Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Nasıl gidiyor Washington?
Geldiğiniz için teşekkürler.
Zor zamanlardan geçtiğimizi biliyorum.
Hepimiz elimizden geleni yapıyoruz.
Önümüzdeki dört beş saat içinde
hiçbir sorun yaşamayacağınıza sizi temin ederim.
Teşekkürler.
Hayat hep böyle değildi.
Yedinci sınıftaki
ilk kızlı erkekli partimi hatırlıyorum.
Çok heyecan verici günlerdi.
Hani herkesin hâlâ karşı cinsten hoşlandığı zamanlar.
Heyecanlıydım.
Yakalarıma dek ilikli bir mor gömlek
ve hâkî renkli bir pantolon giyiyordum.
Gevşek belli olanlardan.
Tam "Kakam var!" diye bağıran bir veletlik kreasyon.
Parti için sabırsızlanıyordum
çünkü Lizzy diye biri gelecekti.
Çocukluğum boyunca ona âşıktım.
Tek başına televizyon izliyordu.
Yaklaştım.
Konuşacaklarımı çoktan belirlemiştim bile.
"Bayan Goldman'ın kızı kanser olabilirmiş, duymuş muydun?"
Tam bir kazanovaydım.
Kız tam bana döndüğünde
partinin olduğu evin kızı Jenny arkamdan gelip
pantolonumu indiriverdi!
O gevşek belli hâkî pantolonum doğrudan aşağı inmişti!
Onun altındaysa ipekten bir boxer vardı.
Hong Kong'a gitmiş sapık bir iş adamı gibi kalmıştım.
İç çamaşırım da aşağı iniverdi.
Lizzy bana dönmüştü ve artık onunla göz gözeydi.
Benim tüysüz kajuyla.
Dehşete kapılmıştı.
Pantolonumu indiren Jenny
kıpkırmızı kesilmişti.
Ben de böylece komedyen oldum.
Teşekkürler.
Ergenliğe geç girmiştim. Pantolonumun indirilmesi korkunç olmuştu.
Ayrıca çok yemek seçerdim.
Peynirli makarnadan başka şeye ağzımı sürmezdim.
Bir keresinde annem
başka şeyler yedirmeye çalışıyordu.
Arada yediklerimi çeşitlendirirdi. Tereyağlı peynirli erişte yapmıştı.
Aslında kremayı basar geçerdi.
Bundan sulu bir erişte görmeniz mümkün değildi.
Bir akşam dev bir tabağı mideye indirmiştim.
Karate kursu öncesi ideal bir seçim.
Hele ki laktoza alerjisi olduğunu bilmeyen altı yaşındaki bir çocuk için.
Tabağı bitirdim.
Arabaya atladım. Hava atmak istemem
ama Plymouth Voyager'ımız vardı. Hiç fena sayılmazdı.
En arkada, sağ taraftaki köşeye geçtim.
Annem tatlı niyetine bir şeftali verdi.
"Bu şeftali çok suluymuş!" diye kızmıştım.
"Yeme o zaman" dedi. Ben de onu alıp bardaklığa tıktım.
Üzerine de bir mendil örtüp "Al sana mevtali!" dedim.
Çünkü o yaşlarda hâlâ peltek konuşuyordum.
Karate kursuna geldik.
Yahudi bir çocuk olarak seçtiğim kursta
10 tane İrlandalı Katolik itfaiyeci vardı.
Kursun olduğu okulun adı "Diriliş" anlamına geliyordu.
Okulda pek hoş karşılanmazdım yani.
"Biz olmasak okulunuzun adı çok sıkıcı olacaktı" havalarındaydım.
Aynen öyle, Washington!
Kursa girdim.
Kurstaki arkadaşlarıma selamımı verdim.
Büyük bir saygıyla böyle selamlıyordum.
Karate kursuna gitme şerefine nail olanınız var mı?
Daha da iyisi, karate gösterisine?
Hani şu TikTok dansı hünerlerinizi sergilediğiniz
gösterilerden bahsediyorum.
Hani şöyle…
Tamam, özür dilerim. Yapmayacağım.
Yavaş yavaş beyaz kuşaktan sarıya yükselir ve kara kuşağa ilerlerdik.
Karate kursundayım
ve her türlü tekme ve yumruğu biliyorum.
"Fena değilim" falan diyorum.
"Karatede iyiyim."
Birden şu ses geldi.
"Erişte kapıya dayandı" dedim.
Müsaademi istedim…
Tüm yakın dövüşçülerden.
Tempolu yürüme egzersizlerindekiler gibi kendimi koridora atmış gidiyordum.
Hani şöyle…
Başka okulların koridorları hep güzeldir. İlham verici posterler falan olur.
"Kendini bırakma" diyen İsa resimleri gibi.
Tuvalete girdim, başlamaya hazırım.
Gi'mi çok sıkı bağlamışım ama.
Dövüş sanatlarından ne kadar çok anlarsınız bilmem
ama gi, karatede giydiğiniz kıyafettir.
Bu kelime aynı zamanda arındırılmış tereyağı anlamına da geliyor.
Keto diyetini veya kahve diyetini
duyanlarınız vardır.
Ben şu an kahve diyetindeyim.
Kahvemde yüksek oranda arındırılmış yağ oluyor.
"Sağlam damarımızın kalmadığı günleri hatırlayan var mı?" diyeceğiz bir gün.
Atkins diyeti gibi.
Atkins diyetini bulan adamın kalp krizinden gittiğini hatırladınız mı?
Peki ya Segway'i bulan adamı?
Segway'i bulan adam nasıl öldü biliyor musunuz?
Segway'inde giderken bir uçurumdan düştü.
Modunuzu da uçuruma sürüklemeden asıl konuma döneyim.
Yani gi'me.
Yüzlerce kez bağlamıştım.
Çocuklar ne geleceği öngörebiliyor ne de yaptıklarının sonuçlarını.
Çözmeye çalışıyordum
ve birden gi'mi boyayıverdim…
…tereyağlı peynirli özel sosumla.
Koridora dönmem gerekiyordu.
Gevşek kılıklı tipler gibi yürüyordum.
John Wayne edasıyla salona döndüm ve selamımı çaktım:
"Ne haber ahbap?"
Adamların nutku tutulmuştu.
Evde benden bahsetmişlerdir tabii.
"Şu Kroll denen salak gi'sine sıçtı."
Yani anlayacağınız
o gece karate kursuna beyaz kuşak olarak gitmiştim
ama kahverengi kuşakla çıkmıştım.
Teşekkürler.
Ergenliğe geç girmiştim. Bazı şeylere çok geç kalmıştım.
Mesela ilk kez "Seni seviyorum" demem.
İlk defa "Seni seviyorum" dediği anı hatırlayan var mı?
Tabii ailenizdekilere veya enfes bir tabak parmesanlı tavuğa dedikleriniz hariç.
Bunu ilk defa dediğinde kaç yaşında olduğunu hatırlayan var mı?
13. 18.
Ben 32'ydim.
İlk defa kalbinin kırıldığı anı hatırlayan var mı?
13. 16.
Ben 33'tüm.
Yani ilk "Seni seviyorum" dediğim kadın
aynı zamanda ilk kalbimi kıran kadındı
ve çok sağlam ağzıma etmişti!
10 yıl kadar önceydi. Adı Kate'ti.
Benim gibi birini seçecek biri değildi. Güzel ve eğlenceliydi.
Zekiydi de.
Lisedeki platonik aşklarım gibiydi
ama sadece dosttuk.
Komedi izlemeye gelen sizin gibi insanlar ilk defa böyle şey duyuyordur tabii.
Hani arkadaşsınızdır,
ondan hoşlanıyorsunuzdur
ve elektrik şu ana dek gerilmiştir:
"Jocelyn, akşam konuşabilir miyiz?"
"Mutlu son ufukta göründü bile!"
Partide sarhoş olup şöyle derdim:
"Jocelyn, önceden de belirttiğim üzere
seninle konuşma fırsatını bekliyordum.
Dostluğumuzun benim için çok değerli olduğunu bilmeni isterim.
Ayrıca sık sık seni düşleyerek asılıyorum."
Kız da "Nick, çok tatlısın ama dost kalsak daha iyi olur" derdi.
Ben de "Beklediğim sonuç buydu" derdim.
Sonra da kız gider
ve defalarca beyin sarsıntısı geçirmiş sporcu tiplerden birini eliyle boşaltırdı.
Hem de benim evimdeki partide.
Anladınız mı?
Tabii artık 32 yaşındaydım. Kate'le tanışmışım.
Birbirimizi seviyorduk. Birlikte yaşamak istiyorduk.
O klasik çift konuşmalarından yapıyorduk.
"Bir de çocuğumuz olduğunu düşünsene" diye muhabbetleri hani.
"Adını ne koyardık kim bilir?" falan.
"Kilometre" dedim.
"Kilometre Kroll". Sağlam bir isim.
Miles Davis'in büyük hayranıyım.
Metrik ölçü birimleri favorimdir ama.
Kendimizi kaptırmıştık anlayacağınız.
New York'ta iş bulmuştu.
Orada bir düğüne de gidecektik. Uçağa atladım.
Romantik bir hafta sonu geçirecektik.
Düğüne gittik.
Çıktığınız insanla hiç düğüne gittiniz mi?
"Ne yani? Biz de mi böyle olacağız şimdi?" falan diye başlarsınız ya hani.
"Yüzüğü taşıyan kız tatlıydı ama bizimkini beyaz smokinli bir köpek taşır herhâlde."
Evlilik yemini edildi, gözlerim sırılsıklam.
Kıza döndüm ve çok daha az ağladığını gördüm.
Düğünden eve döndük
ve bana "Nick, konuşmamız gerek" dedi.
"Gelecek hakkında mı?" dedim.
O da "Sayılır" dedi.
"Ne oldu?" dedim, "Ayrılmak istiyorum" dedi.
"Nasıl yani? İyi bir çiftiz" dedim.
"Hayır Nick, bunu konuşmuştuk zaten" dedi.
Ben de "Kesinlikle konuşmadık" dedim.
"Yani arkadaşlarımla konuşmuştuk" dedi.
İnsan terk edildiğinde
bunu öğrenen en son kişi olduğunu işte tam da o zaman anlıyor.
Toplantılar falan çoktan yapılmıştı yani.
Ellerindeki malı iyice incelemişler
ve vardıkları sonucu size sunuyorlar.
"Senden bir bok olmaz oğlum" sonucunu.
"Konuşalım" dedim, o da "Bunu söylemiştim, kimseyle evlenmek istemiyorum" dedi.
"Evlenmek zorunda değiliz!" dedim.
"Sadece birlikte yaşayan ve herkesin
'Bunlar ne ayak?' dediği bir çift olalım."
"Neden sigortalı olmak istemiyorlar?"
Yalvarmaya başlamıştım.
"Lütfen!" diyordum ve bu pek de etkili bir yöntem sayılmazdı
çünkü benden ayrılma nedenlerinden biri
beni çok erkeksi bulmamasıydı.
Kolunda koca dövmeleri olan ve düz vites kullanan bir tip istiyordu.
Motosiklete binen tiplerden birini.
Ben asla motosikletli tiplerden biri olamazdım.
Olsam bile grubun arkasında süren
"Olamaz, kırmızıya yakalanacağım!" diyen olurdum.
"Ekipten ayrı düşeceğim şimdi!
Oysa ki sakin bir mahalleyi gümbürdetip günü zehir etmek istiyordum!"
"Lütfen" diye yalvarıyordum.
Hiç işe yaramamıştı.
Durmadım ama. "Bana bir sebep ver" dedim.
"Yürümüyor" diyordu, bırakmadım ve sonunda bıktı.
"Nick, seni çekici bulmuyorum" dedi.
Böyle kaldım…
"Peki, güzel" dedim.
"Güzel, çok güzel.
Harika. Güzel.
Tamam, müthiş.
Duyması ne hoş bir şey!
Güzel.
Baksana, bana bundan başka
herhangi bir sebep vermeye ne dersin?" dedim.
Neden diye sorduğumda
"Çünkü El-Kaide üyesiyim" dese kabuldüm.
"Tabii, sonuçta zamanının çoğunu buna ayırman gerekecek.
Nasıl istersen."
"Seni çekici bulmuyorum" demesi beni yıkıp geçmişti.
En nihayetinde saat üç civarlarında
"Nick, artık uyumam gerek" dedi.
Gidip eşyalarımı topladım.
Onu son kez öpüp tam bir psikopat gibi onu kokladım.
Dairesinden çıktım.
Koridorda yürüyorum.
Tekerlekli valizim elimde.
Çırak yarışmasından elenmiş biri gibi yollara düşmüşüm.
Dışarı çıktım. Gece üçte New York sokaklarındayım.
Hayatımın aşkını kaybetmişim.
Kalacak hiçbir yerim yok.
Ağlamaya başladım.
Evet.
Ağlamayı seven biriyimdir
ama mutlu anlarda ağlarım.
Kadeh kaldırırken falan ağlarım.
Bu, Kate'in sevmediği yanlarımdan biriydi.
"Bir kadeh kaldırabilir miyiz?" desem
"Git motosiklet falan sür, ezik!" der gibi olurdu.
Ben de "Yapamam çünkü kask bile taksam
diğer şoförlere asla güvenemem" derdim.
Duygusal reklam filmlerinde bile ağlarım.
Hani bir babanın basket potası kurmak için malzeme aldığı reklamlar olur ya.
Keresteden patates püresine dek her şeyin satıldığı yerlerden hani.
Garajın önüne kurar
ve 10 yaşındaki oğluna serbest atış yapmayı falan öğretir.
Sahne 10 yıl ileri sarılır ve o küçük çocuk
artık ulusal ligde oynuyordur.
Her ne hikmetse formasında hiç reklam yoktur.
Sadece eyalet adı yazar.
Diğerinde de sadece bir üniversite adı falan vardır.
Çocuğa faul yapılır. Tek bir saniyesi kalmıştır.
Serbest atış noktasına geçer.
Maçı kazandıran atışı yapar ve seyirciler kendinden geçer.
Babasına dönüp
"O potayı kurduğun
ve tercihini Lowe's'dan yana kullandığın teşekkürler" der.
Baba da çocuğa döner
ve "Seni seviyorum.
Lowe's'dan alışveriş yapmayı da.
Bu adama da âşığım" der.
Kendisinden yaşlı bir siyahi adamla sevgilidir.
"Tanrım! Şu modern Amerikan ailesine bak!" der kalırım.
Böyle şeylere ağlarım.
Ayrılık üzerimden tır gibi geçmişti.
"Seni çekici bulmuyorum."
Kate bana bunu dediğinde
"Aslında öyle haklı ki" diyordum.
"Gargamel kılıklı bir herifim ben."
Aynaya bakıp da mutlu olabilen var mı cidden?
"Evet!" diyen birkaç adam çıkar.
Bir de Lizzo.
Bilirsiniz.
Lizzo'yu anlıyorum. Flüt çalıyor ve oldukça seksi.
Peki evet diyen adamlar ne ayak? O tipleri bilirsiniz.
Hani sanki her zaman gözlerini güneş alıyordur.
Hep göğüslerine dokunurlar.
Bu tiplerin sabahları nasıl geçiyor acaba?
Aynaya bakıp ne diyorlar acaba?
"İşte bu be.
Hadi güne başlayalım Jake."
Benim sabahlarım hiç de böyle geçmiyor.
Çekici görünebilmek için var gücümle çalışıyorum.
Bugün de Sopranos dizisindeki Christopher'a benzemeye çalıştım.
Bilirsiniz.
"Chris, benim için Tony amcanla konuşacak mıydın?"
Elimden geleni yapıyorum
ve aynaya baktığımda duyduğum ses
tam bir İngiliz zorbası oluyor.
Aynı şöyle:
"Kendine bir bak
seni kertenkele kılıklı şişko."
Bu ses sanırım aksiyon filmlerinin yıldızı İngiliz aktör Jason Statham'ın.
"Neden duştan çıkınca kıpkırmızı oluyorsun?"
"Egzamam var."
"Egzamacığı mı varmış beyefendinin?
Peki egzamayı ne azdırır?"
"Süt ürünleri."
"Dondurmaları mideye indirmeyi biliyorsun ama."
"Evet." "Peki ya fındık fıstık?"
"Evet kaju yememeliyim."
"Neymiş? Kaju yememeliymişiz, değil mi?
Ne yapıyoruz o zaman?"
"Sanırım gidip…" "Aktara falan gidersin şimdi."
"Şuna eczane desek…" "Fiyakan mı biter?
Eczanelere gidip kokusuz cilt nemlendiricilerini alır
ve battal boy çocuk uyku ilaçlarında boğulursun bir de."
"Normal ilaç…"
"Beyefendim delikanlı ilaçları alınca sabah sersemliği mi yaşıyormuş?
Eczaneden çıkınca ne oluyor peki?"
"Egzema ilacımı unutmuş…" "Evet, egzema kremini unutuyorsun!
O zaman şimdi o kıçını kaldırıyorsun
seni unutkan, bozuk ciltli, gaz sancılı,
acınası sürüngen yağ tulumu!"
Sonra aynaya bakıp
"Gün başlasın!" diyorum.
Güne başlamak zor.
Özellikle bugünlerde.
O gün yeni bir şeyler öğrenme fırsatı benim için bunu kolaylaştıran şeylerden.
Heyecan verici oluyor.
Çılgınca bir şey öğrendim.
Şöyle… Yeter, herkes sussun.
Çok çılgınca.
Şunu biliyor… Susun.
Osururken kıçınızın bir yanağını
yana doğru açtığınızda
ses çıkmadığını biliyor muydunuz?
Yoksa…
Tüm kadınlar biliyormuş demek.
Adamın hayatı değişiyor.
Osuruk sesi denilen şey
aslında kıçımın yanaklarının alkış tutmasıymış meğerse.
Kıçım bir trompet ustasıymış.
Resmen Miles Davis gibi.
Namıdiğer Göz Yaşartıcı Freddie sanki!
Partilerde iki saat daha durulabiliyormuş.
Cidden ama. Hani partide şöyle dersin ya: "Bir saniye, hemen geleceğim."
Sonra da osuruktan kaçmak için hızlıca yürürsünüz hani.
"Bu ne kokusu hiç anlamadım dostum.
Birisi yumurta falan yapıyor olmalı.
Duvarın içinde fare mi öldü ki?
Tek bildiğim hiçbir şey duymadığım."
Bundan bahsetmeyi sevmeyiz.
Bağırsaklarımızın bozulmasından da.
Mesela kimse "İshal oldum" demez.
Bilirsiniz işte.
"Karnım biraz rahatsız" falan derler.
"Midem biraz şey…"
İshalsin be işte.
Kimse bunu kabullenmez.
Adamı fena gafil avlayabiliyor ama.
Kahvaltılı bir toplantıdaydım, iki kahve içmiştim.
Ardından da bir meyveli smoothie.
İnsanlardan müsaade istedim.
Böyle…
"Müsaadenizle."
Arabaya bindim. Eve 10 dakika mesafedeyim.
Sürmeye başladım.
Birden tüylerin ürpermeye başladı.
Tüylerim diken diken oldu. Aynı şöyleyim…
Doğum öncesi nefes egzersizini götümle yapıyorum.
Evin önüne çektim, daha tam park etmemişim.
"Asla yetişemeyeceğim!" diyorum.
"Başaracak mıyım?"
İçimdeki Statham şöyle dedi: "Hayır."
"Beni böyle birine dönüştürme lütfen" diye ağlıyorum.
"Böyle biri olmak istemiyorum!"
New Orleans'ta nehir yataklarının
taşmadan hemen önceki anını yaşıyorum.
"Taşma kanalından suya biraz yol versek
belki şehri kurtarabiliriz" olayı yani.
Taşma kanalından ufak bir tomruğa yol verdim.
"Bu yeterli mi?" diye ağlıyorum.
Statham ise "Hayır, hepsini istiyorum" diyor.
"Beni böyle birine dönüştürme lütfen" diyorum ona.
Sonra da altımı doldurdum.
Aile boyu porsiyonda döşten yapılmış bir rostoyla.
Bir dahaki mangalda beni anarsınız artık.
"Bu yeterli mi?" dedim, Statham "Tamam, yeter" dedi.
Daha park etmemişim.
Direksiyonu sıkıyorum.
Bacaklarım ürkmüş şivava köpekleri gibi tir tir titriyor.
Sonunda araçtan çıktım, penguen gibi yürüyorum.
Charlie Chaplin gibiyim.
Kalktım. Kıyafetlerimi yaktım.
Duş aldım.
Sonra da dört saatlik bir utanç uykusu çektim.
Uyandım, uçağa atladım ve buraya, Washington'a geldim.
Git tabii. Senin de mi tüylerin diken diken oldu yoksa?
Son kısım hariç kalan her şey gerçek.
Prius aracımda altıma fena sıçtım…
…ama o son kısım
aslında dokuz yıl önce oldu.
Kate'in beni terk etmesinden sonraki sene.
Evliliği hiç aklından geçirmeyen o kadın
başka biriyle nişanlanmıştı.
Ben de paçalarıma kadar boklu bir hâlde "Neden beni terk etti?" diye ağlıyordum.
Kahretsin.
Çocuk gibi hissetmiştim.
Gerçi hep böyle hissederim.
Kardeşlerimin en küçüğü, ailenin göz bebeğiydim.
Evet.
"Bebek Nick."
"Hayır Nick. 44 yaşında bir herifsin.
Daha ailenden bir kişiye bir hediye almışlığın yok."
Tamam mı?
Sanırım en küçük olmamın komedyen olmamda büyük payı var.
Ailenin bebeği benim.
En büyük çocuklar kimler bakalım?
Evet.
Uslu çocuklar gibi ellerinizi kaldırıyorsunuz.
Evet.
"Büyük çocuk olmanın sorumluluğu hep omuzlarımda."
Aynı Vin Diesel gibisiniz.
Kendinizi filmin başrolü sanıyorsunuz
ama birdenbire yeni oyuncular kadroya giriyor.
Öylece kalıp "Herkes mi başrol olacaktı?" diyorsunuz.
En büyük çocuk olmak zor.
Çünkü öncü olmak zorundasınız. Her şeyi kendi başınıza öğreniyorsunuz.
Kardeşlerinize bakmanız gerekiyor.
Abim 16 yaşında kendi kendine düz vites sürmeyi öğrenmiş.
Ben 16 yaşındayken bana düz vites öğreten de oydu.
"Çok zormuş" diyordum.
Zora geldim mi hemen boşa alırım.
"Hoşça kal, işim çıktı!"
Abim bana tüm önemli filmleri izletmişti.
Daha 10 yaşında tüm Mel Brooks filmlerini izlemiştim.
Aynen öyle.
Şeytan filmini izlettiğindeyse daha beş yaşındaydım.
Bu yüzden ne zaman kafası 360 derece dönen bir kız görsem
birazcık tetikleniyorum.
Aramızda en küçük çocuklardan var mı peki?
"Herkes benimle konuşmak istiyor!
Çok kaçığımdır!
Baktığım üç ayrı köpeği de anne babama yıktım."
Ortancalar nerede? Sizi takan yok. Kesin sesinizi.
Kesin. Sizi takan yok.
Bunu zaten biliyordunuz ama, değil mi?
Sevgiliniz size "Ailen boktanmış" dediğinde
"İşte bu yüzden bir takımız!" diyorsunuz.
Peki aramızda ailenin tek çocuğu olanlar var mı?
Anne babanızla mı buraya geldiniz?
"Ailem arkadaşlarım gibidir.
Arkadaşlarım da ailem gibi."
Babası fosil olan var mı?
Sen mi? Doğduğunda baban kaç yaşındaydı?
Bilmiyorum ama 60'ına girecek.
60'ına mı girecek? Sen kaç yaşındasın?
21.
21 demek. Yani baban 40'larının başlarındaymış.
Aslında hiç de yaşlı değilmiş.
Çocuk için tam ideal yaş.
İnsan ancak o zaman hazır olabiliyor zaten.
Şunları duymak çok komik oluyor: "Sonunda Caleb'in babasıyla tanışabildik.
Adam 103 yaşında."
Sonra biri içeri girer ve "Oğlum Caleb'i almaya geldim" der.
"Kotlarım antika değerinde.
Lakabım Kuru Göt."
Hani kimileri öyle yaşlıdır ki artık götleri yok olmuştur ya.
"Sırtımın dibinden sıçarım ben!"
Dört çocuğun en küçüğüyüm.
Üç kardeşimin de dörder çocuğu oldu.
Yani 12 yeğenim var.
Yani uzun süredir "Nick amca" oluyorum.
"Nick amcamda da egzama var" tarzı amcalardan ama.
"Aynen öyle tatlım, egzamam var" diyorum.
"Bu yüzden parmaklarıma özel kremler sürüyorum.
Yoksa kuruyup cadı çüküne dönüyorlar."
Steroid kremi de kullandım.
Soranlara "İşte biz de böyle bir delikanlıyız" diyorum.
"Steroid alıyor musun?" derlerse
"Tabii ya, ne sandın?" diyorum.
Merhemini kullanıyorum. Adı Kobetazol. Bunu duyanınız var mı?
Duştan çıkınca tepeden tırnağa sürünmem gerekiyor.
Böylece her yerim kayganlaşmış oluyor.
Aynı bir fok gibi.
"Peki sence ilk buluşmamız güzel gidiyor mu?"
En küçük çocuksanız sürekli bir yarış hâlindesiniz.
Kendinizi kardeşlerinizle kıyaslayıp olgun olmak istiyorsunuz.
Daha küçük yaşta sigaraya başlamıştım.
Bayılmıştım. Sigara içmede çok iyiydim.
Dumanı halka şeklinde çıkarırdım. Tüm havalı şeyleri yapıyordum.
Mesela dumanı halka yapardım.
Bırakmak istiyordum ama yapamıyordum.
Gözüne ışık vuran o tiplerden gibi hissediyordum.
Bilirsiniz işte.
Şöyle mesela…
"Artistlik yaptığım yok, sadece utangacım."
Hiç böyle olamadım tabii. Şöyleydim: "Senden hoşlanıyorum!
Kartlarım açık!
Dans ederiz, güleriz ve anne baban beni çekici bulur."
"Arkadaşını becerirsem bu bizi yakınlaştırır diye düşünmüştüm."
"Başka kimselere bakmam! Senin için gözlerimi bile oyarım!"
"Üzgünüm, annenin cenazesine katılamadım. Incubus konseri vardı da."
Sigarayı bırakmalıydım. Çok zayıf hissediyordum.
Birden bırakma yöntemini denedim
ama bıraktığım tek şey diyetim oldu.
Kelime oyunlarında çok fenayımdır!
Elektronik sigaralar ise utanç vericiydi.
Elektronik sigara içenler hep utanıyor gibiler.
Şöyleler…
"O küçük robot çükünü emdiğini gördük işte."
Meselenin diğer yarısı olan
o devasa duman bulutunu çıkarmayı unutmuş gibi takılıyorlar.
Şöyle hani…
"Vay canına! Şu boynu dövmeli çocuk
fındık aromalı ateş çıkaran bir ejdermiş!"
Çaresizce bırakmak istiyordum. Bir yolunu arıyordum.
Sonunda gittim ve kendimi hipnotize ettirdim.
Siktirin gidin.
Tamam mı?
Malibu'da tuhaf bir herifin garajına gittim.
Hani sahil kasabalarında
bronzlaşmaktan koç taşağına dönmüş kavruk tiplerden.
Muhteşem, havada salınan bir peruğu vardı.
Otu boku, ne varsa topladığı Malibu'daki o garajına gelmiştim.
Eski People dergileri doluydu.
Katherine Heigl'la ilgili güneşten solmuş bir gazete kupürü vardı.
Bu herif ya Katherine'e sigarayı bıraktırmıştı
ya da kadını öldürmüştü.
Ne olduğunu hatırlamıyorum. Kıytırık bir kanepeye oturmuştum.
Adam bana cevabı belli birkaç soru sormuştu:
"Ufak bir çocuğa silah verir miydin?"
"Çocuğu tanıyor muyum? Sabıkasına bakılmış mı?"
Sonra beni hipnotize etti.
Bana artık her ne dedi veya her ne yaptı bilmiyorum
ama tek bildiğim bir saat sonra uyandığımda
o kirli garajdan çıktıktan sonra
bir daha ağzıma tek sigara sürmediğim.
Teşekkürler.
Teşekkürler. Sağ olun.
Ne zaman bir çocuk görsem eline silah tutuşturuyorum ama.
30'larımın başlarında sigarayı bırakmak için hipnoz oldum.
40'larımın başındaysa çok daha havalı bir şey için hipnoz oldum.
Kendimi hipnoz ettirdim
çünkü tam bir abur cubur bağımlısıyım.
Abur cubur hastasıyım!
Abur cubur!
Öyle çok seviyorum ki
tek yapmak istediğim cipslere gömülmek.
Damağımdaki o lezzet…
Jelibonları, kurabiyeleri ve tereyağlı krakerleri gömmek istiyorum.
Şeker istiyorum. Gofret istiyorum.
Şu ana dek oynadığım tek reklam neydi, biliyor musunuz?
Çikolata reklamı.
Meseleyi anladınız mı şimdi?
Yani değerlerini "tam anlamıyla
kendimi bağdaştırdığım" tek firma
bir gofret üreticisiydi.
Çünkü benim değerlerim
fıstık, tereyağlı fıstık ezmesi, çikolata, karamel ve krakerlerden ibaret.
Çıtır, yumuşak, tatlı, tuzlu fark etmez.
"Para istemez, gofret yeter" diyordum.
Mutfağıma gidiyorum, dolabı açıyorum
ve "Yumul!" diye bağırıp gömmeye başlıyorum.
Artık durmam gerekiyordu. Kontrolü kaybetmiştim.
Bir çocuğun iradesine
ve bir yetişkinin maddi olanaklarına sahiptim.
Yeter dedim, yine hipnoz olmalıydım.
Koç taşağı kılıklı katile de gidemezdim tabii.
Danica diye bir kadını duydum.
Telefonda onunla konuştum.
Telefondan beni hipnoz etti.
Seansın ses kaydını aldı
ve bana gönderdi.
Gece uyurken işte o kaydı dinliyorum.
Hepimiz elimizden geleni yapıyoruz işte.
Tamam mı?
"Pekâlâ Nick, seni hipnoz edeceğim" dedi.
10'dan saymaya başladı. Sonra "Üç, iki, bir.
Derin bir uykudasın.
Evet Nick, televizyon izliyorsun.
Ekrana bir haber spikeri geliyor
ve şöyle diyor:
'Nick! Kes artık abur cubur yemeyi!'
Onlar beklemedeki gizli ajanlar gibiler.
Fabrikalarda üretiliyorlar.
Un ve şekere boğuluyorlar.
Ardından onların yerini çıtır çıtır sıçan kuyrukları
ve öğütülmüş hamam böceği kanatları alıyor.
Tabii jelibonları da unutmayalım.
Onların da yerini
vıcık vıcık kurtçuklar alıyor."
"Yazık, Kate onu terk etmiş" diye bana acıyanlarınız için söyleyeyim,
yalnız uyumuyorum.
Kendime bir çay yapıp bir ton çocuk uyku ilacı eşliğinde
Danica'nın bana
dünyanın en dehşet verici masallarını anlatmasını dinliyorum.
Kaçınız bu hikâyeye inandınız?
Üç kişi mi? Pekâlâ.
O zaman size bir şey dinleteceğim.
Bu gösteriyi çocuk oyuncağı mı sandınız?
Tüm çıplaklığıyla Nick karşınızda işte.
Başlatır mısın Beth?
Ya unun içinde çıtır çıtır sıçan kuyrukları olsaydı?
Ya un ve şekerin içinde öğütülmüş hamam böceği kanatları olsaydı?
Umurlarında olmaz.
Şekerin içine kurtların düşüp karışıma katıldığını da biliyorlar.
Kıvamı tutturabilmişlerdi sonuçta.
Kurtların sıvılarıyla birlikte jelibonlar oldukça güzel oluyordu.
Dediğim gibi millet, elimizden geleni yapıyoruz.
Evet.
Suyumuzu da içelim.
Evet.
Abur cubura bayılırım. Hastasıyım.
Jake tam bir kazanova ama. Ben daha çok abur cuburcu bir tipim.
Meyve sebzeyi de severim ama.
En sevdiğim sebze Brüksel lahanası.
Hayatımda yapmadığım dönekliği Brüksel lahanasında yaptım.
Çünkü çocukken onu kaynatırlardı.
Annem yememi söylerdi.
"Osuruk aromalı lahanaya sarılı
bu kayış gibi şeyi mi?" derdim.
"Bir tanecik ye bari" derdi.
"Sen de bir tanecik çük yesen nasıl olur?" dedim.
Anneme karşı çok kabaydım.
Neden annelerimize karşı çok kabayız?
Neden hâlâ anneme karşı çok kabayım?
"Hayır, onu seviyorum" masallarını kesin şimdi.
Şimdi anneniz aradığınızda
buradaki herkesin girdiği hâli göreceksiniz.
"Sikeyim!"
İşte bu. Mükemmel bir örnek oldu.
Hayatımda annemden daha hızlı parladığım tek bir kişi bile yok.
Mesela şunu diyor:
"Sana Los Angeles'taki
Art Deco mimarisiyle ilgili bir makale attım."
"Bunu nasıl yapabilirsin anne?
En sevmediğim mimari akımının Art Deco olduğunu biliyorsun!"
Babaların ise hiç derdi olmaz.
Babam bir keresinde arayıp
"Evlat, beyzbol maçına gelecektim ama vazgeçtim" demişti.
Ben de "Hiç sorun yok babacığım" dedim.
Annem "Ceketini beğendim" dese,
"Peki ya diğer ceketlerim anne?" derdim.
"Onların neyi varmış?
Sevginden nefret ediyorum."
Annelerin kötü yanı
atsan atılmaz satsan satılmaz olmaları.
Hızlı ve Öfkeli filmlerindeki Vin Diesel gibiler.
Zaten orada da aile diye bir tutturmuş, dilinden düşürmüyor.
Anneler Vin Diesel gibidir.
"Bu herife hiç katlanamıyorum
ama onsuz da olmuyor işte."
Burada asıl mesele güç dinamikleri sanırım.
Değil mi?
Çünkü aslında resmen
bizi vücutlarının içinde büyütüyorlar.
Biz de yaşam enerjilerini sömürüyoruz.
"Tüm besinlerini bana ver!
Saçların asla eskisi gibi olmayacak!"
Sonra da vajinalarından fırlıyoruz ve şöyle diyoruz:
"Siktir git!"
Son zamanlarda ciddi ciddi
neden onlara karşı kabayız diye kafa patlatıyordum
ve sanırım olayı çözdüm.
Sanırım bunun sebebi
ölümüne sinir bozucu olmaları.
Teşekkürler. Sağ olun.
Annelerle ilgili TED Talk'umun sonuna geldik.
Seyircilerin arasında bir anne olarak
"Bu aptal şakayı hiç beğenmedim.
Bu bana hiç uymuyor" diyebilirsiniz.
Sizi bizzat şakaya dâhil edeceğim.
Kendi annenizi bir düşünmenizi isteyeceğim.
Ne kadar sinir bozucu olduğunu hatırlayın.
Hemen diyeceksiniz ki "Adam haklı. Şimdi anladım."
Kendi annemin,
anneanneme nasıl sinir olduğunu biliyorum.
Anneannem harikaydı ama aynı zamanda çok acımasız biriydi.
Bir kere Şükran Günü'ndeydik.
Yeni kazağımı giymiştim. Karnıma dokunup
"Yediğin önünde yemediğin arkanda" dedi.
"Yok artık!" dedim.
"Anneannen lafı fena koydu!"
Statham bile "Keşke bu benim aklıma gelseydi" dedi.
Sıkı bir kadındı.
Büyük Buhran'ı görmüştü.
Ailesini Yahudi katliamında kaybetmişti.
"Ah canım! Georgetown Üniversitesi'ni çok ayrıştırıcı buldun demek!" derdi.
Sorununuzu söyleyeyim anneler,
hiç havalı değilsiniz.
Sorununuz işte bu.
Telefon çalar çalmaz açıyorsunuz.
Biraz havalı olmayı bilin.
Hani telefon daha çalmadan açıp alo derler
ve siz de "Yanlışlıkla aradım, kapatmam lazım" dersiniz ya.
Babalar bu konuda daha iyidir. Mesela benimki.
Onu arardım ama üç hafta ulaşamazdım.
Sonra bir gün gecenin köründe yazardı.
"Uyudun mu?"
"Senin için uyanırım babacığım" derim.
Terapiye başladım.
Evet.
Terapide öğrendiğim en güzel şeylerden biri
kendinizi sevmeyi öğrenmeden âşık olmanızın mümkün olmadığı.
İnsanın bunu anlaması uzun zaman alıyor.
Nihayetinde bir kadınla tanıştım. İsmi Lily'ydi.
Buluşmaya başlamıştık. Güzel gidiyorduk. Âşık olmuştuk.
İlk defa romantik bir tatile çıkmıştık. İtalya'ya gitmiştik.
Bolonya'ya gitmiştik. İtalyancada "çük" anlamına geliyor.
Güzel vakit geçiriyorduk. Çıtayı yükseltmek istedim
ama nasıl yapacaktım bilmiyordum.
"Hadi bir araba kiralayalım ve İtalya kasabalarını gezelim" dedim.
Harika, dedi.
Kiralama şirketinin adı Hertz Bolonya'ydı. İtalyancası "çüküm pert".
Bu taburenin arkasında beni kimse göremez!
Bir araç kiraladık ve eşyalarımızı araca yerleştirdik
ama…
Araba düz vitesti.
"Tatlım, şöyle bir mesele var,
düz vites kullanmayı bilmiyorum."
"Sorun yok, gidip adama söyleyeyim" dedi.
Bolonya araç kiralama şirketindeki adamı yanımıza çağırdı.
Adamın tip aynı şu:
"Yok…
Yok…
Otomatiko yok
Bolonya'da yok.
Bolonya'da otomatiko olmaz."
"Tamam" dedim, o da başladı: "Yoksa…
Yoksa sen…
Yoksa kaldıramıyor musun?"
"Kaldırabiliyorum da kullanmasını bilmiyorum" dedim.
Adam da "Bir fikir buldum! Ampul yandı!" dedi.
"Bir fikrim var. Şunu dinle:
Bir şoför tut. Kız da önde yanında otursun.
Sonra…
Sen de arkada manuel takıl.
Gavat herif!
Seni korkak pezevenk!"
"Hadi oradan, ben hallederim" dedim.
Sevgilime dönüp
"Tatlım, biraz sabret yeter, bunu başaracağım" dedim.
Sorun yok dedi.
Hiç düz vites kullandınız mı bilmiyorum
ama üç pedal var.
Birinin adı da debriyaj.
Erkekliğin kitabını da yazmışız tabii.
Debriyaj deseler bomba zannetmek gibi bir durum kesinlikle yok yani!
Debriyajı hafifçe bıraktım
ve diğer pedala bastım.
İlk vitese taktım. Bir türlü gitmiyordu.
İstop etti. Motor bir türlü çalışmıyordu.
Bir türlü arabayı kaldıramıyordum.
Aynı Siyah Giyen Adamlar'daki Vincent D'Onofrio gibi hâllerdeyim.
"Bana şeker ver!"
Bolonya'dan 10 dakikalık çıkış yolu
yaklaşık bir saat 45 dakikamı aldı.
Artık şehirden kurtulmuştuk. Bomboş yollardaydık.
Öyle güzeldi ki.
Güneş batıyordu
ve birdenbire
tüylerim diken diken olmaya başladı.
"Olamaz" dedim.
Statham "O ikinci kapuçinoyu içmesen olmazdı, değil mi?" dedi.
"İshal oldukça hızlı ve öfkeli geliyor.
Umarım seni tuvalete götürecek bir taşıyıcı bulabilirsin."
"Her filmini sayacak mısın?" dedim.
"Derinlerdeki Dehşet" dedi.
"Benzinliğe çekiyorum. Lavaboya gitmeliyim" dedim.
Tamam dedi.
"Bu tırtıl artık kelebek olmak istiyor" dedim.
Bir benzinliğe çektik.
Vitesi düşürmem lazımdı. En zor kısmı da bu.
Bir türlü düşüremiyordum. Beş metre kalmıştı.
"Tanrım!" diyorum.
Kız "İyi misin tatlım?" dedi.
"Evet, karnım biraz rahatsız da" dedim.
"İshal olmanda utanılacak bir şey yok tatlım" dedi.
"Çekinmemelisin çünkü seni seviyorum."
Sonra ona baktım
ve altıma sıçtım.
Evet.
İşte o zaman doğru kişiyi bulduğumu anlamıştım.
Bu 2019'un sonlarına doğru olmuştu.
Sonra aynı eve çıktık.
2020'nin başlarında yanıma, Los Angeles'a geldi.
O günleri hatırladınız mı?
Mart 2020'yi?
Karantina başlamıştı. Artık birlikte yaşıyorduk.
Onunla evlenip ömrümün kalanını birlikte geçirmek istiyordum.
Aile olmak istiyordum.
Sizi bilmem ama daha Kovid başlamadan bile
bende bir huzursuzluk baş göstermişti.
Bir şeyler ters gidiyordu ve ardından Kovid patladı.
"Cidden çocuk istiyor muyum?" dedim.
"Tüm bu şeylerin yaşandığı dünyaya
çocuk getirmek istiyor muyum?"
Korkmuştum işte.
Çocuk olunca her şeyin sütliman olmayacağını da biliyordum.
Zaten birçok yeğenim vardı. Arkadaşlarımın da çocukları olmuştu.
Hem dört yaşındaki bir çocuğa yemek yedirmekten zor bir şey yok.
Hiç bunu denediniz mi?
"Peynirli makarnanı ye" dersin. "İstemez!" derler.
"Ya ne istiyorsun?" "Pizza."
Pizza yaparsın, "Bu yeşil şeyler de ne?" der.
"Fesleğen işte" dersin.
"Fesleğen falan istemem!"
"Garnitürü işte." "Garnitür de ne?"
"Kulağa daha da berbat geliyor!"
"Tamam, hadi yatağa" dersin.
Dişini fırçalasın diye banyoya gidersiniz. "Bu diş macununu hiç sevmedim!" derler.
"Acılı bu!"
"Ne acısı? Naneli işte" dersin.
"Acılı diş macunu istemiyorum!"
"Sıfatlara biraz daha çalışmalısın evlat."
"Bu maden suyunu sevmedim. Acılı bu!"
"Pellegrino marka.
Tanesi sekiz dolar.
Alayım diye o kadar yalvardın.
Sonra da yapış yapış bisküvili ellerinle telefonumu istedin.
Sırf İsveçli milliyetçi bir YouTube'cuyu Mario Kart oynarken izlemek için!"
"Niye bana kızıyorsun?" "Kızdığım yok, uykun gelmiş senin."
"Uykum falan gelmedi."
"Niye gözlerini ovuşturuyorsun o zaman?" "Çünkü gözlerim acılı oldu!"
"Hadi, duş vaktin geldi."
"Duş falan istemiyorum!"
İki kollarını da sökecek gibi yapıyorlar.
Aynı böyle.
Sonra duşa girerler
ve saçları yandan yapışık bir hâlde aşağı inerler.
Tek parça pijamalarıyla iyi geceler demeye aynı şöyle gelirler.
Evin lorduymuş gibi havalara girerler.
Çocuk konusunda
kaygılıydım anlayacağınız.
Mayıstayız. Pandemi patlayalı iki ay olmuş.
Anneler günüydü. 10 Mayıs.
Karantinada kısılmış kalmıştık.
Sevgilim "Artık dışarı çıkmalıyız. Yoksa delireceğim" diyordu.
"Peki, çıkıp biraz yürüyüş yapalım" dedim.
Los Angeles'ın güzel yerlerinden biri olan Topanga'ya gittik.
Muhteşem bir yürüyüş olacaktı.
Gök masmavi, bulutlar aynı Simpsons'dakiler gibi.
Kır çiçekleri açmış.
Uzun süredir bunu yapmamışız. Ufak muhabbetlere kulak misafiri oluyoruz.
"O kriptocu intihar etmiş."
Birden "Ne?" oluveriyorsun.
Anlayacağınız harika bir gündü.
Eve döndük, keyfim müthiş yerinde.
Lily'ye döndüm ve "Sorun ne?" dedim.
Dedi ki "O kızlar gibi konuşmayı hiç istemiyorum
ama gelecek planımızı konuşmak istiyorum.
Yani evlenecek miyiz, çocuklarımız olacak mı?"
"Seni şuracıkta anne yaparım" dedim.
Yaptım da.
Teşekkürler.
Sağ olun.
Yani 42 yaş, çocuk için bence oldukça iyi.
Hatta çocuk yapmak için en akıllıca yaşlardan.
Her şeyi planlamaya başladık.
Gizlice evlendik.
Aranızda evlilik düşünen var mı bilmiyorum ama gizlice evlenmeyi tavsiye ederim.
Evet.
Tabii işin kötü yanı ailenizin size katılamaması
ama işin iyi yanı da ailenizin size katılamaması.
Sadece ikimiz Big Sur'a gidip bir yamaçta evlendik.
Muhteşemdi.
Sadece ikimiz ve nikâh memurumuz vardı.
Kendisi bir martıydı.
Yok tabii ama bir martı kadar muazzamdı.
Çok güzel şeyler söyledi.
Dediği bir şeyi hiç unutmayacağım.
Şöyle dedi:
"Kurtar bu geceyi.
Savaş şafaklarla.
Çoktan gitmiş olacak yarınlar geldiğinde."
Hava atmak istemem
ama o martı dediğim nikâh memuru aslında Eagle-Eye Cherry'ydi.
Bu şaka, çok ince gören bazı seyircilerimiz içindi.
O yamaçta evlendik.
Redwoods'a gidip türlü türlü Yahudilikler yaptık.
Kıracak kadehim olmadığından bir kozalak bulup mendile sardım
ve üzerine bastım.
Üç sincap çıkıp "Mazel tov" diye tebrik etti.
60'larda bir sahil kasabasına taşınıp
hep orada kalmış türden hippi sincaplardı.
İlginç bir şekilde muhafazakarlaşan tiplerden.
Birlikte eve çıktık. Yuvamızı kuruyoruz.
Çocuk odasını falan ayarlıyorduk
ve artık doğum vakti gelip çatmıştı.
O anda sadece biz vardık. Sadece ikimiz.
Sorumluluklarımız eşitti.
Lily'nin görevi doğurmaktı,
benim sorumluluğumsa abur cuburlar.
Hastaneye gittik, takılıyoruz.
Gerginlikten geberecektik desek daha doğru.
Gideli biraz zaman olmuştu.
O an yaklaşıyordu ve birdenbire doğum başladı.
Atmosfer birdenbire değişti.
Sonra da önceden hiç görmediğim, antrenör kılıklı yeni bir hemşire geldi
"Hadi Lily! Başarabilirsin! Hadi!
Başaracaksın kızım!"
Eşimin başında bekliyorum.
Bacağını tutuyorum.
Oğlumuzu…
…dünyaya getirirken.
Bu…
Gördüğüm en muhteşem şeylerden biriydi.
Yaşama tanık oluyorsunuz. Yaratılışın başlayışına.
"Hayat kutsaldır" ayağı yapmıyorum.
Mesele daha çok anneliğin kutsallığıyla ilgiliydi.
Hayatımda böyle müthiş bir şeye tanık olmamıştım.
İnsan bir annenin doğum anını izlediğinde
"Demek bu yüzden telefonu anında açıyorlarmış" diyor.
Anneniz hâlâ sizinleyse buradan çıkınca ona onu sevdiğinizi yazın.
Hatta daha da iyisi, onu arayın.
Hatta en iyisi yoldayken falan arayın.
Hemen kapama bahaneniz olur.
Oğlumuzu eve getirdik.
Öyle tatlıydı ki.
Çok şirindi. "Tanrım!" diyordum.
Çok tatlı. Seksi de. Benim seksi bir oğlum var be!
Çünkü küçücük, kel ve oldukça simetrik.
Hatta bayağı Jason Statham'ı andırıyordu.
Evet.
Mutluluktan uçuyorduk.
İnsan döve döve sevmek istiyor.
"Ver şu ufaklığı bana! Çok tatlı!"
Yanaklarını koparıp ekmeğe süresiniz geliyor.
Çok tatlılar. Bıngıldakları falan var.
Bıngıldağı bilirsiniz. "Neil Diamond'a içim bıngıl bıngıl oluyor" meselesi değil.
Bebeklerin başlarının üzerinde yumuşak bir bölge var.
Kafatasının henüz tam kaynaşmadığı yer.
Derinin altında doğrudan beyin oluyor.
Kalp atışlarıyla orası da oynuyor. Öyle tatlı oluyorlar ki!
İnsan kafalarına pipeti geçirmek istiyor.
O tatlı beyinlerini içesim geliyor.
Elit Liberal Yahudilerin önde bayrak taşıyanı olduğum için
zaten komplo teoricileri de aynen bunu yaptığımı düşünüyor.
Bu kadardı millet. Ben Nick Kroll.
Teşekkürler Washington.
Eşime ve oğluma teşekkür ediyorum.
Aileme teşekkürler.
Geldiğiniz için sağ olun. Çok mutlu oldum.
Bu resmen…
Merak ediyorsanız,
işte karşınızda gergin hâlim.
Yayaların olduğu bir sokakta vites atmaya çalışıyorum.
Alt yazı çevirmeni: Andaç Doruk Tikence