Downloaded from YTS.MX
INIHAHANDOG NG NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"'Pag nais ng mga diyos parusahan tayo, sinasagot ang dasal natin."
Sinulat 'to ni Oscar Wilde.
'Di namin binasa 'to.
Siguro dapat, oo.
Ang Harlow, Maine ay 'di talaga bayan, ngunit isa pa ring nayon,
kahit lumipat na ako.
May anim na silid sa bahay ng elementarya at middle school.
Nando'n ang Howie's Market,
na may tindang grocery at tiket sa lotto ng Red Devil.
Mas malaki ang kasunod na bayan ng Gates Falls.
Nandoon paboritong kainan ng tatay ko, Mondello's.
Nandoon kami tuwing salesman of the month siya
na madalas noon, pero 'di na masyado ngayon
mula nang mamatay si Mama.
Nasa Harlow din ang Castle Lake at Ledges,
na nagbibigay daan ang pine needles sa hubad na bato
na tunay na katotohanan ng New England.
Bago ko ikwento ang malaking pera sa lotto,
o ang nangyari kay Kenny Yakovich, at ang pagkamatay ng lahat,
ikukwento ko paano ako nagtrabaho kay Mr. Harrigan.
Dahil ito sa simbahan.
Ikalawang Samuel kabanata 1, bersikulo 19 at 20.
"Ang kaluwalhatian ng Israel, napatay sa iyong matataas na dako."
"Nabuwal ang makapangyarihan!"
"'Wag saysayin sa Gath,
'Wag ihayag sa mga lansangan ng Ashqelon."
"Baka magalak mga babaeng anak ng mga Filisteo,"
"Baka mga babaeng anak ng mga hindi tuli ay magtagumpay."
Salamat, Craig.
Mahusay naman.
Masaya ako nandito ka ngayong umaga…
Mula ng araw na 'yon, inisip ko
paano kung…
at bakit ako.
Bakit niya ako pinili?
Si John Harrigan ang pinakamayaman sa Maine. Isang bilyonaryo.
Iniisip ko kung pwede makausap ang anak mo.
Humihina na mga mata niya,
at gusto niya ng tagabasa ng libro.
May iba pang mga bata, mas matanda, mas mahusay.
Dahil ba alam niyang nakakaakit ang limang dolyar kada oras
sa isang batang gustong makalabas sa malungkot na bahay?
O iba pa,
na dapat kong matuklasan?
Hi, ako si--
Alam ko kung sino ka.
Nasa pinakalikod tapos kanan.
"…dahil ang silakbo lang ang gising dito."
"At kapag ang silakbo ay patay na o nawala,
ang nakakahangang pintig ng ganda ay 'di na maintindihan…
…at medyo nakakasuklam."
"Mainit, ang buhay na ganda ng pag-uusap, mas malalim sa ganda ng karunungan."
"Ano nga ba ang pera?"
"Ibig sabihin, Papa, ano magagawa nito?"
"Binalik ni Mr. Dombey ang upuan niya sa dating pwesto nito
at tinapik siya sa ulo."
"'Malalaman mo nang higit pa, pare ko,' sabi niya."
"Paul, magagawa ng pera ang lahat."
Kahit nalulumbay ako,
mas nalulmbay ang tatay ko.
Kapag wala siya, para bang ang lungkot niya at walang laman.
May pagiging kakaiba ako.
Na para bang kasalanan ko ang pagkamatay ng ina ko.
Na ako ang responsable rito.
Na kontrolado ko.
At kung kontrolodo ko…
sana napigilan ko.
-Ano'ng ginagawa mo? -Wala, patawad.
Hindi mo kailangan makialam.
May tanong ka ba?
Kung mayroon, sasagutin ko.
Ano'ng nasa aparador?
Mga sikreto.
Nakakasuklam na mga sikreto.
"Nabuhay ba siyang muli sa bawat detalye ng pagnanais, tukso,
pagsuko sa pinakamataas na sandali ng tunay na kaalaman?
"Mahina siyang umiyak sa ibang mga imahe at mga nakita."
"Dalawang beses umiyak."
"Iyak na halos paghinga lang."
"Nakakasindak. Nakakasindak."
"Nakakasindak."
Naiintindihan mo ba ang binasa mo?
Naiintindihan mo ba ang sinasabi ni Conrad?
Sa tingin ko, oo.
Araw ng sahod ngayon, Craig.
Salamat.
Nagbabasa ka kung wala ako?
Oo, binabasa ko ito.
Hindi ba nakakatamad?
"Nakakatamad"?
Para sa'kin, nakakapagod ang Finance.
Naaalala mo ang Dombey at Anak?
Pangalawang libro nating binasa. Binasa ko.
Tinutulungan ni Dombey ang anak niyang intindihin ang tunay na halaga ng pera
ay 'di nasusukat sa presyo.
Ang tunay na halaga ng pera
ay nasusukat sa lakas.
Pero ang anak, si Paul, ay nagtanong,
"Bakit 'di sinagip ng pera si Inay?" Gano'n.
Tinanong niya ama niya kung masama ang pera.
Oo, kung gagamitin ito ng tama.
JOHN HARRIGAN: MALUPIT AT MARAMOT
Hindi gusto si John Harrigan.
Hindi siya nakasal, wala ring anak,
at walang kahit anong koneksyon sa pamilya niya.
Baka kaya mukha siyang malungkot.
NAGPATIWAKAL SA HARRIGAN CORP
Baka ibinaling niya ang kalungkutan sa iba.
LAHAT NG HAWAKAN NI HARRIGAN, NAMAMATAY
Ito'y damdaming naiintindihan ko.
MAGAGANDANG HILING MULA KAY MR. HARRIGAN
Alam mo, akala ng nanay mo, sugal ang paglo-lotto.
Kung alam niya nagtatrabaho ka kay Harrigan at nagkikiskis ng Red Devil,
babangon siya sa hukay.
Sige, tuloy mo.
-Saan punta mo? -Gagamit ng swerteng barya.
Iyon ang una.
Mula ng araw na 'yon,
siguradong may apat akong sobre kada taon.
Sa araw ng puso, kaarawan sa Setyembre,
Araw ng pasasalamat, at Pasko.
Talo.
Kuripot siya. Maliit ang sahod, kuripot pa sa bonus.
Isang tiket ng Red Devil mula Howie?
'Yung sinabi mo kay Mama, ano ibig sabihin talaga no'n?
Ano?
Babangon sa hukay.
Lumang kasabihan 'yon.
Parang ibig sabihin, 'pag nailibing na ang tao,
'di na sila mag-aalala sa nasa ibabaw ng lupa,
sa mga nabubuhay.
Okay.
"'Sige, mga bata.' Sabi ni Rocky sa mikropono."
"Tumakbo muna bago matapos klase."
"Akin," sabi sa orkestra,
pinalakpak ang kamay at kinalampag ang sahig,
kasabay ng musika."
"Sumunod na rin ang mga parokyano sa pagpalakpak
at pagkalampag."
"Naglilibot kaming lahat sa gitna ng sahig,
pinanunuod namin ang minuto sa orasan,
nang biglang si Kid Kamm, pang-18 na magkapareha,
ay sinampal ang kapareha sa pisngi."
"Hawak niya ito sa kaliwang kamay,
paulit ulit na sinasampal gamit ang kanang kamay."
"Hindi siya kumibo. Patay na siya sa mundo."
"Lumaguklok dalawang beses…"
"…at dumulas sa sahig."
"Ang hurado ay pumito,"
at nasasabik na nakinig mga parokyano."
"Ang mga tao sa marathon dance ay 'di kailangang handa--"
Tama na 'yan.
Nung una ito binasa, 'di ko naintindihan ang titulo.
Ano na ibig sabihin nito ngayon?
Na kung ang mga nasasaktan mga kabayo ay matatanggalan ng paghihirap,
bakit 'di 'yon pwede sa mga tao?
Ang regalo ng kamatayan.
Ang hindi na kailanman masasaktan,
o mababalisa
o mag-aalala.
Tatlong beses isang linggo ako nagbabasa, limang taon at isang beses
lumiban dahil sa trangkaso.
Sumama loob ko sa pagliban dahil napaisip ako
kung ang oras namin ang nagpapasaya sa kanya
para may abangan, para may dahilan mabuhay.
Bilang seremonya, pumupunta mga bata sa Gates Falls para sa high school
dahil wala sa Harlow.
Ang kuya ni Billy Ueberroth na si Mike o U-Boat,
nakarating na siya sa dulo at ligtas siya,
at pumayag turuan kami kung babayaran namin siya.
MALIGAYANG PAGBABALIK, MAG-AARAL!
Ayos.
Mga bata, oras na para malaman ang mga sikreto.
Tumigil kayo.
Akin na mata at tenga niyo.
May panganib sa harap.
Sa kaliwa niyo…
'Wag niyo titigan, 'wag puntahan
pwera kung gusto ng black eye, tattoo, o kanser sa baga.
Bawal ang hazing sa Gates Falls High,
pero 'di ibig sabihin, 'di nangyayari.
Kailangan mo tatagan. Lamlaman ang mata at magmukhang masungit.
'Wag kayo papatalo
o magiging impyerno buhay n'yo. Para itong kulungan.
Gugulin ang oras na 'di napapansin.
Salamat, U-Boat.
Ganoon din sa'yo ito, Margie.
Ang mga senior na babae ay sing-sama ng ahas.
Hindi aatake bigla
pero matutuwang pigain ang buhay mo sa loob ng taon.
'Wag ka pupunta roon.
Huling hinto ng paglalakbay.
Ito ang kainan. Dito tumatambay mga sikat na bata.
Naka-smartphone.
Motorola Razr. Lamesa ng Samsung naman sa sulok na 'yon.
At 'yon ang lamesa ng Apple.
Kalalabas lang ng iPhone, paano nakabili?
Dahil sila ang mga sikat dito.
Kailangan natin ng telepono.
Kung lumaki ka sa bayan
at bigla ka napunta sa kakaibang mundo,
lumalawak ang daigdig mo.
Makakakita ng kakaiba at iba't ibang mukha.
Ang iba ay palakaibigan,
ang iba ay parang lumalapit sa'yo sa madilim na paraan
na ayaw sa'yo na walang dahilan.
Hoy! Kumusta ka na? Nakita kita kanina, Short Bus.
Kunin mo.
Tingnan mo loob.
Para sa sapatos?
Lahat ng freshman naglilinis sapatos. Lilinisin mo ang akin.
-Papasok pa ako. -Linisin mo muna sapatos ko.
-Hindi. -Hindi mo 'to gustong gawin.
Linisin mo o papakain ko sa'yo 'to.
Kayo.
May problema ba rito?
Hindi. Ayos lang.
Ano'ng laman niyan? Gamit ba sa hazing 'yan?
Hindi.
-Kailangan ko pumasok. -Teka.
-Ano'ng pangalan mo? -Craig.
Ano'ng nasa bag, Craig?
Ito'y…
kalahati ng tinapay.
Tinatanong niya kung gusto ko.
Okay.
Magsisisi ka rito.
Niligtas kita. Dapat magpasalamat ka.
Kalokohan mo.
-'Di mo 'ko kilala. Ano ginawa ko? -Pinahiya mo 'ko.
Maglilinis ka lang, Short Bus.
Sana naglinis na lang.
Hoy, ayan na siya.
Unang araw ng pasok. Kumusta?
Ayos lang.
'Yon lang? Ayos lang?
Okay, masaya siya.
Mayroon ka lahat ng kailangan?
Oo.
-Ang mga guro mo? Gusto mo sila? -Ayos lang, Dad, okay?
Oo, sige.
Kung may kailangan ka, ano lang…
Sige.
Dad.
O?
Pwede ba ako magka-cellphone?
Para saan ang cellphone?
Kunyari kailangan ko ng tulong o tumawag sa 911.
Ang liit ng bayan natin, sumigaw ka lang, may darating.
Okay.
"Malalaman ito ni Jurgis kung nanatili siya nang mas matagal."
"Ang mga lalake gumawa ng maruming trabaho,
kaya 'di mo sila maloloko."
"Nakuha nila ang espiritu ng lugar at ginaya ang iba."
"Pumunta roon si Jurgis
at akala niya, magkakasilbi siya, aangat,
at magiging maabilidad,
pero malalaman niya ang pagkakamali,
walang umaangat sa Packingtown dahil sa mabuti.
Tama na! Tama--
Nakalimutan ko gaano ko kaayaw ang kalokohan ng sosyalismo.
Sa tingin mo, mali si Sinclair at makakaangat ka
sa pagiging mabuti at pagsunod sa batas?
Craig.
'Wag magkamali ng intindi.
Gusto ko ang mahusay na trabaho.
Gusto ko ang matalinong trabaho.
Kailangan mo makipagkumpitensya para mabuhay.
Para mauna ka, dapat matapang ka.
Kailangan maging malupit.
'Wag ka manghingi ng kailangan mo.
Manghi-- Hindi. 'Wag ka manghingi.
Sabihin mo ano ang gusto mo.
-Mr. Harrigan? -O?
Sa buhay niyo, may sumubok na bang i-bully ka
o samantalahin ka? Sa trabaho, ibig kong sabihin.
Araw-araw.
At paano mo hinarap ito?
May kalupitan.
Tingnan mo 'yon.
Wow!
'Yon ay…
Ha? Isusuot ko sa susunod na mag-Mondello tayo.
Hoy, mayroon ka rin diyan.
Buksan mo 'yung maliit muna. Ihuli mo 'yung akin.
-Mr. Harrigan. -Aba, ano kaya ang laman niyan?
Sorpresa.
-Babalik ako. -Sige.
Nanalo ako!
-Talaga? Magkano? -'Di ka maniniwala.
Isang milyon.
Tatlong libong dolyar!
Panalo nga 'yan.
Mahirap tapatan ang regalong 'yan.
Dapat yata inuna mo buksan ang akin.
-Oo. -'Tay.
Huy.
Walang anuman, anak.
Tinulungan ako nung babae sa tindahan. Ayos na 'yan, naka-charge na rin.
Sino una mo tatawagan?
Hello?
Maligayang Pasko, Mr. Harrigan.
-Craig? -Opo, si Craig po.
Nasaan ka? Mukhang nasa kabilang dako ka ng buwan.
Gamit ko cellphone ko.
Naku, punong-puno 'yan ng radiation.
Ano maitutulong ko?
Gusto ko lang sabihin na 'yung regalo mo, 'yung tiket, nanalo ako.
Nanalo ako ng $3000.
Ah, mahusay.
Aba, nanalo ka rin sa isa.
Salamat.
Ang buti mo para ibigay ito.
Wala naman 'yon.
Binibigay ko sa mga kaibigan.
'Yun lang ba, Craig?
Oo, sa tingin ko.
Maligayang Pasko.
Sige. Maligayang…
Nakakabwisit bumalik dito pagkatapos ng bakasyon.
-Ba't nagmamadali, Craig? -Saan punta mo?
Ano?
-Niloloko mo ako! -Hindi.
Hindi.
Sunod na nagkatelepono sina Margie, Billy, at U-Boat
pero ako lang ang naka-iPhone at hati sa Razr si Billy at U-Boat.
Salamat.
Craig, may matagal na akong gusto sabihin sa'yo.
Ang tagal na ng kasunduan nating ito.
At nakikita kong ibang tao ka na ngayon
kumpara sa noong nagsimula tayo.
Ang tanong ko lang,
bakit patuloy kang pumupunta rito?
-Gusto mo bang huminto ako? -Hindi.
Kung gano'n, ano?
Siguradong may mga sports club at mga babae
na mas mapaglalaanan mo ng oras.
Pero nandito ka, tatlong beses sa isang linggo.
Bakit?
Para ba itong obligasyon sa iyo?
Hindi naman. Hindi.
Kung gano'n, bakit?
Natutuwa ako sa oras natin.
Bakit?
Pumupunta ako rito kasi…
gusto ko amoy ng mga libro mo.
Pumupunta ako rito kasi gusto ko usapan natin, kasi 'pag nagbabasa ako,
may kapangyarihan ako rito na wala ako sa labas ng kwartong ito.
Pumupunta ako kasi gusto ko.
Sa Huwebes uli.
Alam ko na gagawin sa pera.
Mapupunta ito para sa kolehiyo tulad ng napag-usapan natin.
Sabi mo, karamihan mapupunta sa pang-kolehiyo.
Gaano ka kadalas mamili?
Halos hindi.
Alam ko na gagawin ko sa natitira rito.
-Magandang hapon, Pete. -Sa'yo rin.
-Hi, Edna. -Hello, bata.
Salamat.
Ayan ka pala.
-Mr. Harrigan, may dala ako para sa'yo. -Wala akong kailangan.
Salamat.
Natutuwa ako sa sentimyento.
Pero, hindi.
-Bigay mo sa ama mo. -Sasabihin mo raw 'yan.
Matalino siya.
Sabi ni Henry David Thoreau,
"'Di tayo ang may-ari ng mga bagay, mga bagay ang may-ari sa atin."
Wala akong telebisyon
dahil kung mayroon, gugugol ako ng oras sa panonood nito.
May radyo ako sa kotse, pero wala sa loob ng bahay,
kahit gusto ko ng country at western paminsan-minsan.
Kung mayroon ako niyon, magsasayang ako lalo ng oras.
-Okay, ako-- -Hindi.
Nagsisimula na akong hilingin na sana hindi panalo ang tiket.
-Kita mo 'to? -Mm-hmm.
Mga icon ang tawag dito.
Ito ay para sa stock market.
May suskripsyon ako sa Wall Street Journal.
Tama, pero 'di ito kaya ng Wall Street Journal.
-Kasabay sa oras ba mga numero? -Oo.
Baka nahuhuli ng isa o dalawang minuto siguro.
Napabilib ako.
Para akong may sariling stock ticker,
tulad ng mga magnate noon sa mga mansyon nila.
Oo. At kung gusto mo magbasa ng Journal o Forbes,
o kung anuman, pwede.
"Magsasara na ang Barton Instruments."
Wala 'yon dito.
Kasi kahapon pa 'yan.
Nakukuha niyo ito nang huli ng isang araw. Pero ito, ngayon ito.
Naging mayabang ako, Craig.
Kukunin ko pala ito.
-Kahit saglit lang. -Natutuwa ako.
Maaari mo ba kunin ang telepono sa mesa?
Pwede mo rin itong ipangtawag.
-Talaga? -Oo.
Madalas na gamit nito.
I-dial mo ang numero. Hawakan gamit ang daliri.
-At may apat ba bar. -"Bar?"
Dahil sa bagong cell tower. Hayaan mo na.
-Mas ayos ba 'yan? -Oo, ayos ito.
Chick.
Si John Harrigan ito.
May cellphone na ako.
Gusto ko gumawa ng pagbabago sa portfolio ko.
Oo.
Ano? Nagustuhan ba niya?
Hindi.
Sinabihan kita.
Gustong-gusto.
Pwede ka mag-set ng alarm…
Kada bisita ko bago magbasa, tinuturuan ko siya.
Pinakilala ko ang Internet,
ang Yahoo! at Google.
Tinuruan mag-text, gumawa ng voice mail…
Hindi ako makakasagot sa ngayon.
Tatawag ako uli kung mukhang naaangkop.
Ayos?
Hindi ako makakasagot sa ngayon.
Tatawag ako uli kung mukhang naaangkop.
-Parang ayaw ko tumawag ka. -Perpekto.
…at i-personalize telepono niya.
-Gumawa ka ng handle. -Handle?
Hindi. Parang nickname ang handle.
Kapag tinawagan o tinext mo ako, 'yun ang lalabas sa telepono ko.
Gusto mo ako bigyan ng nickname?
Pwede naman 'yung tawag sa'yo ng ibang tao. Ito.
Ito tawag sa'kin ng mga diyaryo.
Hindi ito para maging papuri.
Pirate King. Ganda. May tumawag na ba sa'yo?
Wala. Mga nagbebenta at maling numero.
'Di ko makayanan ang tunog ng xylophone.
Palitan natin ang ringtone.
-Mas maayos? -Oo.
-'Di ko pa rin sasagutin. -Kahit ako?
Paano ko malalaman?
-Mahilig ka sa country at western, 'no? -Oo.
-Ano paborito mong kanta? -Marami.
Tammy Wynette. "Stand By Your Man."
Mga ringtone.
Ito?
Oo. Ang ganda niyan.
Pakinggan mo ito.
Magagawa ko ito.
'Yan. "Stand by Your Man." Okay, ito na.
Okay. Tawagan mo ako. Nasa mga paborito mo ako.
Ngayon alam natin 'pag nagtatawagan tayo.
Oo. Mahusay.
Sige. Ano babasahin ngayon?
Ayos ka lang?
Hindi.
Hindi. May bumabagabag sa akin.
Baka maipaliwanag mo.
Nagbabasa ako ng mga artikulo sa telepono, isang buwan na rin.
At lahat sila ay libre.
-Oo. -Hindi.
Nagbabasa ako ng libre na binabayaran ng mga tao.
Ang galing, 'di ba?
Naku, hindi!
Ang pamimigay ng impormasyon
ay salungat sa lahat ng naiintindihan ko sa matagumpay na kasanayan sa negosyo.
Ang World Wide Web ay parang sirang pondohan ng tubig,
pero imbes na tubig, naglalabas ito ng impormasyon kung saan-saan.
'Di ko maintindihan. Pang-akit ba ito o ano?
Nagtatanong ako, Craig.
Para bang Fryeburg Fair,
na ang unang laro ay madalas na libre?
At nasa unang laro pa rin tayo.
Fryeburg Fair.
At walang mga patalastas sa mga site na ito.
Ang mga ito ang bumubuhay sa mga diyaryo.
Paano sila mabubuhay?
Tingin ko, hindi ito pang-akit.
Tingin ko, gateway na droga 'to.
Napansin ko na
na ang mga hinahanap ko sa Google ay impormasyong pinansyal.
Alam nito ang gusto ko.
Ano mangyayari 'pag sinara pondohan ng tubig?
Wala nang libre.
Ang mga pekeng impormasyon nagiging karaniwan at tinatanggap na totoo.
At ano mangyayari 'pag sinimulan ito gamitin
para magkalat pa ng kalokohang nailabas na?
Mga diyaryo, mamamahayag, mga politiko…
Lahat tayo, dapat matakot sa gizmong ito.
Tutulungan ko si Pete.
Tinitigan niya telepono na parang Magic 8 Ball.
At nang araw na 'yun, ilang segundo lang,
nahulaan niya ang hinaharap.
Ang hinaharap ng Internet, hinaharap ng balita, ng pekeng balita,
social media, mga paywall, at spam,
si Julian Assange at si Edward Snowden, at ang mundo.
Magandang umaga, Craig.
Magandang umaga, Ms. Hart.
CRAIG GUSTO KO SWEATER MO
SALAMAT
Smartphone ba 'yan?
Oo, iPhone ito.
Okay, nakikita kita, mayamang bata.
-Gusto mo makita ang akin? -Sige.
Ang astig nito. Mayroon itong malaking…
Ah, oo nga. Wala pala ako.
Patingin ng iyo?
Okay.
Salamat.
Wow.
Ayos.
Saluhin mo.
"Pero 'yon ang simula ng bagong kuwento."
"Ang kuwento ng unti-unting pagbabago ng isang tao."
"Ang kuwento ng pagbabagong-buhay niya,
ang pagpanaw mula sa isang mundo papunta sa isa
ang pagsisimula sa buhay na 'di niya alam."
"Maaaring paksa ito ng bagong kuwento pero tapos na ang sa kasalukuyan."
Patawad.
Pumunta ka sa likod ko, Satanas.
Mahusay.
Natutuwa ako sa paminsan-minsang malungkot na nobelang Ruso.
Maaari ka ba pumunta sa gitna kong drawer at kunin ang checkbook ko?
Salamat.
Nakita mo?
Salamat.
Bago 'yan. Ang tanke. Ayos ba ang lahat?
Madalas ko gamitin sa gabi.
May matagal na ako gusto itanong.
Bakit ka lumipat dito?
Sa Harlow?
Pwede ka kahit saan.
Para sa taong tumira sa siyudad buong buhay niya,
gusto kong tumira sa probinsya.
Marami akong lugar na tiningnan at sa huli, dito ako nanatili.
May mga tanawin,
pero walang sobrang gaganda.
Naaakit ang mga tao sa magagandang tanawin.
At hindi ako mahilig sa mga tao.
Walang nagtatanong sa akin.
Gusto ko ng lugar…
na walang nagtatanong sa akin.
Kasi kapag ginawa nila,
halos wala akong patid kung sumagot.
At ikaw, may ibang lugar pa ba pwera rito na gusto mong tumira?
Siguro sa Los Angeles.
Baka magsulat ako para sa pelikula.
Tingin ko, may dapat gumawa noon.
Malulumbay ka ba sa tahanan mo,
ang makita ang ama mo o maglagay ng bulaklak sa libingan ng iyong ina?
Oo, babalik ako paminsan-minsan.
Kung pupunta ka sa tinalikurang lugar ng DIyos,
at pumasok sa trabahong iyon,
alam mong magiging mahirap ito at 'di patas,
magkakaroon ka ng kaaway.
Ako, nagkaroon.
Oo, alam ko.
Craig, gusto kong mangako ka sa akin.
Okay.
Kapag nakaharap mo sila,
didispatsahin mo sila nang mabilis.
Ang mga kaaway.
Dispatsahin.
Nang mabilis.
At 'wag kang magsisisi nang kahit na katiting 'pag ginawa mo.
Ipangako mo sa akin.
Ipangako mo sa akin!
Okay.
Ipinapangako ko.
Mabuti.
Salamat, Mr. Harrigan.
Ikinagagalak ko, Craig.
Ang lahat-lahat.
Nakita ko siyang nakakatakot at nakakasabik.
Kahit nanghihina na siya, may kapangyarihan siya.
Maaaring mapanganib din siya.
Pero kaibigan niya ako.
Sabi niya.
Base sa dami ng 'di gamit na tiket sa drawer,
Tingin ko, kaunti lang sila.
SALAMAT SA MGA CARD AT MGA TIKET.
PRIBILEHIYO MAGTRABAHO SA'YO.
Mr. Harrigan?
PIRATEKING
CRAIG
Mr. Harrigan?
Sir?
Pwedeng saglit lang? Anak ko ito.
Craig?
Si Mr. Harrigan. Tingin ko…
Patay na yata siya.
-Hindi siya humihinga. -Ang mga katulong?
Martes ngayon.
Wala sila rito.
Okay, makinig ka.
Maghintay ka diyan.
Doon ka sa labas, tatawag ako ambulansya.
"Ito ang pinakamagandang panahon."
"Ito ang pinakamasamang panahon."
"Ito ang panahon ng karunungan, at panahon ng katangahan."
"Ito'y panahon ng paniniwala."
"Panahon ng kawalan ng paniniwala."
"Ang panahon ng Liwanag. Ang panahon ng Kadiliman."
"Ito ang pagsibol ng pag-asa, tag-lamig ng kawalan nito."
"Nasa harap natin lahat, at walang nasa harap natin."
"Lahat tayo, didiretso sa langit."
"Lahat tayo, didiretso sa kabilang daan."
Matutulog na ako.
Bwisit.
MAMI-MISS KO ANG MGA HAPONG MAGKASAMA TAYO
"Ang lahat ng pait, at galit, pagtatalo, at kadaldalan, at panglilibak,
ay mangaalis nawa sa inyo."
"At magmagandang-loob kayo sa isa't isa,
mahabagin, mapagpatawad sa isa't isa,
gaya ng pagpatawad sa inyo ng Diyos kay Kristo."
Gusto mo pa uli tingnan?
Mamaya na. Gusto kong ako ang huli.
Sige lang. Hihintayin kita sa labas.
Suot ang suit na 'di ko pa nakita,
at ginawa rin siyang malusog ng taga-punenarya,
pero ang malulusog ay 'di nakahiga sa kabaong na nakapikit.
Marami, mga nanggaling pa sa malayo,
nirespeto si John…
Inilibing si Mr. Harrigan malapit sa ina ko.
Isang beses lang ako pumunta.
Linggo-linggo siya binibisita ni Itay, pero ayoko.
Siguro kasi 'pag bumisita ako…
Alam kong wala na talaga siya.
Si John Harrigan ay mahirap intindihin pero alam kong patas siyang tao.
Siguro magugulat siyang may mga dumating ngayon.
Sandali lang. Ikaw si Craig, tama?
Opo, sir.
Ako si Chick Rafferty, ako nag-aayos… Inayos ko ang pera ni John Harrigan.
Sana makausap kita. Tungkol sa mayroon ka mula kay Mr. Harrigan.
Ako'y…
Makakarinig ka sa mga abogado niya.
-May problema ba? -Ano ba ito?
'Wag mag-alala. Maganda 'to.
Ipapaliwanag nito ang lahat.
Nakuha ko, dalawang buwan ang nakakaraan,
inutusang itabi ito hanggang sa ganitong pangyayari.
Sige, magandang araw.
Ano?
Mukhang nasa huling habilin ka.
Bubuksan ko na ba?
"Craig, kung nababasa mo ito, pumanaw na ako."
"Iniwanan kita ng $800,000 na pondo."
"Ang katiwala ay ama mo at si Charles Rafferty."
"Ang business manager ko ang tagapagpatupad ko."
"Nakalkula kong sapat na ang pera para sa apat na taon sa kolehiyo…"
…at anumang kursong post-graduate na piliin mo.
May sapat pang matitira para masimulan ang iyong karera.
Binanggit mo ang pagsusulat sa pelikula at kung ito ang gusto mo,
siyempre, gawin mo ito pero alam mong di ako sang-ayon dito.
May bulgar na biro sa mga screenwriter.
'Di ko iyon uulitin dito,
pero sige, hanapin mo ito sa telepono mo.
Mga salitang "screenwriter" at "starlet".
Panandalian ang mga pelikula,
ang mga libro, ang magaganda, ay halos panghabang buhay.
"Marami kang magagandang binasa, pero may naghihintay maisulat."
''Ito lang sasabihin ko."
"Kahit gumastos ka sa pag-aaral, lalaki pa ang $800,000 mo
pagdating ng edad na 26, kung kailan matatapos ang pondo,
maaari mong gastusin o ipuhunan ang natitira kung gusto mo."
"PS. Mami-miss ko rin ang mga hapong magkasama tayo."
Ano 'yon?
Para kang nakakita ng multo.
MAMI-MISS KO ANG MGA HAPONG MAGKASAMA TAYO
Hindi ako makakasagot sa ngayon.
Tatawag ako uli kung mukhang naaangkop.
Nami-miss kita, Mr. Harrigan.
Pinahahalagahan ko ang perang bigay mo pero…
ibabalik ko ito, para manatili ka pa.
Mukha itong kasinungalingan pero hindi.
Talagang hindi.
Gising ka na?
-Oo. -Nagluluto ako ng almusal.
PIRATEKING
'Tay!
Hindi siya patay. Si Mr. Harrigan, hindi kanina 2:30.
-"C-C-C." -Dapat siya hukayin.
-Buhay siya nilibing. -Ano?
Dapat may pumunta roon. Kumuha ng bulldozer…
Tigil. Ano'ng nangyayari?
-Nilagay ko telepono niya sa kabaong. -Bakit mo nilagay?
'Di ko dapat ginawa. Nakakatakot, pero ginawa ko. At ito.
Oo. May paliwanag dito panigurado.
May nag-hack ng telepono niya. Ginaya ito.
May nagbibiro lang sa iyo.
Kung biro ito, bakit 'di ito nakakatawa tulad ng,
"Tulong, nakulong ako sa kahon?"
Nakakatawa 'yan.
Bakit may dalawang A at inisyal ko? Walang saysay ito.
Tara na. Tingnan natin siya.
Hindi na at sasabihin ko kung bakit.
-Umupo ka. -Hindi.
Craig, umupo ka.
Namatay si John Harrigan nang mag-isa.
Dahil dito, may awtopsiya,
kung saan nakitang namatay siya sa sakit sa puso.
Binuksan siya?
Oo.
Ayaw kong sabihin sa'yo. Ayaw kong manatili ito sa utak mo.
Pero mas mabuti na kaysa isipin mong nilibing siya nang buhay?
Hindi. Hindi maaari.
Patay na siya.
Naiintindihan mo?
Oo.
Ano ginagawa mo rito, bata?
Salamat.
Ayos ka lang, Craig?
Opo.
Sabi niya may iiwan siya sa iyo.
-Mayroon ba? -Mayroon.
Sobrang mapagbigay niya.
Inalagaan din kami ni Pete.
Oo. Siya ay…
Mabuti siyang tao, hindi ba?
Patas siya, pero 'di mo gustong mapunta sa masamang panig niya.
-Ano 'yun? -Naaalala mo si Dusty Bilodeau?
Mga Bilodeau na taga-Black Bear Trailer Park.
Oo, nakita ko. Ano'ng mayroon sa kanya?
Siya ang hardinero bago si Pete pero wala pang walong buwan,
nahuli nagnakaw ni Mr. Harrigan at sinisante.
'Di humingi ng tawad, basta umalis at akala ni Dusty, tapos na 'yon.
Hindi pa.
Ano nangyari sa kanya? Kay Dusty?
Marami na ako sinabi.
May gusto ka ba mula sa bahay? Para maalala mo siya?
Ewan ko. Orchid siguro?
Sige, iho.
Kumuha ka ng orchid.
BINEBENTA
Pinananatili ni Chick Rafferty sina Edna at Pete para alagaan ang lugar.
May nilagay na "binebenta" ang kumpanya mula Portland at may mga tumingin.
Matapos ang gulo sa na-hack na telepono, bumagal kaunti mundo ko.
Ayos naman sa paaralan, gusto ko ang klase ko.
Tinuro ni Ms. Hart ang agham, at siya ang pinakamahusay na guro.
May makakapagsabi saan karamihan…
Craig.
Ang buhay dagat ay nag-aambag ng 70% ng ating oxygen.
Tama.
Ikaw ay 100% tama.
Napatalsik si Kenny Yankovich sa pagbebenta ng pot sa campus.
Akala niya sinumbong ko siya, pero hindi.
Pero 'di ko masabing malungkot akong 'di siya makita.
Tulad ng iba, may mga ganap sa Gates Falls High.
At pagkatapos ng unang semester, ang winter dance.
Parang Sandie Hawkins na ang mga babae ang nag-iimbita sa mga lalake.
Parang iimbitahin ako ni Magie,
pero 'di ko siya gusto sa ganoong paraan.
Kaya sana may ibang mag-imbita.
REGINA DANCE KASAMA AKO?
SIGE
-Magbabanyo ako. -Samahan na kita.
May dalawang kanta pa sa inyo.
Hihintayin kita.
Patay ka ngayon.
Ano ginagawa mo?
-Bitawan mo ako. -Papatayin kita.
-Alam kong ikaw nagsumbong. -Hindi--
Bakit mo ginawa 'yon, pare? Bakit?
Ngayon, bubugbugin kita.
Ayaw kong saktan ka.
Pero…
'Pag may sinabihan ka nito, patay ka.
Craig!
Okay, ayan.
Regina, pumunta ka sa gym. Sabihin mo kay Mr. Taylor, babalik ako.
Tawagan kamo tatay ni Craig,
Alam mong irereport ko ito. Si Yankovich ba?
Hindi si Kenny,
na mabuti.
Kasi kung siya, malamang maaresto siya
dahil pinatalsik na siya.
Magkaka-pandinig, pupunta ako sa korte,
malalaman ng lahat.
Ano mangyayari kapag may binugbog siya uling iba?
Hawakan mo.
Gusto ko lang mabuhay.
Alam mo, Craig? Tingin ko, kaya mo.
Okay. Aayusin ko ang labi mo.
Halika rito.
Hindi ka… Aray.
Pasensiya.
Hindi ka taga-rito, ano?
Taga-Boston ako.
Ah, Lowell, pero nag-kolehiyo ako sa Boston.
Saan?
Emerson.
Ano 'yon?
Wala. Ang bango mo lang.
-Sabon lang 'yan. -Okay.
Oo, sabong Booth Bay. Mabibili sa Gates Falls.
Maganda siya. Bilhan mo ang iyong…
Puwede mong bilhan kahit sino…
Salamat.
Sa paglinis at pagkausap sa akin at…
sa ginagawa mo para matagalan ko ang high school.
May utang ako sa'yo.
Hindi. Wala kang utang sa akin.
Mayroon.
Mayroon talaga.
Sino gumawa, Craig?
Pwedeng 'wag na, 'Tay?
Ayos lang ako.
Oo, kaya…
Dapat may kausap ka tungkol dito, Craig.
Mr. Harrigan, si Craig ito.
Alam kong 'di mo 'to maririnig pero may nangyari ngayong gabi,
at gusto ko lang sana…
Gusto ko lang na may makausap.
Nabugbog ako nang malala
ng malaking bobong nagngangalang Kenny Yankovich.
Pero ginawa ko ang pinangako ko sa'yo.
Ako'y…
Dinispatsa ko siya.
Alam mo? Sinubukan ko, kahit paano.
Pero maganda ang suntok.
Sobrang ganda na natatakot ako na babalikan niya ako.
Ang totoo, natatakot akong baka 'di na 'to matapos.
at sana nandito ka para bigyan ako ng payo.
U-BOAT PATAY NA SI YANKO
Alam kong kitang-kita naman,
pero 'yon ang unang beses na tumama sa'kin
na kahit mga gago ay may magulang, pamilya na mami-miss sila,
iiyak para sa kanila.
Ang tanga, inisip ko, ang kalungkutan ay akin lang.
Ang obitwaryo para kay Kenneth James Yankovich
ay wala sa Gates Falls Tribune 'gang Martes.
Ang sinabi lang dito,
"Biglang pumanaw dahil sa malagim na aksidente."
Paalam, Ms. Hart.
Craig.
Hindi, sandali lang.
Hindi, may klase ako.
Susulat ako ng note.
Nasaan ka ngayon?
Nandito.
Hindi masyado.
Tungkol ba kay Kenny?
Craig,
kung iniisip mong may kinalaman ka sa pagkamatay niya,
nakita ko ang rekord niya.
Nakakalungkot, pero si Kenny ay may seryosong problema.
Problema sa tahanan, sa paaralan.
May problemang sikolohikal.
Hindi ko alam ang nangyari,
pero wala kang kinalaman.
Sige na. Aabot ka pa sa klase mo.
Craig.
'Di ako matutuwang may batang namatay.
Pero natututwa akong hindi ikaw 'yon.
Ms. Hart, naniniwala ka ba sa mga multo?
Tingin ko hindi, bilang siyentipiko ka.
Guro ako, hindi siyentipiko.
Oo, pero alam mo ibig ko sabihin.
Ayaw ko mag-isip ng ganyang bagay.
Hindi ako dadalo sa isang séance o maglaro ng Ouija Board,
para tawagin ang patay.
Bakit?
Lagi sinasabi ng lola ko,
"'Di dapat tumawag ang tao maliban kung gusto ng sagot…
dahil 'di lahat ng multo ay banal."
Craig, sige na. May klase ka pa.
BLACK BEAR TRAILER PARK
Wala sila sa bahay.
Sa mga Bilodeau ba ito?
Palagay ko, oo.
Alam niyo kung kailan ang balik?
Hindi pa babalik agad.
Hinahanap ko si Dusty Bilodeau.
Dito siya nila natagpuan.
"Dito natagpuan?"
Nawalan ng trabaho para sa mayamang gago.
Pinatalsik. Umasa sa gobyerno.
Isang taon naghanap ng trabaho,
at minaneho ang trak niya sa garahe,
ibinaba ang pinto at pinaandar ito.
RED DEVIL
FU H
Sinulat niya 'yan bago pumasok sa loob.
Walang nakaisip kung ano ibig sabihin.
Mga teleponong 'di nakacharge
ay 'di magriring at 'di makaka-play ng mensahe.
At 'di makakapag-text pabalik.
Pero nangyari ito.
Ginawa mo.
Gusto kong malaman, Mr. Harrigan.
Kung may kinalaman ka sa pagkamatay ni Kenny Yankovich.
Alam ko sinabi kong takot ako, pero ayaw ko siya mamatay.
Nakakabaliw ito.
Kung may kinalaman ka sa pagkamatay niya…
kakatok ako sa pinto.
Kakatok ng tatlong beses.
Craig.
'Pag may sinabi ako, mapapanatili mo ba sa'tin lang?
Kailangan, tama? Para itong isang batas.
Tama ang iyong ama, siyempre.
Na-hack ang telepono mo. May nanloloko sa'yo.
Tama rin ang guro mo.
Kaibigan ko si Father Ingersoll.
Taga-St. Anne sa Gates Falls. Doon bininyagan si Kenny.
Sinabi sa'kin ang aksidente, ang detalye.
Sinubukan tumakas ni Kenny mula sa ikalawang palapag.
Marami na siyang nainom.
Tingin nila nadulas ito sa bubong at nahulog.
Isa lang itong malagim na aksidente.
Nabali ang leeg sa pagbagsak.
Alam mo, tingin ko oras na
para suriin mo ang relasyon mo sa telepono mo.
Naalala mo, binasa mo ang Matthew 5:30?
"Kung ang kanang kamay mo ay sanhi ng pagkakasala, putulin ito at itapon
Mabuti pang mawalan ka ng isang bahagi ng iyong katawan…
kaysa ang buo mong katawan ang itapon sa impiyerno."
-Ano maitutulong ko? -Gusto ko itong mawala.
Okay.
Magugustuhan mo ito.
Naga-upgrade lang ako dahil sa kakaibang mga text.
Kilala mo sino?
Oo, pero wala na siya.
Mga unang iPhone ay may glitch. Minadali kasi.
Tingin ko, naiwan ang mga mensahe sa software
at paminsan-minsan lumalabas.
Ang multo ng makinarya.
Pero hindi ito banal.
Wala.
'Yun pa rin numero.
Nilipat na mga kontak at iba pa mula luma rito sa bago.
-Lahat? -Oo
-Burahin mo ang 'di mo kailangan. -Sige.
May kawang-gawa kami para sa lumang telepono.
Tinatanggal lahat ng laman at binibigay
sa mga taong may kailangan pero 'di makabili.
Okay.
Hindi, ang totoo,
ako na mismo magbibigay.
-Kailangan ng kapatid ko. -Okay.
PIRATEKING TINATAWAGAN…
NABIGO ANG TAWAG
Salamat sa Diyos.
Maitatago mga bagay, pero…
hindi naman talaga sila nawala.
Susundan ka nila, bubulungan sa tainga, sinisiguradong 'di mo makalimutan,
na patuloy kang magtanong.
Inisip ko kung saan lumipat ang pamilya Yankovich
kung nagluluksa pa ba sila.
Inisip ko, nag-iingay ba ang bahay na walang nakakarinig.
Tumatawag, umaalingawngaw.
Inisip ko kung na-miss ako ni Mr. Harrigan.
Inisip kung magiging sino ako
at kung mamarkahan ako ng nagawa ko at dito ako matukoy.
Nakapasok ako.
Inisip ko kung may makakaalam.
Sana wala.
-Nasa 'yo ang AAA card mo? -Oo.
At ang bago mong address, nasa lamesa sa kusina?
Oo.
Siguraduhing may account sa tindahan ng libro.
Gawin mo agad at baka maubusan ng supply.
Okay, sige.
Pangtag-lamig.
Hindi, uuwi ako 'Tay, bago magtag-lamig.
Ayos lang?
Oo.
Masaya lang ako para sa'yo, anak.
Salamat, 'Tay.
Mahal kita.
Mahal din kita, anak.
Okay.
-Tawagan mo ako kung may kailangan. -Sige.
May nagsabi, 'di ka talaga umaalis,
dinadala mo ang tahanan mo saan ka man pumunta.
Sa akin lang, sana hindi ito ganap na totoo
dahil may mga bagay na gusto ko manatili sa bahay
at 'di ako sundan sa Boston,
dalawang oras at milyong milya ang layo sa Harlow.
Iskolar ako sa pagsusulat sa Emerson, na maganda programa sa Journalism.
-Oo. -Huy.
Ikaw si Craig?
Si Julian Summers mula LA ang kasama ko sa kwarto.
Nag-aaral ng drama. Gustong mag-artista.
…ang pinakaimportanteng bagay na magagawa mo.
Dumiretso ako at nag-aral mabuti.
Parang utang ko ito sa ama ko.
At siyempre, kay Mr. Harrigan.
Craig, tingnan mo saglit para sa'kin.
Sa ibaba ba dapat ang litrato?
Mas pangmamamahayag 'pag bandang taas, tingin mo?
-Oo, mukha nga. Salamat. -Sige.
-Paano mo pakinggan 'to? -Dahil sa kaibigan.
Ibang klase. Palitan mo ng istasyon. Seryoso.
-Hello, 'Tay. -Huy, anak.
-Ano'ng mayroon? -May masamang balita.
Sabi sa headline, "Minamahal na guro, patay sa Vermont."
At ang unang linya, Victoria Corrales Hart,
guro ng Biology sa Gates Falls High School,
ay namatay noong Linggo sa isang banggaan."
Ikakasal na si Ms. Hart nang umalis ako.
Kasama niya ang fiancé niya nang araw na 'yon.
Nagbakasyon sila sa bayan ng Chester,
nanatili sa cabin retreat, nagbabad sa tag-lagas.
Pauwi na at halos nasa hangganan na ng New Hampshire
nang makalapit sila kay Deane Whitmore ng Waltham, Massachusetts.
Nasaan ang fiancé niya?
Nasa ospital pa rin. Magtatagal pa roon.
Sobrang lasing daw ng gumawa nito,
umalis na walang galos.
Apat na beses na naaresto at walang lisensya.
Hindi siya puwede makatakas dito.
Hinding-hindi.
Ang apat na taong sentensya ay masususpinde
kung magpapa-rehab ng anim na buwan ang nasasakdal.
Pero oo.
Nakatakas siya rito.
Pinadala sa rehab si Deane Whitmore
na mukhang country club at 'di kulungan.
PIRATEKING TINATAWAGAN…
Mr. Harrigan.
May nagngangalang Deane Whitmore
na pinatay ang guro ko sa high school.
Lasing siya
at binangga si Ms. Hart at fiancé niya.
Mabuti siyang tao.
Tinulungan niya ako noong kailangan ko, at 'di nakuha ni Deane ang nararapat.
Gusto ko siya mamatay.
Nagsisi ako kaagad pagkababa ko ng telepono.
DEANE WHITMORE MASSACHUSETTS
Nakonsensiya ako.
Nagkasala ako.
Sabi ko sa sarili, nakakabaliw isipin 'yon.
Na imposible ito.
Walang mangyayari kay Deane Whitmore.
Dapat pabayaan ko na.
LALAKI NATAGPUANG PATAY WALANG DETALYE
ISANG KRIMINAL NA IMBESTIGASYON ANG GINAGAWA.
Hi.
Ano gusto mo?
Taga-diyaryo ako sa Boston.
Gusto ko sana ng impormasyon sa isang pasyente rito.
Sa harap. Doon ka magtanong.
Deane Whitmore.
Oo.
Paano siya namatay?
Isandaang dolyar para sa impormasyon.
Dalawang daan.
Nagpatiwakal.
-Paano? -Sa banyo.
Paano?
Sigurado gusto mo marinig?
Oo.
Kada bisita, may sariling kwarto at banyo.
Maayos. Nakakayaman.
-Mas maganda sa bahay ko. -Paano?
Nabulunan hanggang mamatay.
Bago ang almusal,
uminom shampoo, pampadulas lalamunan.
Kumuha ng mahal na sabon at binali sa dalawa.
Hinulog sa sahig ang isa
at isa ay sinuksok sa lalamunan.
Sabi mo, mahal na sabon.
Nagsisimula sa B.
Booth Bay?
Oo, 'yun nga. Paano mong alam?
May iniwan bang sulat?
Medyo. Isang linya sa piraso ng papel.
Ano'ng sabi?
Medyo maganda siya. Parang isang dasal.
Ito'y "keep giving all the love…"
"…love you can." 'Di ito dasal.
Hindi?
Liriko ito ng kanta.
Kapag nahulog ka, kahit nakita mo itong mangyayari,
kahit ginusto mo itong mangyari,
nakakagulat pa rin.
Walang ilalim.
Walang katapusan.
Nahuhulog ka lang.
"Nakakasindak."
Nang namatay ka, pumunta ako sa aparador mo.
Ang sikretong aparador.
Hindi ito naman terible. Mga alaala lang.
Mga sikreto mo ay mga sikreto ko.
Kaya mo ako piniling magbasa.
Namatay ang nanay mo noong bata ka.
Parang ako.
Alam mo kung ano ang kalungkutan.
Ano ang pakiramdam nito.
Parang ako.
Kaya siguro nakikipag-ugnayan ka pa.
Ang tagal, pero naisip ko na, Mr. Harrigan,
kung ano gusto mo sabihin sa mga text.
C-C-C
S-T
ibig sabihin, "Craig, sana tama na,"
tama ba?
Sinasabi mo bang tama na
dahil nasasaktan kita?
Kung dahil doon, na nasasaktan kita, patawad.
Sobrang patawad.
O tama na dahil nasasaktan ko ang sarili ko?
Binabantayan mo ba ako dahil nag-aalala ka?
Kung dahil doon, pwes…
Salamat.
Magpahinga ka na, Mr. Harrigan.
JOANNA POOLE ANAK, ASAWA, INA - 1969-2001
Patawad, Inay.
Sobrang patawad.
Sa ika-21 siglo,
tingin ko, ang mga telepono ang nagkakasal sa atin sa mundo.
Kung oo, masama itong kasal.
Maraming bagay ang 'di na ako sigurado.
Simulan natin sa reyalidad.
Sigurado ako sa isa at singtatag ito ng bato ng New England.
Kapag namatay ako,
kapag oras ko na…
Gusto ko ilibing na walang laman ang bulsa.
MULA SA MAIKLING KUWENTO NI STEPHEN KING
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Maria Quintana