Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ik kan niet zoenen.
Ik ben er al bang voor sinds ik klein was.
Meisjes zoenen maakt me zo bang.
Onlangs ontmoette ik een leuk meisje.
Na de eerste date kon ik haar niet kussen.
Ik probeerde 't.
Ze snapte niet wat ik deed.
Ik kon haar niet kussen.
Op de tweede date ook niet.
Een derde date kwam.
Onderweg voelde ik zoveel druk…
…want hoe meer dates…
…hoe meer pogingen.
Hoe meer druk er is.
Net als het rijbewijs.
Zak je één keer…
…moet je doorgaan.
Drie keer? Neem de bus, lastpak.
Is iemand hier vaker gezakt? Klap maar als jij 't was.
Jij bent ook trots.
'We kunnen geen borden lezen.'
Sommigen staken hun hand op.
Volg de instructies tot het einde.
Ik weet waarom je gezakt bent. Blijf luisteren.
'Nu, draai…
Nee. Ik zou naar rechts zeggen.
Je ging links. Dat was een basisschool.
Je hebt acht kinderen gedood. Oeps.
En een vrouw.
…zwanger van 'n tweeling. Tien kids.'
Ik ben vaak gezakt, altijd voor inparkeren.
Inparkeren is eng.
Ik besefte dat inparkeren een symbool is…
…net als kussen. En als je dat als man verpest…
…dan ben je geen echte man. En dat is belachelijk.
Wat pervers is aan een kus…
…is dat je niet kunt zeggen: Ik doe 't nog eens.'
'Nu wat bijdraaien.' Nee, dat werkt niet.
Je kunt geen maat achter haar zetten met:
'Een beetje naar…
…en stop maar.'
Nee.
Op de derde date…
…kon ik 't weer niet.
Ik voelde me dom en klaagde tegen m'n huisgenoot.
Ik stel me niet vaak open…
…maar hij is m'n beste vriend.
Hij is altijd thuis.
Hij is 40 en ik hou van hem, oké?
Ik zei: 'Ik ben vast bang voor het moment dat ik ga kussen.'
Hij gaf me advies:
'Wees niet bang voor 't moment dat je 'n meisje kust.'
Ik zei: 'En?' En hij zei 'ja'.
Dat is geen advies. Dat werkt niet.
'Mam, ik ben bang in 't donker.' 'Niet bang zijn.'
'Ga de grot weer in.'
Hij zei: 'Je bent bang om afgewezen te worden.
Nodig haar hier uit en ik ben in m'n kamer en luister niet.'
Ik zei: 'Raar om te zeggen, maar goed.'
'Ze belt aan, doe open.
Ze mag zitten. Laat haar lang praten.'
Kijk haar in de ogen. Onderbreek haar.
En dan zeg je:
'Zuig me af.'
Nee, grapje.
Hij zei:
Moet ik deze toon hier blijven gebruiken? Hij zei:
'Je onderbreekt haar en zegt: "Pardon…
Ik ga je binnen drie minuten kussen. Ga door."
Als ze zegt: "Nee, dank." Doe het dan niet.'
Een op toestemming gebaseerde techniek.
Maar als ze dit doet.
'Oké.'
'En als haar stem omhoog gaat, is de meid blij.'
De zin van vrouwenhaters in de jaren 80.
'Zolang ze maar kwispelt.' Als een Neanderthaler.
M'n enige advies.
Dan de vierde date. Ik ben gestrest.
Ze is laat, omdat ze stijlvol is.
Dus ik had tijd om na te denken. Ik weet waarom ik niet weet hoe ik meisjes kus.
Door mijn ouders.
Zij zijn het enige stel dat ik ken.
Al 30 jaar samen en ik heb ze nog nooit zien zoenen.
Je ziet geen genegenheid.
Zoals mensen die een beetje van elkaar houden.
Net collega's van kantoor van wie de baas zei:
'Jullie twee…
Maandag wil ik jullie getrouwd zien.'
En zij: 'De baas zei het.'
Ik begrijp hun dynamiek als koppel niet.
Soms ga ik thuis eten. Ik bel aan.
Zij doen open: 'Hallo, zoon.'
Het zijn net Sims. Het is zo raar.
'Hoe is het?'
En ik: 'Nou…'
Ik zie ze en ik denk: hoe heb je me verwekt?
We zijn met zes kinderen.
Eén kind wordt elke drie jaar verwekt, veel te wiskundig voor mij.
Ik heb een theorie.
Om de drie jaar huren…
…m'n ouders een vergaderzaal.
Ze trekken hun kleding aan, als…
Seksambtenaren.
Vast heel beschaafd.
Heel beleefd. 'Hallo.'
Een handdruk. Mijn vader wrijft wat.
Ze vangt het op in iets en brengt het aan.
Ze ligt en laat het trekken.
Als een theezakje.
Een mama-vruchtenthee.
Dat is mijn theorie.
Hé, ze is mijn moeder.
Maar jullie mogen niet lachen.
Mijn ouders houden van elkaar.
Ze kijken elkaar alleen nooit aan. Daar plaag ik m'n moeder mee.
Soms ga ik er voor naar huis.
Ik zeg: 'Je houdt niet van pap. Je kijkt nooit naar 'm.
Je kunt het me vertellen. Ik ben je zoon.'
Ze wordt gek. 'Wat zeg je? Waarom?'
Als hij vlakbij staat, zeg ik: 'Hé. Hou je niet van hem?'
'Je kunt het me vertellen, zelfs als ik slaap.'
Ze begon te huilen:
'Je snapt er niks van, stuk onbenul.
Van iemand houden is niet ze in de ogen kijken. Maar in dezelfde richting kijken.'
'Dezelfde richting.'
Het ontroerde me.
Het raakte me, maar ik laat mijn emoties niet zien.
Ik reageerde raar.
Ik duwde haar…
…en zei: 'Belachelijk.'
Ik schreeuwde tegen haar…
…met de verstikte stem…
…van 'n racistisch oudje.
De stem van dat oudje dat 's nachts roept: 'Te veel Arabieren.'
Je kent dat oudje toch? Dat was mijn stem. Het ging vanzelf.
Het ergste is dat ze gelijk heeft.
Nee. M'n moeder.
Sorry. Oeps.
Ik mix ze omdat ze dezelfde zijn. Maar het…
Het was een grapje.
Ik begreep onlangs wat ze bedoelde.
We gaan bij mijn ouders eten.
We aten in stilte omdat we niet kunnen communiceren.
En…
De afgelopen 15 jaar huurt mijn moeder…
…een huisje met een vijver, zodat m'n vader kan vissen.
Is dit liefde? Geen idee.
Ze begon laat dit jaar. Er was geen vijver.
Dat wisten we toen nog niet. Er hing een stilte.
Er was iets verdrietigs aan mijn moeder.
Ze staart naar mijn vader, haalt adem en:
'Sorry…
Ik heb geen huisje met een vijver gevonden.'
Hij at door.
Hij zegt: 'En?'
Ze zei: 'Nou…
…ik heb niks gevonden, dus je kan niet vissen.'
Hij weer: 'En?'
Ze zegt: 'Nou…
'Is hij dom of zo?'
'Omdat je graag vist.'
Hij zegt: 'Nee.'
M'n moeders ooglid begon te trillen.
Ze zegt: 'Jawel.
Ik huur al 15 jaar een huisje met een vijver voor je.'
'Ik vis al 15 jaar…
…omdat je al 15 jaar een vijver huurt.
Wat is er verder te doen in dat gat?' Hij staat op en gaat naar bed.
Ik at nog. Ik draaide door.
En: 'Is dat in dezelfde richting kijken?
Je kijkt scheel.
Pas op.'
Met dat voorbeeld kan ik geen meisjes kussen.
Ik werk er wel aan…
Ik stond achter de deur. Ik kus haar op haar wangen. Een opzetje.
Ze is prachtig. Ik probeer cool te doen.
Ik moet haar onderbreken. De techniek van de huisgenoot. Maar ik ben verlegen.
Alleen als ik ze leuk vind.
Dus ik motiveer mezelf. 'Kom op. Je kan het.
Onderbreek haar. Het is niet moeilijk. Ik tel af.
Honderd.'
Ik kijk haar aan en zeg:
'Hé.'
Iets te intens. Ze springt op en kijkt me aan.
Echt waar.
Ik raakte in paniek. 'Hé.'
'Wat is er?'
'Ik moet naar de wc.'
Ik was aan het improviseren. Ik doe zo.
Ik sloot mezelf op op de wc.
Ik dacht: wat heb je gedaan?
Wat was dat nou?
Weer angst. Ik dacht:
ze hoort dat ik niets doe.
Toen heb ik de tandenborstelhouder met water gevuld…
…en geleegd.
Ik dacht: tijd voor een psycholoog.
Het is tijd.
Je doet alsof voor een meisje, want een kus is eng. Er is iets mis.
Ik ga terug naar de kamer. Gestrest.
Nu moet ik plassen, door dat druppelen in het toilet.
Ik kan niet twee keer achter elkaar doorspoelen. Dus: 'Het is…
…niet wat je denkt. Ik hou niet van één grote plas.
Ik plas liever twee keer met een pauze.
Dus ik doe de eerste plas…
…dan stop ik opzettelijk en als 't opkomt, ga ik terug.
Dat is de tweede plas.
Neem het niet over. Het is mijn ding. Het is van mij.
Mijn privé-ding.'
Nee.
Ik ga terug naar de kamer.
Ik zweet.
Ik kijk naar haar en hou het niet meer.
Ik onderbreek haar. 'Pardon. Misschien kus ik je binnen drie minuten.
Ga door.'
Wat een vent.
Ze zei:
'Je bent zo'n rare.'
'Oké.'
En de Neanderthaler in me: Daar gaan we.
'Kom op, lieverd.'
Je wordt zo snel een klootzak.
Ik zag aan haar ogen dat ze het wilde.
Ik was niet bang meer. Een leuk momentje. Twee minuten gaan voorbij. M'n hart bonst.
Twee minuten en 30 seconden, 40 seconden.
50 seconden.
Dertien minuten.
Ze keek me aan. 'Zei je niet…'
Ik kon het niet.
Ik hoor jullie.
Ik ben niet bang. Niet voor een kus. Maar om kwetsbaar te zijn.
Want als je iemand kust…
Ik bedoel echt zoenen. Dan weet je het.
Je voelt het in je buik.
Dit is je meest kwetsbare moment.
Want in één handeling…
Zo symbolisch en dom als dit:
…stort je al die gevoelens uit van die weken of maanden van verwachting.
Je vindt het lef om ze te tonen.
Je kijkt ze in de ogen.
Je wacht op het juiste moment om het aan te bieden.
Maar helaas kan ze zeggen:
'Nee.'
En dan moet jij: 'Geeft niks.
Kan gebeuren.
Maak je 'n grapje? Niets gewaagd, niets gewonnen.
Ja, Sylvie, maak je een grapje?
Mag ik gaan slapen? Vandaag was vermoeiend.
Zal ik dit oppakken? Natuurlijk.
Grapje? Ik ben niet slordig.
Nee, het is kapot, maar het is mijn zelfvertrouwen maar.'
Ik vind het eng.
Het beangstigt me.
Ik heb onlangs gehoord dat als je iemand kust…
…de bacteriën in…
Dit zul je niet leuk vinden.
De bacteriën in de mond van die persoon…
…blijven tot vier jaar erna in je.
De mensen die losers zoenden, zeggen nu: 'Wat?
Wat zegt die nep Steve Jobs?'
Het is waar.
Google het maar thuis.
Je mond zit vol mensen uit 't verleden. Jullie monden zijn Airbnbs.
Ik verhuur niet vaak.
Niet veel bezoekers. In dit gat.
'Hallo.
Welkom bij de Drie Lavendel-verhuur.
Hoe was de reis?'
Dat ben ik.
Ik kon het niet.
Niets is erger dan een mislukte kus.
Ze moet de dag erop werken.
We lopen naar de deur. Ze stopt nog één keer.
Ik kus haar op haar wang. O jee.
Ze zei: 'Tot de volgende keer.'
Ik zei: 'Ja.'
Toen sloeg ik de deur dicht.
Dat leek een klap op de kont. Nee.
Ik ben geen mimespeler.
Hij kan niet zoenen, maar wel dat.
'Ga weg of ik pak je. Ja, veilig thuis.' Nee.
Geen mimespeler. Weet ik hoe je 'n deur dichtslaat.
Ik zie eruit als Passe-partout.
Ik sla de deur dicht.
Dan doet m'n huisgenoot de deur open. 'Wat is er gebeurd?'
'Je hebt geluisterd.' -'Ja.'
Hij liegt niet meer.
Hij heeft een midlifecrisis. Hij zegt hoe het is.
Hij zei: 'Haar stem ging omhoog.
Ze wilde het. Dus de angst zit alleen in je hoofd.'
Ik werd er gek van. 'Je bent mijn vader niet.'
Hij stuurde me naar bed.
Ik kon niet slapen.
Ik had last van slapeloosheid. Genoeg met dit woord.
Slapeloosheid. Het is een leugen.
Een woord om de waarheid te verbergen.
'Je ziet er moe uit, Bertrand.' -'Ja, slapeloosheid.'
Zeg hoe het is.
Zeg: 'Klopt.
Ik heb problemen, maar ik kan er overdag niet aan denken.
Ik denk er 's nachts aan.
En ik huil.
In bed vallen mijn tranen in mijn oren en…
…luister ik naar m'n verdriet.'
'Hoe was je weekend?'
We hebben alles te winnen.
Ik zeg het maar.
Het maakte me boos. Mijn vader zei altijd: 'Het zit in je hoofd.'
Bij hem thuis: 'Ben je verdrietig?
Het zit in je hoofd.
Het heeft geen zin om te huilen.'
'Hechtingen?
Het zit in je hoofd.'
Ik bloed. -'Het zit in je hoofd.'
'Het zat in m'n hoofd. Nu komt 't eruit.'
Mijn vader heeft 'n ouderwetse kijk op wat 'n man is.
Voor mijn vader is een man sterk…
…zelfverzekerd, grappig, een rokkenjager, maar nooit kwetsbaar.
Mijn vader ontkent twee dingen. Gevoelens. Voor hem bestaan die niet.
En verkeersdrempels.
Die bestaan ook niet.
We gaan met 70 km/u over een drempel.
'Dat was een drempel.' -'Waarom zeg je dat?'
Ik moet betogen of mijn voorhoofd het plafond raakte.
Ik word er gek van. Onlangs verlieten we een restaurant. Hij wilde koffie meenemen.
Geen idee waarom.
Nu zegt hij graag: 'Meenemen. Ik heb geen tijd.'
Hij heeft tijd.
Ik ken z'n agenda.
Veel tijd, weinig gebruik.
We zitten in de auto. Hij met z'n koffie. We gaan over een drempel. En op z'n dij…
…zit een koffievlekje.
Ik flip. 'Was dat geen drempel?
Oké, sorry. Vraagje.
Wat doet die koffievlek op je dij?'
Hij antwoordde… Dit is geen grap.
Ik bied dit levensmoment aan.
Hij zei…
'Zo drink ik mijn koffie.'
Het kan hem niks meer schelen.
Dat is een man, volgens hem.
'Ik heb gelijk, omdat ik gelijk heb.'
Hij begon ons dit al vroeg te leren.
Ik was acht jaar oud. We waren op vakantie in een huisje.
Je lacht om mijn leven, maar oké.
Mijn vader, mijn broers en ik liepen in het bos.
Het was geen leuke, leerzame wandeling zoals jullie in je jeugd hadden.
'Kinderen. Kom.'
'Dit is een den.'
Nee. En fluisteren voor een boom is dom.
We liepen achter elkaar in het bos, drie kwartier, zonder te praten.
We waren zo bang.
Als gijzelaars…
…die hun benen mochten strekken. 'Lief van FARC, deze vijf minuten.
Zo was 't niet in Ingrids tijd.'
Een van mijn broers huilt. Het irriteert mijn vader. 'Hé.
Hou op.'
Wat educatief gezien nooit heeft gewerkt.
Nog nooit heeft een kind gezegd: 'Natuurlijk.
Ja, dom. Daar had ik niet aan gedacht.
Ik draai de kraan dicht.
Aangenaam. Wie ben jij?
Jij bent papa.'
Nee.
Als een kind zo praat, moet je vluchten.
Hij is hooghartig. Hij speelt een spelletje.
Hij blijft huilen. Mijn vader is zo boos dat hij naar hem toegaat.
'Het zit in je hoofd. Laat dat niet aan anderen zien.'
Hij pauzeert. Hij zegt: 'Ik zal je iets leren.'
Hij laat z'n broek zakken.
Rustig, dit gaat anders.
In al mijn jeugdverhalen draagt mijn vader een boxershort.
Met z'n broek omlaag, roept hij: 'Hé.
Kijk naar me.'
Hij is niet dronken, maar zo praat ie. We zien onze vader het bos in lopen…
…zo natuurlijk als een wezel.
Hij was altijd erg behaard. Vonden wij.
Na 20 meter stopt hij. Hij roept: 'Hé.
Hier staan brandnetels.'
Hij stapt erin.
Hij draait z'n kont erin.
Het is raar. We zien alleen zijn borstkas.
Hij komt eruit. Loopt naar mijn broer. 'Hé.
Huil ik?'
En wij: 'Wie belt de kinderbescherming?
We zullen gescheiden worden, maar wel veilig zijn.'
Nee. We waren bang. 'Nee.
Je huilt niet.' -'Ik huil toch niet?
Zie je, dat is een man. Je huilt niet eens als je dat wilt.
Als je laat zien wat er in je zit, eet de wereld je levend op.
Begrepen?'
Wij begonnen allemaal te huilen.
Hij maakte ons bang. Die jeukende, rode man.
En hij: 'Wat snap je nou niet?'
Zoals die botte kok in dat kookprogramma.
M'n moeder kwam op ons af. Ze ziet dit tafereel van ver.
Haar man in z'n boxershort…
…die huilde waar z'n huilende kinderen bij waren.
M'n broer liet z'n broek ook zakken.
Elke familie heeft een rare.
Hij laat z'n broek zakken als niemand kijkt.
'Mama.
Mama, kijk.'
Dat was mijn broe… Dat was ik.
Ik had m'n roeping snel gevonden.
Mijn ouders hadden die dag ruzie. Ik begreep iets over stellen.
Vaak matchen we…
…met een tegengesteld karakter.
Geen idee waarom.
Dat zijn mijn ouders. Mijn vader verbergt zijn gevoelens. Begraaft ze.
En mijn moeder draagt ze uit.
'Doe met m'n ziel wat je wil.
Voor u gaat, trek aan deze draad. Het is de draad van mijn leven.'
Als in een musical.
Ze laat alles zien, altijd. Te snel. Aan iedereen.
Het is ongemakkelijk. Net als wanneer je een naturist tegenkomt.
Ken je dat gevoel?
Je komt op het strand…
Het strand is leeg. Hij blijft op afstand. Hij stelt zich voor. 'Jean-Claude.'
Ja.
'Ik zag je lul al, dus je naam doet er niet toe.
Ken je prioriteiten. Het is belangrijk.'
Het is net zo.
Zo is het ook met gevoelens. Het is te veel tegelijk.
We waren op tournee…
…en we aten met de locatiemanagers.
Een man kwam laat aan en hij zat vol informatie en emoties.
Ik voelde me ongemakkelijk. Hij zei: 'Hallo. Guy.
Ik ben wat laat. Ik tekende de scheidingspapieren met m'n vrouw.
Ex-vrouw, dus. Hoi, ik speel de klarinet.'
Tijdens het eten zeiden we: 'Stop maar, Guy.
Je geeft je te veel bloot.
Het is te snel.'
Mijn moeder zei altijd wat ze voelde.
Ze veroorzaakte een crisis toen ik op de middelbare zat.
We zaten in de auto op weg naar de muziekschool.
Ik wilde weer achterin zitten.
Ze blokkeert de autodeur. 'Weet je wat?
Ga voorin.'
Voor het eerst.
Weet je nog wat een stap dat was?
Ik vroeg:
'Echt?'
Ze zei:
'Ja, echt.'
'Waarom fluister je dan?'
Ik stap in. Ik was in paniek.
Ik riep: 'We zijn er.' Ik was zo blij.
Ik dacht meteen: nu komt de belasting.
Nu vrees ik de belasting.
Mijn vader maakte ze open voor ons. En zei:
'Geniet van je jeugd. Op een dag komen ze je halen.'
Hij ging naar bed en liet ons verbijsterd achter.
Elke avond vroegen we: 'Komt de belasting?
Ik weet niet hoe het werkt.'
We zitten in de auto met mam. Het is heet.
Ik ben blij, want ik doe het voorraampje open.
Het achterraam is voor losers.
Achterin is het:
'Ik heb geen geld voor een elektrisch raam.
Ik gebruik m'n eigen kracht.'
Arme mensen.
Weet je nog toen je ontdekte…
Dat je ineens op mensen neerkeek.
Hun achterin plagen: 'Zeg 't maar als het waait.'
Ik ben geen mimespeler.
Alsof ik m'n vinger in een koeienoog steek.
We weten niet of ze ervan geniet. Het is onduidelijk.
'Nee, hou op.'
Of: 'Wauw.
Ga door. De andere ook. Ja.'
Ik kan nog vijf minuten doorgaan, maar ik merk dat dat meer voor mij is.
Ik wilde je mening. Echt.
Meer is er niet. Nee.
Het is…
Of je nou moet klappen voor geluiden…
…maar oké. We denken hetzelfde.
Echt, steek je vinger in 'n koeienoog… Sorry.
Ik stop ermee. Ze doet niks.
Ik ga die weddenschap wel aan.
Probeer het.
Ze gaat…
'Verdorie, rechts zie ik niks. Wat…
Verdomme.
Ik zou zweren dat er 'n boom stond. Weg. Wat raar.
Wauw.
Het kwam terug. Alles is goed.'
Oké, concentreren. Je bent afgeleid.
Ik doe het raam open.
Ik zit in de auto met mam.
Ik doe 't raam open.
Ik voel de warme zomerwind op mijn hoofd.
Ik heb een idee. Iets geks.
Je kent het. Het begin van Amerikaanse films.
Verlaten weg. Twee gozers in een Cadillac. Leren jassen.
Ze draaien rockmuziek.
Raampjes open, armen naar buiten:
'Vrijheid.'
Dat wilde ik zo graag.
Hij kwam tot hier. Omdat m'n moeder niet meer toestaat.
Dus voorzichtig…
…stak ik er drie vingers uit…
…als een octopus die uit 'n tank wil ontsnappen.
En ik kijk naar mam:
'Vrijheid.
Maar niet te veel.'
M'n moeder doet 't raam omlaag en ik word eruit gezogen. Ze wil dat ik spring.
M'n arm is helemaal buiten.
En ik heb een idee. Ik zeg tegen mezelf: ik doe het.
Ik leg m'n hand op het dak.
Ik zei tegen mezelf: wauw. Rustig aan, man.
De belasting pakt je wel.
Mam heeft de muziek aan.
'Hey Jude' van The Beatles.
Een van de beste nummers ooit. Een van mijn favoriete momenten.
Ik word volwassen. Bijna zomer, kansen.
Met mam. Dezelfde richting opkijkend.
We vermaken ons wel.
Mooi weer, prima.
Ze zet de radio lager en zegt: 'Weet je wat?
Speel dat lied op m'n begrafenis.'
Ik had 'n kleine existentiële crisis.
'Ik zit toch niet graag voorin.
Die dame praat met me. Knudde.'
Ze ziet dat ik het zwaar heb. Nu zachter:
'Hé, rustig aan.
Alles is in orde.
Niet alleen mam gaat dood. We gaan allemaal.'
M'n moeder zegt altijd één zin te veel.
Ze staat op 't randje, stop dan. Ze merkt het ongemak van anderen niet.
Ze is de sensoren kwijt. Dus ze graaft zich dieper in de stront met meer zinnen.
Ze zegt het. Ik zie dat ze zich beter voelt.
Daarom had m'n moeder nooit psychische problemen.
Ze stopt ze in ons hoofd.
Dat is heel slim. Daar zijn kinderen voor.
Het leven is 'n estafette van generaties.
Als het vermoeiend wordt: 'Voor jou, jochie.'
'Wat is dat?' -'Trauma.'
Dat is het.
Ik zie dit nog steeds in nachtmerries.
M'n moeder gooit me eruit en rijdt weg, met The Beatles.
En ik denk: we gaan er allemaal aan.
M'n leraar komt me ophalen. De accordeonles begint zo.
Ik had zes jaar accordeonles.
Ja, dit is de verwachte reactie. Je kijkt me aan met:
'Wat een geweldige jeugd.'
Ik wilde eerst gitaar spelen.
Zoals alle jonge mannen, om seks te hebben. Daar is de gitaar voor.
Gitaar is subtekst.
Het vertelt een verhaal. De gitaar is een fallisch object…
…dat je op het strand bespeelt en iemand in de ogen kijkt.
Terwijl dit…
Andere subtekst, geloof me.
Dit is: 'Ik kan rillettes maken.'
Niet hetzelfde.
Zes jaar accordeon voor mijn vaders geluk.
Mijn vader wilde nooit dat we kinderdingen deden.
Ons geluk was niet zijn prioriteit.
Dat was voor later.
Hij wilde dat we werkten…
…aan ons toekomstige geluk als volwassenen.
Ik wilde laten zien dat ik volwassen was. Kies een volwassen instrument.
L'acordeonisto.
Zo noemen de profs het.
Stom. Zag je ooit een volwassene op de accordeon?
Die niet dakloos is?
Als kind bracht ik honderden uren door met 9,5 kilo geborsteld metaal…
…op m'n dijen en naoorlogse muziek. Het is alsof de oorlog net voorbij is.
De liedjes:
de stompen van de Avignon-jagers
kwamen van het front
Alles is vreselijk.
Het is een bodemloze bron van melancholie.
Het ergste was samen met vrienden naar de muziekschool gaan…
…omdat we allemaal wit waren.
Zij gingen naar de gitaarklas…
…en riepen: 'Ik ga zoenen met meisjes.'
En ik: 'Tot straks.'
Helemaal alleen, triest…
…naar de accordeonklas, in de sfeer van:
'Pas op voor Duitsers.
Leer Straatsburg beschermen, jochie.'
Het was zwaar.
Ik stopte ermee op een belangrijk moment.
Het is weer een moment…
Het is zwaar, want ik was erg verliefd op een meisje.
Op de middelbare. Er was een feest. Ik was heel erg verliefd op dit meisje.
Ninon. M'n vriend Thomas was er ook.
Hij wist dat ik van Ninon hield. Ik had 't hem verteld. Ik vertrouwde hem.
Voel je waar dit heen gaat? We gaan samen.
Op dit feest brengt Thomas erg slim een gitaar mee.
Uit het niets.
Hij staat te tokkelen. Ninon loopt erheen. Die hoer legt haar hand op z'n rug.
Sorry. Mijn excuses.
Ik zei sorry voor je reageerde. Het telt niet.
Ze zei:
'Je bent zo cool, Thomas. Met je gitaar.'
Op dat feest trok ze hem af.
Dit is Frankrijk, mensen.
Je trekt iemand af voor een fes-mineur.
Besef je dat ik had gezegd dat ik van haar hield? En toch…
Lijkt dat een goed idee. Ben je gek? Aan wiens kant sta jij?
Hij wist het. Hij heeft me verraden. Een Grieks verraad.
Een mes in de rug in de derde akte. Net zo. Vuil.
Het breekt een kinderhart. Het blijft je bij.
Ik was zo boos.
De eerste keer dat ik iemand wilde vermoorden. Ik wilde Thomas wurgen.
Had gekund. Sterke armen. Elke week 9,5 kilo.
Het was oneerlijk.
Ik dacht dat ik m'n accordeon niet mee kon nemen.
De zesde verdieping, geen lift.
Het is 'n begane grond instrument. Metro's. Loopgraven.
Alles bij de hel, qua zwaartekracht.
Het is het instrument van de duivel, zoals de profs zeggen.
Zelfs als ik het had gekund, een accordeon past niet op een schoolfeest.
Je twijfelt, maar denk aan de middelbare.
Stel je dat kind…
…met weinig vrienden voor, dat veel knippert.
Die de hele nacht crackers eet.
Hij heeft er zin in. Hij pakt de microfoon.
'Kom op, kom bij me staan, wees niet bang.
Ninon, dit is voor jou.'
Hij opent de koffer. Ja, koffer.
Geen enkel kind zag dat ooit.
Het lijkt een Fiat 500.
Hij doet bretels om. Het woord 'bretels'.
Met een kleine gesp aan de achterkant.
Anders valt de accordeon op je en ben je voor altijd gehandicapt.
Oeps, jochie.
Echt. In mijn eerste accordeonles…
…zei de leraar: 'Denk aan de gesp.
Of, zie je Jean-Louis?' -'Hoi.'
'Nou'…
Het joch heeft ernstige scoliose…
…en hij roept: 'Ninon.'
de stompen van de Avignon
Het is klaar.
Voorbij.
Geen handpalm raakt zijn genitaliën aan.
Niemand op aarde zei ooit: 'Ik wil de accordeonist neuken.'
Nooit.
Ik ben gestopt. Voor wat ik leuk vond.
Wanneer ik naar Parijs kon, wachtte ik buiten en praatte na de show…
…met de komieken. Omdat ik van humor hou.
Wat een stomme zin. Ik neem hem terug.
Ik hoorde mezelf:
'Ik hou van humor, ja. En ademen. Ik hou van beide dingen.
Ze zijn een vereiste. Ik ken ook slimme woorden.'
Ik wilde weten hoe 't werkt. Een komiek stelde me voor aan 'n casting director.
Ik heb veel audities verknald en één niet, op m'n 16e.
Voor de Petit Journal.
Ik was 17 jaar oud. Dat is echt te jong voor tv.
De eerste avond is er een borrel met de crew, beroemdheden.
In m'n hoofd dacht ik: ik moet naar huis om met mijn ouders te praten.
Ik nam een taxi. Omdat ik geld had.
Door tv.
Door Joden.
En nee, ik maak een grapje. De show ging een andere kant op.
'Er zijn er zo veel in dit vak.'
Ik maak een grapje.
Toen ik thuiskwam in de taxi, smeet ik de autodeur dicht.
Ik keek hoe de taxi de bocht omging.
Ik wilde geen getuigen.
Als ik me omdraai, ziet het huis er enorm uit. Met het grindpad ervoor.
Ik herinner me het geluid. Erger dan normaal.
Alles was benauwend. Zo raar.
Ik bel aan. Ik ben gestrest, ik weet niet waarom.
M'n moeder heeft haar badjas aan. Ze omhelst me hard. Dat was nieuw.
Zo hard.
Ze fluistert in m'n oor, als een geheim: 'Ik ben zo trots op je.'
Ik stapte achteruit.
En ik zei:
'Heel goed.'
Blijkbaar was ik nu bij de aristocratie. 'Heel goed.
Je kunt terug naar de stallen.'
Zo vreemd. Ik rende naar de kamer. Mijn vader zat voor de tv die uit stond.
In zijn boxershort.
Hij zei: 'Ga zitten.'
Ik ga zitten. Ik denk: dit is een oudergesprek.
Hij zei:
'Ik keek naar de Journal Petit.
En ik…
Ik denk dat…
Je staart teveel. Je lijkt wel een idioot. Jammer.'
Dat zei hij. Er viel een stilte. Hij sloeg zijn hand op zijn dij.
Hij stond met moeite op.
En zei: 'Welterusten, allemaal.'
Ik was alleen.
Maar op die toon, die mannen gebruiken als ze hun familie gaan vermoorden.
'Welterusten, allemaal.
Slaap vredig.'
En hij ging slapen in z'n kleine wezelhol.
Ik dacht: ooit vermoord ik je.
Ik verwachtte: 'Ik hou van je' of 'Ik ben trots'. Want dat was nieuw voor hem.
Ik kan het hem niet kwalijk nemen.
Ik weet dat mijn vader van ons houdt.
Hij zou 'n moord voor ons plegen. Dat deed ie al.
Maar er is een muur…
…tussen hem en de wereld als het om gevoelens gaat.
Het beangstigt me. Ik ben bang dat het mij overkomt.
Als ik met een meisje ben en haar wil kussen.
Want anders echo je door als ouder. In kinderen die hun gevoel niet kunnen uiten.
'Hallo.'
Het leidt tot stille familiediners.
We houden van elkaar, maar zeggen 't niet. Hartkloppingen.
Stil schreeuwen. Het kind: 'Ik weet dat je van me houdt. Maar zeg het…
…want dan heb ik 25 jaar vertrouwen.'
De vader zegt: 'Ik hou van je, jongen. Ik kan je opeten.
Ik peuzel je op. Tot op het bot.
Ik vreet je op.
Ik kan 't niet zeggen. Liefde is gevoel. Die zijn voor mensen met vulva's.'
De moeder zegt: 'Ach, ik heb genoeg vulva's om van iedereen te houden.
En ik vond een huisje met 'n vijver.
Eindelijk.'
Zo jammer.
We doen allemaal domme dingen. Ik ook.
We verbergen onze liefde in kleine zinnen…
…in alledaagse dingen.
We laten het begrijpen dat het liefde was, over aan de persoon van wie we houden.
Ingewikkeld.
Dat heet een paard van Troje. Een oorlogsstrategie.
Grappige vraag.
Waar zou ik mijn liefde in verbergen?
Een tijd geleden besefte ik dat het in gemene grappen was.
Als ik van iemand hou, wil ik ze kapotmaken.
Het is ongezond. Ik besefte dit omdat m'n huisgenoot, m'n beste vriend…
…kanker had.
M'n vrienden en ik regelden meteen een verrassingsfeest.
Om hem een…
We hadden even moeten nadenken.
'Een fijne kanker toegewenst, joh.'
We zaten verstopt achter de banken, wachtend tot hij binnenkwam.
Toen hij de sleutel omdraaide…
…keken we elkaar aan met: 'Geen goed idee.
Zo'n verrassings-kankerfeest.'
Ongelooflijk, toch?
Mensen hebben het vermogen…
…om, pas als het te laat is, te beseffen dat iets absoluut waardeloos is.
Je beseft ineens wat er op het spel staat.
'Schat, is het nu een goed moment om een kind te krijgen?'
De dokter zegt:
'Knip de navelstreng door.'
Zo werken we. We denken achteraf.
Hij was al ruim tien seconden binnen. We waren nog…
Min of meer, aan het inbreken.
Een van m'n maatjes is heel dapper en deed…
'Hoi.'
En hij: 'Wat is…'
Een hartaanval leek ons een mooi cadeau. Een netter einde.
Hé, hij is genezen. Ontspan je.
Hij gaf toestemming.
'Maak maar grappen over mij en m'n kanker in je show.'
Hij zei dit vlak voor hij stierf.
De eerste grap die hij goedkeurde.
We gingen voetballen. Houdt ie van.
Hij was de keeper. Door de kanker.
Je weet niet hoe je moet reageren als een dierbare je dit vertelt.
Hij vertelde mij het 't eerst.
'Ik heb kanker.' Ik zei: 'Drink water.'
Geen idee waarom ik dat zei.
Hij was de keeper, oké?
Een vreselijke keeper.
De bal is vlakbij.
Vangen was makkelijk geweest, maar hij is vreselijk.
De bal gaat erin.
M'n maten waren boos. Maar ze moesten zich inhouden.
Omdat hij kanker heeft.
Er is niets leukers dan mannen hun woede te zien inslikken.
Ze riepen allemaal: 'Geen probleem.
Concentreer je. Kijk om je heen. Ja.
Geen probleem. We hebben lol.
Heb jij lol? Ik wel. Wat een leuke avond.
Het leven is kort.'
Ik was zo boos.
Toen wist ik dat ik grappen maak over m'n dierbaren.
Ik ging naar hem toe en zei: 'Sorry. Heb je kanker?
Neem jij de bal maar.'
Dat is 'goede grap' in het Italiaans.
Hij lag dubbel. Ik drink nooit op 't juiste moment.
Voor komieken is er applaus, bam. Ik zou een vreselijke arts zijn.
Zo van: 'Dus je hebt…
…aids. Oké.'
Dat was lekker.
Hij lag dubbel.
Hij weet het. Waar ik m'n liefde verberg.
Hij zag de goedheid erin. 'Beste grap van je leven.'
Dat beledigde me.
Nee, ik was zo blij.
'Beste grap van m'n leven.'
Ik keek naar m'n vrienden en zei iets wat ik nog steeds niet begrijp.
'Heb je gehoord hoe ik hem voor gek zette?'
Wat betekent dat?
Het kwam er gewoon uit. Alsof ik uit een dorp kwam.
Mijn vrienden deden 't tegenovergestelde van bij The Voice. Ze keken weg.
Ze voelden zich ongemakkelijk.
Ik ook, want toen besefte ik dat ik die grap…
…niet maakte om hem aan het lachen te maken, maar mij.
Omdat ik verdrietig was.
Mijn vriend is ziek…
…en als ik me triest voel, maak ik grapjes over mensen.
Ik kan ze beter zien worstelen.
Ik dacht: je moet naar een psychiater.
Ik deed het.
Ik vertelde haar over dat feest. Ze zei:
'Dus eigenlijk…
…als je je kwetsbaar voelt…
…in plaats van je ware aard te tonen omdat je bang bent dat ze je afwijzen…
…maak je hun liever kwetsbaarder dan jij.'
'Ik ben een eikel.' -'Nee.
Niet helemaal.
Dat is niet de medische term.
Eigenlijk is het alsof…'
'Ik een eikel ben.' -'Ja.'
'Dat is 72 euro.'
Die dame is ongelooflijk. Ik stond paf.
Je denkt dat ze voorzichtig is, maar dat is ze niet.
Ik stuurde m'n huisgenoot erheen met z'n midlifecrisis.
Hij kon er niet over praten. Hij zag haar zo vaak.
Toen zei ze iets zo geks dat toen hij 't me vertelde, we paf stonden.
Ze zei:
'Dit wordt onze eerste werksessie.
Ik heb eindelijk je diagnose.
Je…
Je hebt een midlifecrisis.'
Hij zei: 'Ja.'
'Daarom ben ik hierheen gekomen, omdat…
…er waren tekenen.
Ik ben 40.
Ik zit in een crisis.
Dus als je één en één optelt…
…hou ik m'n 72 euro.'
Ze zei: 'Nee.
Je houdt niets.
Een midlifecrisis betekent niets.
Stel dat we bij de geboorte een kleine schelp op ons rug hadden.
Als een slak.
Volg me.
We gaan door 't leven.
Bij een bepalende ervaring…
…de schelp in.
Nou en. Je dacht dat je wist wie je was.
Je haastte je het leven in.
Vijftien jaar oud, 18, 22, 26, 30…
Je denkt dat hij vol raakt.
Maar dit is mijn werk.
Klop, klop, de schelp is leeg.
Je gaat door.
Drieëndertig, 36, 40.
Bij 40, stop je.
Balans opmaken.
Je wilt weten wat je opzij hebt gezet. En dan:
Er zit niets in mijn schelp.
Schelp. Schelp…
Wat doe je als je iets kwijt bent?
Wat doen we allemaal?
Hallo, schelppolitie?
Ja, het is dom. Maar dat is een midlifecrisis.
Een noodgeval.
Maar die is er niet.
Omdat het te laat is.
Je bent een slak.'
Hij was totaal gedesoriënteerd.
Hij strompelde naar huis.
Ik zat blij op de bank.
Hij schreeuwde tegen me: 'Je moet leven.'
Ik dacht: dat was het plan voor je thuiskwam.
Hij zei: 'Je moet leren verzamelen, want…
Dan kun je op de schelp kloppen.' -'Oké.'
'Ik mis wat details. Ik weet niet alles.'
'Hallo, schelppolitie?' -'Oké. Wauw.
Nu heb ik alles. Je maakt me bang.'
Het was zo grappig. Ik vond het fijn om erover te praten.
Toen ik in de 20 was, dacht ik:
wanneer begint het?
Kennen jullie dat?
'Wanneer word ik mezelf? Officieel?'
Ik voelde me vreemd…
…niet in harmonie met iets wat iedereen gewoon snapte.
Gestoord. Toen m'n huisgenoot zichzelf die vragen stelde…
…als m'n vader op z'n 70e, voelde ik me er beter door.
Ons hele leven zijn we bijna onszelf.
We doen ons best. Het is het meedoen dat telt.
We blijven onafgemaakt. Het ontspande me.
Jullie minder, zo te zien.
We waren onszelf als kinderen. Helemaal. Wat gaat er mis als volwassene?
Geen idee. Vanwaar al die vragen? Worden we echt volwassen? Betwistbaar.
Als volwassenen…
…bleven we het kind dat we waren beschermen.
En toen verstikte hij het. Er is 'n dood kind in ons.
Zo zie ik het leven. Ieder z'n ding.
Niet dood, dan. Een gekweld kind vanbinnen.
Want ongeacht de leeftijd, 20, 60, maakt niet uit.
Je ziet een zebrapad en je denkt:
ik loop alleen op de witte.
Het kind roept: 'Ik ben er nog.
Waarom ben je kaal?'
Dat zal mij overkomen.
Ik was mezelf als kind.
Ik was voor niemand bang.
Een nieuw iemand?
Ik ging naar ze toe: 'Hoi. Hoe is het?'
Ik was niet Duits. Gewoon een rare stem.
Ze zullen gedacht hebben: een Duits kind. Hoi.
Als kind was ik te veel mezelf.
Ken je het soort?
Met volwassen hoofden. Ze staren je aan. Alsof je ze geld schuldig was.
Bij een diner was ik het type…
Je hebt dit kind nog nooit gezien. Hij kijkt naar je.
Hij trekt aan je trui. 'Mijn kont doet pijn.'
'Oké. Wat…
Wil je echt met mij praten? Wij hebben nog nooit gepraat.'
'Mam zei: "Geen moussaka."
Ik nam twee keer.' -'Oké.
Oké. Sorry.
Marc, hoorde je dat? Wat doe ik…
Hoe heet je, lieverd?' -'Panayotis.'
'Oké. Marc, hij is een SS-er.
Het is heel raar. Ik ben bang. Ik wil weg, Marc.'
Als kind is alles goed. Daarna is de middelbare zwaar.
Het is een kleine gemeenschap. Vooral als je accordeon speelt.
Op de middelbare kocht ik, om liefde te kopen…
…chocolade met mijn zakgeld…
…en deelde het na school uit.
Je emotie hier, is medelijden.
De hele dag smolt de chocolade in m'n zakken.
's Avonds wachtte ik bij de poort en dan zei ik: 'Operatie choco-choco.'
Niet in mijn hoofd. Hardop.
Als een rechercheur uit de jaren 70, een beetje louche.
'Operatie choco-choco.'
Ik ging naar ze toe. Het was zielig. 'Wil je chocola?'
Ik was een soort omgekeerde pedofiel.
Bij oudere kinderen: 'Wil je chocola? Kom, er is genoeg in de Twingo.
Kom.'
Het werkte.
Ik voelde me alsof ik iemand was.
Ik had een doos vol. Ik nam er elke ochtend een of twee mee naar school.
Op een ochtend open ik de doos en hij was leeg.
Ik flipte op een ongelooflijke manier.
Het was triest, en grappig. 'Heeft iemand mijn chocolaatjes gezien?'
Best grappig. Half triest, half grappig.
Grap-iest.
Ik vraag het aan m'n zus.
Ze zei…
'Nee.'
Ik begreep het en huilde zoute tranen in mijn lichaam.
Ze zei deze, nu beroemde zin bij ons:
'Oké, laat een scheet, praline.'
Blijkbaar was dat mijn bijnaam.
Ik pakte een mes en zei: 'Ik ga haar steken.'
Mijn vader kwam aanrennen.
Hij pakte het mes af.
Eén advies.
Als je iemand wil vermoorden, meld het dan niet aan.
Vreemd genoeg komen dan de autoriteiten.
Hij pakte het mes. 'Hé.'
Hij zweeg even.
Als mijn vader dat doet, gaat hij een levensles leren.
Mijn vader is niet erg betrokken bij ons, maar om de tijd doet hij iets…
…om aan te blijven als vader.
Het vorige was bijna verlopen, dus hij had iets groots nodig.
Hij pakte het mes. 'Hé.
Kijk naar. Ik ga…'
Hij moest improviseren.
Hij pakte het mes.
Hij gaf het aan mijn zus. 'Jij mag hem steken.'
Nee, grapje.
Hij pakte het mes. Hij brak hem tegen zijn knie.
Je zegt: 'Je vader had vaardigheden.' Nee.
Hij sneed in z'n hand en in z'n knie.
'Zie je? Speel niet met messen.'
'Nou ja.
Jij ook. Wat… Hoor je jezelf?
Als het geluid uit je mond komt, bereikt het je trommelvlies?'
Hij was in ontkenning. Hij is een man.
Hij raakt niet gewond waar z'n kinderen bij zijn.
'Je bloedt. Gaat het?'
En hij:
'Waarom zeg je dat?'
Zijn standaardzin.
Als uitvlucht: 'Waarom zeg je dat?'
Het viel niet te ontkennen. Z'n wond maakte lawaai.
Zo: 'Plop.'
Hij keek.
'Ga je moeder halen.'
Ongelooflijk.
Ik schoot de trap op. 'Pap is gewond.' -Mam zei: 'Kan ie zelf. Hij is volwassen.'
'Nein.'
Papa ligt dood te gaan. We hebben hulp nodig.
Bizar.
Zo begon ik grappen te maken over de liefde.
In plaats van chocolaatjes. Simpeler. Minder gevaarlijk.
En ik begon de ik te bouwen waar m'n vader van droomde. Zelfverzekerd.
Zelfverzekerd, grappig, een rokkenjager, maar nooit kwetsbaar.
Het heeft me vaak geholpen…
…maar niet…
…als ik een leuk meisje wil kussen.
Ik ben zelfverzekerd in de badkamer met een glas water.
En ik ben alleen, weerloos, zwetend.
Ik werd verliefd op een meisje, net als in de films.
Ze zei één zin en ik was verliefd, ik wist het.
Heel duidelijk. Als warm water van m'n oren tot m'n tenen.
Om deze zin te begrijpen…
…moet je nog één ding weten over mijn jeugd.
Ik raakte mijn tepels vaak aan.
Als je nu giechelt, kunnen we er niet over praten.
Ik stel me open en jullie lachen me uit. Niet aardig.
Kijk niet zo naar me. Ik zie je ogen.
'Hij leek een raar kind, maar dat is iets anders.'
Nee. Elk kind had zijn eigen rare ding.
Nee? Er was een pauze.
We brachten m'n broer vaak naar het ziekenhuis. Omdat hij z'n adem inhield.
Na 20 meter viel hij om als een loser.
Was ik triest, wreef ik over mijn borsten.
Borsten, tieten? Er zijn allerlei namen.
Kijk niet zo naar me.
Als m'n ouders boos waren, ging ik naar boven en…
Het was mijn ding.
Gooi me in de bak. We deden 't allemaal.
Het was mijn eigen Narnia. Ontspannen.
Wat doet er niet toe.
Maar omdat ik als kind dacht: waarom praat men niet over dat we kunnen verdwijnen?
Dus ik begon erover te praten.
Zeg het voort.
Ik ging naar vrienden.
'Als je je tepels aanraakt…' -'Blijf weg bij ons.'
Meteen.
Dus ik probeerde met de vrienden van mijn ouders te praten.
Arme mensen.
Ik wachtte op een hoek van de bank.
Als een haarloze kat.
Ik wacht tot ze hun jas ophangen.
Ik loop mee naar de kamer.
En ik sla toe.
'Sorry, Sylvie, als je over je borsten wrijft…'
Ze waren zo bang voor me.
Ze flipten.
Voor hen was ik Élise Lucet in Cash Investigation.
Ze zagen me en zeiden: 'Nee.
Er werken geen illegale arbeiders in dit bedrijf.
Mag je me volgen? Is dit legaal?'
Ze waren zo bang.
Op een avond kwam mijn moeder naar mijn kamer en zei ze:
'Alles oké?'
'Ja?'
'Geweldig.'
'Marc en Véronique komen eten.'
'Gaat het? Ja?'
'Geweldig.'
'Misschien moet je niet met ze praten…
…over je geheimpje?'
Thuis werd het een taboe.
'Maar je mag met een psycholoog praten.'
'Wat is een psycholoog?'
'Dat is iemand die je betaalt…
…om gehoord en geaccepteerd te voelen.'
De mooiste definitie die ik ooit heb gehoord.
Dit kan alleen in therapie: 'Ik ben Philippe.
Mijn baas is bot tegen me, maar ik blijf professioneel. Ik…
…ga even roken, ook al rook ik niet.
Na mijn werk sla ik linksaf, omdat er een bloemenwinkel is.
Ik koop daar een hamster en dood hem onder mijn oksel.
Dat is mijn ding.'
Alleen bij de psycholoog. Geweldig, toch?
Je beste vriend zegt: 'Philippe, gaat het?
Verkopen ze hamsters in bloemenwinkels? Wauw.'
Er zijn zoveel vragen in het leven.
Maar de psych is enthousiast.
Zij denkt: uitdaging.
'Welke kleur had de hamster, Philou?
Knaagdieren symboliseren Christus in het onderbewustzijn. Praat maar.'
Het is haar werk.
Ik ging zitten, maar ik snapte dat men me daarom uitlachte.
Dus ik praat er niet over.
'Wat doe je de hele dag?' -'Ik raak m'n tep…'
'Ze is zo goed.'
'Niet aan denken'.
Eng als 'n kind zegt: 'Niet aan denken'.
Hun woordenschat is te precies. 'Ik zal u alles vertellen, dokter.'
Een James Bond-schurk.
'Ik laat geen details weg.
Soms voel ik me…
…frivool.
En ik sluit me op in m'n kamer…
Of beter…
De hal.
En ik wrijf…
…krachtig, dokter…
…over de tepels.
En ik voel dat m'n ziel…
…zichzelf overstijgt.
Het is een fijn gevoel, dokter.'
Ik zei 't op een minder angstaanjagende manier. Echt. Minder eng.
Maar ik zeg 't…
…en ze zei… Ik zweer het.
'Wat'?
Ze lachte.
Ik zei tegen mezelf dat ik er nooit meer over zou praten.
Nooit.
Zolang Duitsland niet…
Nee, grapje.
Maar ik schaamde me enorm. Zo gênant.
Ik heb 't begraven. Ik heb er jaren niet over gepraat.
Het was m'n eerste date met haar.
Niet zo lang geleden, het laatste meisje…
Het was onder Chirac.
Het is even geleden.
Ik voelde me ongemakkelijk.
Ik maak grapjes om haar van me te laten houden en ze houdt me tegen.
Ze zegt: 'Hé.
Je maakt maar grapjes. We praten niet echt.
We kunnen elkaar leren kennen. Over ons leven praten.
Heb je geen grappig jeugdverhaal?'
Ik zei: 'Ik heb iets…
…maar begin jij maar eerst.'
Dan kon ik het juiste verhaal kiezen.
Stel je voor, ze zegt iets schattigs. 'Ik ga wel.
Ik was linkshandig…
…maar ik tenniste met rechts.'
Ik kan niet volgen met: 'Ik raakte…
…mijn tepels aan om te verdwijnen.
Met beide handen. Ambidexter.' Nee.
Dus zij mocht eerst. Het is iets gewaagds. Ik ontspan me.
Ik vertel het haar. Ze stopt. 'Wat?
Ik ook.'
Ik zei: 'Wat?'
Was je ooit zo verliefd dat je…
…wilde dat die persoon sterft omdat je het niet aankunt? 'Ik vind je leuk.
Nee, ik vond haar leuk.'
Is dat nooit gebeurd? Bij mij ook niet.
Ik wilde zien of we hetzelfde waren.
Het is zo. Gek.
Ik werd gek. 'Ga door. Ik wil het graag horen.'
Ze zei: 'Ik heb het niemand verteld. Ik kan het niet.'
Ik zei: 'Ja.'
Ze zei: 'Als kind…
…had ik het gevoel dat ik in de weg stond.
Ik sloot mezelf op op de wc. Ik schaamde me zo.
Ik voelde me zwaar. En belachelijk.
Ik ging naar de wc. Geen water. Alleen de koude tegels. Vreselijk.
En ik wreef over een rib. Dat deed ik.
Het voelde als een elektrische schok.
Het voelde alsof ik verdween.
Ik was er niet meer. Het voelde goed. Als doodgaan.
Dan zou ik 't leven meer waarderen.'
Ik zei: 'Mag ik…
…mijn tepel tegen je rib wrijven?
Om te zien of we allebei verdwijnen.'
Ze lachte.
Het was geen grap. Ze lachte.
Ik was verliefd. Ik kon haar niet kussen op de eerste date.
Date twee. Ik zag dat ze het wilde. Ik kon het niet.
Derde date. Een ramp. Ik heb je verteld over date vier.
Ze gaat weg na date vier. Ik ben bij m'n huisgenoot.
Ik ben wanhopig. 'Ze gaat door. Terecht.
Vier dates? Acht? Twaalf? Dat wordt betalen. Dat is een arbeidscontract.'
Hij luisterde niet. Hij ijsbeerde.
Hij zei: 'Nee.
We gaan haar kussen.'
Ik zei: 'Je bent te betrokken. Je maakt me bang.'
Hij zei: 'Luister.
Vijfde date. Je nodigt haar uit. Ik blijf weer op m'n kamer.
Ze belt aan. Doe open. Maar ze blijft op de gang.
Ze belt aan. Doe open. Je praat niet. Je kijkt haar aan en kust haar.
Je stapt achteruit. Met haar.
Je zegt: "Hé.
Waren dat niet de langste drie minuten van je leven?"'
Achteraf begrijp ik dat het kul was.
Maar destijds zei ik: 'Je bent een genie.'
Alles wees op 't tegenovergestelde. Acht ex-vrouwen. Twaalf keer alimentatie.
Is het wel legaal?
Ik luisterde toch. 72 uur later was ik aangekleed.
Wachtend op de vijfde date.
Ze komt. We hoorden haar hakken op de vloer.
'We' omdat hij de deur opende. 'Hoor je? Ze komt.'
'Ik heb medelijden met ons beiden. Het is heel raar. Trek je broek aan.'
Ze belt aan.
Ik doe open.
Ik kijk haar aan.
En niets.
In mijn hoofd…
Ze wil binnenkomen. Dat is normaal.
Stel je voor. Je belt aan. Ze doen open en…
Je begint te twijfelen. 'Heb ik gebeld of jij?
Wat nu? Ik snap 't niet.'
Ze komt dichterbij. Ik flip.
Ze zou op de gang blijven.
Ik blokkeer haar met m'n arm. Alsof 't normaal is.
Ze stapt terug. Ze zegt: 'Alles goed?' Ik denk: nu of nooit. Zet hem op.
Ik wil haar kussen, maar het is niet romantisch.
Als in een zombiefilm.
Ik deed…
Ze deinsde steeds meer terug.
Ik dacht: dit is verder dan ik dacht.
Ik had wel snacks mee kunnen nemen.
Ik kon niet verder. Mijn kontspieren konden niet verder.
Geen kussen.
Geen aanraken. Niets.
En ik kon niets anders zeggen dan: 'De langste drie minuten van je leven?'
Gênant. Op die toon.
Walgelijk. Alsof ik haar had gemarteld.
'De langste drie minuten van je leven, Jean Moulin.' Zo raar.
Ze richtte zich op. 'De langste drie minuten in mijn leven?
Gaat dit over die rare drie minuten?
Probeer je me te zoenen?'
Ik zei: 'Waarom zeg je dat?'
Ik kon niet via m'n tepel verdwijnen. Ze wist ervan.
Ik dacht letterlijk dat het zou helpen als ze zou sterven.
'We gaan verder.
Vooral ik.'
Dus ik heb gefaald. Ik sta binnen.
Zij, in de gang. Er is een open deur tussen ons.
Gewoon zo.
We praten.
In mijn dode hoek zie ik dat er iemand bij de muur staat.
Ik hoor:
'Kus haar.'
Alsof het 'n voetbalwedstrijd is.
Ze hoort een stem. Ze kijkt naar binnen.
Ze ziet hem.
'Is hij je huisgenoot?' -'Hè? Wat?'
'Is hij je huisgenoot niet?'
'Die man in zijn boxershort.'
'Wil je daarom niet dat ik binnenkom?'
Ik weet niet of dat een grap was of niet.
Maar ik nam alles letterlijk op. En ik zei:
'Ik zie niemand.'
Ik heb 'm ontkend.
Letterlijk.
Ook al was hij er.
Het is gewaagd. Alsof ze wilde zeggen: 'Je lamp is echt stijlvol.'
Ik ben zo dom.
Ik dacht: nee, dat zei je niet.
Ik wilde doen alsof het een grap was, maar de pauze was veelbetekenend.
'Ik zie niemand.'
Idioot.
Gelukkig is ze sportief. Ze zei: 'Is hij niet echt?'
'Juist.'
'Ik kan hem goed zien.'
'Pardon. Leuk je te ontmoeten.
Rare vraag, maar ben je echt?'
En hij…
'Geen idee.'
'Maar we vullen die schelp.'
De waarheid is erger. Ze praatte met hem. Hij liep weg.
'Als ik niks zeg, weet ze niet dat ik er was.'
Ze keek me aan, zo van:
Je bent soms een rare.
Ze duwde tegen de deur.
Ze kwam zelfverzekerd binnen. Alsof ze huur betaalde.
Ze duwde me in een hoek.
Ze keek me aan.
Niet schattig.
Als een uil.
Ze besefte dat ik niet wist hoe.
Dat het buiten bereik was. Niet in m'n DNA.
En ze kuste me.
Ik ben geen puppy.
Het klonk een beetje als: 'Hij heeft gepoept.
Goed zo, Melchior.' Nee.
Ik voelde niets.
'We snappen het niet.'
Ik werd een blok van graniet.
Ik had het koud. Ik voelde me ver van haar verwijderd, van mezelf.
Van alles. Ik voelde me alleen. Zo raar.
Ze liep naar de bank.
Ik ook. Het is mijn huis. Vreemd.
We praten een uur of twee. En terwijl we praten…
…denk ik dat ik van haar hou.
Maar niets als ze me kust.
Ze heeft werk, dus ze moet gaan.
We lopen naar de deur. Ze kust me langzaam.
Niets. Minder dan eerst. Het is zo raar.
Ze zegt: 'We gaan elkaar vaker zien.'
Ik zei: 'Ja.'
Toen mocht het.
Ik was zo verloren.
Ik kwam terug. Ik heb een meter gelopen.
Ik zat op de bank en dacht letterlijk…
…woord voor woord:
nu weet je het.
Je weet niet hoe je moet liefhebben.
Ik kreeg er rillingen van. En ik geloofde 't.
Ik heb mezelf overtuigd. 'Je weet niet hoe je moet liefhebben.'
Je vader kan het niet en jij dus ook niet. Zo werkt het.
Sommigen kunnen liefhebben, anderen niet.
Sommigen bakken brood. Anderen eten brood. En lusten het niet.
'Er moet zout bij.'
Toen m'n huisgenoot. Hij had alles gehoord en legde z'n hand op m'n schouder.
Hij fluisterde:
'Nu ben je een man. Ik ben trots op je.'
Ik voelde vlinders in m'n buik.
Ik dacht: ben ik verliefd op hem?
Ik wil je graag vertellen dat ik met haar ben…
…dat we prachtige kinderen hebben en dat we elk weekend brunchen.
Eggs Benedict.
Ik heb haar nooit meer gezien.
Jullie zijn teleurgesteld. Voor jullie is 't een show. Voor mij, mijn leven.
We hadden de première onlangs.
Ik bedoel, voor deze prachtige pandemie.
We moeten het nog eens doen.
Ik was zo bang voor de première. Ik bel m'n moeder als ik bang ben. Pragmatisch.
Ik zei: 'Ik voel me niet mezelf.'
Ze zei: 'Hij is zo irritant.'
'Ja, je bent jezelf.
Toen je belde, zag ik jouw naam.'
Ze is altijd schattig op die momenten.
'Gaat het om de show?'
Ik zei: 'Ik weet het niet. Ik denk het wel, ja.'
'Het is jouw première.
Een première is zoals elke eerste keer. Je probeert dingen uit.
Voel je 't niet, probeer iets anders.
Het is jouw première.
Verpest je het, geen probleem.' -'Stop.
Eén zin te veel.'
Ze is net Jean-Claude Van Damme.
'Je gaat de spijker van succes slaan.'
Ze geeft de telefoon aan m'n pa.
Hij pakt de telefoon. Ik hoor hem ademen. Ik ga ervoor.
Ik zeg:
'Ik ben bang.'
Het gaat om gevoel. Hij verkilt.
Hij: 'Gaat het om de show?' Ik: 'Waarom zeg je dat?'
Hij zegt: 'Bel me na de première.
Vertel het me als alles klaar is. Niet als je het doet.'
Ik hoorde dat…
Wat alleen vaders doen na een rare, gemene grap.
We zijn hetzelfde.
En toen speelde ik zijn spel.
'Zal ik het vertellen als alles klaar is?
Oké.'
'Als m'n vriendin zwanger is, zeg ik 't wanneer de baby er is?'
Hij zei: 'Ja.'
Zo'n groot ego.
We willen zien wie er als eerste breekt.
'Bel me als je vriendin terug is uit het ziekenhuis.'
'Ze belt je zelf, dan hoef ik het niet te doen.'
En hij: 'De baby belt wel. Geen zorgen.'
Omdat hij grappig is, zei hij nog:
'Nog steeds single, toch?
Bel me als 't klaar is.'
'Nou, misschien heb ik de show geschreven…
…om jullie en mezelf iets te vertellen wat ik niet kan zeggen en 't is irritant.'
Hij zei:
'Dat weten we wel, maatje.
Je moet weten dat ik… En ik ging…
Hij zei: 'Wat?'
Ik zei: 'Zeg het niet.'
Hij zei: 'Ik wil het niet.' En ik: 'Dan niet.'
'Ik zeg 't niet.'
Er was een pauze.
Hij zei alleen:
'Fijne show, jongen.'
En ik zei:
'Jij ook.'
Ik zei bijna…
'Bedankt. Fijne avond.'
DANK AAN M'N MOEDER EN VADER
Ondertiteld door: Gerrie Timmerman