Downloaded from YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(โม กิลลิแกน)
‎ชีวิตโม... มันมากกว่านั้น
‎ทุกท่านครับ ขอเสียงต้อนรับ
‎โม กิลลิแกน!
‎พอผมพูดว่า "โม" คุณพูดว่า "กิลลิแกน"
‎- โม ‎- กิลลิแกน
‎พอผมพูดว่า "โม" คุณพูดว่า "กิลลิแกน"
‎- โม ‎- กิลลิแกน
‎เงียบก่อนครับ เงียบก่อน เชิญนั่งครับ
‎ครับ เมื่อกี้สุดยอดเลย ‎ผมรู้สึกเหมือนเป็นแร็ปเปอร์
‎แม่เจ้า เจ๋งมาก
‎รู้สึกดีมากครับที่ได้มาเดี่ยวไมค์ที่นี่
‎ผมพูดเสมอว่าการเดี่ยวไมค์คือรักแรกของผม
‎เดี๋ยวนี้ผมออกรายการทีวีด้วย ‎และผมรักการออกรายการทีวี ผมนึกภาพไม่ออก…
‎ผมรู้สึกว่าคนส่วนใหญ่ ‎ได้ติดตามการเดินทางของผม
‎โดยเฉพาะจากวิดีโอคลิป
‎"จูลี่ ขอสองกระป๋อง"
‎ดูพวกคุณบางคนสิ ‎"ใช่ ฉันมาเพื่อสิ่งนี้ ทำแบบนี้ต่อไป"
‎"ทำต่อไป"
‎รู้ไหมว่าวิดีโอพวกนั้นมันบ้าตรงไหน ‎ผมทำวิดีโอพวกนั้นเมื่อสามสี่ปีก่อน
‎แต่ผมพร้อมปล่อยมุกเสมอ
‎สองสามอาทิตย์ก่อนผมปวดท้องมาก
‎ผมปวดเกร็งไปหมด
‎นึกออกไหมเวลาที่นั่งส้วม ‎แล้วมันพรั่งพรูออกมาเลย
‎ทุกอย่างทำให้คุณรำคาญเวลานั่งส้วม
‎"เอาถุงเท้าบ้านี่ออกไปซะ!"
‎ปวดเกร็ง ผมต้องไปโรงพยาบาล รู้สึกไม่สบาย
‎ผู้ชายคนหนึ่งพูดว่า "โย่ สองกระป๋อง " ‎ในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง ผมแบบว่า
‎"จูลี่ เข็นรถตรวจเลือดมาที"
‎ผมพร้อมตลอด
‎บางครั้งก็มีคนมาท่องอะไรบางอย่าง ‎ที่ผมลืมไปแล้วให้ผมฟัง
‎ผมอยู่ที่ร้านขายของสัตว์เลี้ยง ‎ไปซื้อของให้หมาผม
‎เด็กคนนึงมองผม แล้วผมก็มองเขา ผมบอก
‎"มองห่าอะไรวะพวก"
‎แล้วอยู่ๆ เด็กก็พูดว่า
‎"เป๊ปป้าพิก เป๊ปป้าพิกตัวดำ"
‎ผมแบบ "ไอ้เด็กสี่ขวบ ‎จอมเหยียดผิวนี่มันใครกันวะ"
‎"เดี๋ยวปั๊ดตื้บให้ ไอ้บักจ่อย"
‎แล้วผมก็ "บ้าเอ๊ย โอเค เน็ตฟลิกซ์ ‎ฉันผิดเอง ลุกขึ้นนะบักจ่อย"
‎"ลุกขึ้นนะ หยุดร้องไห้ซะ"
‎แม้แต่ในทีวี เดี๋ยวนี้ผมก็ทำอะไรแบบนั้น ‎ผมทำธุรกิจบันเทิงทางทีวี
‎พวกเขาเรียกกันแบบนั้น ธุรกิจบันเทิง
‎ไม่มีธุรกิจอะไรเหมือนธุรกิจบันเทิงอีกแล้ว
‎และบอกตรงๆ ผมยังใหม่กับงานนี้
‎บางครั้งผมก็เสียความเป็นตัวเอง
‎บางครั้งก็ผมเสียความเป็นตัวเองไป
‎เมื่อวันก่อนผมออกรายการอาหารเช้า
‎นึกภาพออกไหม ผมกับรายการอาหารเช้า
‎พวกเขาบอกว่า "โม เราจะตัดเข้าโฆษณา"
‎มีคนบอกผ่านหูฟัง "ตัดเข้าโฆษณา"
‎ผมพูดเลย ‎"เจอกันหลังพักโฆษณาครับ" ผมกำลังจะ
‎ทำมือเป็นรูปปืน
‎ในรายการอาหารเช้า ‎นี่เป็นการทำมือที่เหมือนปืนที่สุดแล้ว
‎มีกระบอกปืนยื่นออกมาด้วย
‎นึกออกไหม
‎ผมคิดเลย "ไม่รอดแน่ ผมจบเห่แน่"
‎คุณคงนึกพาดหัวข่าวออกแล้วใช่ไหมล่ะ ‎ที่ผมมองทีวีแบบนั้นน่ะ
‎พาดหัวข่าวว่า "โม กิลลิแกน ‎เพื่อนของราฮีม สเตอร์ลิงและสตอร์มซีย์
‎ยิงคนอังกฤษ"
‎และมีรูปซากาด้วยอย่างไม่มีเหตุผล ‎เขาไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ
‎ซากาไม่ได้ทำอะไรเลย
‎พยานให้การว่า
‎"ผมกินซีเรียลอยู่และเขาแม่งยิงผม"
‎"เขายิงผม ทั้งที่ใส่เฝือกอ่อนพยุงคออยู่ ‎เขายังยิงผม"
‎แต่ผมชอบออกรายการทีวีนะ
‎มีคนขับรถมารับ
‎"สวัสดีครับ" เปิดประตูให้ผมด้วย
‎มันบ้ามาก และผมใส่เสื้อฮู้ด ‎กับกางเกงวอร์มไปที่นั่น
‎แล้วคุณก็ไปที่นั่น
‎มีชื่อคุณอยู่ที่ประตู นั่นคือประตูของคุณที่มีชื่อคุณอยู่
‎คุณเดินเข้าไป บางทีก็ได้ของขวัญด้วย
‎ดูของของผมแล้วพูดว่า "โห สุดยอดเลย"
‎"อย่างกับคริสต์มาสแน่ะ" ใช่ ทุกครั้งเลย
‎เป็นเรื่องจริงครับ คุณได้รับของขวัญ
‎คุณเดินเข้าไป จะมีดอกไม้อยู่
‎ผมแอบคิดว่า ‎"ไม่มีใครตาย ช่างหัวดอกไม้พวกนี้สิ"
‎แต่คุณอาจได้ของขวัญดีๆ ‎รายการคุณภาพดี คุณก็ได้รับของขวัญคุณภาพดี
‎อาจได้เทียนเล่มเล็กๆ เลยด้วย แจ่มเลย
‎ไม่ใช่เทียนทั่วไปนะ ‎เป็นของโจ มาโลน เจ๋งไหม
‎เจ๋งไหมล่ะ
‎เจ๋งไหมล่ะ กลิ่นโพมิกราเนทนัวร์ ‎คุณรู้ว่าคุณเป็นใคร เจ๋งไหมล่ะ
‎แต่ก่อนที่คุณจะไปออกทีวีรายการไหน
‎พวกเขาจะคุยเพื่อหาข้อมูลก่อน
‎พวกเขาจะโทรหาคุณในสัปดาห์นั้น ‎และเก็บข้อมูลจากคุณ
‎เกี่ยวกับสิ่งจะเกิดขึ้นในรายการ ‎คุณทำอะไรมาบ้าง
‎แต่เห็นได้ชัดว่าในวงการทีวี ‎ทุกอย่างเปลี่ยนได้ในนาทีสุดท้าย
‎โปรดิวเซอร์ก็เลยจะวิ่งเข้ามาในห้องแต่งตัวผม
‎ไม่เคาะประตู วิ่งเข้ามาเลย
‎"หวัดดี เป็นไงบ้างโม"
‎"ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้คุณเลย"
‎"'จูดิธ เอาเบียร์มา' ชอบอะไรพวกนั้นมาก"
‎"คืองี้นะ เราเพิ่งเปลี่ยนแปลงรายการ ‎ในนาทีสุดท้าย"
‎"คุณจะต้องชอบมันแน่ๆ"
‎"สิ่งที่เราทำไปคือ เราเช่าชุดมา"
‎"ราคาประมาณหมื่นนึง แต่ฟังนี่ก่อน"
‎"มันไม่ใช่ชุดธรรมดา"
‎"มันคือชุดไก่"
‎"เราเลยคิดว่าเราจะให้คุณ
‎ใส่ชุดไก่นั่น"
‎"แล้วเราก็คิดกันว่าคุณมาจากชุมชนคนดำ
‎เล่นเพลงแนวไกรม์"
‎"และเรามีเพลงนี้
‎ที่มีชื่อว่าคลักคลัก เราเลยคิดว่าเราจะรีมิกซ์มัน"
‎"'ผมไม่ใช่ไก่กะต๊ากๆ ‎นั่นไม่ใช่ผม' อะไรแบบนั้น"
‎"คุณต้องทำได้ดีแน่ ต้องแจ่มแน่นอน"
‎"ผมรู้ว่าคุณชอบกินร้านนันโด ‎เดี๋ยวเจอกันนะ" แว้บ
‎เขาไปแล้ว
‎ณ จุดนี้เอง ทุกท่านครับ ผมของขึ้นสุดๆ เลย
‎ผมแบบ "อะไรนะ เพลงคลักคลักเนี่ยนะ"
‎"ไม่เอาโว้ย ฉันไม่เต้นเพลงคลักคลักหรอก"
‎"ช่างหัวไอ้คลักคลักนั่น ‎และช่างหัวดอกไม้พวกนี้ด้วย"
‎"ช่างเทียนแม่งด้วย"
‎ผมโกรธจัด
‎"ใส่ชุดไก่เต้นเพลงคลักคลักเนี่ยนะ ผมเนี่ยนะ"
‎เวลาที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
‎มีคนสองคนในชีวิตผม ‎ที่ผมชอบเรียกว่านักแก้ปัญหา
‎คนนึงคือแม่ผม แต่แม่ไม่เข้าใจธุรกิจบันเทิงหรอก
‎ผมบอก "แม่ เชื่อไหม
‎พวกเขาอยากให้ผมใส่ชุดไก่ ‎และเต้นเพลงคลักคลัก"
‎แม่ผมแบบ "โอ้
‎แกจะได้ค่าจ้างไหม"
‎ผมแบบ "อะไรนะ นั่นไม่ใช่ประเด็นนะแม่
‎พวกเขาอยากให้ผมใส่ชุดไก่ ‎แล้วเต้นเพลงคลักคลัก"
‎"ก็ดีนี่ เพราะถ้าแกได้ค่าจ้าง ‎แม่ก็จะได้ห้องครัวใหม่"
‎อะไรวะเนี่ย โทษนะ ใครเนี่ย
‎อีกคนซึ่งเป็นคนเดียวที่เข้าใจ ‎ธุรกิจบันเทิงคือผู้จัดการของผม พอลลี่
‎ผมอยู่กับพอลลี่มาตั้งแต่แรก
‎ก่อนจะประสบความสำเร็จ
‎ผมจะเล่าประวัติพอลลี่ให้ฟัง
‎พอลลี่เป็นผู้หญิง
‎ที่ย้ายไปอยู่เพกแฮมคนเดียวในสมัยนั้น
‎นึกออกไหม
‎ผมว่าคุณไม่เข้าใจหรอก
‎เธอตั้งใจย้ายไปอยู่เพกแฮมในสมัยนั้น
‎มีผู้ชายพยายามจีบเธอทุกครั้งที่มีจังหวะ
‎"โย่ เป็นไง สบายดีไหม" พอลลี่จะไม่ทนเลย
‎"หุบปากซะ ไอ้หน้าหมี"
‎เธอจะไม่ทนใดๆ ทั้งสิ้น ‎ผมถึงได้รู้ว่าเธออยู่ข้างผม
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเวลาเกิดเรื่องแบบนี้ ‎และผมต้องโทรหาพอลลี่จะเป็นแบบนี้
‎"ไง สบายดีไหมพอลลี่"
‎"ดี สบายดี"
‎"นี่ พวกเขาให้ของขวัญผมละ ‎ให้เทียนมาเล่มนึง"
‎"มันพังด้านข้างนิดหน่อยนะ"
‎"แต่ฟังนะ ผมไม่อยากพูดอะไรเยอะแยะ"
‎"แต่พวกเขาอยากทำส่วนใหม่ ‎ในรายการที่ไม่ได้พูดถึงมาก่อน"
‎"พวกเขาอยากให้ผมใส่ชุดไก่
‎และเต้น และอะไรพวกนั้น"
‎"พวกเขาพูดถึงเพลงแนวไกรม์
‎และหมอนั่นบอกว่าผมชอบกินร้านนันโด ‎อะไรพวกนั้น"
‎"ผมก็คิดแบบนั้นแหละ ใช่ ‎มันคือการเหยียดผิว มันเหยียดผิวสุดๆ"
‎"ได้ โอเค"
‎"โอเค คุณจัดการนะ ‎โอเค ผมจะปล่อยให้คุณจัดการ"
‎จากนั้น ผ่านไปสิบนาที ‎เราจะเริ่มถ่ายรายการในอีกห้านาที
‎แล้วผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
‎เป็นการเคาะประตูที่สุภาพที่สุดที่เคยได้ยิน ‎จากโปรดิวเซอร์ที่เคยบุกเข้ามา
‎"โม"
‎"ขอเข้าไปได้ไหม"
‎"ขอ" เหรอ
‎"ได้อยู่แล้ว เข้ามาเลยนายสมชาย ‎ต้องการอะไร"
‎"มีอะไรให้ผมช่วย"
‎"คืองี้โม พูดง่ายๆ ก็คือ ‎เราจะไม่เต้นเพลงคลักคลักกันแล้ว"
‎"เราจะไม่ทำแล้ว เราไม่อยากทำในวันนี้"
‎ทีนี้ผมก็ต้องแกล้งทำเป็นตกใจ ‎เหมือนผมไม่ได้เป็นคนขอให้ยกเลิก นึกออกไหม
‎"อุ๊ย จริงเหรอ"
‎"พระเจ้า"
‎"เอาจริงดิ"
‎"ให้ตายสิ"
‎"คุณยกเลิกคลักคลักทั้งหมดเลยเหรอ"
‎"ให้ตายสิ"
‎"ผมอุตส่าห์ตั้งตารอที่จะเต้นท่าไก่
‎และโชว์ลีลา และ…"
‎"บ้าจริง"
‎"แต่คุณจะทำยังไงล่ะ ชุดตั้งหมื่นนึงนี่"
‎"ครับ ใช่เลย พวกเขาอยากให้ผม ‎เต้นเพลงคลักคลัก"
‎"พวกเขาอยากให้ผมใส่ชุดไก่ เชื่อไหมล่ะ"
‎"โอ้พระเจ้า บ้ามากเลย"
‎"เอาละ เจอกันในฉากนะ"
‎"ไสหัวไปได้แล้ว โชคดีพวก บาย"
‎ผมออกไปเลย
‎เพลงคลักคลัก
‎ฝันไปเถอะ ผมอยากได้รางวัลแบฟตา ‎ผมจะไม่เต้นคลักคลักเร็วๆ นี้แน่
‎ใช่ไหมล่ะพวก
‎ผมขอพูดกับคุณตรงๆ นะ ‎พวกคุณติดตามผมมาตั้งแต่แรก
‎ชีวิตไม่ใช่ธุรกิจบันเทิงเสมอไป
‎เคยมีช่วงชีวิตที่ผมถังแตกมาก่อน
‎ถังแตกขั้นสุด
‎เวลาที่คุณถังแตก คุณจะสวดมนต์ เคยทำกันไหม
‎คุณไม่ได้เคร่งศาสนาด้วยซ้ำ
‎คุณเริ่มสวดมนต์ คุณสวดมนต์ไม่เป็นด้วยซ้ำ
‎"เอ่อ ใช่ คือ…"
‎"ผมไม่รู้ว่าใครอยู่บนนั้น ‎พระพุทธเจ้า ใครสักคนนี่แหละ ฟังนะ"
‎"ขอร้องล่ะ"
‎"ถ้ามีวิธีอะไรที่พระองค์ พระบิดา
‎สามารถเดินผ่านเงามรณะ
‎และหาร่องรอยของเงินให้ผมได้…"
‎แม้แต่ตอนที่คุณกำลังเจรจากับพระเจ้า
‎ยังไม่สมเหตุสมผลเลย
‎"ถ้าพระองค์หาร่องรอยของเงินให้ผมได้
‎ผมสัญญาว่าชีวิตนี้ผมจะไม่สบถอีกเลย"
‎อะไรนะ
‎ถังแตกจริงๆ
‎ผมต้องทำงานแรกในร้านค้าปลีก
‎ผมบอกทุกคนว่าคุณต้องทำงานในร้านค้าปลีก
‎มันเป็นพิธีกรรมเปลี่ยนผ่านในชีวิตของคุณ
‎ใช่ไหม ทุกคนควรลองทำงานที่ร้านค้าปลีก
‎เชื่อไหมว่าจริงๆ แล้วงานแรกของผม ‎ผมทำที่โจ มาโลน
‎ผมทำงานที่เวสต์ฟิลด์วันที่มันเปิดเลย
‎วันที่มันเปิดในเชพเพิร์ดบุช
‎สมัยก่อนเขาเรียกแบบนั้นในลอนดอนตะวันตก
‎"ไปเชพเพิร์ดบุชกันเถอะ ไปกัน"
‎แต่คนในลอนดอนตะวันตกจริงๆ ไม่เรียกแบบนั้น
‎คนแถวนั้นแบบว่า ‎"อะไรนะ ไม่ ที่นั่นเรียกว่าบุช"
‎ก่อนจะมีเวสต์ฟิลด์ ‎ไม่มีคนเลี้ยงแกะอยู่ใกล้พุ่มไม้นั่นเลย
‎นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามจะพูด
‎และที่ตั้งของร้านโจ มาโลนคือที่ที่มีชื่อว่าวิลเลจ
‎ก็เลยจะมีร้านค้าสุดหรูเต็มไปหมด ‎หลุยส์ วิตตอง กุชชี่
‎และมีข่าวลือไปทั่วว่าในวันที่เวสต์ฟิลด์เปิด
‎พวกเขาจะแจกของขวัญฟรี
‎ใช่แล้ว พวกเขาคิดว่า ‎จะเดินไปในวิลเลจ ไปร้านหลุยส์ วิตตอง
‎และแบบว่า "หลุยส์และวิตตอง ‎ผมขอเข็มขัดฟรีห้าเส้น"
‎"ขอเข็มขัดฟรีห้าเส้น"
‎วันแรกที่ผมทำงานอยู่หน้าร้าน
‎ผมฝึกมาแล้ว ผมอ่านหนังสือมาแล้ว
‎ผมพยายามเรียนรู้เกี่ยวกับแบรนด์
‎แม่ผมบอกว่า "อย่าลืมนะ… ‎วันนี้วันแรกของแก ต้องดูดีเข้าไว้"
‎ผมเลยใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ ‎กางเกงสีดำ และรองเท้าสีดำ
‎ผมคิดว่า "ฉันพร้อมจะอยู่หน้าร้านแล้ว"
‎และจังหวะที่ผมก้าวเท้า ‎ผู้จัดการผมก็บอกว่า "ไม่ๆ ใส่นี่"
‎เธอเอาผ้ากันเปื้อนให้ผม
‎ผ้ากันเปื้อน ผมถาม ‎"นี่ร้านอุปกรณ์ก่อสร้างเหรอ
‎ทำไมผมต้องใส่ผ้ากันเปื้อนด้วย"
‎และผมซึ่งยังเด็กและไร้เดียงสา ‎ผมแบบว่า "ไม่มีทาง"
‎ผมต้องทำให้ผ้ากันเปื้อนดูหลวมๆ เท่ๆ หน่อย
‎ผู้จัดการบอก "ไม่ได้ ‎มันเป็นเรื่องของมาตรฐาน" และเธอ…
‎ผูกผ้ากันเปื้อนให้แน่น
‎ผมอยู่หน้าร้าน ‎ในสภาพที่เหมือนสาวหุ่นนาฬิกาทราย
‎มีผู้ชายเดินผ่านและแซว ‎"โห ไอ้น้อง ก้นสวยนะเรา"
‎ให้ตายสิ
‎"โห ไอ้น้อง เอาจริงนะ ‎ก้นแจ่มเป็นบ้าเลยพวก"
‎"ก้นนายโคตรสวยเลย"
‎ผมทำงานอยู่หน้าร้าน
‎คุณคงนึกภาพออก ผมอยู่หน้าร้าน
‎แล้วผู้จัดการก็บอกผมว่า ‎"หน้าที่นายคือทักทายลูกค้า"
‎และผมต้องเปลี่ยนวิธีพูด เราทุกคนเปลี่ยนวิธีพูด
‎ไม่สำคัญว่าคุณทำงานอะไร คุณต้องเปลี่ยนวิธีพูด
‎พวก คุณชื่ออะไรครับ
‎- แอนทอน ‎- แอนทอน คุณทำงานอะไรครับ
‎- เป็นช่างไม้ ‎- ช่างไม้ ว้าว
‎เยี่ยมเลย คุณคงต้องเปลี่ยนวิธีพูดตลอดเวลา
‎เวลาสบายๆ กับพรรคพวก
‎"เออ นั่นแหละที่ฉันบอก ‎ฉันอาจจะไปเที่ยววันเสาร์"
‎"สวัสดีครับ"
‎"ไงครับ ใช่"
‎"ครับผม ได้ครับ"
‎"ผมทำม้าโยกได้ไหมเหรอ ได้ครับ"
‎"ครับผม"
‎"โอเคครับ คุณอยากได้วันศุกร์ ศุกร์นี้ใช่ไหม"
‎"ครับ ได้ครับ ครับผม เจอกันวันศุกร์ครับ"
‎"โอเค บ๊ายบาย ครับ"
‎"ฉันไม่ทำม้าโยกหรอกโว้ย"
‎"ไอ้งั่งเอ๊ย"
‎ผมเลยต้องเปลี่ยนวิธีพูด
‎ผู้จัดการผมบอกว่าให้ทักทายลูกค้า ‎ตอนที่พวกเขาเข้าร้าน นั่นคือสิ่งที่ผมต้องทำ
‎คุณนึกภาพบรรยากาศในร้านออกเลย ‎กลิ่นมันหอม
‎ผมขอเล่าประวัติของโจ มาโลนให้คุณฟังหน่อย
‎พวกเขาขายครีมทาตัว น้ำหอม เจลอาบน้ำ
‎พวกเขามีเจลอาบน้ำขวดแค่นี้ ขวดแค่นี้เอง
‎และมันมีราคา 15 ปอนด์
‎ผมใช้แค่วันละหยด
‎อย่าเข้าใจผิดนะ ผมขโมยมา ‎แต่ก็ใช้วันละหยดอยู่ดี
‎ผมต้องทำแค่นั้น ‎ทักทายลูกค้าเวลาพวกเขาเข้าร้าน
‎ด้วยเสียงที่เปลี่ยนวิธีพูดแล้ว
‎"สวัสดีครับ สบายดีไหม สวัสดีครับคุณผู้หญิง"
‎"สวัสดีตอนบ่ายครับคุณนาย สบายดีไหมครับ"
‎คนอังกฤษทำแบบนี้เวลาเดินเข้ามา ‎จากอากาศหนาวๆ "สบายดีไหม"
‎"ข้างนอกหนาวมากเลยเนอะ"
‎"ครับ หนาวมากเลย"
‎"เข้ามาสิครับ เข้ามาเลย เจ้าห่านโง่"
‎"เข้ามาเลย"
‎บางครั้งคนก็ไม่สนใจคุณเวลาที่มาถึงร้าน
‎"สวัสดีครับ สบายดีไหมครับคุณผู้หญิง"
‎"ไม่เหรอ โอเค ก็ได้"
‎"ผมจะยืนอยู่ตรงนี้เฉยๆ ‎และไปตายห่าซะ ไม่เป็นไร"
‎จากนั้นก็มีชายผิวดำเดินเข้ามา
‎ผมคิดว่า "พระเจ้า ดูนี่สิ ‎นี่คือโอกาสที่ผมจะขายของได้
‎เปลี่ยนลูกค้าที่อาจไม่คุ้นเคยกับแบรนด์ได้"
‎เขาเดินเข้าไปในร้าน
‎"โห แม่เจ้า ร้านสวยเป็นบ้า"
‎"โอเค"
‎"ในนี้อย่างกับสปาแน่ะ"
‎"โอเค"
‎"ตัวอย่างเหรอ ขอทดสอบหน่อยละกัน"
‎"ชอบกลิ่นนี้แฮะ ชอบกลิ่นนี้"
‎ผมเลยเข้าไปหาเขา
‎"สวัสดีครับ สบายดีไหม โอเครึเปล่าครับ"
‎"โย่ พวก ทำไมต้องพูดเหมือนเจฟฟรีย์ ‎จากเรื่องเฟรชปรินซ์ด้วยพวก"
‎"น้ำหอมกลิ่นนั้นที่คุณทดสอบ ‎เป็นเอกลักษณ์ของเราเลยครับ"
‎"มันคือกลิ่นมะนาว ใบแมงลัก และส้มแมนดาริน"
‎"คุณก็เลยจะได้กลิ่นมะนาวสดชื่น"
‎"แล้วก็กลิ่นใบแมงลักบดละเอียด"
‎"จากนั้นคุณก็จะได้กลิ่นอ่อนๆ ของส้มแมนดาริน"
‎"ได้กลิ่นไหมครับ"
‎เวลาคุณทำงานในร้านค้า ‎คนจะโกหกอย่างไม่มีเหตุผล
‎"ใช่ กลิ่นส้มแมนดารินโคตรชัดเลย แม่เจ้า"
‎"ผมชอบกลิ่นนี้มากพวก"
‎"คุยเรื่องราคากันดีกว่า ขวดนี้เท่าไหร่"
‎"ผมชอบกลิ่นนี้ กลิ่นนี้โดน เท่าไหร่เหรอ"
‎"โอเคครับ ขวดนั้นก็ 50 มิลลิลิตรนะครับ"
‎"ราคาก็อยู่ที่ 59 ปอนด์ครับ"
‎"ห้าสิบเก้าปอนด์เหรอ"
‎"โอเค ได้เลย"
‎"แล้วขวดใหญ่เท่าไหร่เหรอพวก เท่าไหร่"
‎"โอเค ถ้าเป็นขวดใหญ่ ‎จะเป็นขนาด 100 มิลลิลิตร
‎"คุณก็จะได้ความหอมสองเท่า ‎ของโอเดอตัวแลตต์ของคุณ"
‎"พูดอะไรน่ะ ช็อกโกแลตเหรอ พูดอะไรน่ะ"
‎"ขวดนี้นะครับ ราคาอยู่ที่ 140 ปอนด์"
‎"ร้อยสี่สิบเหรอ โอเค"
‎"เอาละ บ้าไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย"
‎"โอเค"
‎"ก็คือขวดนี้ 59 ปอนด์ ขวดนั้น 140 ‎จะบอกแบบนี้ใช่ไหม"
‎"ใช่ครับ"
‎"ผมไม่ได้พูดตะกุกตะกักเลย ดังนั้นใช่ครับ"
‎"โอเค"
‎"เอาละพวก ฟังให้ดีนะ"
‎"ฟังนะพวก ฉันไม่รู้จักนาย นายไม่รู้จักฉัน"
‎"เพราะงั้นช่างแม่งเหอะ เข้าใจที่ฉันพูดไหม"
‎"ฉันจะขโมยไอ้นี่แล้วละพวก"
‎"แล้วนายจะว่าไงวะพวก"
‎"พวก อย่าขโมยเลยนะ ‎ฉันเพิ่งได้งานทำวันนี้เอง"
‎"นี่เป็นวันแรกเลย ไหว้ละ"
‎"เอาจริงนะ นายจะขโมยมันไปทำไม"
‎"เพราะสุดท้ายแล้ว พอนายดูเหมือนฉัน ‎และฉันดูเหมือนนาย
‎พวกเขาจะคิดว่าเราเตี๊ยมกัน ‎และคิดว่านายเป็นเพื่อนฉัน"
‎"อะไรกัน พวกเขาอยากเลือกปฏิบัติ ‎กับฉันเหมือนกันเหรอเนี่ย"
‎"ช่างแม่ง ฉันจะเอาน้ำหอมนี่ไป"
‎"ฉันไม่รู้จักนาย ฟังนะ ฉันจะเอาน้ำหอมไป"
‎"ฟังให้ดีนะ ฉันจะอัดทุกคนที่หยุดฉันเลย"
‎"นายกำลังบอกฉันว่านายจะเดินออกไปจากร้าน
‎และอัดทุกคนที่ขวางทางนายงั้นเหรอ"
‎"พวก ฉันจะอัดทุกคน ‎ฉันไม่สนไอ้ยี่ห้อบั๊กซี่ มาโลนนี่หรอก"
‎"ตกลงนายจะขโมยใช่ไหม"
‎"ฟังนะ ถ้านายจะขโมยมัน ‎แล้ววิ่งออกไปจากร้านและเอาไปขวดนึง"
‎ก็ฟังฉันให้ดีละกันพวก"
‎"หยิบไปเผื่อฉันขวดนึงด้วย"
‎วันรุ่งขึ้นไปทำงานตัวหอมฉุยเลยครับพี่น้อง
‎แต่เรารู้ว่าในที่ทำงานทุกที่ เรามีอะไร
‎เรามีเพื่อน และมีเพื่อนร่วมงาน
‎วิธีที่เรามีปฏิสัมพันธ์กันมันต่างกันมาก
‎เพราะเวลาคุณเจอเพื่อน ‎คุณจะหยอกเย้าเรื่องส่วนตัวกัน
‎ผมเคยทำงานกับเพื่อนชื่อดเวย์น ‎เขาเป็นเหมือนผม
‎เรามีสไตล์การทักทาย ‎ของเราเอง "เป็นไงบ้าง"
‎"นายยอดมากดเวย์น เป็นไงมั่งพวก"
‎"ฉันเหรอ สบายดีมากพวก"
‎"นายยอดมากโม กิลลิแกน เป็นไงมั่งพวก"
‎บางครั้งเพื่อนร่วมงานก็พยายามเข้ามาเล่นด้วย
‎"เฮ้ย เป็นไงบ้าง อย่าลืมฉัน ฉันปีเตอร์"
‎"หมอนี่ยอดมาก"
‎"หุบปากซะปีเตอร์ อย่าทำแบบนั้นอีก"
‎"เราจะรีบไปห้องพักพนักงาน ‎อย่าทำแบบนั้นเชียว"
‎คุณมีเพื่อน แล้วก็มีเพื่อนร่วมงาน
‎แล้วก็ตรงกลาง ที่ยอดบนสุด รู้ไหมว่าคุณมีใคร
‎คุณมีผู้จัดการร้านค้าปลีก
‎และผมจะใช้คำนี้ ‎ผมไม่ค่อยใช้คำนี้ แต่รู้อะไรไหม
‎ผู้จัดการร้านค้าปลีกทุกคน
‎ปัญญาอ่อน ใช่แล้ว
‎ผมพูดออกไปแล้ว ผมไม่สนหรอก
‎ผมพูดไปแล้ว
‎คืนนี้มีผู้จัดการร้านค้าปลีกบ้างไหม
‎ไอ้ปัญญาอ่อน หุบปากซะ
‎ล้อเล่นนะ
‎ผมไม่ได้ล้อเล่นหรอก ช่างหัวหมอนั่น
‎รู้ไหมทำไมผมพูดแบบนี้
‎เพราะพวกเขาตัดสินใจไม่ได้ ‎ว่าอยากเป็นมิตรหรือศัตรูกับคุณ
‎และบางครั้งพวกเขาก็จะสร้าง ‎สิ่งที่ไม่อยู่ในระเบียบการของหน้าร้านด้วย
‎ผมกับดเวย์นคุยกัน ‎ว่าพอเงินเดือนออกแล้วจะเอาไปทำอะไร
‎เราคุยกันนิดหน่อย ไม่มีใครอยู่ในร้าน ‎เราแกล้งพับเสื้อยืดขึ้น
‎ไม่มีใครในร้านเลย
‎"วันเสาร์นายจะทำอะไรวะ เพราะเห็นๆ อยู่ว่า
‎ฉันจะไปเที่ยวและเราได้ตังค์วันศุกร์นี้"
‎พวกผู้จัดการเดินมา ‎เห็นความสนุกทั้งหมดนี้เกิดขึ้น
‎"โอเค เอาละ แยกคู่นี้ออกจากกันเลย โอเค"
‎"โม ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม"
‎"ช่วยไปยืนตรงหน้าต่าง ‎และโบกมือให้ลูกค้าทีได้ไหม"
‎"อะไรนะ"
‎แล้วสองนาทีต่อมา ‎พวกเขาก็อยากเป็นเพื่อนกับคุณ
‎ในที่ที่ผมไม่ต้องการเพื่อนในที่ทำงานเลย
‎รู้ไหมว่าที่นั่นอยู่ที่ไหน ห้องพักพนักงาน
‎ผมไม่ต้องการเพื่อนเลย
‎นั่นคือหนึ่งสัปดาห์ก่อนเงินเดือนออก
‎เป็นสัปดาห์ทัพเพอร์เเวร์
‎ในที่สุดผมก็ใช้ภาชนะรีไซเคิลของจีน
‎เงินเดือนผมยังไม่ออก
‎ผมใส่ข้าวกับถั่วในกล่องใบนึง
‎ใส่หางวัวในกล่องอีกใบ
‎และใส่สลัดในกล่องอีกใบด้วย
‎ผมใส่หูฟัง
‎อย่ามาคุยกับผม ‎ผมมีเวลาหนึ่งชั่วโมง ผมไม่ได้ค่าจ้างตอนพัก
‎อย่ามาคุยกับผมเลย อย่ามายุ่งกับผม
‎แต่ใครเข้ามา ‎พยายามเป็นเพื่อนกับผม ผู้จัดการไง
‎"นั่นอะไรน่ะ"
‎"กลิ่นหอมมาก"
‎"นั่นอะไรเหรอ กินอะไรน่ะเพื่อน มันคืออะไร"
‎"เฮ่อ ไปตายซะไปพวก"
‎"ก็ โอเค…"
‎"นี่คือข้าวกับถั่วในกล่องใบนี้"
‎"ได้ยินเรื่องของเจ้าพวกนี้มาเยอะมาก ‎ข้าวกับถั่ว"
‎"ให้ตายสิ ฉันเคยได้ยินเรื่องเจ้าพวกนี้ ‎ข้าวกับถั่ว วิเศษมาก"
‎"แต่มันดูไม่เหมือนถั่วนะ"
‎"โอเค"
‎"นั่นอะไรเหรอ ฉันไม่เคยเห็นเลย"
‎"มันคืออะไร"
‎"นั่นอะไร นั่นอะไรวะ นั่นอะไร"
‎"บอกหน่อยว่ามันคืออะไร"
‎"ช่วยหยุดชี้อาหารของผมได้ไหม"
‎"นี่คือสตูว์หางวัว"
‎"อะไรนะ"
‎"โทษนะ อะไรวัวนะ"
‎"นี่คือสตูว์หางวัว"
‎"หางวัวเหรอ เดี๋ยวนะ"
‎"หางวัวเหรอ"
‎"ฉันไม่เคยเห็นมันในเวทโรสเลย"
‎"หางวัวเนี่ยนะ"
‎"เดี๋ยวนะ ขอทำความเข้าใจก่อนนะ ‎นายพ่อครัวหัวป่าก์"
‎"นายกำลังบอกฉันว่า…"
‎"นายกำลังบอกฉันว่านั่นคือหางของวัว ‎นายจะพูดแบบนั้นใช่ไหม"
‎"นายหมายความว่างั้นใช่ไหม"
‎"ไม่ มันคือไอ้จ้อนของม้า ‎คุณไม่ได้ฟังเลยเหรอ"
‎แต่เรารู้กฎสากลในห้องพักพนักงาน
‎ห้ามเอาอาหารกลางวันกลิ่นเหม็น ‎เข้าไปในห้องพักพนักงาน
‎ไม่สำคัญว่าคุณจะเป็นใคร ‎คุณจะทำห้องพักพนักงานเหม็นไม่ได้
‎นี่เป็นพื้นที่ส่วนรวม เราทุกคนต้องกินในนี้
‎แต่บางคนก็ไม่สนใจ
‎ผมเคยทำงานกับผู้หญิงน่ารักคนนึง ‎ชื่อยุลก้า เธอนิสัยดีมาก
‎แต่เธอเป็นหนึ่งในพวกคนที่เอาปัญหามาให้คุณ
‎"ว่าไง ยุลก้า สบายดีไหม"
‎"ไม่ ไม่ค่อยดีเลย"
‎"ให้ตายสิวะ เป็นอะไรเหรอ เป็นอะไร"
‎"สามีฉัน เขาทิ้งฉัน"
‎"แย่จัง เสียใจด้วยนะ เสียใจด้วยจริงๆ"
‎และขอบอกตามตรงว่าอาหารกลางวันของเธอ ‎ทำให้ห้องพักพนักงานเหม็นมาก
‎และผมพยายามสุภาพกับยุลก้า
‎แต่ก็มีบางคนที่ปากไม่มีหูรูด ‎พวกเขาไม่เข้าใจบรรยากาศ
‎คนแบบดเวย์นจะเดินเข้ามาและพูดสิ่งที่คิดเลย
‎เดินเข้ามา "โย่ ใครมีกรรไกรมั่ง"
‎"เช็ดเข้!"
‎"ไม่นะ"
‎"เหม็นมาก! ไม่นะ เหม็นมาก!"
‎"พวกนายนั่งคุยกัน ‎ทั้งที่มีกลิ่นเหม็นแบบนี้ได้ไงเนี่ย"
‎"ไม่ไหวว่ะ อยากจะอ้วก"
‎ผมพยายามมองเขาแบบว่า "เฮ้ย ดเวย์น…"
‎"ดเวย์น ยุลก้ากำลังลำบากนะ"
‎"สามีเธอทิ้งเธอไป"
‎"จะไม่ทิ้งได้ไงวะ อาหารแม่งเหม็นขนาดนี้"
‎"เป็นฉันก็เผ่นเหมือนกัน"
‎ทำให้ห้องพักพนักงานเหม็น
‎แต่เราทุกคนรู้ว่าเราทำเพื่ออะไร ‎ในที่ทำงาน เราทำเพื่อเงิน
‎ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเพื่อความรักและความสุข ‎เราทำเพื่อเงิน
‎แม้แต่ผม ตอนอายุ 18 ‎ตอนที่ได้เงินเดือนก้อนแรก
‎พระเจ้า
‎ผมไม่รู้จะใส่อะไรในประวัติการทำงาน ‎ผมโกหกอยู่แล้ว
‎เราทุกคนโกหกเพื่อให้ได้งานแรก
‎ผมยังไม่มีประสบการณ์ทำงาน
‎"คุณเคยทำงานที่ไหนไหม"
‎"เคยครับ" ‎"เคยทำงานที่ไหน"
‎"วูลเวิธส์ครับ ใช่ "
‎"เคยทำที่ไหนอีกไหม"
‎"ดิกซันส์"
‎ที่ไหนที่เลิกกิจการแล้ว ผมเคยทำงานมาหมด
‎คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่า… "คุณทำงานได้กี่ชั่วโมง"
‎"ห้าแสนชั่วโมงครับ"
‎แล้วคุณก็เฝ้ารอวันที่เงินเดือนออก
‎บางครั้งคุณก็ขยันเช็กบัญชีมาก ‎คุณเช็กตอน 11.58 น.
‎ตอน 11.58 น.วันพฤหัส เช็กทางออนไลน์
‎"อะไรเนี่ย เงินยังไม่เข้าอีก อะไรกัน"
‎"ไม่พวก ช่างแม่ง"
‎"พรุ่งนี้ฉันจะขโมยเทียนที่ทำงานให้หมดเลย"
‎"ไม่ ฉันจะไม่ทน"
‎บางครั้งคุณต้องไปที่ตู้เอทีเอ็มกลางดึก
‎ตอนตีหนึ่ง ไปที่ตู้เอทีเอ็ม
‎ไปที่ย่านการค้า คุณกลัวมาก
‎คุณคล้องกุญแจไว้ที่นิ้ว เผื่อเอาไว้
‎ถ้าเจอพวกขี้ยามาหาเรื่อง…
‎แต่ช่างมีความสุขเหลือเกินที่ได้เงินของตัวเอง
‎ผมจะไม่มีวันลืมความรู้สึกนั้น
‎ให้ตายสิ การไปเช็กเงินที่ตู้เอทีเอ็ม
‎เสียบบัตรเข้าไป ‎และเห็นเงินที่ผมหามาด้วยตัวเอง…
‎พระเจ้า ผมรู้สึกว่า ‎ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบสโลว์โมชั่น
‎รู้ไหมมุกนั้นตลกตรง… ขอบคุณครับ
‎รู้ไหมว่ามุกนั้นตลกตรงไหน ‎พวกคุณบางคนมองผมแบบ…
‎"ใช่พวก เราเข้าใจ เงินเดือนนายออก"
‎"เร่งความเร็วหน่อย กรอไปข้างหน้าหน่อยซิ"
‎ให้รางวัลตัวเองหน่อย ‎นายทำแบบนั้นตลอดนี่ ให้รางวัลตัวเองน่ะ
‎ผมจำได้ว่าผมให้รางวัลตัวเองเป็นแอร์แม็กซ์ 95
‎สมัยก่อนเราเรียกมันว่า 110 ‎เพราะมันราคา 110 ปอนด์
‎แล้วผมก็ต้องโกหกแม่…
‎"คู่นี้สวยมาก สวยสุดๆ"
‎ผมเปิดใกล้ๆ แม่ "เหมาะสำหรับฤดูหนาวมาก"
‎ฤดูหนาวเนี่ยนะ
‎เราอยู่ในลอนดอนใต้นะ ไม่ใช่อะแลสกา
‎นายเป็นอะไรเนี่ยพวก
‎"สวยมาก"
‎"คู่นี้เท่าไรเหรอ"
‎"สามสิบปอนด์"
‎ถึงอย่างนั้นแม่ก็คิดว่ามันแพง
‎"สามสิบปอนด์เหรอ"
‎"ราคานี้ซื้อนันยางดีๆ ได้เลยนะ"
‎นันยางเหรอ
‎ไม่ใช่วิชาพละป.สี่นะ ใครมันจะไปใส่นันยาง
‎ทุกอย่างอยู่ในระดับเริ่มต้นในช่วงนี้ของชีวิต
‎แม้แต่กระเป๋าสตางค์ที่คุณใช้ ‎คุณไม่มีกระเป๋าสตางค์หรูๆ ใช้
‎คุณใช้กระเป๋าเงินไนกี้ห่วยๆ ‎กระเป๋าไนกี้ตีนตุ๊กแกห่วยแตกที่บาร์
‎"อยากดื่มไหม ผมเลี้ยงเอง" แล้วก็มีเสียง…
‎คุณไม่มีบัตรต่างๆ บัตรประกันภัยแห่งชาติ
‎บัตรสะสมแต้มของแม่ บัตรห้องสมุด
‎แล้วก็มีซิปอันเล็กๆ ที่เปิดไม่ออกอีกต่างหาก
‎"เท่าไหร่" "สองปอนด์" "ผมจ่ายเอง"
‎ชีวิตดีเมื่อคุณหาเงินได้
‎เพราะช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิตผม ‎คือตอนอายุ 15 ถึง 17 ปี
‎ตอนที่ผมไม่มีเงิน
‎ผมทำงานไม่ได้ นั่นคือช่วงที่แย่ที่สุด
‎คุณมองหาเงินอะไรก็ได้ที่จะหาได้ คุณสนใจแค่นั้น
‎วันเกิดยายคุณ คุณมองหาเงินในบัตร ใช่ไหมล่ะ
‎"สวัสดี โอเค ไม่มีเงิน"
‎"เอาละ ยาย ผมอยากให้ยายตาย ‎ไปตายซะ ขอให้ยายตายคืนนี้เลย"
‎"ขอให้ยมทูตพายายไปคืนนี้เลย"
‎"ไม่มีเงินในนั้น"
‎"ยายเขียนพินัยกรรมให้แกนะ"
‎"ผมอยากให้ยายตายคืนนี้เลย เป็นไงล่ะ"
‎แต่ไม่มีเงินในบัตร
‎คุณมองหาเงินอะไรก็ได้ที่จะหาได้
‎ผมจำได้ว่าครั้งนึงแม่พูดว่า "ฟังนะโม ฟังนะ
‎ไปที่ร้านค้า นี่เงินห้าปอนด์นะ ห้าปอนด์"
‎"แม่อยากให้แกซื้อข้าวสารมาหนึ่งถุง"
‎"แม่ต้องไปทำงานแต่เช้า ‎ซื้ออาหารเช้าหรือซีเรียลมาให้แม่ด้วย"
‎"แล้วเอาเงินทอนไปเลย"
‎อะไรนะ "เอาเงินทอนไปเลยเหรอ"
‎อะไรนะ
‎เอาเงินทอนที่เหลือจากห้าปอนด์ไปได้เลยเหรอ
‎เอาไปเลยเงินทอน
‎ตายแล้ว
‎ผมได้ยินแค่นั้นเลย ที่เหลือลืมหมด
‎"เอาเงินทอนไปเลย"
‎ผมเดินไปที่ร้าน "เอาเงินทอนไปเลย"
‎พระเจ้า "เอาเงินทอนไปเลย"
‎เงินทอนที่ผมไม่ต้องคืนและเก็บไว้เองได้
‎ผมจะเก็บเงินทอนพวกนี้ไว้ เข้าใจใช่ไหม
‎พอเข้าไปในร้าน สมองผมว่างเปล่า
‎"โอเค ฉันต้องซื้ออะไรนะ"
‎"ฉันต้องซื้ออะไรบ้าง"
‎"ฉันต้องซื้อของบางอย่างให้ตัวเอง ‎เพราะฉันจะเก็บเงินทอนไว้"
‎"โอเค เอาละ"
‎"เอาไอ้นี่ละกัน คิดว่าแม่อยากได้นี่นะ"
‎แล้วผมจะได้เก็บเงินทอน 2.50 ปอนด์ไว้
‎จะบอกอะไรให้นะ ผมเก็บเงินหนึ่งปอนด์ ‎ไว้สำหรับวันรุ่งขึ้น
‎และตอนอยู่ในร้าน ‎ผมก็มีเงินที่ใช้ได้อีก 1.50 ปอนด์
‎รู้ไหมว่าเงิน 1.50 ปอนด์มากแค่ไหน
‎ของบางอย่างที่ผมดูในร้านค้า ผมไม่สนมันเลย
‎ของที่ผมอยากได้มาตลอด ‎ผมแบบ "ไม่ ฉันไม่อยากได้แวม"
‎"ไม่ ไม่เอาหอมทอด"
‎"ไม่ ถอยไปเลย เฟร็ดโด้ ไม่"
‎ผมเดินไปที่ตู้แช่แข็ง
‎เปิดตู้ แล้วรู้ไหมว่าผมหยิบอะไรมา
‎แม็กนั่ม
‎โอ้พระเจ้า
‎แม็กนั่ม ผมไม่สนว่าใครจะว่าไง
‎ไอศกรีมแม็กนั่มเป็นไอศกรีมชั้นยอดที่คุณซื้อได้
‎มันมาพร้อมกับห่อกระดาษฟอยล์ปิดสนิทอย่างดี
‎แม้แต่วิธีกินแม็กนั่ม
‎ผมเลือกเดินกลับบ้านทางที่ไกล ‎ผมกินแม็กนั่มแท่งนี้อย่างตะกละ
‎ผมหันมันไปด้านข้าง ผมจะแทะด้านข้าง
‎เพราะคุณต้องเริ่มแบบนั้น คุณแทะด้านข้าง
‎นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณแทะด้านข้าง
‎เมื่อคุณหมุนมันไปทางนี้ หมุนไปทางนี้นะ
‎ทางด้านซ้าย หักมันออก
‎หักแผ่นช็อกโกแลตแผ่นเล็กๆ พวกนี้ ‎ที่ติดอยู่ที่ไอศกรีมมา
‎เอาแผ่นช็อกโกแลตมา กินเข้าไป…
‎แล้วรู้อะไรไหม ฟังนะครับ
‎ทางด้านขวา มีแผ่นช็อกโกแลตอีกแผ่น
‎ที่ติดอยู่กับไอศกรีม
‎หักแผ่นนั้นออกมาด้วย กินมัน มีความสุข
‎กินไอศกรีมเนื้อเนียนนุ่มหวานฉ่ำอย่างตะกละ
‎และตอนที่คุณคิดว่าแม็กนั่มของคุณหมดแล้ว ‎มันยังไม่หมดครับ รู้ไหมทำไม
‎เพราะยังมีก้อนช็อกโกแลตเล็กๆ ‎ติดอยู่ที่ปลายแท่งไม้อีก
‎โอ้พระเจ้า
‎กินให้อร่อยนะ
‎อร่อยมาก คุณแทบจะกิน ‎ไม้ไอศกรีมเข้าไปเลยด้วย
‎กลับถึงบ้าน รู้สึกกระปรี้กระเปร่า
‎"นี่ครับแม่ ผมซื้อของที่แม่อยากได้มาให้แล้ว"
‎แม่มองหน้าผม เริ่มหัวเราะ
‎"โอเค เอาละ"
‎"โอเค แกนี่ตลกนะ โอเค เยี่ยมเลย โอเค"
‎ผมมองหน้าแม่…
‎"ใช่แม่ สักวันผมอาจจะเป็นตลก…"
‎"ตลกอะไรเหรอ โอเค"
‎ผมรู้ดีว่าเวลาแม่ผมโกรธ แม่จะหัวเราะ
‎แต่ตอนนี้ผมคิดว่ามันตลกจริงๆ
‎เพราะคุณเริ่มเห็น ‎ความโกรธของแม่ผมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎"โอเค"
‎"โอเค แม่เอาเงินให้แกไปซื้อของห้าปอนด์
‎และนี่คือสิ่งที่แกซื้อมาให้แม่"
‎"โอเค เยี่ยมเลย แกคงคิดว่าแม่เป็น
‎อีโง่!"
‎"แกกำลังบอกแม่ว่า ‎แกซื้อข้าวพองอบกรอบมางั้นเหรอ"
‎"แกกำลังบอกแม่แบบนี้เหรอ ‎แม่บอกให้แกไปซื้ออะไร"
‎"แม่บอกว่าข้าวสารและซีเรียลสำหรับกินตอนเช้า
‎แต่แกกลับมาพร้อมข้าวพองอบกรอบ"
‎"เดี๋ยวนะ ขอถามหน่อย"
‎"ขอถามอะไรหน่อย"
‎"เมื่อคืนแม่เตรียมไก่ไว้ ‎และเราจะกินมันเป็นมื้อเย็น"
‎"เราจะกินไก่กับอะไร"
‎"มองหน้าแม่ แล้วบอกแม่มา ‎ว่าเราจะกินไก่กับอะไร"
‎"บางทีเราอาจจะกินกับ
‎ข้าวพองอบกรอบมั้ง"
‎"โอเค เอาจริงๆ นะ
‎แม่ต้องติดคุกเพราะฆ่าแกแน่วันนี้ พูดจริงๆ"
‎"แม่ต้องติดคุกหัวโตเพราะไอ้ลูกเวรแน่วันนี้"
‎"แม่โมโหมาก แม่ผิดหวังในตัวแกมาก"
‎"เงินทอนอยู่ไหน"
‎"ผมไม่รู้ว่า… ผมไม่รู้"
‎"ผมไม่รู้ครับแม่ ผมไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน"
‎ทีนี้พอถึงจุดที่คุณโดนถามจี้แบบสุดๆ ‎รู้ไหมว่าใครอยากมีส่วนร่วม
‎น้องๆ ตัวน้อยไง พวกเขาอยากมีส่วนร่วม
‎พวกเขาอยากขอนู่นนี่ ‎ในเวลาที่คุณไม่ได้ขออะไรจากแม่เลย
‎เรารู้เคล็ดลับว่าเวลาจะขออะไรแม่ ‎ให้ขอตอนที่แม่คุยโทรศัพท์
‎ไม่ใช่ตอนที่แม่โกรธ
‎แต่พวกเขาก็โดดเข้ามา ไอ้น้องๆ ตัวน้อยของคุณ
‎"หวัดดีฮะแม่ ไงฮะแม่ หวัดดีฮะแม่ โอ้พระเจ้า"
‎"หวัดดีข้าวพองอบกรอบ หวัดดีเป๊ปป้าพิก ‎แม่ฮะ ขอกินข้าวพองอบกรอบได้ไหม"
‎"ฟังนะ พวกแกควรไปให้พ้นหน้าแม่ซะ
‎ก่อนที่ทุกคน ‎จะโดนหักแขนหักขาและโดนอัด ไปซะ!"
‎"ไปให้พ้นเดี๋ยวเลย"
‎"แม่ไม่อยากเห็นหน้าพวกแก ไปให้พ้น"
‎ต้องปลอบใจน้องอีก
‎"ไม่เป็นไรนะ อย่าคิดมาก ‎แม่รักนาย ไม่เป็นไร"
‎น้องตัวน้อย "ผมไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ"
‎"นายไม่น่าเข้าไปยุ่งเลย เข้าไปทำไม"
‎"เข้าไปยุ่งตลอดเลย"
‎"ผมแค่อยากกินข้าว
‎พองอบกรอบ!"
‎"ทำไมต้องมายุ่งด้วย ยุ่งตลอดเลยนะ"
‎"นายถูกเก็บมาเลี้ยง รู้ตัวไหมเนี่ย"
‎"ไม่ใช่ซะหน่อย"
‎นั่นคือสิ่งที่พวกเขาทำกับน้องๆ ตัวน้อย ‎"จริงๆ นะ ดูนิ้วเท้าเขาสิ"
‎"แม่เจ้า ดูนิ้วเท้าเขาสิ"
‎"ไม่"
‎"เราไม่มีนิ้วเท้า" "ไม่ เรามี"
‎แต่ผมต้องย้ายออก
‎สุดท้ายก็ย้ายไปอยู่กับแฟน ‎นั่นคือประสบการณ์ในตัวมันเอง
‎เมื่อคุณอยู่กับแฟนคุณ ‎มันเป็นการทดสอบความสัมพันธ์ที่แท้จริง
‎พวกคุณที่อยู่ในช่วงฮันนีมูนน่ะ พวกคุณมันงี่เง่า
‎คุณไม่รู้จักความสัมพันธ์ที่แท้จริง
‎ไปเที่ยวด้วยกันเหรอ ไม่ คุณไม่รู้จักกันหรอก
‎คุณรู้จักกันตอนอยู่ด้วยกัน
‎ตัวอย่างเช่น การออกแบบภายใน
‎ทุกคน ไม่มีโอกาสเลย คุณซื้ออะไรไม่ได้เลย
‎ผู้หญิงชอบการออกแบบภายใน
‎พวกเธอคิดว่าตัวเองคือแครอล สไมล์ลี่
‎ตอนนี้พวกคุณทุกคน ‎มีรูปบ้านในฝันอยู่ในพินเทอเรสต์
‎แล้วรู้ไหมว่าผู้หญิงอยากได้อะไร ‎ผมจะบอกให้ พวกเขาอยากได้ห้องครัว…
‎ไม่ใช่ครัวธรรมดา ‎แต่เป็นครัวที่มีเคาน์เตอร์ตรงกลาง
‎นั่นคือสิ่งที่พวกเธออยากได้
‎ใช่
‎ดูพวกเธอสิ "ใช่!"
‎ด้านบนเป็นหินอ่อนด้วยใช่ไหม แม่เจ้า!
‎เพื่อที่เวลาคุณออกไปทำงานในตอนเช้า
‎จะแบบว่า "ตื่นแล้วเหรอที่รัก อรุณสวัสดิ์!"
‎"อาหารเช้าค่ะ!"
‎และหนุ่มๆ รู้ไหมว่าหน้าที่เดียวของคุณคืออะไร
‎หน้าที่เดียวของคุณคือเอาขยะไปทิ้ง แค่นั้นเลย
‎เอาขยะไปทิ้ง
‎บางครั้งคุณจะพยายามโยนให้เป็นหน้าที่แฟนคุณ
‎"ผมไม่อยากเอาขยะไปทิ้ง คุณไปทิ้งนะ"
‎"ฉันเหรอ เอาขยะไปทิ้งเนี่ยนะ"
‎"ไม่เอา ฉันอาจโดนฆ่าได้นะ"
‎"โดนฆ่าเหรอ"
‎"ใครฆ่า ฆาตกรเก็บขยะเหรอ"
‎และอีกอย่าง ในบ้านน่ะ ‎คุณผู้หญิงเลิกทำแบบนี้เถอะ
‎เลิกทำแบบนี้ตอนกลางคืน
‎เวลาที่คุณคุยโทรศัพท์มาสามชั่วโมงแล้ว
‎แล้วคุณวางโทรศัพท์ลง
‎และเราต้องวางโทรศัพท์ด้วยเฉยเลย!
‎ไม่ไหวนะ
‎ไม่ยอมหรอก มานี่เลยพวก
‎ไม่ยอมหรอก นึกแล้วว่าคุณต้องลุกขึ้นมา
‎มาเลย ลุกขึ้น มาเลยพวก
‎มาเลยพวก ไม่ยอมหรอกพวก!
‎มันเจื่อนมาก ผู้หญิงคนสุดท้ายแบบว่า…
‎เขาที่อยู่ข้างๆ… "คุณคิดงั้นเหรอ โอเค ได้"
‎ผมขอโทษถ้าทำให้คุณเดือดร้อน ขอโทษจริงๆ
‎คุณดีใจมาก "ใช่เลยพวก ตลอดเลยพวก"
‎สุดท้ายมันขึ้นอยู่กับการสื่อสาร
‎ถ้ามีการสื่อสารที่ดี คุณก็จะมีความสัมพันธ์ที่ดี
‎เพราะตอนนี้ ทุกคนอยากออกไปข้างนอก
‎ความเศร้าหลังล็อกดาวน์ ‎เราอยากกลับไปเป็นปกติ
‎เราอยากออกไปปาร์ตี้ ไปคลับ ‎ไปทำสิ่งที่เราชอบทำ
‎และเราไม่สื่อสารกันด้วยซ้ำ
‎ผมมีเพื่อนผู้ชายชนชั้นแรงงานผิวขาว ‎พวกเขาจะไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้
‎บางครั้งผมก็อิจฉามาก
‎พวกเขาแบบว่า ‎"สเตซ ผมออกไปข้างนอกนะ ไปละ"
‎พวกเขาออกไปข้างนอก ‎พวกเขาออกไปในเช้าวันเสาร์ตอนสิบโมง
‎ออกไปกินอาหารเช้ากับเพื่อนผู้ชาย
‎แล้วพอตอนเที่ยงก็ไปที่รับแทงพนัน
‎พวกเขาวางเดิมพัน ‎พวกเขาไม่ได้เดิมพันอะไรมากมาย 50 เพนนี
‎เดิมพัน 50 เพนนี แทงบอลสเต็ป
‎เดิมพัน 20 ทีมเพื่อชนะในวันเดียว
‎และหนึ่งทีมจะทำให้พวกเขาผิดหวัง
‎"บ้าเอ๊ย ทอตนัมฮอตสเปอร์ ‎เป็นทอตนัมตลอดเลย ให้ตายสิ"
‎จากนั้นหนุ่มๆ ทุกคนก็ไปเจอกันที่ผับ ‎ที่นั่นแหละที่สนุก
‎หนุ่มๆ ทุกคนเจอกัน "ไง!"
‎ชนชั้นแรงงานผิวขาวคือคนกลุ่มเดียวที่ผมรู้จัก ‎ที่ดูถูกเพื่อนตอนเดินเข้ามา
‎"เป็นไงบ้าง ให้ตายสิ ดีโน่ ‎เป็นไงบ้าง ไอ้เห้อ้วน"
‎พวกเขาตีพุงเขา "ไง ไอ้อ้วน"
‎ผมจะบอกอะไรให้นะ
‎ในชุมชนคนดำ เราไม่ดูถูกกัน ไม่มีทาง
‎ไม่มีทาง เวลาเดินเข้ามาเหรอ
‎"ว่าไง เป็นไงบ้าง"
‎"นายยอดมากไทรอนกับผิวแห้งๆ ของนาย ‎เป็นไงบ้างพวก"
‎"พวก อย่าทำแบบนั้นสิวะ ‎ทำไมต้องพูดถึงเข่าด้านๆ ของฉันด้วยวะ"
‎"อย่าทำแบบนั้นเชียว"
‎"เดี๋ยวปั๊ดตบด้วยครีมทาผิวเลย ‎อย่าทำแบบนั้นนะ"
‎แล้วหนุ่มๆ ทุกคนก็อยู่ที่นั่น
‎และคุณจะเห็นว่าหนุ่มชนชั้นแรงงานผิวขาว ‎ดื่มเครื่องดื่มเหมือนกันหมด
‎"ดื่มอะไรอยู่ สักไพนต์ไหม จัดให้เขาไพนต์นึง ‎เอาเครื่องดื่มให้เขาหน่อย"
‎มีคนนึงไม่ดื่ม ลิตเติ้ลลี "ดื่มอะไรอยู่ลี"
‎"ไม่ ฉันไม่ได้ดื่มเหล้า ฉันเลิกดื่มเหล้าแล้ว"
‎"ไปเข้ากลุ่มบำบัดมา ดีต่อใจและสุขภาพมาก ‎กำลังฝ่าฟันช่วงลำบากอยู่"
‎"แล้วนี่ดื่มอะไรอยู่"
‎"น้ำแครนเบอร์รี"
‎"น้ำแครนเบอร์รีเหรอ"
‎"เมนส์มารึไง เอาเบียร์ให้เขาไพนต์นึงซิ"
‎"ร้องไห้โฮ…"
‎"เอาเบียร์ให้เขาไพนต์นึง"
‎หนุ่มๆ ทุกคนอยู่ที่นั่น สนุกกันสุดๆ
‎พวกเขาผ่อนคลายกัน
‎คนพวกนี้ส่วนใหญ่ทำงานใช้แรงงาน ‎งานก่อสร้าง บางครั้งก็เป็นช่างไม้ด้วย
‎คุณรู้จักคนพวกนี้
‎เครียดมาก งานโหดมาก ‎ผ่อนเขากำลังผ่อนคลาย
‎เพราะคนพวกนี้ยุ่งมากเป็นสองเท่า ‎พวกเขามักจะขับรถตู้ไปบนถนน
‎เพียงเพื่อจะมีเรื่องกับคนขี่จักรยาน
‎"ออกไปจากถนนซะ ‎ไม่งั้นฉันจะหักขานาย ไอ้หนุ่ม"
‎ผมชอบนักปั่นชนชั้นกลาง รู้ไหมว่าทำไม ‎พวกเขาไม่สบถด้วยซ้ำ พวกเขาแบบว่า
‎"ทำไมนายไม่หุบปากปิดไปซะ"
‎"หุบปากซะ ไม่งั้นฉันจะหักขานาย" ‎"ไม่มีทาง เพราะฉันมีกล้อง"
‎ฉันจะถ่ายภาพนายด้วยกล้องนี้
‎"นายอยู่ในกล้องแล้ว"
‎"ไปให้พ้น"
‎"โชคดีที่นายมีกล้องนั่น ไม่งั้นผมจะทุบขานาย"
‎ผมรู้สึกคนเดียวเหรอ ไม่น่าใช่นะ
‎คุณเคยเจอนักปั่นพวกนี้ตอนติดไฟแดงไหม
‎พวกคนที่มาอยู่ข้างหน้าน่ะ อวดดีสุดๆ
‎พวกเขาไม่วางเท้าบนพื้นเพื่อทรงตัว ‎พวกเขาทรงตัวบนจักรยาน เคยเห็นไหม
‎ทรงตัวด้วยล้อ แบบว่า…
‎รอให้ไฟเขียว เกลียดแม่งชะมัด
‎ตอนนี้ประมาณหกโมงเย็นแล้ว ‎จำได้ไหมว่าหมอนี่ออกมาตั้งแต่สิบโมง
‎เขาเริ่มเหนื่อยแล้ว
‎เริ่มคิดว่าควรกลับบ้านไหม
‎"เพื่อน ฉันว่าฉันกลับบ้านดีกว่า ‎ฉันเหนื่อยมากเลย"
‎"ใช่ ฉันต้องพักแล้ว ฉันต้องพักบ้างแล้วจริงๆ"
‎"ใช้เวลากับลูกชายฉันหน่อย ‎อาร์ชี่ ใช่ ใช้เวลากับเขาหน่อย"
‎"เขาเพิ่งหกขวบ แต่บอกเลย ‎ว่าโตขึ้นเขาจะเล่นให้เชลซีแน่"
‎"บ้าสุดๆ เลย"
‎"ฉันว่าจะกลับบ้านแล้ว ไปใช้เวลากับเมียบ้าง"
‎"ใช่ ฉันว่าจะกลับบ้านแล้ว ใช่ ‎คืนนี้พอแค่นี้ดีกว่า"
‎พวกเขาต้องการตัวกระตุ้นเดียว
‎"นั่นอะไร ฉันจะดื่มเบียร์แก้วนึง"
‎คนพวกนี้เริ่มพูดกับทุกคนในคลับ
‎ตาเบิกกว้าง
‎ผมกับชายผิวดำสามคนไม่ไปยุ่งกับพวกเขา
‎"เกิดอะไรขึ้น ฉันไม่รู้จักนาย ‎นายไม่รู้จักฉัน ฉันเป็นคนธรรมดา"
‎"ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎"นายไม่รู้จักฉัน ราตรีสวัสดิ์ ฉันไม่รู้จักนาย"
‎"ฉันโคตรรักนายเลย โชคดีนะ"
‎แล้วพวกเขาก็จูบคุณ
‎พวกเขาจูบคุณโดยไม่มีเหตุผล
‎ผมพูดกับเพื่อนผมที่เป็นชนชั้นแรงงานผิวขาว
‎"เวลาพวกนายไปเที่ยวกัน ‎เหมือนพวกนายมีค่ำคืนที่บ้ามาก"
‎"แล้วคืนสุดเจ๋งจะขนาดไหน" ‎"ฉันจะบอกให้ว่าคืนสุดเจ๋งเป็นยังไง"
‎"อยากรู้ว่าเป็นไงเหรอ มีเรื่องชกต่อยไง"
‎ผมแบบ "ฮะ ตีกันน่ะเหรอ"
‎พวกเขาบอกว่า "ใช่ ชอบตีกันมาก"
‎นั่นคือเหตุผลที่ผมชอบพวกเขา
‎เวลาพวกเขามีเรื่องชกต่อย พวกเขาไม่พูดเลย
‎"อะไร จะเอาใช่ไหม"
‎ป้าบ! เอาหัวโขก
‎เอาหัวโขกเต็มๆ จบการต่อสู้
‎เทรซี่พูดว่า "พอเถอะ ตีกันตลอดเลย"
‎"พอเถอะ ไปตายซะ เดฟ "
‎"หุบปากซะ ไปขึ้นแท็กซี่เหอะ หุบปากซะ"
‎จบแค่นั้น จบการชกต่อย
‎แต่พวกเขาจะอยู่ที่ไซต์ก่อสร้างเช้าวันจันทร์ ‎โม้เรื่องชกต่อยซะใหญ่โต
‎และชนชั้นแรงงานผิวขาว ‎จะเล่าเรื่องการชกต่อยที่มันที่สุดที่คุณเคยได้ยิน
‎"คืองี้เว้ย หมอนั่นเข้ามาหาฉัน ‎สูงสองเมตรกว่าอย่างกับแอนโทนี โจชัว
‎มันเข้ามาหาฉัน"
‎"มันเหวี่ยงหมัดแล้ว ฉันใช้ท่าเมทริกซ์เลย"
‎"ไอ้กระจอก แล้วลุกขึ้น"
‎"ป้าบ! เอาหัวโขกมัน สาบานได้เลย"
‎"เอาหัวโขกมัน สาบานต่อหลุมศพยายเลย…"
‎"สาบานได้เลย จมูกมันหลุดเลย ‎สาบานได้ว่าจมูกมันหลุดออกมาจริงๆ"
‎"ลิตเติ้ลลีเอามาเดาะเล่นเลย"
‎"จมูกมันหลุดจริงๆ"
‎"สาบานต่อหลุมศพยายเลย ‎ฉันไม่โกหกต่อหลุมศพยายหรอก"
‎ความแตกต่างคือในชุมชนคนดำ
‎เราไม่ชอบชกต่อยด้วยซ้ำ ‎คุณเคยเห็นมันตอนที่เริ่มมีเรื่องแล้ว
‎ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ถามคำถามทุกคน ‎ยกเว้นคนที่เขาจะมีเรื่องด้วย
‎"อะไร หมอนี่มันบ้ารึไง"
‎"คุยกับหมอนี่สิ เพราะฉันโมโหแล้ว"
‎"หมอนี่เป็นใคร คุยกับคนของฉันเดี๋ยวนี้"
‎"มันรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร"
‎แม้แต่แชนทัลก็มามีส่วนร่วม ‎เพราะเธอรู้จักทั้งสองฝ่าย
‎"ทำไมพวกนายต้องทะเลาะกันตลอดเลยเนี่ย ‎ตลอดเวลาจริงๆ"
‎"ดึกๆ จะสงบบ้างไม่ได้เลย ‎พวกนายทะเลาะกันตลอด"
‎"พวกนายมันห่วยแตก ต้องหัดปล่อยวางบ้างนะ"
‎แต่แชนทัลจะเข้ามามีส่วนร่วม
‎แชนทัลจะช่วยแฟนเธอ
‎คุณเคยเห็นแชนทัลหลังจากมีเรื่อง
‎ใส่รองเท้าข้างเดียว
‎"โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน"
‎"ฉันอยากได้โทรศัพท์คืน หาไม่เจอเลย"
‎โดยที่เต้าโผล่ข้างนึง
‎"ฉันอยากได้โทรศัพท์คืน"
‎"อะไร มองอะไรไม่ทราบ อะไร"
‎"อะไร"
‎แล้วเธอก็ใส่สำเนียงจาไมกาเข้าไป
‎"มองอะไรไม่ทราบ อาจเป็นผู้หญิงชั่วก็ได้รู้ไหม"
‎"อะไร"
‎พวกผู้ชายก็แบบว่า
‎"ฉันมองนมอยู่ ไม่โกหกหรอก ฉันมองนมอยู่"
‎"นายมองนมเธอเหรอ ‎เหมือนกันเลย ฉันก็มองนมเธอยู่"
‎จะมีเพื่อนขี้หื่นคนนึงเสมอ
‎"ฉันจะไม่โกหกนะ ฉันจะดูดนมนั่นเดี๋ยวนี้เลย"
‎แม้แต่ผมก็ไม่ชอบการชกต่อย ‎ผมไม่เคยชอบการชกต่อย
‎ผมไม่เคยเป็นนักสู้ ‎ผมชอบเรียกตัวเองว่านักป้องกันตน
‎ผมหาทางป้องกันตัวเองในการต่อสู้ ‎ทุกสถานการณ์
‎ยกตัวอย่างเช่น ข้อมือผมเล็ก
‎นี่เป็นอันตรายสำหรับผม ข้อมือเล็กๆ เนี่ย
‎ถ้ามีคนจับข้อมือผม ก็จบเห่เลย
‎รู้ไหมว่าผมเลยต้องทำอะไรทุกวัน
‎ผมไม่ลืมที่จะทาครีมที่แขน
‎เผื่อมีคนมาจับแขนผม
‎ผมก็จะ "ปล่อยฉันนะเว้ย"
‎"อย่ามาจับข้อมือเนียนๆ นี่นะ ปล่อยฉันเลยพวก"
‎"กล้าดียังไง"
‎แม้แต่สมัยก่อน ผมก็ไม่ชอบชกต่อย
‎สมัยก่อนเราแก้ปัญหา ‎ด้วยการดวลแร็ปกัน เราทำแบบนั้น
‎เราจะไปที่สโมสรเยาวชนและดวลแร็ปกัน
‎นั่นคือสิ่งที่อาจารย์ของเราจะพูด ‎"ทะเลาะกันเหรอ ช่างแม่ง"
‎"แค่แร็ปใส่ไมค์ก็พอ"
‎เราทำแบบนั้น ด่าแม่กันที่สโมสรเยาวชน
‎ผมจะพาคุณย้อนกลับไปดู ‎สิ่งที่เราทำกันที่สโมสรเยาวชน
‎ผมจะแบ่งครึ่งห้อง
‎พวกคุณอยู่ฝั่งซ้ายนะ
‎ผมจะให้คำพวกคุณไว้ดวล คำของคุณคือ "โอเค"
‎ลองดูนะ เริ่มเลย
‎หนึ่ง สอง สาม
‎โอเค
‎โอเค ก็ไม่แย่เท่าไหร่
‎เสียงคุณทุ้มมาก แม่เจ้า
‎"โอเค!"
‎โอเค เอาละ ทีนี้ก็ฝั่งขวามือ ‎พวกคุณคือฝั่งขวามือนะ
‎ทุกคนที่อยู่ฝั่งขวา
‎คำของคุณก็คือ
‎"ไอ้งั่ง" โอเคไหม
‎โอเค สุดยอดเลย ดูพวกเขาคุยกันสิ
‎"ฉันว่าโอเคนะ เราไม่ต้องซ้อมกันเลย ‎ฉันจำคำนี้ได้ขึ้นใจ"
‎โอเค เอาละ
‎ดีเจ เปิดเพลงให้ทีครับ
‎โอเค
‎พอผมชี้ไปที่คุณ คุณก็พูดนะครับ ‎เราจะไปฝั่งซ้ายก่อน
‎โอเค ขอผมคุยกับฝั่งซ้ายหน่อย
‎- ทุกคนพูด… ‎- โอเค!
‎ขอผมคุยกับฝั่งซ้ายหน่อย
‎- ทุกคนพูด… ‎- โอเค!
‎ขอผมคุยกับฝั่งขวาหน่อย
‎- เราเรียกฝั่งซ้ายว่า… ‎- ไอ้งั่ง!
‎ขอผมคุยกับฝั่งขวาหน่อย เราเรียกฝั่งซ้ายว่า…
‎ไอ้งั่ง!
‎ฝั่งขวารอมาทั้งชีวิต
‎เพื่อพูดว่า "ไอ้งั่ง"
‎ดูพวกชั่วร้ายที่อยู่ตรงกลางสิ ‎"เออ ตอนนี้ฉันอยู่ฝั่งนี้แล้ว"
‎ดูฝั่งซ้ายสิ พวกคุณโกรธมาก
‎"ใช่ เราขอคำอื่นได้ไหม"
‎โอเค ก็ได้ ผมจะให้คำที่ดีขึ้นกับฝั่งซ้าย
‎คำใหม่ของคุณคือ
‎"ไอ้ชักว่าว" โอเคไหม
‎- เจ๋ง! ‎- โอเคนะ
‎คุณต้องพูดออกมาจริงๆ นะ
‎ถ้าคุณอยากทำมือและมีส่วนร่วมไปด้วย ‎ก็มีส่วนร่วมได้เลยนะ
‎โอเค ฝั่งขวา เป็นไงบ้าง
‎พวกเขาบอกว่า "ตอนนี้เรานำอยู่ 1-0"
‎เอาละ ฝั่งขวา คุณได้รับการอัปเกรด
‎คำของคุณทางฝั่งขวาจะเป็นคำว่า
‎"รูจิ๊มิ"
‎ตายแล้ว โอ้โฮ
‎โอเค ดีเจ เปิดเพลงให้ที
‎ขอผมคุยกับฝั่งซ้ายหน่อย เราเรียกฝั่งขวาว่า…
‎ไอ้ชักว่าว!
‎ขอผมคุยกับฝั่งซ้ายหน่อย เราเรียกฝั่งขวาว่า…
‎ไอ้ชักว่าว!
‎ขอผมคุยกับฝั่งขวาหน่อย เราเรียกพวกเขาว่า…
‎รูจิ๊มิ!
‎ไม่
‎พวกคุณเห็นริมฝีปากพวกเขาไหม ‎ทุกคนที่อยู่ฝั่งขวา ริมฝีปากแบบว่า…
‎พวกคุณบางคนจะระเบิดออกมาแล้ว
‎บาร์บาร่าวัย 60 ปีทางด้านโน้น "รูจิ๊มิ!"
‎"ด่าพวกมันเลย! ‎ฝั่งโน้นพูดไม่ตรงจังหวะด้วยซ้ำ"
‎ฝั่งซ้าย แม่เจ้า เอาละ
‎โอเค สิ่งที่ผมจะทำตอนนี้ ‎ผมจะยุติธรรม โอเคนะ
‎มีคำไหนที่พวกคุณอยากให้เป็นคำของพวกคุณไหม
‎มีไหม
‎"ไอ้หอกหัก" เหรอ
‎โอเค พวกคุณตื่นแล้ว
‎ขอบคุณที่มานะฝั่งซ้าย ในที่สุด
‎ดูพวกสวะตรงกลางสิ ‎"ฉันว่าตอนนี้ฉันอยู่ฝั่งนี้แล้ว"
‎โอเค คำของคุณคือ "ไอ้หอกหัก"
‎ก็ได้ เยี่ยม
‎เป็นไงบ้างฝั่งขวา ทำดีมาก สุดยอดเลย
‎เอาละทุกคน มาถึงระดับสามกันแล้ว
‎ผมจะบอกคำของคุณ
‎ผมจะเข้าไปในตู้เซฟของผม
‎เอาละ เราย้อนยุคมาก
‎พระเจ้าช่วย
‎รู้ไหมคุณได้คำว่าอะไร ฝั่งขวา พระเจ้าช่วย
‎คุณได้แจ็กพ็อต รู้ไหมพวกคุณได้คำว่าอะไร
‎"พ่องตาย"
‎โอ้พระเจ้า
‎ความอดทนคือสิ่งดีงาม
‎มันเป็นอย่างนั้น
‎โอ้พระเจ้า
‎"ไอ้หอกหัก" ปะทะ "พ่องตาย"
‎โอ้พระเจ้า
‎ดีเจ เปิดเพลงเป็นครั้งสุดท้าย
‎โอเค
‎ขอผมคุยกับฝั่งซ้ายหน่อย
‎- เราบอกฝั่งขวาว่า… ‎- ไอ้หอกหัก!
‎ขอผมคุยกับฝั่งซ้ายหน่อย เราบอกฝั่งขวาว่า…
‎ไอ้หอกหัก!
‎ขอผมคุยกับฝั่งขวาหน่อย เราบอกพวกเขาว่า…
‎พ่องตาย!
‎ผู้ชายคนนี้ยืนขึ้นอย่างกับเป็นคนเริ่ม "เย่!"
‎ผมไม่รู้ว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ไง ‎ ฟังนะ สิ่งที่ผมพยายามจะบอกคือ
‎ถ้าคุณอยากออกไปข้างนอกก็ไปเลย
‎เลิกทำเหมือนความจำเสื่อม ‎แบบที่เราทำกันในคืนวันพฤหัส
‎ที่นั่งอยู่กับแฟนเราและพูดว่า
‎"จะว่าไป รู้อะไรไหมที่รัก"
‎"ผมเพิ่งนึกได้ว่า
‎วันเสาร์ผมจะออกไปข้างนอกนะ"
‎"ใช่"
‎เพราะจังหวะนี้ แฟนคุณจะเดือดแล้ว
‎"ดีนะ ดีมากเลย โอเค"
‎"สุดยอดเลย ไม่เห็นเคยพูดเรื่องนี้เลย"
‎จากนั้นเราก็ทำเป็นว่าเราไม่อยากไปใช่ไหมล่ะ
‎"ใช่ พูดจริงๆ นะ ‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมอยากไปไหม"
‎"ใช่ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำ"
‎แฟนคุณก็จะทดสอบคุณด้วยเหมือนกัน
‎"ใช่ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากไปไหม"
‎"บางทีคุณน่าจะอยู่กับฉันนะ"
‎"สั่งอาหารจีนมากิน ‎และดูเซ็กซ์ แอนด์ เดอะ ซิตี้กันไหมล่ะ"
‎"ใช่ แต่ผมคงต้องไปแหละที่รัก"
‎พอวันเสาร์มาถึง ‎คุณรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมาก ใช่ไหม
‎ใช่ไหมล่ะ คุณอาบน้ำ
‎คุณเปิดเพลงในอ่าง ‎เพื่อให้เกิดการสั่นสะเทือนจากเสียงสะท้อน
‎คุณส่องกระจก คุณรู้สึกเป็นตัวเอง
‎คุณส่องกระจกแบบว่า "นายยอดมาก"
‎กระจกถึงขั้นบอกว่า ‎"ไม่หรอก นายต่างหากที่ยอดมาก"
‎แฟนคุณโกรธมาก ‎เธอนั่งอยู่บนโซฟา โดยมีซูโดครีมอยู่บนหน้าเธอ
‎"นายยอดมาก"
‎เธอโกรธมาก
‎คุณกำลังจะออกจากบ้าน
‎"เออ ว่าไงพวก นายออกมาแล้วเหรอ"
‎"โอเค เดี๋ยวฉันเอาน้ำมะนาวไปเป็นมิกเซอร์ ‎เดี๋ยวฉันเอาไป"
‎เสียงสวรรค์มาเลย "ห้ามเอาน้ำมะนาวไป"
‎"นั่นของฉัน คืนนี้ฉันจะดื่มมันคนเดียว"
‎"ที่รัก มันอยู่ในตู้เย็นมาสี่อาทิตย์แล้วนะ"
‎"ใช่ และฉันจะดื่มคนเดียว ‎เพราะคุณจะไม่อยู่บ้าน"
‎หนุ่มๆ เวลาที่แฟนคุณรู้สึกแบบนี้
‎จงไปซะ ไปสนุกกับตัวเองซะ แต่คุณทำอะไร
‎คุณอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎ใช่ไหมล่ะ คุณอยากตรวจสอบ
‎"ที่รัก เป็นอะไรไป"
‎"คุณดูอารมณ์ไม่ดีนะ"
‎"เป็นอะไรไป เป็นอะไร ‎ผมกำลังจะออกไป คุณเป็นอะไร"
‎"ไม่ ฉันไม่เป็นอะไรเลย"
‎"ฉันกำลังมีความสุขด้วยตัวเอง ฉันโอเค ใช่"
‎"แต่ผมดูออกว่าคุณไม่โอเค ‎ผมถึงถามคุณว่าเป็นอะไร"
‎"โทษนะ จะตะโกนทำไมเนี่ย"
‎"ตะโกนทำไม"
‎คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณตะโกนรึเปล่า ‎"อะไร ผมตะโกนเหรอ ผมไม่ได้ตะโกนนะ"
‎"คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย"
‎"ที่รัก ผมกำลังบอกว่าคุณดูอารมณ์ไม่ดี"
‎"ผมจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน และคุณดูโมโห"
‎"หมายความว่าไง ‎ฉันอารมณ์ไม่ดี และคุณจะไปเที่ยว"
‎"ไม่ อย่าปั่นหัวให้ฉันสับสน ทำฉันสับสนทำไม…"
‎"สิ่งที่คุณกำลังทำคือการปั่นหัวให้ฉันสับสน ‎คุณทำแบบนั้นอยู่"
‎โทษทีนะคุณผู้หญิง คุณไปสรรหาคำนี้มาจากไหน
‎"ปั่นหัวให้สับสน" ‎ผู้ชายอย่างเราไม่เข้าใจคำนี้ด้วยซ้ำ
‎"อะไรนะ ปั่นหัวให้สับสนเหรอ ‎ปั่นแบบน้ำปั่นน่ะเหรอ"
‎"เดี๋ยวนะ คุณจะเละไหมถ้าผมปั่นหัวคุณ"
‎"ผมไม่เข้าใจ เราจะเปิดร้านน้ำปั่นเหรอ"
‎"ผมจะปั่นทำไม ผมไม่เข้าใจ"
‎จากนั้นผู้หญิงอย่างพวกคุณ ‎ก็ใช้ประโยคที่คุณชอบมากฟาดเรา
‎ประโยคนี้เป็นหายนะของผู้ชาย ‎มาหลายศตวรรษแล้ว
‎คุณรู้จักประโยคนี้ดี
‎"รู้อะไรไหม อยากทำอะไรก็เชิญเลย"
‎"อยากทำอะไรก็เชิญ"
‎"ฉันไม่สน เชิญทำตามใจตัวเองเลย"
‎หนุ่มๆ อย่าทำตามใจตัวเองเชียว มันเป็นกลลวง
‎อย่าทำอะไรตามใจตัวเอง
‎แค่ออกไปเที่ยวกับเพื่อนผู้ชาย
‎คุณก็รู้ว่าเวลาอยู่กับเพื่อนผู้ชายเป็นยังไง
‎พลังงานมันต่างกัน โดยเฉพาะในคลับ
‎ผู้ชายสิบคนที่โต๊ะ ทุกคนดูเท่
‎คุณเห็นพวกเขาอยู่ที่โต๊ะ ทุกคนดูเท่
‎ในคลับก็เปิดเพลง
‎ผู้ชายทุกคนถ่ายรูปกัน
‎"มาสิ มาถ่ายรูป"
‎ทุกคนถ่ายรูปกันเหมือนพวกเขาเป็นขาโจ๋
‎ทิมทำงานกับเด็กๆ เขาเป็นครู
‎แต่เวลาเขาอยู่กับเพื่อนผู้ชาย ‎เขาถ่ายรูปเหมือนเป็นขาโจ๋
‎คุณเคยเห็นรูปของทิมในไอจี…
‎พร้อมคำโปรยว่า ‎"เงินคือความทุกข์ที่เป็นต้นเหตุ"
‎คุณพูดเรื่องอะไรวะ
‎มีผู้ชายคนเดียวในกลุ่มที่สนุกกับตัวเอง
‎มักจะมีเพื่อนที่เครียดเสมอใช่ไหมล่ะ
‎เพื่อนที่ตึงเครียด ไม่มีความสุข
‎"โย่ พวก รู้จักหมอนี่เหรอ ‎ฉันจะชกหน้ามันให้นายเอง"
‎"อะไรนะ จะไปชกหน้าเขาทำไม"
‎"เขาเป็นเด็กเสิร์ฟ นายเป็นอะไรเนี่ย"
‎มีผู้ชายคนเดียวที่เต้นอยู่
‎เขาเต้นท่าติ๊กต็อกท่าใหม่ ‎คุณเคยเห็นคนพวกนั้นใช่ไหม
‎เขาสนุกเกินไปแล้ว สนุกมากไปไม่ได้
‎"พวก อย่าทำแบบนั้น"
‎แล้วเกิดอะไรขึ้น
‎พวกผู้ชายเอาคลิปไปลงในไอจีสตอรี่
‎คุณรู้ว่ามันเป็นยังไง สาวๆ ‎คุณเช็กสตอรี่ของพวกเขาใช่ไหมล่ะ
‎ผู้ชายทุกคน "โย่ เขาบอกฉันว่าเพื่อนฉัน ‎เอาคลิปลงสตอรี่ใช่ไหม"
‎"เฮ่!"
‎"กำลังสนุกสุดเหวี่ยงเลย!"
‎และระหว่างที่คุณกำลังสนุกสุดเหวี่ยงนั้น
‎แฟนคุณจะส่งข้อความร่ายยาวมาหาคุณ
‎ตอนที่กำลังเต้นเลย
‎รู้ใช่ไหมว่าเวลาที่ข้อความยาวมาก ‎มันจะบอกว่า "อ่านต่อ"
‎ดูแม่มดพวกนี้ปรบมือสิ "ใช่ เราทำแบบนั้นแหละ"
‎"ทำลายความสนุกพวกเขา"
‎หนุ่มๆ เราโกรธมากเลยใช่ไหม ‎ให้ตายสิ เราจะโกรธมาก
‎ได้แต่นั่งครุ่นคิดเรื่องชีวิต ‎"ไม่ ไม่ไหวจะทนแล้ว ไม่ได้แล้วเว้ย"
‎"ทำไมถึงทำกันแบบนี้"
‎"ไม่พวก นี่ฉันนะ"
‎"รู้ไหมว่าฉันเล่นฟีฟ่าเก่งแค่ไหน ‎แล้วอยากทำแบบนี้กับฉันเหรอ"
‎"ไม่ได้หรอก"
‎คุณซื้อแมคนักเก็ตมา 20 ชิ้น คุณกำลังโกรธมาก
‎"ตอนนี้ไม่อยากกินด้วยซ้ำ ฉันโกรธอยู่ว่ะ"
‎แล้วเกิดอะไรขึ้น รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น
‎หนุ่มๆ คุณเสียบกุญแจที่ประตู แล้วทันใดนั้นเอง
‎แฟนคุณก็กลายเป็นดาราฮอลลีวูดซะงั้น
‎เพราะตอนกุญแจเสียบประตู คุณตื่นอยู่
‎แต่พอคุณได้ยินเสียงกุญแจ…
‎"ที่รัก"
‎"ที่รัก หลับอยู่รึเปล่า"
‎"ใช่ ฉันหลับอยู่"
‎"กี่โมงแล้วเนี่ย ตีสามเหรอ"
‎"คุณสนุกใช่ไหม"
‎"ใช่ ผมสนุก ผมอยากคุยกับคุณแป๊บนึงน่ะ"
‎"ผมรู้ว่ามันดึกแล้ว ‎แต่ผมอยากยกภูเขาออกจากอก"
‎"โอเค ดึกไปหน่อย แต่
‎โอเค ได้ ว่ามาเลย มีอะไรเหรอ"
‎"ว่าไง"
‎"คือแบบ รู้ไหม เห็นๆ อยู่ว่าแบบ
‎ผมไปซื้อของกินมานิดหน่อยหลังจากปาร์ตี้
‎และผมก็คิดว่าผมรู้สึกยังไง"
‎"โทษที ว่าไงนะ"
‎"ผมบอกว่าผมคิด"
‎"ไม่ ก่อนหน้านั้นน่ะ"
‎"ผมบอกว่าผมไปซื้อของกินมานิดหน่อย ‎ก่อนกลับมา…"
‎"อ๋อ โอเค จะพูดอะไรว่ามา"
‎"โอเค พูดง่ายๆ ก็คือ ‎ผมแค่รู้สึกว่าในความสัมพันธ์เนี่ย
‎ถ้าผมอยากไปเที่ยว ผมก็ควรไปเที่ยวได้ ‎เมื่อผมอยากไป เพราะว่า
‎สุดท้ายแล้ว ผมควรมีอิสระ ‎และทำสิ่งที่อยากทำได้"
‎"โอเค เอาละ โทษนะ หยุดก่อนได้ไหม"
‎"โทษนะ หยุดสักแป๊บนะ"
‎"โอเค ฟังนะ สุดท้ายแล้ว ฉันไม่สนหรอก"
‎"คุณไปปาร์ตี้กับเพื่อน แล้วไง ‎ฉันไม่ได้หงุดหงิดเลย"
‎"สิ่งที่ฉันหงุดหงิดก็คือท่าทางเอ๋อเหรอของคุณ
‎'รู้อะไรไหม ผมไม่รู้ว่าผมอยากไปไหม'"
‎"คุณโตแล้วนะ แล้วคุณไม่รู้ว่า ‎คุณจะไปเที่ยววันเสาร์ไหม
‎ในวันพฤหัสเนี่ยนะ"
‎"ฉันโง่เหรอ ฉันไม่ได้โง่นะ เข้าใจที่พูดไหม"
‎"ที่ฉันจะบอกคือถ้าคุณอยากไปเที่ยว ‎ฉันไม่สนด้วยซ้ำ"
‎"เพราะไม่รู้สิ…"
‎"รู้อะไรไหม ช่างเถอะ เข้าใจที่พูดไหม"
‎"เพราะเราเป็นแฟนกันก็ต้องคุยกัน
‎เราถึงจะเข้ากันได้ เพราะนี่เราเข้ากันไม่ได้
‎และฉันไม่ต้องการความขัดแย้ง ‎และแบบว่า นึกออกไหม…"
‎"คุณมีซอสรสเปรี้ยวหวานไหม"
‎"โอเค"
‎ใช่ ผู้หญิงจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้ในสองวินาที
‎"แต่ฉันจะไม่โกหกหรอกนะ ฉันจะไม่โกหก"
‎"วันนี้คุณดูดีมาก ฉันจะไม่โกหกเลย"
‎"ฉันไม่ชอบเลยเวลาคุณไปเที่ยวแล้วดูดีมาก
‎เพราะคุณรู้ว่าคุณทำอะไรอยู่"
‎"ใช่ไหมล่ะ คุณรู้ว่าคุณทำอะไรอยู่ ‎คุณทำอะไรอยู่"
‎"ที่รัก ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ที่รัก"
‎"ผู้หญิงคนนี้ต๊องเป็นบ้าเลยพวก"
‎"โอเค นี่ จูบฉันสิ ฉันรักคุณ"
‎โอเค เอาละ ฝันดีนะ ฉันรักคุณ โอเค ฝันดี"
‎หนุ่มๆ คุณเข้านอนด้วยพลังงานอีกแบบเลย
‎"ใช่ ก็บอกเธอไปแล้วอะเนอะ"
‎"โอเค"
‎"นี่ ที่รัก"
‎"หลับอยู่เหรอ ที่รัก"
‎"ใช่ ฉันหลับอยู่"
‎เซ็กซ์นักเก็ตแบบเมาๆ นั่นมัน…
‎ผมต้องขอชื่นชมผู้หญิงจริงๆ
‎พวกคุณจะออกไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ ‎คุณไม่ต้องขอใคร
‎"ฟังนะ ที่รัก ฉันจะไปอิบิซา ‎เจอกันสุดสัปดาห์หน้านะ" ตูม ไปเลย
‎คุณไปแล้ว
‎คุณไม่สน คุณไม่ขออนุญาตใคร
‎คุณไปแล้ว
‎แม้แต่วิธีที่คุณออกไปเที่ยว ‎และปาร์ตี้ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
‎คุณไม่ออกไปเที่ยวตอนกลางคืนแล้วด้วยซ้ำ
‎ตอนนี้การเที่ยวแบบใหม่ของคุณคืออาหารมื้อสาย
‎โอ้พระเจ้า
‎สาวๆ คุณชอบอาหารมื้อสายมาก!
‎คุณผู้หญิงเคยไปกินมื้อสายไหมครับ ‎เคยไปกินมื้อสายไหมครับ
‎ดูพวกเขาสิ "เคยไปกินมื้อสายไหมเหรอ ‎จะไปพรุ่งนี้นี่แหละ"
‎สาวๆ อย่างพวกคุณชอบมื้อสายมาก
‎และผมไม่รู้ว่าคุณเข้าใจไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เพราะคุณรู้ว่ามันเป็นยังไง ‎จะมีสาวๆ 15 คนไปกินมื้อสายนี้
‎สาวๆ 15 คน พวกเธอวางแผนกัน
‎และต่อให้เป็นกลุ่มสาวๆ สาวๆ รู้ว่ามันเป็นไง ‎มีสาวๆ 15 คนในกลุ่ม
‎แต่จริงๆ แล้วคุณสนิทกับเพื่อนแค่สองสามคน
‎ที่เหลือเป็นแค่เพื่อนของเพื่อน
‎แต่คุณต้องการจำนวน จะได้ได้โต๊ะดีๆ
‎เพราะคุณเคยมีเรื่องกับสาวๆ บางคนเมื่อสี่ปีก่อน
‎และผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณ ‎จ่ายค่าแท็กซี่ให้เธอเมื่อสี่ปีก่อน
‎และทุกครั้งที่คุณเจอเธอ คุณจะแอบร้ายลึก…
‎"หวัดดี สบายดีไหมซาราห์"
‎"มาที่นี่ได้ก็คงสบายดีแหละเนอะ"
‎"อิดอก ฉันไม่ชอบนางเลย ‎ไม่ชอบนางเลยด้วยซ้ำ"
‎"สี่ปอนด์" "มันคือประเด็น มันคือหลักการ"
‎หนุ่มๆ คุณไม่รู้หรอกว่าเวลาผู้หญิงไปกินมื้อสาย
‎เรื่องสำคัญสำหรับพวกเธอคือรูปถ่าย ‎เพราะสาวๆ พวกคุณบ้าถ่ายรูปมาก
‎คุณโพสท่ากันแปลกๆ
‎ท่านี้คืออะไร ที่คุณยืนอยู่ตรงนี้ ‎แต่ขาข้างนี้อยู่ตรงนี้
‎คุณจะเตะฟรีคิกเหรอ ‎คริสเตียโน โรนัลโด เกิดอะไรขึ้น
‎แต่สาวๆ บ้าถ่ายรูปพวกนี้มาก พวกเธอบ้ามาก
‎"ที่รัก ถ่ายรูปหน่อย" พวกเธอบ้ามาก
‎รู้ไหมว่ามันมีฟีเจอร์นึง ‎ถ้าคุณกดปุ่มกล้องไอโฟนค้างไว้
‎มันจะถ่าย 10,000 รูปในครั้งเดียว
‎"โพสท่าเลย เข้ามาหาแสงและโพสเลย" ‎คุณจะเห็นเธอทำท่า…
‎หารูปที่ใช่รูปเดียว
‎ในแท็กซี่กับเพื่อนสาวของคุณ จาก 10,000 รูป
‎คุณเจอรูปที่ใช่ คร็อปมัน ใส่ฟิลเตอร์เข้าไป
‎วิวิดวอร์ม มีอยู่ในไอจี
‎และคุณได้เจอสาวๆ ทุกคน
‎สาวๆ ทุกคนมารวมตัวกัน
‎"อย่าเข้าไปก่อนฉันนะ รอฉันด้วย" ‎พวกคุณทุกคนเจอกัน
‎"หวัดดี สบายดีไหมที่รัก เป็นไงบ้าง"
‎"หวัดดีที่รัก ฉันรักเธอ" ‎"หวัดดี เป็นไง สบายดีไหม"
‎"ซาราห์ อิดอก"
‎"ไงยะ หวัดดี สบายดีไหม เป็นไง ไงยะ"
‎"ไงยะ!"
‎สาวๆ ชอบ "ไงยะ" มาก
‎หนุ่มๆ เราพูดว่า "ไงยะ" ไม่ได้ เราไม่มีสิทธิ์
‎เราไม่มีน้ำเสียงที่จะใช้คำว่า "ไงยะ" ได้
‎นึกภาพคุณกับเพื่อนผู้ชายออกไหม
‎"เป็นไงบ้าง แกรี่ ไงยะ!"
‎สาวๆ ทุกคนอยู่ที่นั่น สาวๆ 15 คนนั่งอยู่ที่โต๊ะ
‎และพอคุณเมา ภาพจะเปลี่ยนไป
‎"มาเร็วสาวๆ มาถ่ายบูมเมอแรงกัน ‎มาถ่ายบูมเมอแรงกัน"
‎ทำไมคุณต้องทำแบบนั้นเวลาถ่ายบูมเมอแรง
‎คุณทำสิ่งที่บูมเมอแรงมันเป็นอยู่แล้ว
‎"มาโพสท่าถ่ายบูมเมอแรงกัน ‎พร้อมนะ หนึ่ง สอง สาม"
‎ผู้หญิงบางคนยังไม่พร้อมจะถ่ายบูมเมอแรง
‎พวกเขาแค่อยู่ด้านหลังของบูมเมอแรงของคุณ
‎"ฉันน่าเกลียดมาก อย่าโพสต์รูปนี้นะ"
‎"ฉันจะโพสต์ โพสต์แล้ว ลงไอจีไปแล้ว"
‎แล้วคุณก็ดื่มจนถึงจุดที่สนุกมาก
‎ตอนนี้คุณเมาแล้ว
‎แล้วรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น สาวๆ
‎เวลาคุณเมา คุณจะกลายเป็นคนน่ารำคาญสุดๆ
‎สังเกตไหม
‎ผมว่าคุณไม่สังเกตหรอก
‎คุณน่ารำคาญมาก
‎แล้วคุณอยากทำอะไรเวลาที่คุณเมาและน่ารำคาญ
‎และคุณกำลังไปถึงจุดที่สนุก ‎คุณอยากเมากว่าเดิมเหรอ
‎ไม่ สิ่งที่คุณอยากทำคือคุณอยากโทรมาหาพวกเรา
‎ตอนบ่ายๆ เนี่ย อย่ามายุ่งกับผมเลย
‎ผมเล่นเกมคอลออฟดิวตี้อยู่ อย่ามายุ่งกับผม
‎ผมกำลังเล่นคอลออฟดิวตี้ในตอนบ่าย ‎อย่ามายุ่งกับผม
‎เพราะพูดตรงๆ นะ จะบอกให้เอาบุญเลย
‎เวลาเราไปเที่ยวกับเพื่อนผู้ชาย ‎เราไม่ได้อยากโทรหาคุณเลย
‎ไม่เลย รู้ไหมว่ามันเป็นไงหนุ่มๆ ‎"ฉันจะโทรหาแฟนหน่อย"
‎"พวก อย่าเชียว"
‎"เธอจะทำให้หมดสนุกและบอกให้นายกลับบ้าน"
‎"โอเค ไม่โทรก็ไม่โทร ไม่โทรก็ได้"
‎ผมกำลังเล่นคอลออฟดิวตี้ ‎กับเพื่อนๆ ตอนบ่าย เล่นออนไลน์
‎กับคนทั่วโลก
‎และคุณอยากโทรหาผมจากอาหารมื้อสาย
‎เมากับตัวเองที่น่ารำคาญเนี่ยนะ
‎"ฮัลโหล"
‎"ฮัลโหล นั่นตาแก่จอมขี้ขลาดรึเปล่า ฮัลโหล"
‎"ฮัลโหล"
‎"ที่รัก ผมเล่นคอลออฟดิวตี้อยู่"
‎"มีอะไรเหรอ"
‎"อ๋อ คุณเล่นคอลออฟดิวตี้อยู่ โอเค"
‎"โอเค ฉันเป็นทหารนะ"
‎"โอเค"
‎"ทหาร"
‎"แล้วคุณทำอะไรอยู่เหรอ ‎เกิดอะไรขึ้นในเกมคอลออฟดิวตี้"
‎"เกิดอะไรขึ้นที่นั่น เกิดอะไรขึ้นในนั้น"
‎"ที่รัก ตอนนี้ผมคุยไม่ได้จริงๆ ‎เพราะเรากำลังจะเข้าไปในกูลัก
‎เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมคุยไม่ได้จริงๆ"
‎"ฉันกำลังบอกว่า ช่างหัวกูลักแม่งดิ โอเคไหม"
‎"โอเค ฟังที่ฉันจะพูดนะ"
‎"ฉันมากินมื้อสาย"
‎"โอเค"
‎"ไม่เอา โพรเซ็กโก้ดื่มแล้วเรอ ‎ฉันดื่มแล้วเรอ เธอก็รู้นี่ชานิซ"
‎"ฟังนะ
‎ฉันอยู่ที่นี่
‎และฉันจะไม่โกหก ฉันเมานิดหน่อยแหละ"
‎"และคุณรู้อะไรไหม"
‎"ใช่!"
‎"มันคือดอม เพร์ริเออร์นั่น…"
‎"ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม ‎ฉันเมานิดหน่อย และคุณรู้อะไรไหม"
‎"ฉันหงี่แหละ คุณรู้ใช่ไหม"
‎"แล้วคุณคิดว่าไง พ่อหนุ่มคอลออฟดิวตี้"
‎"คุณคิดว่าไง คุณจะเข้าประตูหลังฉันใช่ไหม"
‎"คุณจะทำแบบนั้นใช่ไหม"
‎"เดี๋ยวผมโทรกลับได้ไหม"
‎"เกมจะเริ่มแล้ว ผมจะเข้าไปในกูลัก"
‎"แปลว่าคุณเล่นคอลออฟดิวตี้อยู่เหรอ"
‎"โอเค ตาแก่จอมขี้ขลาด ก็ได้ โอเค"
‎"เดี๋ยวนะ รอแป๊บ มันคือรูจิ๊มิ แค่นี้นะ"
‎"ไอ้โง่เอ๊ย"
‎"โง่บรมโง่"
‎แล้วสาวๆ อย่างพวกคุณก็เมา
‎ให้ตายสิ คุณเมาแล้ว
‎และคุณกำลังจะเข้าสู่โหมดเมาแอ๋เต็มรูปแบบ
‎และมีเพลงเพลงนึงที่ทำให้คุณเสียสติ
‎และความยับยั้งชั่งใจ
‎"โอ๊ย ตายแล้ว!
‎"ตายแล้ว นี่เพลงของฉัน"
‎"ขอถอดส้นสูงก่อน โอ้พระเจ้า"
‎"โอ้พระเจ้า"
‎ไม่นะ อย่าเชียร์ฉัน"
‎"อย่าเชียร์ฉัน"
‎"ไม่ ฉันทำไม่ได้"
‎"ตายแล้ว ฉันเต้นไม่ได้หรอก ฉันเมามาก"
‎"โอ้พระเจ้า อย่าถ่ายคลิปนะ แค่แอบถ่ายก็พอ"
‎"โอ้พระเจ้า ไม่ ฉันเต้นไม่ได้"
‎"โอ้พระเจ้า ฉันเต้นก็ได้"
‎"เย่!"
‎สาวๆ ทุกคนตบก้นเธอ แบบว่า
‎"นี่เพื่อนฉันเอง"
‎"บอกแล้วว่านี่เพื่อนฉัน"
‎"ยืนบนโต๊ะเลยๆ" "ใช่เลย!"
‎แล้วเจ้าของร้านก็ออกมา "ไม่ได้นะ"
‎"ลงมาจากโต๊ะเดี๋ยวนี้ ลงมาจากโต๊ะเดี๋ยวนี้
‎เดี๋ยวเราเสียใบอนุญาต ลงมาจากโต๊ะ!"
‎"ลงจากโต๊ะหมายความว่าไง ‎รู้ไหมว่าฉันจ่ายเงินไปเท่าไหร่
‎แล้วคุณอยากให้ฉันลงจากโต๊ะเนี่ยนะ"
‎"รู้อะไรไหม พ่องตาย ไอ้รูจิ๊มิ!"
‎ฟังนะ เวลาผมพูดว่า "พ่อง" คุณพูดว่า "ตาย"
‎- พ่อง… ‎- ตาย!
‎เวลาผมพูดว่า "พ่อง" คุณพูดว่า "ตาย"
‎- พ่อง… ‎- ตาย!
‎ลอนดอน ขอบคุณมากที่มาในคืนนี้
‎ขอบคุณมากครับ
‎ผมซาบซึ้งใจมากเลย ขอบคุณมากครับ
‎นี่เป็นหนึ่งในงานโปรดของผมที่ผมเคยทำเลย ‎ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณ
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล