Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎สบายดีไหมครับ วอชิงตัน ดี.ซี.
‎ขอบคุณครับที่มากัน
‎ฟังนะ ‎ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่บ้ามาก
‎เราทุกคนต่างพยายามทำให้ดีที่สุด ‎ผมอยากให้คุณรู้ว่า
‎ในสี่ถึงห้าชั่วโมงครึ่งข้างหน้า
‎ทุกอย่างจะโอเค โอเคนะ
‎ขอบคุณครับ
‎แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอมา
‎ผมจำได้ว่าตอนผมอยู่ม.หนึ่ง
‎เป็นปาร์ตี้แรกที่รวมชายหญิง
‎มันน่าตื่นเต้นมากเลยนะ
‎นี่คือสมัยที่ยังไม่มีรักร่วมเพศนะ
‎ผมตื่นเต้นมาก
‎วันนั้นผมใส่เสื้อเชิ้ตสีม่วง
‎และใส่กางเกงกากียี่ห้อแก๊ป ‎สำหรับเด็ก
‎ที่เป็นเอวยางยืด
‎สำหรับเด็กที่คิดว่า ‎"ฉันต้องไปอึตอนนี้"
‎ผมตื่นเต้นมากโดยเฉพาะกับปาร์ตี้นี้
‎เพราะจะมีสาวที่ชื่อลิซซี่มาด้วย
‎ผมแอบชอบเธอมาโดยตลอด
‎เธอนั่งดูทีวีอยู่คนเดียว
‎ผมเดินเข้าไป
‎ผมคิดประโยคเปิดไว้แล้ว ผมพูดว่า
‎"ได้ยินข่าวไหมว่า ‎ลูกสาวคุณโกลด์แมนน่าจะเป็นมะเร็ง"
‎ใช้เสน่ห์เต็มที่
‎และขณะที่เธอหันมามองผม
‎เจนนี่ที่เป็นเจ้าของบ้าน ‎เดินมาข้างหลังผม
‎และดึงกางเกงผมลงมา
‎กางเกงกากียางยืดของแก๊ปเด็ก ‎หล่นลงมาเลย
‎ผมใส่บ๊อกเซอร์ผ้าไหมอยู่ด้านใน
‎แบบนักธุรกิจที่ไปพักผ่อนที่ฮ่องกง
‎มันร่วงลงมาเลย…
‎ลิซซี่หันมามองผม ‎สายตาเธอประสานกับ
‎ไข่ไร้ขนลูกเล็กๆ ของผม
‎เธอกลัวหัวหด
‎เจนนี่ คนที่ดึงกางเกงผม
‎ตกใจมาก
‎ตอนนี้ผมเลยมาเป็นตลก
‎ขอบคุณ
‎ผมโตช้ากว่าเพื่อน
‎มันเลยแย่มาก ‎ที่โดนดึงกางเกงในวัยนั้น
‎ผมเป็นคนกินยากด้วย
‎ตอนเด็กๆ ผมยอมกินแต่แม็คแอนด์ชีส
‎และผมจำได้ว่า
‎แม่พยายามป้อนอาหารผม ‎เพื่อดูว่าผมอยากกินอะไรอีกไหม
‎นานๆ ทีแม่ก็จะทำอะไรเจ๋งหน่อย
‎เช่นเฟตตูชินี่อัลเฟรโด
‎ซึ่งจริงๆ แล้วก็แค่ทำให้มันข้นขึ้น
‎เฟตตูชินี่อัลเฟรโด ‎คือพาสต้าที่แฉะที่สุด
‎มีคืนนึงผมซู้ด ‎เฟตตูชินี่อัลเฟรโดชามใหญ่
‎เป็นอาหารที่เหมาะกินก่อนคาราเต้มาก
‎โดยเฉพาะสำหรับเด็กหกขวบ ‎ที่ไม่รู้ว่าตัวเองแพ้นม
‎ผมกินเฟตตูชินี่อัลเฟรโดหมดชาม
‎ผมขึ้นรถมินิแวน ผมไม่ได้จะอวดนะ
‎แต่เรามีรถพลีมัธ โวเยเจอร์ ‎ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก
‎ผมเข้าไปนั่งหลังสุด ‎หลังสุดๆ เลยนะ
‎แม่ผมเอาลูกพีชให้กินเป็นของหวาน
‎ผมบอกแม่ว่า "อี๋ พีชลูกนี้ฉ่ำมาก"
‎แม่ตอบว่า "งั้นก็ไม่ต้องกิน"
‎ผมเอามันยัดลงไปในช่องใส่แก้ว
‎เอาทิชชู่วางทับ ‎แล้วผมก็พูดว่า "ลาก่อย"
‎เพราะตอนนั้นผมยังพูดไม่ชะเท่าไหร่
‎แล้วผมก็ไปถึงที่เรียนคาราเต้
‎ผมเรียนคาราเต้ ‎ผมเป็นเด็กยิวตัวเล็กๆ
‎ผมเรียนคาราเต้กับนักดับเพลิง ‎ไอริชคาทอลิกสิบคนในเมือง
‎ที่โรงเรียนคาทอลิกในเมือง ‎ชื่อรีเซอร์เรคชั่น
‎โรงเรียนนี้ไม่ต้อนรับผม ‎ในช่วงกลางวัน
‎แต่ผมอยากจะบอกว่า
‎"ถ้าไม่มีผม ชื่อนี้ก็คงไม่เหมาะนะ"
‎ว่ากันว่าอยู่ดี.ซี.
‎ผมเข้าเรียนคาราเต้
‎ผมทักทายเพื่อนๆ ร่วมห้องของผม
‎แสดงความเคารพกับพวกเขาหน่อย
‎ผมไม่รู้ว่าคุณเคยได้มีโอกาส ‎เข้าเรียนคาราเต้หรือเปล่า
‎หรือถ้าให้ดีกว่านั้น การแสดงคาราเต้
‎ซึ่งเป็นพิธีที่จัดขึ้นเรื่อยๆ
‎ให้เราได้แสดงการเต้นติ๊กต็อกง่ายๆ
‎ทำแบบนี้ ประมาณนี้
‎ผมไม่รู้ ผมขอโทษ ผมไม่ทำแล้ว
‎คุณจะค่อยๆ ได้เลื่อนขั้น ‎จากสายขาวเป็นสายเหลือง
‎ไปถึงสายดำ
‎ผมกำลังเรียนคาราเต้อยู่
‎ผมทั้งเตะทั้งต่อย
‎ผมคิดว่า "โอเค ผมเก่งนะ"
‎"ผมเก่งคาราเต้"
‎แล้วจู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียง
‎ผมคิดขึ้นได้ว่า ‎"อ๋อ เฟตตูชินี่อัลเฟรโด"
‎ผมเลยขอตัวจากห้องเรียน
‎จากเพื่อนร่วมห้องทุกคน
‎แล้วผมก็…
‎เดินเข้าห้องโถงและเดินสับขาอย่างไว
‎เหมือนเวลาที่เราปวดขี้
‎เดินห้องโถงโรงเรียนอื่นตลกดีนะ
‎คุณจะเห็นป้ายสร้างแรงบันดาลใจ
‎แบบพระเยซูมากล่าวว่า "อดทนไว้นะ"
‎ผมเข้าไปในห้องน้ำ ‎ผมพร้อมปล่อยระเบิดแล้ว
‎ผมผูก "กี" ไว้อยู่
‎ผมไม่รู้ว่าคุณคุ้นเคย ‎กับศิลปะป้องกันตัวมากแค่ไหน
‎แต่กีคือชุดที่คุณใส่เล่นคาราเต้
‎สมัยนี้กีเป็นคำใช้เรียกเนยใส
‎สำหรับคนที่คุ้นเคยกับไดเอทแบบคีโต
‎หรือกาแฟกันกระสุน
‎ตอนนี้ผมกินกาแฟกันกระสุน ‎ซึ่งคือการที่
‎คุณใส่เนยใสลงไปในกาแฟ
‎ห้าปีหลังจากนี้ พวกเขาจะพูดว่า ‎"จำตอนเส้นเลือดทุกคนระเบิดได้ไหม"
‎ไดเอทแบบแอตกินส์
‎จำได้ไหมว่า ‎คนที่คิดค้นไดเอทแบบแอตกินส์
‎เป็นโรคหัวใจวายตาย
‎หรือคนที่คิดค้นเซกเวย์
‎รู้ไหมว่าคนที่คิดค้นเซกเวย์ ‎ตายได้ยังไง
‎เขาตกหน้าผาตอนขี่เซกเวย์
‎ซึ่งเป็นการวกกลับเข้าเรื่อง…
‎กีของผมที่เนียนมาก
‎ซึ่งผมผูกไปร้อยรอบได้
‎เพราะเด็กๆ มักไม่เข้าใจ ‎เรื่องของอนาคต
‎และผลที่ตามมา
‎ผมพยายามแก้ปมที่ผูกไว้
‎แล้วผมก็ฉีด
‎โฟมเฟตตูชินี่อัลเฟรโดใส่กี
‎ผมต้องเดินกลับไปผ่านห้องโถงโรงเรียน
‎ค่อยๆ เดินไป
‎เหมือนเป็นจอห์น เวย์นตัวน้อย ‎ผมกลับเข้าห้องเรียนคาราเต้และพูดว่า
‎"ว่าไง เพื่อนๆ"
‎พวกนักดับเพลิงไม่พูดสักคำ
‎แต่พอพวกเขาถึงบ้านเจอหน้าเมีย ‎ต้องพูดว่า
‎"เด็กโครลนั่นขี้แตกใส่ชุดคาราเต้"
‎ที่ผมกำลังจะบอกก็คือ
‎คืนนั้นผมเข้าเรียนด้วยสายขาว
‎แต่กลับออกมาด้วยสายน้ำตาล
‎ขอบคุณครับ
‎ผมเป็นคนประสบความสำเร็จช้า ‎ใช้เวลาพอสมควรในการทำอะไรหลายอย่าง
‎เช่นครั้งแรกที่พูดว่า "ผมรักคุณ"
‎มีใครที่นี่จำครั้งแรก ‎ที่ตัวเองบอกรักใครสักคนได้ไหม
‎แบบที่ไม่ได้บอกครอบครัว ‎หรือบอกไก่พาร์มาซานที่น่ากินนะ
‎จำกันได้ไหม ตะโกนออกมาเลย
‎ว่าบอกรักใครสักคนตอนอายุเท่าไหร่กัน
‎13 18
‎ของผมคือตอน 32
‎มีใครจำครั้งแรกที่อกหักได้ไหม
‎13 16
‎ของผมคือตอน 33
‎นั่นแปลว่าผู้หญิงคนแรกที่ผมบอกรัก
‎คือผู้หญิงคนแรกที่หักอกผม
‎และเธอเล่นผมไว้แสบมากๆ
‎เรื่องเกิดเมื่อสิบปีก่อน เธอชื่อเคท
‎เธอเป็นผู้หญิงแบบที่ผมคิดมาเสมอว่า
‎ผมไม่มีทางได้ เธอสวยและตลก
‎ฉลาดด้วย
‎เธอเป็นผู้หญิงแบบที่ ‎ผมมักจะแอบชอบตอนม.ปลาย
‎แต่เราเป็นได้แค่เพื่อนกัน
‎ผมไม่รู้ว่าเรื่องราวประมาณนี้ ‎เป็นเรื่องปกติไหม
‎สำหรับคนที่มาดูเดี่ยวไมค์
‎แต่คุณนึกออกไหมเวลาที่
‎คุณเป็นเพื่อนกัน คนนึงแอบชอบอีกคน
‎บรรยากาศมันตึงเครียด ‎จนใครสักคนพูดว่า
‎"โจเซลีน คืนนี้ขอคุยด้วยหน่อยสิ"
‎"ให้ตาย ต้องลงเอยด้วยดีแน่นอน"
‎แล้วผมก็ปาร์ตี้ดื่มเหล้าจนเมา ‎และพูดว่า
‎"โจเซลีน ที่ฉันบอกเธอก่อนหน้านี้
‎ฉันอยากจะคุยกับเธอ
‎และบอกว่าฉันให้ความสำคัญ ‎กับมิตรภาพของเรามาก
‎แต่ฉันก็อยากให้รู้ว่า ‎ฉันคิดถึงเธอและชักว่าวบ่อยแค่ไหน"
‎เธอตอบว่า "โอ้ นิคกี้ น่ารักจังเลย
‎แต่ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันดีกว่า"
‎ผมตอบว่า ‎"ใช่ นั่นคือผลลัพธ์ที่ฉันคาดไว้"
‎แล้วเธอก็เดินออกไปข้างนอก
‎และก็ใช้มือสำเร็จความใคร่ ‎ให้นักเล่นลาครอส
‎ที่สมองกระทบกระเทือนมาหลายครั้ง
‎ที่ปาร์ตี้ที่บ้านผม
‎โอเคนะ
‎แต่ตอนที่ผมอายุ 32 ‎ผมได้เจอกับผู้หญิงคนนึง เคท
‎เรารักกันและคุยกันเรื่อง ‎ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน
‎เราคุยกันเรื่องที่คุณจะคุย ‎กับคนคนนั้นของคุณ
‎มันเหมือนกับ…
‎"ถ้าเราจะมีลูกกัน…" อะไรแบบนั้น
‎"เราจะตั้งชื่อว่าอะไรดี" ประมาณนี้
‎แล้วผมก็ตอบว่า "กิโลเมตร
‎กิโลเมตร โครล ‎เป็นชื่อที่ดูแข็งแกร่ง"
‎เพราะผมเป็นแฟนตัวยงของไมลส์ เดวิส
‎แต่ผมชอบระบบเมตริกมากกว่า
‎เราลึกซึ้งกันมากเลยและ…
‎เธอได้งานที่นิวยอร์ก
‎เรามีไปแต่งงานที่นิวยอร์ก ‎ผมเลยบินไปหาเธอที่นั่น
‎เราจะใช้เวลาเสาร์อาทิตย์แบบโรแมนติก
‎เราไปงานแต่งงาน
‎ผมไม่รู้ว่าคุณเคยไปงานแต่งงาน ‎กับคนที่คบอยู่ไหม
‎คุณมองดูงานแต่งงานและพูดว่า ‎"นี่คือสิ่งที่เราต้องการไหม"
‎"เด็กถือแหวนคนนี้ก็น่ารักดีนะ
‎แต่งานเราคงให้หมาดัชชุน ‎ใส่สูทขาวถือแหวนใช่ไหม"
‎ผมดูบ่าวสาวให้คำสัญญากัน ‎ผมนี่ร้องไห้น้ำตาแตก
‎แล้วผมหันไปมองหน้าเธอ ‎เธอแทบไม่ร้องเลย
‎เรากลับบ้านหลังงานแต่ง ‎แล้วเธอบอกผมว่า
‎"นิค เราต้องคุยกันหน่อย" ‎ผมถามเธอว่า
‎"เรื่องอะไร อนาคตเหรอ"
‎เธอตอบว่า "ก็ประมาณนั้น"
‎ผมถามว่า "มีอะไรเหรอ" ‎เธอตอบว่า "เราเลิกกันเถอะ"
‎ผมตอบว่า "อะไร ทำไมล่ะ ‎เรารักกันดีออก"
‎เธอตอบว่า ‎"ไม่นิค เราเคยคุยกันเรื่องนี้แล้ว"
‎ผมบอกว่า "เราไม่เคยคุยกันเลยนะ"
‎เธอบอกว่า ‎"ฉันคุยเรื่องนี้กับเพื่อนๆ ของฉัน"
‎เวลาคุณกำลังจะโดนทิ้ง
‎คุณจะรู้ตัวว่า ‎คุณเป็นคนสุดท้ายที่รู้
‎ว่ากำลังจะโดนบอกเลิก
‎แฟนของคุณไปหารือกับคนอื่นมาแล้ว
‎พวกเขาประชุมเรื่องนี้มาแล้ว
‎และมานำเสนอข้อสรุปให้คุณได้รับรู้
‎ซึ่งก็คือคุณมันห่วยแตก
‎ผมพูดว่า "คุยกันเถอะ" ‎เธอตอบว่า "นิค ฉันเคยบอกแล้ว
‎ว่าฉันไม่อยากแต่งงาน"
‎ผมตอบว่า "เราไม่ต้องแต่งงานก็ได้
‎เราเป็นคู่ที่อยู่ด้วยกันเฉยๆ ก็ได้
‎และทำให้ทุกคนคิดว่า ‎'พวกมันเป็นอะไรกัน
‎ไม่อยากได้ความมั่นคงเหรอ'"
‎ผมเริ่มอ้อนวอน
‎ผมบอกว่า "ขอร้อง"
‎ซึ่งไม่ใช่กลยุทธ์ที่ได้ผล
‎เพราะผมรู้ว่าเหตุผลนึง ‎ที่เธออยากเลิกกับผม
‎ก็คือผมไม่แมนพอ
‎เธออยากได้ผู้ชายที่มีรอยสัก ‎และขับรถเกียร์กระปุกเป็น
‎ขี่มอเตอร์ไซค์เป็น
‎ผมจะไม่มีวัน ‎เป็นคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์เป็น
‎ถ้าขี่เป็นก็คงอยู่รั้งท้ายและพูดว่า
‎"โอ้ ไม่นะ ฉันขี่ไม่ทันแน่ๆ
‎ฉันต้องโดนแยกกับเพื่อนๆ แน่เลย
‎ฉันอุตส่าห์ตั้งตารอไปป่วนเมือง
‎และทำให้คนหงุดหงิดนะเนี่ย"
‎ฉะนั้นตอนที่ผมพูดว่า "ขอร้อง"
‎มันเลยไม่เป็นผลดี
‎แต่ผมก็แหย่ต่อและบอกว่า ‎"บอกเหตุผลมา"
‎เธอตอบว่า "นิค ฉันไม่มีเหตุผล ก็ได้
‎ฉันแค่ไม่ได้ชอบคุณ"
‎ผมพูดว่า
‎"โอ้ ดีๆ
‎โอเค ดี ดีมาก
‎ดีมาก ดีมาก
‎เข้าใจแล้ว ดีมาก
‎ดีนะเนี่ยที่ผมได้ฟังคุณพูด
‎ดีๆ
‎นี่ คุณบอกเหตุผลอื่น
‎อะไรก็ได้ทั้งนั้น
‎ว่าทำไมถึงอยากเลิกกับผม"
‎ถ้าเธอพูดว่า "ฉันอยากเลิก"
‎ผมจะตอบว่า "ทำไม" ‎เธอตอบ "ฉันอยู่อัลกออิดะฮ์"
‎ผมจะตอบว่า "ผมเข้าใจ ‎มันต้องทุ่มเวลาเยอะมากๆ
‎คุณไปตามทางของคุณเถอะ"
‎"ฉันแค่ไม่ได้ชอบคุณ" ฆ่าผมทั้งเป็น
‎ตอนตีสามเธอบอกว่า
‎"นิค ฉันต้องไปนอนแล้ว"
‎ผมเลยเก็บของของผม
‎จูบลาเธอครั้งสุดท้าย ‎และดมเธอเหมือนเป็นคนโรคจิต
‎แล้วผมก็ไปจากห้องของเธอ
‎เดินไปที่ห้องโถง
‎ด้วยกระเป๋าลากเล็กๆ ของผม
‎เหมือนนักล่าฝัน ‎ที่ต้องออกจากบ้านเอเอฟ
‎ผมเดินไปที่ถนนในนิวยอร์กตอนตีสาม
‎ผมเพิ่งสูญเสีย ‎คนที่ผมรักที่สุดในชีวิต
‎ผมไม่มีที่ไป
‎ผมเริ่มน้ำตาแตก
‎ใช่ครับ
‎ผมร้องไห้ ผมเป็นคนขี้แย
‎แต่ผมร้องเพราะเรื่องตื้นตันใจ
‎ผมร้องเวลาอวยพรใครสักคน
‎มันเป็นสิ่งที่เคทไม่ชอบเกี่ยวกับผม ‎ผมจะพูดว่า
‎"เรามายกแก้วอวยพรกันดีกว่า"
‎เธอจะตอบว่า "ไปขี่มอเตอร์ไซค์เถอะ"
‎ผมตอบว่า "ไม่ได้ ถึงขี่อย่างปลอดภัย ‎และใส่หมวกกันน็อค
‎ผมไม่ไว้ใจคนอื่นๆ ที่ขี่บนท้องถนน"
‎ผมร้องเวลาดูโฆษณาของโลว์
‎โฆษณาที่พ่อซื้ออุปกรณ์ทั้งหมดมา
‎เพื่อทำแป้นบาสเกตบอล
‎แบบไม้และมันบด
‎อุปกรณ์ทั้งหมด
‎แล้วเขาก็เอาไปไว้ที่ลานจอด
‎เขาสอนลูกชายสิบขวบให้ชู้ตลูกโทษ
‎แล้วสิบปีผ่านไป ลูกชายคนนั้น
‎แข่งระดับชาติ
‎เขาใส่เสื้อที่ไม่มีโลโก้
‎และเขียนว่า "รัฐ"
‎ของอีกทีมเขียน "มหาวิทยาลัย"
‎อีกทีมทำฟาล์ว ‎เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งวินาที
‎เขายืนอยู่ที่เส้นชู้ตลูกโทษ
‎เขาชู้ตลง และกองเชียร์ ‎ลุกขึ้นดีใจอย่างบ้าคลั่ง
‎เขามองไปที่พ่อของเขาและบอกว่า
‎"ขอบคุณที่ทำแป้นบาสให้นะครับ
‎และขอบคุณที่ซื้อของที่โลว์"
‎พ่อมองหน้าลูกและบอกว่า
‎"พ่อรักลูก
‎พ่อชอบการซื้อของที่โลว์
‎และพ่อรักผู้ชายคนนี้"
‎ตอนนี้เขาคบกับชายผิวสีที่อายุเยอะ ‎และผมก็พูดว่า
‎"พระเจ้าช่วย ‎เป็นครอบครัวอเมริกันที่สมัยใหม่มาก"
‎มันทำให้ผมร้องไห้ได้เลย
‎การโดนทิ้งนี่หนักเอาเรื่อง
‎"ฉันแค่ไม่ได้ชอบคุณ"
‎แต่ตอนที่เคทพูดแบบนั้นกับผม
‎ผมตอบว่า "มันก็เข้าใจได้
‎ผมเหมือนสัตว์ประหลาด"
‎มีใครที่นี่ส่องกระจก ‎และรู้สึกดีกับภาพที่เห็นไหม
‎"มี" ปกติจะมีคนตอบหนึ่งคน
‎และลิซโซ
‎นึกออกไหม
‎ผมเข้าใจลิซโซนะ เธอเป่าขลุ่ยเป็น ‎มันเซ็กซี่มาก เจ๋งมาก
‎แต่ผู้ชายอีกคนคือใคร ‎ต้องเป็นผู้ชายที่
‎มักมีแสงแยงตาตลอด
‎จับหน้าอกตัวเองตลอด
‎ผมอยากรู้ว่าเขาทำอะไรบ้างตอนเช้าๆ
‎เข้าใจไหม เขาส่องกระจกแล้วพูดว่า
‎"สุดยอดเลย
‎โอเค ไปเริ่มต้นวันกันเถอะเจค"
‎ตอนเช้าของผมไม่ใช่แบบนี้แน่นอน
‎ผมทำทุกอย่าง ‎เพื่อให้ดูน่าดึงดูดที่สุด
‎สำหรับคืนนี้ผมอยากดูเหมือน ‎เพื่อนคริสโตเฟอร์จากเดอะ โซปราโน่
‎นึกออกไหม
‎"นี่คริส คุยกับลุงโทนี่ของนาย ‎ให้ฉันหน่อยสิ"
‎ผมทำทุกอย่างที่ทำได้ ‎แล้วผมก็ส่องกระจก
‎เสียงที่ได้ยินเวลาส่องกระจอก
‎คือเหมือนอันธพาลอังกฤษ
‎เขากำลังพูดว่า
‎"ดูนายสิ
‎ไอ้จิ้งเหลนอ้วน"
‎เสียงนั้นอาจเป็นเสียงเจสัน สเตธัม ‎ดาราแอคชั่นชาวอังกฤษ
‎"ทำไมตัวแดงจังเวลาอาบน้ำเสร็จ"
‎"โรคผื่นแพ้อักเสบ"
‎"นายเป็นโรคผื่นแพ้อักเสบใช่ไหม
‎แล้วอะไรทำให้มันกำเริบ"
‎"นมวัว"
‎"แล้วยังกินไอศกรีมเยอะอยู่ใช่ไหม"
‎"ใช่" "แล้วถั่วล่ะ"
‎"ห้ามกินเม็ดมะม่วงหิมพานต์"
‎"นายไม่ควรกิน ‎เม็ดมะม่วงหิมพานต์ใช่ไหม"
‎"แล้วนายจะทำยังไงกับมัน"
‎"ฉันคิดว่าฉันควรไป…" ‎"จะไปหานักเคมีไหม"
‎"เราเรียกว่าร้านขายยา" ‎"แหงล่ะ"
‎"ไปที่ร้านขายยาและซื้อครีมไร้น้ำหอม
‎และซื้อเมลาโทนินเด็กขนาดใหญ่มานะ"
‎"เพราะอันปกติ…"
‎"เพราะอันปกติทำให้ ‎ไม่สดชื่นตอนเช้าใช่ไหม
‎แล้วพอเดินออกจากร้านขายยา นาย…"
‎"ฉันลืมครีม…"
‎"ใช่ นายลืมครีมโรคผื่นแพ้อักเสบ
‎นายไปตายๆ ซะไป
‎ไอ้ห่วยตัวอ้วนขี้ลืม ‎ไอ้หนังงูตัวแดงผื่นขึ้น
‎ที่น่าสมเพศและไม่มีใครสนใจ
‎ผมส่องกระจกและพูดว่า
‎"ไปเริ่มต้นวันกันเถอะ"
‎การเริ่มต้นวันมันยากนะ
‎ตอนนี้ โดยปกติแล้ว
‎รู้ไหมว่าอะไรทำให้มันง่ายขึ้น
‎เวลาตื่นขึ้นมาผมคิดว่า ‎"วันนี้ฉันอาจได้เรียนรู้อะไรใหม่"
‎เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเสมอ
‎ผมเพิ่งรู้ว่า โอเคมันบ้ามาก
‎มันคือ… โอเค ทุกคนเงียบนะ
‎มันบ้ามาก
‎คุณรู้ไหมว่า… โอเคหุบปาก
‎คุณรู้ไหมว่าถ้าคุณต้องตด
‎ถ้าคุณดึงแก้มก้นคุณไปด้านข้าง
‎ตดคุณจะไม่มีเสียง
‎คือ…
‎คือ… ผู้หญิงทุกคนรู้
‎มันเปลี่ยนชีวิตมากเลยนะ
‎ตอนนั้นผมคิดว่าอะไร ‎ทำให้ตดมีเสียงเนี่ย
‎ถ้าไม่ใช่แก้มก้นที่สั่นสะเทือนไปมา
‎ผมคิดว่ามีคนเป่าแตรในก้นของผมเหรอ
‎แบบไมลส์ เดวิสตัวน้อย
‎แบบเฟรดดี้ ฟาร์ทโลดเดอร์ ‎ผมคิดอะไรอยู่
‎คุณอยู่ที่ปาร์ตี้ได้เพิ่ม ‎อีกสองชั่วโมงเลยนะ
‎พูดจริงๆ ไปปาร์ตี้แล้วพูดว่า ‎"นี่ เดี๋ยวมานะ ฉันจะไป…"
‎แล้วคุณก็พยายามวิ่งไป ‎ไม่ให้กลิ่นมันติด
‎"โอ้ ไม่รู้สิว่านี่กลิ่นอะไร
‎มีใครทำไข่คนหรือเปล่า
‎มีหนูตายในกำแพงเหรอ
‎รู้แค่ว่า ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนะ"
‎เรามักจะไม่ยอมรับเวลาเราต้องตด
‎เรามักไม่ยอมรับว่า ‎ลำไส้ของเรามีปัญหา
‎ไม่มีใครเคยพูดว่า "ฉันท้องเสีย"
‎นึกออกไหม
‎พวกเขามักจะบอกว่า "ท้องฉันแปลกๆ
‎ท้องมีปัญหานิดหน่อย"
‎ขอร้องเถอะ "นายท้องเสียไง"
‎ไม่มีใครอยากยอมรับ
‎แล้วมันก็จะค่อยๆ โผล่มา นึกออกไหม
‎ผมเคยประชุมตอนเช้า ‎แล้วผมดื่มกาแฟไปสองแก้ว
‎แล้วก็ตามด้วยน้ำผลไม้ปั่น
‎ผมขอตัวจากหนุ่มๆ ที่ผมอยู่ด้วย
‎ผมบอกว่า
‎"ขอตัวหน่อยนะครับ"
‎ผมขึ้นรถ ผมอยู่ห่างจากบ้านสิบนาที
‎ผมเริ่มขับรถ
‎แล้วจู่ๆ ขนแขนผมเริ่มลุก
‎ผมขนลุกซู่เลย มันแบบ…
‎ผมขับรถไปฝึกการหายใจทางก้นไป
‎ผมขับรถถึงหน้าบ้าน ยังไม่ทันจอดเลย
‎ผมคิดว่า "ไปไม่ทันแหงเลย
‎จะไปทันไหมวะ"
‎สเตธัมตอบว่า "ไม่"
‎ผมคิดว่า ‎"ขอร้องอย่าให้ผมเป็นคนคนนั้น
‎ผมไม่อยากเป็นคนคนนั้น"
‎นึกออกไหมเหมือนที่นิวออร์ลีนส์
‎ก่อนที่เขื่อนจะแตก
‎พวกเขาคิดกันว่า ‎"ถ้าเราปล่อยน้ำนิดเดียว
‎ผ่านเขื่อนล่ะ มันอาจช่วยเมืองได้นะ"
‎ผมเลยปล่อยขี้ก้อนเล็ก ‎ผ่านเขื่อนออกมา
‎แล้วก็คิดว่า "แค่นี้พอไหม"
‎สเตธัมตอบว่า ‎"ไม่ ฉันต้องการทั้งหมด"
‎ผมตอบว่า ‎"ขอร้อง อย่าให้ฉันเป็นคนคนนั้นเลย"
‎แล้วผมก็ปล่อยขี้เต็มกางเกงใน
‎เนื้อส่วนอกขนาดเท่าหมอนพกพา
‎กินเนื้อย่างครั้งหน้ากินอร่อยแน่นอน
‎แล้วผมก็ถามว่า "แค่นี้พอไหม" ‎สเตธัมตอบว่า "ได้ พอแล้ว"
‎ผมยังไม่ทันได้จอดรถเลย
‎ผมจับพวงมาลัยอย่างแน่น
‎ขาผมสั่นเหมือน ‎ชิวาวาที่ถูกรับมาเลี้ยง
‎ในที่สุดผมก็ลงจากรถ ‎แล้วเดินเหมือนเป็ดเข้าบ้าน
‎เหมือนชาร์ลี แชปลิน
‎ผมลุกขึ้น เผาเสื้อผ้าทำลายหลักฐาน
‎อาบน้ำ
‎แล้วชักว่าวจนเพลียหลับไปสี่ชั่วโมง
‎ตื่นนอน ขึ้นเครื่องบิน ‎และมาที่วอชิงตัน ดี.ซี.
‎เอาสิ เริ่มรู้สึกขนลุกแล้วหรือยัง
‎ทุกอย่างที่พูดมาเป็นเรื่องจริง ‎ยกเว้นท่อนสุดท้าย
‎ผมขี้หมดท้องในรถพริอุสจริงๆ
‎แต่ท่อนสุดท้าย
‎ความจริงแล้วมันเกิดเมื่อแปดปีก่อน
‎นั่นคือหนึ่งปีหลังจากเคททิ้งผมไป
‎ผู้หญิงที่เคยบอกว่าไม่อยากแต่งงาน
‎ได้หมั้นกับผู้ชายอีกคนแล้ว
‎ส่วนผมนั่งรถด้วยขี้เต็มกางเกง
‎และสงสัยว่า "ทำไมเธอถึงเลิกกับผม"
‎ให้ตายเถอะ
‎ผมรู้สึกเหมือนเด็กเลย
‎แต่ผมก็รู้สึกเหมือนเด็กมาตลอด
‎เพราะเด็กสุดในบ้าน ผมเป็นลูกคนเล็ก
‎ใช่ครับ
‎"นิคเป็นเด็ก"
‎"นิคกี้เป็น…" ไม่นิค นาย 44 แล้ว
‎นายไม่เคยซื้อของขวัญให้ใครในบ้านเลย
‎โอเคนะ
‎ผมให้ความสำคัญกับอันดับการเกิด ‎ผมเลยคิดว่ามันทำให้ผมเป็นนักแสดง
‎เพราะผมเด็กสุดในครอบครัว
‎ใครเป็นพี่คนโตของบ้านบ้างครับ
‎ใช่
‎ยกมือแบบเด็กดีสุดๆ
‎ใช่
‎"ใช่ เรารับภาระที่ได้มาแต่เกิด"
‎พวกคุณเหมือนวิน ดีเซล
‎คุณคิดว่าคุณเป็นพระเอกของเรื่อง
‎แล้วจู่ๆ พวกเขาก็เพิ่มนักแสดงเข้ามา
‎คุณคิดว่า ‎"ฉันไม่นึกว่าจะมีคนเยอะขนาดนี้"
‎ผมว่าการเป็นคนโตมันยากมาก
‎เพราะคุณต้องเป็นคนปูทาง ‎คุณต้องเป็นคนที่
‎หาทางด้วยตัวเอง
‎คุณจะต้องดูแลพี่น้อง พี่ชายของผม…
‎เขาสอนตัวเองขับเกียร์กระปุก ‎ตอนอายุ 16
‎ตอนผมอายุ 16 ‎เขาพยายามสอนผมขับเกียร์กระปุก
‎ผมบอกว่า "ไม่ง่ายเลย
‎ฉันขับไม่ได้
‎ลาก่อน ไปทำอย่างอื่นดีกว่า"
‎พี่ชายผมให้ผมดูหนัง ‎ที่ทรงอิทธิพลทั้งหมด
‎พอผมอายุสิบขวบ ‎ผมได้ดูหนังเมล บรูกส์ทุกเรื่องแล้ว
‎พี่ยัง… ใช่
‎พี่ยังเปิดเรื่องหมอผี เอ็กซอร์ซิสต์ ‎ให้ดูตอนห้าขวบด้วย
‎เวลาผมเห็นผู้หญิง ‎ที่หันหัวได้ 360 องศา
‎ผมจะรู้สึกสยอง
‎มีใครเป็นน้องคนเล็กบ้างไหมครับ
‎"ทุกคนอยากคุยกับฉัน
‎ฉันสดใส
‎ฉันเอาหมาไปทิ้ง ‎บ้านพ่อแม่มาสามตัวแล้ว"
‎ถ้าคุณเป็นลูกคนกลาง ‎ไม่มีใครสนใจ หุบปากซะ
‎หุบปาก ไม่มีใครสนใจ
‎รู้กันอยู่แล้วใช่ไหม คุณรู้อยู่แล้ว
‎คุณเลยเลือกคู่ที่บอกว่า
‎"ครอบครัวคุณเพี้ยนมาก" ‎คุณตอบว่า "รู้แล้ว
‎เราเลยเป็นทีมกันไงล่ะ"
‎มีใครเป็นลูกคนเดียวบ้างไหมครับ ‎ใช่เลย
‎คุณมากับพ่อแม่หรือเปล่าเนี่ย
‎"พ่อแม่คือเพื่อนของฉัน"
‎"เพื่อนของฉันคือครอบครัว"
‎มีใครมีพ่อที่แก่หงำไหม
‎พ่อคุณอายุเท่าไหร่ตอนคุณเกิด
‎ผมไม่รู้ แต่ตอนนี้พ่อเกือบ 60 แล้ว
‎เกือบ 60 เหรอ ตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่
‎อายุ 21 ค่ะ
‎อายุ 21 เหรอ ‎โอเค งั้นเขาก็อายุ 40 ต้นๆ
‎ถือว่ามีลูกเร็วมากเลยนะ
‎ถือว่าเป็นวัยที่ดีที่จะมีลูกนะ
‎แปลว่าเขาพร้อม แปลว่าเขาพร้อมมาก
‎ตลกดีนะเวลาคุณพูดว่า ‎"ในที่สุดก็ได้เจอพ่อเคเลบแล้ว"
‎"เขาอายุ 103 ปี"
‎แล้วมีคนขับรถมา ‎และพูดว่า "ผมมารับลูกชายผม เคเลบ
‎ผมใส่กางเกงยีนส์ทรู ริลิเจียน
‎ผมไม่มีก้น"
‎นึกออกไหมเวลาคนแก่มากๆ ‎ก้นพวกเขาจะหายไป
‎"ฉันอึจากด้านล่างของหลัง"
‎ผมเป็นคนเล็กสุดจากพี่น้องสี่คน
‎พี่ของผมทั้งสามคนมีลูกสี่คน
‎ผมมีหลานทั้งหมด 12 คน
‎ผมมีความเป็น "ลุงนิค" สูงมาก
‎แบบว่า "รู้ไหม ‎ลุงนิคก็เป็นโรคผื่นแพ้อักเสบนะ"
‎ผมจะตอบว่า"ใช่แล้ว ‎ลุงนิคเป็นโรคผื่นแพ้อักเสบ
‎นั่นคือสาเหตุ ‎ที่ลุงทาครีมพิเศษบนนิ้ว
‎มันจะได้ไม่แห้งจนเหมือนจู๋แม่มด"
‎ผมทาครีมสเตอรอยด์เยอะ
‎ถ้ามีใครพูดว่า ‎"ผมเป็นคนแบบนั้นแหละ"
‎ถ้ามีคนถามว่า ‎"คุณเคยใช้สเตอรอยด์ไหม"
‎ผมจะตอบว่า "เคยใช้
‎ใช้แบบทานะ โคลเบทาซอล เคยได้ยินไหม
‎ผมควรจะทามันเยอะๆ เวลาอาบน้ำเสร็จ
‎ทาจนตัวมันลื่นเวลาอาบน้ำเสร็จ
‎ลื่นจนเหมือนแมวน้ำ
‎เดตนี้สนุกดีไหมครับ"
‎ผมว่าการเป็นน้องคนเล็ก ‎ทำให้คุณต้องตามอยู่เสมอ
‎คุณเปรียบเทียบตัวเอง ‎กับพี่ๆ อยู่เสมอ
‎คุณอยากแก่กว่าวัย
‎ผมเลยเริ่มสูบบุหรี่ตอนผมยังเด็ก
‎ผมชอบนะ ผมสูบบุหรี่ได้เก่ง
‎ผมเป่าควันเป็นวงได้ ‎ผมทำอะไรเจ๋งๆ เกี่ยวกับบุหรี่ได้
‎ผมเป่าควันเป็นวงได้
‎แต่ผมคิดว่า ‎"ผมต้องเลิกแต่ผมเลิกไม่ได้"
‎เพราะเวลาสูบแล้วรู้สึกเซ็กซี่ ‎รู้สึกเหมือนเจค
‎นึกออกไหม
‎ผมจะแบบ…
‎"ผมไม่ใช่คนเลวนะ ผมแค่ขี้อาย"
‎นั่นไม่ใช่แนวผมเลย ‎ผมชอบพูดว่า "ผมชอบคุณ
‎ไม่เล่นเกม
‎เราจะเต้น เราจะหัวเราะ ‎พ่อแม่คุณจะชอบผม"
‎"ผมรู้สึกว่า ถ้าผมนอนกับเพื่อนคุณ ‎มันจะทำให้เราสนิทกันมากขึ้น"
‎"ผมจะไม่มีวันมองสาวอื่น ‎ผมจะควักลูกตาตัวเองออกมาเพื่อคุณ"
‎"ผมขอโทษที่ผมไปงานศพแม่คุณไม่ได้
‎แต่อินคิวบัสมาเล่นมาพอดี"
‎ผมคิดว่า "ผมต้องเลิกสูบบุหรี่" ‎ผมรู้สึกอ่อนแอมาก
‎ผมพยายามหักดิบ
‎แต่ผมกลับกลายเป็นคนดิบเถื่อนแทน
‎ผมชอบเล่นคำแบบนี้แหละ
‎ผมพยายามสูบบุหรี่ไฟฟ้า ‎แต่มันน่าอายนะ
‎เวลาเห็นคนสูบบุหรี่ไฟฟ้า ‎พวกเขาดูอายที่สูบมันอยู่
‎พวกเขาแบบ…
‎แบบว่า "เราเห็นนายอมนกเขา ‎ของหุ่นยนต์อยู่นะ"
‎เหมือนลืมครึ่งหลัง ‎ของการสูบบุหรี่ไฟฟ้า
‎ตอนที่พวกเขาต้องเป่าควัน ‎จำนวนมากออกมา
‎มันแบบ…
‎มันแบบ "ว้าว เด็กที่สักที่คอ
‎เป็นมังกรที่สูดเฮเซลนัทหรือเปล่า"
‎ผมดิ้นรนที่จะเลิกสูบ ‎ผมหาทางออกไม่ได้
‎ผมเลยไปให้คนสะกดจิต
‎ไปตายซะไป
‎โอเคนะ
‎ผมไปที่โรงจอดรถ ‎ของชายแปลกคนนึงที่มาลิบู
‎หนุ่มที่อยู่ติดทะเลที่ผิวแทนมากๆ
‎พวกเขามีสีผิวเมือนลูกบาสเกตบอล
‎เขาใส่วิกที่สวย เงางามและสลวย
‎ผมไปที่โรงจอดรถ ‎สุดแปลกของเขาที่มาลิบู
‎และมีนิตยสารพีเพิลเก่าๆ เต็มไปหมด
‎และบทความที่ซีด ‎เกี่ยวกับแคทเธอรีน ไฮเกล
‎เขาคนนี้อาจช่วยให้แคทเธอรีน ไฮเกล ‎เลิกสูบบุรี่ได้
‎หรือเขาฆ่าเธอแน่ๆ
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎ผมนั่งลงบนเก้าอี้เลซี่บอยแปลกๆ
‎เขาถามคำถามว่า
‎"นิค นายจะเอาปืนให้ทารกไหม"
‎ผมตอบว่า "ผมไม่รู้จักเขา
‎มีใครตรวจประวัติเขาแล้วหรือยังล่ะ"
‎แล้วเขาก็สะกดจิตผม
‎ผมไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกับผม ‎ผมไม่รู้ว่าเขาทำอะไรกับผม
‎ผมรู้แค่ว่าพอผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ‎ผมตื่นขึ้นมาในโรงจอดรถของเขา
‎ผมเดินออกจากห้อง
‎แล้วผมก็ไม่เคยสูบบุหรี่อีกเลย
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‎แต่ทุกครั้งที่ผมเห็นทารก ‎ผมจะยื่นปืนให้
‎ผมโดนสะกดจิตให้เลิกบุหรี่ ‎ตอน 30 ต้นๆ
‎ผมโดนสะกดจิตอีกครั้งตอน 40 ต้นๆ
‎สำหรับเหตุผลที่เจ๋งกว่านั้น
‎ผมโดนสะกดจิตเพราะ
‎ผมติดขนม
‎ผมชอบกินขนม
‎ขนม ขนม
‎ผมชอบขนม ผมชอบขนมมาก ‎สิ่งที่ผมอยากทำคือ
‎กินเกลือกับน้ำสามสายชู
‎ที่เป็นรสชาติที่ติดมา
‎ผมอยากกินซาวร์ แพ็ทช์ คุกกี้ ‎อยากกินเพรทเซลเนยถั่ว
‎ผมอยากลูกอม ลูกอม อยากกินขนมแท่ง
‎รู้ไหมว่างานพ่วงขายเดียวที่ผมเคยทำ
‎คือกับขนมแท่งเทค 5
‎คุณรู้ไหมว่านั่นหมายความว่ายังไง
‎นั่นหมายความว่า ‎บริษัทเดียวที่ผมรู้สึกว่า
‎"ค่านิยมตรงกับของผม"
‎คือขนมแท่งเทค 5
‎เพราะค่านิยมของผม
‎คือถั่ว เนยถั่ว ช็อคโกแลต ‎คาราเมลและเพรทเซล
‎กรอบ เค็ม นัว นุ่ม
‎ผมบอกว่า "ไม่ต้องจ่ายเงินผม ‎จ่ายด้วยขนมเทค 5 ก็พอ"
‎เวลาผมเดินเข้าห้องครัว ‎แล้วเปิดตู้ ผมจะคิดว่า
‎"ขนมถล่ม" ผมอยากกินขนมมาก
‎ผมพูดว่า "ผมต้องพอแล้ว ‎ผมรู้สึกเสียการควบคุม"
‎ผมมีความอยากเหมือนเด็ก
‎แต่ผมมีเงินเหมือนผู้ใหญ่
‎ผมพูดว่า "ช่างมัน ‎ฉันจะไปโดนสะกดจิตอีกครั้ง
‎แต่ฉันไปหาคนที่ฆ่าแคทเธอรีน ไฮเกล ‎ไม่ได้แล้ว"
‎ผมได้ยินเรื่องราว ‎ของผู้หญิงชื่อดานีกา
‎ดานีกากับผมคุยกันทางโทรศัพท์
‎แล้วเธอก็สะกดจิตผมผ่านโทรศัพท์
‎เธอทำการอัดเสียงการสะกดจิต
‎แล้วเธอก็ส่งมันมาให้ผม
‎ผมฟังมันก่อนเข้านอนทุกคืน
‎ทุกคน… เราก็ต่างพยายามทำให้ดีที่สุด
‎โอเคนะ
‎เธอบอกว่า "นี่นิค ฉันจะสะกดจิตคุณนะ
‎นับถอยหลังจากสิบ สาม สอง หนึ่ง
‎คุณกำลังหลับสนิท
‎นิค คุณกำลังดูโทรทัศน์
‎คุณเห็นผู้อ่านข่าวในจอ
‎เขาบอกว่า
‎'นิค หยุดกินขนมได้แล้ว'
‎เพราะมีอาชญากรลับกลุ่มนึง
‎พวกเขาไปตามโรงงานต่างๆ
‎ที่เต็มไปด้วยแป้งและน้ำตาล
‎พวกเขาทดแทนมันด้วยหางหนูกรอบ
‎และปีกแมลงสาบบด
‎และเยลลี่หมีที่เห็น
‎นั่นคือหนอง
‎ที่ไหลจากหนอนแมลง"
‎สำหรับคนที่รู้สึกแย่และคิดว่า ‎"โอ้ นิคโดนเคทบอกเลิก"
‎ผมไม่ได้นอนคนเดียว
‎ผมชงชาหนึ่งแก้ว
‎ผมกินเมลาโทนินเด็กครึ่งหนึ่ง
‎แล้วก็ผมฟังเสียงดานีกา
‎เล่าเรื่องก่อนนอนที่เพี้ยนที่สุด
‎มีกี่คนนะที่เชื่อเรื่องนี้
‎โอเค สามคนใช่ไหม
‎ผมจะขอเปิดอะไรให้คุณฟังหน่อยนะ
‎คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎ที่นี่คืนนี้บ้างล่ะ
‎คุณกำลังเห็นนิคกี้ เคที่อ่อนไหว
‎โอเคเบธ เปิดเลยได้ไหม
‎แล้วถ้ามีหางหนูกรอบๆ ในแป้ง
‎แล้วถ้ามีปีกแมลงสาบกรอบๆ ‎ถูกบดอยู่ในน้ำตาล
‎พวกเขาไม่สนใจ
‎พวกเขารู้ว่าสิ่งที่หนอนลากมาด้วย
‎จะถูกบดไปกับน้ำตาล
‎แต่นั่นแปลว่าจะมีน้ำๆ ออกมาด้วย
‎เยลลี่หมีก็จะอร่อยดี
‎ถ้ามีหนองด้วย
‎อย่างที่บอก ‎เราทุกคนพยายามทำให้ดีที่สุด โอเคนะ
‎ฉะนั้น…
‎ขอกินน้ำหน่อยนะ
‎ฉะนั้น…
‎ผมชอบกินขนม ผมเป็นเด็กติดขนม
‎เจคเป็นหนุ่มสาวเยอะ ‎ผมเป็นเด็กชอบกินขนม
‎แต่ผมชอบผักผลไม้นะ
‎ตอนนี้ผมคิดว่าผักที่ผมชอบที่สุด ‎คือกะหล่ำดาว
‎ในชีวิตนี้ ‎ไม่มีผักไหนที่เปลี่ยนความคิดผม
‎ได้มากเท่ากะหล่ำดาว
‎เพราะตอนเด็กๆ มันจะถูกเอาไปต้ม
‎แม่ชอบบอกว่า ‎"นิค กินกะหล่ำดาวสิ"
‎ผมจะตอบว่า "แม่จะให้กินไอ้ก้อนกลมๆ
‎ที่เหมือนผักกาดแช่ตดเหรอ
‎แม่ตอบว่า "นิคกี้ ชิ้นเดียวพอ"
‎ผมตอบว่า "แม่ครับ ‎แล้วทำไมไม่กินจู๋เดียวบ้างล่ะ"
‎ผมร้ายกับแม่มาก
‎ทำไมเราถึงร้ายกับแม่ของเรา
‎ทำไมผมยังร้ายกับแม่อยู่
‎คุณคงคิดกันว่า "ฉันไม่ได้ร้ายกับแม่ ‎ฉันรักแม่ฉัน"
‎โอเค ผมจะเล่นเป็นพวกคุณทุกคน
‎เวลาแม่คุณโทรมาให้ดู เอาเลยนะ
‎"ให้ตายเถอะ"
‎แค่นั้นแหละ ยอดเยี่ยม ‎เป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยม
‎ในชีวิตผม คนที่ทำให้ ‎ผมฟิวส์ขาดง่ายที่สุด
‎คือแม่ของผมเอง
‎แม่อาจบอกว่า
‎"แม่จะส่งบทความไปให้นะ
‎เกี่ยวกับการเคลื่อนไหว ‎ของอาร์ตเดโคที่ลอสแอนเจลิส"
‎"จะส่งมาทำไมครับแม่
‎แม่ก็รู้อาร์ตเดโคเป็นการเคลื่อนไหว ‎ทางสถาปัตยกรรมที่ผมชอบน้อยที่สุด"
‎แต่พ่อๆ จะลอยนวลได้มากกว่า
‎ผมจำได้ว่าพ่อมักจะโทรมาแล้วพูดว่า
‎"ลูก พ่ออยากไปดูลูกแข่งเบสบอลนะ ‎แต่ตอนนี้ไม่อยากไปแล้ว"
‎ผมตอบพ่อว่า "ไม่เป็นไรครับพ่อ"
‎แม่พูดว่า "แม่ชอบเสื้อหนาวตัวนี้"
‎ผมตอบว่า ‎"แล้วเสื้อหนาวตัวอื่นๆ ล่ะแม่
‎มันไม่ดียังไง
‎ผมเกลียดความรักของแม่"
‎ปัญหาของแม่อยู่ตรงนี้
‎แม่เป็นอะไรที่ขาดไม่ได้
‎แม่เหมือนวิน ดีเซลในหนังแรงทะลุนรก
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณรู้ไหม ‎ว่าหนังมันเกี่ยวกับครอบครัว
‎แต่แม่ๆ เหมือนวิน ดีเซล
‎"ฉันทนเขาไม่ได้แล้ว
‎แต่ฉันคิดว่าเราคงทำหนัง ‎ที่ไม่มีเขาไม่ได้"
‎ผมคิดว่ามันเป็นการกลับขั้วของอำนาจ
‎นึกออกไหม
‎ผมคิดว่ามันเป็นเพราะ
‎เราโตมาในท้องแม่
‎แล้วเราก็ดูดชีวิตของแม่ไป
‎แบบว่า "เอาสารอาหารทั้งหมดมานะ
‎ผมของแม่จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป"
‎แล้วเราก็ไหลออกมาจากช่องคลอด ‎และพูดว่า
‎"ไปตายซะ"
‎ผมพยายามหาคำตอบว่า
‎ทำไมเราถึงร้ายกับแม่ของเรา
‎ผมคิดว่าผมหาสาเหตุได้แล้ว
‎ผมคิดว่าสาเหตุนั้นคือ
‎เพราะแม่ๆ น่ารำคาญมาก
‎ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‎และนั่นคือเท็ด ทอล์คของผมเรื่องแม่ๆ
‎คุณอาจจะเป็นแม่ที่นั่งฟังอยู่คืนนี้ ‎และคิดว่า
‎"มุขห่วยแตก ฉันไม่ชอบมุขนี้เลย
‎ฉันไม่ชอบบรรยากาศนี้เลย" ‎นี่คือสิ่งที่ผมอยากถาม
‎ผมอยากชวนคุณให้มีส่วนร่วมกับมุข
‎ผมอยากให้คุณคิดถึงแม่ของคุณสักนิด
‎ว่าแกน่ารำคาญแค่ไหน
‎แล้วคุณจะคิดว่า ‎"โอเค รู้เรื่อง เข้าใจแล้ว"
‎ผมคิดถึงแม่ของผม
‎ว่าแกรำคาญแม่ของตัวเองขนาดไหน
‎ยายของผมเป็นผู้หญิงที่สุดยอดมาก ‎แต่เธอดุมาก
‎ผมจำได้ว่าวันขอบคุณพระเจ้าปีนึง
‎ผมใส่เสื้อกันหนาวใหม่ ‎ยายจับท้องผมแล้วบอกว่า
‎"นี่นิค หลานดูอุดมสมบูรณ์มากนะ"
‎ผมตอบว่า "ตายแล้ว
‎โดนยายแกงว่ะ"
‎สเตธัมตอบว่า "ทำไมฉันคิดไม่ถึงเลย"
‎ยายเป็นคนแกร่ง
‎แกผ่านภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ได้
‎แกสูญเสียครอบครัว ‎จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‎แบบว่า "ยายเสียใจด้วยนะ ‎ที่หลานคิดว่าจอร์จทาวน์ไม่เป็นมิตร"
‎คืองี้นะแม่ๆ นี่คือสิ่งที่ผมจะพูด
‎คุณไม่เล่นเกม
‎นั่นคือปัญหาของคุณ
‎คุณรับตั้งแต่สายแรก
‎คุณต้องเล่นตัวอีกหน่อย
‎เคยโทรหาแม่แล้วโทรศัพท์ยังไม่ดัง ‎"ฮัลโหล" ก็มาแล้ว
‎แล้วคุณตอบว่า "โทรผิด โทษที ‎โทรผิด ช่างมัน วางสายก่อนนะ"
‎แต่พ่อทำได้ดีกว่านั้นเยอะ ‎อย่างพ่อผมเนี่ย
‎ผมโทรหาพ่อ แกไม่โทรกลับมาสามอาทิตย์
‎แล้วตอนเที่ยงคืนวันพุธ ‎ก็จะมีข้อความมา
‎"นอนหรือยัง"
‎ผมตอบว่า "ตื่นเพื่อพ่อเลยครับ"
‎ผมกำลังบำบัดอยู่
‎ครับ
‎ใช่แล้ว ผมคิดว่าสิ่งที่เป็นประโยชน์ ‎ที่สุดที่ได้จากการบำบัด
‎คือคุณไม่สามารถตกหลมรักได้ ‎จนกว่าจะหาวิธีรักตัวเองให้ได้
‎มันใช้เวลานานมากกว่าจะทำได้
‎ในที่สุดผมก็เจอกับผู้หญิงคนนึง ‎เธอชื่อลิลลี่
‎เราเริ่มไปเดตกัน เราปิ๊งกันทันที
‎แล้วเราก็ตกหลุมรักกัน
‎เราไปเที่ยวแบบโรแมนติก ‎ครั้งแรกกันที่อิตาลี
‎เราไปที่เมืองโบโลญญา ‎ซึ่งในภาษาอิตาลีแปลว่าไร้สาระ
‎เรากำลังสนุกกัน ‎แต่ผมคิดว่า "ฉันต้องทำให้ดีขึ้น
‎ฉันจะทำให้ดีขึ้นได้ยังไง"
‎ผมเลยบอกว่า ‎"ไปเช่ารถกัน ไปขับรถเล่น
‎ผ่านย่านชนบทของอิตาลีกัน"
‎เธอตอบว่า "ดี"
‎เราเลยไปที่เฮิรทซ์ โบโลญญา
‎ซึ่งในภาษาอิตาลีแปลว่า "เจ็บจู๋จัง"
‎ถ้าหลบตรงนี้ไม่มีใครเห็นแน่
‎เราเลยไปที่เฮิรทซ์ โบโลญญา
‎เราขึ้นรถ
‎แล้ว…
‎รถเกียร์กระปุก
‎ผมบอกว่า ‎"ที่รัก เรื่องน่าทึ่งเกี่ยวกับผม
‎คือผมขับรถเกียร์กระปุกไม่เป็น"
‎เธอตอบว่า ‎"โอเค ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปบอกเขา"
‎เธอเข้าไปและเรียกพนักงานเฮิรทซ์
‎เขาเดินออกมาแล้วพูดว่า
‎"นี่ ไม่ คือ…
‎ไม่นะ…
‎เกียร์ออโต้
‎ในโบโลญญาเหรอ
‎ไม่มีเกียร์ออโต้ในโบโลญญา"
‎ผมตอบว่า "โอเค" ‎เขาพูดต่อว่า "คุณ…
‎คุณไม่มี
‎คุณไม่มีกระปุกเหรอ" ผมตอบว่า
‎"ผมมีกระปุกนะ ‎ผมแค่ใช้มันไม่เป็น โอเคนะ"
‎เขาตอบว่า "โอเค ผมรู้แล้ว ‎ผมคิดออกแล้ว
‎ผมคิดออกแล้ว เอาอย่างนี้ไหม
‎คุณจ้างคนขับ ‎แล้วให้เขานั่งข้างหน้ากับแฟนคุณ
‎พวกเขา…
‎คุณนั่งด้านหลัง แบบออโต้นะ
‎โดนนอกใจดีไหม
‎โดนนอกใจหน่อยดีไหม"
‎ผมตอบว่า "ไปตายซะ ฉันหาทำออกได้"
‎ผมมองแฟนแล้วพูดว่า
‎"ที่รัก ช่วยใจเย็นกับผมหน่อยนะ ‎ผมหาทางออกได้" เธอตอบว่า
‎"ฉันเข้าใจ"
‎ผมไม่รู้ว่าคุณเคยขับเกียร์กระปุกไหม
‎มันมีคันเหยียบสามคัน
‎รวมถึงคันที่เรียกว่า "คลัตช์"
‎ซึ่งผมเป็นผู้ชายแมนๆ
‎ผมรู้ว่าคลัตช์คือกระเป๋าเล็กๆ
‎ที่ผู้หญิงถือเวลาไปออกงานกลางคืน
‎ผมเลยเหยียบคลัตช์
‎เหยียบอีกคันลงไป
‎ผมเข้าเกียร์หนึ่งแล้วผมไม่สามารถ…
‎มันติด ผมไม่สามารถเปลี่ยนเกียร์ได้
‎มันขยับไม่ได้เลยสักนิด
‎เหมือนกับ…
‎วินเซนท์ โดโนฟริโอในเอ็มไอบี
‎"เอาน้ำตาลมา"
‎การขับรถสิบนาทีเพื่อออกจากโบโลญญา
‎ใช้เวลาชั่วโมงกับ 45 นาที
‎แต่พอเราออกนอกเมือง ‎เราอยู่ชานเมืองแล้ว
‎มันสวยมาก
‎พระอาทิตย์กำลังตก
‎แล้วจู่ๆ
‎ขนแขนผมเริ่มลุก
‎ผมคิดว่า "โอ้ ตายแล้ว"
‎สเตธัมพูดว่า "ต้องดื่มคาปูชิโน่ ‎แก้วสองให้ได้เลยใช่ไหม
‎ขี้แบบท้องเสียมาแรงทะลุนรก
‎หวังว่านายจะไปห้องน้ำ ‎แบบขนระห่ำไปบี้นรกได้ทันนะ"
‎ผมตอบว่า "จะพูดชื่อหนังตัวเอง ‎ให้ครบไหม"
‎เขาก็ตอบว่า "โคตรหลามพันล้านปี"
‎ผมพูดว่า "ที่รัก ขอแวะ
‎เข้าไปปั๊มหน่อยนะ"
‎เธอตอบว่า "โอเค"
‎"หนอนตัวนี้อยากกลายเป็นผีเสื้อ"
‎เราเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมัน
‎ผมต้องเปลี่ยนเกียร์ลง ‎นั่นคือสิ่งที่ยากที่สุด
‎ผมเปลี่ยนเกียร์ไม่ได้ ‎เราอยู่ห่างจากปั๊ม 15 ฟุต
‎ผมคิดแค่ "พระเจ้า"
‎แฟนผมถามว่า "ที่รักโอเคไหม" ‎ผมตอบว่า
‎"โอเค ท้องผมแปลกๆ นะ"
‎เธอตอบว่า ‎"ที่รัก ถ้าท้องเสียก็ไม่เป็นไรนะ
‎บอกฉันได้นะ เพราะฉันรักคุณ"
‎แล้วผมก็มองหน้าเธอ
‎แล้วผมก็ขี้ราดกางเกง
‎ใช่ครับ
‎มันทำให้ผมรู้ว่าเธอคือคนที่ใช่
‎อันนี้คือปลายปี 2019
‎แล้วเราก็ย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน
‎เธอย้ายมาอยู่กับผมที่ลอสแอนเจลิส ‎ตอนต้นปี 2020
‎พวกคุณจำ…
‎เออ…
‎มีนาคมปี 2020 ได้ไหม
‎เริ่มมีการล็อกดาวน์ ‎พวกเราสองคนอยู่บ้านด้วยกัน
‎ผมรู้ว่าผมอยากแต่งงานกับเธอ
‎อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับเธอ
‎อยากจะสร้างครอบครัวกับเธอ
‎แต่ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นไหมนะ ‎แต่ก่อนโควิด
‎ทุกอย่างรู้สึกร้าวๆ
‎ทุกอย่างรู้สึกแปลกๆ แล้วก็มีโควิด
‎ผมคิดว่า "ผมอยากมีลูกไหม
‎ผมอยากให้ลูกมาเกิดบนโลกใบนี้
‎ที่มีเรื่องราวพวกนี้หรือเปล่า"
‎ผมเกิดความกลัว
‎ผมรู้ว่ามันยากแค่ไหนที่จะมีลูก ‎โดยที่ไม่ให้มีอะไรพลาดเลย
‎ผมมีหลานหลายคน ‎เพื่อนๆ ของผมก็มีลูก
‎ไม่มีอะไรยากกว่า ‎การให้เด็กสี่ขวบกินข้าว
‎เข้าใจไหม เคยป้อนข้าวเด็กสี่ขวบไหม
‎"นี่ไงแม็คแอนด์ชีส" ‎"หนูไม่อยากกิน"
‎"อยากกินอะไรล่ะ" ‎"เอาพิซซ่า"
‎"โอเค" คุณเอาพิซซ่าไปให้ ‎"สีเขียวๆ นี่อะไร"
‎คุณตอบว่า "โหระพาไง"
‎"หนูไม่อยากกินโหระพา"
‎"มันเป็นแค่ผักโรย" ‎"ผักโรยคืออะไร
‎ฟังดูแย่กว่าอีก"
‎คุณตอบว่า "โอเค เอางี้ นอนได้แล้ว
‎ไปเตรียมนอนกัน" ‎คุณพาพวกเขาขึ้นไปแปรงฟัน
‎พวกเขาบอกว่า "หนูไม่ชอบยาสีฟันนี้
‎มันเผ็ด"
‎"เผ็ดเหรอ มันคือมินต์"
‎"หนูไม่ชอบยาสีฟันเผ็ดๆ"
‎"หัดใช้คำให้มันถูกหน่อยสิ"
‎"หนูไม่ชอบน้ำฟองๆ นี่ มันเผ็ด"
‎"นี่เปลเลกรีโน
‎ราคาแปดเหรียญ
‎ขอร้องอยากดื่มเองไม่ใช่เหรอ
‎แล้วก็ขอจับมือถือด้วยนิ้วเลอะขนม
‎เพื่อที่จะได้ดูคลิปยูทูป ‎ชาวสวีเดนรักชาติ
‎เล่นมาริโอ คาร์ท"
‎"ทำไมดุกับหนูจังเลย"
‎"ไม่ได้ดุ หนูแค่เหนื่อย"
‎"ไม่เหนื่อยสักหน่อย"
‎"แล้วถูตาทำไม" ‎"เพราะ… มันเผ็ด"
‎ผมตอบว่า "ได้เวลาอาบน้ำ"
‎พวกเขาตอบว่า "หนูไม่อยากอาบน้ำ"
‎พวกเขาทำไหล่ตัวเองหลุดสองข้าง
‎แบบนี้…
‎แล้วพวกเขาก็ไปอาบน้ำ
‎แล้วพวกเขาก็เดินลงมา ‎ปล่อยผมลงมาข้างๆ
‎ใส่ชุดนอนน่ารักมาบอกฝันดี
‎แล้วก็ทำแบบนี้
‎เหมือนเป็นประธานห้องนั่งเล่นเลยล่ะ
‎ผมเลย…
‎ผมเลยไม่แน่ใจเรื่องมีลูก
‎โรคระบาดมาได้สองเดือน ‎ตอนนั้นเดือนพฤษภาคม
‎ผมจำได้ว่าเป็นวันแม่ ‎วันที่สิบเดือนห้า
‎เราเพิ่งถูกสั่งล็อกดาวน์
‎แฟนผมบอกว่า "เราต้องออกจากบ้าน
‎ฉันจะประสาทเสียแล้ว"
‎ผมตอบว่า "โอเค ดีเลย ‎ออกไปกัน ไปเดินเขากัน"
‎เราไปที่โทปังกา ‎เป็นบริเวณในลอสแอนเจลิสที่สวย
‎เราไปเดินเขาที่สวยมาก
‎ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า ‎มีก้อนเมฆแบบเรื่องซิมป์สันส์ทุกที่
‎ดอกไม้ป่ากำลังบาน
‎เราไม่ได้ไปมานาน… เวลาไปเดินเขา
‎คุณจะเดินผ่านคนและได้มีบทสนทนาสั้นๆ
‎พวกเขาพูดว่า ‎"ไม่ หนุ่มคริปโตฆ่าตัวตาย"
‎คุณก็หันไปว่า "อะไรนะ"
‎ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าเป็นวันที่ดี
‎เรากลับบ้านมา ผมอารมณ์ดีมาก
‎ผมมองลิลลี่และถามว่า "เป็นอะไรเหรอ"
‎เธอตอบว่า ‎"ฉันไม่อยากเป็นผู้หญิงแบบนั้น
‎แต่ฉันอยากคุยกับคุณเรื่องเวลา
‎เราจะแต่งงานกันไหม เราจะมีลูกไหม" ‎ผมตอบเธอว่า
‎"ผมจะทำให้คุณเป็นแม่เดี๋ยวนี้เลย"
‎แล้วผมก็ทำอย่างนั้น
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณ
‎ฉะนั้นวัย 42 ปี ‎เป็นวัยที่ดีในการมีลูก
‎มันเป็นวัยที่ฉลาดที่สุดในการมีลูก
‎เราเริ่มวางแผนทุกอย่าง
‎แล้วเราก็แต่งงาน หนีไปแต่งงาน
‎ผมไม่รู้ว่ามีใคร ‎วางแผนจะแต่งงานหรือเปล่า
‎แต่ผมแนะนำให้หนีไปแต่งงาน
‎ใช่ครับ
‎ข้อเสียคือครอบครัวคุณ ‎จะไม่ได้ไปร่วมงาน
‎แต่ข้อดีคือครอบครัวคุณ ‎จะไม่ได้ไปร่วมงาน
‎เราแต่งงานกันบนหน้าผาที่บิ๊กเซอร์ ‎มีแค่เราสองคน
‎มันสวยมาก
‎มีแค่เราสองคน ‎และผู้นำประกอบพิธีแต่งงาน
‎ซึ่งเป็นนกนางนวล
‎เป็นนกนางนวลที่สง่ามาก
‎เขาพูดอะไรที่น่าฟัง
‎มีสิ่งนึงที่เขาพูด ‎แล้วผมจะไม่มีวันลืม
‎เขาพูดว่า
‎"จดจำคืนนี้
‎สู้ให้ถึงรุ่งเช้า
‎เพราะเมื่อพรุ่งนี้มาถึง ‎พรุ่งนี้ก็จากไปแล้ว"
‎ผมไม่ได้จะอวดนะ
‎แต่ผู้นำประกอบพิธีแต่งงาน ‎คือนกนางนวลอายเชอรี่
‎นี่เป็นมุข ‎ที่น่าจะมีไม่กี่คนที่เข้าใจ
‎เราแต่งงานกันบนหน้าผา
‎แล้วเราก็ไปที่เรดวูดส์ ‎เพื่อทำเรื่องยิวๆ
‎ผมไม่มีแก้ว เลยเอาทิชชู่ห่อโคนต้นสน
‎และเหยียบมันแทน
‎กระรอกสามตัวตะโกนว่า "มาเซล ทอฟ"
‎พวกมันเป็นกระรอกฮิปปี้ ‎ที่ย้ายมาอยู่ที่อ่าว
‎ตั้งแต่ต้นยุค 60 และไม่ไปไหน
‎แล้วค่อยๆ คลั่งศาสนาขึ้นเรื่อยๆ
‎เราย้ายไปบ้านหลังใหม่ รังรักของเรา
‎เราเตรียมห้องลูก อะไรแบบนั้น
‎แล้วก็ถึงเวลาที่เราจะคลอดลูก
‎เพราะมันเป็นเรื่องของ "เรา" ‎เรื่องของเราทั้งคู่
‎มันเป็นอะไรที่ 50-50 นะ
‎เพราะลิลลี่รับหน้าที่คลอดลูก
‎ผมรับหน้าที่เรื่องขนม
‎เราอยู่ที่โรงพยาบาลนั่งเล่นกัน
‎"นั่งเล่นกัน" มันตึงเครียดมาก
‎แต่เราอยู่ที่นั่นกันสักพัก
‎เรากำลังเตรียมเสื้อผ้าแล้วจู่ๆ
‎ภรรยาของผมต้องคลอดลูกแล้ว
‎คุณจะสัมผัสได้ถึง ‎พลังงานที่เปลี่ยนไปในห้อง
‎พยาบาลคนใหม่ ‎ที่ผมยังไม่เคยเห็นมาก่อน
‎พยาบาลที่เหมือนนักเบสบอล ‎โผล่มาเฉยเลย
‎เธอพูดว่า ‎"เร็วเข้าลิลลี่ คุณทำได้ เร็วสิ
‎คุณทำได้ คุณทำได้"
‎ผมนั่งอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่ตรงนั้น
‎จับขาภรรยาของผม
‎ขณะที่เธอ
‎คลอดลูกชายของเรา
‎แล้ว…
‎มัน…
‎มันคือสิ่งที่น่ามหัศจรรย์ที่สุด ‎ที่ผมเคยเห็น
‎มันเหมือนคุณได้เห็น ‎ชีวิตกำลังเริ่มต้นขึ้น
‎มันอาจจะฟังดูเหมือนผมสนับสนุนชีวิต
‎แต่จริงๆ แล้วผมสนับสนุนแม่
‎ผมไม่เคยเห็นอะไร ‎ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อน
‎การเห็นผู้หญิงคนหนึ่งคลอดลูก
‎ผมคิดว่า "นั่นคือสาเหตุ ‎ที่แม่รับสายตั้งแต่ครั้งแรก"
‎ถ้าคุณออกจากที่นี่คืนนี้ ‎และคุณยังมีแม่
‎ส่งข้อความบอกแม่ว่าคุณรักแม่
‎หรือให้ดีกว่านั้น
‎โทรหาแม่นะ
‎หรือให้ดีกว่านั้น ‎โทรไปตอนที่คุณกำลังจะไปไหนสักที่
‎จะได้มีจุดให้วางสาย
‎เราพาลูกชายกลับบ้าน
‎เขาน่ารักมากๆ
‎เขาน่าฟัด ผมคิดว่า "พระเจ้า"
‎เขา… เขาน่ารักมาก หล่อด้วย ‎ผมมีลูกชายที่หล่อ
‎เพราะเขาตัวเล็ก หัวล้าน ‎และเท่ากันไปหมด
‎พูดตรงๆ ‎เขาดูเหมือนเจสัน สเตธัมมากเลย
‎และ…
‎เรากำลังสนุกกันมาก เวลามีลูกคนใหม่
‎คุณอยากจะบีบ อยากจะฟัด
‎"พระเจ้า เอาลูกมานะ น่ารักที่สุด"
‎คุณอยากจะเฉือนแก้มเขามาทาบนขนมปัง
‎"โอ้ เขาน่ารักมาก" ‎เขามีมุมนิ่มๆ บนหัวของเขา
‎มุมนิ่มๆ นี่คือเรื่องจริงนะรู้ไหม
‎ไม่ใช่แบบ ‎"ฉันใจอ่อนเพราะนีล ไดมอนด์"
‎ไม่ใช่ เด็ก มีมุมนิ่มๆ บนหัวจริงๆ
‎ตรงที่ที่กะโหลกยังไม่ปิด
‎มีแค่ผิวหนังกับสมอง
‎คุณจะเห็นชีพจรของเขา มันน่ารักมาก
‎ผมอยากจะเอาหลอดใหญ่ๆ ‎เจาะลงไป
‎แล้วดูดสมองที่น่ารักของเขาออกมา
‎ซึ่งในฐานะสมาชิกอีลิทของสื่อเสรียิว
‎นั่นคือสิ่งที่คิวอะนอน ‎คิดว่าผมทำอยู่แล้ว
‎โอเคครับ แค่นี้แหละ ผมนิค โครล
‎ขอบคุณครับวอชิงตัน ดี.ซี.
‎ขอบคุณภรรยาและลูกชายผมครับ
‎ขอบคุณครอบครัว
‎ขอบคุณทุกคนที่มา ผมขอบคุณจริงๆ
‎นี่เหมือน…
‎ถ้าคุณอยากจะ…
‎เห็นหน้าผมตอนเครียด…
‎ดูผมพยายามเข้าเกียร์ตรงทางม้าลายนะ
‎คำบรรยายโดย ภาริดา คิม