Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Przyśnił mi się biegnący człowiek. Był nagi.
Biegł przez wysokie trawy. Usłyszałam strzały.
Coś go ścigało, ale nie wiedziałam co.
Upadł twarzą w błoto.
A potem tam, gdzie zniknął, zaczęło rosnąć drzewo.
To była mulemba, bardzo wysoka mulemba.
Do ataku.
NAYOLA
Dlaczego? Dlaczego to zrobiłaś?
Serce dziecka ciągnęło mnie w jedną stronę, a jego serce w drugą.
Starałam się, by moje biło pośrodku.
Ale ono zawsze skłaniało się ku niemu.
Aż którejś nocy nie wrócił.
Chrzczę cię, byś już nigdy nie zapomniała, że miny mają wybuchać.
Jeszcze raz narazisz naszą misję... to spalę cię żywcem.
Yara mi wybaczy.
Ropa wyżarła jej mózg.
ANGOLA, ROK 2011
Duta, puść w busie mój rap, niech ludzie go poczują.
Dziewczyno, nie mogę, szef nie pozwala.
Daj spokój, po prostu zrób to.
Ej, ty, pakuj wszystkich do środka. Musimy ruszać.
Hej, chłopaku, słyszałeś już moją muzę?
Nie masz pojęcia, jak przez nią wpadłem.
Wczoraj złapały mnie gliny. Zabrali wszystkie twoje płyty.
Serio?
Pobili mnie i ukradli pieniądze.
Przykro mi, chłopaku.
Chciałam tylko, żeby moja muza dotarła do ludzi.
Nie ma sprawy.
Oni boją się twojej muzyki, Yara. To dobra nuta.
Witajcie w Angoli, kraju kłopotów,
gdzie bez ironii nie da się żyć.
Seks jest tu pracą, a dzieciaki kradną.
Niełatwo przetrwać kolejny dzień.
Kto chce zwyciężać, ten musi walczyć.
Nie sprzedam ideałów i nie wrócę na tarczy.
Jest droga przed nami, nie patrzę wstecz.
Bo choćby nie wiem co, to gówno ma kres.
Bracie, to był ogień. Nagrajmy już to demo.
Racja, Bola.
Jutro wyjdziemy z naszym rapem do ludzi.
Myślę, że bezpieczniej poczekać.
W czasie karnawału na ulicach będzie roić się od psów. Mogą nas dorwać.
Ginga, przecież nigdy nie wiadomo, co będzie.
Ja wiem.
Jasne, "będzie roić się od psów, mogą nas dorwać". Daj spokój.
W więzieniu nie będzie z nas pożytku.
Wolę już więzienie niż siedzieć w domu jak moja babcia.
Ale rap to partyzantka.
Rapujesz i w nogi - i tak cały czas.
- Nigdy. - Chyba nie słyszałeś o Davidzie Zé.
Stary, karnawał jest naszą najlepszą i jedyną szansą, żeby się przebić.
W tym zamieszaniu możemy dotrzeć do wszystkich.
Dobrze mówisz.
Ginga, rozumiesz, dlaczego się z nim zgadzam?
Oni boją się, że ludzie powstaną.
Zmiany zaczynają się tu i teraz, od naszego rapu.
Yara, jesteś raperką, nie Rambo.
Nawijasz i uciekasz.
Dzięki temu nigdy cię nie dopadną. Jak chcecie, ja w to nie wchodzę.
Proszę bardzo, damy sobie radę. Bola, zapodaj beat.
Zdołasz coś wyżebrać, to jeszcze pożyjesz
Za garść drobniaków kolejny dzieciak ginie.
To się spodoba.
Znałeś kogoś z jednym okiem zielonym, a drugim brązowym?
Nazywa się Ekumbi.
Dlaczego pytasz?
To mój mąż.
Mówią, że zaginął w akcji, szukam go od roku.
Ktoś go widział?
Jaki ma pseudonim?
Pseudonim? Nie wiem.
Jeśli nie znasz pseudonimu męża, jak zamierzasz go odszukać?
Kto twierdzi, że tu był?
On sam.
Przesłał wiadomość przez rannego towarzysza.
- Dawno? - Osiem miesięcy temu.
Zapytaj Snajpera.
Wojował więcej niż my wszyscy razem wzięci.
Uważaj, żeby nie zamokła.
Mów, o co ci chodzi?
Walczyłeś u boku towarzysza z jednym okiem zielonym, a drugim brązowym?
Miałem towarzyszy o każdym kolorze oczu.
Nazywa się Ekumbi.
To mój mąż, mówią, że zaginął w akcji.
Szukam go od roku.
Może zdjęcie pomoże?
Jeśli sobie przypomnę, powiem ci.
Gdybyś chciał odnaleźć kogoś na tej wojnie, jak byś szukał?
Starałbym się przeżyć.
Tkwimy w domu masek, z którego nikt nie może odejść.
Masz tu paskudny supeł. Lepiej go rozplącz, zanim cię zadusi.
Nie chcę żyć w kraju, gdzie ci, co mają nas chronić, to napastnicy.
Gdy ktoś myśli inaczej, nie zasługuje na wolność słowa?
A moje prawa?
Chcą mnie karać, bo śpiewam o tym, jak jest?
Moich piosenek nie grają w radio i telewizji.
Jestem istotą ludzką, żywą istotą.
Brać ją.
NOWY KRAJ
Mulembo, mulembo.
Jak dobrze mi w twoim cieniu, który niesie pociechę,
i pośród twoich korzeni, tak mocnych.
Byliśmy i jesteśmy kochankami.
Tu czas nie istnieje i jesteśmy szczęśliwi.
Dusza znajduje schronienie w cieniu.
Twoja obecność podtrzymuje Ziemię.
Dzięki niej możemy przetrwać każdą wojnę.
Piękne. Kto cię tego nauczył?
Moja matka.
Często tak śpiewała, zanim umarł ojciec.
Kiedy skończy się wojna, też będziesz śpiewać.
Nie, wolę pisać.
Co zapisujesz?
Moje opowieści, sny.
Ci, co pięknie śnią, lepiej walczą.
Broń zabija i sny.
Brałem udział w operacji na północy, w rejonie Soyo.
Na polach naftowych.
Nasz oddział był okrążony, po całonocnych ciężkich walkach.
Mieliśmy rannych.
Słońce wstawało i rozpraszało mgłę, która nas chroniła.
Był tam taki bojownik, Venga.
Odłożył broń, zdjął mundur i uśmiechnął się.
Wyglądał jak wariat. Sukinsyn miał piękny uśmiech.
Ruszył biegiem w dżunglę, nieprzyjaciel rzucił się za nim i tak zdołaliśmy uciec.
Do dziś pozostało mi w umyśle, w mojej głowie...
to jego spojrzenie.
Ten Venga, czy to mój Ekumbi?
Nayola, zapomnij o Ekumbim ze zdjęcia.
Jeśli chcesz znaleźć swojego męża, szukaj sercem.
Ale jak?
Kiedy to się zdarzyło?
Jak myślisz, on zdezerterował? Ruszył na południe, na wschód?
- Gdzie on jest? - Odsuń się.
Snajperze.
Masz bazookę.
Bierz.
Weź ją.
Celuj w przód samolotu.
Strzelaj.
Szalona dziewczyna.
O której to się wraca?
Nienawidzę punktualności jak wszy.
Trzeba wykorzystać czas, zanim wyssie z ciebie życie.
Dlatego tak bardzo lubię ten zegar.
Nasłuchałaś się, że dostałam go od twojej matki.
Co z tą koszulką?
Zahaczyłam o gwóźdź.
Nie mam faceta, więc musi mi wystarczyć zardzewiały gwóźdź.
Boże, dopomóż nam.
Ostatnio był zajęty.
Jeszcze jedna taka odzywka,
a zamknę cię w domu, dopóki nie zmądrzejesz.
Kałasznikow.
To tylko race, mamy karnawał.
Ale co oni świętują?
Świętują życie.
I dlatego strzelają?
Mamo. Musimy porozmawiać.
Zjedz zupę.
Dlaczego wysłałaś mojego ojca na wojnę?
Twój ojciec pragnął lepszego życia dla naszego narodu.
A ja byłam po jego stronie.
Przeciw mojej mamie.
Sokołowi nie podcina się skrzydeł.
Daje mu się surowe mięso, żeby był silny.
Surowe mięso im nie posłużyło.
Inaczej byliby tu teraz ze mną.
Do jutra, mamo.
Do jutra, wnuczko.
Mamo.
Nie wierzę, żeby twoi rodzice wciąż żyli.
Wojna skończyła się osiem lat i dwanaście dni temu.
To dość czasu, żeby znaleźć drogę do domu.
- Wiesz, czasami dużo śni mi się... - Też często śnię o twojej matce.
Nie mówię o niej.
Mam sny o ojcu.
Ten szakal krąży wokół nas od zachodu słońca.
Kiedy umrę, przyjdzie po mnie.
Mój mąż ma pseudonim Venga.
Venga zniknął w Soyo.
Ludzie tak nie znikają.
Albo żyją, albo są martwi. Ale zawsze gdzieś są.
Tu ludzie znikają bardzo powoli.
Czasami nawet zanim umrą.
Bratanku.
Wujek?
Co ty tu robisz?
Walczę o mój naród.
Walczę o kraj. Jesteśmy dziećmi Angoli.
Powinieneś się uczyć. Matka wie, że tu jesteś?
Nie, wujku. Nic nie wie.
Jestem tu, by uczcić pamięć ojca.
Uczcić jego pamięć?
Stoisz po złej stronie, wujku.
Chłopcze, co ty wiesz o złej stronie?
Wiem tylko tyle, że po tej stronie walczył mój ojciec i zginął dla kraju.
Twój ojciec był moim bratem i zginął po złej stronie.
Był wśród walczących o niepodległość i jedność narodu angolańskiego.
Walczę o to samo.
Ale po złej stronie.
Rany, wciąż ta sama gadka.
Natychmiast wracamy do domu.
Tylko spokojnie. Czego chcesz?
Może porozmawiamy?
Rozmawiać?
Rozmowa nie zabije głodu.
Odwrócę się. O tak.
Witajcie, wszyscy. Zatrzymajmy na chwilę muzykę.
Wrócimy do niej później.
Ale teraz nasza Lotte zaśpiewa nam piosenkę.
Madame, bardzo proszę.
Łapcie to.
- Oddaj ten worek. - Precz, bestio.
Puść.
Wojna się skończyła.
Tylu zabiliśmy i tak wielu nas zginęło.
Pozostali nieliczni, żeby opowiedzieć, jak było.
Też dużo wycierpiałam.
W wojnie o niepodległość Portugalczycy zabili mojego mężczyznę.
Uciekłam z południa tutaj. Później...
w wojnie domowej straciłam zięcia.
A wkrótce potem...
moją... moją córkę.
Jak widzisz, w moim życiu jest tylko wojna.
Chciałam tylko się napić, mamo.
Nie wiedziałam, że masz towarzystwo.
Co to za dowcipniś?
Sąsiad z dawnych czasów.
Podoba mi się ta maska szakala.
Tacy jesteśmy.
Rozumiem cię.
Myślę, że każdy powinien nosić maskę, żeby pokazać, kim naprawdę jest.
Na przykład ja mogłabym założyć maskę Meduzy.
Wygląda, jakbym była cała z wody i światła,
ale jeśli spróbujesz mnie przytrzymać, oparzę cię.
Za to babcia mogłaby nosić maskę hieny.
Ostrożnie... z tym szkłem.
Co z jej matką?
Porzuciła mnie.
Nieprawda. Zniknęła podczas wojny.
Może jeszcze wróci.
Chwileczkę. Coś ci pokażę.
Proszę cię, idź już.
Zdradzę ci wielki sekret mojej matki.
I twojej maski.
Co za głupstwa, Yara. Nie możesz.
Chętnie posłucham.
"Przyśnił mi się biegnący człowiek. Był nagi.
Biegł przez wysokie trawy. Usłyszałam strzały.
Upadł twarzą w błoto. Zanurzył się. I zniknął.
Padał deszcz. Znów słyszałam strzały.
Potem przeszli tamtędy żołnierze.
A później w miejscu, gdzie zniknął człowiek, zaczęło rosnąć drzewo.
To była mulemba, bardzo wysoka mulemba".
Wiesz? Dobrze, że tu jesteś i słuchasz.
Prawie jakbyśmy byli rodziną.
To już koniec?
Hej, dziewczyno.
Nie możesz tu stać. To niebezpieczne.
Wojna skończona, zaraz przyjedzie pociąg.
Pracujesz tu, wujku?
Tak.
Pracował tu mój ojciec, mój dziadek, a teraz ja.
Dokąd one prowadzą?
Daleko.
Do miasta Luanda.
Wiatr się zmienia.
Nadciąga pokój - dla tych, których nie ukąsiła wojna.
Pokój. Pokój, pokój.
Tkwimy w domu masek, z którego nikt nie może odejść.
Zaraz, dlaczego tam idziesz?
To droga donikąd.
Trafisz nad rzekę Okawango, która umiera w piaskach pustyni.
Co za piękna śmierć. Pełna życia.
Uważaj. Wojna skończona, tu jeździ pociąg.
Pokój-pokój, pokój-pokój.
"Wczoraj szłam przez miasto, holując mój ciężarny brzuch.
Ludzie patrzyli z litością.
Nie potrzebuję niczyjego współczucia".
Powiedz mi.
Zostawiłbyś dwuletnią córkę, żeby szukać swojej żony?
Mogę zobaczyć?
Kim jest ten typek?
To złodziej.
Groził ci?
Pora pokazać mu, kto tu rządzi.
Nie, Yara. On może nas zabić.
Spokojnie, mamo, zaufaj mi.
Ściga nas policja.
Lepiej uciekaj przez okno. Pokażę ci. Chodźmy.
Nic z tego. Dziennik matki zostaje u mnie.
Chwileczkę, mamo.
Kim on jest?
Czy ty...
jesteś moim ojcem?
Cóż za niedorzeczność.
Dobrze. Bierz, co chcesz, i idź sobie.
Uspokój się. Nie rób głupstw.
- Z drogi, mamo. - Nie rób tego.
Puść nas.
Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Milcz albo posiekam cię na kawałki.
Mamo, otwórz drzwi i krzyknij do gliniarzy, żeby tu przyszli.
A jeśli im zależy na tobie?
- Na niej? - Zamknij się.
Co zrobiłaś, że mieliby cię zabrać?
Śpiewałam moje piosenki, głoszę prawdę.
Proszę cię, Yara. Schowaj się u siebie.
Dziennik nie opuści tego domu.
Zwrócisz go, prawda?
Ty - usiądź przy stole,
zdejmij maskę, a jeśli spytają, powiedz, że jesteś jej gościem.
Nie spuszczaj go z oka, mamo.
Jeśli cokolwiek się stanie, dopadnę cię choćby i w piekle.
Rozpoznałam cię po palcach.
Pokaż się.
Otwierać.
Kto tam?
Otwierać, policja.
Dobry wieczór. Kojarzy pani tę dziewczynę z okolicy?
- Nie. - Na pewno?
Proszę się przyjrzeć.
Wciąż jesteś na mnie zła?
Musiałam zobaczyć Yarę.
A swoją matkę?
Yara jest silna. Chce walczyć.
Ma ideały.
Jak jej ojciec.
Ta mała dała mi popalić.
Któregoś dnia zabrała twoje zdjęcie.
Tak się złożyło, że jedyne, które miałam.
Wzięła butelkę werniksu i zaczęła malować po fotografii.
Pomalowała wargi, nos, oczy, do tego brwi.
Powiedziała, że chciała, by jej matka była piękna.
Niechcący rozlała werniks na zdjęcie
i całe umazała na czerwono.
Dlaczego mówicie w kimbundu?
Co chcecie przede mną zataić?
Wracaj do swojej kryjówki, dziewczyno. Zwariowałaś?
Zostań tu z nami.
Twoja córka cię potrzebuje.
Wróć do nas.
Porzuć tę boleść.
Z wojny się nie wraca, mamo.
Otwierać, policja.
Otwierać.
Bo wyważę drzwi. Lepiej otwórzcie.
Tu policja.
Maczeta na ziemię i ani kroku.
Spokojnie. Nie ruszaj się albo strzelam.
Będę strzelać.
Jedziemy.
Znałaś go, mamo?
Na jakiś czas muszę zniknąć.
Dasz sobie radę?
REŻYSERIA I SCENARIUSZ
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Kamil Puczko