Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tamam, açıklayayım.
Bir arkadaşım…
Eski bir arkadaşım diyelim biz ona.
Kendisi sanatçı.
Arkadaşlığımızın özü de hayatta yalnız hissetmek üzerine.
O his üzerine bu gösteriyi yazdım
ve ona taslağı gönderip şöyle dedim:
"Bana bir fon hazırlayabilir misin?"
"Hallederim" dedi.
İki gün önce de bana bunu gönderdi.
Yabancılaşma hissinden ziyade
ikinci sınıfların konuşma terapisti ofisine benzemiş.
"Bunları nasıl yerleştireceğim?" dedim.
"Çözersin" dedi.
Bir yandan
tüm akşam
sizlerle konuşurken
diğer yandan kafam, onu memnun etmeye çalışmakla meşgul olacak.
Bunlar beni şaşırtmamalı.
Sizin hayatınız yolunda gidiyor mu?
Kendinizi çok iyi hissederek bir etkinlikten
diğer etkinliğe akıyor musunuz? Ben akmıyorum.
Yaşadığım çoğu etkileşimde şunu hissediyorum. Hani çöp, geri dönüşüm
ve kompost bölümü ayrı olan çöp kutularına
bir şey atmaya gidersiniz de
uğraştıktan sonra "Yanlış yaptım sanırım" dersiniz ya?
Çoğunlukla böyle hissediyorum.
Sürekli bir sıçıp batırdım ve başımın belaya gireceği
hissiyatıyla doluyum yani.
Ölüm döşeğindeki son düşüncemin şu olmasından korkuyorum mesela.
"Hemşire bana mı kızdı?"
Aslında bunlar hayatımdaki, bende bir sorun olduğunu hissettiren bölümler.
Bazıları diğerlerinden daha önemli.
Ufaklarla başlayalım. Köpeklerden mesela.
Küçükken hiç evcil hayvanım olmadı.
Ama köpek videoları izlerim. Çok komik ve sevecenler.
Yurt dışından bir asker gelir,
köpek de asker de sevinçten uçar.
Köpek, askerin yüzünü emikler. Benim de köpek alasım geldi.
Keith adında bir pitbull aldım.
Herkes bana "Keith en yakın arkadaşın olacak" dedi.
Şu kadarını diyeyim,
en iyi dokuzuncu arkadaşım anca.
Aslında iyi anlaşıyoruz.
Ama insanlar ve hayvanlar arasındaki iletişimi açan her ne ise
bizde asla açılmadı.
Sonra şöyle dedim.
"İnsan-köpek ilişkisini anlamıyor muyum
yoksa insan-köpek ilişkisini sadece ben mi anlıyorum?"
Çünkü herkes "Onu sahiplendin mi?" diyor.
Hepsi sahipleniliyor zaten.
Hiçbiri kendi başlarına başarmıyor bunu.
Şöyle bir şey duymadım hiç. "Labradoodle'u nereden aldın?"
"Bank of America'ya gittim, müdürdü."
"Artık tam zamanlı bir Labradoodle."
Sahiplendiğimi söylemem bile.
İnsanlar pohpohlanmaya bayılıyor.
"Kurtardık, sahiplendik." Öyle olmadı.
Hepimizin köpeğine olanı anlatayım.
O köpek annesinden doğdu, kaçırıldı ve size verildi.
"Hayır, anlamıyorsun. Ben köpek annesiyim."
Hadi ya? Başka bir köpek annesi daha var. O köpeğin annesi.
Köpeklerle bebek gibi konuşunca onları bebek sanıyoruz.
Değiller ama. Onlar birer esir.
"Çok mu güzelsin sen?" derken öyle geliyor.
Ses tonunuzu düşürünce canavarsınız.
"Çok mu güzelsin sen?
Dışarı çıkarız ama boynuna zincir bağlamam lazım.
Bana numara yap da sana minnacık mama vereyim.
En iyi arkadaşımsın."
Bu ilişkiyi romantikleştiren filmler çekiyoruz. Marley ve Ben gibi.
O filmi izleyen bir köpek ne mi görür?
Liam Neeson'ın ortaya çıkmadığı bir Takip: 96 Saat.
Bu arada benim hatam bence. Bende bir sorun var.
Köpek sevgisiyle ilgili kitaplar okumalıyım.
Şuradaki LGBT esprim için mi konmuş?
Yoksa spektrumlu olduğumu mu kastetmiş?
Mesela içinde olduğumu düşüneceğiniz gruplara bile
ait hissetmiyorum aslında. Liberaller mesela.
Tam bir liberalim.
Tipe bakın, bir deri bir kemik.
Sakallı Rachel Maddow'a benziyorum.
Ama o gruba aitmişim gibi geliyor
çünkü liberaller gezegendeki en soğuk insanlar.
Cumhuriyetçiler keyifli. Kukuları tutup Westworld'deki gibi ateş ediyorlar.
Cumhuriyetçiler açgözlü oluyor.
Kendilerini, ailelerini ve zenginleri önemsiyorlar. O kadar.
Liberaller herkesi düşünüyor.
Fetüsler dışında herkesi. Haksız mıyım liberaller?
Fetüsleri siktir edelim. Katılan?
Bir tane fetüs görsem ana yola fırlatırım.
Liberal olmaktaki sorun kimsenin yeteri kadar liberal olamaması.
Bir grup cumhuriyetçinin yanına gidip "Cumhuriyetçiyim" dense buyur ederler.
Ama liberallerin yanına gidip "Ben de liberalim" dense
"Göreceğiz" derler.
Bir liberal olarak doğruyu savunsanız da yanlış ifade ederseniz boku yediniz.
Halk arasında trans meselesini konuştunuz mu hiç?
Şu an bile "Bunu yapmayalım" havasındasınız.
"Sonun arkadaşın gibi olmasın. Geç bunları."
Demek istediğim de bu zaten. Korkutucu.
Hepimizin doğruyu savunduğuna eminim ama hiç…
Halk arasında trans meselesini konuşmak
sözlü Jenga oynamak gibi bir şey.
Böyle olursunuz…
"Kişi zamirleri…"
"Erkek o, onlar…"
Cumhuriyetçiler ise "Travesti mi diyoruz?" derler.
"Ne oldu? Jenga mı oynuyordunuz?
Çok severim, baştan başlayalım."
Liberallerde birçok ufak tefek muamma mevcut.
Venice, California, LA'de oturuyorum mesela.
Evet. Venice'te de çok fazla evsiz var.
Ama New York'lu olduğumdan LA'in evsizlerini ciddiye almak zor.
Ağa babalarını tanıyorum sonuçta.
Bir gün eve geldiğimde
bir e-posta aldım.
Kâğıt e-posta ama.
Mektup diyoruz ona.
"Evsizler barınağı açıyoruz" yazıyordu. Bir liberal olarak hoşuma gitti.
"Evinizin karşısında"yı okuyunca "Ha siktir" dedim.
Ne Kadar Liberalsin? isimli yarışma programında gibiydim.
Siyahi dizisi yazmıştım.
Komşularım protesto falan etmek istedi.
Protesto etmedim tabii.
Taşınacağım ama protesto falan…
Yok, taşınmadım.
Barınağı da açtılar. O kadar fena değilmiş.
Ne Kadar Liberalsin? komik bir yarışma olurdu.
"Havaalanında Müslümana benzeyen biri namaz kılarken bavuluna bakmanızı istedi."
Ne Kadar Liberalsin?
Pas!
Kişi olarak liberal bir muamma olan kim mi?
Kanye.
Çünkü Kanye ilk çıktığında
"George Bush siyahileri önemsemiyor" demişti.
Muhafazakârlar "Kes sesini" derken liberaller "Konuşsun" dedi.
Sonra Trump'ı sevmeye başlayınca liberaller "Sesini kesmesi gerek" oldu.
İnsanlar artık Kanye'den bıkmış durumda.
"Bu adam delinin teki" diyorlar.
Evet, şaka değil.
Adam rapçi.
Rapçilerden ne zamandan beri duygusal istikrar bekler olduk?
Savunmanız ne? "Benim zamanımda
Flavor Flav diye biri vardı.
Etrafta dolanıp 'Saat kaç, biliyor musun?' derdi.
Bilirdik çünkü göğsünde kocaman bir saat vardı.
Bir de taş kokain içip insanlara havlayan DMX diye biri vardı.
Böyle yapardı…
Ne düşündüğünü anlardık.
Havlaması da sözleri kadar güzeldi.
Bir de Eminem vardı.
Karısını öldürmeye dair albümler yapardı. Bunlar gayet normal insanlar."
Bunu sever belki.
Evet, silahlar.
Silah çıktı mı liberalleri kaybederim.
Bu konuya girmeden önce silahlardan korktuğumu belirteyim.
Ama polisler de korkuyormuş.
Uvalde'den çıkarmamız gereken ders nedir?
Uvalde, Teksas'tan. Şey mi diyelim yani…
İyi insanlar silahlı mı olmalı yani? Bunu önlemenin tek yolu bu mu?
Sanki tüm ülkede eli silahlı iyi insanlar olacak.
"Kımıldama!" "Sen kımıldama!" "Ben kımıldamıyorum zaten!" Saçmalık.
Ayrıca silahlara engel olmak bizim görevimizse
her yıl hız yüzünden binlerce kişi ölüyor.
Onlara da biz mi engel olacağız?
Onları yollardan temizleyecek miyiz?
Hız yapan birini görünce "Ne derler bilirsiniz.
Arabalı kötü birini durduracak tek şey arabalı iyi biridir."
Silahlar konusunda iki tarafın da argümanlarını tümüyle desteklemiyorum.
Sağcılar diyor ki silahlar anayasada yer alıyor
çünkü kurucularımız, vatandaşta silah olsun ki
devlet onların dediğini yapsın yoksa halk ayaklanıp
devletle savaşır diye düşünmüş.
Aslında 1700'ler için gerçekten harika bir fikir ama…
Sorun şu ki hâlâ silah stoklayıp
bir gün Amerikan ordusuna alınabileceklerini düşünenler var
ve bir şansları olduğunu sanıyorlar.
Haklı olabilirler de.
Bu yüzden bence teorilerini test edelim
ve senede bir kere karşılıklı hesaplaşsınlar.
Ulusal Tüfek Birliği'nden 100 kişi
ordudan iki kişiyle kapışsın mesela.
Noel günü Fox'ta yayınlansın.
"Mutlu Noeller ve 2022 UTB-Ordu karşılaşmasına hoş geldiniz.
Alana gidip bir UTB muharibiyle tanışalım.
Adınız nedir? Silahınızın modeli ne?"
"Adım Andy Baker.
AR-15'im var. Baştan aşağı kevlar giyiyorum."
"1'den 10'a kadar, kendinize güveniniz kaç?"
"Bir milyon lan."
Şimdi ordudakilerle görüşelim."
Kamera, sığınakta oturan bir adama geçer.
"Ben Başçavuş Jeremiah Walker."
"Silahınızın modeli nedir?"
"Haksızlık olur mu, bilmiyorum ama drone kullanacağım.
Sekiz Hellfire füzesi ve çok güçlü
bir kamerası mevcut.
Monitörden görebileceğiniz gibi UTB'li arkadaşlar küme hâlindeler.
Şimdi şuna basıp…
Başladık mı? Tamam.
Evet, buradaki tuşa basacağım şimdi.
Evet, hepsi öldü."
"Bu yılki UTB-Ordu Karşılaşması da böylece son buldu.
Whole Foods'un katkılarıyla
izlediniz."
UTB'li elemanlar şöyle yapar:
"Önümüzdeki sene gruplara ayrılarak haklayacağız."
Sağcıların argümanı bu, liberallerin argümanı da
Amerika'daki silah istatistiklerinin çok korkutucu olduğu.
Gayet de aleni bir şekilde. Yılda 40.000 ölüm vakası, korkunç.
Ama söylemedikleri ne? Bunların kaçı intihar, biliyor musunuz?
Üçte ikisi intihar. Bunu kimse söylemiyor.
Ne zaman televizyonda inanılmaz trajik bir
toplu silahlı saldırı gösterilse liberaller TV'ye koşup
"Akıl sağlığı hizmeti değil, silah kontrolü gerek" der.
İkisi de olsa peki? Satış sırasında tek bir soru sorulsa.
Kimin depresyonda olup olmadığını çözeriz. Silahlı ölümlerin üçte ikisi gider.
Biri geldiğinde "Size silah satmadan önce
internet geçmişinize bakmalıyız" densin.
"Lana Del Rey dinliyormuşsunuz.
Eski sevgilinizin fotolarına da bakmışsınız. Size bugün silah satmayacağız
ama size bir paket mantar ve Budala Dedektif filminin
CD'sini vereceğiz.
En kısa zamanda toparlanacak ve popo yanaklarınızla konuşacaksınız."
Şu an yılda 13.000 silahlı ölüm vakasına düştü.
Bu da çok fena tabii.
Ama bu arada yılda gripten kaç kişi ölüyor, biliyor musunuz?
50.000.
Silahla öldürülmekten korkuyorsanız
gripten ölmekten ne kadar korktuğunuzu düşünün…
Korkmuyorsunuz.
…ve bunu üçe bölün, dediğime gelirsiniz.
Kendimi nasıl münferit ve götoş pozisyonlara soktuğumu görüyor musunuz?
Neredeyse her konuda böyleyim.
Bazen kendimi duyduğumda "Bir kes be" falan diyorum.
Şu sorunun sorulduğu tek kişi olabilirim.
"Haklı mı olmak istersin mutlu mu?" Şöyle olmuştum…
Bende bir sorun var.
Ama bu konularda içgüdülerimi dinlemeden hareket ederim.
Aklınıza gelen her liberal gruba bağış yaparım.
Çoğuna bağış yaparım…
Anti kapitalist bir gruba da yaptım. Mallığa bak.
Benden bağış isteyebildiler resmen.
"Anti kapitalist grubumuz için bir 100 dolar daha rica edebilir miyiz?"
"Tamam ama bu parayı nasıl kazandığımın farkında mısınız?"
Şu da var.
"Neal, biraz esrar iç de rahatla azıcık"
diye düşünebilirsiniz ama esrarı seviyorum diye oraya konmadı.
Keyif için alınan uyuşturucular bana yaramadığı için oraya kondu.
MDMA gibi mesela. Molly, ecstasy, yaşınıza göre değişir.
Yedi, sekiz kere denedim. Bende hiçbir işe yaramadı.
Beyinleri MDMA'ya tepki vermeyenlerden biriyim sanırım.
Arkadaşlarımın beyni öyle değil ama.
Çok tuhaftı.
Hepsi birbirinin memelerini okşarken ben şöyleydim…
Esrarın da bende etki ettiğini sanmıyorum.
Esrar, insanı beş dakika boyunca acayip paranoyaklaştırıp
sonra uyutuyor mu mesela?
O zaman bendeki etkisi tamamdır.
Esrarın altın çağını yaşadığımız için üzülüyorum aslında.
Esrar birçok yerde yasal şu an, burada da öyle.
Komedi programlarına sponsor oluyorlar.
Poşet poşet geliyor. Elektronik cihazı, piposu, her şey var.
Evimde kullanamadığım o kadar esrar var ki
bahçesinde limon ağacı olan ihtiyar kadınlara döndüm.
"Biraz esrar alın" falan diyorum.
Esrar yasallaştı.
Sihirli mantar da Denver, Oakland, tüm Oregon'da yasallaştı.
Evet.
Mantar dükkânları olacak yani.
Gidip "Açık mısınız? dediğinizde "Bilmem, sen açık mısın?" diyecekler.
Bu uyuşturuculara kızmıyorum.
MDMA, psilosibin, esrar, hepsi FDA'in güvenlik engelinden geçti.
FDA'in güvenlik engelinden ne geçemez peki?
Alkol. Güvenlik mi?
Viskiyi laboratuvarda denediler diyelim.
100 erkek, 100 kadın bilim insanı hazırlıyorlar.
Sonuçları yazıp patronlarına gidiyorlar.
"Viski testini yaptık.
İlk bir, iki içkide insanlar samimi ve mutluydu.
Üçüncü içki gibi birçok erkek agresifleşti.
Kadınlar mutsuzlaştı
ama bunu konuşmak istemediler.
Sonra birçok kişi kusup bayıldı
ve herkes eve dönerken trafik kazası geçirdi."
"Çok kötü olmuş." "Evet ama daha acayibi var.
Hepsi cumartesi günü tekrar gelmek istiyor.
DJ de tutabilir miyiz diye soruyorlar.
İki İsrailli de tanıtımını yapmak istiyor."
İçkiyle pek aram yoktur.
Alkoldeki asıl sıkıntı çok iyi reklamının yapılıyor olması.
Küçüklüğümden beri şunu duyarım.
"İçince gerçek kişiliğin çıkar."
Kısmen doğru. Bir, iki içkide belki.
Ama zom olmuş bir arkadaşıma bakıp "İşte gerçek Tony" demedim hiç.
"Ebenizi sikeyim!"
Kişiliğinin asıl özü buymuş yani.
Gerçek Tony sokaklara işermiş.
İçkiyle aram pek yoktur, tüttürmekle de. Kimsenin hoşuna gitmez bu.
İkisini içmemek de benim için iyi.
Bunu biliyorum çünkü partilerde insanlara söylediğimde
"Ne güzel" deyip yanımdan çekip gidiyorlar.
Alkol zor mesele.
Benim için zor bir mesele çünkü alkolik bir babayla büyüdüm.
Ama insanlar alkolü çok seviyor ve kadınlar da insan.
O yüzden…
Kabul edelim.
Flörtlerim zor oluyor
çünkü içki dozunu kontrol etmek istemiyorum
ama aynı zamanda biraz tetiklenebiliyorum da.
Bazen sorun olmuyor ama bazen travmatik oluyor.
Ama bu konuda ne isteyebileceğimi bilmiyorum.
Bilmiyorum ki, şey desem…
"Ne cüretle ona içme diyeceğim ki?" diyorum.
"Kendini korumak isteyen biri olarak."
"Neden koruyan?"
"Olumsuz bir duygusal yaşanmışlıktan. Alkol kokusundan."
"Bunları aşmadın mı artık? Bunları nasıl aşmazsın lan?"
Yani bu konuda kafamda negatif bir kaset dönüp durur.
Hayatımdaki pek çok konuda olduğu gibi.
İç monologlarım çok kötüdür.
Bir keresinde yazmıştım ve gördüğüm anda bunu silmem gerek, dedim.
Çünkü arkadaşlarım benimle böyle konuşan birinin olduğunu görürse çok kızarlar.
Ama beynimin suçu, ne yapalım?
Geçmişe baktığınızda bugünkü durumunuzun kaçınılmaz olduğunu düşündünüz mü hiç?
Beni pek tanımıyorsanız, 10 çocuğun en küçüğüyüm.
Fazla kardeşim var yani.
Değil mi?
Annem de babam da Büyük Buhran zamanı doğmuş,
sağ olsunlar o etkiden hiç çıkmamışlar.
Annem de babam da o enerjiyi ailelerine taşımış.
Kaos, alkol ve katı kurallarla dolu bir
ortam vardı.
Çok şiddet de yaşanırdı. Hatırladığım…
Hatırladığım ilk şeylerden biri ergen abimin ön bahçede babamla
yumruklaştığını izlememdir.
Hayat böyle demek ki, demiştim.
Bir sürü kural vardı, sabit kurallar.
O kadar çok kural vardı ki en sonunda annem en önemlileri yazıp
mutfak duvarına yapıştırmıştı. Çelik fabrikalarındaki gibi.
Arkadaşım onu da koymuş buraya.
Birkaçını aktarayım size.
Bir sürü TV kuralı vardı. Normaldi sanırım.
Epey çamaşır kuralı vardı. Annem çamaşır odasına çok takıktı.
Kıyafetlerimizi uzun süre
çamaşır odasında bırakırsak annem onlara el koyardı.
Khmer Rouge tarzında, ortadan kaybolurlardı.
Bir daha göremezdiniz.
Gerçi bir Noel'de
ablam Anne'e bir anahtarlık, mum ve bir kutu eski kıyafeti geri verilmişti.
Mutlu Noeller Anne. Ne ağlıyorsun?
Sandviç kuralları vardı. Herkeste o kurallardan vardır.
Hepsini… Çok fazla çocuktuk sonuçta.
Her sabah sandviçlerimizi yapamadığımızdan
hafta sonları toplu olarak hazırlayıp
buzluğa kaldırırdık.
Okula giderken de bir sandviç alırdık.
Sandviçlerin öyle pek taze olmadığını düşünüyorsunuzdur
ama daha önemli bir şeyi kaçırıyorsunuz.
Sandviçler her zaman 08.00 ila 12.00 arası çözünmüyordu.
Öyle olunca korsan gemisindeki fareler gibi kenarlarını kemirirdik.
Gilmore Girls gibiydi diyebilirim.
GENEL KURALLAR
Katolik olarak büyütüldüm. Aramızda var mı?
Katolikliğin tüm aşamalarını geçirdim.
Vaftiz, İlk Kutsal Komünyon,
kiliseye kabul, ateizm.
Değil mi?
Ateistim dememeliyim aslında.
Ateist olmam konusunda agnostiğim diyelim.
Ateistler kendini beğenmiş ikiyüzlülerdir bu arada.
Ateistler şöyledir: "Bir tanrıya mı dua ediyorsun? Ne saçma.
Hayal panomu gösterebilir miyim?"
Bir sürü beyaz ateist tanıyorum ama pek siyahi ateist tanımıyorum.
Yok değil ama çok yok.
Neden çok siyahi ateist olmadığına dair bir teorim var. Anlatayım.
Ateistlik en büyük beyaz ayrıcalığı gibi.
Gerçekten öyle. Din "Ahiretle ilgilenir misiniz?" der.
Beyazlar da "Sağ ol, almayayım" der.
"Daha ne kadar iyi olabilir ki?"
"Ben takviyelerimi alayım da ona sonra bakarız."
Beyaz ayrıcalığı birkaç sene zirve yapmıştı.
Evet.
Beyazlar, Beyaz Irk.
Beyazlar 2020'de çok hazırlıksız yakalandı.
Gafil avlandılar, değil mi?
Beyaz bir hanımla konuşuyordum.
"Siyahiler ve polislerin arasının böyle kötü olduğunu bilmezdim" dedi.
"Bilmeniz mümkün değildi. Tabii siyahi birinin söylediği
bir şarkıyı dinlemediyseniz."
Sikeyim Polisi şarkısının içeriği neydi sizce?
"Tüm polisleri değil, bir bölgeyi kastettiklerini sandım."
Bob Marley'nin "Şerifi Vurdum" şarkısı peki?
"Evet ama şerif yardımcısını vurmamıştı."
Gözümüzün önünde saklanan beyaz ayrıcalığı çok hoş.
Gizlenen ayrıcalıklardan biri ne mi?
Amerika'nın çoğu şehir ismi beyaz ayrıcalıklı.
Şikago, Milwaukee falan Amerikan yerlilerinin kelimeleri.
Batı Yakası bir acayip. San Francisco, Los Angeles, San Diego.
İspanyol isimleri. Neden İspanyolca peki sizce? Şöyle ki…
Çünkü bunları Meksika'dan yürüttük
ve zahmet edip isimlerini bile değiştirmedik.
Bildiğin beyaz ayrıcalık işte.
Diyelim arkadaşınız Pete'in yıllardır bir sevgilisi var.
"Pete'in sevgilisi."
Sonra onu elinden alıp bir partiye gittiğinizde
"Pete'in sevgilisini tanıyor musunuz?" der gibi.
"Susadın mı? Pete'in sevgilisine bir içecek verin."
"Baş harflerinin olduğu bir kolye aldım. PS. Pete'in sevgilisi."
Bir beyaz ayrıcalık da ırklarla alakalı espri yapabilmektir.
Çünkü beyazlar kendilerine dair esprileri pek takmıyor.
Çok komik ve kaba siyahi tanıdıklarım var.
"Beyazlar dans edemez, ritim duyguları yok" derler.
"Plak şirketi benimken ritmi ne yapayım?" derim.
TikTok'takiler böyle mi yapıyor?
Birçok beyaz sorar bana. "Neal…"
"Neal, ben iyi bir beyazım. Ne yapabilirim?
Beyaz ayrıcalıkla nasıl savaşırım?" Bunu yaşadığınızı kabul edin.
Geçenlerde başıma geldi.
Hız limiti 56 olan yolda 117 yaparken polis çekti.
Ucundan dönmüşüm.
Beyaz polis geldi. Ehliyetimi ruhsatımı verdim.
Arkada plakamı soruşturuyordu, ben de arabada oturmuş
"Her cezayı hak ettim sonuçta.
Ne verecekse kabulüm, hak ettim" diyordum. Geri geldi.
"Sizi uyarıyla bırakacağım" dedi. Bu bana aşırı saçma geldi.
Çünkü siyahi veya melez bir arkadaşım olsa ceza alırdı.
Bir şey söylemeliydim. "Aptallık etme, adam polis."
"Hayır, tam vakti" dedim ve "Beyaz ayrıcalık için teşekkürler" dedim.
"O beyaz ayrıcalık bana ait" dedi. Nasıl lan?
Irk olayı da benim için tuhaf bir mesele
çünkü hayatımda garip ve büyük bir etkisi var.
Beyaz olmayan biri kadar değil elbette ama ortalama bir beyazın 50 katı kadar.
Irk esprileri yazmakta iyiyimdir ama bunları söylemek bana düşer mi acaba?
Yani, yanlış ellere falan düşerse…
Mesela o ritimle ilgili esprim bir Klan mitingini kırıp geçirirdi.
Koparlardı.
Düşünsenize.
"Plak şirketi benimken ritmi ne yapayım? dedim.
İyi akşamlar. Ben Jedediah."
Bu esprileri halk içinde yapmasam mı acaba, dedim.
Niyetimin farkındayım sonuçta
ama yanlış yorumlandıktan sonra niyetimin ne önemi kalır?
Ne kadar da erişilebilir bir komedi gösterisi, ha?
Küçük bir salonda ırkçılığı değerlendiriyorum.
Bu sırada Kevin Hart da koca arenada
"Mısır'a gittiğimde çükümü ısıran deveyi anlattım mı size?" desin.
Bende…
Bende bir sorun var.
Şuna geçelim.
Sanırım bir kadın ayakkabısı.
Şöyle düşünüyorsunuzdur,
"Evlenip çocuk sahibi olsaydın yabancılaşma hissin giderdi belki."
Olabilir, bilemiyorum.
Hiç evlenmedim, çocuğum yok.
48 yaşındayım. Kimsenin hoşuna gitmez bu.
Belli bir yaşa gelen kadınlar için daha beter.
Evlenmediniz, çocuğunuz yok diye insanlar size acıyor.
Ama erkek olunca
insanlar şüpheleniyor.
Evlenip karımı öldürmüş olsaydım kadınlar bana daha çok güvenirdi.
"Sevebiliyor ama fazla tutkulu" derlerdi.
"Hem iki kişiyi öldürecek hâli yok."
Çok şekersiniz.
Şey de değil… Uzun süreli ilişkilerim oldu.
Birkaç kez âşık oldum.
Ama evlilikle sonuçlanmadı.
Oraya varmadı hiç.
Bu ilişkiler çok büyük risk çünkü…
Her gün biriyle güven düşüşü testi yapmak gibi.
Her gün "Tamam, sıra sende. Hadi bakalım" oluyorsunuz.
"Ay çok eğlenceli. Ben de yapacağım."
"Tamam, bırak kendini, tutacağım."
"Sana çok bağlandım. Çok şanslıyız.
Tekrar yapacağım."
Yakalayan olarak incittiklerim de oldu, düşen olarak incindiklerim de.
İkisi de farklı sebeplerden berbat durumlar.
Bu ilişkilerdeki mesele
birbirinize güven duymanız ve şuna inandırmanız gerekmesinde:
"İkimiz de aynı hissediyoruz.
Ben de senin gibi hissediyorum. Aramızda bir bağ var."
Ama sonra bir gün geliyor size dönüp
"Numara yapıyordum,
aramızda bir bağ yok" diyorlar.
Sonra tüm ilişkiyi gözden geçirip
ne zaman numara yapmaya başladıklarını çözmeye çalışıyorsunuz.
Sonra da şu gerçeği kabul ediyorsunuz.
Hayatınızın en güzel anılarından bazıları sahte olabilirmiş.
İlişki meseleleri yoruyor.
Kendimi bu yüzden çok yargılarım.
"Bende kesin bir sorun var" dediğim şeylerden.
Diğer komedyenler de beni eleştiriyor. Bir komedyen arkadaşımla konuşurken
"Evli ve çocuklu olsan daha popüler olurdun" dedi.
"Neden?" Dedim. Şöyle dedi:
"Evli ve çocuklu olsan
daha nezih olacağın için seyirciler sana daha çok güvenir.
Başkalarını kendinden önde tuttuğun için." Bunu hiç yapmadım açıkçası.
Bir köpeğim var.
"Sevmediğin köpeğin mi?" dersiniz şimdi. Siktirin.
Bir bok anlatmayacağım size.
Ama seyircilerin evli ve çocuklu komedyenlere
daha çok güvenmesini anlıyorum ama bir sorum olacak.
Bill Cosby'nin evliliği nasıl gidiyor? Ha?
Louis C.K.'in hâlâ mutlu bir evliliği var mı?
Çok komik adam, evlidir mutlaka.
Birini daha diyeceğim ve dürüst cevap bekliyorum.
John Mulaney?
Bana ne tepki veriyorsunuz? Düğününe bile gitmiştim.
Evet.
Sizi bilmem ama ben ülkenin diğer ucuna gidip araba kiraladım.
"30 dolara üst model ister misiniz?" "Mulaney'nin düğünü be, tabii ki."
Bir PT Cruiser verdiler. Üst model dediğiniz bu muydu?
En azından Woody Allen'ın evliliği hâlâ çok iyi, ha?
O belgeseli izlediniz mi?
Allen v. Farrow.
Bu olayı tümüyle ele almışlar.
Üvey kızı Soon-Yi'yle evlenmeden önce diğer üvey kızına tacizde bulunmuş.
Woody Allen'ın en beğenmediğim filmiydi açıkçası.
İlişkilerdeki başarısızlığım çabalamadığımdan değil, yemin ederim.
Farklı yaklaşımlarda bulundum.
Sevgi göstermede, bağlanma tarzında.
Yaş, ırk, kilo, meslek gözetmedim. Bir mankenle de çıktım. Teşekkürler.
Bir mankenle çıkmak plaj arabanızın olması gibi.
Plaj arabanızın olması gibi çünkü plajda müthiş bir durum.
Ama diğer yerlerde "Seni buraya getirmeyecektim" diyorsunuz.
Bu arada heteroseksüel açıdan konuşuyorum. Eşcinselleri bilemem.
Hiç eşcinsel olmadım. Yılda bir kontrol ederim.
Dürüstseniz yılda bir bakın.
Pornhub'a girip "gey" tuşuna basarım ve "Tık var mı?" derim.
"Peki, kadınlara dönelim."
Gey değilim ama çok homofobiye uğradığım oldu.
Sırf bidem var diye.
Hetero erkek arkadaşlarım gelince "Yapamam.
Kıçıma su fışkırtamam" diyor. Endişelendiğin nedir?
Sizi geylikten uzak tutan tek şey poponuza su fışkırmasıysa…
…geysiniz zaten.
Gey olun gitsin.
Bidede güzelce yıkanıp yeni hayatınıza başlayın.
İlkel erkeklerin cinsellik anlayışı budur.
"Mabedimi korumam gerek" havasındalar.
"Her şey aynı kalmalı."
Hiç de kalmıyor. 48 yaşındayım, o mabedin kutsallığı çoktan bozuldu.
Popoma iki parmak yediğim de oldu.
Bir kadından. Hiçbir şey olmadı.
Bir şey değişmedi. "Kimliğim!" falan demedim.
"Kendimi çok yanlış tanıyormuşum!"
"Rogan'ı kapayıp Drag Race'i açın."
İlişkilerimde ilk biten şey ne mi oluyor?
Birbirimizi takdir etmek. Çoğu ilişkide öyle gibi.
Birbirimizi takdir etmeyi bırakıyoruz.
Kadınlar "Erkekler çok düşüncesiz ve aptal" diyor.
Erkekler de "Kadınlar çok mızmız ve sürekli ilgi istiyor" diyor.
İki taraf da haklı.
Kadınlar, mızmızsınız ve ilgi istiyorsunuz.
Ama ayrıca sofistikeler, zarifler
ve doğrudan göz teması gibi şeylerle duygusal bağlantılar kurabiliyorlar.
Kadınlar hep enerjiyi yükseltir.
Varlıkları ve enerjileriyle bir ortamı değiştirebilirler.
İyi ki burada kadınlar da var.
Bu gece burada kadınlar olmasaydı,
karanlık bir salonda bana bakan erkekler olsaydı
nasıl mı bir enerji olurdu?
Proud Boys gibi olurduk.
Kesik deri eldiven giyen ve nedense korkunç
güneş gözlüklerini böyle takan bir grup adam gibi.
Kadınlar da erkeklerin düşüncesiz ve aptal olduğunu düşünür. Öyleyiz.
Ama başka özelliklerimiz de var. Acayip komiğiz.
Öyleyiz. Çok komiğiz.
Kadınlar inanılmaz yapıcıyken erkekler de komik bir şekilde yıkıcı.
Kadınlara özel etkinliklerde bir grup kadın
birbirlerine bakıp beyaz şarap içerler.
En sonunda "Buradan çıkmam lazım" dersiniz.
Ama genelde erkekler geldiğinde o enerjiyi bastırır.
Etkileme çalışmaları başlar. Hep kadınları etkilemeye çalışırız.
Bir şeyler ısmarlarız, break dans yaparız.
Sihirbazlık numaraları, takla atmalar. Ses efektli hikâyeler anlatırız.
"Karnına yumruk attım. Sonra makineli tüfek çıkardı."
Bir kadının ses efekti yaptığını hiç duymadım hayatımda.
Sizler kuş cıvıltıları ve miyav sesleri çıkarırsınız. Anca onları yaparsınız.
Hep sizi güldürme peşindeyiz.
Arkadaşlarımıza komik ve kaba lakaplar takarız.
"Bu da Mike, namıdiğer Erekte Mike."
"Namıdiğer Kara Cahil Mike."
Bir kadının "Bu Sarah, namıdiğer Kısır Sarah" dediğini hiç duymadım.
"Alt bölgesi o kadar verimsiz ki ona Sahra diyoruz."
Sevgili olmak için sağlam veya doğuştan gelen özelliklerim yok.
İyi ki sevgili olmak için bir giriş sınavı yapılmıyor
çünkü çok fena çuvallardım.
Kadınlar sonuçlarla gelirdi. "Pekâlâ Neal,
seni geçiremiyoruz. Biliyorsundur.
Bazı kısımlarda başarılı olamamışsın, mesela dinlemede.
'TV izlerken sevgiliniz sizinle konuşmak isterse ne yapardınız?'
sorusuna 'TV'yi kapardım ve neler olduğunu sorardım'
gibi bir cevap beklerken sen şöyle yazmışsın:
'TV'nin sesini açardım
ve ona şu an konuşamayacağımı, ilk çeyrekte olduğumuzu söylerdim.
En önemli çeyreklerden biridir.'
Sorun çözmede de çok kötü puan almışsın.
'Yaptığın bir hataya kızacak olsa ne yapardın?'
sorusuna şöyle yazmışsın:
'Benzer bir şey yaptığı zamanı düşünürdüm
ve ona 'Gördün mü kaşar? Şimdi ödeştik' derdim.'
Sen flört uygulamalarına dön dostum.
Evet, bende bir sorun var.
İlişki yaşamak için can atmama sebeplerimden biri de
güç dinamiği meselesi.
Çünkü aşağı yukarı 400.000 yıldır güç, erkeklerin elindeydi.
Ama altı yıl önce kadınlar "Bize geçebilir mi?" dedi.
Erkeklerin hiç gücü yok demiyorum, daha spesifik olayım.
Liberal beyaz erkeklerin ilişkilerde hiçbir gücü yok.
Bu çağdaki liberal bir beyaz erkek olarak
kendime karşı olan protestolara da katılmalıyım, anladınız mı?
George Floyd protestoları patlak verdiğinde
"Kadınlar yürüyüşündeki pankartımı alayım" dedim.
"Asıl sorun benim!"
Kadınlar yürüyüşüne katıldım. Çok büyüleyici olmakla birlikte
hayatımda gördüğüm en komik şeyi gördüm.
Büyüleyiciydi, 400.000 kadın,
kocaları, sevgilileri, oğulları, babaları, hep birlikte bir amaç için yürüyorlardı.
İnanılmaz bir şeydi. Sonra aşırı komik bir şey de gördüm.
Hepimizde kendi yaptığımız pankartlar vardı.
Bir adamın elinde şöyle yazan bir pankart vardı:
"Bir feminist böyle olur." Onu işaret eden bir ok vardı.
Birlikte yürürken birbirimize baktık.
Adam pankarta bakıp şöyle yaptı…
Bakalım nasıl olacak.
Beni düzelten pek çok kadınla çıktım.
Benim karşımda şu cümleyi eden iki sevgilim olmuştu:
"Onu ben eğittim."
"Ona ben öğrettim." Evet.
Bir erkekten bunu duydunuz mu hiç? Pezevenk tanımadığınızdan duymadınız.
Evet.
Kadınlar bize bir sürü şey öğretiyor da istediğimiz şeyler olmuyor ki.
Bilmemizi istediğiniz şeyler.
Hiçbir sevgilim "Kurt boğmayı öğreteyim sana" demedi.
Bilmemizi istediğiniz, kadınlara özel şeyler oluyor hep.
Biz de "Evet ya" yapıyoruz.
Bir erkeğin gram umursamadığı bir şeyi öğrendiği sırada çıkardığı sestir.
"Evet ya."
"Nevresim, evet."
"Evet, bir battaniyenin kendi kesesi olmalı.
Sağ ol canım."
Yaş, ırk, statü fark etmeksizin dünyadaki her erkeğin başına gelir.
Meghan Markle'la Harry Potter'a olanları biliyoruz.
Adı bu muydu?
Olan belli. Kadın şöyle demiş: "İngiltere'deyiz.
Bir prenssin ama ailen berbat. Amerika'ya gidelim ve sıradan biri ol."
Adam da böyle yapmıştır: "Evet ya."
"Binlerce yıllık geleneği siktir edelim. Sağ ol canım."
Çoğu ilişki şansa bakar.
Kimse bunu konuşmuyor. Şansa bakar.
Bunu araştırmıştım.
Çıktığınız biriyle evlenme şansınız
sekizde birmiş.
O evliliğin yürüme ihtimali de yüzde 50.
Yani işin özünde,
siz de karşı taraf da çok iyi olsanız da flört ettiğiniz biriyle
hiç bitmeyecek, sevgi dolu bir ilişki yalama ihtimaliniz yüzde 6.
Yüzde 6. Şanstır bu.
Şu an gösteriyi durdurmam gerek, biliyorum.
Flörtleştiği kadınlarla gelen erkekler
ona bakıp kendilerinin istisna olduğunu söylemeli.
Sonsuza dek mutlu yaşayacaksınız, evet.
Ama yüzde 6 ihtimal şanstır, değil mi?
Belki 9'u yanlış anlamışımdır ama 6 işte.
Şans bu. Hepimiz…
İlişkilerdeki başarısızlıklarımız için birbirimizi eleştiriyoruz.
Kendimizi de öyle. Empati yapmalıyız.
Bizler bir NBA maçında uzaktan basket atmaya çalışan taraftarlar gibiyiz.
O taraftar atış yapamadığında herkes "Ay!" yapar.
Kimse "Siktir lan!" demez.
"O atışı neden kaçırdığını düşün.
Annenle olan ilişkinden başlayıp oradan ilerle."
Bir de bebekler var.
Bebekleri sevmiyor değilim.
Fetüsleri sevmiyorum. Fetüs düşmanı olduğumu biliyorsunuz.
Fetüslerden acayip nefret ediyorum.
Keşke bir fetüs bana kafa tutsa.
Hiç kendime bakıp şöyle demedim:
"Bundan çoğaltmalıyım."
"Bundan bir tane daha yapalım hadi."
Hangi program yüzünden mi çocuk sahibi olmaktan korktum?
Gece haberleri denen programı izlediniz mi?
İklim değişikliği tam bir kâbus.
Dünya nüfusu zaten olması gerekenin iki katı.
Hayatımda hiç bu kadar öfke ve uyuşmazlık hatırlamıyorum.
Şu an çocuk sahibi olmak şuna benziyor.
Bir ev partisindesiniz, tıkış tıkış dolu, çatı yanıyor,
bodrumu su basmış, polisler geliyor ve siz arkadaşınıza bakıp
"Brian'ı da çağıralım" diyorsunuz.
Kadınlarla ilk buluşmamda çocuk istemediğimi söylerim.
Söylemek zorunda değilim
ama öylesi daha hoş geliyor.
Çünkü kadınların bu konuda tuhaf bir zamanlaması var.
Bir kadınla çıkarken şöyle yapmıştı: "40 yaşındayım.
Kimden çocuk yapacağımı düşünmeye başlamam lazım."
"Düşünmeye başlamak mı?" dedim.
"Birkaç dakikan kalmış olabilir."
Ama ilk buluşmada kadınlara çocuk istemediğimi söylerim.
Kimsenin hoşuna gitmez bu.
İlk buluşmada bir kadına bunu söylemek, bir iş görüşmesinde
"Yalnız haberiniz olsun, bilgisayarlarla işim olmaz" demek gibi.
"Nasıl yapalım şimdi?"
Belki şanstır, belki zamanlamadır.
Belki ikisi birdendir. Belki de bendedir.
Belki de sorun bendedir.
Belki de çok huysuzumdur, yaralıyımdır veya kadın düşmanıyımdır.
Veya hiç bilmediğim bir şeyimdir.
Ne fark ettim, biliyor musunuz?
Sorun sende değil.
Bende değil mi?
İyi bari, gösteriyi bitirelim. İyi akşamlar.
Hanımlar, aradığım inancı gördünüz mü?
Biraz böyle olun.
Geçenlerde şöyle bir şey geldi aklıma.
Kadınların duygusal güvenliklerini garanti edemem bence.
O da benimkini edemeyebilir.
Keşke böyle olmasaydı ama böyle hissediyorum.
"Yalnızlık çekmiyor musun?" diyorlar.
Evet.
Ama en çok yaşamak istemediğim bir ilişkideyken
yalnızlık çekmiştim.
Bir de çocuk meselesi…
İklim değişikliğinden falan dedim ama…
Ondan değil. Sırrımı verdim.
Öyle şeyler söyledim ama asıl mesele duygusal bağ kurmak.
Çocuk doğduğu zaman bir şey hissetmemek istemiyorum.
Keith'le olanları biliyoruz.
Daha da mühimi, babamın 10 çocuğu vardı
ve hiçbirimizi sevmiyordu.
Bir yanım ona çekmiş. Aynı şeyleri tekrarlamak istemiyorum.
"Senden çok iyi baba olur" diyorlar.
Benden çok iyi piyade de olur ama istemiyorum ki.
"Bir dene" diyorlar. Öyle bir şey değil ki…
"Şansını dene."
O risk benim değil ki, çocukların.
Tüm riski onlar taşıyor.
Çünkü seni sevmeyen ebeveynlerin çocuğu olarak doğarsan
tüm hayatını sende bir sorun olduğu düşüncesiyle geçirirsin.
Ayrıca hepimizin altında olduğu baskı da beni çok kızdırıyor.
Gerçekten çok kızıyorum.
Bir sürü yeni cinsiyet ve cinsel yönelimler var.
Ama hâlâ tek bir ilişki yönelimi var.
O da evlilik.
"Peki ya çok aşklılık?"
Onun için vergi kesintisi yok, kes.
İnsanlar şundan çok etkileniyor.
"Evlendik ve evlilik cüzdanı aldık."
"Evlilik cüzdanı mı? Nasıl başardınız?"
Yasal bir boyunduruk etkilemiyor beni.
Anlatabildim mi? Hangisi daha anlamlı?
Kafesteki bir kuş mu
yoksa her gün uçup giden ama sadece sizinle kuşluk yapmayı
sevdiği için dönen bir kuş mu?
Daha iyi değil mi bu?
Millet şöyle şeyler diyor…
Aptal saptal. "Ama onunla evlenmezsen
ziyaret saatinden sonra hastanede ziyaretine gidemezsin."
Güvenliğe 40 kâğıt verirsem gayet de giderim.
Gel bakalım kuş.
Evli birine nasıl gidiyor diye sordunuz mu hiç?
Cevaplara çok şaşırabilirsiniz.
Sırf erkekler de değil.
Bir kadına evliliğini sorsanız
çok önemli bir meseleyi görmezden gelen siyasiler gibi konuşurlar.
"Lisa, Mike'la aran nasıl?" "Çocuklar çok iyi" falan der.
Erkeklere evliliğini sorsanız
onlar da rehine mektubu okur gibi cevaplar.
"Mike, Lisa'yla aran nasıl?" Şöyle yapar:
"Merhaba.
Mutluyum.
Beni merak etme.
Sen kendi derdine
ve iğrenç yaşam tarzına yan.
Karım bana çok şey öğretti
ve beni daha iyi bir adam yaptı."
Kadın da kenarda IŞİD gibi durup "Nevresimden bahset" der.
"Evet ya."
Çok keyifli.
Dışarı çıkmak çok keyifli, değil mi?
Umuyorum ki Covid'in olumlu yönlerinden biri de
akıl sağlığı meselesine karşı empati yaratması olmuştur.
Çünkü herkes izole oldu.
İnsanoğlu da izolasyonu pek kaldıramaz.
Beyinlerimiz hâlâ ilkel.
O yüzden izole olduğumuzda
kabile bizi reddetmiş gibi gelir
ve kendimizle cebelleşmeye başlayıp
olmayan kusurlar buluruz ve…
Sonuçta akıl sağlımız çöker.
Umuyorum ki ileride biri bunalımda veya kaygılı olduğunu
söylediği zaman "Evet, ben de yaşadım" diye empati gösterilir.
Çünkü çoğumuz hayatımız boyunca izole edilmiş gibiyiz.
Bir şey daha belirteyim, Covid döneminde
takmadığım şeylerden biri de hepimizin işleri biraz bırakabilmesi oldu.
Kılıcımızı biraz olsun kenara kaldırdık.
Covid dönemi bir iş başardıysanız süper.
Başarmadıysanız da sorun yok.
Bence Covid dönemi bir şey başaran kişiler şunlardı:
Bo Burnham…
…Amazon.com
ve her nedense 1998 Chicago Bulls.
Tekrar kazandılar gibi oldu.
Biraz dinlenmek güzeldi ama hayat normale döner dönmez
kendimi diğer komedyenlerle kıyaslamaya başladım.
Kim kimin podcast'ine katılmış, hangi salonda çıkmış,
kaç tane bilet satmış.
TikTok'a girmek için yaşlı mıyım?
Kolestrol ilacı alan biri videolara pleybek de yapabilir mi?
Dediğim gibi, komedi çok umumi bir şey
ve bir bakıma ifşa olmanıza da sebep oluyor.
Dediğim gibi, birçok açıdan bu dünyaya ayak uyduramadığımı
ve hayat yolunda başarılı olamadığımı hissediyorum
ama komedi, ne yaptığımı bildiğimi ve bir şeyin
parçası olduğumu hissettiren şeylerden biri.
Ama bir ses de hep "Öyle değil" diyor.
Tam Covid öncesi Netflix bir parti düzenlemişti.
Bu arada bu hikâyede çok isim vereceğim, şimdiden özür dilerim.
Çok isim vereceğim. DiCaprio oradaydı, bundan bahsetmeyeceğim bile.
Neyse…
Netflix, Netflix başkanının evinde bir parti verdi.
Ted Sarandos diye bir adam. Harika biri.
Harika bir adam.
Ted Sarandos'un evindeydi, içeri girdiğimde
dünyanın en büyük komedyenleriyle karşılaştım.
Bir baktım Burr orada,
Aziz, Mulaney, Ali Wong,
Sarah Silverman, Wanda Sykes, Trevor Noah,
Borat.
"Büyük isimler sıralıyorsun cidden Neal" diyorsunuzdur.
Dave Chappelle,
Chris Rock, Kevin Hart.
Sonra bir döndüm Ellen DeGeneres, Eddie Murphy orada.
Vay be, bu insanları hiç bir arada görmemiştim.
Şöyle düşündüm: "Dostum, bu partiye davet edilmek için
ne yaptın bilmiyorum ama çok iyi bir şey olmalı
ve seninle gurur duyuyorum."
Etrafımda bir sürü kahramanım vardı.
Bir sürü efsane.
Ve harika bir adam olan Ted Sarandos…
…kadeh kaldırıp şöyle dedi:
"Tüm komedyen kahramanlarımla aynı yerde bulunmak
benim için büyük mutluluk."
Chris Rock şöyle bağırdı: "Ve Neal Brennan'la!"
"Umarım Chris de bir gün
tüm meslektaşlarının önünde rezil olur" demiştim.
Bu arada çok iyi bir espriydi.
Tam yapılacak espriydi.
Keşke başka biri olsaydım da espriden daha çok keyif alsaydım.
"Siktir, Neal Brennan benim. Of!"
Hani filmlerde biri rezil edilince ağır çekim sahnelere geçerler ya.
Benim ağır çekimimde Ellen şöyle yapıyordu…
Borat da "Karım!" diyordu.
Bu olay, her zamanki gibi kendimden şüphe etmemi sağladı.
Çünkü onların hepsi doğuştan yetenekliydi.
Dave komediye 14'ünde başlamış, çok da iyiymiş.
Eddie daha beş yaşında TV'ye çıkacağını biliyormuş.
Ellen'ın stand-up'a başlamadan The Tonight Show'a çağırıldı.
Bir sürü muazzam geçmiş yani.
Bense her şeyi tersten yaptım.
Yazardım, sonra 30'larımda komedyen oldum.
Doğuştan yeteneğim yok yani.
Çabaladım. Vokal dersleri aldım, hareket kurslarına gittim.
Karizmayla ilgili birçok sesli kitap dinledim. Birçok.
Bunları geçmişte yapmışım gibi konuşuyorum.
Şu anda da yapıyorum. Şu var ya?
"Saat değil o." Haklısınız, değil. Buna Pavlok deniyor.
Bu şey bana, her üç dakikada bir daha çok gülümsememi
hatırlatmak için ufak ufak elektrik veriyor.
Gösteri boyunca da öyle oldu.
Öyle insanların yanında olunca
"Bu işi yapmamalı mıyım acaba?" diyorum.
Bu ne ki böyle şimdi?
Neden sıradan bir stand-up yapamıyorum?
Mesela en son
eşit mesafede üç mikrofon kurulmasını istedim.
Buna geçip…
Bu gösteride de blok getiresim geldi işte.
Hayatımın son 15 senesini
komedyen olarak geçirdim.
Hangi komedyenle karşılaşsam "Sende yazar tipi var" dedi.
Komedyenlerin "Esprilerini bana ver" deme şeklidir.
Bundan önce de yazardım ve tüm yazarlar
"Sende komedyen tipi var" derdi. Yazarların "Çok gıcıksın" deme şeklidir.
Sanki komedyenler şurada, yazarlar burada
ve Neal de şu ortada duruyor.
O küçük stand-up travmedi gösterileriyle.
Bunun için ödeme yaptım dedim mi?
Bunlar ayrı ayrı…
…üstesinden gelinebilecek şeyler.
Ama işte…
…birleşince zor oluyor, o noktada bunalım başlıyor.
Çok şey denedim.
Çok şey.
Terapi, meditasyon.
Ketamin.
Transkraniyal manyetik stimülasyon da.
İyiydi ama etkisi geçti gibi.
Sonra TMS'in daha etkili bir versiyonu için Çin'e gittim.
Amerika'da yasakmış.
Belki Çin'de de yasaktır, bilemem.
Sonra
5-MeO-DMT denedim.
Bufo alvarius gibi.
Psikedeliklerin nükleer bombası gibi bir şey.
O konuda çok ileri gittim sanırım.
Sanırım ben…
Kendime biraz zarar verdim.
Ama bu da normaldi sanırım çünkü sihirli bir değnek ararken
ara sıra kendinize de zarar verebilirsiniz.
Şöyle düşünüp durdum.
"Kendine yardım ederken nasıl zarar verebildin?"
Tüm gece aynı şeyi söyledim.
Bende bir sorun olduğunu.
Bende bir sorun var gerçekten.
Kendime hiç iyi davranmıyorum.
Kendime nezaket göstermiyorum.
Sanki görevimmiş gibi
acımasızca kendime saldırıp duruyorum.
Bunu bırakmayı çok isterdim.
Şuna inanmak istiyorum, kişilik özelliklerim,
düşüncelerim, alışkanlıklarım,
duygularım,
inançlarım…
Bunların kusur olmadığına inanmak istiyorum.
Karakterimi oluşturan her detayın…
…yeterli olduğuna…
…inanmak istiyorum.
Lütfen.
Yeterli olsun.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna