Downloaded from YTS.MX
NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
MO GILLIGAN
Hayatta Mo da var!
Hanımlar ve beyler, işte karşınızda
Mo Gilligan!
"Mo" dediğimde "Gilligan!" deyin!
-Mo! -Gilligan!
"Mo" dediğimde "Gilligan!" deyin!
-Mo! -Gilligan!
Sessiz olalım lütfen, sakin! Yerlerimize geçelim!
İşte bu! Şahaneydi be. Kendimi rapçi gibi hissettim.
Vay anasını, şahaneydi ya.
Burada stand-up yapmak çok hoş. Stand-up ilk aşkımdır, hep söylerim.
Artık TV işleri falan da yapıyorum ve TV'ye bayılıyorum da.
Çoğunuz yolculuğumu takip ediyorsunuzdur, özellikle videolardan.
"Julie! İki kutu kapsana bana."
Bazılarınız "Bunun için geldim, devam et" der gibi.
"Devam et."
O videolar çok acayip aslında. Çekeli üç, dört sene oluyordur
ama tepkim hep hazır.
Birkaç hafta önce karnım çok kötü ağrıdı.
Karnıma kramplar giriyordu.
Tuvaletteyken cır cır olduğunuzu görürsünüz ya?
O tuvaletteyken her şey batar size hani?
"Çıkar şu siktiğimin çoraplarını."
O sancıyla hastaneye gittim, çok kötüydüm.
Elemanın teki "Hop! İki kutu!" dedi. O çaresizlikle şöyle dedim:
"Julie, tahlil masasını getir."
Tepkiye anında hazırdım yani.
Bazı insanlar da bana tamamen unuttuğum şeyleri söylüyor mesela.
Pets at Home'da köpeğime bir şey alıyordum.
Bir ufaklık bana bakıyordu, ben de ona baktım.
"Neye bakıyorsun lan oğlum?" oldum.
Çocuk birden şunu dedi:
"Peppa Pig, Kara Peppa Pig"
"Dört yaşındaki bu ırkçı çocuk kim?" falan oldum.
"Ayakkabımla suratına geçiririm bak Oliver."
"Siktir! Netflix'ten. Unutmuşum, kalk Oliver.
Kalk hadi. Kes ağlamayı."
Artık TV'de bir şeyler yapıyorum, TV gösteri dünyasındayım.
Buna gösteri dünyası diyorlar.
Gösteri dünyası gibisi yoktur ama açıkçası bu işlerde çok yeniyim.
Bazen kendimi kaybediyorum. Ciddiyim, bazen kaybediyorum.
Geçen gün sabah programındaydım.
Beni orada düşünebiliyor musunuz?
"Mo, reklam arasına gireceğiz" dediler.
"Mo, reklam arasına gireceğiz" dendi.
Biri "Reklam arası" dedi.
"Aradan sonra görüşürüz" dedim ve az kalsın
silah işareti yapacaktım.
Bir sabah programında, en net silah işaretini yapacaktım bir de.
Şarjörüm de uzun bir de yani.
İşe bakın.
"Olmaz, hapı yutarım" falan oldum.
TV'de öyle görünsem manşetleri hayal edebiliyor musunuz?
"Raheem Sterling ve Stormzy'nin arkadaşı Mo Gilligan
İngiliz halkını vuruyor."
Saka'nın fotosunu da rastgele koyarlar, adamın suçu yok.
Saka hiçbir şey de yapmamıştır.
Tanık ifadeleri şöyle olur: "Gevreğimi yerken beni vurdu piç. Vurdu."
Boyunluk da takmış. "Vurdu beni lan."
TV'de çalışmayı seviyorum ama.
Şoför beni evimden alıyor. "Merhaba efendim" deyip kapımı açıyor.
Çok acayip. Üstümde kapüşonlu ve eşofman altı oluyor.
Kanala gidiyorum.
Kapıda adım yazıyor. Senin kapın o, üstünde adın yazıyor.
İçeride bazen hediyeler oluyor.
"Ha siktir lan" falan oluyorum.
"Noel gibi." Evet, her seferinde.
Yalan değil, hediyeler geliyor.
İçeride çiçekler oluyor.
İçten içe "Kimse ölmedi ki, sikeceğim çiçeğinizi" diyorum.
İyi hediyeler de oluyor. Özel programlarda özel hediyeler oluyor.
Küçük bir mum bile gelebiliyor.
Sıradan mum değil, Jo Malone falan.
Aynen, ne sandınız?
Pomegranate Noir kokusu, hani bunun kutusu?
Ama her programdan önce etüt sohbeti diye bir şey yapıyorlar.
O hafta seni arayıp görüşlerini falan sorarlar.
Programda ne olacak, ne yapacaksın.
Yalnız TV'de işler son dakikada değişebiliyor.
Bir yapımcı soyunma odama hızla girmişti.
Kapıyı çalmadan pat diye girdi.
"Selam, ne haber Mo?
Büyük hayranınım.
'Judith, biraları kap' falan, bayılıyorum.
Programda bir son dakika değişikliği oldu.
Buna bayılacaksın kesin.
Şöyle yaptık, bir kostüm kiraladık.
10 bin dolara mal oldu ama dinle şimdi.
Alelade bir kostüm değil, tavuk kostümü. Tamam mı?
Sonra da sana tavuk kostümü giydiririz diye düşündük.
Sonra aklımıza geldi. Siyahisin sonuçta, biraz grime yaparsın.
Elimizde Gıdak Gıdak diye bir parça var, tamam mı? Remiks yaparız.
'Ben gıdak gıdak değilim, hayır' falan diye gidiyor işte.
Harika olacak, iyi iş çıkaracağına eminim.
Nando's'u sevdiğini biliyorum, görüşürüz."
Öylece gitti sonra.
O anda kafayı yedim resmen millet.
"Ne? Gıdak Gıdak mı?" falan oldum.
"Sikerler, Gıdak Gıdak falan söylemem.
Gıdak Gıdak'ınızı da çiçeklerinizi de sikerim.
Mumlarınızı da sikeyim."
Acayip öfkelendim.
Tavuk kostümüyle Gıdak Gıdak söyleyeceğim? Ben?
Böyle şeyler olduğu zaman
aradığım iki kurtarıcım vardır hayatımda.
Bir tanesi annemdir ama o da gösteri dünyasından hiç anlamaz.
"Anne, inanabiliyor musun?
Tavuk kostümü giyip Gıdak Gıdak dememi istiyorlar."
Annem "Ya! Para veriyorlar mı?" dedi.
"Ne? Konu para değil anne.
Tavuk kostümü giyip Gıdak Gıdak dememi istiyorlar."
"Para alacaksan mutfağımı yenilerim."
Ne alaka lan? Ne diyorsun ya?
Gösteri dünyasından anlayan diğer kişi de menajerim Polly.
Başından beri Polly'yle çalışıyorum. Daha hiçbir başarım yokken.
Polly'yi anlatayım biraz.
Polly, zamanında
Peckham'a tek başına taşınmış bir hanım.
Aynen.
Anlamadınız galiba.
Bir zamanlar kendi isteğiyle Peckham'a taşınmış.
Heriflerin hepsi asılıp duruyormuş.
"Selam, n'aber?" Polly'nin bunlara karnı toktur.
"Kapa çeneni amcık."
Laga lugaya gelmez. Her zaman yanımda olacağını biliyorum yani.
Böyle şeyler olduğunda Polly'yi ararım ben de. Şöyle olmuştu:
"Selam, iyi misin Polly?
Yok, iyiyim ben de.
Evet, hediye verdiler. Evet, mum vermişler.
Kenarı biraz kırılmış yalnız.
Neyse, başını şişirmeyeyim şimdi.
Programa bir bölüm koymak istiyorlar ama başta bahsetmediler.
Bana tavuk kostümü giydirmek istiyorlar.
Evet, dans falan edecekmişim işte.
Ayrıca biraz da grime istediler.
Herif de Nando's'u sevdiğimi falan söyledi.
Ben de öyle düşünüyordum, aynen. Kesinlikle ırkçı bir şey bu.
Evet, tamam.
Tamam, sana bırakıyorum. Oldu, sen halledersin."
10 dakika geçti. Program beş dakika sonra başlayacaktı.
Sonra biri kapımı çaldı.
Pat diye odama giren yapımcı çok kibar bir şekilde kapımı çaldı.
"Mo?
Mo?
Girmemde sakınca var mı acaba?"
"Sakınca mı?
Girebilirsin tabii. Buyur Oliver Twist, ne istiyorsun?
Yardımcı olayım."
"Mo, Gıdak Gıdak bölümünü yapmayacağız artık.
Kesinlikle yapmıyoruz. Bugün yapmak istemedik hiç."
Bunu ben iptal ettirmemişim gibi, yalandan şok geçiriyormuş gibi yapacaktım.
"Sahi mi?
İnanmıyorum.
Olamaz.
Vay be.
Gıdak Gıdak'ı tamamen iptal mi ettiniz?
İnanmıyorum.
Tavuk gibi yürüyüp dans etmeyi iple çekiyordum ben de, var ya.
Tüh be dostum.
Peki ne yapacaksınız? Kostüm 10 bin dolarmış."
"Evet, doğru. Gıdak Gıdak'ı benim yapmamı istiyorlar.
Kostümü bana giydirecekler, inanabiliyor musun?"
"İnanmıyorum, çok kötü olmuş.
Neyse, sette görüşürüz.
Git köşede ağla. Kendine iyi bak."
Sırasıdır.
Gıdak Gıdak'mış.
Hayatta olmaz. BAFTA istiyorum ben. Gıdak Gıdak falan yapmam.
Aynen, ayıpsınız.
Dürüst olayım, yolculuğumun başından beri yanımdasınız.
Hayat hep güllük gülistanlık değildi. Parasız kaldığım zamanlar oldu.
Beş parasız hem de.
Dua edecek kadar parasız kaldığınız olur ya hani?
Dindar bile değilsinizdir ama dua edersiniz. Dua etmeyi bile bilmezsiniz.
"Evet…
Yukarıda kim var, bilmiyorum. Buda, dinle.
Yalvarıyorum, lütfen.
Karanlık ölüm vadisinden geçebilen Babamız, mümkünatı varsa
bana para bulabileceğim bir yol göster."
Tanrı'yla pazarlık yaparken bile
mantıklı davranamazsın.
"Para bulmam için bir yol gösterirsen
söz veriyorum, bir daha asla küfretmeyeceğim."
Ne?
Çok parasızdım be.
İlk işim mağazada çalışmaktı.
Mağazada çalışmalısınız mutlaka. Hayattaki geçiş safhalarından biridir.
Herkes mağazada çalışmayı denemeli.
İnanmazsınız ama ilk olarak Jo Malone'da çalıştım.
Açıldığı gün Westfield'da çalışmaya başladım.
Shepherd's Bush'ta açıldığı gün hem de.
Batı Londra'da öyle diyorlar artık. "Shepherd's Bush'a gidelim. Hadi."
Gerçek Batı Londralılar öyle demez.
Varoşlardakilerse "Hayır, oranın adı Bush" der.
Westfield'den önce o çalıların yakınında hiç çoban yoktu, o kadar diyeyim.
Jo Malone, Village adında bir yerde bulunuyordu.
Bir sürü lüks mağaza vardı. Louis Vuitton, Gucci.
Bu arada Westfield'ın açıldığı gün hediye dağıtılacak söylentisi çıkmış.
Aynen. Millet sanmış ki Village'a gelip Louis Vuitton'a gidecek
ve "Louis ve Vuitton, bana beş bedava kemer ver.
Beş tane alayım" diyecek.
Alışveriş bölümündeki ilk günümdü.
Eğitimimi tamamladım, broşürleri okudum.
Markayı öğrenmeye çalışıyordum.
Annem "İlk gününde prezantabl ol mutlaka" dedi.
Siyah tişört, pantolon ve ayakkabı giydim.
"Çalışmaya hazırım" falan diyordum.
Tam adımımı atmıştım ki müdürüm "Yok, şunu al" dedi
ve bana bir önlük verdi.
Önlük ya. "Hırdavatçı mı burası?
Niye önlük giyiyorum be?" dedim.
Genç ve toy olduğum için "Yok" dedim.
"Önlüğü biraz gevşeteyim, tarz vereyim" falan.
Müdür, "Hayır, standartlar böyle" deyip
önlüğü güzelce bir sıktı.
Mağazanın içinde bir kum saati gibi dolanıyordum.
Herifin teki geçerken "Vay, kalça da kalça he" dedi.
Ağzına sıçayım.
"Vay be oğlum. Doğruya doğru, kalçaların ateş ediyor dostum.
Kalçaların ateş ediyor ahbap."
Alışveriş katındaydım.
Düşünün, alışveriş katındayım
ve müdürüm "Senin işin müşterileri karşılamak" demiş.
Üslup değiştirmem gerekiyordu tabii.
Hangi iş olursa olsun üslup değişiyorsun.
Dostum, adın nedir arkadaşım?
-Anton. -Anton. Ne iş yapıyorsun?
-Marangozum. -Marangozsun, vay.
Harika. Sürekli üslup değiştiriyorsundur.
Arkadaşlarla takılırken
"He, öyle dedim lan. Bu cumartesi akmam lazım kardeş.
Alo?
Merhaba, evet.
Evet, tabii.
Atlı karınca yapar mıyım? Tabii. Evet.
Tamam, bu cuma gününe lazım.
Evet, olur. Tamam, cuma görüşürüz.
Tamam, hoşça kalın.
Siksen atlı karınca yapmam lan.
Siktiğimin denyosu."
Üslup değiştirmem lazımdı.
Müdür "Müşteriler girerken karşıla" dedi. Yapmam gereken buydu.
Mağazadaki ambiyansı tahmin edersiniz, çok güzel kokuyordu.
Size Jo Malone'un geçmişini anlatayım.
Vücut kremi, parfüm, duş jeli satarlar.
Şu büyüklükte duş jelleri var millet, şu büyüklükte bakın.
Fiyatı da 15 sterlin. Tamam mı?
Günde bir damla kullanıyordum.
Yanlış anlaşılmasın. Çalmama rağmen günde bir damla kullanıyordum.
Tek görevim, gelen müşterileri ses tonumu değiştirerek karşılamaktı.
"Merhaba, iyi misiniz? Merhabalar.
Merhaba, iyi günler hanımefendi. Merhaba, İyi misiniz?"
İngilizler soğuk görünce şöyle olur ya: "İyi misiniz?"
"Dışarısı buz gibi resmen."
"Evet, çok soğuk cidden.
İçeri gel. İçeri gel hadi şapşal şey.
Gel içeri."
Bazen insanlar mağazaya girdiğinde seni görmezden gelir.
"Merhaba, iyi misiniz hanımefendi?
Değil misiniz? Peki.
Ben siktirip şu köşeye gideyim, anlaşıldı."
Sonra içeri siyahi bir adam girdi.
"Şansa bak" dedim. "Muhtemelen markaya aşina olmayan
bir müşteriyi ikna etmek için fırsat doğdu."
Mağazaya girdi.
"Vay anasını be, çok güzelmiş.
Tamam.
Spaya benziyor amına koyayım.
Tamam.
Deneme ürünü mü? Deneyelim bakalım.
Beğendim bak bunu, beğendim."
Yanına gittim.
"Merhaba bayım, iyi misiniz?"
"Kanka, niye Fresh Prince'teki Geoffrey gibi konuşuyorsun?"
"Denemiş olduğunuz koku, bizim imza kokumuz aslında.
Misket limonu, fesleğen ve mandalina bulunuyor.
Önce misket limonunun hoş kokusu gelir.
Sonrasında toz fesleğen
ve ardından mandalina kokusunu alırsınız.
Kokusu geliyor mu?"
Mağazalarda insanlar sebepsiz yere yalan söyler.
"Evet, acayip mandalina kokusu geliyor. Vay anasını.
Bunu beğendim kardeşim.
Fiyattan bahset. Ne kadar bu kardeşim?
Bunu beğendim, istiyorum. Ne kadar?"
"Peki efendim. Bu, 50 mililitre.
Yani 59 sterlin ediyor."
"59 sterlin mi?
Tamam, peki.
Şu büyük olan ne kadar kardeş? O ne kadar?"
"Tamam, büyük olan da 100 mililitre.
Eau de toilette'in iki kat büyüklüğündeki şişesi."
"Ne alaka şimdi tuvalet falan? Ne diyorsun kardeş sen?"
"Bu da 140 sterlin efendim."
"140 mı? Tamam.
Anladım, acayipmiş be.
Tamam, peki.
Yani bu 59 sterlin, şu da 140 sterlin mi diyorsun?"
"Evet.
Hiç kekelemedim, evet."
"Tamam.
Tamam kanka, şimdi diyeceklerimi iyi dinle.
Bak kardeş, ben seni görmedim, sen de beni görmedin, tamam mı?
Onları siktir et şimdi, diyeceklerimi iyi dinle.
Bunu çalacağım kanka.
Sen ne diyorsun kanka?"
"Dostum, lütfen çalma. İşe daha bugün girdim.
Bugün ilk günüm, yalvarıyorum sana.
Niye çalıyorsun ki hem dostum?
Nihayetinde ikimiz de birbirimize benziyoruz zaten.
Birlikte planladığımızı, arkadaşım olduğunu düşünürler."
"Ne? Bir de bana ayrımcılık mı yapacaklar yani?
Hayır, siktir et. Çalacağım bunu.
Seni tanımam kanka, bunu çalacağım şimdi.
Beni durdurmaya kalkan olursa suratına geçiririm bir tane."
"Ne yani, mağazadan çıkıp
önüne çıkana dalacak mısın?"
"Hepsinin ağzına sıçarım, sokmuşum Bugzy Malone markasına."
"İlla çalacak mısın yani?
Dinle. Madem bir tane çalıp mağazadan kaçacaksın
sana bir şey diyeceğim.
Benim için de bir tane kap."
Ertesi gün işe harika kokarak gittim.
Her iş yerinde olur ya hani.
Arkadaşlarınız ve iş arkadaşlarınız vardır.
Etkileşimlerimiz çok farklıdır.
Arkadaşınızı görünce özel bir muhabbete girersiniz.
Dwayne diye bir adamla çalıştım. Aynı ben. Aramızda takılırdık. "N'aber?"
"Adamın dibi Dwayne, nasıllar bakalım?"
"Ben mi? Süperim kanka.
Adamın dibi Gilligan, sen nasılsın bakalım?"
Bazen iş arkadaşları karışmaya çalışırdı. "Selam, n'aber? Peter'ı da unutmayın.
Ben de adamın dibiyim."
"Kes sesini Peter, bunu bir daha yapma. Personel odasında mıhlarız seni, yapma."
Arkadaşlar vardır, iş arkadaşları vardır
ve tam ortada, en üstte kim vardır peki?
Mağaza müdürleri.
Şu kelimeyi kullanmak istiyorum. Çok kullanmam ama tüm mağaza müdürleri
kancıktır, aynen öyle.
Söyledim işte, bana ne.
Söyledim gitti.
Aramızda mağaza müdürü olan var mı?
Siktiğimin kancığı, kes.
Yok, şaka yapıyorum.
Şaka yapmıyorum, amına koyayım.
Niye mi öyle dedim?
Çünkü dostlar mı düşmanlar mı, karar veremezler.
Bazen mağaza kurallarında olmayan şeyler uydururlar.
Dwayne'le maaş gününe dair konuşuyorduk.
Konuşurken kimse yoktu. Tişört katlar gibi yapıyorduk.
Mağazada kimse yoktu.
"Cumartesi gününe ne diyorsun?
Çünkü dışarı akasım var ve cuma da maaş alacağız."
Müdür gelip eğlendiğimizi görünce şöyle dedi:
"Tamam, yeter. Dağılalım hadi. Tamam.
Mo, rica etsem
camda durup müşterilere el sallar mısın?"
"Ne?"
İki dakika sonra, işteki kimseyi istemediğim yerde arkadaşın olası tutar.
Orası neresi mi? Personel odası.
Arkadaş istemem. Maaş gününden önceki hafta.
Tupperware haftası. Çin geri dönüşüm konteynerlerini kullanıyorum.
Maaş almamışım.
Birinde pilavım ve bezelyem var.
Diğerinde sığır kuyruğu var. Başka bir kapta salata bile var.
Kulaklığımı taktım. Konuşmayın. Bir saatim var. Bunun için para almıyorum.
Lütfen benimle konuşma, rahat bırakın.
Ama arkadaşım olmaya çalışarak gelen kim? Müdürüm.
"O nedir öyle?
İnanılmaz kokuyor.
O ne öyle? Ne var onda dostum? Nedir o?"
"Siktir git başımdan be.
Tamam…
Burada pilav ve bezelye var."
"Ah! Pilav ve bezelyenin methini çok duydum.
İnanmıyorum, onları çok duydum. Pilav ve bezelye. Şahane.
Bezelyeye benzetemedim gerçi."
"Tamam."
"O nedir? Onu hiç görmemiştim.
O ne öyle be?
O ne? O ne lan? O ne?
Ne olduğunu söyle."
"Yemeğimi işaret etmeyi keser misin?
Sığır kuyruğu yahnisi bu."
"Ne?
Pardon, sığır neyi?"
"Sığır kuyruğu yahnisi."
"Sığır kuyruğu mu? Bir saniye.
'Sığır kuyruğu' mu?
Waitrose'da hiç görmemiştim.
Sığır kuyruğu.
Doğru mu anladım yani Ainsley Harriott?
Diyorsun ki…
Bunun bir sığırın kuyruğu olduğunu söylüyorsun, öyle mi?
Bunu mu diyorsun yani?"
"Yok, atın çükü diyorum. Dinlemiyor musun beni?"
Ama personel odasındaki uluslararası kurallar belli.
Personel odasına kokulu öğle yemeği getirilmez.
Kim olursan ol personel odasını kokutamazsın.
Ortak kullanım alanı. Hepimiz orada yiyoruz.
Ama bazıları umursamaz.
Yulka adında hoş bir hanımla çalışıyordum, çok nazikti.
Ama sorunlarını sana yükleyen insanlardan biriydi.
"N'aber Yulka, iyi misin?"
"Hayır, pek iyi değilim."
"Hay ağzına sıçayım. Ne oldu ki? Sorun ne?"
"Kocam beni terk etti."
"Olamaz, çok üzüldüm. Çok üzüldüm cidden."
Ayrıca yalan yok, öğle yemeği tüm personel odasını leş gibi kokutuyordu.
Yulka'ya medeni yaklaşıyordum
ama bazılarında süzgeç yok, ortamı okuyamaz.
Dwayne gibiler girip ağzına geleni söyler. Şöyle girdi: "Makası olan var mı?
Ha siktir lan!
Olamaz!
İğrenç kokuyor! Leş gibi kokuyor!
Bu leş gibi koku varken oturmuş laklak mı ediyorsunuz bir de?
İğrenç bir şey bu be."
Şöyle bakmaya çalışıyordum. "Dwayne…
Dwayne, Yulka'nın da morali bozukmuş. Kocası terk etmiş."
"Böyle leş kokulu yemekler varken tabii ki terk eder be!
Ben de olsam giderdim."
Odayı leş gibi kokuttu resmen.
Hepimiz iş yerinde para için bulunduğumuzu biliyoruz.
Sevgi ve neşenin falan değil, paranın peşindeyiz.
18 yaşında ilk maaşını alan ben de dâhil.
İnanamamıştım.
CV'me ne yazayım bilmediğimden yalan attım.
İlk iş için hepimiz yalan söyledik. İş tecrübem yoktu.
"Bir yerde çalıştınız mı?"
-"Evet." -"Nerede peki?"
"Woolworths. Evet."
"Başka?"
"Dixons."
Kapanan her yerde çalıştım yani.
Tamam mı? Saatleri de bilmezsiniz.
-"Kaç saat çalışabilirsiniz?" -"500 bin."
Sonra da maaş almayı beklersiniz.
Bazen sabırsızlıktan 11.58'de kontrol edersiniz.
Perşembe günü 11.58'de internetten bakarsınız.
"Ne? Maaşı yatırmamışlar daha. Ne?
Sikerler ya.
Yarın tüm mumları çalacağım.
Buna göz yumamam."
Bazen gece geç saatte ATM'ye gidersiniz.
Sabahın birinde ATM'ye yol alırsınız. Ana caddeden geçilir, altınıza edersiniz.
Ne olur ne olmaz, anahtarlar parmakların arasında.
Tinerci saldırırsa…
Ama kendi paranı kazanmak ne kadar güzel bir duygu gerçekten.
O hissi hiç unutmam.
Of, gidip ATM'den kontrol etmek.
Kartımı sokup kendi kazandığım parayı görmek.
Of, sonrasında sanki her şey ağır çekimde gerçekleşmişti.
Var ya, asıl komik olan ne… Teşekkürler.
Asıl komik olan bazılarınızın bana şöyle bakması:
"Anladık be koca oğlan, maaş almışsın.
Hızlandır şunu, ileri sar be dostum."
Kendimizi şımartırız. Her daim kendimize bir şeyler alırız.
Ben de kendimi Air Max 95'le şımartmıştım.
Eskiden onlara 110 sterlin olduğu için 110 derdik.
Sonra da anneme yalan söylemek zorunda kaldım. "Çok güzelmiş bu."
Annemin yanında açmıştım da. "Kış için iyi olur." Kış mı?
Güney Londra'da yaşıyoruz, Alaska'da değil. İyi misin sen?
"Çok güzel, çok hoş.
Ne kadar?"
"30 sterlin."
Annem o zaman bile pahalı buldu. "30 sterlin mi?
Güzel bir bez ayakkabı alabilirdin." Bez ayakkabı mı?
Dördüncü sınıfta değilim, bez ayakkabı giyen mi kaldı?
O aşamada her şeyde alt düzeydesinizdir.
Cüzdanınızda bile. Şık bir cüzdanınız yoktur.
Barlara o boktan Nike Velcro cüzdanınızla gidersiniz.
"İçki ister misin? Ben alırım." O ses…
Ne kredi kartı ne sigorta kartı vardır. Annenizin Nectar kartı ve kütüphane kartı.
Açılmak bilmeyen dandik bir fermuar vardır.
-"Ne kadar? Vereyim." -"2 sterlin."
Para kazanınca hayat güzel.
Çünkü hayatımın en kötü dönemi 15 ila 17 yaşlarında, hiç param yokkendi.
Çalışamıyordum. En kötüsü de bu.
Her türlü paranın peşindesin çünkü, tek derdin bu.
Doğum günlerinde ninenin kartında para var mı diye bakarsın.
"Merhaba, tamam, para yok.
Peki nine, umarım ölürsün. Siktir git. Umarım bu gece ölürsün.
Umarım Azrail bu gece seni alır.
Para yokmuş."
-"Sana miras bıraktım." -"Umarım bu gece ölürsün o zaman."
Ama kartta para yoktur.
Her türlü paranın peşindesindir işte.
Bir keresinde annem şöyle demişti: "Mo.
Markete git. Al sana beş sterlin, tamam mı? Beş sterlin.
Bir paket pirinç al.
Sabah erkenden işim var, gevrek falan da al. Üstü de sende kalsın."
Ne? Üstü bende mi kalacak?
Ne?
Beş sterlinlik banknotun üstü bende kalacak.
Üstü para?
İnanmıyorum.
Sadece onu duydum, gerisini unuttum. "Üstü sende kalsın."
Markete giderken "Üstü bende kalacak. Of, bende kalacak.
Üstünü alıp kendime saklayacağım.
Tüm üstü bende kalacak. Kapiş?" diyordum.
Markete girdim, beynim durmuş.
"Tamam, ne alacaktım?
Ne almam gerekiyordu?
Üstü bende kalacağı için kendime bir şey alacağım tabii.
Tamam, peki.
Şunu alayım. Sanırım istediği buydu."
Sonrasında 2,50 sterlin para üstü bana kaldı.
Şöyle yaptım bakın; bir sterlini ertesi güne sakladım.
Markette 1,50 sterlin harcayacaktım. 1,50 sterlin ne kadar biliyor musunuz?
Markette baktığım bazı şeyler umurumda değildi.
İstediklerime şöyleydim: "Wham de soğan halkası da istemem.
Sen de siktir git Freddo."
Buzdolabına gittim
ve açıp ne aldım biliyor musunuz?
Bir Magnum.
Tanrım.
Bir Magnum. Kim ne derse desin,
Magnum dondurması satın alınabilecek en kaliteli dondurma.
Güzel bir folyo içinde, hava geçirmez şekilde sarılı.
Magnum yeme şekli bile havalı.
Eve uzun yoldan gittim. O Magnum'u yalayıp yuttum.
Yana çevirdim, yandan ısırdım
çünkü yandan ısırılarak başlanır.
Yandan ısırdıktan sonra da
şu tarafa çevirirsiniz, değil mi?
Sol taraftakini kırıp alırsınız.
Dondurmaya yapışan o küçük çikolata parçalarını alırsınız.
O çikolatayı alıp yersiniz.
Sonra ne olur, bilin.
Sağ tarafta, dondurmaya yapışmış başka bir çikolata parçası daha vardır.
Onu da oradan alıp zevkle yersiniz.
O pürüzsüz ve leziz dondurmayı yalayıp yuttum.
Tam Magnum'un bittiğini düşünürken aslında bitmez. Neden, biliyor musunuz?
Tahta çubuğun dibinde küçük çikolata yığınları vardır.
Aman tanrım!
Afiyetle yenir!
Tahta çubuğu bile yiyesin gelir.
Eve vardım, canlanmıştım.
"Al bakalım anne. İstediğin şeyi aldım." Annem bana bakıp gülmeye başladı.
"Tamam, anladım.
Espri yapıyorsun. Tamam, anlıyorum."
Anneme şöyle bakıyordum…
"Evet, belki bir gün komedyen olurum.
Bu kadar komik olan ne ki?"
O an fark ettim ki annem sinirlenince gülüyormuş.
Ama o an bence gerçekten komikti.
Çünkü annemin nasıl öfkelendiğini görüyordum. "Tamam.
Tamam, seni beş sterlinle markete gönderdim ve bana bunu mu aldın?
Tamam, peki. Beni herhâlde kuş beyinli sanıyorsun!
Bana pirinç patlağı mı aldın yani lan?
Bunu mu söylüyorsun? Ben sana ne al dedim?
Pirinç ve kahvaltı için gevrek istedim ama sen bana pirinç patlağı almışsın.
Bir saniye, bir şey soracağım.
Sana bir şey sorayım.
Dün gece tavuğu marine ettim ve akşam yemeğinde yiyecektik.
Yanında ne olacaktı peki?
Yüzüme bak ve yanında ne yiyecektik söyle."
"Acaba pirinç patlağı mı
yiyecektik?"
"Çok ciddiyim bak,
senin yüzünden hapse girmezsem iyidir bugün.
Bugün bu çocuğu öldürüp hapse düşeceğim kesin.
Çok kızgınım. Yazıklar olsun sana.
Para üstü nerede?"
"Nerede, bilmem ki… Bilmiyorum.
Bilmiyorum anne, nerede olduğunu bilmiyorum."
Tam böyle haşlandığınız anda kim araya karışmak ister, bilir misiniz?
Küçük kardeşler, değil mi? Araya girmek isterler.
Siz annenizden hiçbir şey isteyemediğiniz anda bir şeyler ister.
Püf noktası belli. Annen telefondayken bir şeyler istenir,
öfkeliyken değil.
Ama küçük kardeşler pat diye gelir öyle.
"Selam anneciğim! Selam anne! İnanmıyorum!
Selam pirinç patlağı, Peppa Pig! Anne, pirinç patlağı alayım mı?"
"Çocuklar, sizi pirinç patlağı gibi patlatmadan önce yıkılın karşımdan! Yürü!
Gidin başımdan!
Hiçbirinizi sevmiyorum. Gidin başımdan!
Kardeşini teselli edersin. "Merak etme, annen seni seviyor. Sorun yok."
Küçük kardeşin "Ama ben bir şey yapmadım ki!" der.
"Araya girmeseydin. Ne diye girdin ki? Her şeyin içine giriyorsun."
"Sadece pirinç patlağı
istemiştim!"
"Niye araya girdin? Her şeyin içindesin.
Evlatlık olduğunu biliyor muydun?"
"Hayır, değilim!"
Kardeşlere böyle yapılır. "Ayak parmaklarına bak.
İnanmıyorum, parmaklara bak! Olamaz!"
-"Bizim parmaklarımız öyle değil." -"Öyle!"
Ama sonra taşınmam gerekti.
Kız arkadaşımın yanına taşındım. O da başka bir deneyim.
Bir partnerle yaşamak gerçek bir ilişki testidir.
Balayı dönemindekiler siktirsin. Gerçek ilişki nedir, bilmiyorsunuz.
Birlikte tatile çıkmakla birbirinizi tanımazsınız.
Birlikte yaşadığınızda birbirinizi tanırsınız. Mesela iç tasarım.
Beyler, hiçbir şey alamazsınız.
Kadınlar iç tasarıma bayılır. Hepsi içten içe bir Carol Smillie.
Hepinizde hayalinizdeki evlerin Pinterest'i vardır.
Kadınlar asıl ne ister, bilir misiniz? Hemen söyleyeyim. Mutfak isterler.
Sıradan bir mutfak değil, adalı bir mutfak. Bunu isterler işte.
Evet.
Şunlara bakın. "Evet!"
Bir de mermer kaplama mı? Yok artık!
Siz sabah işe giderken "Uyanmışsın canım, günaydın!" derler.
"Kahvaltı!"
Beyler, sizin tek göreviniz ne mi?
Tek göreviniz çöpü atmak. O kadar.
Çöpü atın.
Bazen eşinize yaptırmayı denersiniz.
"Ben çöpü atmak istemiyorum, sen at."
"Ben mi? Ben mi çöpü atayım?
Olmaz! Öldürülebilirim."
"Öldürülmek mi?
Katil Çöp Adam mı öldürecek?"
Ayrıca hanımlar, evdeyken şunu yapmayı da bırakın olur mu?
Geceleri şunu yapmayı bırakın. Telefonda üç saat vakit geçiriyorsunuz.
Telefonunuzu elinizden bıraktığınız anda bizim de bırakmamızı bekliyorsunuz!
Hadi be oradan!
Sikerler. Hadi be oradan!
Sikerler! Arka çıkacağınızı biliyordum. Hadi, sen de kalk! Gel dostum.
Gel kanka. Hadi lan oradan!
Çok garipti. Son kız şöyle oldu…
Adam yanında. "Demek böyle düşünüyorsun. Peki."
Başını belaya soktuysam özür dilerim.
Senin çok hoşuna gitti. "Aynen kanka! Hep öyleler be kanka!"
Her şey iletişime bağlı. İletişiminiz iyiyse çok güzel bir ilişkiniz olur.
Şu an herkes gezmek istiyor. Kapanma sonrası normale dönmek istiyoruz.
Dışarı çıkıp partilemek, eğlenmek falan istiyoruz ve iletişim bile kurmuyoruz.
Beyaz, işçi sınıfı arkadaşlarım istedikleri zaman çıkıyor.
Bazen çok kıskanıyorum. "Stace, ben çıkıyorum, sikerler" falan.
Çıkıyorlar! Cumartesi sabahı saat 10.00'da arkadaşlarıyla kahvaltıya gidiyorlar.
Sonra saat 12'de bahisçiye gidiyorlar.
Bahis oynuyorlar. Büyük bahisler de değil, 50 penilik falan.
50 penilik, tam kolonluk bahis.
Bir günde 20 takımın kazanması için oynanmış.
Bir takım hep hüsrana uğratır.
"Sıçayım, Tottenham Hotspurs. Hep bu takım! Sikeyim!"
Sonra bütün hepsi barda buluşur ve eğlence asıl o zaman başlar.
Tüm herifler birbirini görüp "Selam!" falan der.
Onlardan başka muhabbete hakaretle gireni görmedim.
"Nasıl gidiyor? Lan, Dino, nasılsın şişko kancık?"
Adamın göbeğine vururlar. "Selam dombili!"
Bir şey diyeyim mi?
Siyahiler olarak birbirimize hakaret etmeyiz, asla.
Nasıl mı selamlaşırız?
"N'aber, nasılsın?"
"Egzamalı Tyrone seni, sen nasılsın bakalım?"
"Bunu yapma sakın kanka. Neden kuru dizlerimden bahsediyorsun?
Bunu bir daha yapma kanka. Vazelinle döverim seni, sakın yapma."
Tüm beyazlar orada. Bilirsiniz, hep aynı içkiyi içerler.
"Ne içiyorsun? Bira mı? Ona bir bira alalım. İçkisini verin."
Küçük Lee içmez ama. "Ne içiyorsun Lee?"
"Yok, ben içmeyeceğim dostum. Alkolden uzak duruyorum artık.
AA'ya gitmek zihnime ve sağlığıma iyi geldi. Kötü bir dönemdeyim de."
"Ne içersin peki?"
-"Kızılcık suyu." -"Kızılcık suyu mu?
Regl misin? Bira verin lan şuna.
Zırlak herif.
Bira verin şuna lan."
Beyaz işçi sınıfı aşırı eğlenir oralarda.
Kurtlarını dökerler.
Bu adamların çoğu emekçi. İnşaattır, hatta bazen marangozluktur.
O adamları bilirsiniz.
Çok stresli, yoğun işlerdeler. Kurtlarını dökerler işte.
Bu adamlar iki kat meşgul. Kamyonetleri falan olur hep
ve bisikletçilerle dalaşır.
"Yoldan çekil, bacaklarını kırarım. Çekil yoksa bacaklarını kıracağım evlat."
Orta sınıf bisikletçilere bayılırım. Küfretmezler. Şöyleler:
"Çeneni kapatsana sen artık!"
-"Kes, kırarım bacağını." -"Kıramazsın çünkü kameram var."
Adamlar seni kameranla mıhlar be.
"Şu an kameradasın!
Uzak dur benden!"
"Kameraya dua et, bacağını kırardım yoksa."
Sadece bana mı böyle geliyor?
Işıklarda bisikletçileri gördünüz mü hiç?
Öne geçenler hani? Ukala dümbelekleri.
Ayaklarıyla değil, bisikletle dengede duruyorlar. Gördünüz mü?
Tekerleklerle böyleler…
Yeşil ışığı beklerler. Siktiklerim.
18.00'a gelmek üzeredir. Bu adam da sabah 10.00'dan beri dışarıda.
Enerjisi biraz düşmeye başlar.
Eve gitsem mi diye düşünmeye başlar.
"Benden bu kadar gibi beyler. Yok, resmen pert olmuş durumdayım.
Evet, yavaşlamalıyım. Hayatımda biraz frene basmalıyım cidden.
Küçük oğlum Archie'yle biraz zaman geçirmeliyim.
Daha altı yaşında ama büyüyünce Chelsea'de oynayacak, diyeyim bak.
Acayip bir çocuk cidden.
Eve gidip bizim hanımla biraz vakit geçireyim.
Evet, eve gideceğim sanırım. Bu akşamlık benden bu kadar."
Bir takviye lazımdır.
"O ne? Bir bira alayım. Evet!"
Bu adamlar kulüpteki herkesle konuşmaya başlar.
Gözler fal taşı gibidir.
Ben ve üç siyahi takılıyoruz öyle.
"Nasıl gidiyor? Sizinle hiç tanışmıyoruz, normal bir adamım ben.
Neler olduğunu anlamıyorum.
Tanışmıyoruz, iyi geceler. Sizi seviyorum. Kendinize dikkat edin."
Pat diye öperler!
Durup dururken öperler sizi.
Bu beyaz arkadaşlarıma sormuştum.
"Sizler dışarı çıktığınız zaman çok çılgın bir gece geçiriyorsunuz.
En sağlam geceniz nasıl oluyor?" "Nasıl oluyor, diyeyim.
Öyle gecelerde hırgür çıkarıyoruz."
"Ne? Kavga gibi mi yani?" dedim.
"Evet, bayılıyoruz" dediler. Bu beyazları bu yüzden seviyorum.
Kavga ettikleri zaman konuşmuyorlar.
"Kaşınıyorsun yani?"
Bam! Kafa atıyorlar.
Direkt kafa atıyorlar, kavga bitiyor.
Tracy de "Ayrılın be! Sürekli kavga ediyorsunuz!
Ayrılın! Ağzına sıçayım Dave!" der.
"Kapa çeneni de taksiye bin hadi."
Kavga böyle biter.
Ama pazartesi sabahı şantiyede kavgayı abartarak anlatırlar.
Beyaz işçilerden müthiş kavga hikâyeleri dinlersiniz.
"2 metrelik Anthony Joshua gibi bir puşt bana doğru geldi şimdi kanka.
Üstüme yürüdü.
Yumruğu salladı, Matrix'teki gibi yaptım.
'Mal herif!' Sonra dikeldim.
Kafayı geçirdim yeminle. Ninemin üstüne yeminle, kafayı geçirdim.
Yeminle burnu koptu. Yemin ederim bak, burnu koptu.
Küçük Lee de burunla oynadı.
Burnu koptu.
Ninemin mezarı üstüne yemin etmezdim yoksa, değil mi?"
Siyahilerde farklıdır ama.
Kavga etmeyi sevmeyiz. Kavga çıktığı zaman görürsünüz.
Kavga edilecek adam dışında herkese sorular sorulur.
"Ne? Deli mi bu adam?
Bu adamla konuş, sinirleniyorum!
Kim bu adam? Arkadaşımla konuşsun!
Beni tanıyor muymuş?"
İki tarafı da tanıdığı için Chantal bile araya girer.
"Her seferinde kavga etmek zorunda mısın sen?
Sakin bir gece haram, hep kavga peşindesin.
Faydasızın tekisin, bırak peşini şunun."
Chantal da dâhil olur ama.
Chantal erkeğini destekler.
Kavgadan sonra Chantal'ın bir ayakkabısı eksik olur.
"Telefonum nerede?
Telefonum lazım. Telefonumu bulamıyorum."
Bir memesi dışarıdadır.
"Telefonumu bulmam lazım.
Ne? Neye bakıyorsunuz? Ne var?
Ne?"
Jamaika tınısıyla söyler bir de.
"Ne bakıyorsunuz? Kötü bir kız mı sandınız?
Ne?"
Herifler şöyledir: "Ben memesine bakıyorum. Yalan yok, memesine bakıyorum."
"Memesine mi bakıyorsun? Ben de ona bakıyorum."
Her zaman abaza bir arkadaş olur. "Yalan yok, o memeyi şu an yalarım."
Ben bile kavgayı sevmem. Hiç de sevmedim.
Kavgacı biri değilimdir, savunmacı biriyimdir.
Her kavgada, her durumda kendimi savunmanın bir yolunu bulurum.
Mesela benim bileklerim incedir.
Bu benim için bir tehlike. İnce bilekler.
Biri bileğimden tutarsa bitti.
Her gün ne yapıyorum, biliyor musunuz? Mutlaka kollarıma krem sürüyorum.
Biri beni tutarsa diye.
"Bırak lan beni" derim böylece.
"Pürüzsüz bileklerime dokunayım deme. Siktir git başımdan.
Bu ne cüret?"
Eskiden de kavga etmeyi sevmezdim ama.
Eskiden kavgaları rap savaşı yaparak hallederdik.
Gençlik kulübüne gidip öyle yapardık.
Akıl hocalarımız öyle derdi. "Kavga mı? Siktir et. Rap yap gitsin."
Biz de orada birbirimizin annelerine küfrederdi.
Sizi gençlik kulübündeki günlere götüreyim.
Salonu ikiye böleceğim.
Siz sol taraftasınız, tamam mı?
Rap savaşı için sizin sözünüzü söylüyorum: "Tamam."
Deneyelim, hadi.
Bir, iki, üç.
Tamam.
Tamam, fena değil. Sesin çok kalınmış, vay be.
"Tamam!"
Oldu, şimdi de sağ tarafa geçelim. Siz de sağ tarafsınız.
Şimdi, sağ taraftakiler,
sizlerin söyleyeceği kelime de
"Lavuk" tamam mıdır?
Tamam, şahane. Nasıl da konuşuyorlar.
"Bana uyar, deneme yapmamıza gerek yok. Ezbere biliyorum."
Tamam, pekâlâ.
DJ, müziği başlat lütfen.
Tamam.
Peki.
Kimi işaret edersem sıra onda. Sol tarafla başlayalım.
Tamam Sol tarafa sesleniyorum
-Herkes desin ki… -Tamam!
-Sol tarafa sesleniyorum. Herkes desin ki… -Tamam!
Sağ tarafa sesleniyorum
-Sol tarafa diyoruz ki… -Lavuk!
Sağ taraf, sol tarafa diyoruz…
Lavuk!
Sağ taraftakiler resmen hayatı boyunca
"lavuk" demeyi beklemiş gibi.
Ortadaki dürzülere bakın. "Evet, ben artık bu taraftayım, aynen."
Sol taraf nasıl öfkeli. "Başka bir kelime alabilir miyiz?"
Tamam, sol tarafa daha güzel bir kelime vereceğim.
Yeni kelimeniz şu:
"Otuz birci." Uydu mu?
-Evet. -Tamam mı?
İçten söyleyin ama.
El hareketini de katmak isterseniz buyurun katın.
Tamam, sağ taraf, nasıl gidiyor?
"Şu an 1-0 öndeyiz" havasındalar.
Sağ taraf, sizin kelimeyi de değiştiriyoruz.
Sağ tarafın kelimesi de şu olacak:
"Amcık."
Aman tanrım. Vay be.
Tamam. DJ, müziği başlat lütfen.
Sol taraf, sağ tarafa diyoruz ki…
Otuz birci!
Sol taraf, sağ tarafa diyoruz ki…
Otuz birci!
Sağ taraf, sol tarafa diyoruz ki…
Amcık!
Hayır.
Dudaklarını gördünüz mü? Sağ taraftakilerin dudakları şöyleydi…
Bazılarınız patlayacak gibiydi!
Oradaki 66 yaşındaki Barbara şöyleydi… "Amcık!
Hadlerini bildirin! Zamanında söyleyemediler bile!"
Sol taraf da gayet iyiydi be.
Tamam, şimdi adil davranacağım.
Topluca söylemek istediğiniz bir kelime var mı bakayım?
Var mı öyle bir kelime?
"Amına koyayım" mı?
Tamam, gözünüz açıldı. Nihayet geldiniz sol taraf, teşekkürler!
Ortadaki pisliklere bakın. "Artık bu taraftayım sanırım."
Tamam, sizinki de "amına koyayım."
Tamam, güzel.
Nasıl gidiyor sağ taraf? İyi misiniz?
Artık üçüncü seviyedesiniz.
Kelimenizi söyleyeyim.
Kasamı açayım önce bir.
Başlıyoruz. Çok klasik gideceğiz.
İnanmıyorum. Sağ tarafa ne çıktı, biliyor musunuz? Tanrım.
Turnayı gözünden vurdunuz. Ne mi?
"Git köşede ağla."
İnanmıyorum.
Sabır erdemdir.
Aynen öyle.
Tanrım.
"Amına koyayım"a karşı "Git köşede ağla."
Tanrım.
DJ, müziği son kez başlat.
Tamam.
Sol taraf
-Sağa diyoruz ki… -Amına koyayım!
-Sol taraf, sağ tarafa diyoruz ki… -Amına koyayım!
Sağ taraf, sol tarafa diyoruz ki…
Git köşede ağla!
Şu herif başlatmış gibi kalktı. "İşte bu!"
Bu noktaya nasıl geldik, bilmiyorum. Kısacası demem o ki
çıkmak istiyorsanız çıkın beyler.
Perşembe günü hanımlarınızla otururken yaptığınız hafıza kaybı
numarasını yapmayın artık.
"Bu arada, ne var biliyor musun canım?
Şimdi aklıma geldi de
cumartesi günü dışarı çıkacağım, evet.
Evet."
Çünkü o anda hanımınız öfkeden kudurur.
"Ne güzel, senin adına sevindim. Tamam.
Şahane, hiç bahsetmemiştin."
Sonra çıkmak istemiyormuş gibi yapıyoruz beyler.
"Evet, yalan yok, çıkmak istediğimden emin değilim aslında.
Evet, emin değilim hiç."
Hanımınız da sizi sınar tabii.
-"Gitmek istediğimden emin değilim." -"Benimle takıl o zaman.
Çin yemeği alıp Sex and the City izleriz."
"Evet, muhtemelen gitmem gerekecek bebeğim."
Cumartesi geldiğinde kendinizi çok iyi hissedersiniz beyler.
Öyle değil mi? Duşa girersiniz,
yankı yapsın diye lavaboda müzik falan çalarsınız.
Aynaya bakarsınız, keyfiniz gıcırdır.
Aynaya bakıp "Ne? Adamın dibisin be."
"Ne?" Ayna bile dile gelir. "Adamın dibi sensin kanka."
Hanımınız öfkelidir. Yüzüne Sudocrem sürmüş, kanepede oturuyor.
"Adamın dibisin.
Adamın dibisin."
Acayip sinirlidir.
Çıkmak üzeresinizdir.
"Evet dostum, dışarıdasın değil mi?
Tamam, kokteyl için limonatayı ben getiririm."
Birdenbire "O limonatayı alma.
Benim o. Onu bu gece tek başıma içecektim."
"Bebeğim, dört haftadır dolapta duruyor."
"Evet, sen burada olmayacağın için tek başıma içeceğim."
Beyler, hanımınız böyleyken
çıkıp gidin, keyfinize bakın. Ama siz ne yapıyorsunuz?
Sorunu bulmak istiyorsunuz. İrdeleyesiniz geliyor.
"Bebeğim, sorun ne?
Canın sıkkın gibi görünüyorsun.
Neyin var? Sorun ne? Çıkmak üzereyim. Sorun ne?"
"Yok, gayet iyiyim.
Tek başıma harika vakit geçiriyorum, iyiyim."
"İyi olmadığın belli. Neyin var, söyle."
"Pardon da, niye bağırıyorsun şu an?
Neden bağırıyorsun?"
Bağırıp bağırmadığınızı bilmezsiniz. "Ne? Bağırıyor muydum? Bağırmıyordum.
Bağırdığımı nereden çıkardın? Bebeğim, canının sıkkın olduğu belli.
Arkadaşlarımla çıkacağım ama sen sinirli gibisin."
"O ne demek? Canım sıkkınmış da…
Bana gaslighting yapma. Niye gaslight…
Şu an yaptığın şey gaslighting'dir. Bunu yapıyorsun."
Pardon hanımlar, bu kelimeyi nereden buldunuz?
"Gaslighting." Erkekler anlamını bilmez.
"Ne? Gaslighting mi? Lambanın gazı mı?
Bir saniye. Bu gaz lambasını açarsam yanar mısın yani?
Anlamadım. British Gas'la mı alakalı?
Niye gaz lambası açayım? Anlamadım."
İşte o an bizi bayıldığınız bir cümleyle vurursunuz.
Bu cümle yüzyıllardır erkeklerin çöküşünü temsil eder.
Cümleyi bilirsiniz.
"Bak ne diyeceğim. Ne istersen onu yap.
İstediğini yap.
Umurumda değil. Ne istersen yap."
Beyler, istediğinizi yapmayın. Tuzak bu.
İstediğinizi yapmayın sakın. Arkadaşlarla çıkın.
Erkeklerle nasıldır, bilirsiniz. Farklı bir enerji olur, hele de kulüpte.
Bir masada 10 erkek. Herkesin keyfi gıcır. Keyifleri gıcır otururlar.
Kulüpte müzik çalar. Tüm erkekler fotoğraf çeker.
"Gelin, foto çekelim."
Her insan dayıymış gibi fotoğraf çeker, değil mi?
Tim çocuklarla çalışıyor. O bir öğretmen.
Ama erkek arkadaşlarıylayken dayı gibi poz verir.
Tim'in fotoları Instagram'da olur…
Altına da "Asıl acı paradan gelir" yazar.
Ne diyorsun sen be?
Grupta eğlenen tek bir kişi vardır, değil mi?
Her zaman gergin bir arkadaş da olur. Gergin ve sıkıntılı arkadaş.
"Şu adamı tanıyor musun? Suratına çakacağım onun."
"Ne? Niye suratına çakacaksın ki?
Adam garson. Senin derdin ne be?"
Tek bir adam dans eder.
Yeni TikTok danslarını yapar. Görmüşsünüzdür.
Aşırı eğlenir ama arkadaşları izin vermez. "Kanka, yapma şunu."
Sonra ne olur?
Beyler Insta hikâyeleri atmaya başlar.
İyi bilirsiniz hanımlar. O hikâyeleri kontrol edersiniz.
Tüm erkek grubu. "Kankam beni hikâyesine mi atıyormuş?"
"Hey!"
"Aşırı eğleniyorum şu an!"
Siz aşırı eğlendiğiniz sırada
hanımınız bitirme tezi gibi mesaj atar size.
Tam da dans ettiğiniz sırada.
"Devamını okuyun" yazan upuzun mesajlardan hani?
Cadılara bak, nasıl alkışlıyorlar. "Evet, öyle yapıyoruz.
Eğlencelerine sıçarız."
O an öfkeden kudururuz beyler, değil mi? Çok sinirleniriz.
Oturup hayatımızı düşünürüz. "Hayır, artık buna katlanamayacağım.
Bana mı? Bunu bana nasıl yaparsın?
Bana ya, bana.
FIFA'da bu kadar ustayken bana yapılana bak ya.
Yok dostum."
McDonald's'tan 20 nugget almışsınızdır. Öfkelisinizdir.
"Kızgınlıktan yiyesim bile gelmiyor."
Sonra ne olur? Ne mi olur?
Beyler, anahtarı kapıya taktığınız anda birdenbire
hanımınız Hollywood aktrislerine dönüşür.
O an uyanıksınızdır aslında ama o sesi duyduğunuz anda…
"Bebeğim.
Bebeğim.
Bebeğim, uyuyor musun?"
"Evet, uyuyordum. Evet.
Saat kaç? Üç mü olmuş?
Gecen güzel geçti mi?"
"Evet, iyi geçti. Bir şey konuşmak istiyorum.
Geç olduğunun farkındayım ama içimde kalsın istemiyorum."
"Evet, biraz geç oldu
ama tamam, ne diyeceksen söyle. Ne oldu?
Konu ne?"
"Şöyle ki, aslında…
Kulüpten sonra atıştırmalık bir şeyler aldım
ve şu andaki hislerimi düşündüm durdum."
"Pardon, ne dedin?"
-"Kendi kendime düşündüm, dedim." -"Yok, ondan önce."
"Gelmeden önce yiyecek bir şeyler aldım, dedim."
"Tamam, anladım. Ne diyeceksen söyle."
"Tamam, şöyle ki, bence bir ilişkide
çıkmak istiyorsam istediğim zaman çıkabilmeliyim çünkü
sonuçta özgür olup istediğimi yapmalıyım."
"Tamam, bir saniye durdurabilir miyim seni?
Pardon, bir saniye lafını böleceğim.
Tamam, bak. Aslında hiç umurumda değil.
Arkadaşlarınla eğlenirsen eğlen, bundan rahatsız olmam.
Benim rahatsız olduğum o hafıza kaybı numaran.
'A, dışarı çıkacağımı unutmuşum bak.'
Koca adamsın ve cumartesi günü çıkacağını perşembe mi hatırlıyorsun?
Mal mıyım ben? Mal değilim. Anlatabiliyor muyum?
Demem o ki, çıkarsan çık, umurumda değil.
Çünkü bilmiyorum…
Bak, neyse ne. Anlıyor musun beni?
Çünkü bir çift olarak konuşmalıyız.
Böyle olunca bir türlü anlaşamıyoruz işte.
Aramızda sürtüşme olup sorun çıkmasın.
Ayrıca… Tatlı ekşi sostan da aldın mı?
Tamam."
Kadınlar iki saniyede gaza getirir sizi.
"Yalnız şunu söylemeden de geçemeyeceğim.
Bugün çok formunda görünüyorsun.
Böyle dışarı çıkmandan hoşlanmıyorum çünkü sen de farkındasın.
Yalan mı? Sen de farkındasın, değil mi?"
"Sağ ol ya, farkında falan değilim. Teveccühün.
Bu kız çok aptal ya."
"Tamam, öpücük ver bakayım. Seni seviyorum.
İyi geceler. Seni seviyorum. İyi geceler."
Beyler, farklı bir havayla yatarsınız.
"Evet, hislerimi söyledim sonuçta ona.
Tamam.
Baksana bebeğim.
Uyudun mu bebeğim?"
"Evet, uyuyorum."
Sarhoşluk ve nugget dolu o seks…
Kadınlara da hayranım.
İstediğiniz zaman çıkıyorsunuz, kimseye sormadan.
"Bebeğim, ben İbiza'ya gidiyorum. Haftaya görüşürüz." Bum!
Gidiyorsunuz.
Umurunuzda değil, hiçbir izin istemeden gidiyorsunuz.
Dışarıda eğlenme tarzınız bile tamamen değişti.
Artık geceleri çıkmıyorsunuz.
Yeni olayınız brunch'a gitmek.
Tanrım.
Kadınlar, brunch'a bayılıyorsunuz!
Hanımefendi, brunch'a gittiniz mi? Brunch'a gidildi mi?
Şunlara bak. "Brunch'a gitmiş miyim? Yarın gidiyorum."
Brunch'a bayılıyorsunuz hanımlar.
Beyler, brunch olayını anlıyor musunuz?
Çünkü öyle bir oluyor ki bir brunch'a 15 kız gidiyorlar.
15 kız. Birlikte planlamışlar.
Kız gruplarında bile oluyor. Grupta 15 kız oluyor.
Ama sadece iki veya üçüyle yakın arkadaş oluyorlar.
Diğerleri arkadaşların arkadaşları
ama güzel bir masa için o sayıya ulaşmaları gerek.
Bazı kızlarla dört yıl önce sürtüşmüş oluyorlar.
Dört yıl önce taksisini ödediğini bilmeyen kız oluyor.
Onu her gördüğünde pasif agresif olarak "İyi misin Sarah?
Sen de gelmişsin" falan diyor.
"Lanet kahpe, o kızı hiç sevmiyorum. Gram sevmiyorum."
-"Dört sterlin." -"Önemli olan prensip."
Erkekler bilmez ama kadınlar için brunch
fotoğraftan ibaret, fotoğrafa bayılıyorsunuz hanımlar.
Tuhaf pozlar veriyorsunuz.
Ayakta dururken bacağınızı şu şekil koymanızın sebebi ne mesela?
Serbest vuruş mu yapıyorsun Cristiano Ronaldo, nedir?
Kızlar bu fotolara bayılıyor, kafayı yiyorlar.
"Foto çekelim." Coşuyorlar.
Bir özellik var. iPhone kamera tuşuna basılı tutarsanız
tek seferde 10 bin fotoğraf çekebiliyor.
"Yürü. Işığa doğru gel ve yürü." Şöyle ilerliyorlar…
Kız arkadaşıyla takside çektiği 10 bin foto arasından bir tane arıyor.
Birini buluyor, kırpıyor, filtre koyuyor. Vivid Warm'u seçip Gram'a atıyor.
Sonra diğer kızlarla buluşuyor.
Tüm kızlar toplanmış.
"Bensiz girmeyin, bekleyin." Hepsi buluşuyor.
"Merhaba, iyi misin canım? Nasılsın?"
"Merhaba canım, seni seviyorum. Selam, nasılsın?
Sarah. O dediğim kaltak."
"Selams, merhaba, iyi misin? Selams.
Selams!" Hanımlar "Selams" demeye bayılıyor.
Beyler, biz o sözü kullanamayız. Bize yasak.
"Selams" diyecek bir ses tonumuz yok.
Kendinizi erkeklerle öyle düşünsenize. "Nasıl gidiyor Gary? Selams!"
Bütün kızlar toplanır, masada 15 kız vardır.
Sarhoş oldukça fotolar değişir.
"Hadi kızlar, Bumerang yapalım. Bumerang yapalım!"
Niye Insta'da Bumerang çekerken Bumerang'da olacak şeyi yapıyorsunuz?
"Bumerang çekelim. Hazır mı? Bir, iki, üç."
Bazı kızlar Bumerang'a hazır değildir.
Bumerang'ınızın arkasında çıkarlar.
"Çok çirkinim, bunu koyma."
"Hayır, koyacağım. Instagram'a koydum artık."
Çakırkeyifliği de geçecek kadar içmeye başlarlar.
Ve sarhoş olurlar.
Ne oluyor, biliyor musunuz hanımlar? Sarhoş olunca çok gıcık oluyorsunuz.
Fark ediyor musunuz? Bence etmiyorsunuz.
Çok sinir bozucu oluyorsunuz.
Sarhoş, sinir bozucu ve daha da sarhoş olmaya devam ederken
ne yapıyorsunuz peki? İçmeye devam mı ediyorsunuz?
Hayır, bizleri kontrol edesiniz geliyor.
Öğleden sonradayız, bizi bir rahat bırakın.
Call of Duty oynuyorum, beni rahat bırak. Tamam mı?
Öğleden sonra Call of Duty oynarken rahat bırak.
Size bedava bilgi vereyim.
Erkeklerle çıktığımızda sizi kontrol etmek istemiyoruz.
İstemiyoruz. Bilirsiniz beyler. "Ben bir hanımı arayayım."
"Kanka, arama.
Eğlenceyi mahvedip eve gel diyecek."
"Tamam, yapmayacağım. Aramayacağım."
Öğleden sonra arkadaşlarla, dünyanın her yerindeki insanlarla
çevrim içi Call of Duty oynuyorum ama brunch'tan arıyorsun.
O sinir bozucu sarhoş hâlinle hem de.
"Alo?
Alo?
Merhaba, ödlek amcıkla mı görüşüyorum?
Alo?"
"Bebeğim, şu an Call of Duty oynuyorum.
Ne oldu?"
"Call of Duty oynuyorsun, tamam.
Asker mi oldun sen bakayım.
Peki.
Asker adam.
Ne yapıyorsun peki? Call of Duty oyununda neler oluyor?
Nasıl bir şey? Neler oluyor oyunda?"
"Şu anda konuşamam çünkü Gulag'a girmek üzereyiz.
Şu an konuşamam cidden."
"Gulag'ını sikeyim senin, tamam mı?
Bana bak, dinle beni.
Şu an bir brunch'tayım.
Tamam.
Hayır, Prosecco bende gaz yapıyor. Biliyorsun Chanice.
Beni dinle.
Buradayım şimdi.
Yalan yok, biraz sarhoşum şu an.
Ne var, biliyor musun?
Ay evet!
Dom Perrier o…
Bir şey diyeyim mi? Biraz sarhoşum ve ne var, biliyor musun?"
Çok azdım, biliyor musun?
Ne diyorsun Call of Duty adam?
Ne diyorsun? Arkadan patlatmaya var mısın beni?
Yapacak mısın?"
"Birazdan arasam olur mu? Oyun başlayacak, Gulag'a girmek üzereyim."
"Demek Call of Duty oynuyorsun?
Pekâlâ ödlek amcık, tamam.
Tamam, bir saniye bekle. Amcık seni. Defol git telefondan.
Geri zekâlı beyinsiz.
Kuş beyinli salak."
Hanımlar sarhoş olduğunda…
Of, feci sarhoş oluyor.
Sarhoşluğun zirvesine varmak üzereyken de
aklınızı ve tüm çekingenliğinizi kaybetmenize sebep olan bir şarkı var.
"Ay inanmıyorum!
Tanrım, bu benim şarkım.
Topuklularımı çıkarayım. Aman tanrım.
İnanmıyorum!
Hayır, beni gaza getirmeyin.
Getirin, tamam.
Hayır, bunu yapamam.
Aman tanrım, yapamam, çok sarhoşum.
Of, çekmeyin beni. Yok, gizlice çekin tamam mı?
Tanrım, olamaz, yapamayacağım.
Ay tamam, yapacağım.
Evet!"
Tüm kızlar poposuna falan vurur.
"Yavruma bak be!
Yavrum benim be!
Masaya çıksana!"
"Evet!"
Restoranın sahibi gelir. "Hayır!
Hemen in masadan! Hemen in o masadan!
Yoksa lisansımızı kaybederiz. İn o masadan!"
"Masadan mı ineyim? Ne kadar ödedim, haberin var mı?
Masadan inmemi mi istiyorsun?
Bana bak. Git köşede ağla amcık!"
Dinleyin! Ben "Git köşede" deyince "Ağla" diyeceksiniz.
-Git köşede… -Ağla!
"Git köşede" deyince "Ağla" diyeceksiniz.
-Git köşede… -Ağla!
Londra, geldiğiniz için teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Minnettarım, çok teşekkür ediyorum.
En keyif aldığım gösterilerimden biri oldu, çok sağ olun. Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna