Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Boże!
Bijcie brawa
i wrzućcie grosik do kapelusza!
Dziękuję pani.
Bijcie brawa, rzućcie groszem!
- Uciekajcie! - Stać!
- Co się dzieje? - Zatrzymać się!
Kochana córko, nakarmiłaś psa, a teraz sama będziesz głodna.
Tato, zostaw te biedne zwierzęta w spokoju.
- Nic ci nie jest, tato? - W porządku.
Zakrztusiłem się ością.
Tato?
Tak, skarbie?
Dlaczego zawsze nas przeganiają?
Bo się boją.
Kogo? Nas?
Nie, boją się samych siebie.
Boją się, że są częścią tej samej muzyki.
Nie rozumiem.
Posłuchaj.
Patrz na nich.
Widzisz?
Każdy jest melodią.
Musisz tylko umieć słuchać.
Przepraszam, Maestro.
Jako część orkiestry jesteś odpowiedzialna za całość.
Ćwiczymy od tygodni, grając w kółko ten sam utwór.
Bardzo mi przykro.
Mój syn jest chory.
Jest w szpitalu ze swoim tatą.
Myślałam o nich, przepraszam.
- Rodzina zawsze jest najważniejsza? - Tak, Maestro.
Moja rodzina tak.
Dobrze.
To bądź z rodziną.
Nie ma dla ciebie miejsca w orkiestrze.
Kontynuujmy.
Boże!
Na litość boską, Ali Rıza. Ale się złaziliśmy.
Spójrz na mnie, mam wysypkę! Idę jak obrzezany chłopiec.
- Dobranoc. - Dobrej nocy.
Dobranoc.
- Możesz otworzyć drzwi? - Tak.
Dobra.
Co się dzieje? Budzisz mnie tak wcześnie.
Tato?
Co ci się stało?
To było podczas wybuchu wulkanu.
Wpadłem do wulkanu, ratując ludzi.
Nie kłam, tato!
Twój wujek mnie wyciągnął.
Mówiłeś, że ranę na głowie masz od uderzenia samolotu.
Jego skrzydło zostawiło mi ślad.
A tu co się stało?
Lwy mnie zaatakowały.
No co ty. W naszej okolicy?
Kiedyś w naszej okolicy były lwy.
Przegoniliśmy je z wujem.
Gdzie jest teraz mój wujek?
Skąd takie trudne pytania tak wcześnie rano?
Co tak śmierdzi?
Menemen!
Rany, ile jedzenia.
Skarbie, kto zje to całe menemen?
Słodziak dużo je, zawsze jest głodny.
- Pójdę po chłopaków. - Dobra.
- Nie jedz, póki nie wrócimy. - Dobra!
Hej!
SŁYNNY WIRTUOZ DAJE DZIŚ KONCERT
Cholera, Ali Rıza. Łamiesz nam serca swoją pie…
Swoją piekielną muzyką.
- Tutaj, panie Mahir. - Proszę też spojrzeć tutaj.
Dziękuję. Wystarczy, prawda?
Dobra robota. To był wspaniały wieczór.
Ulrich Mertin przyjedzie w przyszłym tygodniu.
- Dołączysz do nas? - Jasne.
Bilety są niemal wyprzedane. To będzie cudowny wieczór.
- Zobaczymy. - To Merve, moja żona.
- Znacie się? - Mam kiepską pamięć.
Chyba tak. Trzeci raz się spotykamy.
- Znasz panią Sunę? - Oczywiście.
Rozmawialiśmy o jego koncercie z Ulrichem Mertinem.
To słynny wirtuoz z Berlina.
To dla pana zaszczyt grać jego utwory.
Oczywiście, że tak.
Ale zaczniemy od mojego utworu.
- Nie rozmawialiśmy o tym. - Lubię niespodzianki.
Ma pani szczęście. Pani mąż to wyjątkowy talent.
To ja mam szczęście. Bez żony niczego bym nie osiągnął.
Cóż…
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Też byłam zaskoczona.
Twój utwór. Podobno go masz.
Chętnie go posłucham.
Myślę o czymś.
Zawsze o czymś myślisz.
Zawsze musisz być najlepszy, prawda?
Wspaniały Mehmet Mahir Kamacı…
Nie teraz, Suna.
Idź, przyjdę później.
Rany.
Wielki koncert, co?
Przyszedłeś pogratulować?
Przyniosłem to.
Miałem to zdjęcie.
Podarłem je.
Zatrzymaj je.
Wyrosłeś.
A ty się zestarzałeś.
Chciałem się z tobą skontaktować, ale…
- Jaką masz wymówkę? - To nie wymówka.
Włochy są daleko.
Ledwo opuszczam okolicę.
Jak mam wyjechać z kraju?
Ale w końcu ci się udało.
Mój brat jest wielkim skrzypkiem.
Wirtuozem skrzypiec.
Po co przyjechałeś?
Masz bratanicę. Ma na imię Özlem.
Ma osiem lat.
Jest taka mądra.
Jej matka zmarła przy porodzie.
Straciliśmy nasze szczęście.
Jest bystra. Tak jak ty w dzieciństwie.
- Gra na skrzypcach. - Co ty robisz?
Po 32 latach opowiadasz o swojej córce, jakby nic się nie stało?
„Jesteście tacy podobni. Jest taka jak ty”.
Mam nadzieję, że nie wsadzisz jej na statek i nie uciekniesz.
- Nie uciekłem. - Uciekłeś, Ali Rıza.
Wszystko robiłem sam.
Więc…
Nie przychodź do mnie po latach pogadać o rodzinie.
Mehmet!
Ja umieram.
Lekarze kazali mi…
natychmiast podjąć leczenie.
I dożyć swoich dni.
Nie martwię się śmiercią.
Ale Özlem…
nie będzie miała nikogo, gdy umrę.
Poza wujkiem.
Dla mnie umarłeś wiele lat temu.
Nie mam brata ani bratanicy.
Suna.
Widziałem Alego Rızę.
Kogo?
Mojego starszego brata.
Widziałem brata.
I nazywa się Ali Rıza.
A ja właśnie się dowiaduję.
Bardzo się zmienił.
Tylko oczy ma takie same.
I pewnie rany.
Spojrzał na mnie jak wtedy.
Jak wtedy, gdy mnie porzucił.
Zamknijcie się, ludzie śpią. Cicho.
Kowboj się odezwał. Dobra, szeryfie, będziemy cicho.
Dbasz o spokój w okolicy, rozumiemy.
- Choć raz się nie upij. - A jeśli to zrobię?
Co się dzieje?
Ali Rıza?
Wszystko gra?
Tak, nic mi nie jest. W porządku.
Strasznie kaszlesz. Daj, potrzymam.
- Lepiej? - W porządku?
- Nic ci nie jest, tato? - Nic.
Tato, ty krwawisz!
Ali Rıza!
Na co się gapisz? Wołaj taksówkę!
Nie płacz, skarbie.
Halo? Czekamy. Tak, czekamy na ulicy.
Szybko.
Tato!
Nie umrzesz, prawda?
Tak, czekamy na ulicy.
Nie umrę, kochanie.
Zawsze będę przy tobie.
Za każdym razem, gdy weźmiesz oddech,
ja też odetchnę.
Zawsze, gdy zawieje wiatr,
pogłaszczę ci włosy.
Wraz z deszczem pocałuję cię w policzek.
Zawsze, gdy dotkniesz ziemi, potrzymam cię za rękę.
A gdy zagrasz na skrzypcach,
położę ci głowę na ramieniu.
Zawsze będę cię słuchać.
Będę słuchać twojej gry na skrzypcach.
Mów do mnie.
Nie milknij.
Zawsze będę przy tobie.
OPIEKA SPOŁECZNA OŚRODEK DLA DZIECI
Przez ten czas musi być w opiece społecznej.
Może pan przychodzić do Özlem w dni odwiedzin, ale to wszystko.
- Kowboj? - No i proszę.
Dynia przyszła.
Chodź tu, Özlem.
Özlem, przyjechała pani İnci…
Jest tutaj, żeby…
Jest…
Zabierzemy cię, Özlem.
- Niezręcznie to pani ujęła. - Tak.
- Dokąd? - Do nowego domu.
Nie chcę nowego domu.
To mój dom, zostanę tutaj.
- Ale Özlem… - Nie znam pani!
- Wynocha z mojego domu! - Spokojnie.
- Uspokoimy się i wrócimy. - Dobrze.
Kim ona jest, żeby mnie zabierać?
Wystarczy. Chodź ze mną.
Idź sobie! Kim jesteś, żeby mnie zabierać?
Pani İnci, widzi pani, jaka jest.
Nie ma innego sposobu?
Jest jedna alternatywa. Jej wujek może się nią zająć,
ale jeśli tego nie zrobi, ona trafi do pieczy.
Jej wujek?
Według akt ma wujka. Nie wiedzieli panowie?
Jej zmarły ojciec mówił o bracie, ale…
- Jakieś artykuły o koncercie? - Kilka.
Napisali: „Jeden z nielicznych wirtuozów w naszym kraju,
Mehmet Mahir Kamacı z orkiestrą zachwycił publiczność”.
„Podczas gdy orkiestra płynęła pięknie jak Nil,
Kamacı starał się wyróżniać.
Ta postawa jest największą przeszkodą na drodze
wyjątkowego muzyka”.
- Skąd to jest? - Z Art Plus.
Nieudolny autor próbował zostać muzykiem, ale mu się nie udało.
Ale to powszechny problem.
Zawsze atakują kreatywnych ludzi.
Dzieciaki, nie biegajcie! Podłoga jest śliska.
Nie biegajcie!
Chodź, Özlem.
- Dzień dobry, siadajcie. - Dziękujemy.
- Witam serdecznie. - Dzień dobry.
Jesteśmy przyjaciółmi pana brata, Alego Rızy.
Nie jesteśmy obcy. Też jesteśmy muzykantami.
- Ja jestem muzykiem, nie muzykantem. - Czasem nas też tak nazywają.
Czego chcecie?
Mamy dla pana wieści, ale nie wiemy, jak je przekazać.
Powiedz: „Pana brat zmarł”.
Cholera jasna, Kowboj! Nie można tak prosto z mostu!
- Nie wiedziałeś, jak przekazać… - Zamknij się!
Proszę wybaczyć, on jest trochę obcesowy.
Moje kondolencje. Ali Rıza zmarł.
No dobrze.
Jeśli to już wszystko…
Mamy jeszcze prośbę.
Jaką prośbę?
Ali Rıza miał córkę.
Özlem.
Ma osiem lat. Opieka społeczna ją zabrała.
Wsadzą ją do sierocińca, jeśli się nią pan nie zajmie.
I co z tego?
Mam zająć się dzieckiem, o którym nawet nie wiedziałem?
Nie o to nam chodziło.
Zajmiemy się Özlem. Traktujemy ją jak córkę.
Ale nie dadzą nam jej, bo nie jesteśmy spokrewnieni.
Pomyśleliśmy, że jako wuj, mógłby pan…
Ją zabrać i przekazać wam, tak?
Panowie, prosicie, żebym popełnił przestępstwo.
Nie dla nas, dla Özlem.
Nie jesteśmy obcy. Znamy ją od urodzenia.
Uważamy ją za naszą córkę.
Przepraszam, ale nie mam na to czasu. Jestem trochę zajęty.
Nie możesz mnie osądzać.
- Nawet jej nie znam. - To twoja bratanica.
Nie mam bratanicy. Jej ojciec porzucił mnie lata temu.
I odgrywasz się na małej dziewczynce.
- Świetnie. - Mam zająć się obcym dzieckiem?
Rozumiesz ogrom tej odpowiedzialności?
Nikt nie oczekuje, że ją adoptujesz.
Straciła ojca. Nie chcą, by straciła też przyjaciół.
Lepiej jej będzie w sierocińcu. Oni nie potrafią nawet o siebie zadbać.
Jak mogą zaopiekować się dzieckiem?
Niedługo gram ważny koncert.
Oczywiście. Zapomniałam, przepraszam.
Rób, co uważasz za stosowne, Mehmet Mahir.
Nic nie mówię.
Ale wiedz,
że niektóre rzeczy są ważniejsze od ciebie i twojej muzyki.
Jak mała, samotna dziewczynka.
WZROST: 1,24, WAGA: 22,5 ALERGIE: ORZECHY
Gratulacje, Özlem!
- Mam zrobić coś jeszcze? - To wszystko.
- Ma szczęście, że ma takiego wujka. - Dziękuję.
Wiedziałam, że przyjdziecie!
- Oczywiście! Nie zostawilibyśmy cię tu! - Chodź tu!
Niech Bóg pana błogosławi, panie Mehmet.
Bardzo proszę.
Zapraszamy na wieczór do tawerny.
Zmarnowałem już sporo czasu. Muszę wrócić do ćwiczeń.
- Miłego dnia. - Proszę pana!
Tak?
Musi pan zachować te akta.
Jest tam mój numer, proszę dzwonić w razie pytań.
Niedługo i tak pana odwiedzimy.
Odwiedzicie?
Sprawdzimy, czy Özlem ma odpowiednie lokum.
To formalność.
Niewątpliwie zapewni jej pan jak najlepsze warunki.
Ale musimy przyjść i sprawdzić, by uzupełnić akta.
Jasne.
- Jasne. Dziękuję. - Bardzo proszę.
- Do widzenia. - Miłego dnia.
Nie jest pan jeszcze jej opiekunem.
Kontrola rozpocznie się, gdy dziecko się do pana wprowadzi.
W tym czasie opieka społeczna odwiedzi dom.
Mogą przyjść bez zapowiedzi.
Ale po co?
Zostanie pan opiekunem dziecka,
jeśli spełni pan wymagania.
Przestań nazywać mnie „dzieckiem”, mam imię!
Uspokój się, Dyniu!
- Mam to gdzieś! - Kiedy przyjdą?
Nie wiadomo. W dowolnym czasie w ciągu miesiąca.
Miesiąca?
- Zajmę się nią przez miesiąc. - Mogę to sprawdzić, jeśli pan chce.
Sprawdzę, czy mogą przyjść wcześniej. Co pan na to?
- Tak, prosimy. - Świetnie, gdyby to pani załatwiła.
- Miłego dnia. - Służę pomocą.
Do zobaczenia.
Chodźmy.
Chodź.
Wejdź.
Chcę wrócić do domu.
Słyszałaś. Zamieszkasz ze mną, póki to się nie wyjaśni.
Mam to gdzieś, idę do domu!
Ja wchodzę.
Chodź, jeśli chcesz.
Zrobiłem, co kazałaś.
Wziąłem ją z opieki społecznej.
Musi być szczęśliwsza.
No nie wiem.
To twoja bratanica?
Podobno.
Co ona tu robi?
Opieka społeczna mianowała mnie opiekunem.
Przyjdą do domu sprawdzić.
Trochę tu posiedzi.
Cześć.
Jestem Suna. A ty…
Özlem.
Miło cię poznać, Özlem.
Spokojnie. Mogę tu usiąść?
- Co robisz? - Czekam na taksówkę.
Rozumiem. Ale o tej porze nie ma tu zbyt wielu taksówek.
Tylko mówię.
Możesz zaczekać w środku.
Mogę ci dać jeść, jeżeli jesteś głodna.
A jeśli nadal będziesz chciała odejść, obiecuję, że zadzwonię po taksówkę.
Twoja decyzja.
Chciałam się przewietrzyć.
Ktoś cię zmusza, byś tu był?
To mój dom.
To po co ci alarm?
Umówmy się tak, dobra?
Zachowuj się grzecznie, a odwiozę cię do domu jak najszybciej.
Umowa stoi. Lepsze to niż nic.
Zgoda.
Gdzie będę spać?
Mam nadzieję, że nie na kanapie.
Bierz swoje rzeczy.
Śmiało. Na górę.
Moje skrzypce!
Teraz mogę spać.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
- Naprawdę? - Tak.
Oto kolejne pytanie.
Co najbardziej lubisz jeść?
Zastanów się, zanim odpowiesz.
Nie ma o czym myśleć.
Fasolę i ryż!
Oczywiście.
Tata mnie nauczył.
Namoczyliśmy fasolę, ale zapomnieliśmy o niej na kilka dni.
O nie!
Pośrodku naszej kuchni wyrosło drzewo.
- Drzewo fasolowe! - Pewnie przesadzasz.
Przez cały rok jedliśmy fasolę i ryż.
To musiało być trudne.
Co to za hałasy?
Cześć.
Przygotowuję śniadanie z Özlem.
Możecie to robić ciszej?
Wiesz, że mam kiepski dzień, jeśli nie wypocznę rano.
No jasne.
Dziękuję.
Mahir!
PANI BERNA
- Halo? - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Dzwoniłam do pana Mehmeta Mahira w sprawie jego bratanicy.
Tak?
Jest niedostępny. Czy to pilne?
Chciałam załatwić wizytę z opieki społecznej,
ale są bardzo wyczuleni.
Pan Mehmet Mahir może mieć kłopoty.
Jeśli chcecie, oddamy dziecko opiece społecznej.
Rozumiem, ale…
zdecydowaliśmy, że chcemy, by Özlem z nami zamieszkała.
Co musimy zrobić, żeby się nią zająć na stałe?
Możemy prosić o wywiad?
Możemy zrobić zdjęcie?
Prosimy o komentarz.
Dobry wieczór. Dziękuję.
Czemu tu jesteśmy? Nie powinnnam była przychodzić.
Spójrz, jak wyglądam.
Ubrania nie są w moim stylu.
Twoje ubrania są szykowne.
I nie sądzisz, że to piękne miejsce?
Nie wejdę. Wujek i tak mnie nie lubi.
Czemu tak mówisz?
Nazywa mnie „dzieciakiem”. Nigdy nie patrzy mi w oczy.
Nie rozmawia ze mną.
Twój wujek się stresuje, gdy pracuje.
Za tydzień ma ważny koncert.
To dlatego. Tu nie chodzi o ciebie.
Jak długo jesteście małżeństwem?
Czternaście lat.
Długo.
Dlaczego nie macie dziecka?
Dlatego że…
Najpierw on chciał, a ja nie. Potem ja chciałam, ale on nie.
A gdy oboje chcieliśmy, Bóg nam nie dał.
Spóźnimy się. Wejdźmy do środka. Będzie fajnie.
Bijcie brawa, rzućcie groszem!
Pięknie ubrani panie i panowie!
- Wyjmijcie portfele! - Przepraszam.
- Jak tu weszłaś? - Puść mnie!
- Özlem! - Wynoś się.
- Przyszłam na koncert wujka. - Proszę pana!
- Chodź, Özlem. - Przepraszam panią.
Wszystko gra?
Proszę wybaczyć.
Kiedy wstałaś?
Co ona tu robi?
Co miałam zrobić? Zostawić ją w domu?
Pilnuj jej, żeby nie przynosiła nam wstydu.
Dziękuję.
Özlem, chodźmy umyć ręce.
- Pan Mehmet Mahir? - Dzień dobry.
- Gratulacje, świetnie jak zwykle. - Dziękuję.
Moje najlepsze życzenia.
- Tak się cieszę. - Z czego?
Że bratanica będzie z wami mieszkać.
Pani Suna mi powiedziała.
To najlepsza decyzja. Znakomita dla dziecka.
Dzięki wam dorośnie w kochającym domu.
W odpowiednim czasie zajmę się całą procedurą.
Smacznego.
Dziękuję. Dobrej nocy.
Świetnie, ale pozwól, że coś ci pokażę.
Jeśli weźmiesz tak…
No dobra.
Śpij dobrze.
Odłożyć skrzypce?
- Nie. - No dobrze.
Jak chcesz.
- Słodkich snów. - Dobrej nocy.
Dobrej nocy.
Zdrowie.
Kiedy ostatnio grałaś na fortepianie?
Jesteś pijany?
To wielki, nic nieznaczący mebel na środku salonu.
Idę do łóżka.
Dobrej nocy.
Czemu nie mówiłaś o rozmowie z prawniczką?
Miałam zamiar!
Ale zrobiłaś to za moimi plecami.
Nie za twoimi plecami.
Nie chciałam, żeby odeszła.
Jakie by nie były intencje tych mężczyzn,
jak mieliby się zająć Özlem?
Jest za młoda, by śpiewać i zbierać pieniądze na ulicy.
Chcę, by była szczęśliwa.
Nie chcesz, by była szczęśliwa. Ty chcesz być szczęśliwa.
- Słucham? - Suna.
Masz pustkę w środku
i nie wiesz, jak ją wypełnić.
Nie wykorzystuj dzieciaka.
No proszę, wiesz, że mam pustkę w środku.
Świetnie.
Powiedz mi, o co ci chodzi.
Jasne.
Rozpieszczona córka ambasadora, zmiażdżona marzeniem o karierze muzycznej.
Chwyciłaś się jej, by poczuć, że żyjesz.
Jak tego fortepianu.
Dbasz o te swoje zachcianki tak bardzo,
że stawiasz je w centrum swojego życia.
Twoi przyjaciele, rodzina, ja…
Nawet fortepian, „sens twego życia”.
Porzuciłaś wszystko. Co, gdy ona ci się znudzi?
Dzieciak będzie zbierać kurz w kącie?
Masz rację.
Zostawiłam wszystko.
I wiele innych rzeczy, o których nie wspomniałeś.
Dla ciebie.
Dopasowałam życie do twoich planów zawodowych.
Zostawiłam fortepian,
czego się nie spodziewałam.
Bo kiedy grałam, ludzie widzieli we mnie ciebie.
Słuchali mnie i słyszeli ciebie.
Nie masz pojęcia, jak ciężko żyje się w twoim cieniu.
Ty sam robisz za wystarczający tłum.
Nie możesz znieść nikogo innego.
Halo?
Spotkanie?
Ulrich Mertin?
Nie zapomniałem. Tak.
Już jadę.
Dobra.
Dzięki.
Oczywiście ty też tu jesteś.
Co teraz z tobą zrobimy?
Przepraszam, spóźniłem się.
Zauważyliśmy.
To pańska córka?
Moja bratanica.
Witaj, młoda damo.
Ty też grasz na skrzypcach?
Pyta, czy grasz na skrzypcach.
Nie, tylko je nosi przy sobie. To spadek po ojcu.
Gram.
Mówi, że gra.
Jak możesz grać na czymś tak wielkim?
Mogę. Mówisz, że kłamię?
Dorośli będą rozmawiać o interesach. Usiądziesz tam?
Możemy udawać, że jej tu nie ma?
Możemy spróbować.
Bilety wyprzedane. To będzie wspaniały wieczór.
W końcu zaczynamy rozmawiać o projekcie.
Podobno chce pan rozpocząć koncert własną kompozycją.
Jeśli nie ma pan nic przeciwko.
Jestem Niemcem.
Nie lubię zmian w ostatniej chwili.
Rozumiem, że to pana pierwszy utwór.
To prawda.
W takim razie,
muszę go wysłuchać, zanim zdecyduję.
Oczywiście. Jutro zaczynamy wspólne próby.
Możemy zacząć już dziś.
Jest zmęczony po drodze. Niech dziś odpocznie.
Do zobaczenia jutro na próbie.
Tak. Do zobaczenia.
Do zobaczenia.
O dziesiątej. Punktualnie.
Oczywiście.
Dupek.
Hej.
Pa, pa!
- Leyla. - Dzień dobry, Maestro.
Rozdaj. Zagramy to.
Co to jest, Maestro?
Mój utwór.
- Napisał go pan? - Co taka zdziwiona? Nie mogę komponować?
Nie o to chodzi… Tak nagle…
Nie wiedziałam o tym, Maestro.
Musimy się tego nauczyć do jutra. Ulrich do nas dołączy.
W porządku.
To nowa skrzypaczka?
Nie.
- Czemu jesteś na scenie? - Ja też umiem grać.
To nie twoje miejsce.
Usiądź tam. Po próbie pójdziemy sobie.
Nie potrzebuję sceny, żeby grać.
Dobra.
ORZECHY NERKOWCA, LASKOWE, MIGDAŁY
Jaka słodka! Spójrz na nią.
To moje miejsce. Nie możesz tu żebrać.
Ja nie żebrzę.
Tak? To nie potrzebujesz tych pieniędzy.
Oddaj! To moje pieniądze!
Idź sobie! I nie wracaj tu!
- Oddawaj kasę! - Puszczaj!
- Złaź ze mnie, diabelskie nasienie! - Oddawaj!
- Co tu się dzieje? - Ukradła moje pieniądze!
Pogryzła mnie! Pilnuj tego bachora!
Idź po skrzypce.
- Ale wujku… - Idź.
- Przepraszam. - Bóg zapłać.
Gdyby nie pan, dałabym jej popalić.
Podnieś.
No, idź.
- Zapnij pasy. - Już to zrobiłam.
Nie miała prawdziwego dziecka, tylko lalkę.
To nie znaczy, że wolno ci ją bić.
Zarobiłam te pieniądze własną grą!
Po co ci pieniądze?
Byłam głodna, chciałam coś zjeść.
Możesz mnie poprosić.
Nigdy mnie nie słuchasz.
Użyj widelca.
Nie smakuje ci?
Gdzie jest Suna? Przynajmniej robiła smaczne jedzenie.
To nie jedz.
Czy ona kiedyś wróci?
Nie wiem.
Odeszła przeze mnie?
Nie, przeze mnie.
- Zamówimy ci coś innego. - Nie trzeba.
Zjem. Jest jak makaron. Dzięki.
Umiesz dziękować ludziom?
No dobrze. Bardzo proszę.
Muszę dziś popracować.
Możesz iść spać po kolacji.
Nie kładę się tak wcześnie.
- A kiedy? - Koło północy lub przed świtem.
Zależy od pracy.
Wracaliśmy z tawerny przed świtem,
jeśli udało się nam załatwić koncert.
Jeśli nie, wracaliśmy koło północy.
No dobra.
Pooglądaj telewizję, jeśli nie możesz spać.
Ja popracuję na górze.
Smacznego.
Cześć.
Blizna, o której mówił tata. To prawda, że ty też ją masz.
- Tata ci powiedział? - Tak.
Że to od wybuchu wulkanu.
Od czego?
Tata wpadł do wulkanu, ale ty go uratowałeś.
- Ja? - I samolot uderzył go w głowę.
Ten samolot mnie też uderzył. Spójrz.
Obaj macie tyle blizn.
Z czasem się goją.
Już ich nie czujesz.
Boli, gdy dotykam?
Nie.
Boli, gdy sobie przypominam.
Co tak śmierdzi?
Menemen!
Proszę bardzo.
I jak?
Przepyszne.
Czy to dzisiejsze gazety?
Na to wygląda.
Możesz czytać gazetę przy śniadaniu.
Spróbujmy.
„Ser feta, który wywołał kryzys między obydwoma krajami, ogłosił,
że w razie potrzeby jest gotów odebrać cały dżem wiśniowy.
W odpowiedzi, zielone oliwki…”.
Coś tu nie gra.
Spróbuj ty.
Cóż…
„Ostry…
ostry…
dyżur”.
„Ostry dyżur”.
Chodzisz do szkoły?
Nie. Tata mnie uczył, ale zapomniałam.
Tabliczki mnożenia też.
No dobrze. Siedem razy osiem?
Siedemdziesiąt osiem.
Musimy popracować nad tabliczką mnożenia.
- Masz dziś próbę? - Tak.
Też idę, prawda?
Tak. Nie ma kto się tobą zaopiekować.
- Mam iść się ubrać? - Dobra.
- Podoba ci się? - Jest niezły.
Ale wciąż ma braki.
- A kto nie ma? - Tak, masz rację.
Ludzie żyją, by uzupełnić swoje braki.
Ale nie o to chodzi.
Chodzi o to, że twojej kompozycji brak emocji.
Mam nadzieję, że to naprawisz.
Na razie.
Do zobaczenia.
Życie jest takie nudne.
- Słucham? - Mniejsza z tym.
Chodź, idziemy.
Mamy czas?
Aż do wieczora.
Świetnie. Ruszaj, kapitanie.
Śmiało. Dam ci wskazówki.
Gaz do dechy!
Nie możecie grać bez entuzjazmu.
Zbankrutujecie.
Cześć, Dyniu! Z nieba spadłaś!
Mówiłam, że przyjdę.
Moje kochane dziecko! Tęskniliśmy za tobą.
Dzień dobry, panie Mehmet.
- Brzuch ci urósł, Słodziaku! - Myślisz?
Dość pogaduszek. Wracajmy do pracy.
Nie chcemy być głodni.
Bierzcie instrumenty.
Do roboty.
Wujku, nie stój tak. Bierz skrzypce.
No już. Widzowie się rozchodzą.
Jak mam zagrać?
Dwa, trzy, cztery…
Bijcie brawa i sypnijcie groszem!
Fałszujesz.
Nie, to policja! Uciekaj!
- Pogadam z nimi. - Chodź!
Biegnijcie!
Zatrzymać się!
Nieźle, Słodziaku.
Udało się.
Mój wujek gra na skrzypcach na scenie.
Nikt go nie ściga.
Granie na ulicy to nie to samo.
Zapomniałaś o nas, gdy poznałaś wujka.
- Prawda! - Wcale nie, Słodziaku.
Wrócę do domu, gdy prawniczka zakończy procedurę.
Prawda, wujku?
Jasne.
Czemu się smucisz? Pij herbatę.
Nie smucę się.
Tęskniliśmy za Özlem. Cieszę się, że ją przyprowadziłeś.
Oddam Özlem z powrotem.
- W sensie? - Rozmawiałem z panią İnci.
Zabiorę ją wieczorem.
Dlaczego?
Nie mogę zapewnić jej życia rodzinnego.
Nie wiem, co to znaczy rodzina.
Jak mam tego nauczyć dziecko?
A wy nie macie środków.
Nie stać was na jej edukację ani rozwój.
Ma pan rację.
Jak pan powiedział, nie mamy środków.
Próbowała zabrać kasę. Nie chciałam jej na to pozwolić.
„Oddaj pieniądze, są moje”. I wtedy…
Powiedziała: „Idź, dziecko”.
I wiecie co?
Zawołała: „Diabelskie nasienie!” i zrzuciła mnie z pleców.
No to ugryzłam ją w rękę.
Było super.
OPIEKA SPOŁECZNA OŚRODEK DLA DZIECI
Nie idź, tato.
Cześć.
- To menemen? - I to niesamowity!
Ze smażonym chlebem.
Robiliśmy to z twoim tatą.
Ale chyba wyszedłem z wprawy.
Nakryjesz do stołu?
Tym razem nie używaj gazety.
Weź podkładki z dolnej szuflady.
Tak, stamtąd.
Tak.
Możesz odebrać telefon?
Jak mam odebrać?
Przesuń w prawo.
Teraz dotknij głośnika. Brawo.
Dzień dobry. Mówi İnci z opieki społecznej.
Miał pan przyprowadzić Özlem, ale jej nie ma. Wszystko w porządku?
Pani İnci, to zły moment. Pogadamy później?
Ale miał pan przyprowadzić dziś Özlem.
Pani İnci… Özlem!
- Halo? Jest pan tam? - Özlem!
Panie Mehmet Mahir, co się stało?
- Özlem zniknęła. - Co?
- Nie oddał jej pan do sierocińca? - O co chodzi?
- Zabrałem ją tam, ale… - Ale co?
Nie mogłem jej zostawić. I zadzwonili.
Usłyszała naszą rozmowę i wybiegła z domu.
Dokąd mogła pójść?
Spokojnie. Na pewno ją znajdziemy.
Pewnie jest w domu. Dokąd by poszła?
- Właśnie. - Prawda?
- Widzieliście Özlem? - Nie.
- Sprawdź dom. - Laluś, chodź tu!
Dobra. Özlem!
Gdzie jesteś?
- Nie ma jej tu. - Nie widać jej.
Gdzie ona może być?
Wzięła ze sobą skrzypce?
Tak, wzięła.
- Chyba wiem, gdzie jest. - Chodźmy.
Naprawdę umiesz grać na skrzypcach.
Mówiłam ci.
Co to za piosenka?
Nie wiem.
Tata mawiał, że każdy jest melodią.
„Jeśli nauczysz się patrzeć na ludzi, usłyszysz ich melodie”.
To była twoja melodia?
Nie.
Twoja.
Przestraszyłaś mnie.
Nie uciekaj więcej, dobra?
Dobra.
Nie musisz uciekać, jeśli za nami tęsknisz.
Powiedz, a przyjdziemy.
Wczoraj spędziliśmy razem czas.
- Chłopaki, czy ja bym uciekła? - Nie.
Czy ja bym was zostawiła? Tak bardzo was kocham.
My też cię kochamy, ale naprawdę nas wystraszyłaś.
Musiałem biegać z tym wielkim bebechem. Pomyślałaś o tym?
Tata zmarł, gdy byliśmy mali.
Mama wyszła za innego mężczyznę.
Ten gnojek bił nas codziennie.
Mama to ignorowała.
Piła przez cały dzień.
Piła, żeby nas nie widzieć.
Byliśmy na łasce alkoholiczki i szaleńca.
Ale Ali Rıza obiecał mi…
że uciekniemy.
Potem wsadził mnie na tamten statek i wrócił tu sam.
Miał tylko jeden bilet.
- Co? - Tata ciągle mi powtarzał.
Chcieliście stąd uciec, gdy byliście mali.
Za zaoszczędzone pieniądze kupił bilet do Włoch.
Ale stać go było tylko na jeden bilet i dał go tobie.
Jesteś na wszystkich.
MEHMET MAHİR KAMACI PO RAZ KOLEJNY ZACHWYCA PUBLICZNOŚĆ
TRZY DNI DO WIELKIEGO KONCERTU SŁYNNEGO WIRTUOZA
Dziękuję.
Smacznego.
O co chodzi?
Zabłądziłeś?
- Przyjechałem po ciebie. - Spóźniłeś się.
Mogłeś sobie darować.
Zatrzymaliśmy się tu po powrocie do Turcji.
Podziwiałaś widok na wieżę.
Wtedy nie wiedziałam, jak strasznie jest coś podziwiać.
Okazuje się, że podziw czyni cię ślepym.
Nie widzisz brzydkich, egoistycznych stron tego, co podziwiasz.
Wczoraj policja wygoniła mnie spod wieży.
Co?
Dobrze się poczułem.
Od dawna tak nie biegałem.
Wszystko w porządku?
Bez ciebie nie dam rady.
Naprawdę?
Ten cały Ulrich tu jest.
Od lat nie spotkałem kogoś gorszego ode mnie.
- Jest uosobieniem arogancji. - Czekaj.
Tylko ja mogę nazywać mojego męża „uosobieniem arogancji”.
Zgadzamy się z tym?
Jestem taki głupi.
Nie widziałem nikogo poza sobą.
Byłem zbyt ślepy, by dostrzec nawet ciebie.
Wybacz.
Nie udało mi się stworzyć rodziny.
Jako dziecko miałem tylko brata, który mnie wspierał.
Okazuje się…
że rodzina wymaga miłości, troski, zaangażowania i poświęcenia.
Rodzina to najpiękniejsza kompozycja, na którą składają się różne nuty.
Ale bez ciebie…
nie ma nic, Suna.
Dobrze powiedziane, Mahir.
Bez ciebie to nic nie znaczy.
Ale czuję, że tyle nas teraz dzieli.
Jak śmiesz zmieniać się w mężczyznę, w którym się zakochałam?
Pamiętasz piosenkę z pierwszej randki?
Oczywiście.
Przyznasz, że nie ma lepszej piosenki na pierwszą randkę.
Nie! Nie mów, że przyprowadziłeś kogoś z orkiestry.
Nie chcę patrzeć.
Nie martw się, nie jest z orkiestry.
Özlem!
Brawo. Chodź tu. Tęskniłam za tobą.
Chodź do mnie!
Mahir, ona…
Tak, była ze mną cały czas.
Tak, ale…
Zamieszka z nami, jeśli chcesz.
Proszę! Ale ona…
Jest bardzo utalentowana, wiem.
Jest. Ale śmierdzi jak koza.
Wujek cię nie wykąpał?
Tęskniłam za tobą.
Dobra, ale uważaj. Mahir!
- Tak? - Mahir, Özlem jest czysta.
- Wykąpałam się. - Pięknie pachniesz.
Dzięki.
Teraz idzie spać. Śmiało, młoda damo.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
- Jest taka słodka. - Tak.
Co o tym myślisz?
- To twój utwór? - Skończony.
Interesujące.
Piękne.
Brawo!
To będzie otwarcie.
Zagramy razem.
Razem?
Mogłabyś być ze mną na scenie.
Świetny pomysł, ale nie mogę.
Powodzenia.
- Chyba żartujesz. - Jesteś świetna. Dasz radę.
Pomóż mi, błagam.
Na miłość boską. Bóg zapłać, piękna pani.
Bóg zapłać.
Z czego się śmiejecie?
To nie jest prawdziwe dziecko.
- Co? - Jesteś naiwna.
Skąd wiecie?
Dodałeś fortepian na początek.
Tak.
Myślę, że kompozycja jest gotowa.
Wygląda na to, że nie tylko kompozycja.
Dobra. Zacznijmy próbę. Możemy?
- Wujku! - Tak?
Mogę zagrać z tobą?
Będziesz koncertmistrzem.
Özlem!
Czas, by dorośli poćwiczyli. Zagramy razem później.
- Dobra. - Masz pieniądze, gdybyś była głodna.
Dwa, trzy, cztery!
- Özlem! - Nagle upadła.
- Özlem! - Karetka!
- Coś jej się stało. - Özlem!
Uderzyła się w głowę?
Kochanie, daj mi rękę.
Nie, idę do domu.
- Nie będzie bolało. - Wracam do domu.
Kiedy możemy się z nią zobaczyć?
Proszę porozmawiać z lekarzem.
Mówił, że zostaniemy wezwani, ale nikt nas nie wzywał.
Musi pan o tym z nim porozmawiać.
O czym? Chcę zobaczyć bratanicę.
Czemu pani to komplikuje?
Mahir.
Chcę zobaczyć bratanicę. To moja bratanica!
Mam prawo ją zobaczyć! W czym problem?
Pan Mehmet Mahir!
Nie pozwalają nam zobaczyć Özlem, więc jestem zły.
Wiem. Taka jest procedura.
Dlaczego?
Nie zadbał pan o Özlem i nie zaspokoił jej podstawowych potrzeb,
z których najważniejszą jest jej zdrowie.
Opieka społeczna ją zabiera.
Skąd mogłem wiedzieć o alergii na orzechy?
Z akt, które panu dałam.
Te akta zawierały dane medyczne Özlem, raporty psychologiczne,
a nawet jej ulubione potrawy.
Nigdy pan tego nie przeczytał.
Raz przeczytałem.
Żeby znaleźć mój numer, tak?
Żeby zadzwonić w sprawie oddania jej?
To była inna sytuacja.
- Co się zmieniło? - Wszystko, pani İnci.
- W jeden dzień? - Tata zmarł w jeden dzień.
Zostawiłem wszystko w jeden dzień.
Proszę mi nie mówić, co może się zmienić w jeden dzień.
Jesteśmy tu dla Özlem, pani İnci.
Kochamy ją i chcemy, by z nami mieszkała.
Zrobimy wszystko, by ją odzyskać.
Możecie robić, co chcecie.
Ale na razie lepiej trzymajcie się z dala od Özlem.
Jestem jej wujem.
Muszę się z nią zobaczyć.
To niemożliwe, panie Mehmet Mahir.
Pani İnci, obudziła się.
Chce zobaczyć się z wujkiem. Nie mogliśmy jej powstrzymać.
Uspokoiła się, gdy obiecałam, że wrócę z wujkiem.
Co mamy robić?
Zgoda.
Hej. Znowu wywołałaś zamieszanie.
Byłeś tak głośno, że cię usłyszałam.
Przyniosłem ci coś.
Skrzypce mojego taty!
Kiedyś były moje.
- Nie! - Tak. Patrz.
Wyryłem tu swój inicjał.
Potem twój tata wyrył swój.
Skoro teraz są twoje…
możemy wyryć twój inicjał.
Tu.
Możesz na nich zagrać na koncercie?
Jeśli chcesz, czemu nie?
Tata też by się ucieszył.
Özlem?
Nigdy cię nie opuścimy.
Zawsze będziemy przy tobie.
Stanę do walki o ciebie z każdym.
Co się dzieje? Czy ja umieram?
Dlaczego tak mówisz?
Ty umierasz?
Nikt nie umiera. Czy ktoś musi umrzeć?
Bo tata mówił podobne rzeczy przed śmiercią.
- Będę na zewnątrz. - Dobra.
OPIEKA SPOŁECZNA OŚRODEK DLA DZIECI
Nie zobaczy koncertu.
Jest zupełnie sama.
Mahir.
Zajmiemy się tym po koncercie, obiecuję.
Pani Suno, trzy minuty. Może pani wejść.
Zaraz idę.
Poza tym twoja żona tak się cieszy, że zaraz dostanie zawału.
Pocą mi się ręce. Zobacz, jak mi serce wali.
- Umrę z podekscytowania. - Uspokój się.
- Rób to, co zawsze. - Zawsze?
Nie byłam na scenie od lat!
Jedyna różnica to zajęte miejsca.
Drobna różnica! Dzięki za pocieszenie.
Teraz mogę iść, Mahir.
Całkowicie ci ufam.
Kocham cię.
- Powodzenia. - Dzięki. Pójdę już.
- Halo? - Dzień dobry.
- Przykro mi, ale mamy problem. - Problem? Jaki problem, pani İnci?
- Özlem zniknęła. - Jak to?
- Gdzie ona jest? - Uciekła. Wezwałam policję.
Wie pan, gdzie może być?
Skąd mam wiedzieć?
Nasi pracownicy jej szukają.
Damy znać, gdy czegoś się dowiemy.
- Jeśli coś pan usłyszy… - Dam znać.
Dokąd idziesz? Scena jest tam.
Nie mogę teraz grać.
Nie rozumiem.
Moja bratanica…
mnie potrzebuje.
Co za bzdura. Mamy pełną salę.
Zabiję cię, jeśli nie zagrasz!
Jesteś skończony, Mehmet Mahir!
Özlem!
Wujku.
Dlaczego mnie opuściłeś?
Nie opuściłem. Jestem tutaj.
Bałam się.
Bałam się, że nie przyjdziesz.
Nigdy cię nie opuszczę.
Jesteś taki elegancki. Co to za strój?
Na koncert.
Co? Przegapiliśmy koncert! Co teraz zrobimy?
Nie szkodzi.
Nie potrzebujemy sceny, by grać.
Ale to była życiowa szansa.
- Na co czekasz? Biegniemy! - Chodźmy!
Brawo.
Napisy: Małgorzata Rokicka