Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪โอ้โฮ!
‪ขอเสียงปรบมือให้นักดนตรี
‪และเอาทิปใส่ในหมวกด้วยค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ คุณผู้หญิง
‪ปรบมือให้นักดนตรีและเอาทิปใส่ในหมวกด้วยค่ะ
‪- วิ่งเร็ว ‪- หยุดนะ มานี่
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- มานี่ หยุดวิ่งได้แล้ว
‪ลูกรัก ลูกเอาอาหารให้หมาไป ทีนี้ลูกก็จะหิวน่ะสิ
‪พ่อคะ อย่ายุ่งกับ ‪สัตว์น่าสงสารพวกนี้เลยค่ะ ปล่อยมันไป
‪- พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ‪- พ่อสบายดี สบายดี
‪แค่ก้างปลาติดคอน่ะ
‪พ่อคะ
‪มีอะไรเหรอ ลูกรัก
‪ทำไมพวกเขาต้องไล่เราตลอดเลยคะ
‪เพราะพวกเขากลัว
‪กลัวใครคะ เราเหรอ
‪เปล่าจ้ะ พวกเขากลัวตัวเอง
‪พวกเขากลัวจะตระหนักได้ว่า ‪พวกเขาต่างเป็นส่วนหนึ่งของบทเพลงเดียวกัน
‪หมายความว่าไงคะ
‪นี่ ฟังนะ
‪ดูพวกเขาสิ
‪เห็นไหม
‪ทุกคนคือท่วงทำนองหนึ่งๆ
‪ลูกก็แค่ต้องรู้วิธีฟัง
‪ขอโทษค่ะ มาเอสโตร
‪ถ้าเธอเป็นส่วนหนึ่งของภาพรวมบนเวทีนี้ ‪เธอจะทำพลาดไม่ได้
‪เราซ้อมกันมาหลายสัปดาห์แล้ว ‪เล่นเพลงเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ลูกชายฉันป่วย
‪เขาอยู่กับพ่อเขาในโรงพยาบาล
‪ฉันคิดถึงพวกเขาอยู่ ขอโทษค่ะ
‪- ครอบครัวเธอมาก่อนเสมอเหรอ ‪- ค่ะ มาเอสโตร
‪ครอบครัวฉันต้องมาก่อนเสมอ
‪ได้
‪งั้นก็ไปอยู่กับครอบครัวเธอ
‪ไม่มีที่ให้เธอในวงออร์เคสตรานี่
‪เอาละ มาต่อกัน
‪พระเจ้า
‪ให้ตายสิ อาลี รึซา เราเดินจนเท้าจะหลุดแล้ว
‪แล้วดูฉันสิ ฉันผื่นขึ้น ‪ฉันเดินเหมือนเด็กผู้ชายที่ถูกขลิบมาเลย
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪ราตรีสวัสดิ์
‪- นายเปิดประตูได้ไหม ‪- ได้สิ
‪โอเค
‪เกิดอะไรขึ้น ลูกมาปลุกพ่อแต่เช้าตรู่เลยนะ
‪พ่อคะ
‪พ่อโดนอะไรมาคะตรงนี้
‪นั่นได้มาตอนภูเขาไฟระเบิดน่ะ
‪พ่อตกลงไปในภูเขาไฟระหว่างที่ช่วยชีวิตคน
‪อย่าโกหกสิคะ พ่อ
‪อาของลูกดึงพ่อออกมา
‪พ่อบอกว่าแผลบนหัวพ่อเป็นเพราะเครื่องบินชนพ่อ
‪ปีกมันทิ้งรอยไว้ตรงนี้ เห็นไหมล่ะ
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นคะตรงนี้
‪สิงโตจู่โจมพ่อน่ะ
‪ไม่มีทาง แถวบ้านเราเนี่ยเหรอคะ
‪เคยมีสิงโตอยู่แถวบ้านเรานะ
‪อาของลูกกับพ่อไล่มันไป
‪ตอนนี้อาหนูอยู่ไหนคะ
‪ลูกคิดคำถามยากๆ พวกนี้ ‪มาถามแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ได้ไง
‪นั่นกลิ่นอะไรน่ะ
‪อ๊ะ เมเนเมน!
‪โหๆๆ ดูอาหารทั้งหมดนี่สิ
‪ลูกรัก ใครจะกินเมเนเมนนี่เข้าไปหมดเนี่ย
‪น้ำตาลปั้นกินเยอะเลยละค่ะ เขาไม่เคยอิ่ม
‪- เอาเถอะ หนูจะไปตามทุกคนนะคะ ‪- โอเค
‪- อย่ากินก่อนเรามาถึงนะคะ ‪- โอเค
‪นี่!
‪(ศิลปินเวอร์ทูโอโซชื่อดังมีคอนเสิร์ตคืนนี้)
‪ให้ตายสิ อาลี รึซา ‪นายกำลังทำเราหัวใจสลายเพราะดนตรีห่…
‪ดนตรีบ้านั่นของนาย
‪- ทางนี้ครับคุณมาฮีร์ ‪- มองมาทางนี้ด้วยได้ไหมครับ
‪ขอบคุณ น่าจะพอแล้วใช่ไหม
‪ทำได้ดีมากครับ เมห์เมต มาฮีร์ ‪เป็นคืนที่ยอดมาก
‪จะว่าไปแล้ว อุลริช เมอร์ติน ‪จะมาที่ทำงานผมสัปดาห์หน้า
‪- คุณจะมาสมทบกับเราไหม ‪- แน่นอนครับ
‪ตั๋วคอนเสิร์ตขายเกือบเกลี้ยงแล้ว ‪มันจะเป็นคืนที่ยอดเยี่ยม
‪- แล้วเราจะได้เห็นกัน ‪- นี่เมร์เว่ ภรรยาผม
‪- คุณเคยพบกันไหม ‪- ความจำผมไม่ดีครับ
‪ฉันว่าก็คงงั้นค่ะ เราเจอกันเป็นครั้งที่สามแล้ว
‪- คุณเคยเจอคุณซูนาหรือยัง ‪- เจอสิคะ แน่นอน
‪เราคุยกันอยู่เรื่องคอนเสิร์ตของเขา ‪กับอุลริช เมอร์ติน
‪นักไวโอลินเวอร์ทูโอโซชื่อดังจากเบอร์ลิน
‪ฉันแน่ใจว่าถือเป็นเกียรติอย่างสูงสำหรับคุณ ‪ที่ได้เล่นเพลงของเขา
‪คือว่าแน่นอนครับ เป็นงั้นจริงๆ
‪แต่เราจะเริ่มด้วยเพลงที่ผมแต่ง
‪- เราไม่เคยคุยกันเรื่องนั้น ‪- คุณก็รู้ว่าผมชอบเซอร์ไพรส์
‪คุณโชคดีมากเลยนะคะ คุณซูนา ‪สามีคุณเป็นคนมีพรสวรรค์ไม่เหมือนใคร
‪ผมต่างหากครับที่โชคดี ‪ผมคงไปไม่ถึงไหนถ้าไม่มีภรรยาผม
‪อืม…
‪- แด่สุขภาพคุณ ‪- แด่สุขภาพคุณ
‪นั่นก็เป็นเซอร์ไพรส์สำหรับฉันด้วย
‪เรื่องเพลงของคุณน่ะ คุณบอกว่าคุณมีเพลง
‪ฉันรอฟังไม่ไหวแล้ว
‪ผมมีอะไรที่คิดอยู่น่ะ
‪เพราะคุณมีอะไรที่คิดอยู่เสมอแหละ
‪คุณต้องเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‪และเก่งที่สุดเสมอ ใช่ไหมล่ะ
‪เมห์เมต มาฮีร์ คามาจือที่รัก
‪อย่าพูดอะไรตอนนี้เลย ซูนา
‪คุณไปเถอะ ผมจะตามไปทีหลัง
‪โห
‪คอนเสิร์ตใหญ่เนอะ
‪พี่มาแสดงความยินดีกับผมเหรอ
‪พี่เอาเจ้านี่มาให้
‪ผมก็เคยมีรูปเดียวกัน
‪ผมฉีกมันทิ้งไปแล้ว
‪พี่เก็บมันไว้เถอะ
‪นายโตขึ้นนะ
‪พี่แก่ลง
‪พี่พยายามติดต่อนาย แต่…
‪- พี่มีข้ออ้างอะไรล่ะ ‪- มันไม่ใช่ข้ออ้าง
‪อิตาลีอยู่ไกลมาก
‪พี่แทบไม่ได้ออกจากละแวกบ้านไปเลย
‪แล้วพี่จะออกนอกประเทศได้ยังไง
‪แต่ในที่สุดนายก็ทำสำเร็จ
‪น้องพี่เป็นนักไวโอลินชื่อดังแล้วตอนนี้
‪นักไวโอลินระดับเวอร์ทูโอโซ
‪พี่มาทำไม
‪นายมีหลานสาว ชื่อเอิซเลม
‪อายุแปดขวบ
‪เธอเป็นพวกรู้ไปหมด
‪แม่เธอตายตอนคลอด
‪เราไม่เคยมีความสุขเลยตั้งแต่นั้นมา
‪เธอสดใส เหมือนนายตอนเด็กๆ เลย
‪- เธอเล่นไวโอลิน… ‪- พี่ทำอะไรอยู่
‪หลังผ่านไป 32 ปี พี่มาพูดถึงลูกสาวพี่ ‪เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเหรอ
‪"นายกับเธอคล้ายกันมากเลย ‪เธอเหมือนนายมาก"
‪งั้นผมก็หวังว่าพี่จะไม่จับเธอขึ้นเรือ ‪แล้วก็เผ่นหนีไปเหมือนกัน
‪- พี่ไม่ได้หนี ‪- พี่หนี อาลี รึซา
‪ผมทำทุกอย่างด้วยตัวเอง
‪เพราะงั้น…
‪อย่าเดินเข้ามาหาผมในหลายปีให้หลัง ‪เพื่อคุยเรื่องครอบครัว
‪เมห์เมต!
‪พี่กำลังจะตาย
‪หมอบอกพี่ว่า
‪ให้เข้ารับการรักษาตัวทันที
‪จากนั้นก็ใช้เวลาที่เหลือของพี่ให้คุ้ม
‪พี่ไม่กังวลเรื่องความตายหรอก
‪แต่เอิซเลมน่ะ
‪เธอจะไม่เหลือใครเลยพอพี่ตายไปแล้ว
‪นอกจากอาของเธอ
‪สำหรับผม พี่ตายไปหลายปีแล้ว อาลี รึซา
‪ผมไม่มีพี่ชายหรือหลานสาว
‪ซูนา
‪ผมเจออาลี รึซา
‪ใครเหรอ
‪พี่ชายผม
‪ผมเจอพี่ชายผม
‪และเขาก็ชื่ออาลี รึซา
‪และฉันก็เพิ่งได้รู้เดี๋ยวนี้เอง
‪เขาเปลี่ยนไปมาก
‪มีแต่นัยน์ตาเขาที่เหมือนเดิม
‪แล้วก็แผลของเขาละมั้ง
‪เขามองผมเหมือนที่เขามองวันนั้น
‪เหมือนตอนที่เขาทิ้งผมไป
‪ชู่ว์ พอได้แล้ว
‪หุบปากน่า ชาวบ้านเขาหลับกันอยู่ เงียบหน่อย
‪คาวบอยออกความเห็นมาแล้ว ‪โอเค คุณตำรวจ เราจะเงียบ
‪นายรักษาความสงบของย่านนี้ เราเข้าใจ
‪- แค่อย่าเมาสักครั้งก็พอ ‪- แล้วถ้าฉันเมาล่ะ หืม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪อาลี รึซา
‪นายโอเคไหม
‪อืม ฉันโอเค ไม่เป็นไร
‪นายไม่โอเคหรอก นายไอจนหัวจะหลุดแล้ว ‪ให้ฉันถือกล่องนั่นให้นะ
‪- หายไวๆ นะ ‪- เป็นอะไรไหม
‪- พ่อโอเคไหมคะ ‪- อืม
‪พ่อคะ ปากพ่อเลือดไหล!
‪อาลี รึซา!
‪มัวดูอะไรอยู่ เรียกแท็กซี่สิ!
‪- นี่ พวก ‪- อย่าร้องไห้ ลูกรัก
‪ฮัลโหล เรารออยู่ ใช่ เรารออยู่บนถนน
‪เร็วเข้า เร็ว
‪- พ่อ ‪- โอเค
‪พ่อจะไม่ตายใช่ไหมคะ
‪รีบหน่อย มาเร็ว
‪ใช่ เรารออยู่บนถนน
‪พ่อจะไม่ตายหรอก ลูกรัก
‪พ่อจะอยู่เคียงข้างลูกตลอดไป
‪ทุกครั้งที่ลูกหายใจ
‪พ่อก็จะหายใจด้วย
‪ทุกครั้งที่ลมพัด
‪พ่อจะลูบผมลูก
‪ทุกครั้งที่ฝนตก พ่อจะหอมแก้มลูก
‪ทุกครั้งที่ลูกแตะพื้นดิน พ่อจะจับมือลูกไว้
‪และทุกครั้งที่ลูกเล่นไวโอลิน
‪พ่อก็จะเอาหัวพิงไหล่ลูก
‪พ่อจะฟังลูกอยู่ตลอด
‪พ่อจะฟังลูก เมื่อไรก็ตามที่ลูกเล่นไวโอลิน
‪คุยกับพ่อนะ
‪อย่ามีวันเงียบไปเลย
‪พ่อจะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ
‪(หน่วยงานสังคมสงเคราะห์ ‪คุ้มครองสวัสดิภาพเด็ก)
‪เธอต้องอยู่ในความดูแลของรัฐในระหว่างนี้ค่ะ
‪พวกคุณมาเยี่ยมเอิซเลมได้ในวันเยี่ยม ‪แต่ตอนนี้ก็แค่นั้น
‪- คาวบอย ‪- นั่นไง
‪ฟักทองก็อยู่ที่นี่ด้วย
‪มานี่สิ เอิซเลม
‪เอิซเลม คุณอินจือมาที่นี่…
‪เธอมาที่นี่เพื่อ…
‪เธอเป็น…
‪เรามาที่นี่เพื่อเอาตัวหนูไป เอิซเลม
‪- ผมอยากให้คุณไม่ได้พูดไปแบบนั้น ‪- ใช่ครับ
‪- เอาหนูไปไหนคะ ‪- ไปบ้านใหม่ของหนูไง
‪หนูไม่อยากได้บ้านใหม่
‪นี่บ้านหนู หนูจะอยู่ที่นี่ค่ะ
‪- แต่เอิซเลม… ‪- หนูไม่รู้จักคุณ!
‪- ออกไปจากบ้านหนูนะ! ‪- โอเคครับ ใจเย็น ยัยหนู
‪- เราจะสงบจิตสงบใจแล้วกลับมา โอเคนะครับ ‪- โอเค
‪- เธอเป็นใครถึงจะมาพาหนูไป ‪- โอเค
‪โอเค พอแล้ว มากับฉัน
‪- ไปให้พ้น คุณเป็นใครถึงจะพาหนู… ‪- มานี่เถอะ
‪คุณอินจือ คุณก็เห็นว่าเธอเป็นยังไง
‪ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอครับ
‪มีทางเลือกหนึ่งค่ะ ‪อาของเธอขอสิทธิ์ปกครองเธอได้
‪แต่ถ้าเขาไม่ขอ ‪เธอก็ต้องไปอยู่ในความดูแลของรัฐ
‪อาเธอเหรอครับ
‪ทะเบียนประวัติบอกว่าเธอมีอาคนหนึ่ง ‪คุณไม่รู้เหรอคะ
‪พ่อที่เสียไปแล้วของเธอ ‪เคยพูดเรื่องน้องชายเขา แต่…
‪- มีบทความเรื่องคอนเสิร์ตไหม ‪- สองสามบทความ
‪พวกเขาบอกว่า "หนึ่งในนักไวโอลิน ‪เวอร์ทูโอโซหายากของประเทศเรา
‪เมห์เมต มาฮีร์ คามาจือกับวงออร์เคสตราเขา ‪สร้างความยินดีให้ผู้ฟังเมื่อสัปดาห์ก่อน"
‪"ในขณะที่วงออร์เคสตรา ‪บรรเลงไหลลื่นงดงามเหมือนแม่น้ำไนล์
‪คามาจือก็พยายามอย่างดีที่สุด ‪ที่จะโดดเด่นออกมา"
‪"ทัศนคตินี้เป็นอุปสรรคใหญ่ที่สุดในหนทาง
‪สู่การเป็นนักดนตรีที่ยอดเยี่ยมของเขา"
‪- นี่มาจากไหนน่ะ ‪- อาร์ตพลัส
‪เห็นได้ชัดว่าคนไร้ความสามารถคนนี้ ‪เคยพยายามเป็นนักดนตรีแต่ล้มเหลว
‪แต่นี่เป็นปัญหาที่พบได้ทั่วไป
‪พวกเขาชอบโจมตีคนสร้างสรรค์เสมอ
‪เด็กๆ หยุดวิ่งได้แล้ว พื้นมันลื่น
‪หยุดวิ่ง
‪มานี่สิ เอิซเลม
‪- ยินดีต้อนรับ เชิญนั่งครับ ‪- ขอบคุณ
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีครับ
‪เราเป็นเพื่อนของพี่ชายคุณ อาลี รึซา
‪เราไม่ใช่คนแปลกหน้า ‪เราเป็นคนเล่นดนตรีเหมือนคุณ
‪- ผมเป็นนักดนตรี ไม่ใช่คนเล่นดนตรี ‪- ใช่ บางทีคนเขาก็เรียกเราแบบนั้นเหมือนกัน
‪พวกคุณต้องการอะไร
‪เรามีข่าวมาบอก แต่เราไม่รู้จะบอกคุณยังไง
‪บอกว่า "พี่ชายคุณเสียชีวิตแล้ว"
‪ให้ตายสิ คาวบอย นายจะโพล่งออกไปเลยไม่ได้
‪- ก็นายบอกว่าไม่รู้จะบอกยังไง ‪- หุบปากน่า
‪ขอโทษนะครับ เขาเป็นคนขวานผ่าซากนิดหน่อย
‪ขอแสดงความเสียใจด้วย อาลี รึซาเสียชีวิตแล้ว
‪โอเค
‪ถ้าพวกคุณมีเรื่องจะบอกแค่นี้…
‪อืม เรามีเรื่องจะขอคุณ
‪ขออะไร
‪อาลี รึซามีลูกสาวคนหนึ่ง
‪เอิซเลม
‪เธออายุแปดขวบ ‪สังคมสงเคราะห์พาตัวเธอไป
‪พวกนั้นจะเอาเด็กน่าสงสารนั่น ‪เข้าบ้านเด็กกำพร้า ถ้าคุณไม่ขอเป็นผู้ปกครอง
‪แล้วไง
‪พวกคุณอยากให้ผมดูแลเด็ก ‪ที่ผมไม่เคยแม้แต่จะรู้จักมาจนตอนนี้งั้นเหรอ
‪ไม่ เราไม่ได้หมายความแบบนั้น
‪เราจะดูแลเอิซเลมเอง ‪เราถือว่าเธอเป็นลูกสาวเรา
‪แต่พวกเขาจะไม่ให้เธอกับเรา ‪เพราะเราไม่ใช่ญาติ
‪เราคิดว่าในฐานะอาเธอ คุณอาจ…
‪ผมอาจรับเธอมา ‪แล้วเอาเธอให้พวกคุณได้ใช่ไหม
‪คุณผู้ชายครับ ‪คุณกำลังขอให้ผมก่ออาชญากรรมเพื่อคุณ
‪ไม่ใช่เพื่อเรา เพื่อเอิซเลม
‪เราไม่ใช่คนแปลกหน้า ‪เรารู้จักเธอมาตั้งแต่เธอเกิด
‪เราถือว่าเธอเป็นลูกสาวเรา
‪ขอโทษครับ แต่ผมไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้ ‪ผมยุ่งนิดหน่อย
‪คุณจะมาตัดสินผมไม่ได้ ซูนา
‪- ผมไม่รู้จักเด็กคนนั้นด้วยซ้ำ ‪- เด็กคนนั้นเป็นหลานสาวคุณ
‪ผมไม่มีหลานสาว ‪พ่อเธอทิ้งผมไปเมื่อหลายปีก่อน
‪คุณเลยตัดสินใจเอาเรื่องนั้น ‪ไปลงกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ
‪- ดีนี่ ‪- ผมควรดูแลเด็กที่ผมไม่รู้จักเหรอ
‪คุณเข้าใจไหมว่า ‪ภาระรับผิดชอบนี้มันใหญ่ขนาดไหน
‪ไม่มีใครคาดหวังให้คุณรับเธอมาเลี้ยง
‪เธอเสียพ่อไป ‪พวกเขาไม่อยากให้เธอเสียคนคุ้นเคยไปด้วย
‪เธออยู่บ้านเด็กกำพร้าจะดีกว่าบ้านพวกเขา ‪พวกเขาดูแลตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪พวกเขาจะดูแลเด็กผู้หญิงได้ยังไง
‪ผมมีคอนเสิร์ตที่กำลังจะจัดด้วย
‪แน่ละว่าคุณมี ฉันลืมไป ขอโทษที
‪ทำอะไรก็ตามที่คุณพอใจนั่นแหละ ‪โอเคนะ เมห์เมต มาฮีร์
‪ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น
‪แต่รู้เรื่องนี้ไว้นะ
‪บางสิ่งบางอย่างในโลกนี้ ‪สำคัญกว่าตัวคุณและดนตรีของคุณ
‪เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่ตัวคนเดียวโดยสิ้นเชิง
‪(สูง: 124 น้ำหนัก: 22.5 ‪แพ้: ถั่วเปลือกแข็ง)
‪ยินดีด้วย เอิซเลม
‪- มีอะไรอื่นที่ผมต้องทำอีกไหม ‪- แค่นั้นแหละค่ะ
‪- เธอโชคดีที่มีอาอย่างคุณ ‪- ขอบคุณครับ
‪หนูรู้ว่าพวกคุณต้องมา
‪- แน่นอน เราจะไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่ ‪- มานี่สิ
‪ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณ คุณเมห์เมต ‪เราขอบคุณแค่ไหนก็ไม่พอ
‪ด้วยความยินดี
‪- คืนนี้ไปเป็นแขกของเราที่ร้านเหล้านะ ‪- ขอบคุณครับ
‪แต่ผมเสียเวลาไปมากแล้ว ผมต้องกลับไปซ้อม
‪- ขอให้โชคดี ‪- คุณเมห์เมต มาฮีร์!
‪ครับ
‪คุณต้องเก็บแฟ้มนี้ไว้
‪เบอร์ฉันอยู่ในนั้น ‪โทรหาฉันนะคะถ้ามีคำถามอะไร
‪เราจะไปเยี่ยมคุณเร็วๆ นี้
‪ไปเยี่ยมเหรอครับ
‪เพื่อดูว่าเอิซเลมพักอยู่ในที่ที่เหมาะสมไหม
‪ก็แค่ทำตามขั้นตอนค่ะ
‪คุณจะมอบสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุด ‪ให้เธออย่างไม่ต้องสงสัย
‪แต่เราก็ยังต้องไปตรวจสอบ ‪เพื่อให้กระบวนการเสร็จสมบูรณ์
‪แน่นอนครับ
‪- ได้เลยครับ ขอบคุณ ‪- ด้วยความยินดีค่ะ
‪- โชคดีค่ะ ‪- โชคดีครับ
‪คุณยังไม่ใช่ผู้ปกครองของเธอค่ะ
‪กระบวนการติดตามผลจะเริ่มขึ้น ‪เมื่อเด็กคนนี้ย้ายเข้าไปอยู่กับคุณ
‪พวกเขาจะไปเยี่ยมบ้านคุณในช่วงที่ว่านี้
‪พวกเขาอาจไป ‪หรือไม่ไปเยี่ยมคุณโดยไม่บอกล่วงหน้า
‪แต่ทำไมล่ะครับ
‪คุณจะได้เป็นผู้ปกครองเด็กคนนี้ก็ต่อเมื่อ
‪คุณทำได้ตามเงื่อนไขที่กำหนด
‪เลิกเรียกหนูว่า "เด็กคนนี้" สักที หนูมีชื่อนะ!
‪ทำอะไรอยู่น่ะ ฟักทอง หยุดงอแงเถอะ
‪- หนูไม่สน ‪- พวกเขาจะมาเยี่ยมเมื่อไรครับ
‪เราไม่รู้ค่ะ ‪อาจเป็นตอนไหนก็ได้ภายในหนึ่งเดือน
‪หนึ่งเดือนเหรอ
‪- ผมจะดูแลเธอเป็นเวลาหนึ่งเดือน ‪- ฉันลองดูให้ก็ได้ค่ะถ้าคุณต้องการ
‪ฉันตรวจสอบให้ได้ว่า ‪พวกเขาไปเยี่ยมก่อนนั้นได้ไหม คุณว่ายังไงคะ
‪- ผมจะบอกว่า "เอาเลยครับ" ‪- จะเยี่ยมมากเลยถ้าคุณจัดการเรื่องนั้นได้
‪- โชคดีครับ คุณเบร์นา ‪- ยินดีช่วยค่ะ
‪แล้วเจอกันค่ะ
‪ไปกันเถอะ
‪มาเถอะ
‪เข้ามาสิ
‪หนูอยากกลับบ้าน
‪เธอก็ได้ยินที่ทนายพูดแล้ว เธอจะพักอยู่กับอา ‪จนกว่าเราจะคิดหาทางออกได้
‪หนูไม่สน หนูจะกลับบ้าน
‪อาจะเข้าไปละนะ
‪เข้ามาก็แล้วกันถ้าเธออยาก
‪ผมทำตามที่คุณบอกผม
‪ผมรับเธอมาจากสังคมสงเคราะห์
‪เธอต้องมีความสุขขึ้นมากแน่ๆ
‪ผมไม่แน่ใจนัก
‪นั่นหลานสาวคุณเหรอ
‪เหมือนจะงั้น
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ทางสังคมสงเคราะห์ให้ผมเป็นผู้ปกครองเธอ
‪พวกเขาจะมาตรวจดูบ้าน
‪เพราะงั้นเธอจะมาอยู่ที่นี่สักพัก
‪ไงจ๊ะ
‪ฉันซูนา แล้วเธอล่ะ
‪- เอิซเลมค่ะ ‪- เอิซเลม
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะ เอิซเลม
‪ใจเย็นจ้ะ ขอฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม
‪- เธอทำอะไรอยู่น่ะ ‪- รอแท็กซี่ค่ะ
‪เข้าใจแล้ว แต่แถวนี้ ‪มีแท็กซี่ไม่มากนักหรอกในเวลานี้
‪ก็แค่บอกให้รู้ไว้
‪เธอไปรอข้างในก็ได้นะถ้าอยาก
‪แล้วฉันก็ทำอาหารให้เธอได้ถ้าเธอหิว
‪และถ้าเธอยังอยากไปที่อื่น ‪ฉันก็สัญญาว่าจะเรียกแท็กซี่ให้เธอ
‪แล้วแต่เธอเลย
‪หนูก็แค่อยากสูดอากาศบริสุทธิ์ค่ะ
‪พวกเขาบังคับให้อาพักอยู่ที่นี่เหรอคะ
‪นี่บ้านอา ทำไมอาถึงจะโดนบังคับล่ะ
‪งั้นทำไมอาถึงมีกริ่งสัญญาณเตือนล่ะคะ
‪ฟังนะ เรามาตกลงกัน โอเคไหม ยัยหนู
‪อย่าดื้อ แล้วอาจะพาเธอกลับบ้าน ‪โดยเร็วที่สุดเท่าที่เป็นได้ ตกลงนะ
‪โอเค ตกลงค่ะ ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
‪เอาละ ตกลงกันแล้ว
‪แล้วหนูจะนอนที่ไหนคะ
‪หวังว่าอาจะไม่ได้คาดหวัง ‪ให้หนูนอนบนโซฟานะคะ
‪ไปเอาของมา
‪นำหน้าไปเลย ขึ้นไปชั้นบน
‪ไวโอลินหนู!
‪ทีนี้หนูก็นอนได้แล้ว
‪- ฝันดี ‪- ฝันดีค่ะ
‪- จริงเหรอ ‪- จริงๆ ค่ะ
‪โอเค นี่คำถามสำหรับเธอนะ
‪อาหารโปรดของเธอคืออะไร
‪คิดให้ดีๆ นะจ๊ะก่อนตอบ
‪ไม่เห็นมีอะไรต้องคิดเลย
‪- ฉันหมายถึง… ‪- ข้าวกับถั่วค่ะ
‪แน่ละ
‪พ่อสอนให้หนูทำ
‪เราแช่ถั่วแห้งไว้ แต่ลืมมันทิ้งไว้หลายวันเลย
‪โอ๊ย ไม่นะ!
‪แล้วก็มีต้นไม้งอกขึ้นมากลางครัวเรา
‪- ต้นถั่ว ‪- เธอต้องพูดเกินจริงไปแน่ๆ
‪เรากินข้าวกับถั่วกันตลอดหนึ่งปีเลย
‪นั่นต้องลำบากน่าดู หวังว่าเธอจะชอบมันนะ
‪ส่งเสียงเอะอะอะไรกัน
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪แค่เตรียมอาหารเช้ากับเอิซเลมน่ะ
‪ช่วยทำแบบเงียบๆ กว่านี้หน่อยได้ไหม
‪คุณก็รู้ว่าวันของผมจะแย่มากๆ ‪ถ้าผมไม่ได้พักผ่อนตอนเช้า
‪แน่ละ
‪ขอบคุณ
‪มาฮีร์!
‪(คุณเบร์นา ทนาย)
‪- ฮัลโหล ‪- สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีค่ะ เบร์นา
‪ฉันโทรมาหาคุณเมห์เมต มาฮีร์ ‪เรื่องหลานสาวของเขาค่ะ
‪โอเคค่ะ
‪เขารับสายไม่ได้ เรื่องด่วนหรือเปล่าคะ
‪ฉันพยายามนัดหมาย ‪กำหนดนัดเยี่ยมจากสังคมสงเคราะห์
‪แต่พวกเขาอ่อนไหวกับเรื่องนี้มาก
‪มันอาจทำให้คุณเมห์เมต มาฮีร์มีปัญหา
‪ถ้าคุณต้องการ ‪ก็เอาเด็กคนนั้นคืนให้ทางการเถอะค่ะ
‪ฉันเข้าใจค่ะ แต่…
‪อันที่จริงเราตัดสินใจแล้วว่า ‪เราอยากให้เอิซเลมอยู่กับเรา
‪เราต้องทำยังไงถึงจะได้สิทธิ์ปกครองเธอคะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ขอสัมภาษณ์ได้ไหมคะ
‪- ขอถ่ายรูปได้ไหมครับ ‪- ยินดีต้อนรับ
‪- สวัสดี ‪- มีอะไรจะพูดไหมครับ
‪- สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้พบ สวัสดีค่ะ ‪- ขอบคุณ
‪เรามาที่นี่ทำไมกันคะ หนูไม่ควรมาเลย
‪ดูเสื้อผ้าหนูสิ
‪มันแย่มาก ไม่ใช่สไตล์หนูเลย
‪อย่างแรกสุดเลยนะ เสื้อผ้าเธอเก๋มาก
‪แล้วดูสิ เธอไม่คิดว่าเราอยู่ในที่ที่สวยงามเหรอ
‪หนูจะไม่เข้าไป ยังไงอาก็ไม่ชอบหนูอยู่แล้ว
‪ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ
‪อาเรียกหนูว่า "ยัยหนู" ‪อาไม่เคยมองตาหนูเลยค่ะ
‪อาไม่คุยกับหนู
‪ฟังนะ อาเธอเขาเครียดนิดหน่อยเวลาทำงาน
‪และเขาก็มีคอนเสิร์ตสำคัญอาทิตย์หน้า
‪เป็นเพราะงั้นแหละจ้ะ มันไม่เกี่ยวกับเธอหรอก
‪คุณแต่งงานมานานเท่าไรแล้วคะ
‪สิบสี่ปี
‪นานนะคะ
‪ทำไมคุณไม่มีลูกล่ะคะ
‪เพราะว่า…
‪ตอนแรกเขาอยากมี แต่ฉันไม่อยาก ‪จากนั้นฉันก็อยากมี แต่เขาไม่อยาก
‪แล้วพอเราทั้งคู่อยากมีลูก ‪พระเจ้าก็ไม่ประทานให้เรา
‪ยังไงก็เถอะ เราจะสายแล้ว ‪เข้าไปข้างในกันเถอะจ้ะ ต้องสนุกแน่
‪- วิเศษเหมือนเคยเลยนะคะ เราชอบมาก ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ขอเสียงปรบมือให้นักดนตรี ‪และเอาเงินใส่ในหมวกด้วยค่ะ!
‪ขอเถอะนะคะ คุณผู้หญิง ‪และคุณผู้ชายที่แต่งตัวดีทุกท่าน
‪- หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ‪- ขอโทษครับ
‪- เธอทำอะไร เข้ามาได้ยังไง ‪- ปล่อยหนู!
‪- เอิซเลม ‪- ออกไป
‪- หนูมาดูคอนเสิร์ตของอาหนู ‪- คุณคะ!
‪- มานี่สิ เอิซเลม ‪- ขอโทษครับ คุณซูนา
‪เป็นอะไรไหมจ๊ะ
‪ขอโทษนะคะ
‪เธอลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪จะให้ฉันทำยังไง ‪ทิ้งเธอไว้ที่บ้านคนเดียวเหรอ
‪จับตาดูเธอไว้ ‪เธอจะได้ไม่ทำให้เราขายหน้ากว่านี้
‪ขอบคุณครับ
‪เอิซเลม ไปล้างมือกันเถอะ ดีไหม ไปกันเถอะ
‪- คุณเมห์เมต มาฮีร์ใช่ไหมคะ ‪- สวัสดีครับ
‪- ยินดีด้วยค่ะ คุณยอดเยี่ยมเหมือนเคย ‪- ขอบคุณมากครับ
‪แล้วก็รับคำอวยพรของฉันด้วยนะคะ
‪- ฉันดีใจมากที่ได้ยินข่าว ‪- ได้ยินอะไรครับ
‪ว่าหลานสาวคุณจะพักอยู่กับคุณไงคะ
‪คุณซูนาบอกฉันทางโทรศัพท์
‪ฉันว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุด ‪มันจะดีสำหรับเด็กคนนั้นมากๆ ค่ะ
‪เธอจะได้เติบโตในบ้านที่อบอุ่น ซึ่งก็เพราะคุณ
‪โทรหาฉันนะคะเมื่อคุณพร้อม ‪แล้วฉันจะจัดการเรื่องขั้นตอนต่างๆ ให้
‪ทานให้อร่อยนะคะ
‪ขอบคุณครับ ราตรีสวัสดิ์
‪นั่นยอดเลย แต่ให้ฉันทำอะไรให้ดูนะ
‪ดูนะ ถ้าเธอถือมัน…
‪โอเค
‪ฝันดีนะ
‪เราเอาไวโอลินไปเก็บดีไหม
‪- ไม่ค่ะ ‪- ก็ได้
‪ตามใจจ้ะ
‪- ฝันดีนะ ‪- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ดื่ม
‪คุณเล่นเปียโนนี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไรน่ะ
‪คุณเมาเหรอ
‪เปียโนตัวนี้เป็นของชิ้นใหญ่ ‪ที่ไร้ความหมายกลางห้องนั่งเล่นเรา
‪ฉันจะไปนอนแล้ว
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ทำไมคุณไม่บอกผมว่าคุณคุยกับทนายแล้ว
‪แน่ละว่าฉันตั้งใจจะบอกคุณ
‪แต่คุณเลือกที่จะจัดการลับหลังผม
‪ฉันไม่ได้จัดการลับหลังคุณ
‪ฉันก็แค่ไม่อยากให้เธอไป
‪ไม่ว่าผู้ชายพวกนั้นจะมีเจตนาอะไร
‪แต่คุณคิดว่าพวกเขาจะดูแล ‪และเลี้ยงดูเอิซเลมให้โตขึ้นมายังไงกัน
‪เธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เธอยังเด็ก ‪เกินกว่าจะร้องเพลงและเก็บเงินตามถนน
‪ฉันอยากให้เธอมีความสุข
‪คุณไม่ได้อยากให้เธอมีความสุข ‪คุณอยากมีความสุขเอง
‪- ว่าไงนะ ‪- ซูนา
‪ข้างในคุณน่ะว่างเปล่า
‪และคุณก็ไม่รู้จะเติมมันให้เต็มยังไง
‪อย่าใช้เด็กนั่นเพื่อประโยชน์ของตัวเองสิ
‪งั้นคุณก็รู้จริงๆ ว่าข้างในฉันว่างเปล่า
‪เยี่ยม
‪บอกมาสิว่าคุณหมายความว่าไงแน่
‪ได้เลย
‪ลูกสาวที่ถูกตามใจจนเหลิงของท่านทูต ‪ที่ถูกความฝันว่าจะเป็นนักดนตรีบดขยี้
‪เธอเป็นความหลงใหลชั่ววูบ ‪ที่คุณยึดเหนี่ยวไว้เพื่อจะได้รู้สึกมีชีวิต
‪ก็เหมือนเปียโนตัวนี้
‪คุณใส่ใจเรื่องความหลงใหลชั่ววูบ ‪เล็กๆ น้อยๆ ของคุณมาก
‪เสียจนคุณเอามันมาเป็นศูนย์กลางชีวิตคุณ
‪เพื่อนๆ คุณ ครอบครัวคุณ ตัวผม
‪แม้แต่เปียโนของคุณ "ความหมายของชีวิตคุณ"
‪คุณปล่อยมันไปหมด ‪จะเกิดอะไรขึ้นพอคุณเลิกสนใจเธอแล้ว
‪เราจะดูเด็กคนนี้ฝุ่นจับอยู่มุมห้องเหรอ
‪คุณพูดถูก
‪ฉันปล่อยมันไปหมด
‪ฉันปล่อยมือจากอะไรไปอีกมาก ‪ที่คุณลืมไล่รายชื่อมา
‪เพื่อคุณ
‪ฉันเปลี่ยนชีวิตตัวเองตามแผนอาชีพของคุณ
‪ฉันหยุดเล่นเปียโน
‪ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันไม่เคยคาดคิดว่าตัวเองจะทำ
‪เพราะเวลาฉันเล่น คนเขามองฉันแล้วก็เห็นคุณ
‪พวกเขาฟังฉันและได้ยินเสียงคุณ
‪คุณไม่รู้หรอกว่า ‪การใช้ชีวิตอยู่ในเงาของคุณมันเลวร้ายแค่ไหน
‪มีคุณอยู่คนเดียวก็แออัดพอแล้ว
‪คุณทนใครอื่นนอกจากตัวคุณเองไม่ได้หรอก
‪ฮัลโหล
‪นัดพบเหรอครับ
‪อุลริช เมอร์ตินเหรอ
‪เปล่าครับ ผมไม่ได้ลืม ใช่ครับ
‪ผมกำลังไป
‪โอเค
‪โอเคครับ ขอบคุณ
‪สรุปว่าเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย แน่ละสิ
‪เราจะทำยังไงกับเธอล่ะทีนี้
‪ขอโทษครับที่มาช้า
‪ครับ เราก็สังเกตเห็นเรื่องนี้
‪เธอเป็นลูกสาวคุณเหรอครับ
‪หลานสาวผมน่ะ
‪สวัสดี สาวน้อย
‪โห เธอก็เล่นไวโอลินด้วยเหรอ
‪เขาถามว่าเธอเล่นไวโอลินรึเปล่า
‪เปล่าครับ เธอแค่พกมันติดตัว ‪มันเป็นมรดกตกทอดของพ่อเธอน่ะ
‪ค่ะ หนูเล่น
‪เธอบอกว่าเธอเล่นครับ
‪เธอจะเล่นอะไรที่ใหญ่เท่าแขนเธอได้ยังไง
‪หนูเล่นได้ อาหาว่าหนูโกหกเหรอคะ
‪พวกผู้ใหญ่จะคุยธุระกันตอนนี้ ‪เธอไปนั่งตรงนั้นได้ไหม
‪เราแกล้งทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนได้ไหมครับ
‪เอ้อ เราลองดูก็ได้
‪ตั๋วขายหมดเกลี้ยงแล้ว ‪มันจะเป็นคืนที่ยอดเยี่ยมมาก
‪ในที่สุดเราก็เริ่มคุยกันเรื่องโครงการนี้
‪มีคนบอกผมว่า ‪คุณอยากเปิดคอนเสิร์ตด้วยเพลงที่คุณแต่งเอง
‪คือก็อย่างที่บอกไปครับ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‪ผมเป็นคนเยอรมัน
‪ผมไม่ชอบการเปลี่ยนแผนนาทีสุดท้ายเลย
‪ผมเดาว่านี่คือเพลงแรกที่คุณแต่งสินะครับ
‪ใช่แล้วครับ
‪อืม ถ้าอย่างนั้น
‪ผมก็ต้องฟังเพลงนี้ก่อนถึงจะตัดสินใจได้
‪แน่นอน เราจะเริ่มซ้อมด้วยกันพรุ่งนี้
‪ถ้าคุณอยาก เราเริ่มวันนี้ได้เลย
‪เอ้อ เขาเหนื่อยจากการเดินทาง ‪วันนี้ให้เขาพักเถอะ
‪ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พรุ่งนี้เจอกันตอนซ้อมนะครับ
‪ครับ เจอกัน
‪แล้วเจอกันครับ
‪สิบโมงตรงเป๊ะ
‪แน่นอนครับ
‪ไอ้กร๊วกเอ๊ย
‪นี่ๆๆ
‪บ๊ายบาย
‪- เลย์ล่า ‪- ยินดีต้อนรับค่ะ มาเอสโตร
‪- ท้องไส้ดีขึ้นหรือยัง เซรัพ ‪- อืม
‪ส่งต่อกันไปให้ทั่วนะ เราจะเล่นเพลงนี้
‪นี่อะไรคะ มาเอสโตร
‪เพลงของฉัน
‪- คุณแต่งเพลงด้วยเหรอคะ ‪- ทำไมต้องแปลกใจนักล่ะ ฉันแต่งไม่ได้เหรอ
‪ไม่ค่ะ ฉันหมายถึงที่จู่ๆ ก็เห็นมัน…
‪ฉันก็แค่ไม่รู้มาก่อนน่ะค่ะ มาเอสโตร
‪เราต้องเรียนรู้เพลงนี้ภายในพรุ่งนี้ ‪อุลริชจะมาร่วมซ้อม
‪งั้นก็ได้ค่ะ
‪นี่นักไวโอลินใหม่ของเราเหรอคะ
‪เปล่า ไม่ใช่หรอก
‪- ทำไมมาขึ้นเวทีล่ะ ‪- หนูอยากเล่นด้วยนี่
‪ที่นี่ไม่มีที่ให้เธอหรอก
‪หาที่นั่งข้างล่างนั่น เราจะกลับกันหลังซ้อมเสร็จ
‪หนูไม่ต้องมีเวทีก็เล่นดนตรีได้
‪โอเค ทุกคน
‪(ถั่วลูกไก่ - มะม่วงหิมพานต์ ‪ถั่วลิสง - อัลมอนด์
‪เธอน่ารักจังเลย ดูเธอสิ
‪นี่ ตรงนี้ที่ฉันนะ เธอมาขอทานที่นี่ไม่ได้
‪หนูไม่ได้ขอทาน
‪เหรอ งั้นเธอก็ไม่ต้องการเงินทั้งหมดนี่หรอก
‪เอาคืนมานะ นั่นเงินหนู!
‪ไปให้พ้น อย่ากลับมาที่นี่อีก
‪- เอาเงินหนูมา! ‪- ปล่อยฉันนะ!
‪- ปล่อยฉัน นังเด็กผี! ‪- เอาคืนมา!
‪- นี่ เกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ ‪- ผู้หญิงคนนั้นเอาเงินหนูไป!
‪เธอกัดฉันทั่วเลย คุณต้องดูแลเด็กแสบนั่น!
‪ไปเอาไวโอลินมา
‪- แต่อาคะ ‪- ไปสิ
‪- ขอโทษด้วย ‪- ขอพระเจ้าคุ้มครองค่ะ
‪ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันจะสั่งสอนเธอให้ดู
‪หยิบขึ้นมา
‪- ไปๆๆ ‪- เขาจัดการให้แล้ว
‪- คาดเข็มขัดนิรภัยซะ ‪- หนูคาดแล้ว
‪นั่นไม่ใช่เด็กจริงหรอกที่เธออุ้มอยู่ ก็แค่ตุ๊กตา
‪นั่นไม่ได้แปลว่าเธอจะไปสู้กับหล่อนได้
‪แต่หนูหาเงินนั่นมาได้จากการเล่นไวโอลิน
‪เธอจะเอาเงินไปทำไม
‪หนูหิว หนูอยากซื้ออะไรกิน
‪เธอก็บอกอาได้นี่
‪อาไม่เคยฟังหนูเลย
‪ช่างมันเถอะ ใช้ส้อมสิ
‪ไม่ชอบเหรอ
‪ซูนาอยู่ไหนคะ ‪อย่างน้อยเธอก็ทำอาหารอร่อย
‪งั้นก็อย่ากิน
‪เธอจะกลับมาอีกไหมคะ
‪อาไม่รู้ ยัยหนู
‪เธอไปเพราะหนูใช่ไหม
‪เปล่า เธอไปเพราะอา
‪- มาสั่งอย่างอื่นให้เธอกินกันดีกว่า ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪หนูจะกิน มันก็เหมือนพาสต้า ขอบคุณค่ะ
‪งั้นเธอก็รู้วิธีขอบคุณคนอื่นสินะ
‪โอเค ไม่เป็นไร
‪วันนี้อาต้องทำงาน
‪เธอไปเข้านอนได้หลังกินมื้อค่ำแล้ว
‪หนูไม่เข้านอนเร็วขนาดนี้ค่ะ
‪- เธอนอนตอนไหนล่ะ ‪- ประมาณเที่ยงคืนหรือก่อนรุ่งเช้า
‪ขึ้นอยู่กับงานค่ะ
‪เราเคยกลับบ้านจากร้านเหล้าก่อนฟ้าสาง
‪ถ้าเราหางานใหญ่มาได้
‪ถ้าไม่ เราก็จะกลับภายในเที่ยงคืนหรือตีหนึ่ง
‪โอเค
‪ดูทีวีไปแล้วกันถ้านอนไม่หลับ โอเคนะ
‪อาจะขึ้นไปทำงานข้างบน
‪กินให้อร่อยนะ
‪(กำลังโทรหาซูนา)
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪แผลไหม้ที่พ่อเคยบอกหนู ‪จริงด้วยที่อามีเหมือนกัน
‪- พ่อเธอบอกเธอเหรอ ‪- บอกค่ะ
‪มีภูเขาไฟระเบิด
‪มีอะไรนะ
‪พ่อตกลงไปในภูเขาไฟด้วยซ้ำ แต่อาช่วยพ่อไว้
‪- อาช่วยเหรอ ‪- แล้วเครื่องบินก็ชนหัวพ่อ
‪รู้อะไรไหม เครื่องบินนั่นชนอาด้วย ดูสิ
‪พ่อกับอามีแผลเป็นเยอะมากเลย
‪มันดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป
‪เราไม่รู้สึกถึงมันแล้วละ
‪มันเจ็บไหมคะตอนที่หนูแตะ
‪ไม่หรอก
‪มันเจ็บตอนที่อานึกถึง
‪นั่นกลิ่นอะไรน่ะ
‪อ๊ะ เมเนเมน!
‪นี่ค่ะ
‪เป็นไงบ้างคะ
‪อร่อยมาก
‪พวกนี้คือหนังสือพิมพ์ของวันนี้เหรอ
‪หนูว่าคงงั้น
‪อาอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วย ‪ระหว่างกินอาหารเช้าได้ค่ะ
‪มาลองกัน
‪"ชีสเฟต้าที่ก่อให้เกิดวิกฤต ‪ระหว่างทั้งสองประเทศได้ประกาศว่า
‪พวกมันพร้อมจะยึดแยมเชอร์รี่ไปให้หมดถ้าจำเป็น
‪เพื่อเป็นการตอบสนอง มะกอกเขียว…"
‪อาว่ามันไม่ได้ผลนะ
‪ลองดูสิ
‪เอ้อ
‪"ห้อง…
‪ห้อง…
‪ฉุกเฉิน"
‪"ห้องฉุกเฉิน"
‪เธอได้ไปโรงเรียนไหม ยัยหนู
‪ไม่ได้ไปค่ะ พ่อสอนอะไรๆ หนู แต่หนูลืมไปแล้ว
‪พ่อสอนสูตรคูณให้หนูด้วย
‪โอเค เจ็ดคูณแปดได้เท่าไร
‪เจ็ดสิบแปดค่ะ!
‪เราต้องท่องสูตรคูณกัน
‪- วันนี้อามีซ้อมไหมคะ ‪- มีสิ
‪หนูจะไปด้วย ใช่ไหมคะ
‪ดูเหมือนจะงั้น อาไม่มีใครคอยดูแลเธอ
‪- งั้นหนูควรไปแต่งตัวไหมคะ ‪- โอเค
‪- คุณว่าไงครับ ‪- ไม่เลว
‪แต่งานชิ้นนี้ยังมีข้อบกพร่อง
‪- ใครล่ะที่ไม่มี ‪- ใช่ คุณพูดถูก
‪มนุษย์มีชีวิตอยู่เพื่อแก้ข้อบกพร่องให้สมบูรณ์
‪แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
‪ประเด็นคืองานชิ้นนี้ของคุณ ‪ไม่สื่ออารมณ์อะไรออกไปเลย
‪ผมหวังว่าคุณจะแก้ไขเรื่องนี้ ‪จนกว่าจะถึงการซ้อมคราวหน้า
‪โอเคนะครับ แล้วเจอกัน
‪แล้วเจอกันครับ
‪ชีวิตมันน่าเบื่อจัง
‪- ว่าไงนะ ‪- ช่างเถอะค่ะ
‪มาเถอะ เราจะกลับกันแล้ว
‪เรามีเวลาไหมคะ
‪จนกว่าจะถึงตอนค่ำ
‪ยอดค่ะ เริ่มขับไปได้เลย กัปตัน
‪ไปเลยค่ะ หนูจะบอกทางให้
‪เหยียบเลย
‪เอ้อ พวกคุณเล่น ‪แบบไม่กระตือรือร้นอย่างนี้ไม่ได้นะคะ
‪หนูจะบอกให้เลยว่าคุณจะล้มละลาย
‪ยินดีต้อนรับจ้ะ ฟักทอง ‪เธอโผล่มาไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยนะ
‪หนูบอกแล้วไงคะว่าจะมา
‪แม่หนูที่รักของฉัน เราคิดถึงเธอมากเลย
‪- ยินดีต้อนรับ คุณเมห์เมต ‪- ขอบคุณ
‪- พุงคุณใหญ่ขึ้นนะคะ น้ำตาลปั้น ‪- เธอว่างั้นเหรอ
‪คุยกันพอแล้ว กลับไปทำงานกันเถอะค่ะ ทุกคน
‪เราไม่อยากหิวนะ
‪หยิบเครื่องดนตรีขึ้นมา
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกัน
‪อาคะ อย่ายืนตรงนั้นเฉยๆ สิคะ ‪หยิบไวโอลินขึ้นมา
‪เอาเลย ผู้ชมกำลังจะไปแล้วนะคะ
‪ฉันจะเล่นเพลงนี้ได้ยังไง
‪แล้วก็สอง สาม สี่…
‪ขอเสียงปรบมือให้นักดนตรี ‪แล้วก็เอาทิปของคุณใส่ในนี้ค่ะ
‪ผิดโน้ตแล้ว
‪ไม่ ตำรวจเทศกิจมาแล้ว วิ่งๆๆ!
‪- ผมคุยกับพวกเขาได้ ให้ผม… ‪- ไป!
‪วิ่ง!
‪หยุดนะ!
‪วิ่งได้ดีนี่ น้ำตาลปั้น
‪ก็วิ่งได้ดีจริงๆ
‪อาหนูเล่นไวโอลินบนเวที
‪ไม่มีใครวิ่งไล่เขา
‪เล่นข้างถนนน่ะไม่เหมือนกัน ฟักทอง
‪เธอลืมเราไปซะแล้วพอเจออา
‪- จริง ‪- ไม่เลยค่ะ น้ำตาลปั้น
‪หนูจะกลับมาบ้านเมื่อทนายนั่น ‪จัดการขั้นตอนต่างๆ เสร็จแล้ว
‪ใช่ไหมคะ อา
‪แน่นอน
‪ทำไมถึงหัวเสียล่ะ เอาเลย ดื่มชาสิ
‪หนูไม่ได้หัวเสีย
‪เราคิดถึงเอิซเลมมากจริงๆ ‪ผมดีใจมากที่คุณพาเธอมา
‪ผมจะพาเอิซเลมกลับไปคืน
‪- หมายความว่าไงครับ ‪- ผมคุยกับคุณอินจือแล้ว
‪ผมจะพาเธอกลับไปค่ำนี้
‪แต่ทำไมล่ะ
‪ผมให้ครอบครัวที่เด็กต้องการกับเธอไม่ได้
‪ผมไม่รู้ว่าครอบครัวหมายถึงอะไร
‪แล้วผมจะสอนเด็กเรื่องนั้นได้ยังไง
‪แล้วพวกคุณก็ไม่มีเงิน
‪พวกคุณไม่มีเงินส่งเธอเรียน ‪หรือเสริมสร้างพัฒนาการ
‪คุณพูดถูก
‪ก็อย่างที่คุณพูด เราไม่มีเงิน
‪เธอพยายามเอาเงินในหมวกนั่นไป ‪แน่ละว่าหนูไม่ยอมให้เธอทำงั้นหรอก
‪หนูบอกว่า "เอาเงินหนูคืนมานะ ‪นั่นของหนู" แล้วก็…
‪เธอก็เลยบอกว่า "ไปให้พ้นนะ นังหนู"
‪แล้วรู้อะไรไหมคะ
‪เธอบอกว่า "นังเด็กผี" ‪แล้วก็เหวี่ยงหนูลงจากหลังเธอ
‪หนูเลยคว้าแขนเธอมากัด
‪มันยอดมากเลย
‪(หน่วยงานสังคมสงเคราะห์ ‪คุ้มครองสวัสดิภาพเด็ก)
‪อย่าไปนะคะ พ่อ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีจ้ะ
‪- นั่นเมเนเมนเหรอคะ ‪- แล้วก็แบบสุดยอดด้วย
‪มีขนมปังทอดเป็นเครื่องเคียง
‪อาเคยทำกับพ่อเธอมาตลอด
‪แต่อาเดาว่าอาคงอ่อนซ้อมไปหน่อย
‪เธอช่วยจัดโต๊ะได้ไหม
‪คราวนี้อย่าใช้หนังสือพิมพ์
‪เอาแผ่นรองจานมาจากลิ้นชักด้านล่างนั่น
‪ใช่ จากตรงนั้นแหละ
‪ค่ะ
‪เธอช่วยรับโทรศัพท์ได้ไหม
‪รับยังไงคะ
‪ปัดไปทางขวา
‪ใช่ ทีนี้ก็แตะที่รูปลำโพง ใช่แล้ว เก่งมาก
‪สวัสดีค่ะ คุณเมห์เมต มาฮีร์ ‪ฉันอินจือจากสังคมสงเคราะห์นะคะ
‪คุณบอกว่าจะพาเอิซเลมมาเมื่อคืน ‪แต่คุณไม่ได้มา ทุกอย่างโอเคไหมคะ
‪คุณอินจือครับ ตอนนี้ไม่เหมาะจะคุย ‪เราคุยกันทีหลังได้ไหมครับ
‪แต่คุณบอกว่าจะพาเอิซเลมมาวันนี้นี่คะ
‪คุณอินจือ… เอิซเลม!
‪- ฮัลโหล ยังอยู่นั่นไหมคะ ‪- เอิซเลม!
‪เอิซเลม
‪เอิซเลม! เอิซเลม!
‪น่ารักนี่
‪คุณเมห์เมต มาฮีร์ เกิดอะไรขึ้นครับ
‪- เอิซเลมหายไป ‪- อะไรนะ
‪- คุณไม่ได้ส่งเธอคืนให้สังคมสงเคราะห์เหรอ ‪- นั่นมันเรื่องอะไรน่ะ
‪- ผมพาเธอไปที่นั่น แต่… ‪- แต่อะไร
‪ผมทิ้งเธอไปไม่ได้ พวกเขาโทรมาเมื่อเช้า
‪เธอได้ยินเราคุยกันแล้วก็ออกจากบ้านไป
‪เธอจะไปที่ไหนน่ะ
‪โอเคๆ ใจเย็นครับ เราจะหาเธอเจอแน่ๆ
‪เธอต้องอยู่ที่บ้านแน่ จะไปไหนได้อีกล่ะ
‪- จริงด้วย ‪- ใช่ไหม
‪- เด็กๆ เห็นเอิซเลมไหม ‪- ไม่
‪- ไม่เหรอ นายไปตรวจดูบ้านนะ ‪- เจ้าหรู มานี่
‪โอเค เอิซเลม!
‪เอิซเลม!
‪- เอิซเลม! ‪- เอิซเลม!
‪เอิซเลม!
‪- เอิซเลม! ‪- เอิซเลม!
‪เธออยู่ไหน
‪เอิซเลม!
‪- เธอไม่อยู่ที่นี่ ‪- ไม่เห็นเธออยู่ไหนเลย
‪เธอจะไปอยู่ไหนได้
‪เธอเอาไวโอลินติดตัวไปไหม
‪ครับ เธอเอาไปด้วย
‪- ผมว่าผมรู้แล้วว่าเธออยู่ไหน ‪- ไปกันเถอะ
‪เธอเล่นไวโอลินได้จริงๆ ด้วย
‪หนูก็บอกแล้ว
‪นี่เพลงอะไรเหรอ
‪ไม่รู้ค่ะ
‪พ่อเคยบอกว่า "ทุกคนคือท่วงทำนองหนึ่งๆ
‪ถ้าเรารู้วิธีมองดูผู้คน ‪เราจะได้ยินท่วงทำนองของพวกเขา"
‪นั่นทำนองของเธอเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪ของอาน่ะ
‪เธอทำให้อากลัวจริงๆ
‪อย่าหนีไปไหนอีกนะ โอเคไหม
‪ได้ค่ะ
‪เธอไม่ต้องหนีหรอกถ้าเธอคิดถึงเรา ฟักทอง
‪ใช่ บอกเราแล้วเราจะไปหา
‪และเราก็ใช้เวลาด้วยกันเมื่อวานไม่ใช่เหรอ
‪- ทุกคน หนูจะมีวันหนีไปด้วยเหรอคะ ‪- ไม่หรอก
‪หนูจะมีวันทิ้งพวกคุณไปเหรอ ‪หนูรักพวกคุณมากๆ
‪เราก็รักเธอเหมือนกัน ‪แต่เธอทำเรากลัวจริงๆ ฟักทอง
‪ฟังนะ ฉันเคยต้องพกกระดิ่งอันใหญ่นี่วิ่ง ‪เธอเคยรู้เรื่องนั้นไหม
‪พ่อตายตอนที่เรายังเล็ก
‪แล้วแม่ก็แต่งงานกับผู้ชายอื่น
‪ไอ้เวรนั่นจะซ้อมเราทุกวัน
‪แม่ก็ทำเฉยกับเรื่องนั้น
‪แม่ดื่มเหล้าหัวราน้ำทั้งวัน
‪แม่เอาแต่ดื่มเพื่อเลี่ยงการเจอหน้าเรา
‪เราอยู่ในเงื้อมมือคนติดเหล้ากับคนคลุ้มคลั่ง
‪แต่อาลี รึซาสัญญากับผม
‪ว่าเราจะหนีไปด้วยกัน
‪แล้วเขาก็ให้ผมขึ้นเรือลำนั้น ‪แล้วกลับมาที่นี่คนเดียว
‪พ่อมีตั๋วแค่ใบเดียวค่ะ
‪- อะไรนะ ‪- พ่อบอกหนูมาตลอด
‪ว่าพ่อกับอาอยากหนีไปจากที่นี่สมัยยังเด็ก
‪พ่อซื้อตั๋วไปอิตาลีด้วยเงินที่เก็บหอมรอมริบไว้
‪แต่พ่อมีเงินซื้อตั๋วได้แค่ใบเดียว ‪แล้วพ่อก็ให้มันกับอา
‪อาอยู่ในทุกหน้า
‪(เมห์เมต มาฮีร์ คามาจือ ‪ทำให้ผู้ชมปลื้มอีกครั้ง)
‪(อีกสามวันก่อนจะถึงคอนเสิร์ตใหญ่ ‪ของนักไวโอลินเวอร์ทูโอโซชื่อดัง)
‪ขอบคุณค่ะ
‪ดื่มให้มีความสุขนะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คุณหลงทางเหรอ
‪- ผมมารับคุณ ‪- สายเกินไปแล้ว
‪คุณไม่ควรเสียเวลามา
‪เราเคยพักที่โรงแรมนี้ ‪ตอนย้ายกลับมาตุรกี จำได้ไหม
‪คุณชื่นชมทิวทัศน์ของหอคอยนั่น
‪แน่ละว่าตอนนั้นฉันยังไม่รู้ว่า ‪การชื่นชมอะไรสักอย่างมันเลวร้ายแค่ไหน
‪ปรากฏว่าการชื่นชม ‪บางสิ่งบางอย่างทำให้เราตาบอด
‪เรามองไม่เห็นด้านที่น่าเกลียด ‪และสนใจแต่ตัวเองของสิ่งที่เราชื่นชม
‪ตำรวจไล่ผมไปจากหอคอยนั่นเมื่อวานนี้
‪อะไรนะ
‪แต่มันรู้สึกดีนะ
‪ผมไม่ได้วิ่งแบบนั้นมานานแล้ว
‪คุณโอเคไหมเนี่ย
‪ผมไม่มีทางโอเคหรอกถ้าไม่มีคุณ ซูนา
‪จริงเหรอ
‪คนที่ชื่ออุลริชนั่นอยู่ที่นี่
‪เป็นครั้งแรกที่ผมเจอ ‪คนที่แย่กว่าผมในรอบหลายปี
‪- เขาคือความอวดดีเดินได้ดีๆ นี่เอง ‪- เดี๋ยวๆๆ
‪มีแต่ฉันที่เรียกสามีฉันได้ว่า "ความอวดดีเดินได้"
‪เราตกลงกันเรื่องนั้นได้ไหม
‪ผมโง่มาก
‪ผมมองไม่เห็นใครนอกจากตัวเอง
‪ผมตาบอดจนมองไม่เห็นแม้แต่คุณ ซูนา
‪ผมเสียใจจริงๆ
‪ผมล้มเหลวในการทำให้เราเป็นครอบครัว
‪ตอนเด็ก ผมมีแต่พี่ชายคอยสนับสนุน
‪ปรากฏว่า
‪การเป็นครอบครัวต้องอาศัยความรัก ‪ความห่วงใย ความทุ่มเท และการเสียสละ
‪ครอบครัวคือบทเพลงที่งดงามที่สุด ‪ซึ่งประกอบขึ้นมาจากโน้ตต่างๆ กัน
‪แต่ถ้าไม่มีคุณ
‪ก็ไม่มีอะไรเลย ซูนา
‪พูดได้ดีนี่ มาฮีร์
‪เรื่องทั้งหมดนี้ไร้ความหมายเมื่อไม่มีคุณ ซูนา
‪แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกห่างเหินจากคุณมาก
‪คุณกล้าดียังไงถึงเปลี่ยนเป็นผู้ชาย ‪คนที่ฉันตกหลุมรักเพื่อมาเกลี้ยกล่อมฉัน
‪จำเพลงที่เล่นตอนเดตแรกของเราได้ไหม
‪ต้องจำได้อยู่แล้ว
‪ไม่มีเพลงที่เหมาะกับเดตแรก ‪มากกว่านั้นแล้ว ยอมรับเถอะ
‪ไม่นะ อย่าบอกนะว่า ‪คุณพาใครจากวงออร์เคสตรานั่นมา
‪ฉันไม่อยากมองเลย
‪ไม่ต้องห่วง เธอไม่ได้มาจากวงออร์เคสตรา
‪เอิซเลม
‪บราโว่ มานี่สิ ฉันคิดถึงเธอมากจริงๆ
‪มานี่ มาทางนี้มา!
‪มาฮีร์ เด็กคนนี้…
‪ใช่ เธออยู่กับผมมาตลอด
‪ใช่ แต่เด็กคนนี้…
‪เธอจะอยู่กับเราถ้าคุณต้องการเหมือนกัน
‪ขอเถอะค่ะ แต่เด็กคนนี้…
‪เธอมีพรสวรรค์มาก ผมรู้
‪เธอมีค่ะ แต่เด็กคนนี้ตัวเหม็นเหมือนแพะเลย
‪อาเธอไม่ได้อาบน้ำให้เธอเหรอ
‪ฉันคิดถึงเธอนะ
‪โอเค แต่ระวังนะ มาฮีร์
‪- ครับ ‪- มาฮีร์ ตอนนี้เอิซเลมตัวสะอาดแล้ว
‪- หนูอาบน้ำมา ‪- หวังว่าจะดีนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪แล้วเธอก็จะเข้านอนแล้วตอนนี้ ‪ไปเลยค่ะ สาวน้อย
‪- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪ราตรีสวัสดิ์
‪- เธอน่ารักจัง ‪- ใช่
‪คุณคิดว่าไง
‪- นั่นเพลงคุณเหรอ ‪- แต่งจบแล้ว
‪น่าสนใจนี่
‪มันเพราะจัง
‪บราโว่
‪นี่จะเป็นเพลงเปิดคอนเสิร์ต
‪เราจะเล่นมันด้วยกัน
‪ด้วยกันเหรอ
‪ผมคิดว่าคุณอาจขึ้นเวทีกับผมได้
‪ความคิดยอดเลย แต่ฉันทำไม่ได้หรอก
‪โชคดีนะ
‪- คุณต้องล้อเล่นแน่ๆ ‪- คุณฝีมือเยี่ยม คุณทำได้น่า
‪ช่วยฉันด้วย พระเจ้า
‪พระเจ้าช่วย ขอพระเจ้าอวยพร คุณผู้หญิงสุดสวย
‪ขอพระเจ้าคุ้มครอง
‪หัวเราะกันทำไมน่ะ
‪นั่นไม่ใช่เด็กจริงด้วยซ้ำ
‪- อะไรนะ ‪- เธอซื่อใสมากๆ เลยค่ะ
‪คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
‪ผมเห็นว่าคุณเพิ่มเปียโนเข้าไปในช่วงเริ่มเพลง
‪ครับ
‪ผมคิดว่าเพลงนี้เสร็จสมบูรณ์แล้ว
‪ดูเหมือนเพลงนั่น ‪จะไม่ใช่อย่างเดียวที่เสร็จสมบูรณ์
‪โอเค มาเริ่มซ้อมกันเลยเถอะ ดีไหม
‪- อาคะ ‪- ว่าไง
‪ขอหนูเล่นกับอาได้ไหมคะ
‪ได้สิ เป็นหัวหน้าวงของเรานะ
‪เอิซเลม
‪ได้เวลาที่พวกผู้ใหญ่ต้องซ้อมแล้ว ‪เราจะเล่นด้วยกันทีหลัง โอเคนะ
‪- โอเคค่ะ ‪- นี่เงิน เผื่อเธอหิว
‪โอเค
‪สอง สาม สี่
‪- เอิซเลม! ‪- เธอล้มลงไป เธอเพิ่งล้มลงไป
‪- เอิซเลม ‪- เรียกรถพยาบาล
‪- เธอเป็นอะไรไปสักอย่าง ‪- เอิซเลม
‪เธอหัวฟาดหรือเปล่า
‪ที่รัก ยื่นแขนมาหน่อยจ้ะ
‪ไม่ค่ะ หนูจะกลับบ้าน
‪- ที่รัก ไม่เจ็บหรอก ‪- หนูจะกลับบ้าน
‪สวัสดีครับ เราจะได้เจอคนไข้เมื่อไรครับ
‪คุณต้องคุยกับคุณหมอค่ะ
‪เขาบอกว่าจะเรียกเราเข้าไป ‪แต่ไม่มีใครเรียกเราเลยตลอดช่วงเช้า
‪ขอโทษนะคะ คุณต้องคุยกับเขาเรื่องนี้
‪เรื่องอะไร ผมแค่อยากเจอหลานผม
‪ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณทำให้มันยุ่งยาก
‪มาฮีร์
‪ผมแค่อยากเจอหลานสาว นั่นหลานผมที่อยู่ในนั้น
‪ผมมีสิทธิ์เจอเธอ ‪ผมไม่เห็นว่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร
‪คุณเมห์เมต มาฮีร์
‪พวกเขาไม่ยอมให้เราเจอเอิซเลมทั้งเช้า ‪ผมเลยหงุดหงิด
‪ฉันรู้ นั่นคือกระบวนการค่ะ
‪แต่ทำไมล่ะ
‪คุณล้มเหลวในการดูแลเอิซเลม ‪และตอบสนองความต้องการขั้นพื้นฐานของเธอ
‪ซึ่งที่สำคัญที่สุดก็คือสุขภาพของเธอ
‪ดังนั้นตอนนี้เธอจะอยู่ในความดูแลของรัฐ
‪ผมจะรู้ได้ยังไงว่าเธอแพ้ถั่วเปลือกแข็ง
‪คุณคงรู้เรื่องนี้ถ้าคุณดูแฟ้มที่ฉันให้คุณ
‪แฟ้มนั่นมีประวัติการรักษาของเอิซเลม ‪รายงานด้านจิตวิทยา
‪มีแม้แต่อาหารโปรดของเธอ
‪ดูเหมือนว่าคุณไม่เคยดูมันเลย
‪ที่จริงผมเคยดูครั้งหนึ่ง
‪เพื่อจะเอาเบอร์ฉัน ใช่ไหมคะ
‪เพื่อโทรหาฉันและบอกว่าคุณอยากพาเธอมาคืน
‪ตอนนั้นสถานการณ์มันต่างกัน
‪- มีอะไรเปลี่ยนไปล่ะคะ ‪- ทุกอย่างเลย คุณอินจือ
‪- ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปในหนึ่งวันหรอก ‪- พ่อผมตายในหนึ่งวัน
‪ผมทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังในหนึ่งวัน
‪อย่ามาบอกผมว่า ‪อะไรเปลี่ยนได้หรือไม่ได้ในหนึ่งวัน
‪เราอยู่ตรงนี้เพื่อเอิซเลม คุณอินจือ
‪เรารักเธอ และอยากให้เธออยู่กับเรา
‪เราจะทำทุกอย่างที่ต้องทำเพื่อให้ได้ตัวเธอมา
‪คุณทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ แน่ละ
‪แต่ตอนนี้อยู่ห่างๆ เอิซเลมไว้จะดีที่สุด
‪ผมเป็นอาเธอ
‪คุณต้องให้ผมพบเธอ
‪เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้ คุณเมห์เมต มาฮีร์
‪คุณอินจือคะ เธอฟื้นแล้ว
‪เธอบอกว่าอยากเจออาเธอ ‪เธอสติแตก เราหยุดเธอไม่ได้
‪เธอยอมสงบลงก็ต่อเมื่อ ‪ฉันสัญญาว่าจะพาอาเธอมา
‪เราจะทำยังไงดีคะ
‪ก็ได้
‪นี่ เธอก่อเรื่องวุ่นวายอีกแล้ว
‪อาเสียงดังจนได้ยินจากตรงนี้เลยค่ะ
‪อาเอาเจ้านี่มา
‪ไวโอลินของพ่อหนู
‪มันเคยเป็นของอา
‪- ไม่จริงน่า ‪- จริงสิ ดูนะ
‪อาสลักชื่อย่อตัวเองไว้ตรงนี้
‪แล้วพ่อเธอก็สลักชื่อย่อของเขาไว้ ‪ตอนเขาได้มันไป
‪ในเมื่อตอนนี้ไวโอลินนี่เป็นของเธอแล้ว
‪เราก็สลักชื่อย่อเธอไว้ได้เหมือนกัน
‪(ม - อ ‪อ)
‪นี่ไง
‪อาเล่นไวโอลินตัวนี้ในคอนเสิร์ตได้ไหมคะ
‪ถ้าเธออยากให้เล่น ทำไมจะไม่ล่ะ
‪พ่อก็จะดีใจเหมือนกัน
‪เอิซเลม
‪เราจะไม่มีวันปล่อยเธอไป
‪เราจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป
‪อาพร้อมจะสู้กับทุกคนเพื่อเธอ
‪เกิดอะไรขึ้นคะ หนูกำลังจะตายเหรอ
‪เปล่า ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ
‪อากำลังจะตายเหรอคะ
‪ไม่มีใครกำลังจะตายหรอก ‪ต้องมีใครตายด้วยเหรอ
‪เพราะพ่อพูดอะไรคล้ายๆ กันนี้ก่อนตาย
‪- อาจะไปอยู่ข้างนอก โอเคนะ ‪- โอเคค่ะ
‪(หน่วยงานสังคมสงเคราะห์ ‪คุ้มครองสวัสดิภาพเด็ก)
‪เธอจะไม่ได้ดูคอนเสิร์ตนี่
‪เธออยู่ตัวคนเดียวจริงๆ
‪มาฮีร์
‪เราจะจัดการเรื่องนี้หลังคอนเสิร์ต ฉันสัญญา
‪คุณซูนา อีกสามนาทีจะเริ่มแสดง ‪คุณเข้าไปได้แล้วครับ
‪ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ
‪อีกอย่างนะ ภรรยาคุณตื่นเต้นมาก ‪เธอจะหัวใจวายอยู่แล้ว
‪มือฉันเหงื่อโชกเลย ดูการเต้นของหัวใจฉันสิ
‪- ฉันจะทำยังไงดี ฉันอาจตายเพราะตื่นเต้น ‪- ใจเย็น
‪- ทำแบบที่คุณทำมาตลอด ‪- ตลอดเหรอ
‪ฉันไม่ได้ขึ้นเวทีมาเป็นชาติแล้ว
‪เรื่องเดียวที่ต่างออกไปคือที่นั่งเต็ม
‪ต่างกันนิดเดียวเอง ชวนให้มั่นใจมากๆ
‪ตอนนี้ฉันไปได้แล้ว มาฮีร์
‪ผมไว้ใจคุณเต็มร้อย
‪ผมรักคุณมาก
‪- โชคดีนะ ‪- ขอบคุณ งั้นฉันไปละ
‪- ฮัลโหล ‪- สวัสดีค่ะ คุณมาฮีร์
‪- ขอโทษนะคะ แต่มีปัญหาเกิดขึ้น ‪- ปัญหาเหรอ มีปัญหาอะไรครับ คุณอินจือ
‪- เอิซเลมหายไปแล้ว ‪- หมายความว่าไง
‪- เธออยู่ไหน ‪- เธอหนีไป เราโทรแจ้งตำรวจแล้ว
‪คุณรู้ไหมคะว่าเธอจะอยู่ที่ไหนได้
‪ผมจะรู้ได้ยังไง คุณอินจือ
‪เจ้าหน้าที่ของเรากำลังตามหาเธอ
‪เราจะบอกให้คุณรู้ถ้าเราได้ยินข่าวอะไร
‪- และถ้าคุณได้ยินอะไร… ‪- ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะบอกให้คุณรู้
‪โอเค
‪คุณจะไปไหน เมห์เมต มาฮีร์ เวทีอยู่ทางโน้นนะ
‪ขอโทษครับ แต่ตอนนี้ผมเล่นไม่ได้
‪คุณหมายความว่าไง
‪เอิซเลม หลานสาวผม
‪เธอต้องการตัวผม
‪อย่าเหลวไหลน่ะ คนเต็มฮอลล์เลยนะ
‪ผมจะฆ่าคุณถ้าคุณไม่เล่น
‪เมห์เมต มาฮีร์! ผมจะทำให้อาชีพคุณจบสิ้น
‪เอิซเลม!
‪อา
‪ทำไมอาถึงปล่อยหนูไปคะ
‪อาเปล่า ดูสิ อาอยู่นี่แล้ว
‪หนูกลัว
‪หนูกลัวว่าอาจะไม่กลับมา
‪อาจะไม่มีวันปล่อยเธอไป
‪อาดูหรูจัง ทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะคะ
‪สำหรับคอนเสิร์ตวันนี้ไง
‪อะไรนะคะ เราพลาดคอนเสิร์ตของอาแล้ว ‪เราจะทำยังไงล่ะคะทีนี้
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪เราไม่ต้องมีเวทีก็เล่นดนตรีได้
‪แต่นี่มันโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิตนะคะ
‪- รออะไรอยู่ล่ะ วิ่งสิคะ ‪- ไปกันเถอะ
‪บราโว่!
‪คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร