Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MAGAZYN ZULKANOIDU
Hej, czy ktoś pracuje w skarbcu?
Panowie, czy ktoś pracuje teraz w skarbcu?
Kurwa.
Halo?!
Panowie, to nie jest śmieszne.
Jeśli myślicie, że się wystraszę, to nic z tego.
Halo? Kto tam jest?
Wszystkiego najlepszego, George.
Idziesz?
Tak, proszę pani!
Dzięki, chłopaki i Boże.
Georgie…
Jak ci na imię?
Nie powinniśmy tu być.
Możemy to zrobić w biurze.
Nie narzekam,
ale tutaj jest trochę zimno
i pewne rzeczy się kurczą.
CZYSTOŚĆ 99,99995%
MIESIĄC WCZEŚNIEJ
Chen, posłuchaj mnie!
Nawet gdybym pracował w sprzedaży, nie mógłbym nic zrobić!
Musisz być na liście.
Nie pierdol, Sam. Chcę tylko kilka litrów.
Nikt się nie dowie.
Problemem nie jest ilość, tylko…
A w ogóle to po co ci on?
Po co?
Cóż…
produkujemy sprzęt medyczny dla dzieci chorych na raka.
Lubisz dzieci, co?
Jasne, że je lubię.
Ale nie w tym rzecz.
Słuchaj, Sam.
Sporo ci za to zapłacę, jasne?
Będziesz mieć powodzenie u lasek.
- Rozumiesz? - Tak, rozumiem.
Jasne, że rozumiem, ale…
wybacz, nie mogę nic zrobić.
Nie pomogę ci. Na razie.
Muszę kończyć.
Czemu o ósmej rano wydzwaniają do mnie chińscy gangsterzy?
Dlatego, że eksploatujemy jedyne złoże zulkanoidu na Ziemi.
A obecnie zulkanoid to gorący towar.
To taki ciekły metal podobny do rtęci,
ale nie jest trujący i nie dostajesz po nim świra.
A to czyni go cennym.
Jednak nie radzimy sobie z popytem,
choć nie zawsze tak było.
Ale po wielu latach zmagań
chyba w końcu wyszliśmy na prostą.
Wreszcie wszystko zaczyna się układać.
Jesteśmy w dupie.
Nie do wiary. To koniec.
Za wcześnie dziś na takie rzeczy.
Uspokój się, Liamie. O co chodzi?
No tak, nie słyszałeś, bo byłeś w kopalni.
Co takiego?
Bheki odchodzi.
To przez tę jego chorobę płuc.
Zastąpi go Melusi.
Boże.
Nie, Sam. Bóg nas opuścił.
Diabeł zwołał zebranie kierownictwa. Musisz tam być.
- Co takiego? - Pospiesz się!
Dobra, dobra.
Przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Mogłem usiąść z przodu.
Tak…
Hej!
Proszę zaczekać! Chwila!
Jeśli myślicie, że to jest pech, to mało wiecie.
Jestem przeklęty. Jak cała moja rodzina.
Zaczęło się od spotkania rodziców. Typowy romans.
Tata skradł serce mamy,
a pół roku później…
ukradł jej całą resztę.
Kurwa!
Potem zniknął na zawsze.
Pewnej nocy w pracy wpakował się w niemałe kłopoty.
Pewnie uszłoby mu na sucho, gdyby nie drobniutki pech.
A ponieważ los jest ironiczny,
to ja sam jestem ochroniarzem.
Mogło być gorzej, jak w innych aspektach mojego życia,
bo jestem ciągle spłukany, od pięciu lat nie mam dziewczyny
i mieszkam z dwoma najbardziej wkurzającymi współlokatorami.
- Bingo. - Mniam.
Nie powinniśmy, ale nie zabronił nam spojrzeć.
Racja.
Właśnie.
Serio?
Junior, co tam robisz?
Co to?
Cześć, szefie. To nie moje.
Współlokatorzy ukradli mi lunch.
- Mam to gdzieś. - Jasne.
Kadry mają dziś prezentację. Wszyscy jesteśmy pod lupą.
Tak.
Załóż kurtkę. Wyglądasz, jakbyś spał w tej koszuli.
Przepraszam.
Miałem dziś rano niewielki wypadek.
Moja kurtka w pewnym sensie…
zniknęła.
Czy dobrze rozumiem?
- Jesteś ochroniarzem. - Tak.
I dziś rano skradziono ci lunch i kurtkę.
Z pana ust brzmi to słabo.
Dość! Zbierz się…
Zbierz się do kupy!
Tak jest. Przepraszam.
Skoro masz ich dość, to czemu się nie wyprowadzisz?
Zrobiłbym to, ale umowa najmu jest na mnie.
No to ustaw ich. Pokaż im, kto tu rządzi.
Właśnie. Bez dwóch zdań.
Pokażę im, kto tu rządzi.
Zrobię to dziś wieczorem.
Poczują mój gniew.
Bardzo dobrze.
Do zobaczenia na zebraniu.
Jasne, na zebraniu. Będę tam.
„Poczują mój gniew”.
Nie do wiary, że cię za to nie bzyknęła.
Dziękuję. Ale stul dziób.
Umów się z nią i nie bądź cipką.
- Nie jestem. - Jesteś.
- Możesz przestać? - Cipka.
- Proszę, przestań. - No dobra.
Po co to spotkanie z kadrami?
Nie wiem. Może dostaniemy podwyżkę?
Serio?
A myślałem, że cię znam.
Kurwa.
Cześć, Sean. Jak leci?
W porządku. Właśnie oddaję mocz.
Tak, widzę.
Colleen pytała wcześniej, gdzie jesteś.
Na to ja:
„Znasz go. Pewnie znów się spóźni”.
I miałem rację.
Tak.
- Powiedzieć jej, że już jesteś? - Lepiej nie.
Sam się tym zajmę.
I może lepiej schowaj siusiaka.
Nie miej go na widoku.
Wiesz, ja też zawsze się spóźniałem.
Serio? I jak temu zaradziłeś?
Przychodząc wcześniej. To cały sekret.
To sekret?
- Tak. - Dzięki za jego zdradzenie.
Miłego dnia w pracy.
Dlaczego ciągle spóźniam się do pracy?
Nie jest to wielka tajemnica.
Po prostu nienawidzę mojej pracy.
Ale nie mam wyboru.
Mój fundusz powierniczy wymaga,
żebym przez pięć lat pracował jako księgowy,
bo inaczej nici z forsy.
Na szczęście to już niemal koniec.
Udowodnię ojcu, że się mylił.
Cześć.
Colleen? Dzień dobry.
Jak długo tu jesteś?
Nie wiem. Od kilku minut.
- Mogę ci jakoś pomóc? - Za późno. Sama się tym zajęłam.
W porządku.
Już tu skończyłeś?
Wiesz, że mamy spotkanie?
Jasne. Będę tam na mur-beton. Wybacz.
Jest w tobie coś, co niesamowicie mnie wkurwia.
Chyba zadzwonię do kadr
i powiem im, co mi leży na sercu.
Doprawdy?
Chcesz porozmawiać z działem kadr?
Zobaczmy, co ci leży na sercu.
Co powiesz teraz, Colleen?
Co?
Dziwi mnie, że masz serce.
Pierdolone…
Co ty wyprawiasz?
Nic takiego. Wybacz.
Mam skurcz dłoni od przepracowania.
Poprosiłam cię, żebyś zrobił dla naszego działu
notatki z zebrania.
Myślisz, że sobie poradzisz?
Jasne. Dam radę.
Cokolwiek chcesz, szefowo.
Dobrze.
To twoja sprawka?
- Co? - Jesteś biurowym rozbryzgiwaczem?
Nie!
Jasne, że to ty.
Tak przypuszczałam.
Wytrzyj to albo dam ci ostrzeżenie.
To nie byłem ja!
To kto?
Tak myślałam.
Zajmij się tym.
Jesteś obrzydliwy.
Czemu nic nie powiedziałeś?
Zasłużyłeś na to.
Kurwa.
Mój ojciec zbudował tę firmę od zera.
Miał tylko kawałek piaszczystej ziemi,
kilka milionów
i wizję.
Dzięki za przybycie, Sam.
Ale nawet wizjonerom zdarzają się wpadki.
Dlatego tu jesteśmy.
Chcemy dziś zmienić wasze powolne myślenie.
Założymy wam na oczy okulary, żebyście mogli lepiej widzieć!
Po to tu jesteśmy. Żeby otworzyć wam oczy.
Gugu.
Co my tu mamy?
Śmiało, powiedzcie. Nie bójcie się!
- To wolna, bezpieczna przestrzeń. - Nie.
Mówcie!
Nie rób tego.
Hej, ty. Mów.
Dzień dobry.
Dobry.
To, co tu widzę…
przypomina mi…
biuro, proszę pana.
Słucham?
Z miejsca, w którym stoję…
poniekąd przypomina mi to
czyjeś… biuro.
Odwróć się.
- Słucham? - Nie chcę widzieć twojej mordy.
Odwróć się.
- Nie siadaj, tylko odwróć się. - Dobrze.
To, co tutaj widzicie, to rak, który drąży tę firmę.
Poczynając od dzisiaj wszyscy kierownicy będą płacić czynsz.
Lubicie ładne rzeczy, co?
No to trzeba będzie za nie zapłacić.
Koniec darmowych lunchów.
Darmowe lunche dla wszystkich!
Tak jest! Hura!
Brzmi cudnie.
Na pewno jest haczyk.
Zależeć to będzie od tego,
czy wcześniej było spotkanie z klientem
i czy zostały po nim jakieś resztki.
Rzecz jasna.
Więcej entuzjazmu.
Przepraszam.
- Mogę prosić o pomoc? - Oczywiście.
Dziękuję. Trochę waży.
No dobrze, co robimy w ciężkich czasach?
Zaciskamy pasa!
Dlatego w tym tygodniu
wymienicie wasze laptopy na…
te retro cuda techniki!
Fajne, co?
Nie mówi pani poważnie.
To żart, prawda?
Jeśli walka firmy o przeżycie jest dla ciebie żartem, Prince,
to tak: to jest jeden wielki żart.
Zapisz to.
Kto mi powie,
ile minut liczy sobie godzina?
Siedzą tu sami kierownicy, liderzy tej firmy
i nikt nie odpowie na tak proste pytanie?
Mów.
To jedna godzina, więc…
sześćdziesiąt minut.
Obniż krzesło.
- Słucham? - Obniż swoje krzesło.
Nie zasługujesz na to, by siedzieć tak wysoko.
Obniż je.
Nikt w tej sali nie ma wizji!
Nikt.
Jestem tu jedyną osobą z wizją.
Gugu.
Poczynając od dzisiaj,
wprowadzam w firmie wizjonerską koncepcję
o nazwie AMI Time.
AMI Time to jedna godzina pracy
plus dodatkowe 30 minut.
Właśnie o tym mówiłem.
Proszę wszystkich o spokój.
Chciałabym wam przedstawić…
Briana.
Chodź tu. Śmiało.
- Moja kurtka. - Co?
- On ma moją kurtkę. - Tak?
Znaleźliśmy dziś Briana
na poboczu drogi.
Szczerze?
Myśleliśmy, że wykorkował.
Ale prawda jest taka,
że Brian byłby w stanie zastąpić w pracy każdego z was.
Dział finansowy nie należy do najbardziej popularnych.
Aż 86% waszych kolegów nie pamięta imion żadnego z was.
Dlatego sprawiliśmy wam to.
Dzięki, Colleen.
Plakietki. Spójrzcie.
Są dość widoczne,
ale dobrze jest umieścić je we właściwym miejscu.
Na przykład na środku.
A może z prawej albo lewej strony?
Spróbujcie też nadać sobie zabawne przydomki,
żeby ludzie was zapamiętali.
Tak?
Nazywają mnie „matołem”.
Nie do końca wiem dlaczego.
Ja wiem.
Ale nie pisz tego tutaj, dobrze?
Mogę użyć twojego imienia?
Nie, nie.
Chcemy, by koledzy poznali was i uznali was za ciekawych.
Jak masz na imię?
Sean.
Carol.
Niech ktoś mnie zabije.
Wiecie, ile klienci czekają na nasz towar?
Pięć miesięcy!
Tracimy zyski, bo nie nadążamy za popytem!
Na szczęście mam rozwiązanie.
Od dziś każda jednostka produktu
będzie zawierać 50% zulkanoidu i 50% wypełniacza.
Rozumiecie?
Genialne.
Proszę wybaczyć.
Czy to farba?
Mówiłem, że to wypełniacz.
Nie można tak robić.
Czemu nie?
Bo farba zanieczyści zulkanoid, czyniąc go niestabilnym.
Skąd to wiesz?
To podstawy chemii.
Podstawy chemii?
Nie robiłbym tego, gdybyś znalazł więcej złóż.
Eksploatujemy jedyne znane złoże zulkanoidu na Ziemi.
Nie jest łatwo go znaleźć.
A wiesz, kogo łatwo znaleźć?
Kogo?
Geologów.
Dlatego nasza firma postanowiła nie wypłacać wam więcej corocznej premii.
Co takiego?
Nie, nie. Dajcie mi dokończyć.
Są i dobre wieści.
Zamiast… pieniędzy,
które, szczerze mówiąc, większość z was i tak by przepiła,
firma postanowiła dać wam
tę wspaniałą odzież firmową.
Spójrzcie tylko na to!
W sondzie wasi koledzy wskazują, że źle ich traktujecie.
Mówią, że jesteście, cytuję: „podludźmi”.
I wiem dlaczego. Bo całe dnie ślęczycie nad tabelkami.
A może i całe noce.
Kto mi powie, co najbardziej liczy się w każdej firmie?
Tak?
Zaostrzone ołówki.
Zawsze używasz zaostrzonych ołówków?
Nie.
To czemu uważasz, że są najważniejsze?
Bo używa się ich w przestrzeni kosmicznej.
- Jesteś teraz w przestrzeni? - Tak, w przestrzeni biurowej.
Ktoś jeszcze?
Proszę kogoś innego.
Tak?
- A długopisy? - Cholera!
Klienci!
Klient jest siłą napędową każdej firmy, jasne?
Ale wy tego nie wiecie, bo nie widzicie klientów.
Dziś to zmienimy.
Każdy z was dostanie własnego klienta,
z którym nie będzie się rozstawać.
Macie zabierać go do kuchni,
a nawet do toalety!
Ma zawsze być przy was.
- Jasne? - Przepraszam, Carol.
Nie zabiorę seks-zabawki do toalety.
To klient, nie seks-zabawka!
Masz zawsze go zabierać do toalety!
- Zrozumiano? - Tak, zrozumiałem.
Rany!
Niestety nie mamy pompek.
Musicie więc sami nadmuchać klientów.
Uważajcie, gdzie dmuchacie, bo można się pomylić.
KLIENT
Jednego nie łapię.
Czemu Melusi został prezesem?
To jego syn. Co innego mógł zrobić?
Mógł awansować Sama.
- Już ja byłbym lepszy. - Młodszy księgowy z seks-lalą?
- Nie masz kwalifikacji. - A ty masz?
Boisz się nawet umówić z Portią.
- Wiem, co on robi. - Kto?
Melusi.
Tnie koszty.
Chce, żeby AMI wyglądała na bardziej rentowną firmę.
Niby po co?
Żeby podnieść jej cenę.
Myślisz, że chce sprzedać firmę?
Dowiedzmy się.
Zapytam go.
- Zapytasz? - Tak.
Wiesz, że on cię nienawidzi, i to jak jasna cholera?
Nieważne.
Muszę tylko pomyśleć, jakie guziczki mam wcisnąć.
Ale nie wciskaj tego z napisem „Przywal Samowi”,
bo przegrasz tę bitwę.
Sromotnie.
To byłoby jak nosorożec następujący na żabę,
która i tak ma cukrzycę,
jeździ na wózku i nie może skakać.
Zrozumiałem.
- Cześć, Sam. - Hej, Gugu.
Jak leci?
Hej. Dzięki, w porządku.
Masz tu…
No wiesz…
Dzięki. To puder medyczny na alergię.
Nie o tym mówiłem. Nieważne.
Czy on jest dostępny?
Miał gdzieś wyskoczyć.
Wyskoczyć?
Spróbuję go złapać. Znaczy szefa.
Wybacz.
Dobra.
Jezu.
Hej!
Musimy pogadać.
Nie wiedziałem, że ty teraz tu rządzisz.
Słucham, szefie?
Słuchaj, jesteś tu od paru miesięcy.
Ja od samego początku.
Chcę wiedzieć, czy zamierzasz sprzedać firmę.
- Kto ci powiedział? - Szczerze mówiąc, ty.
Wszędzie tniesz koszty.
To dość oczywiste.
Proszę, proszę.
Pan górnik myśli, że zna się na prowadzeniu firmy.
Jeśli sprzedasz nas konkurencji, ludzie stracą pracę.
- Oni zbudowali tę firmę… - Hej!
To ja tu rządzę!
Ja! I zrobię, co mi się podoba!
Gdybyś miał więcej szacunku dla dzieła twojego ojca…
Mojego ojca?
Jak śmiesz o nim mówić?
Wynoś się.
Wynocha!
Bzdury.
- Hej. - Cześć.
Jak bardzo ją boli?
Na siedem albo osiem. Nie chce się przyznać.
- Wszystko gra? - Tak.
- Wszystko w porządku. - To dobrze.
- Gdzie ona jest? - U siebie.
- Odgrzeję kolację. - Dzięki.
Cześć, księżniczko.
Mam 15 lat. Nie nazywaj mnie tak.
Wiem, wybacz.
Przepraszam. Jak się masz?
Boli cię?
Mówiłam już mamie. Prawie nic nie czuję.
Dobrze.
Mogę spojrzeć?
Nie jest tak źle, prawda?
- Widzisz? - No tak.
Z tego, co mówiła mama przez telefon,
myślałem, że to siódemka albo ósemka.
Bliżej temu do czwórki.
Dobrze.
Gdybym wiedział, wpadłbym do baru
na kilka głębszych.
- Ty i alkohol? - Mało o mnie wiesz.
Potrafię wiele różnych rzeczy.
- Serio? - Dziewczyno…
Mam zawołać mamę, żeby…
Sama potrafię nałożyć sobie krem.
Nie jestem już dzieckiem.
- Tato. - No tak, rozumiem.
Krępujesz się.
W takim razie…
zajmij się sobą.
- Tato? - Tak?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jak było w pracy?
Zaczęło się źle, a potem było tylko gorzej.
Czyli nic nowego.
To pewnie moja wina?
O czym ty mówisz?
Całe życie cię rozpuszczałem
i teraz brzydzisz się pracą.
Nie chodzi o pracę,
tylko o bycie księgowym.
Nie rozumiem.
Ratownik medyczny to zły zawód?
Nie nadajesz się na pierwszą linię frontu.
Jesteś tchórzem.
Zawsze nim byłeś.
Byłem nerwowym dzieckiem.
Przyznaję.
- Ale nie jestem już tym dzieciakiem. - Jesteś.
Jesteś słaby. Jak twoja matka.
Wiesz co?
Dość tego, tato.
Czy tchórz zrobiłby to?
Chciałeś mi coś powiedzieć?
Nie, nie.
Nie ma sensu.
Dobranoc.
Zdejmiecie to gówno.
Słuchajcie, nie mam wielu wymagań.
Ale proszę, zostawcie moje rzeczy w spokoju.
Chcemy, żebyś wiedział, że nie jesteśmy z tego dumni.
To się nie powtórzy.
I żarcie wcale nam nie smakowało.
Ani trochę.
Było ohydne.
Jak najgorsze żarcie dla psa.
Powinieneś nauczyć się gotować.
Dobry pomysł.
Wybaczcie, że moje jedzenie wam nie smakuje.
Ale gotujcie sobie sami.
- Gdyby to było takie proste. - To znaczy?
Mamy bardzo napięty plan dnia.
Nie macie pracy.
To nieprawda.
- I nie fair. - Wiesz o tym.
- Robimy w domu wiele rzeczy. - Na przykład?
Po pierwsze, medytujemy.
Co rano upewniamy się,
że w całym mieszkaniu jest czysta energia.
- We wszystkich pokojach. - Tak.
Weź kolejny oddech,
wysyłając go do dolnej partii pleców i brzucha.
Uwolnij wszelkie napięcie w tych rejonach ciała.
Chcecie powiedzieć, że siedzicie nago
w moim pokoju?
To nieważne.
- Ważne, że robimy tu więcej niż musimy. - Dużo więcej.
Dobra.
Wymieńcie coś jeszcze.
Coś rzeczywistego.
Naprawy.
Właśnie.
Jak myślisz, kto wszystko tu naprawia?
Ty nie, bo nigdy cię nie ma.
Ciągle gdzieś cię wywiewa.
Bo mam pracę!
Spuść nieco z tonu.
Uspokój się.
Wiecie co?
Nie widziałem, żebyście cokolwiek tu naprawili.
Jak myślisz, kto dziś rano naprawił pękniętą rurę w łazience?
W łazience pękła rura?
Owszem.
Jak to się stało?
Nie wiem.
Megan!
A jeśli przesadzam?
Może z nowym właścicielem nie będzie tak źle?
Moglibyśmy zwiększyć produkcję, ulepszyć rozwój, wejść na nowe rynki.
Może źle się do tego nastawiłem?
Może właśnie tego trzeba tej firmie?
Dobra, wiesz co?
Wystarczy.
Zamknij oczy.
I prześpij się.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
PILNE ZEBRANIE PERSONELU!!! WAŻNE WIEŚCI!!! WKRÓTCE SZCZEGÓŁY!
Kurwa.
Co jest?
- Co? - O co chodzi?
Nic, to tylko zebranie.
Śpij dalej.
Znaleźli kupca?
To dość oczywiste.
Czyli niektórzy z nas stracą pracę.
Tego nie wiemy.
- Nie panikujmy. - Za kilka tygodni odbębnię tu pięć lat.
Jak teraz mnie zwolnią, to po mnie.
Jeśli mnie zwolnią,
będę bezdomny.
- To ja. - Posłuchajcie.
Uspokójmy się i bądźmy dobrej myśli.
Kto wie? Może to dobre wieści?
Jeszcze niedawno nasza firma umierała.
KONIEC JEST BLISKI
Nastał przerażający mrok.
Ale wtedy wybrano nowego lidera
i dla AMI nastał nowy, pogodny dzień.
Ten człowiek nie boi się myśleć niesztampowo,
rozprawia się z marnotrawstwem
i czyni AMI silniejszą, bezpieczniejszą i wydajniejszą.
Człowiek ten odmienił nawet czas.
Dlaczego dokonał tego wszystkiego?
Bo zależy mu na przyszłości.
A przyszłość ta zaczyna się dziś!
Tak, tak.
Kiedy zostałem waszym szefem,
widziałem w waszych oczach powątpiewanie.
Myśleliście: „Czy ten młody byk może naprawdę zapewnić nam przyszłość?”.
Dziś mam dla was odpowiedź.
Odpowiedź z zagranicy!
Nowych szefów AMI!
Tak jest!
NOWY DZIEŃ
Zapraszam!
Powiedzcie coś swoim ludziom!
Witaj, AMI.
Jak leci?
Trudno mi wyrazić, jak bardzo jesteśmy podekscytowani,
mogąc w końcu zobaczyć was osobiście!
Tak! Na własne oczy!
Zanim przejdę dalej,
chcę wyraźnie podkreślić jedną rzecz.
Nie zamierzamy dokonywać żadnych poważnych zmian.
Żadnych redukcji, zwolnień.
Żadnego odchudzania firmy.
Możecie spać spokojnie.
Czekam na gromkie owacje!
Tak jest!
Będziemy się tym przejmować za miesiąc!
To koniec. Jestem bezdomny.
Jak już wiecie,
Melusi ustąpi z funkcji prezesa, a ja zajmę jego miejsce.
Badrick będzie moim zastępcą,
a śliczna Anya zostanie menadżerką zmiany.
Choć, jak już mówiłem, nie macie się czym przejmować.
Na razie.
To zapewne ten moment, kiedy wasz nowy lider,
nowy szef,
powinien zanudzić was na śmierć listą swoich osiągnięć.
Zamiast tego oddam głos moim cudownym kolegom,
którzy powiedzą wam parę słów.
Badrick, ty pierwszy.
Uwaga, Badrick jest dość zasadniczy.
Musicie wiedzieć o mnie trzy rzeczy.
Po pierwsze, nikt mi nie fiknie!
Po drugie, jak się będziecie burzyć,
dostaniecie wpierdol!
Po trzecie, zawsze wychodzi na moje.
Nawet gdybym utknął na Jamajce bez grama żarcia,
to wszystko gra,
bo Badrick zje samego siebie.
Czy on powiedział, że schrupie samego siebie?
Dziękuję, Baddy!
To Badrick, panie i panowie!
Gość ma złote serce!
Rozpromieni najciemniejszy pokój!
Mówię serio.
Dzięki, Baddy.
A teraz nasza urocza Anya.
Dobra. Co to jest zmiana?
Opuść rękę.
Czy to zmiana, kiedy my rodzić
z małej macicy obślizgłego jaszczura
niczym małe dziecko?
Kto wie?
Bo zmiana być bardzo tajemnicza.
Dziękować.
Dziękuję, Anyu.
Podniosłaś ważną kwestię.
Zmiany są niezwykle… tajemnicze.
To wszystko. Wracajmy do pracy!
Potrzeba nam więcej zulkanoidu!
To, kurwa, rozkaz!
Jaja sobie robię!
Mam was!
Ale teraz poważnie. Do roboty.
Tak jest!
- Tak! - Papa.
W stołówce jest galaretka.
Co to było?
Nadal uważasz to za dobry pomysł?
Nasze najgorsze scenariusze nie przewidywały czegoś takiego.
Ani trochę.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
- Hej. - Cześć.
AMI LIKWIDUJE WSPARCIE MEDYCZNE.
Ze względu na pewne budżetowe wyzwania
nie będziemy więcej wydawać wam broni.
Zamiast tego zapewnimy wam coś znacznie cenniejszego.
Umiejętność walki z intruzami
za pomocą instynktu,
wyszkolenia
i prostych narzędzi biurowych.
Naszym gościem jest dziś Sensei Szturmowiec.
Twórca najbardziej mieszanej sztuki walki…
KMKJ.
Czyli Krav Maga Karate Ju-jitsu.
Sensei.
W sztuce Krav Maga Karate Ju-jitsu liczy się przede wszystkim płynność.
Używa się w niej przedmiotów, by zmieniać przepływ energii…
i atakować!
No dobrze.
Czy to jest zszywacz, czy…
śmiertelne szczęki?
Jestem pewien, że to tylko zszywacz.
Jasne, zszywacz. Ogłupiał?
Nie potrzebujemy Krav Magi Ju-jujitsu Karate.
Wystarczy być skupionym.
Stul dziób!
AKTA OSOBOWE
Nie przepadam za czytaniem.
- Po prostu mów. - On ciągle się spóźnia.
Cały czas kłamie i ma fatalne nastawienie.
To najgorszy pracownik, jakiego mieliśmy.
To co tu jeszcze robi?
Czemu go nie wyrzucicie?
Chcielibyśmy.
Ale jego ojciec jest naszym klientem
i wolę nie ryzykować.
To co chcesz zrobić?
Mógłbym spuścić mu manto.
Złamać parę kości.
Obedrzeć ze skóry.
Mógłbyś?
Jasne.
To bardzo kuszące, ale…
mam nieco inny pomysł.
No dobra. Opowiadaj.
Myślałam o tym, żeby go…
przenieść.
Dać mu jakieś przygnębiające zajęcie,
które całkowicie go wyniszczy.
Każdy dzień byłby dla niego wolną, bolesną torturą psychiczną.
Tak. Tak jest.
Rób, co chcesz. Ja mam to w dupie.
Chwila. Ja nie mam tego w dupie!
I rozumiem, że żartowałeś na temat tego obdzierania ze skóry?
I tak dla jasności,
o co ci chodzi z tymi torturami?
- Gdzie on jest? - Słucham?
Gdzie jest Gregory?
- Tutaj. - Tam.
Cześć, stary.
Zostaw wsparcie medyczne.
Ludzie jej potrzebują. Ja też!
Spokojnie, żeglarzu. Opanuj się.
Czekaj, nazywasz się…
Nie podpowiadaj.
- Sam. - Tak, Sam! Sammy!
No to zacznijmy od początku,
tylko tym razem bez tego morderczego spojrzenia.
W czym problem?
Moja córka potrzebuje bardzo drogiego lekarstwa.
Bez tego świadczenia nie będzie mnie na nie stać.
Rozumiem.
Niestety obawiam się, że nie mamy wyboru.
To była część umowy z byłym prezesem, więc…
Więc… zmień umowę.
Chwila.
Zaczekaj.
Właśnie czytałem o terapiach naturalnych.
Tak, tak.
To wręcz niesamowite,
co można stworzyć, gotując razem kilka roślin.
Wiedziałeś o tym? Szaleństwo.
Chcesz wiedzieć coś jeszcze?
Wszystkie potrzebne składniki prawdopodobnie znajdziesz w lesie.
O tak!
Szczęściarz z ciebie!
Nie, nie!
To bardzo zaawansowane leki!
Nie da się ich zrobić z pieprzonych roślin!
Trzeba je ugotować.
Zanim czegokolwiek was nauczę,
muszę wiedzieć, z czym mam do czynienia.
Jacyś ochotnicy?
Dziękuję.
- Jak ci na imię? - Nie zgłaszałem się.
- On mnie potrącił. - To Junior!
I będzie ochotnikiem, prawda?
Tak! Cudownie!
Nie wstydź się! Podejdź tu.
Prince, Prince, Prince.
Dawno chciałam to zrobić.
Wiesz, że to twoja wina?
Co to jest?
To jest plan, Einsteinie.
Plan czego?
Sprzątania toalet.
Skoro tak je uwielbiasz,
będziesz mierzyć ludziom czas.
Mam mierzyć czas ludziom w toalecie?
Właśnie.
Masz pojęcie, jak wiele tracimy na wydajności
przez wizyty w kibelku?
Błagam, nie rób tego.
Jesteś za dobry do tej pracy?
Nie, nie. Ale chodzi o to, że…
nadal pracuję w dziale finansowym.
Nie, teraz pracujesz w dziale technicznym.
Ale twoje rozliczenia pracy wciąż idą do mnie, więc nie spieprz tego.
W porządku, zajmę się tym.
Jeśli wyrzucisz mnie z działu finansowego, stracę forsę z funduszu powierniczego.
Co takiego?
Tak.
- Forsę z funduszu? - Całą.
Nie wiedziałam.
To dość głupia sprawa.
Całą forsę z funduszu powierniczego? Nie do wiary.
Ale się uśmiałam!
O cholera.
To… mam tu zostać?
Nie stresuj się.
Doświadczasz pewnej zmiany.
Może więc usiądziesz i porozmawiamy o tym, co czujesz?
Co czuję? Czy ona…?
Mówisz poważnie?
Tu chodzi o życie mojej córki!
Wiemy, bo już nam powiedziałeś.
Ty cholerny żartownisiu! Chce nas nabrać!
No dobra.
Myślicie, że to jakiś żart?
Że to zabawne?
Ciekawe, czy to będzie zabawne.
Zobaczymy się w sądzie.
- W sądzie? - Tak.
Wcale mi się to nie podoba.
WYLEJ GO
Coś ci powiem.
Co powiesz na to, żebyśmy się więcej nie zobaczyli?
Bo cię zwalniam.
Cudowne uczucie.
Nagła zmiana, jak wybuch w filmie akcji.
Możesz już nie pieprzyć o zmianach?!
Wiesz co?
To nie koniec.
Tak jest, Sammy! To jeszcze nie koniec!
O tak!
Myślałem, że Sammy to dziewczęce imię.
Wybierz, co chcesz.
Dobra.
- Potężniejszy od miecza. - Z całą pewnością nie.
Wiesz, co to jest miecz?
Oczywiście, że wiem.
W porządku, głupku.
Tresowałem wiewiórki do odnajdywania min.
Dasz radę.
Zaczynamy?
Przepraszam!
Po co mi te gogle?
Skup się!
Kiedyś może zależeć od tego twoje życie!
Pomyśl o swojej broni
i tym, jak można jej użyć do samoobrony.
Samoobrony przed czym?
Tym!
Chwila!
Czekaj. Może znajdzie się inny ochotnik?
Wyluzuj.
To tylko symulacja.
- Prawie nic nie poczujesz. - Nieprawda.
Przestań!
Broń się!
Użyj innych zmysłów. Po co ci oczy?
To tylko, kurwa, długopis!
Gówno prawda!
- To uniwersalna broń! - Kurwa!
Wstyd mi za ciebie.
Obcinam ci etat do trzech zmian tygodniowo.
Sean?
Cześć, Prince.
Rany, masz ładny zegarek.
Mogę dotknąć?
Wiesz co?
Tylko ja mam prawo go dotykać.
- I to nie jest zegarek. - A co?
- Stoper. - Stoper to nie zegarek?
Kurwa, wracaj do swojego biurka!
Dobra.
Pierdolony matoł!
Nie będę czekał w…
Patricku, na miejsca…
gotów… i start.
Nie do wiary.
Naprawdę myśli, że igranie z ludzkim życiem to żart?
Serio?
Jeszcze zobaczymy.
ROSEMARY
Cholera.
Hej, skarbie.
Cześć, kochanie. Jak mija ci dzień?
No wiesz, dość normalnie.
Jesteś w aucie?
Tak, wcześnie dziś skończyłem.
Chciałem zrobić ci niespodziankę.
Jakie to miłe.
Skoczysz jeszcze do apteki?
Lebo kończą się tabletki.
Naprawdę?
Jasne.
Żaden problem.
Do zobaczenia.
Dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Kurwa!
Kurwa.
JAK WYKOŃCZĘ STARCA, BĘDZIESZ NASTĘPNY!
Zły ruch. A jak Zepler rzuci mroźne zaklęcie?
Nie może, bo mam tarczę Grindola.
Staraj się nadążyć.
- Jasne, wybacz. - Bylebyś tylko mnie wspierał.
O to się nie martw.
Skąd mieliście forsę na nową grę?
Ludziska.
Gdzie jest lodówka?
Ciszej proszę!
Hej!
Nie mówcie, że opyliliście lodówkę, żeby kupić jebaną grę!
Język, kolego!
My nie klniemy na temat twojej pracy.
Nie zrobilibyśmy tego.
Przebieranki i gra w gry wideo to nie jest jebana praca!
Ale z was nieudacznicy!
Ktoś skalał nasz honor.
Owszem.
- Wiesz, co to znaczy, skarbie? - Tak?
To znaczy, że grzmotnę go tym oto pałaszem!
Uspokójmy się.
Harry, odłóż ten miecz.
Będziesz musiał wyrwać mi go z moich martwych dłoni!
- Kurwa. - Chwyć za broń.
Pora zacząć bitwę.
O kurwa!
Wracaj tu!
Do komnat Walhalli!
- Chodź tu! - Harry, wystarczy!
- Proszę! - Utnij mu łeb!
Nie, Harry! Dość!
Mówię ci, cała firma oszalała.
Kto normalny mierzy ludziom czas, jak srają?
A jak mają zaparcie?
Tak nie wolno.
To nielegalne.
Skontaktujmy się z prawnikiem.
Zadzwoń do niego i…
Zawsze kogoś obwiniasz.
Co?
Nie słyszałeś, co mówiłem?
Miałeś wytrzymać pięć lat.
- I znów ci się nie udało. - To nie fair.
Nie poddałem się. Wytrwałem.
Nie przykładałeś się.
Traktowałeś to jako żart i oto efekty!
Daj spokój, tato. Nie rób mi tego.
Ocknij się. Sam to sobie zrobiłeś.
Wiesz co? Nie muszę tego słuchać.
Zawsze możesz się wynieść.
W końcu masz zaledwie… 27 lat.
W porządku. Mam się wynieść?
Żaden problem.
- Dokąd pójdziesz? - Nie mam pojęcia!
Ale mam to gdzieś!
Jeśli będzie trzeba, zamieszkam w aucie.
Wszędzie lepiej niż tutaj.
Głupie fotele!
Hej, Chen. To ja.
Nadal chcesz kupić zulkanoid?
Bo jeśli tak…
to chyba mogę ci to umożliwić.
Daj mi znać, dobra?
Dzięki.
Cześć, Chen.
Kiedy mówiłem „daj mi znać”, nie chodziło mi o teraz.
Nie chciałem, żebyś się rozmyślił. Kiedy dostawa?
Nie wiem. Za kilka tygodni?
Spiesz się. Mam mało czasu.
W porządku. Posłuchaj.
Muszę wiedzieć, do czego chcesz go wykorzystać.
Ale tak naprawdę.
Już ci mówiłem.
Chcę wykorzystać go w sprzęcie medycznym dla dzieci z chorobami serca.
Mówiłeś o raku.
Chodzi o obie choroby.
Słuchaj, Sam. To zulkanoid, nie uran.
Nie buduję bomby, jasne?
Dobra. W porządku.
Świetnie. Pogadajmy o zapłacie.
Żebyś mógł sprowadzić sobie stadko dziewczynek na jebanko.
Nie rozumiecie tego.
Życie z nimi to nawracający koszmar.
W mieszkaniu?
- Fajnie mieć cztery ściany. - Wiesz, co nie jest fajne?
Dostanie lania od zdziecinniałego faceta
i błaganie go o życie.
Ale nie zmarnowałeś pięciu lat życia i nie jesteś w czarnej dupie.
- Twój fundusz powierniczy? - Nie zaczynaj.
Chyba takiego nie mam. Spytam mojego asystenta.
- Lindo? Lindo? - Dobra, wystarczy!
Wszyscy jesteśmy udupieni.
Biadolenie niczego nie zmieni.
Co więc proponujesz?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Mieszkam w samochodzie, więc chętnie się dowiem.
Jaka jest jedna rzecz, która rozwiązałaby nasze problemy?
No nie wiem. Góra pieniędzy?
- Tak. - Właśnie.
I myślę,
że wiem, jak je zdobyć.
Co? Jak?
Biorąc coś, co nie należy do nas.
Daj spokój, Sam. Nigdy nie dostałeś nawet mandatu.
Teraz nagle obrobisz bank?
Nie chcę obrobić żadnego banku.
I nie byłaby to kradzież, tylko odebranie czegoś, co zarobiliśmy.
Czegoś, czemu poświęciliśmy życie.
Dobra, o czym mówisz?
Dostałem ofertę zakupu 12 jednostek zulkanoidu.
- Za kupę forsy. - Ile?
Dwa miliony.
Co takiego? Od kogo?
Nieważne, ale to poważny kupiec
i jest gotów zapłacić z góry połowę.
- Za tuzin jednostek? - Tak.
Prince.
Wiecie co? Mam to już gdzieś.
To i tak mało za to, jak nas traktują.
Dajcie spokój.
Całe moje życie stosowałem się do zasad.
Co prawda, mało mi to dało, ale…
No dobra,
skoro oni grają nieczysto, to my też możemy.
Właśnie.
Zróbmy to.
Do dzieła!
Ucisz się, koleś.
- Zrobimy to. - Wybaczcie. Boże.
Ale jest jeden problem.
Nie jesteśmy przestępcami.
Dlatego potrzebujemy pomocy w obmyśleniu tego planu.
Czemu na niego tak patrzysz?
Dobra! Znam pewnego gościa.
Przestępcę?
SZPITAL JOBURG DLA OBŁĄKANYCH PRZESTĘPCÓW
Czy tylko ja myślę, że to zły pomysł?
Uspokój się, dobrze?
To w większości normalni ludzie z problemami.
Normalni ludzie?
Z problemami?
Wiem, że to twój tata, ale nie powinniśmy się radzić świra.
Nie jest świrem.
Adwokat załatwił mu ten szpital zamiast więzienia.
- Rozumiem. - Ale tata zna się na rzeczy.
I nie jest kapusiem.
Nie rozmawiajcie z innymi pacjentami, nie podnoście głosu.
Żadnych nagłych ruchów, gwizdów, śpiewów ani tańców.
I nie przyjmujcie od nikogo jedzenia.
Nie można śpiewać?
Jaka szkoda.
Przepraszam, mam pytanie.
Czy zdarzały się tu przypadki ataku na odwiedzających?
Oni atakują tylko słabych.
Przepraszam, że co?
- On żartuje? - Chodź już.
Tam jest.
Chodźcie.
Wydłubię ci oczy, a potem je zjem!
Wyjmę ci mózg i go pożrę!
Podejdziesz tu? Chodź, coś ci pokażę.
Chcesz trochę?
Chodź tu. Dam ci.
Hej, tato.
ZŁAPALI CIĘ. CO TERAZ?
Junior!
- Cześć, tato. - Cóż za miła niespodzianka!
- Chodź tu! - Już dobrze.
Jak leci? Wszystko dobrze?
Tak, w porządku.
Staram się nie wychylać i unikać kłopotów.
Wspaniale.
A to kto?
Moi przyjaciele Prince i Sam.
Prince!
- Chodź tu, młodzieńcze. - Dobrze.
Twoje włosy cudownie pachną! Co to jest?
Głównie strach.
Zabawne. Podoba mi się.
A to jest…
Sam.
Ten najmądrzejszy.
Przywódca bandy.
Widzę takie rzeczy.
Nie jestem przywódcą. Po prostu się przyjaźnimy.
Doprawdy? Cudownie.
Siadajcie, panowie.
Zapewne nie jest to wizyta towarzyska.
Domyślam się, że czegoś ode mnie potrzebujecie.
Chcieliśmy cię prosić o poradę.
Musimy wejść w posiadanie czegoś,
co nie należy całkowicie do nas.
- Cześć! - O Boże!
Chcesz pogłaskać mojego pieska?
Dziękuję, ale raczej nie.
Nie gryzie. Słowo honoru.
To dobry psiak. Dobry piesek.
Nie o to chodzi.
Jestem po prostu śmiertelnie uczulony na psy.
To jest Paluch.
Nigdzie stąd nie pójdzie, póki nie pogłaszczesz mu psa.
- Nic z tego. - Zrób to.
- Nie. - Głaszcz go.
- Nie! - Zrób to!
Dobra!
Jak się wabi?
Odrobinka.
Odrobinka?
A czego to odrobinka?
- Śluzu. - O mój Boże.
- Czyli smarków. - Trzymaj go.
Jest mokry.
Kontynuujmy.
Paluch rozwalił sobie mózg metamfetaminą.
Nie będzie nic pamiętał, więc śmiało.
No dobrze.
Gdybyśmy chcieli zabrać coś z pewnego magazynu,
jak należałoby to zrobić?
Musicie pamiętać o ważnej rzeczy.
Zasadzie pięciu Z.
Zaplanuj, Zleć, Zmyl, Zamelinuj.
I najważniejszy punkt.
Za nic nie daj się złapać.
To wszystko?
Tak.
Głaszcz dalej!
- Dobrze. - Już prawie zasnął.
No tak.
Bardzo przepraszam.
Oczywiście.
Pytanie hipotetyczne.
A gdybyśmy tak pracowali w miejscu, które zamierzamy obrobić?
Czy to niekorzystna okoliczność albo…?
Niekoniecznie.
Nie.
Dam wam przykład.
Gdybyście zostawili na miejscu swoje odciski albo włosy,
o nic by was nie oskarżyli.
Taka wpadka po prostu uszłaby wam na sucho.
Rozumiem. Na sucho.
Niech pan źle mnie nie zrozumie, ale…
dobrze się pan na tym zna?
Sami mi powiedzcie.
Rany! Jest pan świetny.
- Dziękuję. - Serio?
- No co? - Wybaczcie.
Czujecie to?
Ktoś z was się spierdział?
- Znowu to zrobił. - To mój wyjątkowy pudding!
- Boże! - Sam go zrobiłem.
- Spróbuj! - Dobry Boże!
Jest przepyszny. Daje supermoce!
Dzień dobry.
Dziękuję.
RACHUNEK ZA WYNAJEM NAJEMCA: JUNIOR MASIMANE
Skup się.
SKARBIEC
Przepraszam! Wszystko dobrze?
Tak.
- Na pewno? - Tak, na pewno.
- To dobrze. - Gdzie się pali?
- Pali się? Słucham? - Wyglądasz, jakbyś się spieszył.
Wybacz, zaraz zaczynam pracę.
- Wyglądasz na podenerwowanego. - Podenerwowanego?
To dziwne. Czuję się całkiem dobrze.
Wielka szkoda.
Pomyślałam…
że może przy mnie się tak denerwujesz.
Szczerze mówiąc… to tak.
Nie chciałem cię tym martwić.
- Ale wiesz, co by mi pomogło? - Co takiego?
Może moglibyśmy…
spędzić razem więcej czasu?
Wtedy nie byłbym przy tobie taki podenerwowany.
- To może pomóc? - Tak sądzę.
- Dobrze. - Fajnie.
- Wyślę ci esa. - Super.
Wspaniale.
Super.
Muszę lecieć.
Zaraz mam wzwód.
Obchód! Mam obchód!
Wybacz.
- Na razie. - Pa!
Przepraszam.
No dobra. To jak?
Kiedy to robimy?
Najlepiej w sobotę wieczorem.
- Czemu? - Bo wtedy jest mecz.
- Wszyscy będą w biurze. - A patrole?
Robią obchód co trzy godziny.
Uwierzcie, będzie dobrze.
Wiecie, co by pomogło? Gdybyśmy ich upili.
Tak, ale jak?
Wyślemy im od chuja piwa.
Do tego notkę od kierownictwa z podziękowaniem za ciężką pracę
i życzeniami dobrej zabawy.
To mogłoby się udać.
Ale nie wszyscy się nabzdryngolą.
Dobra, rozumiem.
- Środek nasenny w piwie. - Co?
Wykluczone. Nie chcę, by komuś coś się stało.
Nikomu nic się nie stanie.
Podawaliśmy ten lek babci. Jest bezpieczny.
Szprycowałeś babcię?
Nawet nie zaczynaj,
bo przeszliśmy z nią piekło.
Wiesz, że goliła nam głowy na łyso, kiedy spaliśmy?
- Wiesz czemu? - Czemu?
Nie mam pojęcia. Nadal mnie to nurtuje.
To się sprawdzi.
Strażnicy będą spać jak niemowlaki. Słowo honoru.
Dobra, możemy to rozważyć, ale to musi być naprawdę bezpieczne.
Będzie.
Dobra, zatem…
- Zrobimy to w sobotę. - Tak jest!
Jak któregoś z nas złapią, nie kablujemy.
Flegmowa przysięga?
Nie, dziękuję.
To takie zobowiązanie!
Rozumiem, ale wolę nie.
Nie potrzebujemy żadnej przysięgi.
Ufamy sobie, prawda?
Właśnie.
W porządku. Pomyślałem tylko, że to podniosła chwila.
Nie.
Nie było żadnej podniosłej chwili.
Idiota.
Za otrzymanie tego, co się nam należy.
Za to, co nasze.
Tak jest.
SOBOTA
Cześć, Portia. Może w przyszłym tygodniu zjedlibyśmy razem kolację?
Połowa na mój koszt.
To oczywiście żart. Dzięki.
Dobra.
Zamierzasz walczyć dziś z jakimiś ninja?
Wolę go mieć, niż nie mieć.
Czemu ciągle mnie gnoisz?
- Bo jesteś niepoważny. - Nieprawda!
Jestem przygotowany.
A co ty masz? Gdzie twoja broń?
Przewietrzę się.
To takie dziwne, że jestem podenerwowany?
Wkrótce gówno się wyleje.
Jak możesz być tak spokojny?
Po prostu skupiam się na planie,
w którym nie przewidziano wymachiwania mieczem.
Boże, co on tam ma?
Nie mam pojęcia.
Hej, wszystko gra?
Zależy, co masz w tej torbie.
Maski. Pamiętacie?
Potrzebna ci taka wielka torba na trzy maski?
Tak, żeby nic nie sknocić. Patrzcie.
Co to ma być?
Co z nią nie tak?
Nic, ale nie wiedziałem, że mamy grać w dobranocce.
Normalne maski się nie sprawdzą.
Musimy zakryć całe głowy!
Załóż.
Masz tylko kurczaki?
Nie.
W takim razie wezmę jakąś inną.
Jak wolisz.
Co my tu mamy? No ja pierd…
- No co? - Pierdolony jednorożec? Serio?
Nie mogłeś załatwić czegoś fajnego?
- Choćby zmarłych prezydentów. - Te maski są fajne, jasne?
Zaufaj mi.
Dobra, daj mi je.
Maski mogą być.
Czy możecie obaj się skoncentrować?
Jak to sknocimy, czeka nas pudło, pamiętacie?
Jasne, więzienie.
Pełna koncentracja.
Jestem gotowy.
Ja jeszcze bardziej.
Znowu to zrobiłem. Wybacz.
Ruszamy.
- Ja z przodu! - Junior!
Nie słyszałeś o kominiarkach? Są w każdym filmie o rabusiach.
Jesteś po prostu niewdzięczny.
Rozumiem twojego ojca.
Udało się. Śpią jak zabici.
Dobrze, dobrze.
Udało ci się wyłączyć kamery?
Tak, dysk mam w torbie.
Mówiłem, że się uda.
Nie chcę szafować słowem „geniusz”, ale…
Nie chwalmy dnia przed zachodem słońca.
- Jak to wygląda? - Jak wymarłe miasto.
Dobra, idę tam.
MAGAZYN ZULKANOIDU
Ogromna tragedia.
Zwykle nikogo nie wskazuję palcem,
ale na pewno ci mówiłem, żeby nie pożerać ludzi.
- Czemu myślisz, że to ja? - Bo tak zawsze jest!
Na każdej planecie powtarza się ta sama pieprzona historia!
Mieszkańcy padają przy tobie trupem!
Ohyda!
Wiesz co? Może to był on?
Nie, to nie był on,
bo on ma alergię na taki pokarm i dobrze o tym wiesz.
Proszę, proszę. Ciekawe, kto to.
Nie mam protokołu czytania w myślach.
Masz problem!
Centrala się o tym dowie!
Widzę dziwacznego jednorożca.
Idzie do środka.
Czemu jednorożec?
Kim jesteście?
Czemu to robicie?
No dobrze.
Nie jest ważne, kim jesteśmy,
tylko czym.
Widzisz…
jesteśmy kosmitami.
Przybyszami z kosmosu.
Tak jak w waszych filmach.
Wiesz, co to filmy?
To z nich mamy te akcenty.
Ja wybrałam rosyjską agentkę z seksownym wizerunkiem.
Się masz. Tu cesarz Selassie.
Rastafarianin z Jamajki.
Ja jestem zlepkiem dwóch najwybitniejszych ludzi w historii:
Mahatmy Gandhiego i Kylie Minogue.
Serio?
Hej, jak ci tam idzie?
Znajduje się pod trzema metrami betonu. Nie słyszy cię.
No tak, racja.
Bez odbioru.
Dobra, skarbie. Opowiem ci historię.
Dla ciebie będzie ona koszmarem.
Bo to przerażająca historia.
To, co wy nazywacie zulkanoidem, przybyło na Ziemię w meteorze,
kiedy wybuchł nasz księżyc.
Musimy go odszukać.
Zulkanoid nie tylko regeneruje skórę,
ale także całe nasze ciała.
Dostarcza nam energię.
Trzyma nas przy życiu.
Spójrz.
Dzięki niemu jestem jak nowa.
Za kilka dni zabierzemy stąd cały zulkanoid.
To dla was niezbyt dobra wiadomość.
Bo czekają was ognie Babilonu!
Spalimy tu wszystko.
To nic osobistego.
Rozumiesz?
To tylko taki protokół.
Sam, uruchom wóz.
W skarbcu są nasi szefowie. To nie są ludzie!
- Konie nie mają tu wstępu! - To tylko maska.
- Wynocha. - Uciekaj!
Uciekaj!
No odpal!
Ruchy!
Szybciej!
Ruszaj!
- Dobra, dobra. - Zabierz nas stąd!
Próbuję!
Boże!
Co znowu?!
Kończyna!
- Co? - Przeleciała tędy!
Może coś przekąsimy?
Co tu się, kurwa, dzieje?!
Skąd oni pochodzą? Czemu ich skóra się świeci?
Nie! To nie może być prawdą.
- Junior! Hej, Junior! - To się nie dzieje.
Co?!
Musisz się skoncentrować, jasne?
- Skup się. - Dobra.
Powiedz, co się stało.
Co się stało w skarbcu?!
Co się tam stało? Mieli tam jakiegoś jeńca.
Mówili, że zulkanoid jest im potrzebny,
bo regeneruje ich skórę i tak dalej…
- Kurwa! - Co?
Co tu się wyprawia?
Oni…
chcą wykraść zulkanoid i spalić wszystkich.
Taki mają plan.
Spalić? Kto chce nas spalić?
- Kto? - Kosmici!
I chcą spalić wszystkich Ziemian!
Boże. Potrzebuję czegoś do oddychania.
Masz tu może woreczek foliowy?
Boże…
Sam, co teraz?
Nie mam pojęcia.
Muszę się zastanowić.
W tym czasie oni ćwiartują ludzi!
Boże! Nie dramatyzuj!
On nie dramatyzuje! To kosmici!
Wyżrą ci flaki i będą robić…
Co to w ogóle za dźwięk?!
Taki dźwięk podkładają pod kosmitów w filmach!
Kurwa!
Jesteś słaby. Jak twoja matka.
Ciągle się spóźnia, cały czas kłamie.
Nie masz jaj…
To nasz najgorszy pracownik.
Traktowałeś to jako żart i oto efekty!
Wytrzyj to albo dam ci ostrzeżenie.
Tchórz.
Zatrzymaj się.
Co takiego?
Musimy się zatrzymać.
Nie zatrzymam się.
Zatrzymaj się! Mówię poważnie!
Dobra.
Tata miał rację.
Całe życie jestem tchórzem.
I mam tego dość.
Jeśli pojedziemy dalej, to nigdy się nie zmienię.
Tak, tak. Nigdy.
Musimy wrócić.
Naprawdę musimy!
On ma rację.
To nasi ludzie. Odurzyliśmy ich.
To nasza sprawka.
Nie możemy ich zostawić.
Nie.
Nie możemy.
To nasi ludzie.
Wracamy tam.
Wracamy.
Tak, kurwa. Wracamy.
Jak się wszyscy czują?
Potrzebujemy broni.
Takiej jak ta?
Teraz już nie jestem niepoważny, co?
Nunczako. Nieźle.
W komplecie był plakat Bruce‘a Lee?
Szczerze? Tak.
Jakiś problem?
Skądże.
Jeśli nie nawali podczas walki z kosmitami,
to wszystko jest cacy.
Lepiej martw się o swoją zabawkę.
Zabawkę?
Musisz wiedzieć,
że wykonał go mistrz płatnerstwa z Osaki.
Jest niemal niezniszczalny.
Panowie.
Przepraszam.
Chwila.
Nie umkną. Walczmy na śmierć i życie.
Czemu ciągle plujesz na dłoń?
Co z tobą nie tak?
Daj spokój. To podniosła chwila.
Pewnie tu umrzemy.
Nie umrzemy, jasne?
Skąd wiesz?
Po prostu wiem.
Chodźcie.
Dorwijmy tych dupków.
Poza tym to obrzydliwe,
a flegmowa przysięga nie istnieje.
- Istnieje! - Tak, u małych dzieci.
- Czekajcie. - Co jest?
- Drzwi od skarbca. - Co z nimi?
- Od zulkanoidu zależy ich życie, tak? - Tak.
Czemu więc zostawili otwarte drzwi?
- To pułapka. - O kurwa.
Jak leci?
O cholera. Cieszą się na nasz widok.
To fatalny znak.
Do dzieła.
- Biorę biuro. - Ja skarbiec.
- Powodzenia. - Nawzajem.
Zostawiacie mnie tu z nim?
Ich jest troje, nas też.
Masz miecz, a on nie.
Poradzisz sobie.
Pokonasz go.
Bez dwóch zdań.
Dobra… mogę go pokonać.
Zostaliśmy sam na sam, Princey!
Będzie fajna zabawa!
Tylko my dwoje tańczący w mroku nocy.
Taniec i walka. Dwie rzeczy, które mi nie wychodzą.
Co tam masz?
To miecz samurajski.
Jest z Osaki, więc to naprawdę oryginał.
Princey ma miecz!
Co z nim zrobisz? Odrąbiesz mi głowę?
Cóż… może o tym myślałem.
Jest tylko jeden problem.
Masz miecz, a ja broń palną.
Pokażę ci, co dokładnie.
O kurwa!
Och, Princey!
O do chuja pana!
Teraz bawimy się w chowanego?
Przysiągłbym, że tu był.
Cześć, kolego.
Wy, ludzie, nazywacie to chyba teleportacją.
Wiedziałem, że wrócisz, bo jesteś zadziorny.
Ale to ogromny błąd.
Wiesz, jak ja to widzę?
To będzie wielki błąd, jeśli nie skopię ci tyłka.
To pierwszy problem, Sammy.
Ja nie mam tyłka.
Nie nazywam się Sammy!
Portia? Co tu robisz?
Szukałam cię.
Co?
To teraz nieważne. Posłuchaj, zostaliśmy zaatakowani.
Nie uwierzysz, ale nowi właściciele to kosmici.
I chcą wszystkich nas zabić!
Uspokój się. Już dobrze.
Co masz na myśli?
Śmierć to część zmiany.
- Nie warto się jej bać. - Słucham?
Niespodzianka.
Boże!
Coś ci powiem.
Pozwolę ci się zamachnąć.
Daj z siebie wszystko!
Zobaczmy, czy dosięgniesz mojej szyi.
Ciężko na ciebie patrzeć.
Może jeszcze pogadamy?
Możemy się od siebie wiele nauczyć.
Jaka jest twoja planeta?
Na pewno urocza.
Masz darmowe uderzenie!
Zrób to, póki możesz!
Dobra, Prince. Dasz radę.
Śmiało, nie bądź cipką!
Sammy!
Wiedziałeś, że ludzie potrafią latać?
O tak!
Gdybyście chcieli,
moglibyście zasuwać jak gazele!
Jest tylko jeden problem.
Lądowanie.
Do licha.
Musiało boleć.
Żałosne.
Ile masz tłuszczu w ciele?
Mam nadzieję, że nie jesteś zbyt owłosiony.
Wy, ludzie, jesteście tacy mięciutcy.
Jak meduzy.
Dlatego jesteście tacy smaczni.
Robię sobie tylko jaja!
Nie mam receptorów bólu, więc…
Rozumiesz?
Ale ty masz.
Boże!
To chyba była zabawka.
Kurwa!
- No dalej, koleś. - Cholera.
Otwórz oczy.
Dokąd pójdziesz?
Jeśli jeszcze nie zauważyłeś, ja mogę być, gdzie chcę.
- Kurwa. - No dobra, dam ci wskazówkę.
Cholera.
Im bardziej inteligentna forma życia, tym mniej fizycznej materii.
Składam się w 92% z gazu.
Głównie z wodoru, ale jest też nieco butanu.
Dlatego rzucanie we mnie przedmiotami…
nic ci nie da.
Wiesz co? Masz rację.
Alleluja! W końcu zrozumiał!
Ale musisz coś wiedzieć.
Co takiego?
Jestem pieprzonym geologiem.
Co oznacza, że jestem ekspertem od gazów, dupku.
Ostatnie życzenie, Princey?
Szczerze mówiąc, tak.
Nie chcę umrzeć na kolanach.
Nie ma problemu.
Ale zamknij oczy.
Będzie bolało.
Mam to gdzieś.
Nie zamknę oczu.
Choć bardzo tego chcę.
Patrzcie, jaki odważny.
Jak chcesz.
O kurwa! Ja pierdolę!
Hej, kolego.
Dobre wyczucie czasu. Naprawdę!
Wiem. Jesteś cały?
Tak.
Tak sądzę.
Choć narobiłem w spodnie.
Ale lepsze to, niż nie mieć twarzy.
Dobrze wiedzieć.
Odszukajmy Juniora.
Może jest przy aucie? Wiesz co?
- Sprawdzę. - Prince, chodź.
W porządku. Dobry Boże.
Wiesz, jak nazywają mnie na mojej planecie?
Coś jak… „Pożeraczka”.
Pokazać ci dlaczego?
Tak?
O kurwa!
Zostaw go, potworze!
Portia, uciekaj!
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Jesteś cała? - Tak.
- Na pewno? - A ty?
- Co z nogą? - W porządku.
To nic takiego. Prawie nic nie czuję.
Skąd wiedziałeś?
Odkryłem, że składają się z gazu.
Zaryzykowałem.
I dobrze.
Hej.
Pokonałeś tego olbrzyma?
Tak, tak. Najpierw spuściłem mu manto,
a potem odciąłem mu głowę.
- Ciebie też uratował Sam? - Jasne.
Rozumiem.
Masz długopis w nodze?
Tak.
Musimy go natychmiast wyjąć.
Co? Nie.
Możesz śmiertelnie zatruć się tuszem.
Zmyślasz.
Skądże, nie zmyślam.
Przykro mi.
- Pozwól… - Co ty?
A jeśli jest w tętnicy?
Mogę się wykrwawić.
Istnieje takie ryzyko, ale w nogach nie ma wielu dużych tętnic.
Nieprawda.
Zaufaj mi. Studiowałem medycynę.
Przez trzy miesiące online. Gówno wiesz!
Nie wdawajmy się w semantykę.
- Daj mi… - Przestań!
- Proszę. - Więcej odwagi!
Proszę.
Możemy już stąd iść?
Oczywiście.
Możesz się na mnie… Dobra.
Co ona ci zrobiła?
Nie wiem. Straciłam przytomność.
Pamiętam tylko, że sprzątałam i…
Portia! Hej, czekajcie.
Spokojnie.
Co z nią?
Muszę złapać oddech.
Najpierw wdech nosem, potem wydech ustami.
A ja zawsze myślałem, że w odwrotnej kolejności.
- Co? - Cholera.
Co za noc.
Nadal próbuję to wszystko przetworzyć.
Coś o tym wiem.
Czekają mnie lata wizyt u psychologa.
To byli prawdziwi kosmici.
Nie zmyśliliśmy ich.
- Hej… nie ruszaj się. - Co jest?
Nie ruszaj się!
O co chodzi?
To pewnie nic takiego.
Prince, o co chodzi?
O kurwa.
Dobra, coś na to poradzę.
Będę ratownikiem.
Coś wymyślę!
Dam radę.
- Daj tę nogę. - Nie.
- Oddaj mi ją! - Nie mogę!
- On jej potrzebuje! - Puść!
Nogi są ważne, jasne?!
On ich już nie potrzebuje, bo nie żyje!
Umarł, jasne?
Wybacz, ale nie możesz już mu pomóc!
Nie!
To nic takiego. Muszę mieć tylko apteczkę
i mnóstwo bandaży.
Poradzę sobie.
Bandaże?
O czym ty mówisz?
- Płaczesz? - Nie. Skądże.
Chyba jestem uczulony na kosmitów.
Znowu miałeś jakąś głupią wizję?
Nie miałem żadnej głupiej wizji. Zamknij się.
- Możesz iść? - Tak.
Pomogę ci.
Dzięki.
- W porządku? - Tak.
Wiesz, co jest do bani?
Uratowaliśmy Ziemię i nikt się nie dowie.
Ważne, że my wiemy.
Nie udawaj, że ci nie zależy.
Chcesz tylko zaimponować twojej dziewczynie.
Nieprawda.
A ona nie jest moją dziewczyną.
Jesteś?
Czasami jesteś takim głupkiem.
Ja też cię kocham.
To znaczy, lubię cię.
Ty mnie też, więc…
Lubimy się.
Kocham cię.
Mój pech zniknął.
Co się, kurwa, znowu stało?
Melusi.
Dodał farbę do zulkanoidu.
- Mieszanka się przegrzała. - Twój pech zniknął?
Sam, co robisz?
Sam?
Często rozwiązanie problemu jest bliżej, niż się wydaje.
Czasami mamy je tuż przed oczami.
Wielkie nieba, to działa!
Okazało się, że zulkanoid
potrafi wyleczyć chorą skórę.
To wszystko odmieniło.
Nie do wiary, że to teraz jest nasze lokum.
Spójrz jaki widok!
Niewiarygodne.
Na pewno dużo lepszy od widoku z mojego auta.
Nigdy nie miałem współlokatora.
To będzie dla nas coś nowego.
Nie medytujesz rano…
na golasa?
Albo coś w tym stylu?
Nie, ale jeśli chcesz spróbować…
Nie!
Nie o to chodzi.
Źle cię zrozumiałem.
Puśćmy to w niepamięć.
Coś w ogóle mówiłeś?
Co?
Zwykle chodzę po domu na golasa.
Może tak być?
Jak najbardziej.
Piwo jest w lodówce.
Dziękuję.
- Nie rób tak. - Mrugnęła do mnie.
- Nie. - Koleś.
Jestem ratownikiem medycznym.
Nie jara mnie ludzkie ciało.
- Nieprawda. - Złożyłem przysięgę.
- Nie wierzę. - Serio.
Prince, to nie jest śmieszne.
Nie rób tak.
AMI dostała nie tylko nowe życie…
ale także nowego szefa.
Kogoś, kto ma nasze pełne poparcie.
On upewnił się, by każdy dostał to, na co zasłużył.
OSTATNIE MIESIĄCE BYŁY CIĘŻKIE. OBY TO WSZYSTKO WYNAGRODZIŁO. SAM
Podobno ukradłeś ponad 50 milionów.
To prawda?
Kłamstwo. Niczego nie ukradłem.
Skoro tak mówisz, szefie.
Witaj w nowym domu.
Hej, chcesz pogłaskać mojego pieska?
Masz szczęście.
Paluch potrafi robić wyjątkowy pudding.
To tajna receptura.
Właśnie robię świeżutki.
Dobry Boże.
Ktoś mi powie, co to za mroczne miejsce?
To stara rafineria. Przetwarzaliśmy tu zulkanoid.
Fascynujące.
Marzyłem o sobotniej wycieczce z pracy.
To nie jest wycieczka.
Jako nowy szef ochrony sprawdzam nasze budynki.
Wczoraj odkryłem coś niewiarygodnego.
Naprawdę niezwykłego.
Nie mogłeś po prostu nagrać filmu
i mi go wysłać?
Nie. Musicie to zobaczyć na własne oczy.
Jasne?
Gotowi?
Na co? Wielkie rozczarowanie?
Wiem, co czuje Portia.
Zamknij się i chodź.
Powiedzcie, że to nie jest najfajniejsza rzecz, jaką widzieliście.
Dobry Boże.
Tym tu przybyli.
Ale nie to jest najlepsze.
To znaczy?
Zobacz, co jest w środku.
Co jest w środku?
No co tam jest?
O cholera.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz