Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W Kaugiri jest spoko rave.
Rave?
Spodoba ci się.
O wiele lepszy.
- Obiecujesz? - Tak.
- Jakoś bez przekonania. - Obiecuję.
NEONOWA WIOSNA
Chodź.
Do środka nie wchodzą.
- Tędy? - Masza, łap.
- Mogę? - Weź łyka. Popij.
Dzięki. Laine?
- Dokąd? - Na rave.
- Macie opaski? - Nie.
Dobra, chodźcie.
No chodź!
Cydr.
Spierdalaj, dobra?
Chcesz fajkę?
Nie. Bo nie palę.
Fajny znaczek.
Tytuł piosenki.
Wiem.
Chciałam ci się przyjrzeć.
- Dobry wieczór. - O rany!
- Mogę zapałki? - Tak, proszę!
Dzięki.
To Adam.
Laine.
Gunda.
I co teraz?
Chyba się już nie boję.
Ja trochę.
Strasznie długo!
- Co robisz? - Myślę.
- O czym? - Dlaczego "Laine"?
- Jak to? - Dlaczego dali ci tak na imię.
To imię...
po estońsku i fińsku znaczy "fala".
Ale Estończycy mówili mi, że mają wiele słów na "falę".
Jak Eskimosi na śnieg.
To dość znana ciekawostka.
Laine to taka mała falka.
A jak nazywa się duża?
Nie wiem. Mam jedno imię.
- Właściwie to głupie. - Dlaczego?
Bo na nazwisko mam Ezera, "jezioro".
A zatem fala, jezioro,
lilie wodne, ryby,
obłoki, łabędzie... Co to za komunikat?
Zabrałabyś Bąka do lokopedy?
- Dokąd? - Do lokopedy.
- Do logopedy. - Do lokopedy.
Logopedy i dlaczego nie mama?
Jest w Niemczech. Nie mówiła ci?
Może, nie zapamiętuję wszystkiego, co mówi.
- Taki drobny szczegół. - Jasne.
Dobra, ale nie zostanę jego opiekunką.
Nie musisz, tylko zabierz go do logopedy.
Mogę pomóc raz czy dwa...
- Pewnie. - I tak tę pomoc rozumiem.
Pewnie.
- Nic więcej. - Wskakuj.
Cześć!
- Jak było? - Dobrze.
- Co robiliście? - Graliśmy w grę.
Jaką?
"Doom Eternal".
- Kogo się zabija? - Demony.
No weź!
Bąku, nie strzelaj do taty, bo się rozbijemy.
A granaty wyrzucaj za okno.
Cześć. Gunda? Tak.
Nie wiem.
Musiałam iść. W teatrze?
Tak, byłoby spoko.
Przepraszam, oddzwonię. Pa.
Dzień pizzy!
Zamówiłem.
- Coś jeszcze? - Tak.
Jutro wyjeżdżam na tydzień, mam konferencję...
Zrobił się tydzień?
Dopiero co mówiliśmy, że mogę pomóc raz czy dwa...
Tak, ale nadal szukamy opiekunki.
- Poprzednia nie wróci? - Nie wiem, o co jej chodzi.
Pożyczysz ładowarkę? Moja się zgubiła.
- Bąku, widziałeś ją? - Nie.
Brałeś ją dziś rano. Dzień pizzy!
- Co to? - Placenta. - Co? - Placenta.
Codziennie smaruję głowę placentą.
Co? Chwila...
- Słyszałaś o placencie na włosy? - Tak.
Każdy to wie.
- I to robi. - Ja nie. - Twój problem.
Ale jak Wittgenstein pisze do Russella,
wydaje się to paradoksem... A koleżanki czym są zajęte?
Wydaje się to paradoksem, skoro nauka nie rozwiązuje...
życiowych problemów, ale pokazuje,
że Wittgensteinowe rozumienie życia skupia się wokół...
Cześć.
Kupiłem ci książkę.
Nawet przeczytałem.
Chodzi o zeszłą sobotę?
- Dobra, przyniosę ci Platona... - Że co w sobotę?
Nie chciałem cię tak zostawić. Samej.
Musisz się mną ciągle opiekować?
A potem zostawiasz mnie na chwilę
i przepraszasz. Dobrze rozumiem?
Po prostu... nie chciałem, żeby tak wyszło.
Muszę iść, logika wzywa.
Laine!
Co jest z dziewczynami w twojej klasie?
- Czemu pytasz? - Mówisz, że się z nimi nie kolegujesz.
Dlaczego?
- Są inne. - Jak to, inne?
Interesują się tylko kucykami i księżniczkami.
- Co to ma być? - Nie wszystkie dziewczyny takie są.
Wiem, ale... w naszej klasie tak.
Dziękuję.
A może mógłbyś im pokazać jakieś fajne gry?
Co, dziewczyny nie grają?
Grają, ale te w mojej klasie, od kucyków i księżniczek,
- grają w takie gry... - Dobra, posłuchaj...
- Wrócę późno. - Dobra.
Przepraszam, że tak ci przerwałam, ale muszę lecieć.
Nie czekaj na mnie, idź spać, tak? Pooglądaj kreskówki.
Weźmiesz mi torbę?
Cześć.
Hej.
Mam coś dla ciebie.
Dzięki.
Idziemy?
- Hej. - Hej. Nalepka.
- Idziemy do Wenus? - W czwartek?
Będzie super impreza. Ale tak nie możesz iść.
- Masza, wygląda super. - Włożysz mój płaszcz.
Masza?
Przezwisko. Nie zna słowa po rosyjsku.
Świetnie rozumiem język rosyjski.
Nie wolicie posiedzieć i posłuchać muzyki?
Nie.
Wchodź.
10 euro.
Telefon.
Wiesz...
może ty idź.
Żebyś następnym razem...
Następnym razem co?
Mogła kupić sama.
Będzie wiedział, co potrzebujesz?
- Mam wsiąść do samochodu? - Tak.
Cześć.
Gdzie Gunda?
Powiedziała, żebym wsiadła.
- Jaki jest plan? - Jak zwykle.
Chilloucik?
Mega.
- Kupcie sobie coś do picia. - Dzięki.
Pozdrów Gundę.
Połowę.
- Mówiłam, że połowę. - O kurwa.
To normalne?
- Tak. - Że tak piecze?
Nic mi nie będzie?
Wciągnęłaś prawie dwie kreski.
Myślisz, że... nie widzę, że jestem idiotą?
Jeśli Adam coś mówi czy robi, to się nie liczy, co?
Pośmiejmy się z Adama!
Czego chcesz?
Chodźmy na after do Roberta.
Siema, stary.
Słaba impreza?
Chodźmy.
Trzymaj się.
- Laine, dlaczego tak jest? - Jak?
Latasz za kimś jak idiota przez cztery lata,
ale ten ktoś cię nie rozumie i nie chce zrozumieć.
Innym toczy się zwyczajnie, a u mnie... Trzymaj się!
...w idiotyczny sposób.
- Jeśli dobrze rozumiem... - Trzymaj się!
...to o czym mówisz...
to te sprawy nie są zwyczajne ani zrozumiałe.
Szkoda.
- Nie idziemy z nimi? - Ja nie.
- Dobra, to idę do domu. - Odprowadzić cię?
Dogoń ich.
Dobra. Pa.
- Gdzie Gunda? - W łazience.
- Wszyscy upadali, ty też musisz. - Nie.
Musisz, wszyscy upadali.
Nie jestem tak nawalona jak ty.
Ja też nie. Tylko udaję.
Jesteśmy szpiegami.
Narkotyki, ale super!
Branie jest takie ekstra.
Im też.
Dzięki, Gunda, ale jesteśmy szpiegami.
Adam! Skąd wiesz, że nie jesteśmy w symulacji?
Bo według powszechnie akceptowanych faktów jesteśmy w sympatyzacji.
Sympatyzacja...
Sympatyzacja, sympatyzacja.
- Jak osiąga się sympatyzację? - Jak?
Spójrz na kanapę.
Kto ma ogień?
Dzięki.
Miałem wczoraj niesamowity sen.
Wchodziłem na górę...
- wnosiłem cię na rękach... - Gundę? - Tak.
Na rękach?
Dookoła latały białe motyle, miałaś białą suknię, świeciło słońce,
a motyle zrobiły ci piękną koronę.
- Wczoraj? - W nocy.
W nocy. Wróciliśmy o 8:00 rano.
Pewnie śniłeś na jawie, to się zdarza.
Fajny sen. Mocne symbole.
Mocne.
Dajesz, Robert!
Od teraz mogę nosić sneakersy w ten sposób.
Wsuwasz i wysuwasz. Po prostu.
Wciągasz i wyciągasz.
- Dokąd? - Do domu.
- Macie filtry, tytoń albo fajki? - Nie palę!
- A ogień? - Zabrałeś mój.
- Przecież nie palisz. - Tak.
- Gunda, daj fajkę. - Nie mam.
- Kto jeszcze pali? - Ja.
To cześć?
Cześć.
Chcesz?
To tu.
- Jest tam wyjście? - Chciałam ci coś pokazać.
Tu?
Na górze. U mnie.
To chodźmy.
- Zamknąć drzwi? - Tak.
Można tu palić?
Z miodem?
Muszę iść.
Dostałam SMS-a.
Nic poważnego, ale muszę lecieć.
Dzień dobry.
- Jak się wabi? - Snob.
Cześć, Snob, jestem Laine.
Przepraszam.
Może mnie ktoś wypuścić?
- Na której lekcji? - Na matematyce.
- Miałeś klasówkę? - Nie.
- Co na to nauczycielka? - Była wściekła.
Dzwoniła do taty, ale nie odbierał.
Dlaczego się wściekła?
Wiesz, dlaczego.
Uważam, że to nie jest powód. Nie zrobiłeś nic złego.
- To twoje dresy? - Tak.
Tu jest... straszny syf.
Nikt nie wzywał pani do sprzątania. Wszystko zakurzone.
Tak, brudno! A czego się spodziewałaś?
- Nie chce mi się harować... - Dzień dobry!
Tato?
Mogę cię prosić na chwilę?
- Dzwonili do ciebie ze szkoły? - Tak.
- Odebrałeś? - Nie.
- Gdzie kosmetyczka? - W drugiej szufladzie.
- Nie mogłeś oddzwonić? - Mogłem, ale zapomniałem.
- Bąku powinien się zbadać. - Umówię wizytę. - Na pewno?
- To od mamy. - Dzięki.
Czemu nie powiedziałeś?
Trudno ci coś powiedzieć, kiedy cię nigdy nie ma.
Gdy opuszczasz dom na dłużej, licz się z tym, że zastaniesz zmiany.
Masz zapałki. Super.
Dlaczego ja muszę rozmawiać z nauczycielami?
Nie musisz. Niech do mnie zadzwonią. Parownica jest moja!
- Mogę? - Proszę. - Tak.
- Jak studia? - Nieźle.
Tak?
Dziękuję.
Tak, wszystko załatwiłam.
- Cześć. - Cześć.
Gdzie jesteś?
Jestem... w pracy. Skończyliśmy próbę.
- Dobrze poszło? - Tak.
Podobam im się. Jak się miewasz?
Nie wiem.
Zabrali dziś twoje rzeczy, nikt mi nic nie powiedział. Trochę dziwne.
Nie chcieliśmy denerwować...
Co?
Nie chcieliśmy denerwować twojego brata.
Ale mnie mogliście powiedzieć.
Wiesz... zastanawiam się.
Bąku mógłby być ze mną sierpniu.
No nie wiem.
I tak jest mu ciężko. A co byłoby w nowym miejscu?
Nie za duży chaos?
Będzie ze mną, bez szkoły.
Wyjeżdżasz na tak długo?
Proponują mi dłuższy pobyt.
To doświadczenie.
Ty zdobywasz swoje doświadczenia, a my tu mamy swoje.
Tylko na jakiś czas.
Na jakiś czas.
Zaraz padnie mi telefon, więc...
Czekaj, zadzwonisz? Albo ja do ciebie.
Może paść w każdej chwili, więc lepiej...
- Pa! - Pa, ale...
Cześć.
Laine? Cześć.
Nie spal domu, co?
Cześć!
Dobrze ci z nim było?
Czułaś się swobodnie?
Ma na imię Karlis.
Przystojniaczek.
Niezupełnie.
Daj spokój, jest przystojny.
No dobra.
Niezbyt mądry.
- Mama go uwielbiała. - Twoja mama?
Nie w tym sensie!
Byłam jej wielkim rozczarowaniem.
Kiedy okazało się, że jej córka nie będzie tancerką.
A Karlis tańczy tańce ludowe.
Mama nie mogła uwierzyć.
Laine jest z facetem, który tańczy!
- Śliczne piegi. - Dzięki.
Krew z nosa.
Przez ostatnie 3 lata
czułam się jak w jakimś... zapętleniu.
Kręciłam się w kółko.
Nic się nie zmieniało.
Myślałam, że ten rok będzie taki sam. Ale...
na szczęście pojawiło się coś nowego.
Czego się nie spodziewałam.
Tylko...
chyba tak już przywykłam do...
- Która jest? - Za kwadrans ósma.
Idzie poranna zmiana. Spadamy. Już.
Raz dwa.
Weź butelkę.
Dawaj!
- O kurwa. - Tak jest.
Nie chcę, dzięki.
Koks w Rydze jest do dupy.
Kiedy przyjadą DJ-e z Berlina... Unieś ręce.
- Za tydzień przyjeżdżają ci z Tbilisi? - Tak, oni też.
Będą potrzebować dobrego towaru.
Ryski jest tak słaby, że szkoda zachodu.
Bo na miejscu nie ma popytu czy...?
Po prostu jest do dupy.
- Masza... - Nie teraz, mierzę.
- Chodź pływać. - Nie chcę.
Idziemy.
Puszczaj!
Nic mi nie jest.
Luzik?
- W porządku? - Tak.
Chodź popływać.
Zróbmy coś innego.
Pewnie. Zróbmy włam do ludzi.
- Obcych? - Nie są obcy.
- To czemu musimy się włamywać? - Bo ich nie ma.
- Tylko tam zajrzymy. - A sąsiedzi?
- Nie ma. - Ja nie idę.
- To daleko? - Tutaj.
- Może zaczekaj tu na nas? - Właśnie.
Wrócę do Rygi.
Czekamy na plaży.
Laine?
A ty nie?
Dajesz.
- Nie mogłeś usypać kreski? - Łyżeczka.
- Pół. - Dawaj, Gunda...
Ja nie mogę. Spróbuj. Nabiorę.
Pół.
Mózg mi już się przytyka.
- To nawet nie pół. - Spierdalaj.
- Musimy iść na policję. - Nie ma sensu.
- Nie ma sensu? - Tak.
Kiedy Masza zgłosiła gwałt, olali ją, bo piła.
Byłoby tylko gorzej.
Zachowanie dziecka odzwierciedla sytuację w domu.
Jest jej odbiciem. Dlatego pytam, co się dzieje.
- Rodzice się rozwodzą? - Nie, nie...
Gdzie mama, gdzie tata?
Mama za granicą, ale nie na stałe.
- Dawno wyjechała? - Dopiero co...
Telefonu nie odbiera od dłuższego czasu.
- Może ma pani zły numer. - A gdzie jest ojciec?
W domu.
I nie może odpowiedzieć na żadną wiadomość?
Nie typu "Proszę oddzwonić",
ale o konkretnych problemach
wymagających jego zaangażowania.
Słuchaj, robisz to specjalnie?
Przepraszam, ale nie możesz rozbijać szyby w tramwaju.
Rozumiesz?
Cześć.
I co tam?
- Napisać ci SMS-a? - O czym?
Co się dzieje.
- Była wywiadówka. - Fajnie.
Ma to swoją specyfikę,
dotyczy rodziców i dzieci, nie rodzeństwa.
Na wywiadówki chodziła mama.
Ja wymiękam, wszyscy gadają o sobie.
I przejmują się tylko swoimi dziećmi, to bez sensu.
A słyszałeś, że czasem trzeba robić coś, za czym się nie przepada?
Tak.
I co ci powiedzieli na tej wywiadówce?
Nie rozumiem. Dlaczego to ja muszę...
Ty możesz olewać wywiadówki, a ja muszę na nie chodzić?
- Nie musisz. - Bo kto słuchałby tego...
- Gdyby nikt nie... - Posłuchaj! Posłuchaj mnie!
- Posłuchaj. - Ja muszę słuchać,
że Bąku to, Bąku tamto, źle się zachowuje,
co się u was dzieje, zachowanie dziecka odzwierciedla sytuację...
Nie musisz odpowiadać na takie pytania,
to nie twoja odpowiedzialność.
To jego życie.
Więc nie twoje.
I nie twoje?
Nie wystarczyło wam jedno zaniedbane dziecko,
- musieliście zrobić drugie... - Proszę cię...
O które tak samo...
Robicie dziecko i zostawiacie je same sobie...
Bąku, idź na górę...
Co to było?
Poprosiłem, żeby poszedł na górę. Bąku, wracaj!
- Odbiło ci? - Siostra robi wykład o wychowaniu.
- Jesteś idiotą? - Kto jest? - No chyba ty.
- Dlaczego? Chcesz, żeby posłuchał? - Nie!
To nienormalne, powiedzieć: "Nic się nie stało, wyjdź".
Jasne, rozpłacz się, fajna rozmowa.
- Nienawidzę cię, wiesz? - Super! Świetna wiadomość.
- Mamy też nienawidzę. - Super.
- Pozdrów ją. - Na pewno pozdrowię.
Dojrzała rozmowa, wszyscy płaczą i się nienawidzą.
Po liceum nie miałem pomysłu na życie.
Przez pół roku jarałem w domu i grałem na PS4.
A potem miałem dobry trip na grzybach.
Zrozumiałem, że nie ma co się bać.
- A czego się bałeś? - Wiesz, konsekwencji...
myślałem, co będzie...
A kiedy zatripowałem, strach zniknął.
Zrozumiałem, że żyłem w labiryncie, miotałem się jak szczur.
Fajnie?
A kiedy nie melanżujecie?
Ruchamy się.
Nie ze sobą.
Zadzwonię i mu powiem.
Halo?
- Tak, ale... - Wszystko gra?
Nie złość się na niego, dobrze? Jest bardzo...
- Wystarczy, że ja się z nim kłócę. - Nie będę się złościć.
Postaram się nie złościć.
Co u ciebie?
Jesteś silna i sobie radzisz, widzę to.
- Nie radzę sobie, mamo. - Za dużo palisz.
Cześć.
Świetna piłka.
Może wróciłbyś do treningów?
Byłeś bardzo dobry.
Tak uważam.
Bąku...
Przepraszam za tamto.
To było głupie. Oboje z tatą przepraszamy.
Więcej tego nie zrobię.
Niepotrzebnie to mówiłam.
Stary...
Odpierdol się.
Ezera, ma pani niezaliczone seminarium. Nie dopuszczę pani do sesji.
- Kiedy mogę zaliczyć? - W piątek?
- Dobrze. - O 14:00.
Przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
- Jak tam? - W porządku.
Nie wiedziałem, że palisz.
Poczęstujesz?
Wszystko w porządku?
- Na pewno? - Tak.
- Wyglądasz do dupy. - Dzięki.
Serio...
- Coś się stało? - Nie.
- Bąku w porządku? - W porządku.
- Na pewno? - Tak.
- Czekaj. Masz kogoś? - Może.
- Dlatego tak się umalowałaś? - Dlatego tak się umalowałeś?
- Ja nie. - Ja też, kurwa, nie.
- Jesteś z tą laską. - Tak, kurwa, jestem z tą laską!
To, że słońce jutro wzejdzie Jest pewną hipotezą
Co oznacza, że nie mamy pewności
To, że coś się wydarzy nie sprawia, Że wydarzy się coś innego
To, że słońce jutro wzejdzie Jest pewną hipotezą
To tylko logiczna konieczność
To, że słońce jutro wzejdzie Jest pewną hipotezą
Co oznacza, że nie mamy pewności
Nie mamy pewności
Pójdę po kurtkę.
Cześć.
- Jesteś pewna? - Tak.
Czekaj... Zwolnijmy.
- Masz fajkę? - Tak.
Ostatnia.
A ogień?
Cholera, chyba nie mam.
Śmiejesz się?
- Dokąd idziemy? Masza? - Gdzieś.
Spokojnie... Zachowajmy spokój. Tak?
- To kompletnie pojebane. - Całkiem.
Cholera.
Chyba mogę iść szybciej.
Słuchaj... pokazać ci coś?
Trzy, dwa, jeden... wal!
- Co zrobimy? - Nic się nie bój.
A jeśli ktoś widział?
Jeśli ktoś mnie widział?
Kurwa!
Posłuchaj...
- Kurwa, uspokójmy się, co? - Dobra.
Spokojnie.
Jak tylko spoglądam na stronę...
tekst mi ucieka...
i nic nie kumam.
Myślę sobie "Dobra, Laine, skup się".
Tak jest cały czas i nie wiem, co robić.
Chyba kończę na dziś. Mam dość, wypij.
Daj znać, gdyby Gunda się odezwała.
Dasz?
Gunda. Wpuść mnie.
Słyszę, że tam jesteś.
Świetna miejscówka.
Raz?
Połówki?
Gunda nie odpisuje ani nie oddzwania.
Bo taka jest.
Zadzwoni, kiedy będzie miała ochotę.
Pewnie jest u rodziców.
Mógłbyś mi dać swój klucz?
Kiedyś tam wszedłeś.
Może na to liczy.
Nie byłaby zachwycona.
Co?
Moglibyśmy się pocałować. Tak myślę.
Jesz jabłko.
Tylko tak żartowałem.
Adam...
całowanie to jedno, ale...
To było głupie.
Adam...
Proszę cię.
Czego ode mnie chcesz?
Nie czujesz do mnie tego, co ja do ciebie.
Co nie znaczy, że nie czuję niczego.
Adam?
Co?
Możesz puścić piosenkę od fryzjerów?
Puszczę inną.
Możesz przestać? Daj psu spokój.
Sąsiadka dzwoniła o 7:00, że w mieszkaniu gra muzyka.
Ile można mówić, że to nie imprezownia?
Nie robię tam imprez.
- Kanapki. - Dziękuję.
- Połóż się. - Nie jestem śpiący.
- Spać! - Nie chcę.
Wyglądasz okropnie.
- Dzięki. - Proszę. - Super.
Zdejmij tę czapkę.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
- To czemu nie jesz? - Naprawdę nie było nas dużo.
- Jak ci na imię? - Laine.
Laine może u nas zostać.
- Kto to przyniósł? - Ja.
- Jesteś grzeczna? - Pewnie nie.
- A kto przyniósł to? - Masza.
Bardzo niegrzeczna. Bardzo.
Adam tego nie bierze. Trafiło tu omyłkowo.
Kładź się.
Co się śmiejesz?
- Nie wiedziałem, że palisz. - Mam je od Inary.
- Wiesz, że to ci szkodzi. - Bardzo.
- Inara jest niegrzeczna. - Bardzo. - Bardzo.
A to jest dobre? No co? Pytam, czy to czysty towar?
- Tak. - Pachnie wstrętnie.
Przestań, miałam fatalną nockę.
Na nocne zmiany bardzo pomaga.
Bąku. Czas do szkoły.
Niezły kocyk.
No wstawaj.
Słuchaj...
jedna ważna sprawa.
Nie będziemy trzymać leków w szufladzie, ale w tym pudełku.
Tak?
Wyrwałaś kiedyś komuś serce? I wstawiłaś tam metal, a potem lek?
Posłuchaj.
Jedna na przerwie śniadaniowej w szkole...
i jedna przed snem.
Wyglądają tak samo, w tym pudełku.
Będą u ciebie.
Jak rozumiesz stwierdzenie,
że "konsekwentnie realizowany solipsyzm jest równy realizmowi"?
Rozumiem to jako bardzo trudne stwierdzenie.
A jak rozumiesz jego znaczenie?
Nieodgadnione.
Pięknie. Chyba dziś nic z tego nie będzie.
Przepraszam.
Środa o 15:00? Spróbujemy.
Laine?
Pomożesz mi z matematyką?
Nie znam matematyki.
Jesteś dorosła, powinnaś znać.
Powinnam, ale nie znam.
I nie jestem dorosła.
Oblałam zaliczenie.
Dlaczego?
- Pogadać z profesorem? - Nie, to nie tak.
Podejdę jeszcze raz.
Dobra, jadę.
Pa!
Jesteś sama?
Tak, i co?
Nie boisz się?
Nie?
Chcesz rozprostować nogi?
Sorry, faceci mnie nie kręcą.
Nas też nie.
- No chodź. - Masz proszki?
W porządku?
- Telefon mi padł. - I dokąd idziesz?
Wezwę ci taksówkę.
- Masz papierosa? - Tak.
- Dzięki. - Nie wolisz pójść do mnie?
Jestem u siebie.
Ojciec w domu?
A ten dźwięk?
Z pokoju Bąka.
- Jest sam w domu? - Tak, może to kreskówka czy coś.
O 4:00?
Zaczekaj, zaraz wrócę.
- Dobra. - Chwila.
Bąku... Bąku!
Kurwa.
- Od kiedy nie reaguje? - Zadzwoniłam, jak tylko go znalazłam.
- Był chory? - Ostatnio nie.
- Jak ma na imię? - Bruno. - Bruno, obudź się!
- Mógł wziąć tabletki? - Jest na lekach.
- Jakich? - Nie wiem.
- Cukier, kolki? - Nie.
- Narkotyki? - Nie.
Bruno! Sprawdzimy mu cukier. Sięgniesz?
- Mogę tu być? - Nie przeszkadzasz.
To nic.
Bruno! Obudź się.
- Co tam w kącie? - Nic.
- Brat jeszcze śpi? - Tak, śpi.
To moja wina.
Mogłam tu być,
ale nie byłam, a kiedy go znalazłam, już taki był.
Od razu wezwaliśmy karetkę.
Przestań.
- To nie twoja wina. - Moja.
A ty?
- Jak się czujesz? - W porządku.
W porządku.
Zważywszy na sytuację.
Ja się nie czuję w porządku.
Bo... jakoś sobie radzę...
Nie, próbowałam sobie radzić z obowiązkami mamy,
a teraz mam wrażenie, że muszę być też tatą.
Nie daję z tym rady, nie jestem nawet normalną siostrą.
Kompletna porażka we wszystkim.
Nawet nie wiem, czy jeszcze się staram.
Nie musisz być jego mamą ani tatą.
Nic nie rozumiem.
Przepraszam.
Gdybyśmy mogli czasem pogadać
i nie mówić, że jest w porządku, kiedy nie jest.
Rozumiesz?
Chciałabym ci pomóc.
Chciałabym, żebyśmy pomagali sobie nawzajem.
Śniadanie?
- Nie chce mi się robić śniadania. - Nie, pomyślałem, że ja zrobię.
Chcesz?
Dobra.
Dasz macha?
Tato?
Dziękuję.
Wróćmy do Wittgensteina.
Czym kończy traktat? Jakim zdaniem?
"O czym nie da się mówić, to się musi przemilczeć".
A jak zaczyna?
Nie pamiętam dokładnie.
Proszę spojrzeć.
- "Światem jest wszystko, co się staje". - Zgadza się pani?
Chyba.
Umie pani czytać. Daję panię tróję.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Ale masz jakichś kolegów?
- Półkolegów. - Jak to rozumiesz?
Mam z nimi dobre relacje.
Nie spędzają ze mną dużo czasu...
- ale jesteśmy kolegami. - Mają jakichś bliższych?
Tak. Właśnie.
- Spędzasz dużo czasu sam? - Tak.
- Ale... to nie takie złe, co? - Nie.
W twoim wieku nie miałam żadnych znajomych.
Gorzej niż ja.
Teraz mam trochę.
Nie jest źle mieć niewielu.
Albo żadnych. Czasem.
Zależy, jaką jesteś osobą.
Bardziej osobną czy towarzyską.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski