Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Waszyngton, jak się macie?
Dzięki, że przyszliście.
Mamy szalone czasy.
Staramy się, jak możemy i wiedzcie,
że przez następne cztery do pięciu i pół godziny
wszystko będzie cacy. Dobra?
Dzięki.
Nie zawsze tak uważałem.
Pamiętam, jak w siódmej klasie
byłem na pierwszej imprezie z dziewczynami.
Zawsze mnie to jarało.
Wtedy jeszcze wszyscy byli hetero.
Byłem podjarany.
Miałem na sobie fioletową koszulę
i dziecięce spodnie khaki na gumce
dla dzieci, którym trudno utrzymać kupę.
Cieszyłem się na tę imprezę,
bo miała być na niej Lizzy,
w której bujałem się od małego.
Siedziała sama przed telewizorem.
Ja wszedłem.
Miałem już przygotowaną gadkę. Mówię:
„Słyszałaś, że córka pani Goldman może ma raka?”.
Rzucam gorącymi tekstami.
I zaraz, gdy na mnie spojrzała,
Jenny, organizatorka imprezy, zaszła mnie od tyłu
i ściągnęła mi spodnie.
Dziecięce khaki na gumce poleciały w dół.
A pod nimi miałem jedwabne bokserki
jak biznesmen na wakacjach w Hongkongu.
I one też hyc na dół.
Lizzy spojrzała na mnie i jej oczy
były na wysokości mojego siusiaczka.
Była przerażona.
A Jenny, która ściągnęła mi gacie,
była zażenowana.
A ja… zostałem komikiem.
Dziękuję.
Ten widok tak przerażał,
bo późno zacząłem dojrzewać.
Grymasiłem też przy stole.
Za dzieciaka jadłem tylko zapiekankę makaronową.
I pamiętam,
jak mama próbowała przemycać coś innego.
Raz po raz podmieniała ją
na makaron z sosem Alfredo.
Czym tylko pogarszała sytuację.
Ten makaron cały pływał.
Raz wieczorem wysiorbałem całą miskę tego makaronu.
To świetne danie na trening karate.
Zwłaszcza dla sześciolatka z niezdiagnozowaną nietolerancją laktozy.
Dokańczam ten makaron, wsiadam do minivana. Wcale nie kozaczę,
bo mieliśmy plymoutha voyagera, nic wielkiego.
Wsiadam na sam tył po prawej.
Mama daje mi na deser brzoskwinkę.
A ja: „Fuj, ale ona ma dużo soku!”.
Ona na to: „To nie jedz”. Po czym biorę ją i wciskam w uchwyt na kubek.
Zakrywam ją serwetką i mówię „wajuj!”.
Bo wtedy jeszcze nie wymawiałem „r”.
Dojeżdżamy na to karate.
Ćwiczyłem karate. Byłem żydem
chodzącym na karate z dziesięcioma irlandzkimi katolickimi strażakami
do katolickiej szkoły imienia Zmartwychwstania Pana.
Nie byłem tam mile widziany.
A ja żartowałem,
że dzięki mnie mogli ją tak nazwać.
Rzekomo.
Wchodzę na salę
i witam się z resztą uczestników.
Okazuję im szacunek.
Nie wiem, czy kiedykolwiek widzieliście zajęcia lub najlepiej pokaz karate.
Czyli ceremonię, na której pokazujesz,
że umiesz tańczyć jak na filmikach z TikToka.
W stylu…
Nie wiem. Przepraszam. Już nie będę.
I powoli przechodzisz od białego pasa przez żółty do czarnego.
Jestem na zajęciach
i robię te wszystkie kopniaki i ciosy.
Mówię sobie: „Łatwizna.
Umiem karatekować”.
Aż nagle słyszę…
I myślę: „Makaron się odzywa”.
Wychodzę więc z zajęć.
Kłaniam się reszcie.
I…
wychodzę na korytarz, idąc tym chyżym krokiem,
gdy no wiecie co wam się chce.
Jestem w obcej szkole
i widzę plakat z hasłem,
na którym Jezus mówi „wytrwaj”.
Wchodzę do łazienki, szykuję się do zrzutu.
I widzę, że zawiązałem gi.
Nie wiem, czy znacie się na sztukach walki,
ale „gi” to inaczej kimono do karate.
A ghi to inaczej masło klarowane.
Kojarzą je zapewne osoby na diecie ketogenicznej
czy pijacze kuloodpornej kawy.
Ja pijam taką kawę. Dodaje się do niej kupę masła klarowanego.
Za pięć lat wszyscy będą wspominać, jak ludziom wybuchały żyły.
Jak z dietą Atkinsa. Wiecie, że gość
zmarł na zawał?
Albo ten, co wynalazł segwaye.
Wiecie, jak on umarł?
Spadł z klifu na swoim segwayu.
Ale wróćmy już
do mojego gi.
Które zawiązałem na sto supłów,
bo dzieci nie myślą o przyszłości czy konsekwencjach.
No i próbuję je rozwiązać.
Aż nagle ochlapuję je
pianką z makaronu z sosem Alfredo.
A potem wracam korytarzem
takim „luźnym” krokiem.
Wracam na zajęcia jak mały John Wayne i rzucam:
„Hejka, mistrzuniu”.
Strażacy milczą.
Ale widać, że w domu zaraz wypaplają żonom,
że młody od Krollów obesrał sobie kimono.
Zmierzam do tego,
że wszedłem na zajęcia z białym pasem,
a wyszedłem z brązowym.
Dziękuję.
Serio późno dojrzewałem. Wiele rzeczy robiłem z opóźnieniem.
Na przykład pierwsze wyznanie miłości.
Pamiętacie, ile mieliście lat, gdy pierwszy raz wyznaliście miłość?
Ale nie krewnemu czy cudnemu talerzowi kurczaka w parmezanie.
Pamiętacie? Możecie krzyknąć, ile mieliście wtedy lat.
Trzynaście. Osiemnaście.
Ja miałem 32.
A ile mieliście, gdy pierwszy raz złamano wam serce?
Trzynaście. Szesnaście.
Ja miałem 33.
Czyli pierwsza kobieta, której wyznałem miłość,
była też pierwszą, która złamała mi serce.
Poharatała mi je ostro.
To było dziesięć lat temu. Miała na imię Kate.
To była jedna z tych, o której za Chiny bym nie pomyślał,
że mogę ją mieć: piękna, zabawna.
Mądra.
Będąc w liceum, zawsze się w takich bujałem,
ale tylko się przyjaźniliśmy.
Nie wiem, czy ludzie chodzący na stand-upy
byli w takiej relacji.
Jesteście przyjaciółmi, ale ktoś się w kimś buja.
Napięcie rośnie, aż ktoś powie:
„Jocelyn, możemy dziś porozmawiać?”.
„Stary, szykuje się niezła beka”.
Idę na melo i nawalony mówię:
„Jocelyn, jak już wspomniałem,
chciałem z tobą porozmawiać
i powiedzieć ci, jak bardzo cenię naszą przyjaźń.
Ale wiedz też, że często sobie walę, myśląc o tobie”.
A ona: „Nicky, jakie to urocze.
Ale lepiej pozostańmy przyjaciółmi”.
Na co ja: „Liczyłem, że tak powiesz”.
Po czym ona wychodzi
i wali gruchę graczowi lacrosse’a
z łbem zrytym od wstrząsów mózgu
na imprezie u mnie na chacie.
Ale już mam 32 lata i poznałem Kate.
Jesteśmy zakochani. Chcemy razem zamieszkać.
Poruszamy tematy, na które rozmawiają zakochani.
W stylu…
„Gdybyśmy w ogóle mieli dziecko…
jak byśmy je nazwali?”
Na co rzucam: „Kilometr.
Kilometr Kroll brzmi godnie”.
Bo choć uwielbiam Milesa „Milę” Davisa,
to jeszcze bardziej lubię system metryczny.
Byliśmy głęboko zakochani i… Ona ma fuchę w Nowym Jorku,
a ja lecę tam na ślub, na którym mamy się spotkać,
po czym mamy spędzić razem romantyczny weekend.
Idziemy na ten ślub.
Może wy też, będąc na ślubie z partnerką,
mówiliście sobie: „Czy my też byśmy tak…?
Ta mała od obrączek jest urocza,
ale nam trzymałby je jamnik w białym smokingu, co nie?”.
Słucham przysiąg i beczę jak bóbr.
Podczas gdy ona płacze dużo mniej.
Potem wracamy i ona rzuca:
„Nick, musimy pomówić”. Na co ja:
„O czym, o przyszłości?”.
A ona, że poniekąd.
Pytam: „Co się dzieje?”, a ona, że to koniec.
A ja: „Przecież jest nam świetnie”.
Po czym ona: „Nie. Mamy to już omówione”.
A ja: „Wcale tego nie omawialiśmy”.
„Omawiałam to z przyjaciółkami”.
I gdy zostajesz kopnięty,
uświadamiasz sobie, że tobie ostatniemu mówi,
że chce z tobą zerwać.
Omówiła to przed całym forum.
Opracowali materiał i teraz prezentują ci, do czego doszli.
W skrócie: idź się bujaj.
Mówię: „Pogadajmy o tym”. A ona: „Już ci mówiłam:
nie chcę wychodzić za mąż”.
No to ja: „Wcale nie musimy!
Możemy być po prostu razem,
żeby reszta zastanawiała się, co my odpierdalamy.
»Nie zależy im na ubezpieczeniu?«”.
Zacząłem więc ją błagać.
Mówię: „Proszę”.
Nie był to dobry sposób,
bo wiem, że po części chciała ze mną zerwać dlatego,
że byłem według niej za mało męski.
Pragnęła faceta z wydziaranymi łapami, co umie zmieniać biegi w aucie
i jeździ na motocyklu.
Ja nigdy nie będę typem motocyklisty.
Co najwyżej będę jęczał na tyłach:
„O, nie, zaraz będzie czerwone!
Koledzy mi odjadą.
A tak chciałem narobić hałasu na dzielni
i zepsuć ludziom dzień”.
Więc to moje: „Proszę, nie zrywaj ze mną!” nie poskutkowało.
Ale nie odpuszczałem. „Daj mi jakiś powód”.
Na co ona: „Nie musi… Albo dobra – nie podobasz mi się”.
A ja na to…
„Aha, spoko.
Spoko. Spoko-loko.
Spoko. Spoksik.
Właśnie tak: spoksik.
Spoko, że mi to mówisz.
Spoko, spoko.
A może dasz mi
jakiś inny powód
zerwania ze mną?”.
Choćby: „Zrywam z tobą”.
„Dlaczego?” „Bo jestem w Al-Kaidzie”.
„Dobra, rozumiem. To pochłonie ci dużo czasu.
Rób, co musisz”.
Rozjebała mnie tym „nie podobasz mi się”.
W końcu o trzeciej nad ranem mówi:
„Nick, idę spać”.
No więc pakuję się,
daję jej ostatni pocałunek na pożegnanie i sztacham się nią jak jakiś zwyrol.
Po czym opuszczam jej mieszkanie.
Wychodzę na klatkę.
Ciągnę swoją walizkę na kółkach,
jakby właśnie wywalili mnie z reality show.
Wychodzę na ulicę. Nowy Jork, trzecia nad ranem.
A ja właśnie straciłem miłość życia.
Nie mam gdzie się podziać.
I zaczynam ryczeć.
Tak.
Płaczę. Lubię płakać.
Ale ze szczęścia.
Płaczę, wznosząc toasty.
Tego właśnie Kate we mnie nie lubiła.
„Wznieśmy na moment kieliszki”.
A ona zniesmaczona: „Pojeźdź lepiej motocyklem!”.
Na co ja: „Nie, bo nawet jeśli założę kask,
to nie mogę ufać innym kierującym…”.
Płaczę na reklamach sklepów budowlanych Lowe’s.
Gdzie tatuś kupuje części do założenia kosza do koszykówki:
drewno, tłuczone ziemniaki. Wszystko, czego potrzeba.
Potem wykłada to na podjeździe
i uczy swojego 10-letniego syna, jak rzucać rzuty wolne.
Potem przejście dziesięć lat do przodu i ten syn gra o mistrzostwo kraju.
Nosi koszulkę bez logo
z napisem „Stan”.
A przeciwnicy mają napis „Uniwersytet Wysoka Szkoła”.
Faulują go sekundę przed końcem meczu.
Stoi na linii rzutów wolnych.
Zdobywa zwycięski punkt, a trybuny szaleją.
Syn spogląda na tatę i mówi:
„Dziękuję, że postawiłeś ten kosz.
I dziękuję, że robisz zakupy w Lowe’s”.
Tata spogląda na niego i mówi:
„Kocham cię
i kocham kupować w Lowe’s.
I kocham tego człowieka”
– a jest nim podstarzały czarnoskóry – na co ja:
„Spójrz na tę nowoczesną amerykańską rodzinę!”.
To mnie rozczula.
Nieźle mnie rozbiła tym zerwaniem.
„Nie podobasz mi się”.
Ale gdy mi to powiedziała,
musiałem jej przyznać rację.
Wyglądam jak jakiś goblin.
Czy ktoś z was jest zadowolony z tego, co widzi w lustrze?
Co najwyżej jeden gość
i ta grubaska Lizzo.
Wiecie…
Rozumiem ją. Gra na flecie, to bardzo seksowne i fajne.
Ale o co chodzi z tym gościem? Wiecie, tym, co…
Jakby go wciąż raziło słońce.
Ciągle się smyra po klacie.
Jak wygląda jego poranek?
Czy spogląda w lustro i mówi:
„Dobrze w chuj.
Pora zacząć dzień, Jake”?
Mój poranek tak nie wygląda.
Robię, co mogę, by wyglądać jak najładniej się da.
Dziś odstawiłem się na Christophera z The Sopranos.
„Chris, pogadasz w moim imieniu z wujkiem Tonym?”
Robię, co mogę, a potem patrzę w lustro
i głos, jaki słyszę w lustrze,
brzmi jak angielski chuligan.
Coś w stylu: „Spójrz na siebie.
Ty spasiony jaszczurze”.
Głos w stylu gwiazdy filmów akcji Jasona Stathama.
„Coś taki czerwony po kąpieli?”
„Bo mam wypryski”.
„Pewnie, że masz.
A od czego one wyskakują?”
„Od nabiału”.
„A ty i tak obżerasz się lodami, co?”
„Tak”. „I orzechami?”
„Mam alergię na nerkowce”. „No raczej, że masz alergię na nerkowce.
I co z tym zrobisz?”
„Powinienem pójść do…” „Pójdziesz do chemicznego?”
„Mówimy na to »apteka«”. „Domyślam się, kurwa”.
„Idź do tej swojej apteki, kup te swoje bezzapachowe kremy nawilżające
i duże opakowanie melatoniny dla dzieci”.
„Bo po zwykłej…”
„Bo po zwykłej ciężko ci się wstaje.
No więc idziesz do apteki i co?”
„Zapominam o kremach…”
„Tak, zapominasz o kremach na wypryski!
Więc idź stąd w chuj,
ty tłusty, zapominalski, oślizły, czerwony od wyprysków,
żałosny przegrywie z biegunką”.
A potem rzucam do lustra: „Pora zacząć dzień!”.
Trudno zacząć dzień.
Obecnie. Tak ogólnie.
Ja ułatwiam to sobie tak,
że rano myślę sobie: „Może dowiem się czegoś nowego”.
To zawsze ekscytuje.
Niedawno się czegoś dowiedziałem. To będzie niezłe.
Dobra, cicho.
To będzie niezłe. Wiedzieliście… Cisza.
Wiedzieliście, że gdy musicie pierdnąć
i rozsuniecie pośladki,
to nie będzie słychać pierdnięcia?
Kobiety wiedziały. A czy…
To genialne!
Dlaczego wcześniej na to nie wpadłem,
że ten hałas robi się od wibrujących pośladków?
Przecież nie mam w tyłku trębacza.
Małego Milesa Davisa.
Freddiego Pierdosińskiego.
Możesz zostać na imprezie dwie godziny dłużej.
„Hej, zaraz wracam. Tylko…”
A potem próbujesz w biegu zgubić smrodek.
„Nie wiem, co tak śmierdzi.
Może ktoś robi jajecznicę albo…
Może to jakaś zdechła mysz?
Ja niczego nie słyszałem”.
Wolimy taić pierdy.
Ukrywamy dolegliwości żołądkowe.
Nikt się nie przyzna do sraczki.
Co nie?
Mówimy: „Żołądek mi wariuje.
Jeździ mi coś w brzuchu”.
„Stary, masz sraczkę”.
Każdy to ukrywa.
A potem i tak się to wydaje.
Raz na spotkaniu przy śniadaniu wypiłem dwie kawy i koktajl owocowy.
Przepraszam całe towarzystwo.
W stylu…
„Proszę mi wybaczyć”.
Wsiadam do auta. Jestem dziesięć minut od domu.
Zaczynam jechać.
I nagle włosy na rękach stają mi dęba.
Przechodzą mnie ciarki.
Jadę, próbując uspokoić tyłek.
Dojeżdżam. Jeszcze nie zaparkowałem.
I myślę: „Nie dam rady!
Dam radę?”.
Na co Statham, że nie.
A ja: „Proszę, nie chcę być jednym z tych.
Tych, co nie wytrzymali”.
A potem przypominasz sobie Nowy Orlean.
Tuż przed tym, jak poszły tamy.
Myślisz: „Może puścimy trochę wody
przez tamę? Może to uratuje sytuację?”.
No i puszczam kapkę przez tamę.
I pytam: „Tyle starczy?”.
A Statham: „Nie, masz puścić wszystko”.
Na co ja: „Nie każ mi tego robić!”.
Po czym zalewam gacie
srajdą wielkości poduszki podróżnej.
Smacznego kakao.
Potem pytam się: „Czy to już?”. A Statham: „Tak, starczy”.
Wciąż nie zaparkowałem.
Ściskam kierownicę.
Nogi mi latają jak u chihuahuy ze schroniska.
W końcu wychodzę z auta i drobię do domu.
Jak Charlie Chaplin.
Wstaję. Palę ubranie.
Biorę prysznic.
A potem ze wstydu na cztery godziny do łóżka.
Pobudka i na samolot do Waszyngtonu.
Śmiało. Panu też włosy stanęły dęba?
To wszystko prawda, poza tym ostatnim.
Naprawdę zesrałem się w priusie.
Ale to ostatnie…
To się stało dziewięć lat temu.
Rok po tym, jak Kate mnie rzuciła.
Gdy kobieta, która nigdy nie chciała wyjść za mąż,
przyjęła oświadczyny innego mężczyzny.
A ja siedzę obesrany w aucie i myślę: „Dlaczego ze mną zerwała?”.
Kurwa.
Czułem się jak dziecko.
Ale zawsze tak mam,
bo jestem najmłodszy z rodzeństwa. Jestem dzidziusiem rodziny.
Tak.
„Nick jest dzidziuś”.
„Nick jest…” Nie, masz 44 lata.
I nigdy od nikogo z rodziny nie dostałeś prezentu.
Jasne?
Kolejność narodzin ma znaczenie. Dlatego zostałem stand-uperem.
Bo jestem najmłodszy.
Kto z was jest najstarszy?
Tak.
Zgłaszają się jak grzeczne dzieci.
„To ja noszę brzemię pierworództwa…”
Jesteście jak Vin Diesel.
Macie się za gwiazdę filmu.
A potem do obsady dołączają inni,
a wy myślicie: „Nie wiedziałem, że będzie nas więcej”.
Trudno być najstarszym.
Przecieracie szlaki. To wy musicie
na wszystko wpaść sami.
A potem musicie zająć się swoim rodzeństwem. Mój brat
nauczył się zmieniać biegi w aucie, gdy miał 16 lat.
Gdy ja skończyłem 16 lat, próbował mnie tego nauczyć,
na co ja: „Ale to trudne.
Nie ogarniam tego sprzęgła.
Nara, spadam”.
Brat pokazał mi wszystkie ważne filmy.
Jako dziesięciolatek znałem każdy film Mela Brooksa.
Poza tym…
gdy miałem pięć lat, puścił mi Egzorcystę.
Gdy tylko widzę dziewczynę, której głowa przekręca się o 360 stopni,
włącza mi się alarm.
A są tu jacyś najmłodsi?
„Każdy chce ze mną rozmawiać!
Stroję fochy!
Podrzuciłem rodzicom trzy bezpańskie psy”.
A kto jest pośrodku? Cicho, nikogo nie obchodzicie.
Nikogo nie obchodzicie.
Zresztą wy już to wiecie. Dlatego wasz partner mówi wam:
„Masz pojebaną rodzinę”. A wy: „Wiem!
Dlatego się z tobą spiknąłem”.
A są tu jacyś jedynacy? „Tak!”
Przyszliście ze starymi?
„Rodzice to moi przyjaciele.
A przyjaciele to moja rodzina”.
Kto z was ma ojca ramola?
Ile miał twój stary, gdy się urodziłaś?
Nie wiem, ale dobija mu 60.
- Dobija 60? A ty ile masz? - Dwadzieścia jeden.
Czyli miał jakieś 40 lat.
To młody wiek na bycie ojcem.
To dobry wiek, by mieć dziecko.
To znaczy, że był gotów.
Zabawna sprawa, gdy mówisz: „Wreszcie poznaliśmy tatę Caleba.
Ma 103 lata”.
Przyjeżdża jakiś gość i mówi: „Przyjechałem po syna.
Noszę dżinsy True Religion.
Nie mam tyłka”.
Tetrykom nie widać tyłka.
„Walę kupę z dołu pleców”.
Ja jestem najmłodszy z czworga.
Każde z rodzeństwa ma czworo dzieci.
Mam 12 siostrzenic i bratanków,
dla których jestem „wujkiem Nickiem”.
W sensie: „Wiecie, wujek Nick też ma wypryski”.
Na co ja: „Zgadza się. Mam wypryski.
Dlatego kremuję sobie paluszki,
żeby nie wyglądały jak kutasy wiedźmy”. Serio kremuję się kremem steryd…
Taki ze mnie facet. Gdyby ktoś zapytał, czy brałem sterydy,
odpowiedziałbym: „No raczej!
Kojarzysz klobetazol?
Smaruję się nim po kąpieli,
więc jestem śliski po wyjściu spod prysznica.
Niemal jak foka.
Dobrze się bawisz na randce?”.
Najmłodsi zawsze próbują nadganiać.
Porównujemy się z resztą rodzeństwa. Chcemy wyglądać na starszych.
Zacząłem więc palić w dość młodym wieku.
Uwielbiałem to. Byłem w tym świetny.
Umiałem robić kółka. Znałem wszystkie sztuczki:
robienie kółek…
Chciałem to rzucić, ale nie mogłem.
Bo czułem się seksi, gdy paliłem. Jak kozak.
Wiecie, o czym mówię?
Sztachałem się i…
„Nie jestem dupkiem, jestem tylko nieśmiały”.
Ja tak nie podrywałem. Waliłem z mostu: „Lecę na ciebie!
Żadnych podchodów!
Potańczymy, pośmiejemy się. Twoi rodzice mnie pokochają”.
„Myślę, że jak puknę twoją przyjaciółkę, to nas do siebie zbliży”.
„Nigdy nie spojrzę na inną! Wydłubię sobie dla ciebie oczy!”
„Nie byłem na pogrzebie twojej mamy, bo poszedłem na koncert Incubus”.
Czułem, że muszę rzucić fajki.
Próbowałem odciąć się całkowicie,
ale potem całkowicie wróciłem.
Taki ze mnie huncwot.
Próbowałem e-fajek, ale to siara.
Już ci, co je palą wyglądają na zawstydzonych.
Wciągają i…
„Stary, widzieliśmy, jak obciągasz tego robochujka”.
Tak jakby zapomnieli,
że potem będą musieli wydmuchać tę ogromną chmurę dymu.
Wdech i…
„Czy ten chłopak z tatuażem na szyi
jest smokiem z orzechowym oddechem?”
Desperacko pragnąłem rzucić, ale nie wiedziałem jak.
W końcu poszedłem do hipnotyzera.
Walcie się.
Poszedłem do garażu jakiegoś dziwnego typa w Malibu.
Kojarzycie typów, co są tak opaleni,
że są koloru piłki do kosza?
Miał cudowny, piękny, zwiewny tupecik.
Wchodzę do jego podejrzanego, zagraconego garażu w Malibu,
a tam pełno starych numerów People
i wyblakły artykuł o aktorce Katherine Heigl.
Więc albo pomógł jej rzucić palenie,
albo ją zamordował.
Nie wiem. Usiadłem na dziwnym, rozkładanym fotelu,
a on zadawał mi pytania retoryczne w stylu:
„Dałbyś małemu dziecku broń?”
„Nie wiem, co to za dziecko. Ktoś je sprawdził?”.
A potem mnie zahipnotyzował.
Nie wiem, co mi powiedział ani co mi zrobił,
ale po godzinie obudziłem się w jego paskudnym garażu,
wyszedłem i już więcej nie zapaliłem.
Dziękuję.
Ale za to daję broń małym dzieciom.
Jako 30-latek dałem się zahipnotyzować, aby rzucić fajki.
A jako 40-latek znów poddałem się hipnozie
z dużo fajniejszego powodu.
Dałem się zahipnotyzować,
bo jestem uzależniony od przekąsek.
Kocham przekąski!
Przekąski!
Tak je uwielbiam, że wciąż marzę
o zjedzeniu „salt and vinnies”.
Chcę je mieć w buzi.
Chcę żelek i precli z masłem orzechowym!
Chcę cukierków! Chcę batoników!
Wiecie, że jedyną firmą, z którą się związałem,
była firma produkująca batoniki?
Wiecie, co to oznacza?
Że jedyną firmą,
z którą „dzieliłem wartości”,
była firma produkująca batoniki.
Bo moje wartości
to orzeszki, masło orzechowe, czekolada, karmel i precelki.
Chrupiące, słone, mniamniuśne…
Kazałem im płacić mi batonikami.
Otwierałem spiżarnię i wołałem:
„Chodźcie do mnie!”. W kółko jadłbym przekąski.
Czułem, że muszę przestać, że to się wymyka spod kontroli.
Mam siłę woli dziecka,
ale zasoby finansowe dorosłego.
Myślę więc: „Jebać. Idę znów do hipnotyzera.
Ale nie do tego spalonego zabójcy Katherine Heigl”.
Ktoś mi powiedział o Danice.
Porozmawialiśmy przez telefon. Potem mnie przez niego zahipnotyzowała.
Nagrała hipnozę. A potem mi ją wysłała.
I słucham jej, gdy kładę się spać.
Każdy orze, jak może.
Mówi: „Teraz cię zahipnotyzuję.
Policzę od dziesięciu do jednego. …trzy, dwa, jeden.
Jesteś w głębokim śnie.
Oglądasz telewizję.
Na ekranie pojawia się prezenter.
Mówi:
»Nicku, przestań obżerać się tymi przekąskami!«.
Bo istnieje taka szajka przestępców,
która chodzi po fabrykach
pełnych mąki i cukru
i wymienia to na chrupiące szczurze ogonki
i zmielone karalusze skrzydełka.
A żelki to tak naprawdę
przetworzone gąsienice”.
Ci, którym smutno, że zerwała ze mną Kate, niech wiedzą,
że nie sypiam sam.
Zaparzam sobie herbatkę, połykam pół tabletki melatoniny dla dzieci
i słucham, jak Danica opowiada mi swoją zjebaną bajkę na dobranoc.
Ilu z was wierzy w tę historię?
Troje? No dobra.
No to pozwólcie, że coś wam puszczę.
Czego wy się spodziewaliście?
To ja, prawdziwy, bezbronny Nicky K.
Beth, puszczaj.
A gdyby były zrobione z mąki z chrupiących, szczurzych ogonków?
A jeśli w tej mące i cukrze byłyby zmielone karalusze skrzydełka?
Mieli to gdzieś.
I wiedzieli, że wysuszone ślimaki
będą zmielone z cukrem,
przez co będą płynniejsze.
Żelki będą pyszną,
kleistą, ślimaczą papką.
Jak już mówiłem, orzemy, jak możemy.
Więc…
Dobra.
Kocham przekąski. Jestem łasy na przekąski.
Jake jest łasy na cipki, ja na przekąski.
Ale lubię też owoce i warzywa.
Obecnie moim ulubionym warzywem jest brukselka.
Żadne warzywo nie odmieniło mnie tak, jak brukselka.
Gdy byłem mały, gotowało się je.
Mama mi je wmuszała.
„Mam zjeść tę śmierdzącą pierdami kapuścianą kulkę?”
A ona: „Zjedz chociaż jedną”.
Na co ja: „A może ty zjedz fiuta”.
Byłem dla niej strasznie niemiły. Dlaczego jesteśmy dla nich tacy niemili?
Dlaczego wciąż jestem dla niej niemiły?
Wy powiecie, że jesteście mili i je kochacie.
Teraz wam zademonstruję, jak wyglądacie,
gdy dzwoni do was mama. Jedziemy.
„Kurwa…”
I tyle. Dokładnie tak to wygląda.
Nikt mnie tak nie wnerwia,
jak moja własna matka.
Może powiedzieć,
że wysyła mi artykuł
o ruchu art deco w Los Angeles, na co ja:
„No i po co to robisz?!
Wiesz, że nie cierpię art deco!”.
Z tatą inna bajka.
Raz powiedział przez telefon:
„Chciałem przyjść do ciebie na mecz, ale mi się odechciało”.
Na co ja: „W porządku, tato”.
Mama: „Ładnie ci w tej kurtce”.
A ja: „A w pozostałych nie?
Co z nimi nie tak?
I ty mnie niby kochasz?”.
Problem w tym, że bez nich się nie obejdzie.
Są jak Vin Diesel w Szybkich i wściekłych.
W których, jeśli nie wiecie, najważniejsza jest rodzina.
Mamy są jak Vin Diesel.
„Nie cierpię tego gościa,
ale bez niego nie damy rady”.
Myślę, że nasze relacje z nimi są zaburzone.
Wiecie?
I sądzę, że to dlatego,
że one nas w sobie hodują.
A my wysysamy z nich życie.
„Daj mi swoje składniki odżywcze.
Twoje włosy już nigdy nie będą jak dawniej”.
A potem wyślizgujemy się z ich pochew w stylu:
„Pieprzcie się!”.
Serio próbowałem rozkminić,
dlaczego jesteśmy dla nich tacy wredni.
I chyba znalazłem przyczynę.
Myślę, że jest tak dlatego,
że są takie irytujące.
Dziękuję.
To koniec mojego wykładu o mamach.
Może któraś z was tu jest mamą i myśli:
„Co za durny żart. Nie podoba mi się.
Nie podoba mi się jego ton”. Mam do was prośbę:
przemyślcie ten żart.
Pomyślcie na chwilę o swojej mamie.
I tym, jaka jest wkurwiająca.
Od razu pomyślicie: „A, dobra, spoko. Łapię”.
Pamiętam, jak moją mamę wkurzała jej mama.
Babcia była wspaniałą kobietą, ale też surową.
Pamiętam Dzień Dziękczynienia u niej.
Założyłem nowy sweter, ona dotyka mi brzucha i:
„No, Nick, widzę, że ci się powodzi”.
A ja na to: „O kurde!
Babcia mi ciśnie!”.
Statham myśli: „Że też ja na to nie wpadłem”.
Była twardą babką.
Przeżyła wielki kryzys.
Straciła rodzinę w zagładzie Żydów.
„Przykro mi, że uważasz Uniwersytet Georgetown za elitarny”.
Drogie mamy, powiem wam jedno:
nie macie dystansu.
To wasz problem.
Odbieracie na pierwszy dzwonek.
Wrzućcie trochę na luz.
Jeszcze nie dzwoni, a mama już „halo!”.
A ty: „Sorka, pomyłka. Nieważne. Muszę lecieć”.
Tatowie są w tym lepsi. Serio,
może się nie odzywać trzy tygodnie,
aż tu dostaję o północy eskę o treści:
„Nie śpisz?”.
A ja: „Jak to ty, to nie”.
A więc chodzę na terapię…
I najprzydatniejszą lekcją, jaką z niej wyniosłem, było to,
że nie możesz się zakochać, póki nie nauczysz się kochać siebie.
Długo trwa, nim się tego nauczysz.
Nareszcie poznałem swoją kobietę. Ma na imię Lily i…
zaczęliśmy się umawiać, i zaskoczyło. Zakochaliśmy się.
Wybraliśmy się na pierwsze romantyczne wakacje do Włoch.
Pojechaliśmy do Bolonii, czyli do „miasta, które boli”.
Świetnie się bawimy i myślę sobie, że muszę podnieść poprzeczkę.
Tylko, kurwa, jak?
Pomyślałem, że wypożyczymy auto i zwiedzimy włoską wieś.
Ona, że okej.
Idziemy do Hertz Bolonia.
Co znaczy: „herszt miasta, które boli”.
Nie widzicie mnie za tym taboretem!
Idziemy do Hertz Bolonia.
Ładujemy do auta.
I…
Auto ma manualną skrzynię. Mówię do Lily: „Ciekawostka o mnie:
nie umiem zmieniać biegów”.
A ona: „To nic. Pójdę powiedzieć obsłudze”.
Wchodzi do środka i sprowadza gościa z wypożyczalni.
Wychodzi i zaczyna:
„Hej, nie…
Nie…
automatico
w Bolonii.
Nie automatico w Bolonii”.
Mówię „okej”, a on: „Czy ty…
nie masz…
Nie masz drążek?”. Na co ja:
„Mam, tylko nie wiem, jak go używać”.
No to on: „Okej. Mam pomysł. Żarówka.
Mam pomysł. Co ty na to:
najmij kierowcę. Kierowca siedzi z przodu z twoją dziewczyną.
Oni…
A ty sobie siedzisz z tyłu i automatico.
Ty rogacz.
Polerujesz rogacza”.
Mówię mu: „Wal się, poradzę sobie”.
Patrzę na nią i:
„Skarbie, okaż cierpliwość, a rozgryzę to”. Zgodziła się.
Nie wiem, czy jechaliście autem z manualną skrzynią, ale…
tam są trzy pedały.
W tym jakieś „sprzęgło”.
Jestem prawdziwym facetem.
Wiem, że sprzęgło to element paska
służący do zapięcia go.
Więc popuszczam sprzęgło.
I naciskam to drugie.
Wrzucam jedynkę i nie mogę…
Nie idzie wbić. Biegi nie chcą się zmieniać.
Auto nie chce ruszyć.
Ruszam się
jak Vincent D’Onofrio w Facetach w czerni.
„Cukru!”
Dziesięć minut jazdy, by wyjechać z Bolonii,
zajęło mi godzinę czterdzieści pięć.
W końcu znaleźliśmy się na otwartej drodze.
Jest pięknie.
Słońce zachodzi.
I nagle
włosy na rękach stają mi dęba.
Myślę: „O, nie!”.
Na co Statham: „Musiałeś walnąć to drugie cappuccino?
Szykuj się na szybką i wściekłą sraczkę.
Obyś miał transporter, który zawiezie cię do kibelka”.
„Wymienisz wszystkie swoje filmy?”
Na co on: „The Meg”.
Mówię, że staniemy, bo muszę do gassatorii.
Mówi, że okej. A ja:
„Ta gąsienica chce zostać motylem”.
Podjeżdżamy na stację.
Muszę zredukować bieg. To najtrudniejsze.
Nie mogę wrzucić biegu. Jesteśmy pięć metrów od stacji.
Wołam do Boga.
Ona pyta, czy wszystko gra, na co ja:
„Tak, tylko żołądek mi trochę wariuje”.
Odpowiada: „To nie wstyd mieć biegunkę.
Możesz mi powiedzieć, bo cię kocham”.
Spoglądam na nią.
I walę w gacie.
Wtedy wiedziałem, że to ta jedyna.
To było pod koniec 2019.
Po powrocie zamieszkaliśmy razem.
Zamieszkała ze mną w Los Angeles na początku 2020.
I pamiętacie…
marzec 2020?
Zaczyna się lockdown, a my sobie mieszkamy razem.
Wiedziałem, że chcę się z nią ożenić, spędzić z nią resztę życia
i założyć rodzinę.
Nie wiem, jak wy, ale nawet przed covidem
czułem, że coś jest nie tak.
Wszystko było jakieś dziwne i tu nagle COVID.
Pytam się, czy chcę mieć dzieci,
czy chcę wydawać na świat dziecko,
gdy wokół tyle złego.
Przestraszyłem się.
Wychowanie dziecka jest trudne nawet gdy jest dobrze.
Mam tylu bratanków, siostrzenic. Moi przyjaciele mają dzieci.
Nie ma nic trudniejszego od zmuszenia czterolatka do jedzenia.
Karmiliście czterolatka?
„Zjedz zapiekaneczkę”. „Nie chcę”.
„A co chcesz?” „Pizzę”.
„Dobra”. Przynosisz pizzę. „Co to to zielone?”
„Bazylia”.
„Nie chcę bazylii!”
„To tylko przyprawa”. „Co to przyprawa?
To brzmi jeszcze gorzej!”
„Dobra, młody, pora do łóżka. Szykujmy się”. Idziecie na górę umyć zęby.
„Nie lubię tej pasty. Pali”.
„Pali? To mięta”.
„Nie lubię tej palącej pasty”.
„Zaraz to ja ci wypalę”.
„Nie lubię tej wody z bąbelkami. Ona pali”.
„To pellegrino.
Za osiem dolarów.
Błagałeś mnie o nią.
A potem błagałeś, żebym dał ci telefon w twoje ufajdane łapy.
Abyś mógł obejrzeć filmik ze szwedzkim białym nacjonalistą
grającym Mario Kart”.
„Dlaczego jesteś taki niemiły?”
„Wydaje ci się, jesteś zmęczony”. „Wcale nie”.
„To dlaczego trzesz oczy?” „Bo… palą”.
„Wiesz co? Pora się wykąpać”. on„Nie chcę się kąpać!”
Przemieszczają sobie oba ramiona.
Są jak…
A potem biorą kąpiel.
Schodzą na dół z włoskami ułożonymi na bok,
aby się pożegnać na dobranoc w swoich piżamkach.
I machają.
Jakby byli prezydentami salonu.
Nie byłem pewny co do dzieci.
Pandemia trwa już dwa miesiące. Jest maj.
Był Dzień Matki, 10 maja.
Siedzimy zamknięci.
A moja dziewczyna: „Musimy stąd wyjść.
Odbija mi tu”.
„No dobra, to chodźmy. Przejdźmy się dokądś”.
Jedziemy do Topangi, pięknej części Los Angeles.
Wybieramy się na cudną wędrówkę.
Błękitne niebo, chmury jak w Simpsonach.
Kwitną dzikie kwiaty.
Kojarzycie, jak spacerując,
mijacie ludzi i podłapujecie urywki ich rozmów?
„Nie, ten gość od crypto się zabił”. A ty: „Co?”.
Spędziliśmy wspaniały dzień i…
po powrocie mam świetny humor.
Patrzę na Lily i pytam, o co chodzi.
A ona, że nie chce mi tego robić,
ale ma ochotę pogadać o naszej przyszłości.
Czy się pobierzemy, czy będziemy mieli dzieci… A ja:
„Mogę cię zaraz zapłodnić!”.
I zapłodniłem.
Dziękuję.
Więc 42 lata to dobry wiek na dziecko.
To najrozsądniejszy wiek, by mieć dziecko.
Zaczynamy planowanie wszystkiego.
Pobieramy się w plenerze.
Nie wiem, czy myślicie o ślubie,
ale polecam ślub na wyjeździe.
Minus jest taki, że nie możesz zaprosić rodziny,
ale to w sumie plus.
Pobraliśmy się na klifie w Big Sur. Tylko my dwoje.
Było pięknie.
No, my dwoje i urzędnik
w postaci mewy. I…
Naprawdę majestatyczna mewa.
Powiedział coś pięknego.
Coś, czego nigdy nie zapomnę.
Mówi:
„Zapamiętaj ten wieczór.
Niech świt nigdy nie nastanie.
Bo jutro, jutro już nas nie będzie”.
I nie chcę się chwalić,
ale ślubu udzielał nam Seagull „Mewa” Eye Cherry i…
ten żart załapie tylko konkretna grupa demograficzna.
Pobraliśmy się na klifie
i pojechaliśmy do Redwoods odstawić te żydowskie hocki-klocki.
Nie miałem kieliszka, więc zawinąłem szyszkę w serwetkę
i zdepnąłem ją.
Na co trzy wiewiórki: „Mazeł tow!”.
Takie wiewiórki hipiski, które przeniosły się do zatoki
we wczesnych latach 60., osiadły tam
i z czasem zrobiły się trochę nawiedzone.
Wprowadziliśmy się do nowego domu, urządziliśmy go, przygotowaliśmy pokoik.
Aż przyszedł czas porodu.
Dla nas obu. Podzieliliśmy się obowiązkami.
Po równo.
Lily zajęła się rodzeniem,
a ja… przekąskami!
Siedzimy sobie razem w szpitalu.
„Siedzimy sobie”. Ale pierdalnąłem.
Jesteśmy już tam jakiś czas,
dostajemy ciuchy i nagle
żona zaczyna faktycznie rodzić.
Czuć, jak zmienia się aura na sali.
I ta nowa pielęgniarka wyglądająca jak zawodniczka softballu,
którą pierwszy raz widzę, zjawia się znikąd
i krzyczy: „Dalej, Lily, dasz radę!
Dasz radę! Dasz radę!”.
A ja tu siedzę – to znaczy stoję –
trzymając nogę żony.
Podczas gdy ona
rodzi naszego syna.
I…
to…
najpiękniejsza rzecz, jaką widziałem.
Widzisz, jak się zaczyna życie.
I wiem, że mówię jak obrońca życia,
ale tak naprawdę chcę złożyć hołd matkom.
Nigdy nie widziałem nic tak niesamowitego.
Widząc rodzącą kobietę…
pojmujesz, dlaczego mamy od razu odbierają.
Więc gdy stąd wyjdziecie, a jeszcze macie mamę,
napiszcie jej, że ją kochacie.
A najlepiej zadzwońcie.
Albo jeszcze lepiej – zadzwońcie w drodze dokądś.
Abyście mogli się rozłączyć.
Wieziemy syna do domu.
I jest cholernie uroczy.
Strasznie rozkoszny. Aż bym go tak…
Słodziak. Boski. Mam boskiego syna.
Bo jest malutki, łysy i symetryczny.
I szczerze – przypomina Jasona Stathama.
I… jest wspaniale. Gdy rodzi ci się dziecko,
nic tylko byś je ściskał.
„Boże, daj mi tego szkraba. Ale słodziak!”
Masz ochotę odciąć mu te poliki i obłożyć nimi kanapkę.
„Ale słodziak”. Ma takie wrażliwe miejsce na czubku głowy.
Nie ściemniam z tymi miejscami.
To wcale nie żadna przenośnia.
Nie. Dzieci mają na czubku głowy miejsce,
gdzie ich czaszki się nie zasklepiły.
Pod skórą jest od razu mózg.
Czujesz, jak im to uroczo pulsuje.
Masz ochotę wziąć słomkę i im to przebić.
I wyssać ten ich uroczy móżdżek.
Co jako oficjalny członek Żydowskiej Liberalnej Elity Medialnej
już według nawiedzeńców robię.
Dobra. To tyle. Jestem Nick Kroll.
Dzięki, Waszyngton.
Dziękuję żonie. Dziękuję synkowi.
Dziękuję rodzinie.
Dzięki, że przyszliście. Szacun.
To jak…
Gdybyś chciała…
zobaczyć mnie zdenerwowanego,
to patrz, jak próbuję wrzucić bieg na przejściu.
Napisy: Dawid Zacharyasz