Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Już wyjaśniam.
Moja przyjaciółka,
nazwijmy ją „byłą przyjaciółką”,
jest artystką.
Lejtmotywem naszej przyjaźni jest samotność.
Właśnie o tym uczuciu jest ten występ.
Wysłałem jej skrypt i poprosiłem
o jakiś element scenografii.
Ona na to: „Jasne”.
Dwa dni temu przysłała mi to.
Niewiele w tym alienacji.
Bardziej czuję się jak u szkolnego logopedy.
„Jak mam to poukładać?”
„Coś wymyślisz”.
Mam w planach
przegadać z wami
cały wieczór…
ale przy okazji spróbuję ogarnąć tę koncepcję.
W sumie to żadna niespodzianka. Czy wasze życie to bajka?
Czy płyniecie gładko od wydarzenia do wydarzenia
w doskonałym nastroju? Bo ja nie.
Zazwyczaj czuję się, jakbym stał przed koszem na śmieci
z otworami do segregacji.
Tu mieszane, tam kompost.
Staram się, jak mogę, ale i tak myślę, że coś skopałem.
Zwykle tak właśnie się czuję.
Brnę przez życie z przeświadczeniem, że dałem dupy
i będę miał kłopoty.
Martwię się, że na łożu śmierci
moja ostatni myśl zabrzmi: „Czy pielęgniarka jest na mnie zła?”.
Te konkretne obszary mojego życia przypominają mi,
że coś jest ze mną nie tak.
Jedne są ważne, drugie mniej.
Zacznijmy od drobiazgów: od psów.
Jako dzieciak nigdy nie miałem zwierząt.
Ale oglądam filmiki o kochanych i zabawnych psiakach
i żołnierzach wracających z misji.
Pies wariuje, żołnierz wariuje,
pies go wylizuje - i nagle wiem.
Muszę mieć psa.
Dostałem pitbulla, co wabi się Keith.
Wszyscy powtarzali: będzie twoim najlepszym przyjacielem.
I faktycznie,
jest dziewiąty w rankingu.
Dogadujemy się,
ale ta magiczna przestrzeń pomiędzy człowiekiem a zwierzakiem
nigdy się nie otworzyła.
I myślę sobie:
czy ja nie rozumiem relacji człowiek-pies,
czy może jako jedyny ją pojąłem?
Wszyscy pytają, czy jest odratowany.
Wszystkie są odratowane.
Żaden z psów nie radzi sobie sam.
Bo czy bywa tak: „Skąd masz labradoodle’a?”
„Z Bank of America. Był tam kierownikiem.
Teraz jest naszym labradoodle’em”.
I nie lubię słowa „odratować”.
Ludzie szukają aplauzu.
„Uratowaliśmy, adoptowaliśmy”. Nieprawda.
Oto, co się stało z każdym psem.
Urodził się w miocie, został porwany i oddany tobie.
„Nie rozumiesz, Neal. Jestem psią mamą”.
Wiesz, kto jeszcze był psią mamą? Mama tego psa.
Myślimy, że psy są jak dzieci, bo czule do nich mówimy.
Błąd. To nasi jeńcy.
Ale zamiast tego mówimy: „Grzeczny psiunio?”.
Obniżcie głos i poczujcie grozę.
„Pies był grzeczny?
Wyprowadzę cię, ale najpierw zakuję w obrożę.
Za sztuczkę dorzucę kostkę karmy.
Jesteś mi druhem”.
Kręcimy filmy w romantycznym tonie, jak Marley i ja.
Wiesz, co pies widzi w Marley i ja?
Uprowadzoną, ale bez Liama Neesona.
Ale to chyba moja wina. Coś jest ze mną nie tak.
Doszkolę się z książek o psiakach.
Czy tęcza jest aluzją do kawału o LGBT?
A może sugestią, że łapię się do widma?
Wydaje się wam, że wiecie, do jakich grup społecznych należę…
ale nie należę do żadnych.
Weźmy liberałów.
Ewidentnie pasuję.
Jestem chuderlakiem.
Jak Rachel Maddow z brodą.
Ale nie czuję się ich częścią, bo liberałowie są mało przyjaźni.
Republikanie mają najfajniej. Macają, strzelają jak w Westworld.
Są z natury chciwi.
Dbają jedynie o siebie, swoje rodziny i o bogaczy.
Liberałowie dbają o wszystkich.
Ale nie o płody.
O całą resztę. Mam rację?
Pieprzyć płód. Kto jest ze mną?
Jeśli tylko zobaczę płód, wyfrunie do Wilshire.
Kłopot liberała polega na tym, że nigdy nie jest dość liberalny.
Jak republikanie witają nowego w gronie?
„Śmiało, zapraszamy”.
A gdy nowy powie swoim: „Jestem liberałem”,
usłyszy: „Się okaże”.
Jako liberał wierzysz w słuszne rzeczy, ale źle dobierz słowa i masz przesrane.
Rozmawialiście publicznie o problemach transpłciowych?
Nawet teraz nie chcecie w to brnąć.
„Nie podkładaj się, zmień temat”.
Ale w tym rzecz. To przerażające.
Wszyscy wierzymy w słuszne sprawy,
ale publiczna rozmowa na tematy trans
to jak gra w werbalną jengę.
Wyciągamy…
Zaimki.
„On”, „oni”…
I wchodzi republikanin: „Chodzi o transwestytów?
Co się stało? Gracie w jengę?
Uwielbiam ją. Grajmy od nowa”.
Liberał ma zawsze wiele zagadek do rozwiązania.
Obecnie mieszkam w Kalifornii. W Venice, w LA.
Jest tam wielu bezdomnych.
Ale jestem z Nowego Jorku i nie traktuję ich poważnie.
Bo pracowałem z najlepszymi.
Któregoś razu wróciłem do domu
i odebrałem maila.
Papierowego. Tak zwany list.
„Otwieramy przytułek”.
Jako liberał się cieszę, czytam dalej.
„Naprzeciwko pańskiego domu”. „O, cholera!”
Zupełnie jak w teleturnieju Na ile jesteś liberalny?
Pisałem teksty dla czarnego.
Moi sąsiedzi chcą protestować.
Ja nie chcę.
Ja się przeprowadzę.
Ale zostałem. Otworzyli przytułek i nic się nie stało.
To byłby teleturniej! Na ile jesteś liberalny?
„Na lotnisku muzułmanin prosi cię,
byś pilnował jego bagażu, gdy się modli”.
Na ile jesteś liberalny?
Pas.
Wiecie, kto jest prawdziwą zagwozdką dla liberałów?
Kanye.
Na samym początku mówił:
„George Bush nie dba o czarnych”.
Konserwatyści mówili: „Zamknij ryj”. Liberałowie: „Niech gada”.
Potem zaczął chwalić Trumpa,
a liberałowie na to: „Zamknij ryj”.
Kanye wymęczył ludzi.
Mają go za świra.
Poważnie.
To raper.
Od kiedy szukasz u raperów stabilności emocjonalnej?
Do czego zmierzam? Za moich czasów był sobie Flavor Flav.
Łaził i mówił: „Wiecie, która godzina”.
Wiedzieliśmy, bo nosił na szyi wielki zegarek.
Był jeszcze gość DMX, który palił crack i szczekał na ludzi.
Robił tak… i wszystko było jasne.
Szczeknięcie miało moc słowa.
Był jeszcze Eminem, który rapował o mordowaniu żony.
To właśnie normalni ludzie.
Może to jej się spodoba.
Broń.
Przez nią tracę liberałów.
Zanim o tym opowiem, chciałbym zaznaczyć, że boję się broni,
ale najwyraźniej gliny też.
Jaka nauka płynie dla nas z Uvalde w stanie Teksas?
Że dobrzy ludzie powinni mieć prawo do broni?
Tak rozwiążemy problem?
Czyli co, cały kraj będzie uzbrojony?
„Ani drgnij!”, „Ręce do góry!”,
„Już mam w górze”.
Skoro mowa o problemie broni,
na drogach giną rocznie tysiące ludzi.
To też mamy powstrzymać?
Mamy spychać piratów z drogi?
Widzimy mknącego rajdowca i co?
Załatwimy go jego własną bronią.
Mój problem z bronią polega na tym, że nie wierzę w argumenty obu stron.
Wg. konserwatystów prawo do broni jest w konstytucji,
bo dopóki obywatele mają broń, rząd będzie się ich słuchał.
Inaczej ludzie powstaną i zwalczą rząd.
To był świetny pomysł w XVIII wieku.
Problem w tym, że ludzie gromadzą broń,
myśląc, że w pewnym momencie zmierzą się z amerykańską armią
i że mają szansę.
Może mają rację,
dlatego proponuję przetestować ich teorię
i raz w roku zaaranżować pojedynek.
Stu członków NRA
kontra, powiedzmy, dwóch wojskowych.
Na antenie Fox w Boże Narodzenie.
„Wesołych Świąt i witamy na turnieju NRA vs. wojsko.
Chodźmy na pole bitwy porozmawiać z wojownikiem NRA.
Jak się pan nazywa i co to za broń?
„Jestem Andy Baker,
mam tu AR-15 i pancerz na kevlarze”.
„Jak oceniasz siebie w skali 1-10?”
„Milion, kurwa mać”.
Połączmy się z wojskiem.
Widzimy jednego gościa w bunkrze.
„Jestem sierżant Jeremiah Walker”.
„Jaką masz broń?”
„Nie wiem, czy się chwalić, ale steruję dronem.
Wyposażonym w osiem pocisków Hellfire i kamerę o dużej mocy.
Jak widać na tym monitorze, NRA skupili się w jednej grupie”.
Dlatego proponuję…
Kręcimy już?
Wcisnę ten oto guzik.
Wszyscy nie żyją”.
„To była transmisja z pojedynku NRA vs. wojsko.
Sponsorowana przez…
Whole Foods”.
Na to goście z NRA:
„Za rok damy radę, rozdzielimy się”.
To argumenty konserwatystów, zaś co do liberałów…
Statystyki w Ameryce są przerażające.
Zero ściemy. Rocznie 40 tysięcy ofiar od kuli.
Ale czego ci nie mówią? Jaki ułamek tej liczby to samobójstwa?
Dwie trzecie. Ale o tym cicho sza.
Kiedy w telewizji widzimy masową strzelaninę,
która jest, naturalnie, tragedią, liberałowie mówią,
że zamiast opieki psychiatry wystarczy kontrola sprzedaży.
A może by tak jedno i drugie? Wystarczy jedno pytanie w sklepie.
Dowiedz się, kto ma depresję,
a dwie trzecie zgonów masz z głowy.
To proste. „Zanim sprzedamy ci broń,
pokaż nam historię swojej przeglądarki.
Słuchałeś Lany Del Rey.
I gapiłeś się na zdjęcia swojej byłej. Zamiast spluwy dostaniesz
torbę grzybów i kopię filmu Ace Ventura: psi detektyw.
Wkrótce staniesz na nogi
i zaczniesz mlaskać pośladkami”.
Zeszliśmy do 13 000 zgonów rocznie, co nadal jest okropne.
Ale wiecie, ile osób zabija rocznie grypa?
Pięćdziesiąt tysięcy.
Jeśli boicie się, że ktoś was zastrzeli, pomyślcie, jak boicie się grypy.
Wcale.
Podzielcie to przez trzy i będziecie w domu.
Widzicie już, jak doskonale potrafię zrazić do siebie świat.
Temat nie gra roli.
Nawet gdy słyszę własne myśli, każę im zamknąć mordę.
Jestem jedyną osobą, którą zapytano,
„Wolisz mieć rację czy być szczęśliwym?”.
Coś tu nie gra.
Gdy główkuję, nie słucham intuicji.
Wspieram wszelkie możliwe liberalne ugrupowania.
Nawet te antykapitalistyczne. Prawda, że bez sensu?
A oni mają czelność prosić mnie o datki.
„Wpłacisz stówkę na walkę z kapitalizmem?”
„Ale wiecie, skąd mam pieniądze?”
No właśnie.
Pewnie myślicie sobie:
„Neal, może pykniesz zioło i wyluzujesz?”.
Ale nie chodzi o to, że lubię trawkę.
Sęk w tym, że rozrywkowe dragi mi szkodzą.
Molly czy ecstasy, w zależności od wieku.
Próbowałem siedem czy osiem razy. Zawsze bez rezultatów.
Niektóre mózgi nie reagują na MDMA. W tym mój.
Moi przyjaciele nie mają takich mózgów.
Jakkolwiek to brzmi. Kręcą sobie sutki, a ja na to…
Trawka też na mnie nie działa.
Czy wywołuje pięciominutową agresywną paranoję?
A potem lulu? Tak działa zioło?
W takim razie je czuję.
Ubolewam nad tym, bo mamy złotą epokę zielarstwa.
Zioło jest legalne w wielu miejscach. Nawet tutaj.
Programy komediowe mają sponsorów,
dostaję saszetki, e-papierosy i fajki.
Mam w domu tyle zakazanego zielska,
że przypominam babcię z cytrusami w ogródku.
„Chcesz trawkę? Poczęstuj się”.
Trawa jest legalna.
Grzybki zalegalizowano w Denver, Oakland i całym Oregonie.
Serio.
Wypatrujcie sklepików z grzybami.
Wchodzicie do takiego i pytacie: „Otwarte?”.
„Nie wiem. Otwarte?”
Nie jestem zły na dragi.
MDMA, psylocybina i trawa zostały przemaglowane przez FDA.
Ale wiecie, czego FDA nigdy nie klepnie?
Alkoholu. Względy bezpieczeństwa?
Wyobraźmy sobie testy whisky w laboratorium.
Stu mężczyzn, sto kobiet, naukowcy notują wyniki,
a potem szorują do szefa.
„Przeprowadziliśmy test whisky.
Pierwsze dwa drinki potęgują ciepło i szczęście.
Po trzecim w wielu panów wstępuje agresja.
Panie tak się denerwują,
że aż nie chcą o tym rozmawiać.
Wiele osób zwymiotowało i zemdlało,
a kto wracał do domu autem, rozbił się”.
„To okropne”. „Ciekawe jest co innego.
Wszyscy chcą wrócić w sobotę.
Proponują zatrudnienie DJ-a.
Dwóch Izraelczyków chce to promować”.
Czyli marny ze mnie pijus.
Porąbane w alkoholu jest to, że ma świetny PR.
Od zawsze słyszę tekst,
że alkohol otwiera ludzi.
Może to i prawda przez pierwsze dwa drinki.
Ale gdy widzę narąbanego kumpla, nie myślę, że to prawdziwy Tony.
„Pieprzcie się!”
Oto jego boska esencja.
Prawdziwy Tony musi siknąć na ulicy.
Nie za dużo piję. Niewiele palę.
Ludzie tego nie lubią.
Z kolei dla mnie to bardzo dobre.
Wiem, bo kiedy mówię ludziom, że nie piję i nie palę,
mówią „Brawo ty” i idą balować gdzie indziej.
Temat alkoholu jest trudny.
Również dla mnie, bo dorastałem z ojcem alkoholikiem.
Ludzie uwielbiają alkohol, a kobiety to też ludzie.
Zatem…
Rozumiecie.
Randkowanie jest trudne.
Nie chcę się tu wymądrzać jak abstynent,
ale przyznaję, że alkohol coś uruchamia.
Czasem coś dobrego, czasem traumę.
To cienki lód, po którym nie umiem się poruszać.
No wiecie.
Kimże jestem, by zabraniać jej pić?
Czy przyjmuję postawę defensywną?
Ale przed czym?
Negatywnym doświadczeniem emocjonalnym? Zapachem alkoholu?
Znowu to magluję? Czy mnie popieprzyło?
W głowie leci mi w kółko negatywna taśma
z komentarzem na temat mojego życia.
Moje wewnętrzne monologi to porażka.
Raz nawet jeden zapisałem, czego chwilę później żałowałem.
Bo jeśli kumple usłyszą, że ktoś się tak do mnie zwraca,
wkurzą się.
A to przecież tylko krecia robota.
Czy doszliście kiedyś do wniosku, że nie mieliście szans z przeznaczeniem?
Nie wiecie o mnie zbyt wiele. Jestem najmłodszym z dziesięciorga dzieci.
To stanowczo zbyt wiele, prawda?
Moi rodzice urodzili się podczas Wielkiego Kryzysu
i byli tak mili, że wzięli go ze sobą.
Oboje rodzice wnieśli do związku pewną energię.
Było mnóstwo chaosu,
alkoholu, zasad i kontroli.
Dużo przemocy.
Moje najwcześniejsze wspomnienie
to walka na pięści
mojego nastoletniego brata z tatą przed domem.
Zrozumiałem, czym jest życie.
Dokoła pełno zasad.
Było ich tyle, że w końcu matka spisała te najważniejsze
i przykleiła do ściany, jak w jakiejś hucie.
Moja przyjaciółka je dorzuciła.
Opowiem o niektórych.
Regulamin używania telewizora, co ma sens.
Wiele zasad prania. Moja matka szalała w pralni.
Jeśli zapomniałeś o ciuchach w pralni,
moja matka je konfiskowała.
Znikały jak za Czerwonych Khmerów.
Bez śladu.
Choć raz jeden na Gwiazdkę
moja siostra Anne dostała breloczek, świeczkę
i pudło zwrotne ze starymi ubraniami.
Wesołych Świąt, Anne. Czemu płaczesz?
Zasady kanapkowe. Pewnie wszyscy takie mieliście.
Chodzi o to, że było nas zbyt wiele.
Nie zdążylibyśmy zrobić sobie rano kanapek,
więc szykowaliśmy całe zestawy w weekendy.
I do zamrażarki.
Wychodząc do szkoły, braliśmy kanapkę.
Myślicie pewnie, że były niezbyt świeże,
ale zapominacie o czymś ważniejszym.
Między ósmą a obiadem nadal były zmrożone.
Wtedy zjadaliśmy same brzeżki jak szczury na pirackim okręcie.
Jak w serialu Kochane kłopoty.
Dorastałem jako katolik. Ktoś jeszcze?
Zaliczyłem wszystkie etapy.
Chrzest, komunię, bierzmowanie,
ateizm. Zgadza się?
Ateista to dużo powiedziane.
Powiedzmy, że jestem agnostykiem.
Ateiści to zadufani w sobie hipokryci.
„Modlicie się do boga? To głupie”.
„A widziałeś moją tablicę marzeń?”
Znam wielu białych ateistów. Nie znam czarnych.
Może paru.
Mam teorię, dlaczego nie ma czarnych ateistów.
Oto ona.
Ateizm to wisienka na torcie białych przywilejów.
Religia proponuje nam życie pozagrobowe.
Biały na to: „Nie, dziękuję”.
„Czy może być mi lepiej?
Łyknę moje suplementy i pomyślę”.
Przywileje białych mają za sobą tłuste lata.
Rasa kaukaska.
Przespała rok 2020.
Nie była nań przygotowana.
Rozmawiałem z białą kobietą.
„Nie miałam pojęcia, że między czarnymi a policją jest tak źle”.
„To zrozumiałe, o ile nie słyszałaś nigdy
żadnej czarnej piosenki”.
Jak myślisz, o co chodziło w „Fuck the Police”?
„Sądziłam, że chodzi o jeden komisariat”.
„Co powiesz na »I shot the Sheriff« Marleya?”
„Wiem, ale zastępca przeżył”.
Przywileje białych lubią się przyczaić.
Wiecie, do których piję?
Wiele amerykańskich miast to białe przywileje.
Chicago i Milwaukee to rdzenni Amerykanie.
Zachodnie wybrzeże to szał. San Francisco, Los Angeles, San Diego.
Hiszpańskie nazwy. A wiecie dlaczego?
Bośmy je zajebali Meksykowi
i nie raczyli zmienić.
To biały przywilej na bezczela.
To tak, jakby Pete miał od lat dziewczynę.
A ty ją podkradasz, zabierasz na imprezę i przedstawiasz.
„Poznajcie moją dziewczynę Pete’a.
A ty przynieś dziewczynie Pete’a drinka”.
„Kupiłem ci naszyjnik z inicjałami D.P. Dziewczyna Pete’a”.
Biały przywilej to kawały o rasie.
Jako biały wymyślam je na poczekaniu.
Znam czarnych zabawnych i wrednych.
„Biali nie potrafią tańczyć, nie czują rytmu”.
„Po co mi rytm, skoro jestem właścicielem wytwórni?”
Czy ja właśnie tiktokuję? Nadaję się?
Wielu białych pyta:
„Jestem dobrym białasem, co mam robić?
Jak walczyć z przywilejami białych?” Zachowuj się, jakbyś je akceptował.
Miałem ostatnio przygodę.
Capnęli mnie, bo jechałem dwa razy za szybko.
Czyli na styk.
I biały glina. Prawo jazdy i dowód.
Poszedł wrzucić mnie na bęben, a ja sobie myślę:
„Zasłużyłem. Zapłacę mandat.
Biorę go na klatę”. Wrócił.
„Tym razem tylko pouczenie”.
„Ależ to popieprzone.
Moi czarni i brązowi kumple dostaliby mandat.
Muszę coś powiedzieć”. „Nie bądź głupi, to glina”.
„Teraz albo nigdy: »Dziękuję, to dla mnie biały zaszczyt«”.
On na to: „Do białych usług”! I w pizdu…
Rasa to kolejna dziwna sprawa.
Ma zaskakująco duży wpływ na moje życie.
Może nie jak ktoś kolorowy, bardziej 50-krotność białego.
Umiem pisać rasistowskie dowcipy, ale czy powinienem je opowiadać?
Gdyby wpadły w niepowołane ręce…
Weźmy dowcip o poczuciu rytmu.
Na wiecu Ku-Klux-Klanu byłby hitem.
Już to słyszę.
„Po co komu rytm, skoro posiadam wytwórnię płytową?
Dobranoc. Mówił Jedediah!”
Mam nie opowiadać publicznie kawałów?
Wiem, jakie są moje intencje,
tylko co z tego, skoro nie zostaną zrozumiane.
I co, prosty stand-up?
Mała sala, a ja moralizuję o rasie.
Zaś Kevin Hart na stadionie
mówi: „Opowiem, jak w Egipcie wielbłąd ugryzł mi fiuta”.
Wiecie co?
To chyba pantofel.
Czasem sobie myślę,
że gdybym miał żonę i dzieci, wyobcowanie dręczyłoby mnie mniej.
Możliwe.
Nigdy nie miałem żony. Nie mam dzieci. Mam 48 lat.
Ludziom się to nie podoba.
Kobiety w tym wieku mają gorzej.
Nie masz męża ani dzieci - ludzie się litują.
Ale wobec faceta
są podejrzliwi.
Kobiety bardziej by mi ufały, gdybym był żonaty i zamordował żonę.
„Potrafi kochać, ale zżera go namiętność”.
„Drugi raz już nie zabije”.
Słodkie.
Bywałem już w długich związkach.
Kilka razy się zakochałem.
Tyle że nie doszło do ożenku.
Zwyczajnie.
Takie związki wiążą się z poważnym ryzykiem.
Każdy dzień jest jak test zaufania z upadającym krzesłem.
„Twoja kolej. Zaczynaj”.
„Ale fajnie. Jeszcze raz”.
„Dobra. Trzymam cię”.
„Czuję z tobą taką więź. Szczęściara ze mnie.
Jeszcze raz”.
Krzywdziłem ludzi jako łapacz i obrywałem jako upadacz.
Obie role są do bani z różnych powodów.
W związkach chodzi o to,
żeby sobie nawzajem zaufać
i utwierdzić się w przekonaniu, że podobnie odczuwamy.
„Czuję do ciebie to samo, co ty. Jesteśmy połączeni”.
W pewnym momencie patrzą na siebie
i mówią „Udawałem.
Nie jesteśmy połączeni”.
Potem trzeba przeanalizować relację,
by zrozumieć, kiedy zaczęli udawać.
I pogodzić się z faktem,
że twoje najfajniejsze wspomnienia zostały zrobione w bambuko.
Gówno na maksa.
Często się o to obwiniam. „Coś jest z tobą nie tak”.
Nawet komicy mnie oceniają. Rozmawiałem wczoraj z jednym.
„Byłbyś bardziej znany, gdybyś miał żonę i dzieci”.
„Dlaczego?” „Bo wtedy publiczność ci ufa.
Mąż i ojciec oznacza moralność.
Zaczynasz troszczyć się o ludzi”.
Czego faktycznie nie robię.
Mam psa.
„Tego, którego nie kochasz?” Pieprzcie się.
Nic już wam nie powiem.
Ale rozumiem, że widz ufa bardziej komikowi,
który ma żonę i dzieci. Tu nasuwa się pytanie.
Jak się miewa małżeństwo Billa Cosby’ego?
Czy Louis C.K. jest szczęśliwym mężem?
Jest przezajebisty. Musi być żonaty.
Mam jeszcze jeden przykład, ale liczę na szczerość.
John Mulaney?
Nie wzdychać mi tu. Byłem na jego ślubie.
Nie wiem, jak wy, ale ja leciałem samolotem, wynająłem auto
i dokupiłem upgrade za 30 dolców. Mulaney się żeni, więc cała naprzód!
Dopiero w chryslerze cruiserze załapałem, że kiepski ten upgrade.
Przynajmniej małżeństwo Woody’ego Allena wciąż kwitnie.
Widzieliście ten film dokumentalny?
Allen vs. Farrow.
Ustalono dość precyzyjnie,
że zanim poślubił swoją pasierbicę Soon-Yi,
molestował swoją drugą pasierbicę.
To chyba mój najmniej lubiany film Woody’ego Allena.
Moje porażki w związkach nie wynikają z braku starań, słowo.
Próbowałem różnych podejść.
modyfikowałem język miłości, inaczej się przywiązywałem.
Wiek, rasa, waga, zawód.
Chodziłem z modelką. Dziękuję.
Chodzić z modelką to jak mieć buggy w garażu.
A to dlatego, że na plaży sprawdza się super.
Ale w każdym innym miejscu jest porażką.
Teraz wszystko będzie hetero.
Nie znam się na gejach. Nigdy nie byłem gejem.
Sprawdzam się raz w roku.
Wam też to radzę.
Wchodzę na Pornhub, klikam „gej” i sprawdzam.
„Nic? Czyli kobiety”.
Choć nie byłem gejem, doświadczyłem mnóstwa homofobii.
Bo mam bidet.
Moi kumple hetero wymiękają.
„Nie psiknę sobie wodą w dupę”.
Skoro martwisz się, że jedno smagnięcie wodą
uczyni z ciebie geja,
jesteś gejem.
Bądź gejem.
Przejedź się na kucyku i zacznij nowe życie.
Na takim poziomie faceci rozpatrują seksualność.
„Muszę chronić flagę.
Musi być po staremu”.
Chłopaki, mam 48 lat. Flaga już się zeszmaciła.
Miałem w tyłku kilka palców.
Kobiecych. Nic się nie stało.
Nic się nie zmieniło. „Moja tożsamość!”
„Kimże teraz jestem?”
„Wyłącz Rogana, włącz Drag Race”.
Wiecie, czego brakowało mi w związkach?
Doceniania się nawzajem.
To się dzieje w większości związków.
Zanika podziw. Kobiety zaczynają myśleć,
że faceci są bezmyślni i głupi.
Wg. panów kobiety marudzą i są próżne.
I wszyscy mamy rację.
Tak, kobiety są próżne, ale wiecie co?
Są wyrafinowane, eleganckie
i potrafią nawiązać kontakt emocjonalny,
w tym wzrokowy.
Kobiecy duch ogarnia wszystko.
Odmieniają przestrzeń swoją obecnością i energią.
Fajnie, że przyszły dziś panie.
Bo inaczej miałbym tu
samych gapiących się na mnie facetów skrytych w mroku.
Jaka byłaby tu energia?
Pełna dumy i uprzedzeń.
Kilku facetów w rękawiczkach bez palców
i noszących okulary na karku, z jakiegoś powodu.
Kobiety mają nas
za bezmózgowców i mają rację.
Ale jacy jeszcze jesteśmy?
Przezajebiści.
Bardzo zabawni.
Kobiety są konstruktywne, a panowie zabawnie nieszczycielscy.
Jeśli trafisz na babski wieczór, zobaczysz grupę kobiet
patrzących sobie w oczy i pijących wino.
W końcu myślisz: „Pora spierdalać”.
Jednak większość próbuje coś ugrać.
Nadskakuje, próbuje zaimponować.
Kupujemy wam bzdety, tańczymy
robimy sztuczki, salta w tył.
Opowiadamy z efektami dźwiękowymi.
„Walnąłem go w brzuch. Potem wyjął karabin”.
Nigdy nie słyszałem, żeby kobieta zrobiła odgłos paszczą.
Ćwierkanie ptaków czy miauczenie są w waszym zasięgu.
Zawsze was rozśmieszamy.
Wymyślamy śmieszne przezwiska dla znajomych.
„To Mike, ksywka Baton”.
Ksywka Analfabeta.
Nigdy nie słyszałem, żeby kobieta mówiła „To Sarah, ksywka Jałowa.
Ma tam tak sucho, że nazywajmy ją Saharą”.
Nie mam wrodzonych zdolności do bycia chłopakiem.
Cieszę się, że nie ma egzaminów wstępnych
na chłopaka, bo nie zdałbym żadnego.
Kobieta przyniosłaby wyniki.
„Nie zdasz, o czym doskonale wiesz.
W kilku aspektach poległeś, zwłaszcza w słuchaniu.
„Gdybyś oglądał koszykówkę,
a twoja dziewczyna chciała pogadać, jakbyś to załatwił?”
Zamiast „Wyłączam telewizor i rozmawiam”
ty wpisałeś „Podkręcam głośność”.
„Nie mogę teraz rozmawiać. To pierwsza kwarta,
jedna z najważniejszych”.
„Zawaliłeś też rozwiązywanie sporów”.
„Gdyby ona miała problem z czymś, co zrobiłeś,
jak byś zareagował?”
Wpisałeś: „Gdyby miała na koncie podobną wpadkę,
powiedziałbym: »Widzisz, suko? Jesteśmy kwita«”.
I wróciłbym na portal randkowy.
Coś jest ze mną nie tak.
Inna rzecz, której nie lubię w związkach,
to dynamika władzy.
Bo mężczyźni mieli władzę przez 400 000 lat.
Sześć lat temu kobiety spytały: „Możemy?”.
To nie tak, że panowie nie mają władzy.
To liberalni biali nie mają władzy w związkach.
Na tym etapie dziejów liberalny biały mężczyzna
musi protestować jedynie przeciwko sobie samemu.
Gdy wybuchły protesty w sprawie George’a Floyda,
chwyciłem znak z Marszu Kobiet.
„To ja jestem problemem!”
Byłem na Marszu Kobiet. Z jednej strony był inspirujący
i ujrzałem tam coś bardzo zabawnego.
Mamy 400 tysięcy kobiet, ich mężów
chłopaków, synów, ojców maszerujących razem w szczytnym celu.
Niesamowite.
Zobaczyłem też coś mega śmiesznego.
Wszyscy mieliśmy jakieś znaki.
Był tam jeden gość trzymający znak z napisem
„Tak wygląda feminista” ze strzałką skierowaną na niego.
Nawiązujemy kontakt wzrokowy,
facet patrzy na znak i…
To się jeszcze okaże.
Chodziłem z wieloma redaktorkami tekstów.
Dwie dziewczyny powiedziały na moich oczach:
„Szkoliłam go”.
„Nauczyłam go wszystkiego”.
Kto tak mówi? Nie wiecie, bo nie znacie alfonsów.
Uczycie nas różnych bzdur, ale nie tego, czego chcemy.
Nigdy nie miałem dziewczyny, która nauczyłaby mnie dusić wilka.
Uczycie nas jedynie babskich bzdetów.
I co my na to?
To dźwięk faceta, który uczy się czegoś, na co ma wywalone.
„Poszewka na kołdrę”.
„Tak, koc powinien mieć własny worek”.
„Dziękuję, skarbie”.
To przydarza się wszystkim panom. Wiek, rasa, klasa - bez znaczenia.
Wiemy, jak było z Meghan Markle i Harrym Potterem.
Tak się nazywa?
„Jesteśmy w Anglii, wiem, że jesteś księciem,
ale twoja rodzina ssie,
więc jedźmy do USA, gdzie będziesz nikim”.
O on na to…
„Pieprzyć tysiącletnią tradycję. Dzięki, skarbie”.
W związkach ważny jest fart.
Nikt o tym nie mówi. Fart.
Oto, co ustaliłem.
Macie jedną ósmą szansy, że poślubicie tego, z kim chodzicie.
I 50% szansy, że małżeństwo wypali.
W sumie
macie sześć procent szansy, że stworzycie trwały związek
z kimś z randki, mimo że oboje jesteście fantastyczni.
Sześć procent to fart.
Wiem, że muszę zrobić teraz pauzę,
by faceci, którzy mają tu dziś randkę,
przekonali swoje panie, że będzie dobrze.
Idziecie na całość. Szanuję.
Ale sześć procent to fart.
Nawet dziewięć. Choć sześć.
Szczęście.
Zadręczamy się porażkami w związkach,
Oceniamy siebie, a gdzie empatia?
Wszyscy jesteśmy na meczu NBA i oglądamy konkurs rzutów z połowy.
Gdy kibic spudłuje, wszyscy wzdychają.
Nikt nie krzyczy: „Jeb się”.
„Zastanów się, dlaczego spudłowałeś.
Zacznij od relacji z matką, a potem brnij dalej”.
No i te dzieci.
Nic do nich nie mam.
Jestem antypłodowy.
Dobrze wiecie.
Nienawidzę płodów. Nienawidzę ich.
Chciałbym wyjść z płodem na solo.
Nigdy nie spojrzałem na siebie i nie pomyślałem,
że warto to skopiować.
Lepiej to odkręcić.
Który program zniechęcił mnie do dzieci?
Znacie wieczorne wiadomości?
Zmiany klimatu to koszmar.
Jest nas na ziemi dwa razy za dużo.
W życiu nie widziałem tylu podziałów i złości.
Posiadanie dziecka to coś jak impreza domowa.
Pełno ludzi, ścisk potworny, dach się pali,
piwnica zalana, jadą gliny,
a ty rzucasz tekst: „Zaprośmy Briana”.
Niestety już na pierwszej randce muszę się deklarować.
Niby nie muszę.
Ale czuję, że wypada.
Bo kobiety mają dziwne wyczucie chwili.
Słyszę na randce: „Mam 40 lat.
Muszę zacząć myśleć o tym, z kim mieć dzieci”.
„Zacząć?
Zostało nam kilka minut”.
Już na pierwszej randce muszę mówić, że nie chcę mieć dzieci,
Ludzie tego nie lubią.
Taka deklaracja na randce to jak rozmowa o pracę i tekst:
„Gwoli ścisłości, mam wyjebane na komputery.
To jak to rozegramy?”
Może to fart. Może wyczucie chwili.
Albo jedno i drugie. A może to moja wina?
Może coś jest ze mną nie tak?
Może jestem zbyt marudny, zraniony czy uprzedzony do kobiet.
Albo coś, o czym nie wiem.
Wiecie, co zrozumiałem?
Nie zawiniłeś.
Nie?
To dobrze. Koniec występu. Dobranoc.
Widzicie, panie, o jaką wiarę mi chodzi?
Nie trzeba wiele.
Ostatnio dotarło do mnie,
że nie zapewnię kobiecie bezpieczeństwa emocjonalnego.
I podejrzewam, że z wzajemnością.
Chciałbym, żeby było inaczej, ale tak właśnie myślę.
Ludzie pytają, czy nie czuję się samotny.
Ale równie samotnie czułem się w związku, w którym nie chciałem być.
Zaś co do dzieci…
Zwaliłbym wszystko na zmiany klimatu,
ale to nie byłaby prawda.
Najważniejsza jest ta emocjonalna więź.
Chcę ją poczuć, gdy dziecko przyjdzie na świat.
Wiemy, jak było z Keithem.
Do tego mój tata miał dziesięcioro dzieci
i żadnego nie kochał.
Jestem w połowie nim, więc mógłbym wpaść w podobny kołowrót.
„Byłbyś świetnym tatą”.
Byłbym też dobrym żołnierzem, ale nie chcę.
Ludzie mówią, żebym się odważył.
Żebym zaufał.
To nie moje ryzyko, tylko ich.
To one poniosą całe to brzemię.
Jeśli rodzisz się przy rodzicu, który cię nie kocha,
całe życie myślisz, że coś jest z tobą nie tak.
Muszę przyznać, że nie lubię całej tej presji społecznej.
Bardzo nie lubię.
Jest tyle nowych płci i orientacji seksualnych
i tylko jedna orientacja w związkach.
Na ślub.
„A poliamoria?”
Nie obejmuje jej ulga podatkowa.
Ludziska to przeżywają.
„Pobraliśmy się i mamy akt ślubu”.
„Podpisaliście papier? Jak?”
Ten formalny kierat mnie nie rusza.
No bo co ma większe znaczenie?
Ptak w klatce?
Czy ptak, który codziennie odlatuje i wraca,
bo lubi się ptasić z tobą?
Czy to nie lepsze?
Ludzie pierniczą takie głupoty.
„Bez ślubu nie będziesz mógł jej odwiedzać w szpitalu po godzinach”.
Wystarczy dać w łapę 40 dolców.
Proszę, ptaszku.
Pytaliście kiedyś małżonków, jak im się żyje?
Odpowiedzi mogą szokować.
Nie chodzi tylko o panów.
Zapytajcie o zdanie jakąś żonę.
Będzie się wiła jak polityk unikający drażliwego tematu.
„Liso, jak tam z Mikiem?”
„Dzieci są boskie”.
Gdy pytasz faceta o małżeństwo,
to jakbyś słuchał listu od zakładnika.
„Mike, jak tam z Lisą?”
„Witaj.
Jestem szczęśliwy.
O mnie się nie martw.
Martw się o siebie
i swój pogański styl życia”.
Ona wiele mnie nauczyła
i uczyniła mnie lepszym człowiekiem”.
A ona siedzi w kącie jak ISIS.
„Powiedz mu o poszewce na kołdrę”.
Jest fajnie.
Fajnie jest wyjść z domu.
Wiecie, że covid zrobił też coś pożytecznego?
Nauczył nas cenić zdrowie psychiczne.
Bo wszyscy byli odizolowani.
A ludzie nie radzą sobie z izolacją.
Wciąż mamy mózgi jaskiniowców.
W odosobnieniu czujemy,
że plemię nas odrzuca,
a potem zaczynamy sami siebie dziobać
i szukać błędów, których nie popełniliśmy.
Nasze zdrowie psychiczne kuleje.
Mam nadzieję, że w przyszłości ludzie poczują empatię,
gdy ktoś im powie, że jest zdołowany i niespokojny.
Bo wielu z nas było odizolowanych przez całe życie.
Jeszcze jedna rzecz mi nie przeszkadzała.
Że dana nam była odrobina luzu i wytchnienia od pracy.
Mogliśmy ciut opuścić miecz.
Osiągnęliście coś podczas covidu? Luz. Jeśli nie, też luz.
Jedyni ludzie, którzy na mój nos zwojowali coś w covidzie,
to Bo Burnham…
Amazon.com…
i Chicago Bulls z 1998. Jakimś cudem.
Znowu wygrali, prawda?
Fajnie było się wyluzować, ale gdy tylko świat się otworzył,
zacząłem sprawdzać innych komików.
Kto wystąpił w czyim podcaście, na jakiej scenie
i ile biletów sprzedał.
Czy jestem za stary na TikToka?
Czy można bawić się playbackiem, łykając leki na cholesterol?
Komedia jest z natury publiczna
i czasem potrafi nieźle obnażyć.
Na wielu płaszczyznach czuję,
że nie pasuję do świata i kiepsko sobie radzę,
ale komedia to jedna z tych rzeczy, na których się znam.
Czuję się jej częścią, choć i tu bywa różnie.
Tuż przed wybuchem epidemii Netflix urządził imprezę.
To dość plotkarska opowieść, więc z góry przepraszam.
Przyszło tyle gwiazd, że nawet nie warto wspominać o DiCaprio.
A zatem…
Netflix urządza imprezę u samego szefa.
Teda Sarandosa.
Wielkiego człowieka.
No więc wchodzę sobie do domu Teda Sarandosa,
a tam najwięksi komicy świata.
Tam stoi Burr,
tam Aziz, Mulaney, Ali Wong,
Sarah Silverman, Wanda Sykes, Trevor Noah,
Borat.
Myślę sobie: „Całkiem nieźle, Neal”.
Dave Chappelle,
Chris Rock, Kevin Hart.
A na wprost stoją
Ellen DeGeneres i Eddie Murphy.
Cholercia. Nigdy nie widziałem tych ludzi w jednym miejscu.
Pomyślałem sobie wtedy:
„Stary, nie wiem, co zrobiłeś, że cię tu zaproszono,
ale zrobiłeś to dobrze i jestem z ciebie dumny.
Rozglądam się i wypatruję bohaterów.
Same ikony.
I do tego Ted Sarandos, wielki człowiek.
Wznosi toast słowami:
„Wspaniale jest być pod jednym dachem
z moimi bohaterami komedii”.
A Chris Rock dorzuca:
„I z Nealem Brennanem”.
W myślach zażyczyłem Chrisowi,
by jego też ktoś publicznie upokorzył.
Swoją drogą, udał mu się żart.
Był w punkt.
Doceniłbym go bardziej, gdybym był kimś innym.
„Kurde, Neal Brennan to ja”.
W filmie, gdy bohater się wstydzi,
jego świat nagle spowalnia.
W moim zobaczyłem spowolnioną Ellen…
a Borat na to: „Moja żona”.
A ja jak zwykle w siebie zwątpiłem.
Ci ludzie to sami naturszczycy.
Dave zaczął występować jako 14-latek i już wtedy był dobry.
Eddie od zawsze wiedział, że będzie w telewizji.
Ellen wystąpiła w Tonight Show, zanim zrobiła stand-up.
Podsumowując te historie,
ja zrobiłem wszystko na odwrót.
Byłem pisarzem, po trzydziestce zostałem komikiem.
Nie jestem naturszczykiem.
Musiałem zasuwać na lekcje ruchu i emisji głosu.
Słuchałem audiobooków o charyzmie.
Wielu.
Sugeruję, że to już przeszłość,
ale widzicie to coś?
Macie rację, to nie zegarek.
To Pavlok.
Co trzy minuty dyskretnie
kopie mnie prądem, żebym się uśmiechnął.
Od początku występu.
Gdy spotykam się z takimi ludźmi,
zastanawiam się, czy obrałem dobrą drogę?
I co to w ogóle jest?
Nie mogę zrobić klasycznego stand-upu?
Poprzednim razem potrzebowałem trzech mikrofonów ustawionych pod linijkę.
I tak łaziłem…
A dzisiaj dla odmiany przyniosłem klocki.
Przez ostatnie 15 lat
wiodę życie komika.
Inni komicy powtarzali: „Wyglądasz bardziej na pisarza”.
Co w skrócie znaczy: „Oddaj mi swoje żarty”.
Wcześniej byłem pisarzem, a inni pisarze mówili:
„Wyglądasz mi na komika”.
Co w skrócie znaczy: „Wkurzasz”.
Czyli komicy tutaj, pisarze tutaj,
a ty, Neal, zostań pomiędzy.
Z tą twoją traumakomedią.
Mówiłem, że za to zapłaciłem?
Każdy z tych elementów
jest możliwy do ogarnięcia.
Ale…
zsumowane - przerastają. Tak się rodzi depresja.
Próbowałem już wielu rzeczy.
Naprawdę.
Terapii, leków.
Ketaminy.
Przezczaszkowej stymulacji magnetycznej TMS.
Nawet działała, ale krótko.
Pojechałem do Chin po wzmocnioną wersję TMS.
W Stanach jest nielegalna.
Może nawet jest nielegalna w Chinach.
A potem
zaliczyłem 5-MeO-DMt.
Niczym ropucha koloradzka.
To taka bomba nuklearna psychodelików.
Tym razem chyba przesadziłem.
Możliwe nawet, że…
zrobiłem sobie lekkie kuku.
Ale tak to już bywa.
Gdy szukasz magicznego panaceum,
czasem cię zniesie na skały.
Zadawałem sobie pytanie:
jak zamieniłeś proces leczenia w destrukcję?
Przez cały wieczór powtarzam,
że coś jest ze mną nie tak.
Bo faktycznie, coś we mnie nie gra.
Nie jestem dla siebie miły.
Nie jestem łaskawy.
Nieustannie się zadręczam
i zajadle atakuję, jakby to była moja praca.
Chciałbym przestać.
Chcę wierzyć, że mój styl życia,
moje myśli, nawyki,
moje emocje,
moje przekonania…
Chcę wierzyć, że to nie są usterki.
Chcę wierzyć, że alchemia osobowości…
i mój duch…
w zupełności wystarczą.
Proszę.
Niech to wystarczy.
Napisy: Sylwester Stachowicz