę czasu z synkiem, Archiem. Tak.
Ma dopiero sześć lat, ale na bank będzie grał dla Chelsea.
Absolutne szaleństwo.
Zwinę się i posiedzę trochę z małżonką.
Chyba tak zrobię. Tak. Chyba już dość”.
Wystarczy zachęta.
„Słucham? Poproszę piwo. Tak”.
Kolesie zaczynają zagadywać do wszystkich w klubie.
Oczy szeroko otwarte.
Ja i trzech czarnych facetów z boku.
„Co jest? Ja nie znam ciebie, ty nie znasz mnie. Zwykły facet.
Nie wiem, co się tu dzieje.
Nie znasz mnie, dobranoc. Nie znam ciebie.
Kocham cię. Trzymaj się”.
I cię całują!
Całują cię bez powodu.
Białym kumplom macho mówię:
„Wy to zawsze jak wychodzicie, macie szaloną noc.
A jaka jest najlepsza?”. „Zaraz ci powiem.
Powiedzieć ci? Noc z bójką”.
„Co? Bijatyką?”
Ten na to: „Aha, uwielbiam je”.
Dlatego lubię białych.
Przy takiej bójce nie ma gadania.
„Co? Przyłożyć ci?”
Bum! Z głowy.
Uderzenie z głowy i po bójce.
Tracy na to: „Kurwa, daj spokój! Wiecznie te bójki!
Daj spokój! Pierdol się, Dave!”.
„Zamknij się, wsiadaj do taksówki”.
I koniec bójki.
Ale w poniedziałek rano na budowie to wszystko wyolbrzymią.
Biali macho opowiedzą najlepsze historie o bójkach.
„Podchodzi do mnie taki Anthony Joshua. Pizda ma ponad dwa metry.
Podchodzi.
Zamachnął się, a ja odstawiam Matriksa.
»Ty pindo«. I daję.
Bum! Z głowy. Słowo daję.
Z głowy. Przysięgam na grób babci.
Odpadł mu nos. Na serio odpadł mu nos.
Mały Lee go kopał.
Odpadł mu nos.
Na grób babci. Przecież bym nie kłamał”.
W czarnej społeczności
nie lubimy w ogóle bójek. Zawsze jest tak samo.
Gość zadaje pytania wszystkim poza tym, kogo chce pobić.
„Co? Czy on zwariował?
Pogadajcie z nim, bo się wkurzam!
Co to za jeden? Niech powie.
Wie, kim jestem?”
Nawet Chantal się wtrąca, bo zna obie strony.
„Czemu wy zawsze, kurwa, musicie się bić?
Nie może być jednego wieczoru bez bijatyki?
Do niczego jesteście, nie może tak być”.
Chantal się wtrąca.
Wstawi się za swoim.
Widzieliście ją po bójce.
W jednym bucie.
„Gdzie mój telefon?
Szukam telefonu. Nie mogę go znaleźć”.
Wystaje jej cycek.
„Szukam telefonu. Nie ma go.
No co? Na co się gapisz? Co?
No co?”
I raptem z jamajskim akcentem:
„Co się gapisz? Mogę być niegrzeczna.
No co?”.
A faceci na to:
„No ja się patrzę na cycuszka, nie będę ściemniać. A ty?”.
„Ja też, aha”.
I zawsze jakiś napalony doda: „Bez ściemy, zaraz go będę ssał”.
Ja sam nie lubię bójek. Nigdy nie lubiłem.
Nie biję się. Mówię, że jestem obrońcą.
Zawszę znajdę sposób, żeby się obronić podczas bójki.
Mam na przykład drobne nadgarstki.
Stanowią zagrożenie. Drobne nadgarstki. Ktoś chwyci nadgarstek i po mnie.
Więc wiecie, co robię?
Zawsze nakładam balsam.
Więc jeśli ktoś mnie złapie, ja zrobię:
„Spieprzaj, stary.
Łapy precz od tych gładkich nadgarstków. Spieprzaj.
Jak śmiesz?”.
Ale nawet dawniej nie lubiłem bójek. Nie.
Kiedyś konflikty rozwiązywaliśmy bitwami rapowymi.
Klub młodzieżowy i bitwa rapowa.
Tak uczyli nas mentorzy: „Jebać bójki. Wyżyj się na mikrofonie”.
I tak robiliśmy. Wyklinaliśmy swoje matki w klubie.
Zabiorę was teraz do tego klubu młodzieżowego.
Salę podzielę na pół.
Wy jesteście lewą stroną.
Dam wam słowo na bitwę. Wasze słowo to: „OK”.
Spróbujmy. Już.
Raz, dwa, trzy.
OK.
OK, nieźle.
Ale masz głęboki głos. Rety.
„OK!”
No dobra. Teraz prawa strona. Wy jesteście prawą.
Wszyscy po prawej
dostaną słowo
„chujek”. Może być?
Dobra. Wspaniale. Ale gadają.
„Chyba może być. Nie musimy ćwiczyć. Znam to na pamięć”.
No dobra.
DJ, puść kawałek.
Dobra.
No dobra.
Kiedy wskażę na was, dajecie. Najpierw lewa.
OK Pogadajmy z lewą
- Wszyscy mówią - OK!
Pogadajmy z lewą
- Wszyscy mówią - OK!
Pogadajmy z prawą
- Na lewą mówimy - Chujek!
Pogadajmy z prawą Na lewą mówimy
Chujek!
Prawa strona całe życie czekała,
żeby powiedzieć „chujek”.
A wy, dranie, pośrodku. „Aha, ja jestem chyba po tej stronie”.
A lewa strona cała wściekła.
„Możemy dostać inne słowo?”
No dobra. Wam po lewej dam teraz lepsze słowo.
Wasze nowe słowo to
„kutafony”. Może być?
- Tak! - Tak?
Ale wyraźnie.
Jeśli chcecie, możecie nawet gestykulować.
Dobra, prawa strona, jak tam?
Myślą: „Jak na razie 1:0 dla nas”.
Prawa strona dostała awans.
Waszym słowem będzie teraz
„cipka”.
O rety.
No dobra, DJ, puść kawałek.
Pogadajmy z lewą Na prawą mówimy
Kutafony!
Pogadajmy z lewą Na prawą mówimy
Kutafony!
Pogadajmy z prawą Nazywamy ich
Cipka!
No nie.
Widzieliście ich usta? Wszyscy z prawej robili tak…
Niektórzy prawie pękli.
61-letnia Barbara woła: „Cipka!
Dowalić im. Nawet nie mówią swojego na czas!”.
Lewa strona! Dobra.
No dobrze. To teraz… Będę sprawiedliwy.
Czy jest jakieś słowo, które wszyscy chcielibyście dostać?
Jest takie słowo?
„Obsraniec”?
No dobra, obudziliście się.
Dzięki za przybycie. Nareszcie.
A te szumowiny pośrodku: „Aha, ja chyba po tej stronie”.
Czyli wy macie obsrańca.
- Tak! - No dobrze. Fajnie.
Jak tam po prawej? Wszystko świetnie.
To już trzeci poziom.
Powiem, jakie macie słowo.
Sięgnę do sejfu.
Proszę bardzo. Teraz idziemy w klasykę. O rety.
Wiecie, co macie po prawej? O rety.
Ale wam się trafiło. Wiecie, co macie?
„Sram na twoją matkę”.
O rety.
Cierpliwość popłaca.
Właśnie tak.
Rety, rety.
„Obsraniec” kontra „sram na twoją matkę”.
O rety.
DJ, po raz ostatni puść kawałek.
Dobra.
Pogadajmy z lewą Na prawą mówimy
Obsraniec!
Pogadajmy z lewą Na prawą mówimy
Obsraniec!
Pogadajmy z prawą Odpowiemy
Sram na twoją matkę!
Koleś stoi, jakby to on wszystko zaczął: „Tak!”.
Nawet nie wiem, jak do tego doszliśmy. Chodzi o to,
faceci, że jak chcecie wyjść, wyjdźcie.
Skończcie z tą nagłą czwartkową utratą pamięci.
Siedzisz z dziewczyną i mówisz:
„Byłbym zapomniał. Wiesz co, kotku?
Właśnie sobie przypomniałem,
że w sobotę wychodzę. Aha.
Tak”.
W tym momencie twoja dziewczyna jest wściekła.
„O, miło. To fajnie. Aha.
Fantastycznie. Nic nie wspominałeś”.
A potem jeszcze udajemy, że nie chcemy iść.
„Powiem ci, że nawet nie wiem, czy mi się chce.
W sumie to nie wiem”.
Ale dziewczyna wystawi cię na próbę.
„Nawet nie wiem, czy mi się chce”.
„To może zostań ze mną?
Chińskie żarcie i Seks w wielkim mieście”.
„No w sumie to chyba będę musiał pójść, kotku”.
Nadchodzi sobota. Czujesz się fantastycznie.
Co nie? Bierzesz prysznic,
w zlewie gra muzyka. Dla lepszych wibracji.
Patrzysz w lustro, czujesz się świetnie:
„To jest gość”.
A lustro na to: „To ty jesteś gość”.
Dziewczyna wściekła. Na kanapie, z kropkami kremu na twarzy.
„To jest gość”.
Totalnie wściekła.
Już wychodzisz.
„No siema. Już jesteś?
To ja przyniosę lemoniadę do drinków. Aha”.
I słyszysz: „Nie, nie bierz.
Jest moja. Miałam ją dziś sobie sama wypić”.
„Kotku, od czterech tygodni stoi w lodówce”.
„I właśnie wypiję ją sama, bo ciebie tu nie będzie”.
Kiedy dziewczyna ma taki nastrój,
po prostu idźcie. Bawcie się dobrze. A wy co?
Pytacie, co się dzieje. Prawda? Chcecie wybadać.
„Kotku, co się stało?
Jesteś w jakimś kiepskim humorze.
Co się dzieje? Serio. Właśnie wychodzę. Co jest?”
„Nie, nic.
Świetnie się bawię sama, nic mi nie jest”.
„Widzę, że jest, więc pytam, co się dzieje”.
„Przepraszam, ale czemu krzyczysz?
Dlaczego krzyczysz?”
A ty sam nie wiesz, czy krzyczałeś. „Co? Krzyczałem? Nie krzyczałem.
Co ty gadasz?”
„Widzę, że jesteś w złym humorze.
Wychodzę z kumplami, a ty jesteś jakaś wkurzona”.
„Ty wychodzisz, a ja jestem w złym humorze?
Nie odwracaj kota ogonem. Dlaczego…
Odwracasz kota ogonem. Właśnie tak”.
Wybaczcie, kobiety, ale skąd wy to bierzecie?
Odwracanie kota ogonem. Nie czaimy tego.
„Jakiego kota? Jakim ogonem?
Czyli że kot stoi teraz ogonem do przodu?
Nie czaję. A co to w ogóle za kot?
Po co miałbym go odwracać? Nie wiem”.
A potem, kobiety, mówicie coś, co uwielbiacie mówić.
Zdanie, które od wieków doprowadza mężczyzn do zguby.
Wiecie jakie.
„Wiesz co? Rób, co chcesz.
Co tam sobie chcesz.
Mam to gdzieś. Rób, co chcesz”.
Nie róbcie, co chcecie. To podstęp.
Nie róbcie tego.
Wyjdźcie z kumplami.
Wiecie, jak wtedy jest.
Inna atmosfera, zwłaszcza w klubie.
Dziesięciu facetów przy stole. I luzik.
Wszyscy są na luzie.
W klubie słychać muzę.
Kumple robią sobie zdjęcia.
„Chodź, fotka”.
Robią sobie zdjęcia i chcą wyglądać na twardzieli.
Tim pracuje z dziećmi. Jest nauczycielem.
Ale z kumplami robi sobie zdjęcia twardziela.
Znacie jego zdjęcia z Instagrama.
I podpis: „To wszystko przez ból pieniędzy”.
Że co?
Tylko jeden kumpel dobrze się bawi.
Zawsze jest ktoś spięty, co nie?
Spięty, zmartwiony.
„Stary, znasz tego tu? Przywalę mu dla ciebie”.
„Co? Po co masz mu przywalić?
To jebany kelner. Pogięło cię?”
Tylko jeden tańczy.
Ale jakiś nowy taniec z TikToka. Znacie je, nie?
Za dobrze się bawi. Tak być nie może.
„Stary, nie”.
I co potem?
Kumple umieszczają relacje na Insta.
Kobiety, wiecie, jak jest. Oglądacie te relacje, co nie?
Wszystkich kumpli. „No dobra, relacja!
Hej!
Najlepszy wieczór w życiu!”
I podczas tego najlepszego wieczoru
dziewczyna wysyła ci SMS-owy esej.
Podczas tańca.
Tak długi, że musisz wcisnąć „Pokaż więcej”.
Wszystkie wiedźmy klaszczą: „Tak właśnie robimy.
Pieprzymy im wieczór”.
No bo wtedy jesteśmy wściekli. Totalnie.
Siedzimy i rozmyślamy o życiu: „Nie, stary, dłużej tak nie mogę.
Ja? Jak można mi to robić?
Mnie.
Wiesz, jak wymiatam w FIFA? A tu coś takiego?
O nie”.
Kupiłeś sobie właśnie 20 kurczaków z McDonalda.
„Nie mam już ochoty, wściekły jestem”.
I co dzieje się dalej?
Wkładacie klucze do zamka i nagle
wy, kobiety, stajecie się hollywoodzkimi aktorkami.
Klucz do zamka – nie śpicie,
ale kiedy go słyszycie…
„Kotku.
Kotku.
Kotku, śpisz?”
„Uhm, spałam.
Która godzina? Trzecia w nocy?
Ale było fajnie, co?”
„Tak, fajnie. Ale chciałem chwilkę pogadać.
Wiem, że jest późno, ale chciałem coś powiedzieć”.
„No jest trochę późno,
ale dobra. Mów, co masz mówić. Co tam?
No?”
„No więc… oczywiście…
kupiłem sobie coś na ząb po imprezie
i zastanawiałem się, jak się czuję”.
„Przepraszam, co?”
„Mówię, że zastanawiałem się…”
„Nie, wcześniej”.
„Zanim wróciłem, kupiłem coś do jedzenia i…”
„OK, to mów dalej”.
„No więc uważam, że w związku
jeśli ja chcę wyjść, powinienem wychodzić, kiedy chcę,
bo powinienem być wolny i robić, co chcę”.
„Dobra, pozwól, że ci przerwę.
Sorry. Przerwę ci na chwilę.
Słuchaj, mnie to w sumie nie obchodzi.
Idziesz sobie imprezować z kumplami? I co z tego? Spoko.
Przeszkadzają mi za to te utraty pamięci:
»O, wiesz co? Nie wiedziałem, że wychodzę«.
Jesteś dorosłym mężczyzną i w czwartek nie wiesz, że wychodzisz w sobotę?
Czy ja jestem kretynką? Nie jestem. Rozumiesz?
Chcesz wyjść, wychodź. Mam to gdzieś.
Bo nie wiem…
Po prostu… Wisi mi to. Wiesz?
Bo musimy umieć rozmawiać jako para,
potrafić się dogadać, a nie potrafimy.
Ja nie chcę konfliktów i…
No i… Kupiłeś sos słodko-kwaśny?
Dobra”.
I w dwie sekundy potrafią ci przysłodzić.
„No nie powiem. Nie powiem.
Dobrze dziś wyglądałeś. Nie powiem.
Nie lubię, jak taki wychodzisz,
bo wiesz, co wtedy robisz.
Źle mówię? Sam wiesz. Co robisz?”
„Słonko, ja nic nie robię. Słonko moje.
Ale z niej głuptasek”.
„No dobra, daj buziaka. Kocham cię.
No dobra. Dobranoc. Kocham cię. Dobranoc”.
Idziesz spać z inną energią.
„No i jej, kurwa, powiedziałem”.
„No dobra”.
„Ej, kotku.
Śpisz?”
„Tak, śpię”.
Ten pijany seks po kurczakach…
Czas pochwalić kobiety.
Wy wychodzicie, kiedy chcecie. Nikogo nie pytacie.
„Słuchaj, kotku, jadę na Ibizę, wracam za tydzień”. I już.
Już was nie ma.
Nikogo nie prosicie o pozwolenie.
Nie ma was.
A wasze imprezowanie zupełnie się zmieniło.
Nie wychodzicie już wieczorem.
Teraz furorę robią brunche.
O rety.
Kobiety, uwielbiacie brunche!
Była pani na brunchu? Tak? A pani?
Patrzcie tylko: „Czy byłam? Jutro idę”.
Uwielbiacie brunche.
Czy faceci wiedzą, co się tam dzieje?
Wiecie, jak jest? Na taki brunch idzie z 15 dziewczyn.
Piętnaście. Wszystko planują.
Nawet wśród dziewczyn wiecie, jak jest. Grupka piętnastu,
ale tak naprawdę przyjaźnisz się z dwiema czy trzema.
Inne to znajome znajomych,
ale przydają się, żeby dostać dobry stolik.
Do niektórych masz nawet od czterech lat pretensje.
Jedna nie pamięta, że zapłaciłaś jej wtedy za taksówkę.
Stąd twoja pasywna agresja:
„Co tam, Sarah?
Żadnych problemów z dojazdem?”.
„Suka jebana. Nie lubię jej. Nawet jej nie lubię”.
„To cztery funty”. „Chodzi o sam fakt”.
Faceci nie wiedzą, że na tych brunchach
paniom chodzi o zdjęcia. Kobiety, wariujecie z nimi.
Macie swoje dziwaczne pozy.
Co to ma być, że stoicie tu, a nogę macie tu?
Czy to rzut wolny, Cristiano Ronaldo? Co jest?
Ale dziewczyny mają totalnego fioła na punkcie tych fotek.
„Kotku, zrób zdjęcie”. Szał.
Jak przytrzymacie przycisk robienia zdjęć w iPhonie,
aparat robi jakieś 10 000 zdjęć naraz.
„Przesuń się. Do światła”. I wtedy ona…
A chodzi o jedną fotkę.
Siedzicie w taksówce. 10 000 zdjęć.
Znajdujesz fotkę, kadrujesz, filtr „energiczne ciepło” i wrzucasz.
Spotykasz się ze wszystkimi.
Wszystkie w grupce.
„Nie wchodź beze mnie. Zaczekaj”. Spotykacie się.
„Cześć, kochana. Co słychać?”
„Cześć, skarbie. Buziak”. „Cześć, co tam?”
„Sarah. Suka”.
„Hejka, co tam? Co słychać? Hejka”.
„Hejka!”
Uwielbiają hejkę.
My nie możemy tego mówić. Nam nie wolno.
Nie mamy do tego odpowiedniego głosu.
Wyobrażacie sobie siebie?
„Siema, Gary. Hejka!”
Są już wszystkie dziewczyny, 15 przy stole.
Piją i fotki się zmieniają.
„No chodźcie, teraz Boomerang. Boomerang!”
Ale dlaczego same pokazujecie, jak to będzie wyglądać na Instagramie?
„Zróbmy coś na Boomerang. Raz, dwa, trzy”.
Niektóre nie są w ogóle gotowe. Są gdzieś z tyłu zdjęć.
„Brzydko wyszłam, nie wrzucaj”. „Nie, wrzucam. Wrzucone. Na Insta”.
Pijecie i pijecie, żeby się nakręcić.
No i się upiłyście.
I wiecie, co się dzieje?
Kiedy się upijecie, stajecie się strasznie wkurzające.
Wiecie o tym?
Chyba nie.
Strasznie wkurzające.
I co chcecie zrobić takie pijane i wkurzające,
nakręcające się? Chcecie nakręcać się dalej?
Nie. Wy chcecie sprawdzić, co u nas.
Co nie? Po południu daj mi spokój.
Gram w Call of Duty. Zostaw mnie w spokoju.
Gram w Call of Duty po południu. Daj mi spokój.
Bo za darmo mogę wam powiedzieć,
że jak my wychodzimy, nie chcemy sprawdzać, co u was.
Nie. Faceci, wiecie, jak to jest. „Zadzwonię do niej”.
„Stary, nie”.
„Co?”. „Zepsuje wieczór i każe ci wracać”.
„Dobra, nie dzwonię”.
Gram w Call of Duty ze znajomymi po południu, online,
z ludźmi z całego świata,
a ty dzwonisz do mnie z brunchu
pijana i wkurzająca?
„Halo, halo?
Hej!
Czy to moja stara pizdeczka?
Halo?”
„Kotku… Gram w Call of Duty.
Co się stało?”
„Ojejku, grasz w Call of Duty.
Jestem żołnierzykiem.
Dobra.
Żołnierzyk!
I co tam? Co tam się dzieje w tej grze?
Co się dzieje? Co tam słychać?”
„Kotku, nie mogę gadać, bo zaraz wchodzimy do gułagu,
więc nie mogę gadać”.
„No to ja ci mówię: pieprzyć pieprzony gułag, OK?
Posłuchaj mnie.
Jestem na brunchu.
Aha.
Nie, po prosecco mam wzdęcia. Przecież wiesz, Chanice.
Posłuchaj,
jestem tu
i nie ukrywam, że jestem troszkę pijana, wiesz?
I wiesz co?
No jacha!
»To Dom Perrier…«
Powiem ci coś. Jestem trochę pijana i wiesz co?
Jestem napalona, wiesz?
I co ty na to, panie Call of Duty?
To jak będzie? Wymęczysz mnie trochę? Co?
Cicho! Co?”
„Mogę oddzwonić?
Gra się zaczyna i zaraz wchodzę do gułagu”.
„Czyli grasz w Call of Duty?
Dobrze, pizdeczko. OK.
Zaraz, poczekaj. To cipka. Koniec.
Cholerny kretyn.
Co za kretyn”.
No i jesteście pijane.
Ale się spiłyście.
I za chwilę będziecie już w pełni nakręcone.
Jest taka piosenka, która sprawia, że zupełnie tracicie rozum
i zahamowania.
„No nie wierzę!
Rety, to moja piosenka.
Tylko zdejmę obcasy. Boże.
O mój Boże!
Nie, nie zachęcajcie mnie.
Albo zachęcajcie.
Nie, nie mogę.
Nie mogę, strasznie się upiłam.
Rety, nie nagrywajcie mnie. Tylko tak potajemnie, OK?
O rety, nie mogę.
Rety, jednak to zrobię”.
„Tak!”
Wszystkie klepią ją po tyłku.
„Moja laska!
To moja laska!
Właź na stół!”. „Tak!”
Wychodzi właściciel: „O nie!
Proszę zejść ze stołu. Proszę, kurwa, zejść
albo stracimy licencję. Proszę zejść!”.
„Jak to zejść? Wie pan, ile kasy tu wydałam?
A teraz mam zejść ze stołu?
Wiesz co? Sram na twoją matkę, cipko!”
Ja mówię „sram na”, a wy „twoją matkę”!
- Sram na… - Twoją matkę!
Mówię „sram na”, a wy „twoją matkę”!
- Sram na… - Twoją matkę!
Londyn, wielkie dzięki!
Dziękuję bardzo.
Bardzo wam dziękuję. Dzięki.
To jeden z moich ulubionych występów, więc wielkie dzięki. Dziękuję.
Napisy: Katarzyna Puścian