Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sige, magpapaliwanag ako.
Ang kaibigan ako…
Sabihin na natin "dating kaibigan."
…ay isang artist, 'di ba?
At ang tema ng pagkakaibigan namin ay ang pakiramdam na mag-isa sa mundo.
Kaya sinulat ko ang palabas na 'to, na tungkol doon,
at pinadalhan ko siya ng script at ako naman,
"Uy, puwede mo ba 'ko gawan ng backdrop?"
Sagot niya, "Akong bahala."
At dalawang araw ang nakalilipas, pinadala niya sa akin 'to.
Na parang hindi naman alienation
at parang mas speech ng grade two sa opisina ng therapist.
Sabi ko, "Paano ko naman 'to isasaayos?"
Siya naman, "Malalaman mo rin."
Kaya ang gagawin ko ay
kakausapin kayo…
buong gabi, pero
magiging abala ako sa pag-satisfy sa kaniya.
Wala na dapat akong ikagulat.
Maayos ba ang buhay ninyo?
Nagpapadala na lang ba kayo sa agos,
hinahayaan ang sarili ninyo? Ako kasi hindi.
Karamihan sa pakikipagsalamuha ko ay parang kapag may itatapon ka
at sa basurahan pa na may butas para sa 'di nabubulok,
nire-recycle, at nabubulok.
At gagawin mo lahat pero pagkatapos, "Tingin ko nagkamali ako."
Gano'n ang madalas kong pakiramdam.
Dumadaan sa buhay na pakiramdam mong maling-mali ka,
at mapapasabak ka sa gulo.
Nag-aalala ako na baka huling maiisip ko sa Earth, habang nakaratay ay,
"Galit ba sa 'kin 'yong nurse?"
Parang mga bahagi na rin 'to ng buhay ko
na nagpaparamdam na may mali sa 'kin.
Ilan sa kanila mas mahalaga kaysa sa iba.
Simula tayo sa maliit. Simulan natin sa aso.
Wala akong pet habang lumalaki.
Pero nanonood ako ng video ng mga aso at nakakatawa, mapagmahal sila,
at uuwi 'tong mga sundalo,
sabik na sabik 'tong aso pati 'tong sundalo,
tinitira ng aso ang mukha niya. Ako naman, alam mo?
Kukuha ako ng aso.
Kaya kinuha ko ang pit bull na si Keith.
At sinabi ng lahat sa akin, "Magiging best friend mo si Keith."
At sasabihin ko na,
siguro pansiyam kong best friend.
Ayos naman kami,
pero kung ano man ang kailangang mag-click sa pagitan ng tao at hayop
ay hindi nag-click.
Kaya ako naman,
"Wala ba akong alam sa relasyon ng tao at aso
o ako lang ang tao na nakakaintindi sa relasyon ng tao at aso?"
Dahil tinatanong ng lahat, "Rescue ba siya?"
Oo, rescue silang lahat.
Wala sa mga 'to ang kakayaning mag-isa.
Wala pa akong narinig na, "Saan galing 'yang Labradoodle?"
"Pumunta ako sa Bank of America. Siya 'yong manager."
"Ngayon full-time Labradoodle na namin siya."
Dapat nga 'di ko sabihing ni-rescue ko.
Gustong-gusto ng mga tao ng papuri.
"Ni-rescue namin, niligtas, inampon." Hindi kaya.
Ito ang nangyari sa aso mo, aso ko, sa lahat.
Pinanganak ang tuta, dinukot, ibinigay sa 'yo.
"Hindi, Neal. 'Di mo naiintindihan. Dog mom ako."
Talaga ba? Alam mo sino pa'ng dog mom? Nanay ng asong 'yan.
Pero akala natin dahil bata ang turing natin sa aso, bata na sila.
Mali. Hostage sila. 'Di ba?
Pero tingin natin dahil, "Ang ganda mo 'no?"
Babaan mo ang tono mo, makikita mong halimaw ka.
"Ang ganda mo 'no?"
"Puwede tayo lumabas. Kakadenahan ko ang leeg mo."
"Mag-trick ka. Bibigyan kita ng katiting na pagkain."
"Ikaw ang best friend ko."
Gagawa tayo ng mga pelikula, pinapabango ang relasyong 'yon,
gaya ng Marley & Me.
Alam n'yo ang nakikita nila sa Marley & Me?
Nakikita niya ang Taken, pero wala si Liam Neeson.
Siya nga pala, tingin ko mali ko. May mali sa akin.
Magbabasa ako ng libro paano magmahal ng aso…
Sige, ito ba ang… Ito ba ang para sa LGBT joke ko?
O sinasabi niyang pasok ako sa spectrum?
Kahit mga grupo na iisipin mo pakiramdam ko bahagi ako,
hindi ko pakiramdam na bahagi ako. Gaya ng… mga liberal.
Malinaw na liberal.
Tingnan mo 'ko. Payatot.
Para akong si Rachel Maddow na may balbas.
Pero parang 'di ako bahagi ng grupo,
dahil hindi gano'n kabukas ang mga liberal.
Buti pa ang mga Republican.
Nandadakma ng ari, bumabaril na parang Westworld.
Puwede silang magpakasarili.
Sarili lang, pamilya, mayayaman, ang pakialam ng mga Republican.
Dapat naman pakialaman ng liberal lahat.
Maliban sa mga fetus. Pero lahat.
'Di ba, mga liberal?
Lintik na fetus 'yan. 'Di ba, mga liberal?
Sisipain ko ang fetus papuntang Wilshire kapag may makita ako.
Ang problema sa pagiging liberal ay kailanman hindi ka sasapat.
Kunwari may mga Republican at may magsasabing,
"Republican ako." Sasabihin nila, "Pasok."
Kung may mga liberal at sasabihin ng liberal, "Uy, liberal ako,"
sasagot sila ng, "Tingnan natin."
Puwedeng tama ka bilang liberal,
pero kung mali ang pagsabi mo, katapusan mo na. Nakakatakot.
Nagsalita ka na ba tungkol sa isyu ng mga transgender
Kahit ngayon masasabi mo, "'Wag na 'to."
"'Wag mo na gayahin ang kaibigan mo. Move on ka na."
Pero 'yon nga ang punto ko. Nakakatakot.
Siguradong tama lahat ng paniniwala natin, pero kung…
Ang pag-usapan ang isyu ng mga transgender
ay parang paglalaro ng conversational Jenga.
Mapapaganito ka…
"Pronouns…"
"He… They…"
Tapos ang mga Republican, "Bakla? Tawagin natin sila no'n."
"Ano 'to? Naglalaro kayo ng Jenga?"
"Gusto ko ng Jenga. Ayusin n'yo."
Marami kang problema bilang liberal, ano?
Gaya ko na nakatira sa Venice, California, sa LA.
Oo. At maraming taong walang tirahan sa Venice.
Pero taga-New York ako, kaya mahirap seryosohin ang homeless sa LA.
Parang kung sanay ka na sa pinakamahusay, 'di ba?
Kaya minsan umuwi ako,
at nakatanggap ako ng email.
Papel na email.
Tawagin na nating sulat.
Sabi sa sulat, "Magbubukas kami shelter."
Bilang liberal, sige ba. Nagbasa pa ako at sabi,
"Sa tapat ng kalsada ng bahay mo." Ako naman, "Naku po."
Para kang nasa game show na Gaano ka ka-Liberal?
Nagsulat ako ng Black TV show.
Oo. Tapos gusto umalma ng mga kapitbahay ko.
'Di ako magpoprotesta.
Lilipat ako. Pero hindi ako…
Biro lang, 'di ako lumipat.
Binuksan din nila ang shelter. 'Di na rin masama.
Masaya rin sigurong game show ang Gaano ka ka-Liberal?
"Nasa airport ka at may mukhang Muslim
na pinapabantayan ang bagahe niya habang nagdadasal siya."
Gaano ka ka-Liberal?
Pass!
Alam n'yo kung sino ang nakapagtatakang liberal?
Si Kanye.
Dahil noong kasisimula ni Kanye, sabi niya,
"Walang pake si George Bush sa mga Black."
Sabi ng mga konserbatibo, "Manahimik ka." Liberal naman, "Pagsalitain n'yo siya."
Tapos sinabi niyang gusto niya si Trump,
at sabi ng mga liberal, "Dapat nga manahimik siya."
Pagod na pagod na talaga ang mga tao ngayon kay Kanye.
Sasabihin nila, "Baliw na ata 'yon."
Oo nga.
Rapper siya.
Kailan pa ba napanatag ang emosyon ng mga rapper?
Ano'ng argumento mo? "Noong kapanuhan ko, mayroon 'tong si Flavor Flav."
"Dadaan siya at sasabihin, 'Alam n'yong oras na!'"
"At alam namin dahil may malaking orasan siya sa dibdib."
"Mayroon pa 'tong si DMX na maninigarilyo ng marijuana at kakahol sa mga tao."
"Bigla siyang…"
"At alam na namin para saan siya."
"Sapat na ang kahol niya."
"Mayroon pa 'tong si Eminem na may album tungkol sa pagpatay ng asawa niya.
"Ito ang mga normal na tao."
Ito. Baka magustuhan niya 'to.
Baril.
Nababaliw sa 'kin dito ang mga liberal.
Bago ang lahat, gusto ko sabihing takot ako sa mga baril,
pero pati ata mga pulis.
Ano ang aral na dapat nating mapulot sa Uvalde?
Sa Uvalde, Texas. Basta na lang bang…
Na armado dapat ang lahat?
Na 'yon lang ang solusyon?
Lahat… Buong bansa ang mabubuting tao at armado.
Kahit saan, "Taas-kamay!" "Ikaw muna!"
"Nakataas na ang kamay ko!"
Saka, kung tayo ang pipigil sa mga baril,
alam mo, libo-libo ang napapatay ng pagpapaharurot taon-taon.
Pipigilan din ba natin 'yon?
Hayaan na lang natin sila?
Kunwari may nagpapaharurot sasabihin natin, "Alam mo na,
ang pipigil lang sa masamang pagpapatakbo ay mabuting tao sa sasakyan."
Ang problema ko sa mga baril ay duda ako sa parehong argumento.
Para sa mga konserbatibo, nakalagay ang baril sa Konstitusyon
dahil naisip ng mga nagtatag sa bansa na kung may baril lahat,
gagawin ng gobyerno ang gusto nila
kung hindi lalabanan nila ang gobyerno.
Na lehitimo naman kung tutuusin noong 1700s, pero…
Ang problema, marami pa ring mga tao na nag-iimbak ng mga armas,
iniisip na, balang araw, baka labanan nila ang militar ng Amerika,
at tingin nila kaya nila, 'di ba?
At puwede namang tama sila,
kaya panukala kong subukan natin ang teorya nila,
at isang beses kada taon magkaroon ng sagupaan.
Sabihin mo na 100 miyembro ng NRA
laban sa, ewan, dalawang miyembro ng militar.
Ipalabas natin sa Fox, sa araw ng Pasko.
"Maligayang Pasko at welcome sa sagupaan ng NRA at militar ngayong 2022."
"Tingnan natin ang lugar at kilalanin ang isa sa NRA."
"Ano'ng pangalan mo? Ano'ng armas mo?"
"Ako si Andy Baker,
at may AR-15 ako, suot ang Kevlar mula ulo hanggang paa."
"Andy, mula 1-10, gaano ka kakumpiyansa?"
"Isang milyon."
"Dito naman tayo sa militar."
Itututok ang camera sa isang tao sa bunker, tapos,
"Ako si Staff Sgt. Jeremiah Walker."
"Ano'ng armas ang gamit mo?"
"'Di ko alam kung patas 'to, pero drone ang ginagamit ko."
"May laman 'tong walong Hellfire missile
at high-power camera."
"Makikita mo sa monitor na ito, nagkumpulan ang mga NRA."
"Kaya ang gagawin ko ay…"
"Simula na ba? Sige."
"Sige, pipindutin ko na ang buton na ito."
"Ngayon patay na silang lahat."
"At diyan nagtatapos ang sagupaan ng NRA at ng militar."
"Inihahandog sa inyo ng
Whole Foods."
Sasabihin ng mga taga-NRA,
"Kaya natin 'to next year. Maghiwalay lang tayo."
Bale 'yon ang argumento ng konserbatibo, at ang argumento ng liberal ay
nakakatakot ang tala ng mga baril sa America, 'di ba?
At totoo naman kung tutuusin, 'di ba? 40,000 patay sa baril kada taon. Ang sama.
Pero alam mo ang 'di nila sinasabi? Alam mo kung ilan ang suicide ro'n?
Sangkatlo ay suicide. Walang nakakaalam no'n.
Kaya tuwing may mass shooting sa telebisyon,
na talaga namang kalunus-lunos, sasabihin ng mga liberal sa TV,
"'Di kailangan ng mental health care. Kailangan kontrolin ang baril." Mali.
Bakit 'di na lang pagsabayin?
Paano kung isang tanong sa bilihan?
Nang malaman sino'ng depressed, sino'ng hindi,
at wala na ang sangkatlo ng pagkamatay sa baril.
Papasok siya at sasabihin nila, "Bago namin ibenta 'to,
puwede ba muna namin makita ang browser history mo?"
Tapos, "Sir, nakikinig ka kamakailan kay Lana Del Rey."
"At tumititig sa litrato ng ex mo. Kaya 'di ka namin bibigyan ng baril,
pero bibigyan ka namin ng supot ng mushrooms
at kopya ng Ace Ventura: Pet Detective."
"Makakabangon ka rin
at agad magsasalita ang puwit mo."
Kaya 13,000 patay sa baril na lang kada taon ang natitira,
na napakasama.
Pero, siya nga pala,
alam n'yo ba gaano karaming tao ang namamatay sa flu kada taon? 50,000.
Kaya kung nag-aalala kang mababaril ka,
isipin mo muna gaano ka katakot na mamatay sa flu…
'Di ka mamamatay.
…hatiin mo sa tatlo, at magkakasalubong tayo.
Siya nga pala, nakikita n'yo ba paano ako mag-isa sa mga paniniwala ko?
Halos sa lahat na ata kung tama ako.
Kahit ako naririnig ang sarili ko minsan, "Manahimik ka na lang."
Ako lang siguro ang natanong ng,
"Gusto mo ba maging tama o masaya?" At ako naman…
May mali sa akin.
At, bago ko makalimutan, kalaban ko sarili ko rito.
Alam mo na, nagbibigay ako sa sinumang grupong liberal.
Nagbibigay ako…
Nagbibigay ako sa grupong laban sa kapitalista. Kalolokohan 'di ba?
Tapos aalukin pa nila akong mag-donate.
"Puwede ba 100 dolyar ulit para sa grupo laban sa kapitalista namin?"
Ako naman, "Pero alam n'yo naman paano ko nakukuha ang pera ko, ano?"
Ah oo.
Naiisip n'yo sigurado, "Neal, ba't 'di ka mag-marijuana?"
"Magpahinga." Hindi 'yan nandiyan dahil gusto ko ng marijuana.
Nandiyan 'yan dahil tingin ko wala silang epekto sa akin.
Gaya ng MDMA.
Molly, ecstasy, depende sa edad.
Pito o walong beses ko na nasubukan. Hindi gumana sa akin ni minsan.
Lumalabas na may mga taong 'di hiyang sa MDMA. Isa na 'ko.
Ang mga kaibigan ko hindi gano'n.
Awkward no'n.
Nagpapasarap sila sa utong nila, at ako naman…
At tingin ko wala ring epekto ang marijuana sa akin.
Puwera kung pinagwawala ka ng marijuana ng limang minuto
at kailangan mo matulog? Marijuana ba 'yon?
Dahil kung oo, natumbok mo.
Nasasayangan din ako dahil golden age na ng marijuana.
Legal ang marijuana sa maraming lugar. Legal 'yon dito.
Magsu-sponsor sila ng comedy shows,
para makakuha ako ng mga bag at vape at pipe.
Napakarami kong marijuana sa bahay na 'di magamit.
Para na akong matanda na may puno ng lemon sa bakuran niya.
Sasabihin ko, "Kuha ka ng marijuana."
Bale legal ang marijuana.
Kaka-legal lang din ng shrooms sa Denver, Oakland, buong Oregon.
Oo.
Kaya magkakaroon ng mga shroom store.
Handa na kayo? Papasok ka sa shroom store tapos, "Bukas kayo?'
Sila naman, "Ewan, bukas ka ba?"
'Di ako galit sa mga drogang 'to.
MDMA, psilocybin, marijuana, lahat pumasang ligtas sa FDA.
Pero alam n'yo ang hindi papasa na ligtas sa FDA?
Alak. Para maging ligtas?
Kung susubukan nila ang whiskey sa lab.
100 lalaki, 100 babae, ibibigay ng scientist,
isusulat ang mga resulta, sasabihin sa boss nila.
"Sir, nag-whiskey test kami."
"Sa una o dalawang tagay, medyo masaya ang mga tao."
"Tapos sa pangatlo, marami sa mga lalaki ang naging agresibo."
"Galit na rin ang mga babae,
pero sinabi nilang ayaw nila pag-usapan."
"Tapos maraming tao ang nagsuka at nawalan ng malay,
at nabangga lahat ng nagmaneho pauwi."
Sasabihin nila, "Grabe naman." "Alam ko, heto pa."
"Gusto nila ulit bumalik sa Sabado."
"At iniisip nila kung puwede tayo kumuha ng DJ."
"At dalawang Israeli ang gusto na i-promote 'yon?"
Malinaw namang 'di ako palainom.
Ang problema sa alak ay napakarami niyang magagandang PR.
Bata pa lang ako narinig ko na,
"Lumalabas ang tunay na ikaw sa alak."
Na medyo totoo naman. Siguro isa o dalawang tagay.
Pero 'di ko pa tiningnan ang lango kong kaibigan
at, "'Yan ang tunay na Tony."
"Putang ina ninyo!"
Ganiyan siya ginawa ng Diyos.
Kailangang umuhi ng tunay na Tony sa kalsada.
Kaya oo, hindi palainom. Hindi palasigarilyo.
Ayaw ng mga tao.
Pero ikabubuti ko ring hindi.
Alam kong ikabubuti ko dahil kapag sinasabi ko sa mga party,
sasabihin nila, "Buti naman," bago sila umalis.
Pero mahirap ang alak.
Mahirap 'to para sa akin dahil lumaki ako na may langong tatay, okay?
At, alam mo na, gusto ng tao ang alak, at tao rin ang mga babae.
Kaya…
Aminin n'yo.
Kaya mahirap makipag-date
dahil ayaw ko namang manita,
pero minsan hindi mo maiwasan.
Minsan ayos lang. Minsan parang, "Mmm, trauma."
Pero 'di ko alam ang puwede ko itanong dito.
'Di ko lang alam kung ano'ng…
Naisip ko, "Sino ba ako para pigilan siyang uminom?"
"Bilang, ewan, pinoprotektahan ang sarili nila?"
"Mula saan?"
"Ewan, masamang karanasan? Amoy ng alak?"
"Hindi ka pa ba tapos diyan? Paanong 'di ka pa tapos diyan?"
Kaya mayroon 'tong paulit-ulit na pumapasok sa isip ko
tungkol do'n at karamihan ng nangyayari sa buhay ko.
Mayroon akong… May napakasamang monologue sa isip ko.
Minsan sinulat ko, at nang nakita ko na,
sabi ko, kailangan ko burahin 'to.
Dahil kung malaman ng mga kaibigan ko na may kausap akong ganito,
magagalit sila.
Pero ako rin naman ang gumawa no'n, 'di ba?
Minsan mo na bang binalikan ang buhay mo at naisip na tinadhanang maging ikaw?
Kung 'di n'yo ako masyadong kilala, pinakabata ako sa sampung magkakapatid,
na talagang napakarami.
'Di ba?
At ipinanganak ang mga magulang ko noong Great Depression,
at dinala pa nga nila sa buhay nila.
Kaya dinala ng mga magulang ko ang depresyon sa pagsasama nila,
at puro talaga gulo at alak
at striktong mga patakaran.
Puro karahasan. Ang pinakauna…
Isa sa pinakaunang alaala ko sa buhay ay ang panoorin ang binatang kapatid ko
na nakikipagbugbugan sa tatay ko.
Para bang, sige, ganito talaga.
Napakaraming patakaran lang. Puro patakaran.
Sobrang daming patakaran na kalaunan sinulat ng nanay ko ang mahahalaga
at idinikit ang mga 'yon sa kusina na para bang nasa pagawaan ka ng bakal.
Katunayan nilagay ng kaibigan ko rito.
Ikukuwento ko ang ilan.
Ilang patakaran sa TV, na makabuluhan naman.
Napakaraming patakaran sa paglalaba. 'Di pinalalampas 'to ng nanay ko.
Kung matagal mong iniwan ang damit mo sa pinaglalabhan,
kukumpiskahin ng nanay ko ang damit mo.
Naglaho parang bula, mala-Khmer Rouge.
'Di na muling makikita.
Pero minsan sa isang Pasko,
nakatanggap ang kapatid kong si Anne ng keychain, kandila,
at kahon ng lumang mga damit niya, kaya…
Maligayang Pasko, Anne. Ba't ka umiiyak?
Pati sa sandwich may patakaran. Lahat naman siguro kayo, 'di ba?
Kailangan naming gawin lahat… Napakarami namin.
Kaya 'di kami makagawa ng sandwich bago pumasok,
kaya gagawin namin nang maramihan sa weekend
at ipapasok sila sa freezer.
At pagpasok sa school, kukunin namin ang sandwich namin.
Naiisip n'yo siguro, Neal, hindi na sariwang sandwich 'yon,
pero may nakalimutan pa kayo.
'Di natutunaw ang yelo sa sandwich sa pagitan ng 8:00 am at tanghalian.
Kaya kakainin namin ang gilid na parang mga daga sa barko ng pirata.
Kaya parang Gilmore Girls na rin ang sinasabi ko.
Lumaki akong Katoliko. Mayroon rin ba sa inyo?
Oo, dinanas ko lahat ng dadaanan Katoliko.
Binyag, Unang Komunyon,
Confirmation, atheism.
Tama?
'Di ko dapat sinabing atheist ako.
Sabihin na nating agnostic ako sa atheism ko, okay?
Siya nga pala, sobrang ipokrito ng mga atheist.
Sasabihin ng mga atheist, "Nagdadasal ka? Kalokohan."
"Puwede ko ba ipakita ang vision board ko?"
Marami akong kilalang puting atheist. Wala masyadong black.
Hindi sa wala, 'di lang marami.
May teorya ako bakita kaunti lang ang black na mga atheist.
Heto na.
Pinakarurok talaga ng pribilehiyong puti ang atheism.
Oo nga. Sabi ng relihiyon, "Gusto mo bang alamin ang kabilang-buhay?"
At sasabihin ng mga puti, "Salamat na lang."
"May sasaya pa ba rito?"
"Iinom na lang ako ng supplement ko at tingnan natin."
Ibang klase rin ang puting pribilehiyo, 'no?
Oo.
'Tong mga puti, mga Caucasian.
Naisahan sila noong 2020.
Hindi talaga nila napansin, ano?
May kausap akong puting babae.
Sabi niya, "Ang sama pala ng lagay sa pagitan ng black at pulis."
Ako naman, "'Di mo malalaman, maliban na lang kung makikinig ka sa kanta
ng sinumang Black diyan."
Tungkol saan ba sa tingin mo ang "Fuck the Police"?
"'Di ko alam na tungkol sa pulis lahat. Akala ko presinto lang."
Eh 'yong "I Shot the Sheriff" ni Bob Marley?
"Alam ko, pero 'di niya binaril ang deputy, kaya…"
Gusto ko 'yong pribilehiyo ng puti na hindi halata.
Alam n'yo ba 'yon?
Marami sa pangalan ng siyudad ay pribilehiyong puti.
Gaya ng Chicago, Milwaukee, mga salitang Native American 'yon.
Iba pa ang West Coast.
San Fracisco, Los Angeles, San Diego.
Mga pangalang Espanyol. Naisip n'yo ba bakit? Ano pa ba?
Dahil ninakaw natin ang mga lintik sa Mexico, ni 'di pinalitan ang pangalan.
Grabeng pribilehiyong puti 'yon.
Parang kaibigan mong si Pete na may girlfriend nang ilang taon.
"Jowa ni Pete."
Tapos nanakawin mo kay Pete, isasama sa party, tapos,
"Alam mo bang jowa ni Pete kasama ko?"
"Uhaw ka ba, baby?" "Kunan mo siya ng maiinom."
"May regalo akong kuwintas sa 'yo. JP. Jowa ni Pete."
Alam ninyo ang pribilehiyong puti? Magbiro tungkol sa lahi.
Dahil bilang puti, alam mo agad. 'Di ba?
Kilala ko lahat ng kuwela at salbaheng Black.
Sasabihin, "'Di makasayaw ang mga puti. Walang dating."
Ako naman, "Ano'ng silbi ng dating kung may record label ka?"
Nagti-tiktok ba ako? Sige na. TikTok ba 'to?
Sinasabihan ako ng mga puti, "Neal…"
"Neal, mabuti akong puti. Ano'ng magagawa ko?"
"Paano ko lalabanan ang pribilehiyo ng puti?" Kilalanin mo lang.
Nangyari 'to sa akin kamakailan.
Pinahinto ako dahil nasa 73 ang maneho ko imbes 35.
Magkalapit lang.
At puting pulis. Kinuha ko ang mga lisensya ko.
Tinitingnan niya ang plate number ko at nandoon lang ako,
"Tama lang sa akin 'to. Multa o ticket."
"Anumang makuha ko, dapat lang." Tapos bumalik siya.
Sabi niya, "Palalampasin ko 'to nang may warning."
Ako naman, kalokohan 'yon.
Dahil alam kong ticket ang aabutin ng Black at kayumanggi kong kaibigan.
Kailangan ko magsalita. Sabi ko, "'Wag kang tanga. Pulis siya."
Sagot ko, "Hindi, oras na."
At sabi ko, "Salamat, boss. Ikinalulugod ko bilang puti."
At sinabi niya, "Ikinalulugod kong puti ako." Pambihira!
Ibang usapan talaga ang lahi na medyo kakaiba sa akin,
dahil iba ang tama nito sa buhay ko.
'Di naman gaya ng 'di puti, pero 50 beses na higit sa karaniwang puti.
At mahusay akong magsulat ng racial jokes, ako naman, tama lang ba ang ginagawa ko?
Kung sa ibang tao mapunta 'to…
Gaya ng "ano'ng silbi ng dating" na joke,
maghihiyawan sila sa Klan rally.
Hiyawan talaga.
Maririnig mo pa.
"Sinabi ko, 'Ano'ng silbi ng dating kung may record label ka?"
"Good night. Ako si Jedediah."
Kaya parang, dapat bang 'di ko isapubliko ang mga joke ko?
Alam ko naman ang intensiyon ko, pero,
sino'ng may pakialam sa intensiyon ko kung iba ang tingin nila?
Napakakomplikadong comedy show, ano?
Nasa maliit akong teatro, nagpapakatama tungkol sa lahi.
Habang nasa arena si Kevin Hart,
"Nasabi ko bang noong nasa Egypt ako kinagat ng camel ang tite ko?"
May…
May problema sa akin.
Ah, alam n'yo?
Tingin ko sapatos 'to ng babae.
Siguro naiisip n'yo,
"Neal, kung ikinasal ka at nagkaanak, mawawala ang alienation mo."
Siguro. 'Di ko alam.
'Di pa ako kinasal. Walang anak. 48 taong gulang.
Ayaw ng mga tao 'yon.
Mas malala sa babae kung may edad ka na.
Walang asawa, walang anak, kaaawaan ka nila.
Pero bilang lalaki,
nagtataka ang mga tao.
Mas pagkakatiwalaan ako ng mga babae kung kinasal na ako at nakapatay ng asawa.
Sasabihin nila, "Kaya niyang magmahal. Sobra nga lang."
"Saka, 'di naman na siguro siya ulit papatay."
Galing.
Hindi naman… Nagkaroon na rin ako ng pangmatagalang relasyon.
Umibig nang ilang beses.
Hindi lang umabot sa kasal.
Wala lang talaga.
Mahirap sumugal sa mga 'to, sa mga relasyong 'to, dahil…
Parang araw-araw kailangan mo na umasa sa tiwala.
Araw-araw para kang, "Sige, ikaw na. Sige, heto na."
"Grabe, ang saya. Ikaw naman."
"Sige, heto na. Akong bahala."
"Grabe, sobrang konektado natin. Masuwerte tayo."
"Sige pa."
Nakasakit na ako bilang tagasalo, at minsan na rin akong 'di nasalo.
Pareho silang walang kuwenta sa iba't ibang kadahilanan
Ang mga relasyong 'to kasi,
kailangan n'yo lang maniwala sa isa't isa at siguruhin sa isa't isa na,
"Ramdam natin pareho."
"Parehas tayo ng nararamdaman sa isa't isa. Konektado tayo."
Tapos balang araw titingnan ka nila at,
"Nagkukunwari lang talaga ako."
"Hindi tayo konektado."
At kailangan mo pag-isipan ang relasyon,
aalamin kung kailan nagsimula ang pagpapanggap.
At kalaunan tanggapin ang katotohanang
ilan sa pinakainiingatan mong alaala ay posibleng kalokohan lang.
Pambihirang buhay.
Ganito ko husgahan ang sarili ko. Sasabihin ko, "May mali talaga sa 'yo."
Hinuhusgahan ako ng mga komedyante rito. Kausap ko 'tong kaibigan ko.
Sabi niya, "Mas magiging sikat ka kung kasal ka at may anak."
Sabi ko, "Bakit?" Siya naman,
"Dahil mas pagkakatiwalaan ka ng tao
kung kasal ka at may anak dahil moral kang tao."
"Inuuna mo ang ibang tao bago sarili mo."
Na legally 'di ko pa nagagawa.
May aso ako.
Sasabihin n'yo, "Alin? 'Yong 'di mo gusto?" 'Tang ina n'yo.
'Di na ako magkukuwento.
Pero nauunawaan kong mas tiwala kayo sa mga komedyante
kung kasal sila at may anak. May tanong lang ako.
Kumusta ang pamilya ni Bill Cosby? Ha?
Masaya pa rin ba si Louis C.K.?
Sobrang kuwela niya. Siguradong kasal siya.
May isa pa ako, at gusto ko na magpakatotoo kayo.
Si John Mulaney kaya?
'Wag kayong ganiyan. Pumunta ako sa lintik na kasal.
Oo.
'Di ko alam ang gastos n'yo. Pero bumiyahe pa ako, nagrenta ng kotse.
Tapos sila, "Gusto mo ng $30 upgrade?"
Ako naman, "Kasal 'to ni Mulaney. Magdiwang tayo."
Biglang tutok sa 'kin na sakay ng PT Cruiser tapos, "Upgrade ba 'to?"
Buti na lang masaya pa rin sa pamilya si Woody Allen, 'no?
Napanood n'yo ba ang dokumentaryo?
Allen v. Farrow.
Maayos ang pagkakalatag sa kaso
na bago niya inasawa ang stepdaughter niyang si Soon-Yi,
minolestiya niya ang isa pa niyang stepdaughter.
At 'yon na ata ang pinakaayaw ko na pelikula ni Woody Allen.
Ang pagkabigo ko sa relasyon ay 'di dahil 'di ako sumubok, oo nga.
Iba't ibang paraan na ang ginawa ko,
love language, attachment style.
Edad, lahi, bigat, trabaho.
Nag-date ako ng model. Salamat.
Guys, kapag ka-date mo ay model para kang may dune buggy.
Para kang may dune buggy dahil sa beach, sobrang astig.
Pero maliban do'n, masasabi mo, "'Di na dapat kita dinala rito."
Siya nga pala, heterosexual ang mga 'to.
Wala akong opinyon sa mga gay. 'Di ako gay.
Sinisigurado ko kada taon.
Kung totoo ka, siguraduhin mo.
Pupunta ako sa Pornhub, pipindutin ang "gay" tapos, "Mayroon ba?"
"Sige, balik sa babae."
Kahit pa 'di ako gay, nakaranas na ako ng homophobia
dahil may bidet ako.
'Tong straight kong kaibigan sabi, "'Di ko kaya, bro."
"'Di puwedeng tirahin ng tubig ang puwit ko." Nag-aalala ka ba na…
Alam mo, kung ang pumipigil lang sa 'yo para maging gay ay tubig sa puwit mo…
gay ka nga.
Aminin mo na lang.
Sige na, gamitin mo ang bidet, magbagong buhay ka.
Gano'n kasimple tingnan ng mga lalaki ang sexuality nila.
Sasabihin lang namin, "Protektahan lang ang flag."
"At walang magbabago."
Pare, mali ka. 48 na ako. Nayurakan na ang flag.
Dinaliri na ang puwit ko.
Ng mga babae. Walang nangyari.
Walang nagbago, 'di ako 'yong, "Pagkatao ko!"
"Lahat ng inakala kong ako!"
"Tama na ang Rogan, Drag Race naman."
Alam n'yo ang unang umaalis sa mga relasyon ko?
Pagpapahalaga sa isa't isa. Madalas mangyari sa mga relasyon.
Tumitigil tayong magpahalaga. Iisipin ng mga babae,
"Napakakitid at tanga ng mga lalaki."
At iisipin ng mga lalaki, "Hirap pasiyahin at alagaan ng mga babae."
At pareho namang tama.
Mahirap pasiyahin at alagaan ang mga babae. Pero bukod do'n?
Sopistikado sila at elegante,
at kayang bumuo ng emosyonal na koneksyon gaya ng
pagtitig sa mata.
Grabe magpabago ang mga babae.
Puwede silang bumago ng kuwarto sa presensiya at energy pa lang nila.
Pasalamat na nga ako sa mga babae rito.
Kung walang mga babae rito ngayon,
tapos mga lalaki lang na nakatitig sa akin sa madilim na kuwarto,
alam n'yo ang pakiramdam?
Proud Boys, at alam n'yo na.
Grupo ng kalalakihan na naka-leather gloves
at suot ang baduy nilang sunglasses parang ganito na ewan.
At mga babae,
tingin n'yo makitid at tanga ang mga lalaki, tama.
Pero alam n'yo ano'ng kulang?
Nakakatawa.
Oo nga. Nakakatawa kami.
Kung sa ganda nakakabuo ang mga babae, sa katatawanan naman sumisira ang lalaki.
Kung nakapunta ka na sa pambabaeng event, puro mga babae lang
na nakatitig sa 'yo at umiinom ng puting wine.
Kalunan sasabihin mo, "Dapat na akong umalis dito."
Pero madalas susulpot ang mga lalaki para lang pakalmahin lahat,
at nandoon kami, sinusubukang… Pasikat kami palagi.
Bibilhan ka namin, magbe-break dance kami,
nagma-magic trick, ba-backflip.
Magkukuwento kami na may sound effect.
"Tapos sinikmuraan ko siya. Tapos naglabas siya ng machine gun."
Kahit kailan wala pa akong narinig na babaeng nag-sound effect.
Ingay na parang huni ng ibon, meow, kung ano-ano pa.
Gusto naming patawanin kayo lagi.
May nakakatawa kaming palayaw sa mga kaibigan namin.
"Ito si Mike, aka Tinigasang Mike."
"Aka Bobong Mike."
Wala pa akong narinig na babaeng, "Ito si Sarah, aka Baog na Sarah."
"Sobrang tigang niya na tinatawag namin siyang Sahara."
Wala lang talaga akong talento sa pagiging boyfriend.
Buti na nga lang walang entrance exam
para maging boyfriend dahil talagang mababagsak ko 'yon.
Babalik 'tong babae na may resulta. "O sige, Neal."
"'Di ka namin ipapasa. Alam mo na."
"Ilan sa mga nabagsak mo, isa ro'n ang pakikinig."
"Ang tanong, 'Kung nanonood ka ng TV at kakausapin ka ng girlfriend mo,
paano mo haharapin?' Sagot dapat, 'Patayin ang TV,
at tanungin ano'ng mayroon,' pero sinulat mo,
'Palalakasin ko ang volume ng TV.'
'At sasabihing, "Di ako puwede, babe. Unang quarter na,
isa 'yon sa pinakamahalagang quarter."'
"Mababa ka rin sa pag-ayos ng gulo."
"Ang tanong ay, 'Kung may problema siya sa bagay na ginawa mo,
paano mo 'to haharapin?' At sinulat mo,
'Mag-iisip ako ng panahong ginawa niya rin 'yon,
at sasabihing, "Kita mo? Patas na tayo."
Balik ulit sa dating app, pare.
Oo, may mali sa akin.
Kaya rin hindi ako padalos-dalos sa mga relasyon
ay dahil sa power dynamic.
Dahil pakiramdam ko hawak ng mga lalaki ang kapangyarihan ng halos 400,000 taon.
At sa huling anim na taon, ang mga babae, "Puwede ba?"
'Di naman sa walang kapangyarihan ang mga lalaki sa relasyon. Itatama ko.
Walang kapangyarihan ang liberal at puting lalaki sa relasyon.
Sa puntong 'to ng kasaysayan, bilang liberal at puting lalaki,
alam n'yong kailangan ko magprotesta laban sa sarili ko. 'Di ba?
Tulad no'ng protesta para kay George Floyd,
"Kunin ko karatula ko sa Women's March. Heto."
"Ako ang problema!"
Pumunta ako sa Women's March. Inspiring naman,
at nakita ko rin ang pinakanakakatawa sa lahat,
Nakakabilib na 400,000 babae,
mga asawa, boyfriend, anak, tatay nila, sama-sama para sa isang layunin.
Nakamamangha 'yon.
At nakita ko rin ang pinakanakakatawa sa lahat.
Lahat kami may karatula, 'di ba?
At mayroon 'tong isang lalaki, na may karatulang,
"Ito ang mukha ng isang feminist," na may arrow na nakatutok sa kaniya.
Magkatabi kaming naglalakad, nagkatitigan kami,
tumingin siya sa karatula niya at napa…
Tingnan na lang natin.
Oo, marami akong naka-date na babaeng mahilig pumuna.
Nagkaroon ako ng dalawang girlfriend na sinabi sa akin nang harapan,
"Sinanay ko siya."
"Tinuruan ko siya." Oo.
Narinig n'yo na ba sa lalaki 'yon? Hindi, kasi mga bugaw lang 'yon.
Oo.
At may tinuturo naman kayong mga babae, hindi nga lang ang gusto namin.
Gusto n'yong ipaalam.
Wala pa akong naging girlfriend na, "Ganito sumakal ng lobo."
Puro pambabae na gusto n'yong malaman namin,
at kami naman, "Ah oo."
Tunog 'yon ng lalaking natututo ng bagay na wala siyang pakialam.
"Ah oo."
"Sapin ng comforter, oo."
"Oo nga, dapat may bulsa ang kumot."
"Salamat, babe."
Nangyayari sa lahat ng lalaki sa mundo. Edad, lahi, katayuan. Kahit ano pa.
Alam naman natin ang nangyari kay Meghan Markle at Harry Potter.
'Di ba? Tama ba 'ko?
Alam natin ang nangyari. Si Meghan, "Nasa England tayo,
prinsipe ka, pero grabe ang pamilya mo,
kaya tara sa America at biglang normal ka na lang."
Si Harry naman…
"Ah oo."
"Lintik na libo-libong taon ng tradisyon. Salamat, babe."
Marami sa relasyon ay suwertihan lang.
'Yon ang bihira pag-usapan. Suwerte lang.
Hinanap ko talaga 'to.
May isa sa bawat walong pagkakataon
na pakakasalan mo ang ka-date mo.
At may 50-50 tsansa na maayos ang pagsasama.
Kaya sumatutal,
may anim na porsyentong posibilidad na habambuhay mong makakasama
ang ka-date mo, kahit pa matino kayong pareho.
Anim na porsyento. Suwerte 'yon.
At alam kong kailangan ko ihinto ang palabas ngayon
at hayaan ang mga lalaki rito na may ka-date
para tingnan ang kasama nila at ipaalam na hindi kayo 'yon.
Gusto mong samantalahin. Sige.
Pero anim na porsyento. Suwertihan, 'di ba?
Kahit pa mali ako at siyam talaga, pero anim.
Suwertihan. Lahat tayo…
Lahat tayo nanghuhusga sa sarili sa mali natin sa relasyon.
Mapanghusga sa sarili. Dapat hindi gano'n.
Para lang tayong mga tagahanga sa isang NBA game at half-court shot na.
Kapag pumalya sila, sasabihin ng lahat, "Aww!"
'Di nila sasabihin, "Ina mo!"
"Isipin mo paano ka pumalya."
"Simulan mo sa relasyon mo sa nanay mo at magpatuloy ka."
Pagkatapos mga baby.
'Di ako tutol sa mga baby.
Tutol ako sa fetus.
Alam n'yong tutol ako sa fetus.
Lintik na mga fetus. Ayoko sa mga 'yon.
Sana may sumugod sa aking fetus.
'Di lang talaga ako tumingin pababa at napasabing,
"Kailangan ko buuin 'to."
"Ibalik mo. Tara na."
Alam n'yo ang palabas na nagpaalangan sa akin?
Napanood n'yo na ba ang tinatawag nilang balita?
Malaking problema ang climate change.
Doble na tayo ng dapat na populasyon ng Earth.
Saka ngayon lang ako nakakakita ng ganitong galit o bangayan.
Sa akin, ang magkaanak ngayon ay parang nasa house party,
puno ng mga tao, 'di ka makagalaw, nasusunog ang bubong,
baha sa basement, papunta na ang mga pulis,
titingin ka sa kaibigan mo tapos, "Imbitahan natin si Brian."
Problema lang kailangan ko sabihin sa first date na ayoko ng anak.
Siguro 'di naman kailangan.
Pero mas matino lang, 'di ba?
Dahil iba ang timing ng mga babae ro'n.
Ka-date ko 'tong babae tapos sabi niya, "40 na ako."
"Kaya kailangan ko na isipin sino'ng tatay ng anak ko."
Ako naman, "Isipin?"
"Ate, baka minuto na lang ang natitira."
Kaya kailangan ko sabihin sa first date na ayoko ng anak.
Hindi nila gusto.
Ang sabihin 'yon sa babae sa first date ay parang interview
kung saan, "Para lang alam mo,
ayoko ng mga computer."
"Paano na?"
Siguro nga suwerte. Siguro timing.
O, alam mo na, pareho. O baka ako lang.
Siguro may mali sa akin.
Siguro iritable ako, o problemado, o misogynistic.
O bagay na ni hindi ko alam.
Alam n'yo ang napagtanto ko?
'Di ikaw ang problema.
Hindi ako?
Ayos. Tapos na ang palabas. Good night sa inyong lahat.
Nakikita ba ninyong mga babae ang hinahanap ko?
Kahit kaunti?
Kamakailan napaisip ako.
Tingin ko, 'di ko masisiguro na mapapanatag sa akin ang babae.
At 'di rin ako sigurado na gano'n din siya sa akin.
Sana lang hindi gano'n, pero gano'n ang pakiramdam ko.
At sasabihin ng mga tao, "'Di ka ba nalulungkot?"
Oo.
Pero mas malungkot naman ako sa isang relasyon na hindi ko gusto.
At kung may anak ako…
Alam mo na, sasabihin ko climate change…
Hindi. Secret lang, hindi.
Sasabihin kong 'yon lang, pero tungkol 'to sa nararamdaman mo
dahil ayokong isilang ang bata tapos 'di ko pala gusto.
Alam natin ang nangyari kay Keith.
At lalo na, may sampung anak ang tatay ko,
'di kami minahal, 'di ba?
Kaya ayokong… Kalahati niya ako, kaya puwede kong maulit 'yon.
At sasabihin nila, "Magiging mabuti kang ama."
Puwede rin ako maging mahusay na Marino. Pero ayoko.
Sasabihin pa nila, "Subukan mo." Hindi 'to…
"Sumugal ka."
Hindi ako ang nanganganib, sila.
Pasan nila lahat, tama?
Dahil kung ipinanganak ka sa magulang na 'di ka mahal,
buong buhay kang magtatanong kung may mali ba sa 'yo.
Sasabihin ko ring ayoko talaga na parang napipilitan tayo.
Kinasusuklaman ko talaga.
May dose-dosena nang bagong gender at sexual orientation.
Iisa pa rin ang pananaw sa relasyon.
Ang magpakasal.
"Paano kung polyamory?"
Walang bawas sa buwis sa polyamory. Tumigil ka.
Pero bilib na bilib ang mga tao sa,
"Kinasal kami at pumirma ng lisensya."
"Lisensya sa kasal? Paano n'yo ginawa?"
Hindi ako gano'n kabilib sa kasal.
Alam n'yo 'yon? May mas makabuluhan pa ba?
Nakakulong na ibon?
O ibon na lumilipad araw-araw at babalik
dahil gusto nilang magpaka-ibon kasama ka?
Mas maganda 'di ba?
Sasabihin nila, "Eh…"
Mga basura gaya ng, "Kung 'di mo siya pakakasalan,
'di mo siya mabibista sa ospital pagkatapos magsara."
Magagawa ko kung bibigyan ko ng 40 dolyar 'yong bantay.
Dito kang ibon ka.
Saka, nakumusta n'yo na ba ang mga may asawa?
Baka magulat kayo sa sagot.
'Di lang nga pala mga lalaki.
Kumustahin mo ang pagsasama sa babae,
at parang politiko ang mga babae na umiiwas sa isyu.
"Uy, Lisa, kumusta kayo ni Mike?"
Tapos siya, "Okay ang mga bata."
At kumustahin mo ang mga lalaki,
para silang nagbabasa ng sulat ng dinukot.
"Uy, Mike, kumusta kayo ni Lisa?" Tapos sasabihin niya,
"'Musta."
"Masaya ako."
"'Wag mo 'ko alalahanin."
"Atupagin mo ang sarili mo
at pagano mong pamumuhay."
"Marami siyang tinuro sa akin
at ginawa akong mas mabuting tao."
Tapos nasa tabi 'yong babaeng ISIS,
"Ikuwento mo 'yong sapin."
"Ah oo."
Ang saya nito.
Ang sayang lumabas 'no?
Alam n'yo ang kagandahan sa covid, sana,
ay pang-unawa sa mental health, ano?
Dahil mag-isa ang lahat.
At hindi kayang mapag-isa ng mga tao.
Nasa kuweba pa rin ang mga utak natin.
Kaya tingin natin kung mag-isa tayo
na sinusuka tayo ng tribo,
tapos sasaktan natin ang sarili natin
at maghahanap ng mali na wala naman at…
Bagsak ang mental health natin.
Kaya umaasa akong balang araw makakaunawa ang mga tao kapag sinabing,
"Depressed ako o kabado," sasabihin nila, "Oo, naalala ko 'yon."
Dahil marami sa atin ang ramdam na buong buhay tayong mag-isa.
At ang isa pang sasabihin ko, isa sa mga bagay na
ayos lang sa akin ngayong covid ay natuto tayong ipagpaliban ang trabaho.
Na puwede tayong huminga kahit kaunti.
Kung may tagumpay ka ngayong covid, ayos.
Kung wala, ayos pa rin.
Ang mga taong matagumpay lang ngayong covid para sa akin ay
si Bo Burnham…
Amazon.com,
at ang 1998 Chicago Bulls. Medyo.
Nanalo ulit sila, 'di ba?
Pero ayos na magpahinga, pero nang nagbukas na ang mundo,
kumpara ulit ako sa ibang mga komedyante,
at tinitingnan sino'ng nagpo-podcast, at sino'ng may ginawa rito,
at ilang ticket ang nabenta nila.
Masyado na ba akong matanda para sa TikTok?
Puwede ba mag-lip-sync sa video ang naggagamot sa cholesterol?
Gaya ng sabi ko, pampubliko ang comedy,
at puwede 'to maging… alam mo na, lantad na lantad ka.
At sa comedy, sabi ko nga, maraming aspekto na tingin ko 'di ako
nababagay sa mundo, athindi ako magaling,
pero comedy 'tong pakiramdam ko
alam ko ang ginagawa ko, na kabilang ako,
pero palaging may paalalang, "Hindi kaya."
Bago magkaroon ngcovid, may party ang Netflix.
Siya nga pala, magsasabi ako ng pangalan kaya pasensiya na.
Marami akong pangalang sasabihin, nandoon si DiCaprio,
ni 'di ko babanggitin.
Balik tayo…
may party ang Netflix, at sa bahay 'to ng CEO ng Netflix.
Pangalan niya ay Ted Sarandos.
Napakabuting tao.
Bale sa bahay ni Ted Sarando ang party, at pumasok ako,
at maraming bigating komedyante.
Paglingon ko, si Burr,
Aziz, Mulaney, Ali Wong,
Sarah Silverman, Wanda Sykes, Trevor Noah,
Borat.
At masasabi mo, "Ayos 'to. Bigatin ka, Neal. Sige."
Dave Chappelle,
Chris Rock, Kevin Hart.
At napatingin ako rito,
Ellen DeGeneres, Eddie Murphy.
Sabi ko, grabe. Ngayon ko lang nakita na magkakasama ang mga 'to.
At naaalala kong inisip ko, "Pare, 'di ko alam ang ginawa mo
para maimbitahan sa party na 'to, pero napakagaling mo,
at proud ako sa 'yo."
At tumitingin lang ako sa mga tinitingala kong 'to, 'di ba?
Lahat batikan.
At si Ted Sarandos, na napakabuting tao…
ay sinabing tagay at,
"Natutuwa ako na mapabilang sa parehong kuwarto
na kasama ng mga tinitingala kong komedyante."
At sumigaw si Chris Rock,
"At Neal Brennan!"
Sa isip ko, "Sana balang araw mapahiya si Chris sa harap ng mga katrabao niya,"
Gandang joke, siya nga pala.
Saktong-saktong joke.
Sana lang hindi ako 'to para mas natuwa ako.
Sabi ko, "Lintik, ako si Neal Brennan. Buwisit."
At alam n'yo 'yong may mapapahiya sa pelikula
at biglang slo-mo ang kuha nila…
Ang slo-mo shot ko ay si Ellen na…
At si Borat naman, "Asawa ko!"
Pero, oo, napadalawang-isip lang ako sa sarili ko gaya ng dati.
Dahil sobrang natural ng mga taong 'to.
Nagsimula si Dave sa comedy ng 14. Magaling siya no'n.
Alam ni Eddie na lalabas siya sa TV sa edad na lima.
Sinabi ni Ellen na lalabas siya sa The Tonight Show bago mag-stand-up.
Basta lahat ng istoryang 'to.
At samantala, baligtad naman ako.
Manunulat ako, tapos naging komedyante ng trenta,
at kinailangan kong… 'di ako natural.
Kailangan ko magpursigi at kumuha ng vocal lessons at aralin paano gumalaw.
Nakinig ako sa maraming audiobook tungkol sa charisma.
Marami.
Pinapalabas kong parang tapos na.
Ginagawa ko. Kita n'yo 'to?
"Hindi 'to relo." Tama ka. Hindi.
Pavlok ang tawag dito.
Kinukuryente ako nito
kada tatlong minuto sa stage para ipaalalang ngumiti pa ako.
Nangyari 'to sa buong palabas.
Tuwing nasa tabi ako ng mga taong 'yon, nasasabi ako, "Wala ba dapat ako rito?"
Siya nga pala, ano bang kalokohan 'to?
Ba't 'di na lang karaniwang stand-up ang gawin ko?
Nitong huli sabi ko,
"Kailangan ko ng tatlong mikropono na pare-pareho ang layo."
Tapos ganito…
Tapos sa show na 'to, "Uy, tingnan n'yo, may mga bloke ako!"
Ginugol ko ang huling…
15 taon ng buhay ko bilang komedyante.
At bawat komedyante sasabihin, "Parang mas manunulat ka."
Na paraan nila para sabihing, "Akin na ang joke mo."
At bago 'yon, manunulat ako, at sabi ng mga manunulat,
"Parang mas komedyante ka."
Na paraan ng manunulat para sabihing, "Nakakabuwisit ka."
Parang mga komedyante rito, tapos manunulat dito.
Neal, dito ka lang sa gitna,
kasama ng munting stand-up traumedy show mo.
Nasabi ko bang binayaran ko siya rito?
Kung iisa-isahin…
kayang-kaya mo pa ang mga 'to.
Pero…
Kung sama-sama, 'yon ang mahirap. Doon na papasok ang depresyon.
At marami na akong sinubukan.
Napakarami.
Therapy, gamutan.
Ketamine.
Sumubok na ako ng transcranial magnetic stimulation.
Ayos naman 'yon, pero medyo nawala.
Kaya pumunta ako sa China para sa mas malakas na TMS
na hindi legal sa States.
Baka nga hindi pa legal sa China, ewan.
At pagkatapos,
nag-5-MeO-DMT ako.
Ng Bufo alvarius.
Parang nuclear bomb ng psychedelics.
Tingin ko sumobra… ako ro'n.
Tingin ko…
Parang nasaktan ko ang sarili ko nang kaunti.
Siguro mas malinaw kung
naghahanap ka ng magic bullet,
paminsan-minsan tatamaan ka.
Pero patuloy kong naisip,
"Pare, paano mo ginawang self-harm ang self-help?"
Buong gabi kong sinasabi
na may mali sa akin.
At may mali nga sa akin.
Hindi ako maaawa sa sarili ko.
Hindi ko patatawarin ang sarili ko.
Hindi ako hihinto
at patuloy lang aatakihin ang sarili ko na para bang trabaho ko.
Gusto kong huminto.
Gusto kong maniwala na ang mga nangyayari sa akin,
gaya ng mga iniisip ko, mga nakagawian ko,
mga emosyon ko,
mga paniniwala ko…
Gusto kong maniwala na hindi sila depekto.
Gusto kong maniwala sa hiwaga ng pagkatao…
sa diwa ko…
kailangan niyang maging sapat.
Pakiusap.
Hayaan mong maging sapat.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Lawrence Arot