Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
„Gdy bogowie chcą nas ukarać, spełniają nasze prośby”.
To słowa Oscara Wilde’a.
Nie czytaliśmy tej książki.
Może należało.
Harlow w Maine to bardziej wioska niż miasto.
Również po moim wyjeździe.
Podstawówka i gimnazjum to łącznie sześć sal.
Mamy sklep U Howiego
z artykułami spożywczymi i zdrapkami Red Devil.
Gates Falls to sąsiednie, większe miasto
z ulubioną restauracją mojego ojca, Mondello’s.
Jadaliśmy tam, gdy zostawał sprzedawcą miesiąca.
Czyli swego czasu dość często, ale teraz już rzadziej.
Od czasu śmierci mamy.
W Harlow leżą też jezioro Castle i półki skalne,
gdzie sosny ustępują nagim skałom, tworzącym prawdziwe oblicze Nowej Anglii.
Ale zanim opowiem o zdrapce wartej kupę kasy,
tej rozjebusze z Kennym Yankovichem i o tym, jak poumierali,
wyjaśnię, jak zacząłem pracować dla pana Harrigana.
Wszystko przez kościół.
Druga Księga Samuela, rozdział 1, wersy 19 i 20.
„O Izraelu, twa chwała na wyżynach zabita.
Jakże padli bohaterowie?
W Gat tego nie ogłaszajcie! Nie podawajcie na ulicach Aszkelonu,
aby się nie cieszyły córki filistyńskie ani radowały córki nieobrzezanych”.
Dziękuję, Craigu.
Całkiem ładnie.
Cieszę się, że tu przybyliście…
Od tamtego dnia zastanawiało mnie,
co jeśli…
i dlaczego ja.
Czemu wybrał mnie?
John Harrigan był najbogatszym facetem w Maine. Miliarderem.
Czy mógłbym zamienić słówko z synem?
Wzrok mu słabł. Chciał nająć kogoś, by czytał mu książki.
Były też inne dzieciaki, starsze, lepiej czytające.
Czyżby wiedział, że pięć dolarów za godzinę skusi chłopaka,
chcącego wyrwać się z ponurego domu?
A może chodziło o coś innego?
Coś, co będę musiał sam odkryć?
Hej, mam na imię…
Wiem, kim panicz jest.
Do końca i w prawo.
„…azaliż sama namiętność ją rozbudza.
A kiedy namiętność obumiera lub zanika,
piękno przyspieszające puls staje się niepojęte…”
KOCHANEK LADY CHATTERLEY
„…wręcz godne pogardy.
Ciepłe, żywe piękno dotyku sięga głębiej niż piękno wiedzy”.
„»Czym są pieniądze?
Chodzi mi o to, tato, co mogą zrobić?«
Pan Dombey przesunął fotel z powrotem na dawne miejsce.
I pogładził dziecko po głowie.
»Z czasem lepiej to zrozumiesz, młodzieńcze« – dodał”.
DOMBEY I SYN
„»Pieniądze, Pawle, mogą wszystko«”.
Tęskniłem za nią,
ale bez porównania mniej niż tata.
Gdy jej zabrakło, stał się smutny i pusty.
Miałem dziwne dziecięce myśli,
że z jakiegoś powodu śmierć mamy była moją winą.
Że odpowiadałem za nią.
Kontrolowałem ją.
A skoro tak…
mogłem jej zapobiec.
- Co robisz? - Nic takiego. Przepraszam.
To ciebie nie dotyczy.
Masz jakieś pytania?
Jeśli tak, odpowiem na nie.
Co jest we wnęce?
Sekrety.
Przerażające sekrety.
„Czyżby przez chwilę zupełnej samowiedzy przeżył na nowo swe życie…”
JĄDRO CIEMNOŚCI
„…ze wszystkimi szczegółami pragnień, pokus, kapitulacji?
Wykrzyknął szeptem — na widok jakiegoś obrazu, widziadła.
Wykrzyknął po dwakroć szeptem, który nie był głośniejszy od tchnienia:
»Okropieństwo! Okropieństwo!«”.
„Okropieństwo”.
Rozumiesz, co przeczytałeś?
Wiesz, co Conrad chciał przekazać?
Chyba tak.
Dzień wypłaty, Craigu.
Dziękuję.
Czyta pan czasem beze mnie?
Tak, takie rzeczy.
Nie jest to nudne?
„Nudne”?
Dla mnie finanse są emocjonujące.
Pamiętasz Dombeya i syna?
Druga książka, którą czytaliśmy. Ja czytałem.
Dombey próbował wyjaśnić synowi, że prawdziwa wartość pieniędzy
nie wynika z bogactwa.
Prawdziwa ich wartość
mierzona jest władzą.
Chłopiec, Paweł, zapytał,
dlaczego te pieniądze nie uratowały mamy.
Zapytał więc ojca, czy pieniądze są okrutne.
Prawidłowo stosowane mogą być okrutne.
BEZLITOSNY I SAMOLUBNY
John Harrigan nie był zbyt lubiany.
Nigdy nie był żonaty, nie miał dzieci
i nie utrzymywał relacji z resztą swojej rodziny.
Może dlatego wydawał się taki samotny?
SAMOBÓJSTWO U HARRIGANA
Może wyżywał się za to na innych?
WSZYSTKO, CZEGO DOTKNIE HARRIGAN, GINIE
Rozumiałem to uczucie.
NAJLEPSZE ŻYCZENIA OD PANA HARRIGANA
Twoja mama uważała takie zdrapki za hazard.
Gdyby wiedziała, że pozwalam ci na pracę u Harrigana i losy,
przewróciłaby się w grobie.
Dobra, śmiało.
- Dokąd to? - Użyję szczęśliwej monety.
To był mój pierwszy los.
Ale od tego czasu co roku
otrzymywałem cztery listy z ręcznie wypisanym adresem:
na Walentynki, moje urodziny we wrześniu,
Święto Dziękczynienia i Boże Narodzenie.
Wielkie nic.
Skąpiec z niego. Płaci ci marnie i daje marne premie.
Zdrapka Red Devil kupiona u Howiego?
O co ci chodziło z tym, co powiedziałeś o mamie?
- Z czym? - Że przewróciłaby się w grobie.
To takie stare powiedzenie…
Osoba, która spocznie w grobie,
nie powinna się martwić tym, co się dzieje w świecie żywych.
Jasne.
„»Dobra, młodzieży« — rzucił Rocky do mikrofonu.
»Przed przerwą mały sprint«. »Dawaj« — krzyknął do orkiestry.
Następnie zaczął klaskać i tupać o deski
w rytm muzyki.
Widzowie niebawem dołączyli, aby klaskać i tupać wraz z nim”.
CZYŻ NIE DOBIJA SIĘ KONI?
„Szaleliśmy na parkiecie, wpatrzeni w minutową wskazówkę zegara,
gdy znienacka Kid Kamm z pary numer osiemnaście
zaczął policzkować partnerkę.
Trzymał ją lewą ręką,
a prawą dłonią bił w tę i nazad.
Nie reagowała. Zastygła niczym trup.
Coś zabulgotało jej w gardle…”
„…i osunęła się.
Sędzia zagwizdał i przejęta publiczność zerwała się na nogi.
Na maratonie tanecznym widz nie wymaga zachęty…”
Wystarczy.
Gdy pierwszy raz to czytałem, nie rozumiałem tytułu.
Teraz, co według ciebie to znaczy?
Skoro można ukrócić cierpienia koniom,
czemu ludziom nie daje się tego daru?
Daru śmierci.
Nie musieć już nigdy odczuwać bólu,
niepokoju
lub lęku.
Czytałem mu trzy razy w tygodniu od pięciu lat i nie przyszedłem tylko raz,
bo złapałem wiosenną grypę.
Miałem z tego tytułu wyrzuty, bo zastanawiałem się,
czy te wizyty nie były zwieńczeniem jego tygodnia,
dającym mu powód, by żyć.
Etapem dorastania dzieci z Harlow
było liceum w Gates Falls. Nasze miasto nie miało liceum.
Starszy brat Billy’ego Ueberrotha, Mike, ksywa U-Boot,
został już tam wrzucony na głęboką wodę, przetrwał
i za opłatą zgodził się pokazać nam co i jak.
WITAMY UCZNIÓW!
Bosko.
Chłopcy i dziewczęta, pokażę wam, gdzie leżą trupy w szafie.
I stop.
Słuchajcie uważnie. Czyhają na was zagrożenia.
Po lewej…
Nie gapcie się. Nie chodźcie tam,
chyba że macie chęć na podbite oko, raka płuc lub tatuaż.
Nękanie jest zakazane w liceum Gates Falls,
ale to nie znaczy, że się nie zdarza.
Szykujcie się na najgorsze. Przyda się zimne, wredne spojrzenie.
Nie dajcie sobie w kaszę dmuchać,
bo będą to lata z piekła rodem. Niczym więzienie.
Odsiadkę odbębnijcie niezauważeni.
Dzięki, U-Boocie.
Nie myśl, że ty masz lżej, Margie.
Starsze dziewczyny są wredne jak pytony. Nie uderzają od razu.
Wolą wysysać z ciebie życie przez cały roku.
Nigdy tam nie wchodźcie.
Ostatni przystanek na trasie.
Stołówka. Tu przesiadują popularne dzieciaki.
Każdy ma smartfona?
Tu Motorola Razer. Stolik Samsunga jest w rogu.
A to jest stolik Apple’a.
Skąd dorwali już iPhone’y?
Bo to popularne dzieciaki.
Musimy kupić sobie telefony.
Gdy dorasta się w mieścinie i nagle ukazuje ci się obcy świat,
twój wszechświat się poszerza.
Widzi się nieznane, różnorodne twarze.
Niektóre są przyjazne.
Albo przyciągasz uwagę innych w jakiś mroczny sposób
i bez powodu cię nie lubią.
Hej! Jak tam? Widziałem cię wcześniej, Minibusie.
Weź to.
Zajrzyj do środka.
Pasta do butów?
Pierwszaki polerują buty. Wypucuj moje w sraczu.
- Mam zajęcia. - Nie, wypoleruj mi buty.
- Nie. - Radziłbym ci nie odmawiać.
Poleruj, bo nakarmię cię tą pastą.
Chłopaki.
Jakiś problem?
Nie, wszystko gra.
Co masz w torbie, Kenny? Czyżby zestaw do nękania?
Nie.
- Lecę na zajęcia. - Chwila. Jak masz na imię?
- Craig. - Co jest w torbie, Craigu?
To…
pół kanapki.
Zapytał, czy mam ochotę.
Dobra.
Pożałujesz tego.
Uratowałem cię. Powinieneś dziękować.
Pieprzę to, nowy.
- Nie znasz mnie. Co ci zrobiłem? - Chciałeś mnie poniżyć.
Mogłeś pucować, Minibusie.
Mogłeś pucować.
Oto i on.
Pierwszy dzień w liceum. Jak było?
Dobrze.
I tyle? Po prostu dobrze?
Dobra, było świetnie.
Masz wszystko, co trzeba do szkoły?
Tak.
- A nauczyciele? Są fajni? - Jest dobrze, tato. Jasne?
No dobra.
Jakbyś czegoś potrzebował…
No dobrze.
Tato…
Tak.
Dałbyś mi komórkę?
Po co ci komórka?
Gdybym chciał zadzwonić po pomoc lub po policję.
Nasze miasteczko jest tak małe, że wystarczy po nią krzyknąć.
Dobra.
„Jurgis odkryłby te sprawy na własną rękę, gdyby został dłużej.
Mężczyźni byli od brudnej roboty, więc nie można było ich oszukać.
Kiedy podłapał ducha miejsca, postępował tak jak inni.
Jurgis przybył tam,
wierząc, że będzie pożyteczny, zyska status i nabędzie umiejętności,
ale wkrótce odkrył swój błąd”.
DŻUNGLA
- „W Packingtown praca nie daje statusu”. - Dość!
Zapomniałem, jak bardzo nie cierpię tych socjalistycznych bajdurzeń.
Czyli uważasz, że Sinclair się mylił i można się dorobić
dzięki pracy i przestrzeganiu zasad?
Craigu!
Nie zrozum mnie źle.
Podziwiam ciężką pracę.
Uwielbiam, gdy ktoś pracuje z głową.
Ale żeby przetrwać, trzeba nie bać się rywalizacji.
Aby wygrać, trzeba być odważnym.
Bezlitosnym.
Nie proś o to, czego potrzebujesz.
Proś o… Nie! Nie proś.
Żądaj tego, czego chcesz.
- Panie Harrigan. - Słucham?
Czy ktoś kiedyś próbował pana nękać?
Albo wykorzystać? Pytam o pracę.
Każdego dnia.
Jak pan sobie z tym radził?
Surowo.
No popatrz.
Rety!
No po prostu…
Założę go następnym razem do Mondello’s.
Też masz kilka.
Najpierw otwórz mały. Ten ode mnie zostaw na koniec.
- Pan Harrigan. - Ciekawe, co to może być.
No szok!
- Zaraz wrócę. - Tak.
Wygrałem!
- Naprawdę? Ile? - Nie uwierzysz.
Milion.
Trzy tysiące dolarów!
Porządna wygrana.
Trudno będzie pobić taki prezent.
Może trzeba było zacząć od mojego.
- Właśnie. - Tato.
Proszę, synu.
Dziewczyna ze sklepu pomogła. Wszystko ustawione, naładowane i gotowe.
Do kogo zadzwonisz?
- Halo? - Wesołych Świąt, panie Harrigan.
- Craig? - Zgadza się.
Gdzie jesteś? Brzmisz, jakbyś był po drugiej stronie księżyca.
Dzwonię z komórki.
O nie. Są całe napromieniowane.
W czym mogę pomóc?
Dzwonię, żeby dać znać, że zdrapka od pana była zwycięska.
Wygrałem 3000 $.
To dobrze.
Któraś w końcu się na coś przydała.
Dziękuję.
Miło, że mi ją pan dał.
To nic wielkiego.
Rozdaję je przyjaciołom.
To wszystko, Craigu?
No, chyba tak.
Wesołych Świąt.
Dobrze, wesołych…
Powrót po świętach jest do kitu.
- Skąd ten pośpiech, Craigu? - Dokąd to?
Co?
- No bez jaj! - Nie.
Nie.
Niedługo potem Margie, Billy i U-Boot też dostali telefony,
ale tylko ja miałem iPhone’a, a Billy i U-Boot dzielili się razerem.
Dzięki.
Craigu, chciałem z tobą o czymś pomówić.
Mamy ten układ od dawien dawna.
Uderzyło mnie, że teraz jesteś innym człowiekiem
niż na początku naszej współpracy.
Stąd moje pytanie.
Dlaczego wciąż tu przychodzisz?
- Mam przestać? - Nie.
Więc o co chodzi?
Zapewne kluby sportowe czy dziewczyny byłyby ciekawszą formą spędzania czasu.
A jednak przychodzisz trzy razy w tygodniu.
Dlaczego?
Czy to z poczucia obowiązku?
Ani trochę.
To dlaczego?
Bo lubię spędzać z panem czas.
Dlaczego?
Przychodzę tu, bo…
lubię zapach pana książek.
Przychodzę tu, bo lubię nasze rozmowy. Bo gdy czytam na głos,
mam poczucie siły, którego nie mam nigdzie indziej.
Przychodzę tu, bo chcę.
To do czwartku.
- Wiem, na co wydam pieniądze z losu. - Trafią na fundusz na studia.
Mówiłeś, że większość tam pójdzie.
Jak często coś kupuję?
Prawie nigdy.
No to wiem, na co wydam resztę.
- Dzień dobry, Pete. - Dzień dobry.
- Hej, Edno. Dziękuję. - Witaj, chłopcze.
Oto i jesteś.
- Panie Harrigan, mam coś dla pana. - Niczego nie potrzebuję.
Dziękuję.
Doceniam gest,
ale podziękuję.
- Oddaj ojcu. - Mówił mi, że pan to powie.
Mądry człowiek.
Henry David Thoreau powiedział:
„Rzeczy posiadają nas, a nie my je”.
Nie mam telewizora,
bo wtedy spędzałbym czas, oglądając.
Mam radio w samochodzie, ale nie w domu,
choć czasami lubię puścić sobie muzykę country.
Gdybym je miał, marnowałbym więcej czasu.
- Pozwoli pan… - Nie.
Zaczynam żałować, że ta zdrapka okazała się zwycięska.
- Widzi pan to? - Tak.
To są tak zwane „ikonki”.
Ta daje dostęp do giełdy.
Prenumeruję Wall Street Journal.
Jasne, ale gazeta nie ma takiej funkcji.
- To są bieżące liczby? - Tak.
Mogą mieć parę minut opóźnienia.
A niech mnie.
To jak posiadanie własnych informacji giełdowych.
Tak jak dawni magnaci mieli w swoich willach.
Jeśli chce pan poczytać WSJ albo Forbesa,
jest też taka opcja.
„Barton Instruments ogłasza wyniki zamknięcia”.
- Nic o tym tu nie ma. - To wczorajsza gazeta.
Czyta pan z jednym dniem opóźnienia. Jak każdy. Ale to jest z dzisiaj.
Byłem arogancki, Craigu.
Jednak to zatrzymam.
- Na jakiś czas. - Cieszę się.
Możesz mi przynieść telefon z biurka?
Może pan tym dzwonić.
- Tak? - Tak.
Służy głównie do tego.
Wybiera pan numer. Wciska palcami.
- Ma pan cztery kreski. - Kreski?
Dzięki nowej wieży komórkowej. Nieważne.
- To dobrze? - Tak.
Chick?
Tu John Harrigan.
Mam teraz komórkę.
Chciałbym zmienić portfel akcji.
Tak.
Spodobał się mu?
Nie.
Ostrzegałem.
Pokochał go.
Mogę ustawić budzik…
Podczas wizyt, przed czytaniem, uczyłem go obsługi telefonu.
Zapoznałem go z Internetem,
Yahoo! i Google.
Nauczyłem, jak wysłać SMS-a czy nagrać pocztę.
Nie odbieram teraz swojego telefonu.
Oddzwonię, jeśli uznam to za stosowne.
Dobrze?
Nie odbieram teraz swojego telefonu.
Oddzwonię, jeśli uznam to za stosowne.
- Chyba nie chciałbym, żeby pan oddzwonił. - Idealnie.
Czy jak spersonalizować telefon.
- Dajmy panu nazwę usera. - Usera?
Nazwa usera to rodzaj pseudonimu.
Kiedy pan dzwoni lub esemesuje, ta nazwa wyświetli mi się na telefonie.
Mam sobie dać przezwisko?
Można użyć tego, jak inni pana przezywają.
Gazety tak na mnie mówiły,
ale to nie był komplement.
Król Piratów. Wypas. Ktoś już do pana dzwonił?
Nie. Tylko sprzedawcy i błędne numery.
Dźwięk tego ksylofonu mnie wykańcza.
Ustawię panu inny dzwonek.
- Lepiej? - Tak.
I tak go nie odbiorę.
- Nawet gdybym ja dzwonił? - A skąd bym wiedział?
- Lubi pan country? - Tak.
- Pana ulubiona piosenka? - Jest ich tyle.
Tammy Wynette. „Stand By Your Man”.
Dzwonki.
Ta?
Tak. Piękna.
Posłuchaj tego.
Dam też u siebie.
Dobra. „Stand By Your Man”. Proszę.
Zadzwoni pan do mnie. Jestem wśród ulubionych.
Teraz wiemy, kiedy do siebie dzwonimy.
To dobrze.
Co dzisiaj przeczytamy?
- Wszystko dobrze? - Nie.
Coś mnie niepokoi.
Może mi to wyjaśnisz.
Od miesiąca czytam artykuły na tym telefonie.
- Wszystko za darmo. - Tak?
Czytam za darmo coś, za co inni płacą porządne pieniądze.
Świetne, prawda?
Wcale nie!
Rozdawanie informacji
jest sprzeczne ze wszystkim, co wiem o dobrych praktykach biznesowych.
Globalny Internet jest niczym pęknięty wodociąg,
z którego na wszystkie strony leją się informacje.
Czy to forma przynęty?
Pytam.
To trochę jak Jarmark Fryeburg.
Pierwsza gra zazwyczaj jest za darmo.
Wciąż mamy pierwszą grę.
Jarmark Fryeburg.
Na tych stronach nie ma reklam.
Reklamy są podstawą życia gazet.
Jak zdołają przetrwać?
To chyba nie przynęta,
tylko przejściowy narkotyk.
Zauważyłem już,
że wyniki wyszukiwań w Google są skrzywione w stronę finansów.
Wie, czego chcę.
Co się stanie, gdy zamkną wodociąg? Koniec z gratisami.
Fałszywe informacje staną się powszechne i uznawane za prawdziwe.
Co się stanie, jak wykorzystają to,
żeby szerzyć jeszcze więcej bzdur?
Gazety, dziennikarze, politycy…
Wszyscy musimy się bać tego gadżetu.
Pomogę Pete’owi.
Gapił się w telefon, jakby to była magiczna kula.
Tego dnia, w kilka sekund,
pan Harrigan przewidział przyszłość.
Przyszłość Internetu, wiadomości, fake newsów,
mediów społecznościowych, paywalli i spamu,
Juliana Assange’a, Edwarda Snowdena i świata.
Dzień dobry, Craigu.
Dzień dobry, pani Hart.
FAJNY MASZ SWETER
DZX
Czy to smartfon?
Tak, to iPhone.
Widzę cię, bogaty chłopaku.
- Chcesz zobaczyć mój? - Jasne.
Jest super. Ma wielki…
No tak. Nie mam smartfona.
Pokażesz mi swój?
Dobra.
Dziękuję.
Rety.
Fajowy.
Orientuj się.
„Ale tu już zaczyna się nowa historia stopniowego odnawiania się człowieka…”
ZBRODNIA I KARA
„Historia stopniowego przekształcenia się, stopniowego przechodzenia w inny świat,
zawierania znajomości z nowym.
To możliwy temat nowego opowiadania, ale powieść niniejsza jest skończona”.
Przepraszam.
Idź precz, Szatanie.
Wspaniale.
Czasami cenię sobie ponurą powieść rosyjską.
Przyniósłbyś mi książeczkę czekową ze środkowej szuflady biurka?
Dziękuję.
Znalazłeś?
Dziękuję.
Coś nowego. Zbiornik. Wszystko dobrze?
Używam go głównie w nocy.
Zawsze chciałem pana o coś zapytać.
Dlaczego pan tu zamieszkał? W Harlow? Mógł pan wybrać dowolne miejsce.
Całe życie mieszkałem w mieście.
Chciałem doświadczyć życia na wsi.
Sprawdziłem wiele miejsc, ale ostatecznie osiadłem tutaj.
Są ładne krajobrazy,
choć nic spektakularnego.
Spektakularne widoki przyciągają ludzi.
Nie przepadam jednak za ludźmi.
Wolę, by nikt niczego ode mnie nie chciał.
Szukałem miejsca…
w którym nikt nic ode mnie nie chce.
Bo kiedy proszą o coś,
prawie zawsze to robię.
A ty chciałbyś zamieszkać gdzie indziej?
Może w Los Angeles.
Mógłbym być scenarzystą filmowym.
Cóż, ktoś musi.
Tęskniłbyś za domem,
żeby zobaczyć ojca albo położyć kwiaty na grobie matki?
Tak, przyjeżdżałbym od czasu do czasu.
Jeśli wyjedziesz do tego wyklętego miejsca
i wkręcisz się w ten biznes,
wiedz, że nie jest łatwy ani sprawiedliwy
i narobisz sobie wrogów.
- Bóg jeden wie, że tak było ze mną. - Tak, wiem.
Craigu, musisz mi coś obiecać.
Dobrze.
Gdy natkniesz się na nich,
rozgrom ich bez zastanowienia.
Tych wrogów.
Rozgromić.
Bez zastanowienia.
Nie miej z tego tytułu ani krztyny poczucia winy.
Obiecaj.
Obiecaj mi!
No dobra.
Obiecuję.
Dobrze.
Dziękuję, panie Harrigan.
To dla mnie przyjemność.
Od początku do końca.
Był zarazem przerażający i porywający.
Mimo słabnącego zdrowia, wciąż posiadał moc.
Mógł nawet być niebezpieczny.
Ale byliśmy przyjaciółmi. Przyznał to.
Ilość nietkniętych zdrapek w szufladzie sugeruje,
że nie miał ich wielu.
DZIĘKUJĘ ZA KARTY I ZDRAPKI. PRACA DLA PANA TO PRZYWILEJ.
Panie Harrigan?
KRÓLPIRATÓW
Panie Harrigan?
Proszę pana?
Przepraszam. Syn dzwoni.
Craigu?
Chodzi o pana Harrigana. Chyba…
Chyba nie żyje.
- Nie oddycha. Chyba… - A służba?
Jest wtorek.
Nie ma nikogo.
Posłuchaj mnie.
Zaczekaj tam.
Zaczekaj na zewnątrz, a ja wezwę karetkę.
„Były to czasy najlepsze,
były to czasy najgorsze,
były to lata mądrości i lata szaleństwa”.
OPOWIEŚĆ O DWÓCH MIASTACH
„Była to epoka wiary
i epoka bezbożności,
był to okres Jasności i okres Mroku,
była to wiosna nadziei i zima rozpaczy,
mieliśmy wszystko przed sobą i nie mieliśmy przed sobą niczego,
szliśmy wszyscy wprost do nieba
i wprost w odmiennym kierunku”.
Idę do łóżka.
Cholera.
BĘDĘ TĘSKNIĆ ZA NASZYMI WSPÓLNYMI POPOŁUDNIAMI
„Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość,
znieważenie wraz z wszelką złością.
Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy
i miłosierni! Przebaczajcie sobie,
tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie”.
- Chcesz spojrzeć po raz ostatni? - Wolę zaczekać. Być ostatni.
Bez pośpiechu. Zaczekam na dworze.
Nie rozpoznałem jego garnituru.
Grabarz dodał mu różu, żeby wyglądał zdrowo,
ale zdrowi ludzie nie leżą w trumnie z zamkniętymi oczami.
Wielu z was przybyło z daleka, by wyrazić swój szacunek dla Johna…
Pana Harrigana pochowano blisko mojej mamy.
Tylko raz byłem na jej grobie.
Tata odwiedzał ją co tydzień, ale ja mu odmawiałem.
Chyba czułem, że odwiedzając ją…
wiedziałbym, że odeszła na zawsze.
John Harrigan był trudny w obyciu, ale miał zasady.
Może zdziwiłby się, że ludzie przyszli na pogrzeb.
Przepraszam. Craig, prawda?
Tak jest.
Jestem Chick Rafferty. Zajmuję…
Zajmowałem się finansami Johna Harrigana.
Możemy krótko porozmawiać? Masz coś od pana Harrigana.
Ja?
Jego prawnicy pewnie się odezwą.
- Mam kłopoty? - O co chodzi?
Spokojnie, to nic złego.
Tu wszystko wyjaśniono.
Otrzymałem to dwa miesiące temu.
Kazano mi to przekazać w takiej właśnie sytuacji.
Miłego dnia.
Co?
Chyba uwzględnił cię w testamencie.
Otworzyć już?
„Craigu, jeśli to czytasz, umarłem.
Zostawiłem ci 800 000 dolarów w funduszu powierniczym.
Powiernikami są twój ojciec i Charles Rafferty.
Mój dyrektor handlowy będzie wykonawcą testamentu.
Kwota ma wystarczyć na pokrycie czterech lat studiów…”
…i wszelkich twoich zajęć podyplomowych.
Reszta powinna umożliwić start w wybranej karierze.
Mówiłeś o pisaniu scenariuszy, więc jeśli tego pragniesz,
rzecz jasna podążaj za tym, ale wiedz, że nie pochwalam.
Istnieje wulgarny żart o scenarzystach.
Nie powtórzę go tutaj,
ale, proszę, znajdź go w telefonie.
Słowa kluczowe to „scenarzysta” i „gwiazdeczka”.
Filmy są ulotne, a dobre książki są niemal wieczne.
„Przeczytałeś mi wiele dobrych, ale inne czekają na napisanie.
Tyle mam do powiedzenia.
Nawet przy kosztach uczelni te 800 000 mogą urosnąć do ponad miliona,
gdy będziesz miał 26 lat i fundusz wygaśnie,
więc resztę możesz wydać lub zainwestować wedle własnej woli.
PS. Też będę tęsknił za wspólnymi popołudniami”.
O co chodzi?
Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
BĘDĘ TĘSKNIĆ ZA NASZYMI WSPÓLNYMI POPOŁUDNIAMI
Nie odbieram teraz swojego telefonu.
Oddzwonię, jeśli uznam to za stosowne.
Tęsknię za panem, panie Harrigan. Doceniam pieniądze, które mi pan dał,
ale oddałbym je, żeby znów mieć pana w pobliżu.
To brzmi jak kłamstwo, ale nim nie jest.
Mówię poważnie.
Nie śpisz?
- Nie. - Robię śniadanie.
KRÓLPIRATÓW
Tato!
Pan Harrigan nie jest martwy. Nie był o 2.30 rano.
- „C-C-C”. - Musimy go wykopać.
Pochowaliśmy go żywcem.
- Nie gadaj głupot. - Musimy wziąć buldożery i…
Przestań. Co się dzieje?
- Włożyłem mu telefon do trumny. - Po co?
Nie należało tego robić. To jest dziwne, ale stało się. I zobacz.
Musi być wyjaśnienie.
Ktoś zhakował jego telefon. Sklonował.
Ktoś chce ci wyciąć numer.
Skoro tak, dlaczego nie jest zabawny typu:
„Hej, utknąłem w trumnie”?
Istotnie zabawne.
Czemu dwa razy A i trzykrotnie moje inicjały? Bez sensu.
Musimy pójść i to sprawdzić.
Nie, powiem ci dlaczego.
- Usiądź. - Nie.
Craigu, usiądź.
John Harrigan zmarł sam.
Przeprowadzono sekcję zwłok.
Ustalono, że zmarł na chorobę wieńcową.
Rozcięli go?
Tak.
Nie chciałem ci tego mówić, żeby cię to nie męczyło.
Ale lepsze to niż myśl, że był pogrzebany żywcem.
Nie był. Nie mógł być.
On nie żyje.
Rozumiesz?
Tak.
Co tu robisz, chłopcze?
Dziękuję.
- Wszystko dobrze, Craigu? - Tak.
Miał ci coś zostawić.
- Zrobił tak? - Tak.
Był bardzo hojny.
Zadbał też o mnie i Pete’a.
Tak, był…
Był dobrym człowiekiem, prawda?
Był sprawiedliwy, ale nie chciałbyś mu podpaść.
- Jak to? - Pamiętasz Dusty’ego Bilodeau?
Mieszkał na parkingu przyczep Black Bear.
Znam to miejsce. A co z nim?
Był ogrodnikiem przed Pete’em, pracował może osiem miesięcy.
Złapano go na kradzieży i zwolniono.
Dusty nie przeprosił. Odszedł. Myślałam, że na tym koniec.
Ale myliłam się.
- Co się z nim stało? Z Dustym? - Dość już powiedziałam.
Chcesz coś z tego domu? Jakąś pamiątkę po nim?
Może orchideę.
Tak, skarbie.
Weź orchideę.
NA SPRZEDAŻ
Chick Rafferty zatrzymał Ednę i Pete’a, żeby dbali o dom.
Agencja z Portland wystawiła go na sprzedaż.
Było paru chętnych.
Po zamieszaniu ze zhakowanym telefonem życie się uspokoiło.
W szkole było dobrze, nawet polubiłem zajęcia.
Pani Hart uczyła biologii i była najlepszą nauczycielką w szkole.
Kto mi powie, skąd większość…
Craigu.
Życie morskie dostarcza 70% tlenu.
Zgadza się. Masz stuprocentową rację.
Kenny’ego Yankovicha wydalono za handel trawą na terenie szkoły.
Sądził że na niego doniosłem. Mylił się.
Niemniej cieszyło mnie to, że już go nie widuję.
W szkole organizowano różne eventy.
Na końcu semestru odbywała się zimowa potańcówka.
Coś à la Sadie Hawkins, czyli dziewczyny zapraszają chłopaków.
Miałem przeczucie, że Margie mnie zaprosi, ale nie lubiłem jej w ten sposób.
Liczyłem więc na inne zaproszenie.
PÓJDZIESZ ZE MNĄ NA TAŃCE?
DOBRA
- Idę do łazienki. - Odprowadzę cię.
Mamy jeszcze dwie piosenki.
Zaczekam tutaj.
Już nie żyjesz.
Co ty robisz?
- Puść mnie. - Zabiję cię.
- Wiem, że mnie wsypałeś. - Nie…
Po co to zrobiłeś? Co?
Teraz muszę skopać ci tyłek.
Nie chciałem cię skrzywdzić, ale…
Jeśli komuś o tym powiesz, zginiesz.
Craigu!
Już dobrze.
Regino, powiedz panu Taylorowi, że wrócę za 10 minut.
Niech zadzwoni do ojca Craiga.
Wiesz, że muszę to zgłosić? To był Yankovich?
To nie Kenny.
No i dobrze.
Gdyby to był on, pewnie by go aresztowali,
bo już został wydalony.
Odbyłaby się rozprawa, stanąłbym przed sądem
i każdy by wiedział.
A co, jeśli pobije kogoś innego?
Potrzymaj.
Nie chcę się wychylać.
Myślę, że ci się uda.
Wytrę ci usta.
Chodź tu.
Pani nie… Auć.
Wybacz.
Pani nie jest stąd, prawda?
Pochodzę z Bostonu.
Tak właściwie to z Lowell, ale studiowałam w Bostonie.
Gdzie?
W Emerson.
O co chodzi?
Nic. Po prostu ładnie pani pachnie.
- To tylko mydło. - Dobra.
Mydło firmy Booth Bay. Do kupienia w Gates Falls.
Naprawdę fajne. Kup dla swojej…
Możesz je kupić dla każdego.
Dziękuję.
Za opatrzenie mnie, za rozmowę…
i sprawienie, że szkoła była prawie znośna.
- Jestem pani dłużnikiem. - Nie jesteś mi nic dłużny.
Jestem.
Naprawdę jestem.
- Kto to zrobił, Craigu? - Możemy sobie odpuścić, tato?
Nic mi nie jest.
No cóż…
Musisz z kimś o tym pogadać.
Panie Harrigan, to ja, Craig.
Wiem, że pan tego nie usłyszy, ale coś się dziś stało.
Chciałem się…
Musiałem z kimś pogadać.
Dzisiaj zostałem mocno pobity
przez wielkiego idiotę, Kenny’ego Yankovicha.
Zrobiłem to, co obiecałem.
Rozgromiłem go.
Czy też próbowałem.
Ale zadałem niezły cios.
Na tyle dobry, że chyba znów na mnie naskoczy.
Obawiam się, że to się nie skończy.
Żałuję, że nie może mi pan udzielić rady.
YANKO NIE ŻYJE
To się wydaje oczywiste,
ale wtedy dotarło do mnie, że każdy,
nawet dupki, mają rodziców i bliskich, którzy za nim zatęsknią,
będą opłakiwać.
Durnie wierzyłem, że moja żałoba jest wyjątkowa.
Nekrolog Kennetha Jamesa Yankovicha
ukazał się w Gates Falls Tribune we wtorek.
Napisano tylko,
że zmarł nagle wskutek tragicznego wypadku.
Do widzenia.
Craigu.
Chwileczkę.
- Mam zajęcia. - Napiszę ci usprawiedliwienie.
Dokąd odpłynąłeś?
Donikąd.
Wątpię.
Chodzi o Kenny’ego?
Craigu,
jeśli sądzisz, że miałeś coś wspólnego z jego śmiercią,
widziałam jego akta.
Niestety był dzieckiem z poważnymi problemami.
W domu, w szkole.
Psychologicznymi.
Nie wiem, co się stało, ale to nie miało związku z tobą.
Dobrze, zmiataj. Zdążysz na zajęcia.
Craigu.
Nie cieszy mnie śmierć dziecka,
ale cieszę się, że to nie ty.
Pani Hart, wierzy pani w duchy?
Pewnie nie jako uczona.
Jestem nauczycielką, nie uczoną.
Wie pani, o co mi chodziło.
Wolę nie myśleć o takich sprawach.
Nie wzięłabym udziału w seansie lub bawiła się tablicą Ouija,
aby wezwać zmarłych.
Dlaczego nie?
Moja babcia zawsze mawiała:
„Nie należy wołać, chyba że liczysz na odpowiedź…
bo nie wszystkie duchy są święte”.
Craigu, idź już. Masz zajęcia.
PARKING PRZYCZEP BLACK BEAR
Nie ma nikogo w domu.
To dom rodziny Bilodeau?
Na to by wychodziło.
Wie pani, kiedy wrócą?
Raczej nieprędko.
Szukam Dusty’ego Bilodeau.
Tu go znaleźli.
Znaleźli?
Stracił pracę u jakiegoś bogatego dupka.
Zwolnił go. Przeszedł na zasiłek.
Przez rok szukał pracy,
po czym wjechał furgonetką do warsztatu,
zamknął drzwi i podkręcił silnik.
Namalował to, zanim wszedł do środka.
Nie rozgryźli, co to znaczy.
Nienaładowane telefony nie dzwonią, nie odtwarzają poczty głosowej
i nie odpisują na wiadomości.
Ale odpisał.
Pan odpisał.
Muszę coś wiedzieć, panie Harriganie.
Czy miał pan coś wspólnego ze śmiercią Kenny’ego Yankovicha?
Bałem się, ale nie życzyłem mu śmierci.
Zaczynam wariować.
Jeśli był pan zamieszany w jego śmierć…
proszę zapukać w ścianę.
Trzy razy.
Craigu.
To, co powiem wielebnemu, zostanie między nami?
Tak to chyba działa, prawda?
Twój ojciec ma rację.
Twój telefon został zhakowany. Ktoś cię wkręca.
Nauczycielka też ma rację.
Przyjaźnię się z ojcem Ingersollem ze Św. Anny w Gates Falls.
Kenny tam przyjął chrzest.
Powiedział mi o szczegółach wypadku.
Kenny chciał wymknąć się w nocy z sypialni na drugim piętrze.
Ostro pił.
Potknął się na dachu i spadł.
To był tragiczny wypadek. I tyle.
Złamał kark przy uderzeniu.
Chyba już czas, żebyś przemyślał swoją więź z komórką.
Pamiętasz Mateusza 5, 30?
„I jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją.
Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków,
niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła”.
- Mogę pomóc? - Muszę się pozbyć telefonu.
Dobra.
Pokochasz to cudeńko.
Kupuję nowszy, bo dostaję dziwne esemesy.
Znasz nadawcę?
Tak, ale jego już nie ma.
Te iPhone’y miały błędy. Pośpieszna produkcja.
Wiadomości pewnie ugrzęzły w oprogramowaniu
i od czasu do czasu wyskakują.
Nazwijmy to duchem w maszynie.
Na pewno nie świętym.
- Nic. - Numer jest bez zmian.
Przeniosłem kontakty i dane ze starego telefonu do nowego.
- Wszystkie? - Tak.
- Możesz usunąć niepotrzebne. - Dobra.
Jeśli chodzi o stary telefon, mamy program.
Kasujemy dane, czyścimy i obdarowujemy nim osoby,
których nie stać na komórki.
Dobrze.
Nie.
Sam kogoś nim obdaruję.
- Przyda się mojej siostrze. - Dobra.
KRÓLPIRATÓW DZWONIĘ…
NIEUDANE POŁĄCZENIE
Dziękuję, Boże.
Można coś ukryć,
ale to tak naprawdę nie znika.
Podąża za tobą, szepcze ci do ucha, upewniając się, że nie zapomnisz,
że dalej poszukujesz.
Ciekawe, gdzie zamieszkała rodzina Yankovichów.
Czy wciąż go opłakują?
Ciekawiło mnie, czy stary dom wydaje dźwięki dla nikogo.
Czy woła, odbija echa?
Ciekawiło mnie, czy pan Harrigan tęsknił za mną.
Ciekawiło mnie, kim zostanę
i czy moje czyny zostawią we mnie ślad, zdefiniują mnie.
Dostałem się.
Ciekawiło mnie, czy ktoś się dowie.
Oby nie.
- Masz kartę do tankowania? - Tak.
Nowy adres jest na stole kuchennym.
Tak.
Załóż konto w księgarni.
Zrób to szybko, żeby nie zabrakło dla ciebie książek.
Tak zrobię.
Zimowe płaszcze?
Wrócę przed zimą, tato.
Poradzisz sobie?
Tak.
Cieszę się twoim szczęściem.
Dzięki, tato.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dobra.
- Jakby co, dzwoń. - Jasne.
Ktoś rzekł, że domu się nie opuszcza,
tylko bierze się go wszędzie ze sobą.
Osobiście wolałbym, aby to nie była cała prawda,
bo wolałbym, żeby pewne rzeczy zostały i nie pojechały ze mną do Bostonu,
dwie godziny i milion kilometrów drogi od Harlow.
Dostałem stypendium w Emerson, mają świetny program dziennikarski.
- Tak. - Hej.
Ty jesteś Craig?
Moim współlokatorem był Julian Summers z Los Angeles.
Studiował aktorstwo. Chciał zostać gwiazdą filmową.
…najważniejsza rzecz, którą możesz zrobić.
Wsiąkłem od razu w naukę.
Czułem, że jestem to winien tacie i – rzecz jasna – panu Harriganowi.
Craigu, rzuć okiem na to.
Dać zdjęcie pod nagłówkiem?
Na górze jest bardziej jak w dzienniku, prawda?
- Chyba tak. - Jasne.
- Słuchasz tego? - Przyjaciel mnie wkręcił.
Też mi przyjaciel. Serio, zmień stację.
- Cześć, tato. - Cześć, mały.
- Co się dzieje? - Mam złe wieści.
Nagłówek brzmiał: „Ukochana nauczycielka zabita w Vermont”.
W pierwszej linijce napisano: „Victoria Corrales Hart,
nauczycielka biologii z liceum w Gates Falls
zmarła w niedzielę wskutek zderzenia”.
Pani Hart zaręczyła się po moim wyjeździe.
Była tam z narzeczonym.
W długi weekend chcieli odwiedzić miasto Chester,
przenocować w chatce i nacieszyć się jesienią.
Wracali już, byli na granicy z New Hampshire.
Zderzyli się z Deane’em Whitmore’em z Waltham w stanie Massachusetts.
- Gdzie jest jej narzeczony? - W szpitalu. Szybko nie wyjdzie.
Ponoć dupek był tak pijany, że nie miał nawet zadrapania.
Aresztowano go już cztery razy za jazdę po pijaku.
Oby mu to nie uszło na sucho.
Nie ujdzie.
Kara czterech lat więzienia zostanie zawieszona,
jeśli oskarżony zgodzi się na pół roku terapii odwykowej.
Ale uszło mu.
Uszło mu to na sucho.
Deane Whitmore trafił na odwyk, który przypomniał ośrodek wypoczynkowy.
KRÓLPIRATÓW DZWONIĘ…
Panie Harrigan.
Jest niejaki Deane Whitmore,
który zabił moją nauczycielkę z liceum.
Był pijany.
Wjechał w panią Hart i jej narzeczonego.
Była dobrym człowiekiem.
Pomogła mi, gdy potrzebowałem pomocy, a on nie doczekał się zasłużonej kary.
Pragnę jego śmierci.
Jak tylko odłożyłem słuchawkę, pożałowałem tego, że zadzwoniłem.
Czułem się winny.
Byłem winny.
Wmawiałem sobie, że sama idea jest szalona.
Że to niemożliwe.
Że Deane’owi Whitmore’owi nic nie grozi i powinienem o tym zapomnieć.
MIEJSCOWY ZNALEZIONY MARTWY.
BRAK SZCZEGÓŁÓW, ŚLEDZTWO TRWA.
Cześć.
Czego chcesz?
Pracuję dla gazety w Bostonie. Szukam informacji o kimś, kogo tu leczono.
Idź zapytać w recepcji.
Deane Whitmore.
No i?
Chcę wiedzieć, jak umarł.
Zapłacę 100 dolarów za tę wiedzę.
ZAKAZ SZWENDANIA SIĘ POD GROŹBĄ ARESZTOWANIA
Dwieście.
Zabił się.
- Jak? - Pod prysznicem.
Jak?
- Na pewno chcesz to usłyszeć? - Tak.
Każdy gość ma własny pokój i prysznic.
Super luksusowy.
- Ja tak dobrze nie mieszkam. - Jak?
Udusił się.
Przed śniadaniem napił się szamponu, żeby udrożnić przełyk.
Wziął eleganckie mydło i przepołowił.
Upuścił połowę na podłogę, a drugą wepchnął sobie do gardła.
Eleganckie mydło?
Zaczyna się na B.
Booth Bay?
Tak. Skąd wiedziałeś?
Napisał list pożegnalny?
Poniekąd. Kartka z jednym zdaniem.
Co było napisane?
Nawet urocze. Prawie jak modlitwa.
„Dziel się miłością…”
- „…dopóki możesz”. To nie modlitwa. - Nie?
To tekst piosenki.
Twój upadek, nawet spodziewany,
czy przez ciebie wyproszony,
zawsze cię szokuje.
Nie ma dna.
Końca.
Po prostu się upada.
„Okropieństwo”.
Po pańskiej śmierci zajrzałem do wnęki.
Do sekretnej wnęki.
Wcale nie było strasznie. To były tylko wspomnienia.
Pańskie sekrety to moje sekrety.
Dlatego pan mnie wybrał.
Pańska matka zmarła, gdy był pan chłopcem. Tak jak moja.
Wiedział pan, czym jest samotność.
Jakie to uczucie.
Tak jak ja.
Dlatego chciał pan pozostać w kontakcie.
Trochę to trwało, ale rozgryzłem to, panie Harrigan.
Wiem, co chciał pan przekazać SMS-ami.
C-C-C
S-T…
miało znaczyć: „Craigu, stop”.
Prawda?
Każe mi pan przestać,
bo pana krzywdzę?
Jeśli tak, przepraszam.
Szczerze.
A może każe mi pan przestać, bo krzywdzę siebie?
Dba pan o tych, na których panu zależy?
Skoro tak…
dziękuję.
Dziękuję.
Może pan już spoczywać.
CÓRKA, ŻONA, MATKA – 1969-2001
Przepraszam, mamo.
Bardzo cię przepraszam.
W XXI wieku telefony żenią nas ze światem.
Skoro tak, to małżeństwo jest złe.
Wielu rzeczy nie jestem już pewien.
Chociażby samej rzeczywistości.
Ale jednego jestem pewien niezmiennie, niczym skały Nowej Anglii.
Kiedy umrę,
kiedy mój czas przeminie…
chcę być pochowany z pustymi kieszeniami.
W OPARCIU O OPOWIADANIE STEPHENA KINGA
Napisy: Przemysław Stępień