Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Τι τρέχει, Ουάσινγκτον;
Σας ευχαριστώ που ήρθατε.
Κοιτάξτε, όλα είναι παλαβά εκεί έξω τώρα.
Όλοι μας κάνουμε ό,τι μπορούμε, και θέλω να ξέρετε
ότι για τις επόμενες τέσσερις με πεντέμισι ώρες
όλα θα πάνε καλά. Εντάξει;
Σας ευχαριστώ.
Δεν ένιωθα πάντα έτσι.
Θυμάμαι ότι ήμουν στην Α' Γυμνασίου.
Και ήταν το πρώτο μας πάρτι με αγόρια και κορίτσια.
Αυτό ήταν πάντα συναρπαστικό.
Την εποχή εκείνη όλοι ήταν ακόμα στρέιτ.
Και χαιρόμουν.
Έτσι, φορούσα το μωβ πουκάμισό μου
και το χακί παντελόνι μου
με λάστιχο γύρω από τη μέση
για τα παιδιά που έπρεπε να κάνουν κακά επειγόντως!
Ήμουν ενθουσιασμένος με το πάρτι,
επειδή θα πήγαινε εκεί η Λίζι,
με την οποία ήμουν τσιμπημένος από παιδί.
Καθόταν μόνη της και έβλεπε τηλεόραση.
Και μπαίνω μέσα.
Είχα έτοιμη την πρώτη ατάκα μου, της λέω:
"Έμαθες ότι η κόρη της κυρίας Γκόλντμαν ίσως έχει καρκίνο;"
Την άφησα ξερή.
Και καθώς γυρνάει και με κοιτάει,
η Τζένι, στο σπίτι της οποίας είμαστε, με πλησιάζει
και με ξεβρακώνει.
Το χακί παντελόνι με το λάστιχο κατέβηκε αμέσως.
Και από μέσα φοράω μεταξωτό μποξεράκι.
Σαν επιχειρηματίας που κάνει διακοπές στο Χονγκ Κονγκ.
Κι αυτό κατέβηκε αμέσως…
Η Λίζι με κοιτάει και βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο
με το καραφλό φυστικάκι μου.
Είναι τρομοκρατημένη.
Η Τζένι, το κορίτσι που με ξεβράκωσε,
είναι καταντροπιασμένη.
Κι εγώ έγινα τώρα κωμικός.
Σας ευχαριστώ.
Άργησα να ωριμάσω,
και γι' αυτό ήταν τρομερό που με ξεβράκωσαν.
Ήμουν δύσκολος στο φαγητό.
Όταν ήμουν μικρός έτρωγα μόνο μακαρόνια με τυρί.
Και θυμάμαι
ότι η μαμά προσπαθούσε να με ταΐσει κάτι άλλο.
Μια στο τόσο, το ζωήρευε κάπως
με κάτι σαν φετουτσίνι Αλφρέντο.
Στην πραγματικότητα απλώς ήταν πιο κρεμώδη. Ήταν…
Φετουτσίνι Αλφρέντο, τα πιο υγρά μακαρόνια.
Μια βραδιά καταβρόχθισα ένα μεγάλο μπολ φετουτσίνι Αλφρέντο.
Σπουδαίο γεύμα πριν πας για καράτε.
Ειδικά για ένα εξάχρονο με αδιάγνωστη δυσανεξία στη λακτόζη.
Έτσι, τελείωσα το φετουτσίνι Αλφρέντο.
Μπήκα στο μίνιβαν. Δεν κοκορεύομαι,
αλλά είχαμε το Plymouth Voyager. Δεν ήταν τόσο τρομερό.
Πηγαίνω τελείως πίσω. Είμαι πίσω δεξιά, εντάξει;
Η μαμά μού δίνει ροδάκινο για επιδόρπιο.
Κι εγώ είπα: "Αηδία, το ροδάκινο είναι ζουμερό!"
Μου λέει: "Άσε το". Το παίρνω
και το χώνω στην ποτηροθήκη.
Βάζω ένα χαρτομάντιλο από πάνω του και φωνάζω: "Στο καυλό!"
Επειδή σ' εκείνη την ηλικία είχα πρόβλημα ομιλίας.
Μετά φτάνουμε στο καράτε.
Έκανα καράτε. Ήμουν ένα μικρό εβραιόπουλο,
και έκανα καράτε με δέκα Ιρλανδούς καθολικούς πυροσβέστες.
Σε ένα καθολικό σχολείο που λεγόταν Ανάσταση.
Ήταν ένα σχολείο όπου δεν ήμουν καλοδεχούμενος τη μέρα.
Μα ήθελα να τους πω:
"Χωρίς εμένα δεν ξέρω αν θα 'χατε το όνομα…"
Τάχα μου, Ουάσινγκτον.
Έτσι μπήκα στο καράτε.
Και χαιρέτησα τους συναθλητές μου.
Ξέρετε, τους έδειξα μεγάλο σεβασμό.
Δεν ξέρω αν ήσασταν τυχεροί να πάτε σε μάθημα καράτε
ή ακόμα καλύτερα, σε επίδειξη.
Που είναι η περιστασιακή τελετή
όπου δείχνεις ότι χορεύεις όπως στο TikTok.
Κάνεις… και…
Δεν ξέρω. Συγγνώμη. Δεν θα το κάνω.
Και σταδιακά πηγαίνεις από τη λευκή, στην κίτρινη
και στη μαύρη ζώνη.
Έτσι, είμαι στο καράτε,
και κάνω όλες τις κλωτσιές κι όλες τις γροθιές.
Και σκέφτομαι… "Ωραία, είμαι καλός.
Είμαι καλός στο καράτε".
Και ξαφνικά ακούω:
Και σκέφτομαι: "Ωχ, φετουτσίνι Αλφρέντο".
Έτσι ζητάω να φύγω από το καράτε.
Από όλους τους συναθλητές.
Και…
πηγαίνω στον διάδρομο κάνοντας το γρήγορο βάδην που κάνεις
σ' αυτές τις περιπτώσεις.
Χαίρομαι που είμαι σε άλλο σχολείο. Βλέπω εμψυχωτικές αφίσες.
Ο Ιησούς λέει: "Κάνε κουράγιο". Και…
Φτάνω στο μπάνιο, και είμαι έτοιμος να τα κάνω.
Κι έχω δέσει το γκι.
Δεν ξέρω αν γνωρίζετε από πολεμικές τέχνες,
αλλά το γκι είναι η στολή που φοράς στο καράτε.
Το "γκι" χρησιμοποιείται και ως λέξη για το βούτυρο κλαριφιέ.
Για όσους από εσάς γνωρίζετε την κετογονική δίαιτα
ή τον αλεξίσφαιρο καφέ.
Πίνω αλεξίσφαιρο καφέ, όπου ουσιαστικά βάζεις
πολύ βούτυρο κλαριφιέ στον καφέ σου.
Σε πέντε χρόνια από τώρα θα λένε: "Θυμάστε που έσκαγαν οι φλέβες όλων;"
Όπως η δίαιτα Άτκινς. Θυμάστε ότι αυτός που την ανακάλυψε
πέθανε από έμφραγμα;
Ή ο εφευρέτης του Segway;
Ξέρετε πώς πέθανε αυτός που το εφηύρε;
Έπεσε από μια πλαγιά με το Segway του…
Που είναι ένας πλάγιος τρόπος να επιστρέψουμε…
…στο γκι μου.
Που είχα δέσει με εκατό κόμπους,
επειδή τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν το μέλλον
ή τις συνέπειες.
Έτσι προσπαθώ να λύσω το γκι.
Και ξαφνικά ψεκάζω το γκι…
…με αφρό φετουτσίνι Αλφρέντο.
Τώρα πρέπει να διασχίσω τον διάδρομο
σουλατσάροντας.
Σαν ένας μικρός Τζον Γουέιν. Επιστρέφω στο καράτε και λέω:
"Γεια χαραντάν, Κιμοσάμπε".
Οι πυροσβέστες δεν μίλησαν.
Μα ξέρετε ότι είπαν στις γυναίκες τους:
"Ο μικρός Κρολ έχεσε το γκι του".
Αυτό που λέω είναι
ότι εκείνη τη βραδιά πήγα στο καράτε με άσπρη ζώνη,
αλλά έφυγα με καφέ ζώνη.
Σας ευχαριστώ.
Άργησα να ωριμάσω, μου πήρε καιρό να κάνω πολλά πράγματα.
Όπως να πω πρώτη φορά: "Σ' αγαπώ".
Θυμάται κανείς την πρώτη φορά που το είπε σε κάποιον;
Όχι σε συγγενή ή σε ένα πανέμορφο πιάτο κοτόπουλου με παρμεζάνα.
Πείτε πόσων ετών ήσασταν
όταν το είπατε πρώτη φορά σε κάποιον.
Δεκατριών. Δεκαοχτώ.
Ήμουν τριάντα δύο.
Θυμάται κανείς την πρώτη του ερωτική απογοήτευση;
Δεκατριών. Δεκαέξι.
Ήμουν τριάντα τριών.
Αυτό σημαίνει ότι η πρώτη γυναίκα στην οποία είπα "σ' αγαπώ"
ήταν και η πρώτη που μου ράγισε την καρδιά.
Και μου έδωσε να καταλάβω!
Αυτό έγινε πριν δέκα χρόνια. Την έλεγαν Κέιτ.
Και ήταν από τις γυναίκες που νόμιζα πάντα
ότι δεν θα είχα. Ήταν όμορφη και αστεία.
Και έξυπνη.
Ήταν από τις κοπέλες με τις οποίες ήμουν τσιμπημένος στο λύκειο.
Αλλά ήμασταν μόνο φίλοι.
Δεν ξέρω αν γνωρίζουν αυτήν τη δυναμική
όσοι έρχονται σε κωμικά σόου.
Μα ξέρετε την κατάσταση
που ο ένας φίλος θέλει τον άλλον
και η ένταση μεγαλώνει μέχρι που λέει:
"Τζόσελιν, μπορώ να σου μιλήσω απόψε;"
"Θεέ μου, καλά θα πάει αυτό".
Μετά πάω στο πάρτι, μεθάω και λέω:
"Τζόσελιν, όπως είπα νωρίτερα,
ήθελα αυτήν την ευκαιρία για να σου μιλήσω
και να σε ενημερώσω ότι εκτιμώ πολύ τη φιλία μας.
Αλλά θέλω επίσης να ξέρεις πόσο συχνά τον παίζω για σένα".
Και εκείνη λέει: "Νίκι, είσαι πολύ γλυκός,
αλλά ας μείνουμε καλύτερα φίλοι".
Κι εγώ λέω: "Ναι, αυτή είναι η έκβαση στην οποία ήλπιζα".
Και μετά πηγαίνει έξω
και τον παίζει σε έναν παίκτη λακρός
με πολλαπλές διασείσεις
σε ένα πάρτι στο σπίτι μου.
Εντάξει;
Αλλά τώρα, είμαι 32, γνώρισα την Κέιτ,
και είμαστε ερωτευμένοι. Λέμε να συζήσουμε.
Και κάνουμε τις συζητήσεις που έχεις με τον άνθρωπό σου.
Ξέρετε τώρα, λες…
"Αν κάναμε ποτέ παιδί…"
"Πώς θα το ονομάζαμε;"
Κι εγώ πετάω: "Χιλιόμετρο.
Χιλιόμετρο Κρολ. Δυνατό όνομα".
Επειδή θαυμάζω τον Μάιλς Ντέιβις.
Αλλά θαυμάζω περισσότερο το μετρικό σύστημα.
Έτσι ήμασταν πραγματικά δεμένοι και…
Έχει δουλειά στη Νέα Υόρκη,
έχουμε έναν γάμο εκεί και πηγαίνω να τη συναντήσω
και να περάσουμε ένα ρομαντικό σαββατοκύριακο.
Και πηγαίνουμε στον γάμο.
Δεν ξέρω αν έχετε πάει σε γάμο με τη σχέση σας
και κοιτάτε τον γάμο και λέτε: "Έτσι θα κάναμε κι εμείς;
Το κοριτσάκι είναι χαριτωμένο,
αλλά θα είχαμε ένα ντάτσχουντ να κρατάει τις βέρες, έτσι;"
Και καθώς λένε τους όρκους σπαράζω στο κλάμα.
Γυρίζω να την κοιτάξω και κλαίει λιγότερο.
Γυρίζουμε σπίτι μετά τον γάμο και λέει:
"Νικ, πρέπει να μιλήσουμε". Κι εγώ λέω:
"Για ποιο πράγμα; Το μέλλον;"
Και λέει: "Κατά κάποιον τρόπο".
Τη ρωτάω τι τρέχει και λέει να χωρίσουμε.
"Τι; Τι εννοείς; Είμαστε τέλειοι".
Και λέει: "Όχι, το έχουμε συζητήσει ξανά".
Κι εγώ λέω: "Δεν το έχουμε συζητήσει!"
Και μου λέει: "Το συζητάω με τους φίλους μου".
Κι όταν σε παρατάνε,
συνειδητοποιείς ότι είσαι ο τελευταίος που μαθαίνεις
ότι σε χωρίζουν.
Αυτό το άτομο το έχει συζητήσει διεξοδικά.
Έχει ερευνήσει το υλικό,
και τώρα σου παρουσιάζει το πόρισμά του.
Το οποίο λέει ότι δεν αξίζεις μία, μαλάκα.
Της λέω να το συζητήσουμε και λέει: "Σου έχω πει
ότι δεν θέλω να παντρευτώ".
Της λέω: "Ας μην παντρευτούμε!
Να γίνουμε σαν τα ζευγάρια που είναι μαζί,
και όλοι σκέφτονται: 'Τι ζόρι τραβάνε;
Δεν θέλουν ασφάλιση;'" Τι φάση…
Έτσι άρχισα να ικετεύω.
Της λέω: "Σε παρακαλώ".
Δεν ήταν αποτελεσματικό,
γιατί ξέρω ότι ένας από τους λόγους που ήθελε να με χωρίσει είναι
επειδή δεν με έβρισκε αρρενωπό.
Ήθελε έναν τύπο με τατουάζ που ξέρει να αλλάζει ταχύτητες,
να οδηγεί μοτοσυκλέτα…
Και δεν θα γίνω ποτέ αυτός που οδηγεί μοτοσυκλέτα.
Θα ήμουν ο τύπος πίσω που θα έλεγε:
"Όχι, θα χάσω το φανάρι.
Θα χωριστώ από τα παιδιά.
Ανυπομονούσα να διασχίσουμε μια γειτονιά γκαζώνοντας
καταστρέφοντας τη μέρα των ανθρώπων".
Έτσι, όταν είπα: "Σε παρακαλώ…"
Δεν ήταν αποτελεσματικό.
Συνέχισα να την πιέζω. "Πες μου γιατί".
Μου λέει: "Νικ, δεν χρειάζεται… Νικ, καλά!
Απλώς δεν με ελκύεις".
Κι εγώ είπα…
"Ωραία. Ωραία…
Εντάξει, ωραία. Πολύ ωραία.
Πολύ ωραία.
Σωστά. Πολύ ωραία.
Είναι πολύ ωραίο αυτό που ακούω.
Ωραία.
Γιατί δεν μου λες
κυριολεκτικά οποιονδήποτε άλλον λόγο
που θες να χωρίσουμε;"
Ας έλεγε: "Χωρίζουμε".
Θα ρωτούσα γιατί. "Είμαι στην Αλ-Κάιντα".
Θα της έλεγα: "Το καταλαβαίνω. Απαιτεί όλο σου τον χρόνο.
Κάνε ό,τι αγαπάς, εντάξει;"
Το "απλώς δεν με ελκύεις" με διέλυσε.
Τελικά, στις τρεις το πρωί μού λέει:
"Νικ, πρέπει να κοιμηθώ".
Έτσι, μαζεύω όλα τα πράγματά μου
της δίνω ένα αποχαιρετιστήριο φιλί και τη μυρίζω σαν ψυχοπαθής.
Και φεύγω από το διαμέρισμά της.
Βγαίνω στον διάδρομο.
Με την τροχήλατη βαλιτσούλα μου.
Σαν διαγωνιζόμενος του The Apprentice που μόλις απολύθηκε.
Βγαίνω στους δρόμους της Νέας Υόρκης στις τρεις το πρωί.
Μόλις έχασα τον έρωτα της ζωής μου.
Και δεν έχω πού να μείνω.
Και σπαράζω στο κλάμα.
Ναι.
Κλαίω. Είμαι κλαψιάρης. Κλαίω…
Αλλά κλαίω με χαρούμενα πράγματα.
Κλαίω κάνοντας προπόσεις. Καταλάβατε;
Είναι κάτι που δεν άρεσε στην Κέιτ. Έλεγα:
"Μπορούμε να υψώσουμε τα ποτήρια μας;"
Και μου έλεγε: "Για όνομα πια, οδήγησε μοτοσυκλέτα".
Και απαντούσα: "Δεν μπορώ, ακόμα κι αν φοράω κράνος,
δεν εμπιστεύομαι τους άλλους οδηγούς…"
Κλαίω βλέποντας διαφημίσεις πολυκαταστημάτων.
Τις διαφημίσεις όπου ο μπαμπάς αγοράζει τα εξαρτήματα
για μια μπασκέτα;
Τα ξύλα και τον πουρέ πατάτας.
Όλα τα εξαρτήματα.
Μετά την τοποθετεί στην είσοδο.
Και μαθαίνει στον δεκάχρονο γιο του πώς να ρίχνει βολές.
Πηγαίνουμε δέκα χρόνια μετά και ο γιος του παίζει
στο εθνικό πρωτάθλημα.
Και φοράει μια φανέλα χωρίς σήμα
που γράφει "Πολιτεία".
Και της άλλης ομάδας γράφει "Πανεπιστήμιο του Κολεγίου".
Του κάνουν φάουλ και απομένει ένα δευτερόλεπτο.
Και είναι στη γραμμή για τις βολές.
Βάζει τη νικητήρια βολή και το πλήθος τρελαίνεται.
Κοιτάει τον μπαμπά του και λέει:
"Ευχαριστώ που έφτιαξες την μπασκέτα.
Κι ευχαριστώ που ψωνίζεις στο Lowe's".
Και ο μπαμπάς του τον κοιτάει και λέει:
"Σ' αγαπώ,
και αγαπώ να ψωνίζω στο Lowe's.
Κι αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο".
Είναι με έναν ηλικιωμένο μαύρο και σκέφτομαι:
"Θεέ μου, κοίτα μια μοντέρνα αμερικάνικη οικογένεια!"
Αυτό μου φέρνει δάκρυα.
Ο χωρισμός μού έδωσε να καταλάβω, μεγάλε.
"Απλώς δεν με ελκύεις".
Αλλά όταν μου το είπε η Κέιτ,
σκέφτηκα: "Αυτό είναι τόσο… δίκαιο.
Είμαι κανονικό τέρας". Καταλάβατε;
Νιώθει κανείς ωραία με αυτό που βλέπει στον καθρέφτη;
"Ναι!" Συνήθως είναι ένας τύπος,
και η Λίζο.
Ξέρετε τώρα…
Καταλαβαίνω τη Λίζο. Παίζει φλάουτο. Είναι σέξι. Είναι γαμάτο.
Αλλά ποιος είναι αυτός ο τύπος; Ξέρετε αυτούς τους τύπους…
Ο ήλιος πέφτει πάντα στα μάτια τους…
Και πιάνουν συνέχεια το στήθος τους.
Πώς είναι το πρωινό του;
Κοιτιέται στον καθρέφτη και λέει…
"Έσκισα.
Ας ξεκινήσουμε τη μέρα, Τζέικ".
Τα δικά μου πρωινά δεν είναι έτσι, εντάξει;
Κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι όσο πιο ελκυστικός γίνεται.
Και απόψε απλώς μοιάζω με φίλο του Κρίστοφερ από το Οι Σοπράνος.
Ξέρετε…
"Γεια σου, Κρις. Θα μιλούσες στον θείο σου για μένα;"
Κάνω ό,τι μπορώ και όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη
η φωνή που ακούω καθώς κοιτάζομαι
είναι ενός Άγγλου νταή.
Μου λέει:
"Κοίτα χάλια.
Γαμημένο χοντρό ιγκουάνα".
Η φωνή που ακούω ίσως είναι του Βρετανού ηθοποιού Τζέισον Στέιθαμ.
"Γιατί είσαι κόκκινος βγαίνοντας από το ντους;"
"Έχω έκζεμα".
"Ναι, έχεις έκζεμα, έτσι δεν είναι;
Και τι επιδεινώνει το έκζεμα;"
"Το γάλα".
"Και συνεχίζεις να τρως παγωτό, έτσι;"
"Ναι". "Και ξηρούς καρπούς".
"Κακώς τρώω κάσιους".
"Ναι, δεν πρέπει να τρως κάσιους, έτσι δεν είναι;
Τι θα κάνεις γι' αυτό;"
"Μάλλον θα πάω…" "Ναι, θα πας στην σπετσαρία;"
"Φαρμακείο το λέμε". "Ναι, είμαι σίγουρος γι' αυτό".
"Τράβα στο φαρμακείο και πάρε τις άοσμες ενυδατικές κρέμες σου
και το μεγάλο πακέτο παιδικής μελατονίνης".
"Το κανονικό…"
"Ναι, γιατί με το κανονικό είσαι ζαβλακωμένος το πρωί, έτσι;
Και τι ξέχασες βγαίνοντας από το φαρμακείο;"
"Ξέχασα τις κρέμες…"
"Ναι, ξέχασες τις κρέμες για το έκζεμα!
Γι' αυτό σάλτα και γαμήσου,
χοντρό, ξεχασιάρικο, αμφίβιο, κόκκινο, εξανθηματικό,
κακομοίρικο, κλανιάρικο, γαμημένο τίποτα".
Και μετά λέω:
"Ας ξεκινήσουμε τη μέρα".
Το πρωί είναι δύσκολο.
Τώρα. Γενικά.
Αυτό που το διευκολύνει…
Όταν ξυπνάω το πρωί σκέφτομαι ότι ίσως μάθω κάτι νέο.
Είναι πάντα συναρπαστικό.
Μόλις έμαθα… Εντάξει, αυτό είναι παλαβό.
Αυτό είναι… Εντάξει, βουλώστε το όλοι σας.
Είναι τρελό.
Ξέρατε, παιδιά… Σκάστε.
Ξέρατε ότι αν χρειαστεί να κλάσεις,
αν τραβήξεις το κωλομάγουλό σου στην άκρη,
η κλανιά δεν βγάζει ήχο;
Το…
Το… Το ήξεραν όλες οι γυναίκες. Το…
Αυτό αλλάζει τα πάντα.
Τι νόμιζα ότι έβγαζε τον ήχο,
αν δεν ήταν τα κωλομάγουλά μου που δονούνταν μπρος πίσω;
Νόμιζα ότι είχα έναν τρομπετίστα;
Έναν μικρό Μάιλς Ντέιβις που…
Έναν μικρό Φρέντι Κλανιστή; Τι νόμιζα;
Μπορείς να μείνεις σε πάρτι για δύο επιπλέον ώρες.
Στ' αλήθεια. Πηγαίνεις στο πάρτι και λες: "Θα κάνω ένα λεπτάκι. Πάω να…"
Και μετά φεύγεις τρέχοντας για να χαθεί το ίχνος της κλανιάς.
"Ναι, δεν ξέρω τι μυρίζει έτσι, μεγάλε.
Ίσως κάποιος μαγειρεύει ομελέτα ή…
Ένα ποντίκι πέθανε μέσα στον τοίχο; Δεν…
Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν άκουσα τίποτα".
Δεν παραδεχόμαστε ότι κλάνουμε. Δεν μιλάμε για το στομάχι μας.
Κανείς δεν λέει: "Έχω διάρροια".
Καταλαβαίνετε;
Λέμε πάντα: "Νιώθω λίγο περίεργα το στομάχι μου.
Έχω αδιαθεσία στο στομάχι".
"Μεγάλε, έχεις διάρροια".
Δεν το παραδεχόμαστε.
Και μετά σε αιφνιδιάζει. Ξέρετε τι εννοώ;
Ήμουν σε πρωινή σύσκεψη, ήπια δυο φλιτζάνια καφέ,
και ένα σμούθι φρούτων.
Και ζητάω να φύγω.
Κάνω…
"Με συγχωρείτε".
Μπαίνω στο αμάξι μου. Είμαι δέκα λεπτά από το σπίτι μου.
Αρχίζω να οδηγώ.
Και ξαφνικά σηκώνονται οι τρίχες των χεριών μου.
Με έπιασε ρίγη. Κάνω…
Οδηγώ κάνοντας τεχνικές Λαμάζ με τον κώλο μου.
Σταματάω στο σπίτι μου, δεν έχω παρκάρει ακόμα
και σκέφτομαι: "Δεν θα τα καταφέρω!
Θα τα καταφέρω;"
Και ο Στέιθαμ λέει: "Όχι".
Και λέω: "Σε παρακαλώ, μη με κάνεις τέτοιο άνθρωπο!
Δεν θέλω να γίνω τέτοιος!"
Και μετά… Ξέρετε πώς είναι στη Νέα Ορλεάνη;
Λίγο πριν σπάσουν τα φράγματα;
Σκέφτονται: "Κι αν αφήσουμε λίγο νερό
να περάσει τα φράγματα; Ίσως αυτό σώσει την πόλη".
Έτσι αφήνω μια μικρή σταγόνα μέσα από τα φράγματα.
Και σκέφτομαι: "Είναι αρκετό αυτό;"
Κι ο Στέιθαμ λέει: "Όχι, το θέλω όλο".
Κι εγώ λέω: "Σε παρακαλώ, μη με κάνεις τέτοιο άνθρωπο!"
Και μετά γεμίζω το εσώρουχό μου
με μια στηθοπλευρά μεγάλη σαν μαξιλάρι.
Καλή διασκέδαση στο επόμενο μπάρμπεκιου.
Και σκέφτομαι: "Είναι αρκετό;" Κι ο Στέιθαμ λέει: "Ναι, είμαστε εντάξει".
Ακόμα δεν έχω παρκάρει.
Σφίγγω το τιμόνι.
Τα πόδια μου τρέμουν σαν να είμαι τσιουάουα σε καταφύγιο.
Βγαίνω από το αυτοκίνητό μου και βηματίζω μέχρι μέσα.
Σαν τον Τσάρλι Τσάπλιν…
Σηκώνομαι. Καίω τα ρούχα μου.
Κάνω ντους.
Κοιμάμαι τέσσερις ώρες από την ντροπή μου.
Ξυπνάω, μπαίνω στο αεροπλάνο και έρχομαι στην Ουάσινγκτον.
Πήγαινε. Νιώθεις να σηκώνονται οι τρίχες των χεριών σου;
Όλα όσα είπα είναι αλήθεια, εκτός από το τελευταίο κομμάτι.
Χέστηκα όντως πάνω μου σε ένα Prius.
Μα το τελευταίο μέρος…
Συνέβη πριν εννέα χρόνια.
Ήταν η χρονιά αφότου με χώρισε η Κέιτ.
Και η γυναίκα που είπε ότι δεν ήθελε να παντρευτεί ποτέ
ήταν πλέον αρραβωνιασμένη με άλλον.
Είμαι χεσμένος στο αμάξι
και σκέφτομαι: "Γιατί με χώρισε;"
Γαμώτο.
Ένιωθα σαν παιδί.
Αλλά πάντα ένιωθα σαν παιδί,
επειδή είμαι ο νεότερος της οικογένειας. Το μωρό της οικογένειας.
Ναι.
"Ο Νικ είναι το μωρό".
"Ο Νικ είναι…" Όχι, Νικ. Είσαι 44.
Και δεν έχεις πάρει δώρο σε κανένα μέλος της οικογένειάς σου.
Εντάξει;
Η σειρά γέννησης είναι σημαντική. Γι' αυτό έγινα ψυχαγωγός.
Επειδή είμαι το μωρό.
Ποιος εδώ πέρα είναι ο μεγαλύτερος;
Ναι.
Σηκώνετε το χέρι σας σαν καλά παιδάκια.
Ναι…
"Και φέρω το βάρος του πατρογονικού δικαιώματός μου…"
Είστε σαν τον Βιν Ντίζελ.
Νομίζετε ότι είστε ο σταρ της ταινίας.
Ξαφνικά αρχίζουν να προσθέτουν ηθοποιούς,
και σκέφτεστε: "Δεν είχα καταλάβει ότι πρόκειται για σύνολο".
Είναι πολύ δύσκολη θέση.
Πρέπει να είσαι ο πρωτοπόρος. Πρέπει να είσαι αυτός
που σκέφτεται τα πάντα μόνος του.
Και μετά πρέπει να φροντίσεις τα αδέρφια σου… Ο αδερφός μου
έμαθε μόνος του να οδηγεί με λεβιέ ταχυτήτων όταν έγινε 16.
Όταν έγινα 16, προσπάθησε να με μάθει
κι εγώ έκανα: "Είναι δύσκολο.
Δεν θα γοητεύσω τον συμπλέκτη.
Στο καλό, θα πάω κάπου αλλού".
Ο αδερφός μου μού έδειξε όλες τις σημαντικές ταινίες.
Όλες τις ταινίες του Μελ Μπρουκς μέχρι να γίνω δέκα χρονών.
Επίσης… Ναι.
Μου έδειξε και τον Εξορκιστή όταν ήμουν πέντε.
Έτσι, όποτε βλέπω κοπέλα που γυρίζει το κεφάλι της 360 μοίρες,
διεγείρομαι.
Έχουμε κανέναν μικρότερο στο κοινό απόψε;
"Όλοι θέλουν να μου μιλήσουν!
Είμαι παιχνιδιάρης!
Παράτησα τρία διαφορετικά σκυλιά στο σπίτι της μαμάς και του μπαμπά".
Κι αν είσαι μεσαίο παιδί… Δεν μας νοιάζει, σκάστε.
Σκάστε. Δεν μας νοιάζει.
Το ξέρατε ήδη, σωστά; Γι' αυτό βρήκατε σύντροφο που λέει:
"Η οικογένειά σου είναι άθλια". "Το ξέρω! Γι' αυτό είμαστε ομάδα, σωστά;"
Έχουμε μοναχοπαίδια στο κοινό απόψε; "Ναι!"
Ήρθατε με τους γονείς σας;
"Οι γονείς μου είναι φίλοι μου.
Οι φίλοι μου είναι οικογένειά μου".
Έχει κανείς γέρο πατέρα;
Ναι; Πόσων ετών ήταν όταν γεννήθηκες;
Δεν ξέρω, αλλά είναι πάνω από 60 τώρα.
Πάνω από 60; Και πόσων ετών είσαι εσύ;
Είκοσι ένα.
Είσαι 21. Ωραία, άρα ήταν λίγο μετά τα 40;
Είναι πολύ μικρή ηλικία για να κάνεις παιδί.
Είναι πολύ καλή ηλικία.
Σημαίνει ότι ήταν έτοιμος.
Είναι αστείο όταν λες: "Γνωρίσαμε τον μπαμπά του Κέιλεμπ.
Είναι 103 χρονών".
Κι ένας τύπος λέει: "Ήρθα να πάρω τον γιο μου, τον Κέιλεμπ.
Φοράω τζιν True Religion.
Δεν έχω πισινό".
Ξέρετε κάτι γέρους που γερνάνε τόσο που χάνουν τον πισινό τους;
"Χέζω από το κάτω μέρος της πλάτης μου".
Είμαι ο μικρότερος από τέσσερα αδέρφια.
Και τα τρία αδέρφια μου έχουν τέσσερα παιδιά.
Άρα έχω 12 ανίψια.
Και ήμουν πάντα ο "θείος Νικ".
Όπως: "Και ο θείος Νικ έχει έκζεμα".
Και λέω: "Ναι, φιλαράκο. Ο θείος Νικ έχει έκζεμα.
Γι' αυτό βάζει κρεμούλα στα δαχτυλάκια του,
ώστε να μη μοιάζουν με πούτσες μάγου".
Βάζω όντως κρέμα στερο…
"Τέτοιος άντρας είμαι εγώ". Αν με ρωτούσαν αν έχω πάρει στεροειδή
θα έλεγα: "Ναι, εννοείται.
Τοπικής… Λέγεται κλομπετασόλη. Την έχεις ακουστά;
Πρέπει να αλείφομαι με αυτή όταν βγαίνω από το ντους
κι έτσι γλιστράω όταν βγαίνω από το μπάνιο,
σαν φώκια, κατάλαβες;
Περνάς καλά στο ραντεβού μέχρι τώρα;"
Όταν είσαι ο νεότερος προσπαθείς να φτάσεις τους άλλους.
Συγκρίνεσαι με τα αδέρφια σου. Θες να φαίνεσαι μεγαλύτερος.
Έτσι ξεκίνησα να καπνίζω όταν ήμουν νέος.
Και το λάτρευα. Ήμουν πολύ καλός στο κάπνισμα.
Έκανα δαχτυλίδια. Έκανα ό,τι είναι γαμάτο με το κάπνισμα.
Έκανα δαχτυλίδια…
Αλλά ήθελα να το κόψω, μα δεν μπορούσα.
Γιατί ένιωθα σέξι όταν κάπνιζα. Ένιωθα σαν Τζέικ.
Με καταλαβαίνετε;
Ήμουν…
"Δεν είμαι μαλάκας, απλώς είμαι ντροπαλός".
Εγώ δεν ήμουν ποτέ έτσι, έκανα πάντα: "Μου αρέσεις!
Χωρίς παιχνίδια!
Θα χορέψουμε, θα γελάσουμε, οι γονείς σου θα με βρουν χαριτωμένο".
"Νιώθω ότι αν γαμήσω τη φίλη σου θα έρθουμε πιο κοντά".
"Δεν θα κοιτάξω άλλη κοπέλα! Θα βγάλω τα μάτια μου για σένα!"
"Δεν ήρθα στην κηδεία της μαμάς σου, αλλά έπαιζαν οι Incubus".
Σκεφτόμουν ότι πρέπει να το κόψω. Ένιωθα τόσο αδύναμος.
Προσπάθησα να το κόψω μαχαίρι,
αλλά μου κόπηκε ο βήχας.
Είμαι πρώτος στα λογοπαίγνια.
Πήγα να ατμίσω, αλλά είναι ντροπιαστικό.
Όσοι ατμίζουν, ντρέπονται όταν το κάνουν.
Είναι κάπως…
"Μεγάλε, σε βλέπουμε να ρουφάς το μικρό ρομποτικό πουλί".
Είναι λες και ξεχνάνε το δεύτερο μισό,
όπου θα φυσήξουν το μεγαλύτερο σύννεφο καπνού στον κόσμο.
Κάπως έτσι…
"Απίστευτο! Αυτό το αγόρι με το τατουάζ στον λαιμό
είναι δράκος που ξεφυσάει φουντούκι;"
Ήμουν απελπισμένος να το κόψω. Και δεν έβρισκα πώς.
Έτσι τελικά πήγα και υπνωτίστηκα.
Άντε γαμηθείτε όλοι σας.
Εντάξει;
Πήγα στο γκαράζ ενός περίεργου άντρα στο Μαλιμπού.
Ξέρετε αυτούς που είναι τόσο μαυρισμένοι
που έχουν το χρώμα μιας όμορφης μπάλας του μπάσκετ;
Είχε ένα πανέμορφο, υπέροχο, πελώριο περουκίνι.
Φτάνω στο περίεργο, γεμάτο πράγματα γκαράζ του στο Μαλιμπού
και έχει παντού παλιά περιοδικά People
και ένα ξεθωριασμένο άρθρο για την Κάθριν Χάιγκλ.
Οπότε, είτε βοήθησε την Κάθριν Χάιγκλ να κόψει το κάπνισμα
είτε δολοφόνησε την Κάθριν Χάιγκλ.
Δεν ξέρω τι συνέβη, κάθισα σε μια περίεργη La-Z-Boy,
και μου έκανε ρητορικές ερωτήσεις.
"Νικ, θα έδινες όπλο σε ένα νήπιο;"
Και του είπα: "Δεν ξέρω το νήπιο. Έχουν ελέγξει το μητρώο του;"
Και μετά με υπνώτισε.
Δεν ξέρω τι μου είπε. Δεν ξέρω τι μου έκανε.
Ξέρω μόνο ότι ξύπνησα μετά από μία ώρα στο βρόμικο γκαράζ του.
Βγήκα έξω από το δωμάτιο,
και από τότε δεν κάπνισα ξανά τσιγάρο.
Σας ευχαριστώ.
Αλλά όποτε βλέπω νήπιο, του δίνω όπλο.
Έτσι, με υπνώτισαν λίγο μετά τα 30 για το τσιγάρο.
Με υπνώτισαν ξανά λίγο μετά τα 40
για έναν πολύ πιο γαμάτο λόγο, παιδιά.
Με υπνώτισαν επειδή
είμαι εθισμένος στα σνακ.
Λατρεύω τα σνακ!
Σνακ, σνακ…
Τα λατρεύω τόσο πολύ που το μόνο που θέλω να κάνω
είναι να τρώω πατατάκια.
Μέσα στο στόμα μου.
Θέλω ξινές καραμέλες, θέλω μπισκότα, θέλω πρέτσελ με φιστικοβούτυρο!
Θέλω γλυκά! Γλυκά! Θέλω σοκολάτες.
Ξέρετε ότι η μόνη εμπορική συνεργασία που έκανα ποτέ
ήταν με τη σοκολάτα Τake-5;
Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι η μόνη εταιρεία που ένιωθα πως
"συμβάδιζε με τις αξίες μου"
ήταν η σοκολάτα Τake-5.
Επειδή οι αξίες μου
είναι φιστίκια, φιστικοβούτυρο, σοκολάτα, καραμέλα και πρέτσελ. Τι;
Τραγανό, αλμυρό, γλυκό, μαλακό…
"Μη μου δώσετε χρήματα, πληρώστε με Τake-5".
Μπαίνω στην κουζίνα, ανοίγω το ντουλάπι και κάνω:
"Ώρα για σνακ!" Θέλω μόνο να τρώω σνακ.
Και σκεφτόμουν ότι πρέπει να σταματήσω, ήμουν εκτός ελέγχου.
Έχω την αυτοσυγκράτηση παιδιού,
αλλά τους οικονομικούς πόρους ενήλικα.
Έτσι είπα: "Να πάει να γαμηθεί. Πάω να υπνωτιστώ ξανά.
Αλλά δεν θα πάω στον δολοφόνο της Κάθριν Χάιγκλ".
Έτσι, άκουσα για κάποια που λέγεται Ντάνικα.
Η Ντάνικα κι εγώ μιλήσαμε στο τηλέφωνο.
Μετά με υπνώτισε από το τηλέφωνο.
Ηχογράφησε την ύπνωση.
Μου έστειλε την ηχογράφηση.
Και την ακούω όταν πέφτω για ύπνο το βράδυ.
Παιδιά… Όλοι μας κάνουμε ό,τι μπορούμε.
Εντάξει;
Μου λέει: "Λοιπόν, Νικ. Θα σε υπνωτίσω.
Μετράμε αντίστροφα από το δέκα. Τρία, δύο, ένα.
Κοιμάσαι βαθιά.
Λοιπόν, Νικ. Βλέπεις τηλεόραση.
Και στην τηλεόραση εμφανίζεται ένας παρουσιαστής ειδήσεων.
Και λέει:
'Νικ! Σταμάτα με όλα αυτά τα σνακ!'
Επειδή υπάρχει ένας κρυφός πυρήνας κακοποιών,
και αυτοί οι κακοποιοί πηγαίνουν σε όλα τα εργοστάσια
γεμάτα με το αλεύρι και τη ζάχαρη,
και τα αντικαθιστούν με τραγανιστές ουρές αρουραίων
και αλεσμένα φτερά κατσαρίδων.
Και φυσικά, όταν έρθουν τα ζελεδάκια,
είναι γεμάτα μύξα
από τη γλίτσα των σκουληκιών".
Όσοι από εσάς νιώθετε άσχημα που τα χάλασα με την Κέιτ…
Δεν κοιμάμαι μόνος μου.
Φτιάχνω ένα φλιτζάνι τσάι,
τρώω μισή παιδική μελατονίνη,
και μετά ακούω την Ντάνικα
να μου λέει το πιο φρικιαστικό παραμύθι που υπάρχει.
Πόσοι από εσάς πιστεύετε αυτήν την ιστορία;
Εντάξει, τρεις; Εντάξει.
Τότε θα ήθελα να σας παίξω κάτι τώρα.
Τι λέτε ότι συμβαίνει εδώ πέρα απόψε;
Έχετε τον πραγματικό, ευάλωτο Νίκι Κ, παιδιά.
Μπεθ, το παίζεις;
Κι αν υπήρχαν τραγανιστές ουρές αρουραίων στο αλεύρι;
Κι αν είχαν αλέσει τραγανιστά φτερά κατσαρίδων στο αλεύρι και στη ζάχαρη;
Δεν τους ένοιαζε.
Και ήξεραν ότι οι γυμνοσάλιαγκες
θα αλέθονταν με τη ζάχαρη,
μα αυτό σήμαινε ότι το υγρό ήταν εκεί.
Τα ζελεδάκια θα ήταν μια χαρά
με τη γλίτσα από τους γυμνοσάλιαγκες.
Όπως είπα, παιδιά, κάνουμε όλοι μας ό,τι μπορούμε, εντάξει;
Λοιπόν…
Ναι, ας πιούμε λίγο νερό…
Τώρα…
Λατρεύω τα σνακ. Είμαι σαβουροφάγος.
Ο Τζέικ είναι γαμιάς, εγώ είμαι σαβουροφάγος, εντάξει;
Αλλά μου αρέσουν τα φρούτα και τα λαχανικά…
Τώρα το αγαπημένο λαχανικό μου είναι το λαχανάκι Βρυξελλών.
Κανένα λαχανικό δεν έχει κάνει μεγαλύτερη στροφή 180 μοιρών στη ζωή μου
από το λαχανάκι Βρυξελλών.
Όταν ήμουν μικρός τα έβραζαν.
Η μαμά μου έλεγε να φάω,
και έλεγα: "Να φάω ένα πλαστικό μπαλάκι
καλυμμένο με κλασμένο μαρούλι;"
"Νίκι, απλώς φάε ένα".
"Μαμά, γιατί δεν τρως μια πούτσα;"
Ήμουν κακός με τη μαμά μου.
Γιατί είμαστε κακοί με τις μαμάδες μας;
Γιατί είμαι ακόμα κακός με τη μαμά μου;
Σκέφτεστε: "Εγώ δεν είμαι κακός. Την αγαπάω".
Εντάξει, ορίστε πώς κάνετε όλοι σας
όταν σας τηλεφωνεί η μητέρα σας. Ωραία, πάμε.
"Γαμώτο…"
Αυτό είναι. Είναι τέλειο. Είναι τέλεια μίμηση.
Δεν αρπάζομαι πιο εύκολα με κανέναν
άλλον από τη μητέρα μου.
Η μαμά μου θα πει:
"Σου προωθώ ένα άρθρο
για το κίνημα αρ ντεκό του Λος Άντζελες". Κι εγώ θα της πω:
"Γιατί το κάνεις αυτό, μαμά;
Ξέρεις ότι είναι το λιγότερο αγαπημένο μου αρχιτεκτονικό κίνημα!"
Μα οι μπαμπάδες τη βγάζουν καθαρή. Ο δικός μου με καλούσε κι έλεγε:
"Γεια, γιε μου. Ήθελα να έρθω στον αγώνα σου, αλλά δεν ήρθα".
Κι εγώ του έλεγα: "Δεν πειράζει, μπαμπάκα".
Η μαμά λέει: "Ωραίο μπουφάν".
"Και τα άλλα μπουφάν μου, μαμά;
Τι κακό έχουν;
Μισώ την αγάπη σου".
Ορίστε το πρόβλημα με τις μαμάδες,
είναι απαραίτητες, καταλάβατε;
Είναι σαν τον Βιν Ντίζελ στους Μαχητές των Δρόμων.
Δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά μιλάνε για την οικογένεια.
Οι μαμάδες είναι σαν τον Βιν Ντίζελ.
"Δεν τον αντέχω τον τύπο,
αλλά δεν θα τα καταφέρουμε χωρίς αυτόν".
Η δυναμική ισχύος είναι λάθος με τις μαμάδες.
Καταλάβατε;
Και αυτό συμβαίνει επειδή
μας μεγαλώνουν κυριολεκτικά μέσα τους.
Και τους ρουφάμε κυριολεκτικά τη ζωή.
"Δώσε μου όλα τα θρεπτικά συστατικά σου.
Τα μαλλιά σου δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια".
Μετά γλιστράμε έξω από τον κόλπο τους και είμαστε:
"Άντε γαμήσου!"
Προσπαθούσα πραγματικά να καταλάβω
γιατί είμαστε τόσο κακοί με τις μαμάδες μας;
Και νομίζω ότι βρήκα τον λόγο.
Και νομίζω ότι ο λόγος είναι
επειδή είναι τόσο ενοχλητικές.
Σας ευχαριστώ.
Κι αυτή είναι η ομιλία μου για τις μαμάδες.
Ίσως είσαι μαμά στο κοινό απόψε και σκέφτεσαι:
"Τι γαμημένο αστείο. Δεν μου αρέσει αυτό το αστείο.
Δεν μου αρέσει το κλίμα". Να τι θα ζητούσα.
Θέλω να σε καλέσω στο αστείο.
Και θα σου ζητήσω να σκεφτείς τη μαμά σου για λίγο.
Και πόσο ενοχλητική είναι.
Και μετά θα σκεφτείς: "Εντάξει, είναι καλό. Το καταλαβαίνω".
Σκέφτομαι τη μαμά μου,
και πόσο την εκνεύριζε η μητέρα της.
Η γιαγιά μου ήταν εκπληκτική γυναίκα, αλλά ήταν σκληρή.
Μια χρονιά πήγα για τις Ευχαριστίες.
Με βλέπει, μου πιάνει την κοιλιά και μου λέει:
"Νικ, φαίνεσαι πολύ πετυχημένος".
Σκέφτηκα: "Απίστευτο!
Η γιαγιά μου με έκανε σκόνη!"
Ο Στέιθαμ λέει: "Μακάρι να το είχα σκεφτεί εγώ".
Ήταν σκληρή γυναίκα.
Επέζησε από τη Μεγάλη Ύφεση.
Έχασε συγγενείς στο Ολοκαύτωμα.
Μου είπε: "Λυπάμαι που βρήκες το Τζόρτζταουν ελιτίστικο".
Ακούστε, μαμάδες. Ακούστε εδώ.
Δεν είστε άνετες.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Απαντάτε στο πρώτο χτύπημα.
Παίξτε το λίγο πιο χαλαρές.
Την καλείς και το σηκώνει πριν χτυπήσει.
"Πήρα κατά λάθος. Συγγνώμη. Ξέχνα το. Το κλείνω".
Οι μπαμπάδες είναι καλύτεροι σ' αυτό. Ο πατέρας μου, ειλικρινά,
τον καλώ, κάνω να τον ακούσω τρεις εβδομάδες,
και στέλνει μήνυμα τα μεσάνυχτα που λέει:
"Είσαι ξύπνιος;"
Και απαντώ: "Για σένα είμαι, μπαμπάκα".
Έτσι κάνω ψυχοθεραπεία…
Ναι.
Και νομίζω ότι ένα από τα πιο χρήσιμα πράγματα που έμαθα στην ψυχοθεραπεία ήταν
ότι δεν μπορείς να ερωτευτείς πραγματικά μέχρι να αγαπήσεις τον εαυτό σου.
Και παίρνει πολύ καιρό να το καταφέρεις αυτό.
Έτσι, γνώρισα επιτέλους μια γυναίκα. Την έλεγαν Λίλι και…
Βγήκαμε μαζί και τα βρήκαμε.
Ερωτευτήκαμε πραγματικά.
Και πήγαμε τις πρώτες ρομαντικές διακοπές μας στην Ιταλία.
Πήγαμε στην Μπολόνια, που στα Ιταλικά σημαίνει μπαλόνι.
Περνάμε τέλεια, αλλά σκεφτόμουν: "Πρέπει να ανεβάσω τον πήχη.
Πώς να τον ανεβάσω, γαμώτο;"
Της λέω: "Ας νοικιάσουμε αμάξι. Πάμε βόλτα
στην ιταλική εξοχή". Και λέει: "τέλεια".
Πάμε στο Hertz της Μπολόνια.
Στα ιταλικά σημαίνει: "Πονάω στο πουλί".
Δεν με βλέπετε πίσω από το σκαμπό.
Πάμε στο Hertz της Μπολόνια.
Φορτώνουμε το αμάξι.
Και…
Έχει λεβιέ ταχυτήτων.
Της λέω: "Μωρό μου, κάτι φοβερό για μένα;
Δεν ξέρω να οδηγώ με ταχύτητες".
Και μου λέει: "Εντάξει. Κανένα πρόβλημα. Θα το πω στον υπάλληλο".
Μπαίνει μέσα και φέρνει τον υπάλληλο ενοικιάσεων του Hertz της Μπολόνια.
Βγαίνει έξω και λέει:
"Όχι…
Όχι…
αυτόματο…
…στην Μπολόνια, εντάξει;
Όχι αυτόματο στην Μπολόνια".
Του λέω: "Εντάξει". Και μου λέει: "Εσύ…
Δεν έχεις…
Δεν έχεις λεβιέ;" Και λέω:
"Έχω, μα δεν ξέρω πώς να τον χρησιμοποιήσω, εντάξει;"
Και μου λέει: "Καλά… Έχω μια ιδέα. Μια φλασιά.
Έχω ιδέα. Τι λες γι' αυτό;
Προσέλαβε οδηγό. Ο οδηγός θα καθίσει μπροστά με την κοπέλα σου.
Θα…
Κι εσύ θα καθίσεις πίσω στον αυτόματο, εντάξει;
Εσύ κερατάς, εντάξει;
Εσύ κερατάς, λαπά, εντάξει;"
Και του λέω: "Άντε γαμήσου. Θα βγάλω άκρη."
Λέω στην κοπέλα μου:
"Μωρό μου, αν κάνεις υπομονή μαζί μου, θα βγάλω άκρη". Και μου λέει:
"Έγινε". Έτσι…
Δεν ξέρω αν έχετε οδηγήσει ποτέ με λεβιέ ταχυτήτων, αλλά…
Υπάρχουν τρία πεντάλ.
Το ένα λέγεται "συμπλέκτης".
Και, ξέρετε τώρα, είμαι πολύ άντρας.
Ξέρω ότι "συμπλέκτης" είναι μια τσάντα,
που παίρνουν οι γυναίκες στις εξόδους τους.
Έτσι, αφήνω αργά τον συμπλέκτη.
Και πατάω το άλλο πράγμα.
Και βάζω πρώτη, και δεν μπορώ…
Έχει σβήσει. Δεν μπορώ να το κάνω να πάρει μπροστά.
Δεν μπορώ να το κάνω να τσουλήσει καθόλου.
Είμαι σαν
τον Βίνσεντ Ντ' Ονόφριο στους Άντρες με τα Μαύρα.
"'Δώσε μου ζάχαρη!"
Η διαδρομή δέκα λεπτών έξω από την Μπολόνια
πήρε μία ώρα και 45 λεπτά.
Αλλά βγήκαμε από την πόλη και είμαστε στον ανοιχτό δρόμο.
Και είναι πανέμορφα.
Ο ήλιος δύει.
Και ξαφνικά
οι τρίχες στα χέρια μου σηκώνονται.
Και σκέφτομαι: "Όχι".
Και ο Στέιθαμ λέει: "Έπρεπε να πιεις τον δεύτερο καπουτσίνο, έτσι;
Η διάρροια έρχεται σαν μαχητής του δρόμου.
Ελπίζω να έχεις έναν μεταφορέα για να σε πάει στην τουαλέτα".
"Θα πεις όλες τις ταινίες σου;"
Και λέει: "Ο Κυρίαρχος του Βυθού".
Και λέω: "Μωρό μου, θα σταματήσουμε σε μια γκασατορία".
Και κάνω:
"Αυτή η κάμπια θέλει να γίνει πεταλούδα".
Σταματάμε σε βενζινάδικο.
Πάω να ρίξω ταχύτητα. Είναι το πιο δύσκολο.
Δεν μπορώ να βάλω ταχύτητα. Είμαστε πέντε μέτρα από το βενζινάδικο.
Κάνω: "Θεέ μου".
Η κοπέλα μου λέει: "Είσαι καλά;"
"Ναι, με πειράζει λίγο το στομάχι μου".
Και μου λέει: "Μωρό μου, δεν πειράζει αν έχεις διάρροια.
Μπορείς να μου το πεις, επειδή σ' αγαπώ".
Και μετά την κοιτάζω.
Και χέζομαι πάνω μου.
Ναι.
Και τότε κατάλαβα ότι ήταν ο έρωτας της ζωής μου.
Αυτό συνέβη προς το τέλος του 2019,
και μετά από αυτό μείναμε μαζί.
Ήρθε να μείνει μαζί μου στο Λος Άντζελες στις αρχές του 2020.
Και θυμάστε, παιδιά…
Εμ…
Τον Μάρτιο του 2020;
Ξεκινάει η καραντίνα και μένουμε μαζί στο ίδιο σπίτι.
Ήξερα ότι ήθελα να την παντρευτώ,
να μείνουμε μαζί μια ζωή,
να κάνουμε οικογένεια.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά και πριν τον COVID,
όλα φαινόντουσαν πολύ αλλόκοτα.
Όλα φαινόντουσαν περίεργα, και μετά ήρθε ο COVID.
Και σκέφτηκα: "Θέλω να κάνω παιδιά;
Θέλω να φέρω ένα παιδί σ' αυτόν τον κόσμο,
με όλα αυτά που συμβαίνουν;"
Και φοβήθηκα, καταλάβατε;
Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να κάνεις παιδί χωρίς προβλήματα.
Έχω τόσα ανίψια και όλοι μου οι φίλοι έχουν παιδιά.
Και δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα απ' το να τα κάνεις να φάνε.
Έχετε ταΐσει ποτέ παιδί;
"Ορίστε μακαρόνια με τυρί". "Δεν το θέλω αυτό".
"Τι θέλεις;" "Θέλω πίτσα".
Φέρνεις την πίτσα. "Τι είναι αυτό το πράσινο;"
"Βασιλικός είναι μόνο".
"Δεν θέλω βασιλικό!"
"Γαρνιτούρα είναι". "Τι είναι η γαρνιτούρα;
Αυτό ακούγεται χειρότερο!"
"Ξέρεις κάτι; Ώρα για ύπνο.
Πάμε". Τον πας να πλύνει τα δόντια.
"Δεν μου αρέσει αυτή η οδοντόπαστα.
Είναι πικάντικη".
"Τι; Πικάντικη; Μέντα είναι".
"Δεν μου αρέσει η πικάντικη οδοντόπαστα".
"Χρειάζεσαι νέα επίθετα, μεγάλε".
"Δεν μου αρέσει το νερό με τις φούσκες. Είναι πικάντικο".
"Pellegrino είναι.
Κάνει οκτώ δολάρια.
Με ικέτευσες να το πάρω.
Μετά ικέτευσες να πάρεις το τηλέφωνό μου με τα βρόμικα δάχτυλά σου.
Ώστε να δεις ένα βίντεο στο YouTube ενός εθνικιστή Σουηδού
να παίζει Mario Kart".
"Γιατί είσαι τόσο κακός μαζί μου;"
"Είσαι κουρασμένος".
"Δεν είμαι κουρασμένος".
"Γιατί τρίβεις τα μάτια σου;" "Επειδή… είναι πικάντικα".
"Ώρα για μπάνιο".
"Δεν θέλω να κάνω μπάνιο…"
Με κάποιον τρόπο εξαρθρώνει και τους δυο ώμους.
Κάνει…
Και μετά κάνει μπάνιο.
Μετά κατεβαίνει κάτω με τα μαλλιά του από τη μια πλευρά.
Με την ολόσωμη πιτζαμούλα του, να πει καληνύχτα.
Και κάνει…
Λες και είναι ο πρόεδρος του καθιστικού.
Οπότε…
Δεν ήξερα για τα παιδιά.
Έχουμε δυο μήνες πανδημία. Είναι Μάιος.
Η Μέρα της Μητέρας. Δέκα Μαΐου.
Μόλις ξεκίνησε η καραντίνα.
Και η κοπέλα μου είπε: "Να φύγουμε από το σπίτι.
Πάω να τρελαθώ εδώ μέσα".
"Τέλεια. Ας βγούμε έξω. Πάμε για πεζοπορία".
Έτσι πήγαμε στην Τοπάνγκα, ένα πανέμορφο μέρος στο Λος Άντζελες.
Κάνουμε μια πανέμορφη πεζοπορία.
Ο ουρανός είναι γαλάζιος, έχει συννεφάκια από τους Simpsons.
Και τα αγριολούλουδα ανθίζουν.
Ξέρετε όταν κάνετε πεζοπορία
κι ακούτε αποσπάσματα από συζητήσεις περνώντας δίπλα από άλλους;
"Όχι, ο τύπος αυτοκτόνησε".
Και σκέφτεστε: "Τι;"
Εννοείται ότι ήταν καταπληκτική μέρα και…
Γυρίζουμε σπίτι και έχω τέλεια διάθεση.
Και ρωτάω τη Λίλι: "Τι τρέχει;"
"Δεν θέλω να είμαι από αυτές τις γυναίκες, αλλά
θέλω να συζητήσουμε για το χρονοδιάγραμμά μας.
Θα παντρευτούμε, θα κάνουμε παιδιά;" Κι εγώ της λέω:
"Θα σε κάνω μάνα εδώ και τώρα!"
Και την έκανα.
Σας ευχαριστώ.
Τα 42 είναι πολύ καλή ηλικία για να κάνεις παιδί.
Μάλιστα είναι η πιο έξυπνη ηλικία.
Και αρχίσαμε να τα σχεδιάζουμε όλα.
Παντρευτήκαμε. Κλεφτήκαμε.
Δεν ξέρω αν σκέφτεστε να παντρευτείτε,
αλλά προτείνω να κλεφτείτε.
Ναι…
Το αρνητικό είναι ότι δεν θα έρθει η οικογένειά σας,
μα το θετικό είναι ότι δεν θα έρθει η οικογένειά σας.
Παντρευτήκαμε σε μια πλαγιά του Μπιγκ Σερ, οι δυο μας.
Ήταν πανέμορφα.
Οι δυο μας και ο τελετάρχης του γάμου,
που ήταν ένας γλάρος. Και…
Ένας πραγματικά μαγευτικός γλάρος.
Και είπε κάτι πολύ όμορφα…
Είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Είπε:
"Κρατήστε την αποψινή νύχτα.
Και παλέψτε να μην ξημερώσει.
Επειδή όταν έρθει το αύριο, αύριο θα έχουμε φύγει".
Και δεν θέλω να κοκορευτώ,
αλλά τελετάρχης του γάμου ήταν ο Γλάρος Eye Cherry και…
Είναι αστείο για μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων.
Παντρευτήκαμε στην πλαγιά, και μετά κάναμε τις εβραϊκές βλακείες και…
Δεν είχα ποτήρι και τύλιξα ένα κουκουνάρι σε μια χαρτοπετσέτα
και το πάτησα.
Και τρεις σκίουροι φώναξαν: "Μάζελ τοφ".
Και ήταν κάτι χίπηδες σκίουροι που είχαν πάει στον κόλπο
στις αρχές της δεκαετίας του '60, ξέμειναν εκεί
και μετά έγιναν σταδιακά θρήσκοι.
Μετακομίσαμε σε καινούργιο σπίτι
και ετοιμάσαμε το βρεφικό δωμάτιο.
Και μετά ήρθε ο καιρός να κάνουμε το μωρό.
Επειδή ήμασταν συνέχεια "εμείς". Ήμασταν πάντα οι δυο μας.
Ήταν τελείως 50-50.
Η Λίλι είχε αναλάβει να κάνει το παιδί,
κι εγώ είχα αναλάβει τα σνακ!
Είμαστε στο νοσοκομείο και αράζουμε.
"Αράζουμε", ήμασταν τσιτωμένοι, οπότε…
Αλλά ήμασταν εκεί για λίγο,
πλησιάζει η ώρα και ξαφνικά
αρχίζει η γέννα.
Και ένιωθες την ενέργεια να αλλάζει στο δωμάτιο.
Μια καινούργια νοσοκόμα, που δεν είχα ξαναδεί,
μια πωρωμένη νοσοκόμα εμφανίζεται από το πουθενά
λέγοντας: "Έλα, Λίλι, θα τα καταφέρεις!
Δεν είναι τίποτα, κοπελιά!"
Και στέκομαι εκεί κρατώντας το πόδι της γυναίκας μου
καθώς
γεννάει τον γιο μας.
Και…
Είναι…
Είναι το πιο εκπληκτικό πράγμα που έχω δει ποτέ.
Είναι σαν να βλέπεις τη ζωή, τη δημιουργία, να ξεκινά.
Ακούγεται κατά των εκτρώσεων,
αλλά είναι περισσότερο υπέρ των μαμάδων.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο μαγευτικό στη ζωή μου.
Όταν βλέπεις μια γυναίκα να γεννάει
σκέφτεσαι: "Γι' αυτό οι μαμάδες το σηκώνουν αμέσως".
Όταν φύγετε από εδώ απόψε, αν έχετε ακόμα μαμά,
στείλτε της μήνυμα ότι την αγαπάτε.
Ή ακόμα καλύτερα,
τηλεφωνήστε της.
Ή ακόμα καλύτερα, τηλεφωνήστε της πηγαίνοντας κάπου.
Για να μπορείτε να κλείσετε.
Φέρνουμε στο σπίτι τον γιο μας.
Και είναι τόσο χαριτωμένος.
Είναι τόσο αξιολάτρευτος, σκέφτομαι: "Θεέ μου!"
Είναι τόσο γλυκός. Είναι κούκλος. Έχω κούκλο γιο.
Επειδή είναι μικροσκοπικός, φαλακρός και συμμετρικός.
Εδώ που τα λέμε, μοιάζει στον Τζέισον Στέιθαμ.
Και…
Περνάμε υπέροχα. Όταν έχεις μωρό,
θέλεις να το ζουλήξεις, με καταλαβαίνετε;
"Δώσε μου το μωρό. Είναι τόσο γλυκό!"
Θέλεις να κόψεις τα μάγουλά του και να τα αλείψεις πάνω σε τοστ.
"Είναι γλύκας". Έχει ένα αδύνατο σημείο στο κεφάλι του.
Έχουμε όντως αδύνατο σημείο.
Όχι όπως έχουμε αδυναμία σε κάποιον.
Όχι. Τα μωρά έχουν ένα σημείο πάνω στο κεφάλι τους,
όπου το κρανίο δεν έχει κλείσει.
Και είναι μόνο δέρμα και μετά εγκέφαλος.
Βλέπεις τον σφυγμό τους και είναι τόσο χαριτωμένο.
Θέλω να πάρω ένα καλαμάκι και να το χώσω εκεί μέσα.
Και να ρουφήξω τον χαριτωμένο εγκέφαλό του.
Κάτι το οποίο, ως μέλος της φιλελεύθερης εβραϊκής ελίτ των μέσων ενημέρωσης,
πιστεύει ήδη η QAnon ότι κάνω.
Εντάξει. Αυτό ήταν. Είμαι ο Νικ Κρολ.
Ευχαριστώ, Ουάσινγκτον.
Ευχαριστώ τη γυναίκα μου, τον γιο μου και την οικογένειά μου.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε. Το εκτιμώ πολύ.
Φύγαμε.
Κοίτα πώς είμαι αγχωμένος.
Πού να με δεις να προσπαθώ να αλλάξω ταχύτητα σε διάβαση πεζών.
Υποτιτλισμός: Επαμεινώνδας Σκαρπέλης