Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ISANG COMEDY SPECIAL NG NETFLIX
Hindi ko alam paano humalik ng babae.
Natatakot ako dito simula pa ng bata ako.
Natatakot ako ng sobra sa paghalik ng babae.
Kailan lang, may nakilala akong babaeng gusto ko.
Sa pagtatapos ng una naming date, di ko siya mahalikan.
Sinubukan ko.
Di niya makuha ang ginagawa ko.
Unang date, hindi ko siya mahalikan.
Sa panglawang date, hindi pa din.
Nagplano kami ng pangatlong date, at sobra ang kaba ko no'ng papunta ako,
dahil mas maraming date ang naseset,
mas maraming pagsubok,
mas madaming kaba.
Parang lisensya ng pagmamaneho.
Kapag bumagsak ka ng isang beses, maghihintay ka at mag-aaral.
Tatlong beses? Sumakay ka na lang ng bus, pahirap ka.
May ilang beses na bang bumagsak dito? Pumalakpak kung mayroon. Sige na.
Proud ka din!
"Hindi tayo makabasa ng senyales!"
Ang ilan ay nagtaas ng kamay. Hindi ka… Makinig kayo sa bilin hanggang huli.
Kaya pala kayo bumagsak sa lisensya. Making kayo hanggang dulo. "Ngayon, liko…"
"Hindi. Kanan ang sasabihin ko."
"Kumaliwa ka. Sa kasamaang palad, mababang paaralan iyon."
"May napatay kang walong bata. Oops."
"At buntis na babae…
na may kambal, sampung bata iyon!"
Ilang beses na akong bumagsak dahil sa parallel parking.
Natatakot ako doon.
Nito ko lang nalaman na simbolo ang parallel parking,
parang halik, kapag nasira mo iyon, bilang lalaki,
ibig sabihin di ka lalaki. Iyon ang nakakatawa.
Ang mali tungkol sa halik ay,
di mo masasabi sa babae na, "Sandali, susubukan ko ulit."
"Gagawin ko ang anggulong halik!" Naku, di iyon gagana.
Di ka pwedeng magkaroon ng kaibigan,
"Sige lang…"
"Hinto. Glottis."
Hindi.
Pangatlong date,
hindi ko siya mahalikan.
Katawa-tawa ako, nagkwento ako sa kasambahay ko.
Hirap ako magsabi, pero madali dahil ang kabahay ko ay kaibigan ko.
Nandoon siya, dahil lagi siyang nandoon. Siya ay 40 at mahal ko siya.
Sabi ko, "Natatakot ako kapag hahalik na ako sa babae."
Pinayuhan niya ako,
"Huwag kang matakot kapag hahalik ka ng babae."
At sabi ko, "At?" ang sabi niya, "Oo."
Di iyon payo. Pagtanggi iyon. Di gagana iyon.
-"Inay, takot ako sa dilim!" -"Huwag ka matakot, Timothée."
"Bumalik ka sa kweba, pakiusap."
Sabi niya sa akin,
"Takot ka doon dahil takot kang tanggihan."
"Ikaapat na date, imbitahan mo siya dito, sa kwarto lang ako, di ako makikinig."
Sabi ko, "Kakaiba na ipunto 'yon, pero ayos lang."
"Pinindot niya ang kampana, buksan mo."
"Iset-up mo siya. Magsasalita siya ng matagal."
"Titingnan mo siya sa mga mata. Sasabat ka."
"At sasabihin mo…"
"Sige, isubo mo ang ari ko."
Hindi, biro lang!
Sabi niya…
Ito ba ang tonong gagamitin ko? Sabi niya sa akin…
"Sumabat ka at sabihing, "Patawarin mo ako,"
Hahalikan kita sa susunod na tatlong minuto. Sige."
"Kapag sinabi niyang, 'Hindi na, salamat,' 'wag mong gawin."
Napakahusay na diskarteng may pahintulot.
Sabi niya, "Pero kapag sinabi niyang…"
"Sige."
Sabi niya, "Kapag tumaas ang boses niya, masaya ang babae."
Ang pangungusap na ginamit ng mga misogynist noong '80s.
Parang, "Magandang senyales ito kapag kumawag ang buntot niya."
Talagang parang Neanderthal.
Iyon lang ang mapapayo ko.
Inimbitahan ko siya sa ikaapat na date. Sobrang natakot ako.
Nahuli siya, dahil classy siya.
Kaya kailangan kong mag-isip sa likuran.
Tingin ko alam ko na bakit di ko alam paano humalik ng babae.
Dahil sa mga magulang ko.
Sila lang ang mag-asawang naranasan ko.
Magkasama sila ng 30 taon di ko pa sila nakitang naghalikan.
Walang senyales ng pagmamahal.
Tulad ng mga taong nagmamahalan ng kaunti, pero di malala.
Para silang magkatrabaho sa opisina na ang pinuno ay,
"Kayo,
sa Lunes, gusto ko ng pamilya sa mesa ko."
Para silang, "Sinabi iyon ng pinuno!"
Di ko maintindihan ang enerhiya nila bilang magkapareha.
Minsan kakain ako sa bahay. Papatunugin ko ang bell.
Para silang, "Kumusta, anak?"
Para silang Sims. Kakaiba ito.
"Kumusta kayo?
"Ako naman ay…"
Nakikita ko sila at sa tingin ko, "Paano mo ako ipinagbuntis?"
Anim kaming bata sa pamilya.
Isang bata na ipinagbubuntis kada tatlong taon na sobrang matematikal sa akin.
Pero may teorya ako.
Kada tatlong taon,
nagrenta ng meeting room ang mga magulang ko.
Nagsuot sila ng mga damit nila at tulad ng…
Mga lingkod sibil ng pagtatalik. Wala akong maisip maliban sa sibil.
Napakabait, "Kumusta?"
Pakikipagkamay. Hula ko kinukuskos ito ng itay ko.
Kinukuha niya ito kung saan nilalagyan niya.
Humihiga siya at nag-iinit ito.
Parang maliit na tsaa.
Prutas na tsaa ng inay.
Iyon ang teorya ko. Ewan.
Kaya ko dahil inay ko siya.
Hindi ko gusto na tumawa kayo. Huwag.
Nagmamahalan mga magulang ko.
Hindi lang sila nagtitinginan. Gusto kong inisin si inay niyan.
Gusto kong inisin ang inay pero sa kasalukuyan.
Minsan umuuwi ako para inisin siya.
Sabi ko, "Hindi mo mahal si Itay. Di mo siya tinitingnan."
"Pwede mong sabihin. Anak mo ako. Mag-usap tayo."
Naloloka siya. "Ano'ng sinasabi mo? Bakit?"
Kapag nasa dalawang metro siya, sasabihin ko, "Hoy! Di mo siya mahal?"
"Pwede mong sabihin, kahit tulog ako! Mag-usap tayo!"
Natigilan siya at sinabing, "Wala kang naiintindihan, loko ka."
Sabi niya, "Ang magmahal, Payanotis, ay di lang pagtingin sa mata."
"Tungkol ito sa pagtingin sa parehong direksyon." "Parehong direksyon."
Naapektuhan ako.
Iyong sinabi niya, naapektuhan ako, pero di ko pinakita.
Kakaiba ang naging tugon ko.
Tinulak ko na lang ang inay ko
at sinabing, "Kalokohan ang sinabi mo!"
Sumigaw ako sa mukha niya
na may nabulunang boses
ng racist na matandang babae.
Ang boses ng babae na sinasara ang bintana tuwing gabi, "Napakaraming Arabo!"
Kilala mo iyon, tama? Iyon ang boses ko. Natural na lumalabas.
Ang masama pa, tama 'yong babae.
Ang inay ko! Tama ang inay ko!
Patawad. Oops.
Pinagsama ko sila dahil pareho sila. Pero parang…
Biro lang iyon! Okey!
Nauunawaan ko na ang ibig niyang sabihin sa parehong direksyon.
Naghahapunan kami sa mga magulang ko.
Tahimik kaming kumakain dahil di namin alam paano makipag-usap.
At…
Sa nakaraang 15 taong, kada tag-init,
umuupa ang inay ko ng may lawa para makapangisda ang ama ko.
Pag-ibig ba iyon? Wala akong ideya.
Huling bahagi ng taon siya nagsimula. Walang may lawa.
Hindi pa namin alam noon. Sobrang tahimik lang.
May malalim, malungkot na nangyayari sa inay ko.
Nakatingin siya sa itay ko, huminga ng malalim, at,
"Bweno,
patawad, wala akong narentahang may lawa."
Kumakain siya.
Sagot ni itay, "At?"
Sabi ni inay, "Bweno,
wala akong nahanap na may lawa para makapangisda ka."
Sagot ni itay, "At?"
Sabi ni inay, "Bweno,
bobo ba siya o ano?"
"Dahil mahilig kang mangisda."
Sagot ni itay, "Hindi."
Nagsimulang kumurap mga mata ni inay.
Sabi niya, "Oo."
"Gusto mo iyon. Umuupa ako ng may lawa ng 15 taon para makapunta ka."
"15 taon na akong nangingisda dahil umuupa ka ng may lawa sa 15 taon!"
Ano'ng gagawin sa Poitou-Charentes? Nanginig siya. Tumayo siya. Natulog siya.
Kumakain ako. Natatakot ako.
Sabi ko, "Iyon ang pagtingin sa iisang direksyon?"
"Duling kayo."
"Mag-ingat ka."
Sa gano'ng halimbawa, di ako makahalik ng babaeng gusto ko.
Inaayos ko iyon, pero wala pa.
Naghihintay ako sa likod ng pintuan sa ikaapat na date.
Hinalikan ko siya sa pisngi. Sinet-up siya.
Ang ganda niya.
Sinubukan kong kumalma.
Kailangan kong abalahin siya. Ang tatlong minuto paraan ng kasama ko.
Nahihiya ako. Di kadalasan, pero nahihiya ako 'pag gusto ko sila.
Kaya inuudyukan ko ang sarili ko. "Sige na. Kaya mo iyan."
"Abalahin mo lang siya. Di iyan mahirap. Magbibilang ako."
"Isang daan."
Tumingin ako sa kanya at sinabing… "Hoy!"
Medyo tumindi! Tumalon siya. Tumingin sa akin.
Pangako, totoo ito. Nataranta ako. Sabi ko, "Hoy!"
"Ano'ng nangyayari?" Sabi ko, "Kailangan ko magbanyo."
Nag-improvise ako. Ginawa ko ito sa mga braso ko.
Nagkulong ako sa banyo.
Nag-isip ako ng sampung segundo, "Ano'ng ginawa mo?" "Ano'ng nangyari?"
May takot na bumangon. Naisip ko,
"Maririnig niyang wala akong ginagawa. Di niya ako pagkakatiwalaan!"
Nagka-ideya ako. Inalis ko ang laman ng lagayan ng sipilyo.
Nilagyan ko ng tubig, at…
binuhos ko.
Sabi ko, "Magpatingin ka sa psychiatrist, Panayotis."
"Oras na."
"Nagpanggap kang umiihi para sa babaeng walang pakialam
dahil nakakatakot ang paghalik. May mali."
Bumalik ako sa family room. Na-stress ako.
Kinailangan kong umihi dahil ang tumutulo sa indoro ay parang ihi.
Kaya di ko…
Di ako makapag-flush ng dalawang sunod. Na, "Di…
"Hindi ito ang naiisip mo. Ayoko ng malaking ihi."
"Gusto ko ng dalawang maikli, maliit na ihi na may hati sa gitna."
"Kaya ginawa ko ang unang ihi,
tapos hihinto ako ng kusa, at kapag nakiliti ako, babalik ako."
"Iyon ang pangalawang ihi."
'Wag n'yo akong seryosohin. Ako lang iyon. Sa akin lang."
"Ang pribadong hardin ko."
Hindi.
Bumalik ako sa family room.
Pinagpapawisan ako.
Tiningnan ko siya, at di ko alam, wala akong depensa.
Inabala ko siya. Sabi ko, "Patawad."
"Hahalikan kita sa susunod na tatlong minuto."
"Sige lang."
Napakatikas!
Sabi niya…
"Kakaiba kang lalaki!"
"Okey."
Naging Neanderthal ako dahil sa isip ko, parang, "Magtaas ka ng boses!"
"Sige na, sinta!"
Bigla ka naging bwisit!
Masasabi ko sa mga mata niya na gusto niya ito.
Di ako takot matanggihan. Cute na sandali ito.
Lumipas ang dalawang minuto. Ang bilis ng tibok ng puso ko.
Dalawang minuto at 30 segundo, 40 segundo.
Dalawang minuto at limampung segundo. Labingtatlong minuto.
Nakatingin siya sa akin, "Hindi ba sinabi nating…"
Di ko siya kayang halikan.
Naririnig ko kayo!
Di ako takot!
Di ako takot sa halikan! Takot ako maging mahina.
Kumbinsido ako 'pag may hinalikan ka…
'Yong totoong halik. Di palaging nangyayari, pero malalaman mo.
Parang kumakalam ang tiyan mo.
Ito ang pinakamahinang sandali ng buhay mo.
Dahil sa isang aksyon,
kasing simbolo at katangahan…
ibinuhos mo ang inimbak mong damdamin
kapag iniisip ang taong ito ng ilang linggo o buwan.
Lalakas ang loob mo na magbigay nang hindi nagsisikap na makuha ito.
Nakatingin ka sa mga mata nila. Naghihintay ng tamang oras para ibigay.
Ang nakakatakot ay pwede siyang umalis,
"Hindi!"
Dapat ikaw ay, "Ayos naman. Walang problema."
"Nangyayari ito."
"Oo. Nagbibiro ka? Walang tiyaga, walang nilaga."
"Oo, Sylvie, nagbibiro ka ba?"
"Pwede na ba akong matulog? Nakakapagod ngayong araw."
"Kukuhain ko ito? Siyempre."
"Nagbibiro ka? Di ako magulo."
"Hindi, nasira ito, pero tiwala lang sa sarili ko."
Natatakot ako.
Sobrang nakakatakot.
Nito ko lang natutunan ko na kapag humalik ka,
ang bacteria sa…
Di ninyo magugustuhan ito.
Ang bacteria sa bibig ng taong iyon
ay mananatili sa iyo ng apat na taon pagkatapos ng halik.
'Yong mga taong humalik sa talunan ay biglang, "Ano?"
"Ano bang sinasabi niya sa T-shirt at pantalon niya? Steve Jobs?"
Totoo iyon.
Umuwi ka at i-Google mo.
Ang bibig mo ay puro tao mula sa nakaraan.
Ang mga bibig ninyo ay mga Airbnb. Ako ay maliit na vacation rental.
Konting bisita. Sa Poitou-Charentes.
"Kumusta?"
"Maligayang pagdating sa rentahang Three Lavender!"
"Kumusta ang biyahe?"
Ako iyon.
Di ko kayang gawin ito.
Wala ng mas nakakabawas ng pagkalalaki sa palpak na halik.
Nagtatrabaho siya sa umaga.
Hinatid ko siya sa pinto. Huminto siya ulit.
Hinalikan ko siya sa pisngi. Nakakakilabot.
Sabi niya, "Sige, kita tayo sa susunod."
Sabi ko, "Oo."
Tapos ibinalya ko ang pinto.
Parang tumama sa puwit niya. Hindi.
Hindi ko magaya.
Di makahalik ang lalaki, pero, "Ano ba, prinsesa?"
"Lalabas ka o ilalabas kita. Sige, umuwi ka ng ligtas." Hindi.
Di ko magaya. Di ko alam paano ibagsak 'yong pinto.
Para akong Passe-Partout, ewan ko…
Whoa, hindi. Hindi.
Binagsak ko ang pinto.
At binuksan ng kasama ko ang pinto. Sabi niya, "Ano'ng nangyari?"
-"Alam kong nakinig ka." -"Oo."
Di na siya magsisinungaling.
Dumadaan siya sa midlife crisis. Sobrang totoo siya.
Sabi niya, "Narinig ko, tumaas ang boses niya."
"Gusto niya itong mangyari. Kaya ang takot ay nasa isip mo lang."
Nabaliw ako. Sabi ko, "Hindi ikaw ang itay ko!"
Pinarusahan niya ako at pinapasok sa kwarto.
Di ako makatulog.
May insomnia ako. Nakakabaliw. Sa totoo lang, tama na ang salitang ito.
Insomnia. Kasinungalingan.
Isang takip para itago ang katotohanan.
-"Mukha kang pagod, Bertrand!" -Oo, may insomnia ako. Ayos lang."
Sabihin ang totoo. Masanay tayong sabihing, "Totoo."
"Ngayon may mga problema ako sa buhay,
pero di ko maisip ito sa maghapon."
"Sa gabi ko iyon naiisip."
"At umiiyak ako."
"Dahil nakahiga ako sa kama, pumatak ang luha ko sa tenga ko
at nakikinig ako sa kalungkutan ko."
"Kumusta ang linggo mo sa Cévennes?"
Magkakaroon tayo ng lahat para makuha.
Sinasabi ko lang.
Nagalit ako.
Laging sinasabi ni itay sa amin na "nasa isip mo lang iyan".
Pupuntahin namin siya. Sasabihin niya, "Malungkot kayo?"
"Nasa isip mo lang iyan."
"Walang kwenta ang pag-iyak. Di makakatulong."
"Mga tahi?"
"Nasa isip mo lang iyan."
-"Dinudugo ako." -"Nasa isip mo lang iyan."
"Nasa isip ko iyon. Ngayon lumalabas na."
Makaluma ang pagtingin ng itay ko sa pagkalalaki.
Para kay itay, malakas ang lalaki,
may kumpiyansa, medyo nakakatawa, medyo babaero pero hindi mahina.
Dalawang bagay ang tinatanggihan ni itay. Una, ang damdamin. Wala sa kanya ito.
At mga umbok sa daan.
Wala din iyon. Dumadaan kami ng 70 kilometro kada oras sa umbok.
-"May umbok doon." -"Paano mo nasabi?"
Kailangan kong makipagtalo tumama man ang noo ko sa kisame ng kotse.
Nababaliw ako. Nito lang,
umalis kami sa kainan. Nagtake-out siya ng kape.
Hindi ko alam bakit.
Ngayon, lagi niyang sinasabi, "Take-out. Wala akong oras."
May oras siya.
Alam ko ang schedule niya.
Maraming oras, di masyadong nagagamit.
Nasa kotse kami. Dala ang kape niya. Dinaanan namin mga umbok.
Sa hita niya, nakikita ko
isang maliit na mantsa ng kape.
Nabaliw ako. "Hindi ba tumawid tayo sa umbok?"
"Sige, patawad. Mabilis na tanong."
"Bakit ka may mantsa ng kape sa hita?"
Sabi niya… Hindi ito biro.
Inaalay ko itong sandali sa buhay.
Sabi niya…
"Ganito ko inumin ang kape ko."
Wala na siyang pakialam.
Ang nakakaloko pa, para sa kanya, iyon ang lalaki.
"Tama ako dahil sabi ko tama ako!"
Sinimulan niya kaming turuan ng ganito ng maaga!
Walong taon pa lang ako. Nagbakasyon kami sa vacation rental.
Tinatawanan mo ako, pero ayos lang.
Sina itay, kuya at ako ay naglalakad sa kakahuyan.
Hindi ito masayang, pang-edukasyon na lakad
sana masaya kayo lahat no'ng kabataan n'yo.
Parang, "Mga bata! Halika!"
"Narito ang conifer."
Hindi. Akala ko para akong tanga sa pagbulong sa puno.
Sinusundan namin ang isa't-isa sa isang hanay,
di nag-uusap ng 45 minuto sa kakahuyan.
Takot na takot kami! Na-hostage kami
nag-iinat sila ng hita nila parang,
"Ang FARC ay sobrang bait, nagbibigay ng limang minutong ehersisyo."
"Hindi ito katulad noong panahon ni Ingrid."
Umiiyak ang isa sa kuya ko. Naiinis ang itay ko. Sabi niya, "Hoy!"
"Tumigil ka sa kakaiyak."
Na mula sa pang-edukasyon na pananaw ay di gumana.
Wala pang bata na nagsasabi ng "Oo!"
"Napakatanga! Hindi ko naisip yun!"
"Pinatay namin ang gripo!"
"Masaya akong makilala ka. Ikaw si?" "Tatay mo!"
Hindi.
Kapag nagsalita ang bata ng ganito, dapat tumakbo ka na.
Mayabang siya. Niloloko ka niya. Di magandang senyales.
Umiiyak pa din siya. Naiinis ang tatay ko na pumunta siya sa kanya na parang, "Hoy."
"Nasa isip mo lang iyan. Di mo kailangang ipakita sa iba."
Huminto siya. Tumingin siya sa amin. Sabi niya, "Bibigyan ko kayo ng leksyon."
Ibinaba niya ang pantalon niya.
Kalma, hindi ito papunta doon.
Sa lahat ng kwento no'ng kabataan ko,
ang itay ay naka-short, pero iba-iba ang ama.
Tinapon niya ang pantalon niya at sinabing, "Hoy!"
"Panoorin mo ako!"
Di siya lasing, pero ganoon siya magsalita.
Pinapanood namin si itay na naglalakad sa kakahuyan, na naka-shorts,
natural na parang weasel.
Sobrang mabuhok siya para sa lalaki. Nagtataka kami.
Huminto siya sa ika-dalawampung metro. Sabi niya, "Hoy!"
"May kanal na may nettle!"
Pumasok siya.
Kinapa niya ang paligid ng kanal.
Kakaiba. Dibdib lang niya nakikita namin. Nakakatakot.
Lumabas siya. Pumunta siya sa kapatid ko. "Hoy!"
"Umiiyak ba ako?"
Kami ay, "Sino'ng tatawag ng protektadong serbisyo sa bata?"
"Isang beses lang. Maghihiwalay tayo, pero maliligtas tayo."
Hindi. Takot kami. Sabi namin, "Hindi."
-"Hindi ka umiiyak." -"Hindi ako umiiyak, tama?"
"Nakita mo, iyan ang lalaki. Di ka iiyak kahit ramdam mo na."
"Kapag pinakita mo ang nasa loob mo, kakainin ka ng buhay ng mundo."
"Naiintindihan mo?"
Sa amin, isa-isa kaming umiiyak.
Tinatakot niya kami. Iyong malaking, makating, pulang lalaki.
Sabi niya, "Ano'ng di n'yo maintindihan?"
Parang si Philippe Etchebest sa Cauchemar en cuisine.
Kikitain kami ni inay. Nakita niya ang nangyaring ito sa malayo.
Ang asawa niyang naka-shorts,
umiiyak at hirap ito bitbitin, sa harap ng mga anak niyang umiiyak din.
Ang kuya ko ay binaba ang pantalon niya ng walang rason.
Sa kada pamilya, may isang kakaiba.
Binaba niya ang pantalon niya nang walang nanonood. "Inay!"
"Inay, tingnan mo!"
Kuya ko yan-- Ako iyan.
Nakita ko bigla ang tungkulin ko, okey?
Nag-away mga magulang ko. May naintindihan ako tungkol sa mag-asawa.
Sa katagalan, madalas kaming magkatugma
sa kabaligtaran, kung sa karakter.
Hindi ko alam bakit.
Mga magulang ko iyon. Itinatago ni itay ang nararamdaman niya.
Pinipigilan niya. Binabaon.
Kapag may nararamdaman ang inay ko, "Kunin mo na."
"Gawin mo ang gusto mo."
"Ginoo, bago ka umalis, hilahin mo muna itong hibla. Hibla ng buhay ko."
Nasa musikal siya.
Ipinapakita niya ang lahat, palagi. Masyadong maaga. Para sa lahat.
Di komportable. Tulad ng 'pag nakatagpo ka ng naturalista ng di inaasahan.
Alam n'yo 'yong vibe?
Pupunta kayo sa dagat, parang…
Walang tao sa dagat.
Nasa 1.5 metro ang layo niya sa iyo. Nagpakilala siya, "Kumusta? Jean-Claude."
Oo!
"Nakita ko na ang ari mo, kaya di na mahalaga ang pangalan mo."
"Dapat matuto mong unahin ang detalye mo. Mahalaga iyon."
Pareho lang.
Parehas ng pakiramdam. Sobra lahat ng sabay-sabay.
Nasa tour kami kamakailan,
at naghapunan kami kasama ang venue manager.
Huling dumating ang maginoo sa hapunan,
na puno ng impormasyon at emosyon.
Di ako kumportable. Sabi niya, "Kumusta? Masaya akong makilala ka. Guy."
"Patawad, medyo nahuli ako."
"Pumirma ako ng diborsyo kasama ang asawa ko."
"Dating asawa. Kumusta, tumutugtog ako ng clarinet."
Buong hapunan, kami ay parang, "Lagyan mo ng brief ang emosyon mo. Guy."
"Nakikita namin ang itlog ng emosyon mo."
"Masyadong maaga."
Ibinahagi si inay nang nasa loob niya.
Nag-trigger siya ng existential crisis noong bata pa ako, sa middle school.
Nasa kotse kami, kaming dalawa, papunta sa paaralan ng musika.
Nakaupo ako sa likod. Normal.
Hinarangan niya ang pinto. Sabi niya, "Alam mo?"
"Umupo ka sa harap."
Unang beses sa buhay ko!
Naaalala mo ba kung anong malaking hakbang iyon?
Sabi ko,
"Sigurado ka?"
Sabi niya,
"Oo, sigurado."
"Bakit tayo bumubulong?"
Pumasok ako. Natutuwa ako.
Sabi ko, "Nasa lugar na tayo!" Sobrang saya ko.
Kaagad, napaisip ako, "Ikaw na magbabayad ng buwis ko."
Lumaki akong takot sa mga buwis.
Sinasabi iyon ni itay sa amin. Sabi niya,
"Magsaya kayo habang bata. Isang araw, dadating sila at kukunin kayo."
Natulog siya at iniwan kami sa gitna ng misteryo.
Tuwing gabi, kasama ang kapatid ko, kami ay, "Darating ba ang mga buwis?"
"Hindi ko alam paano iyon. Di ko makuha."
Nasa kotse kami ni inay. Aalis kami. Medyo mainit.
Sobrang saya ko dahil mabubuksan ko ang bintana sa unahan.
Sa likod, ang bintana ay sa mga talunan.
Sa likod, ito ay…
"Wala kaming pera sa automated na sistema."
"Nagsusumikap ako."
Mahihirap na tao.
Naalala mo no'ng natuklasan mo na…
Naging mayabang ka na bigla sa lahat.
Tinutukso ang mga nasa likod. "Sabihin n'yo kung mahangin, isasara ko ito."
Di ako marunong manggaya. Patawad.
Parang idinidikit ko ang daliri ko sa mata ng baka.
Hindi natin alam kung natutuwa siya. Malabo ito.
"Hindi, tumigil ka."
O, "Whoa!"
"Sige pa! 'Yong isa din! Oo!"
Kaya ko pang magpatuloy ng limang minuto, masasabi kong
na mas magiging mapagbigay sa sarili.
Gusto ko 'yong opinyon mo. Importante ito.
Wala ng iba… Hindi!
Ito ay…
Di ko alam ang mararamdaman ko sa palakpak sa ingay kaysa sa biro,
pero kasama kita. Parehas ang iniisip natin.
Totoo, ilagay n'yo ang daliri n'yo sa mata ng baka. Patawad.
Hihinto na ako. Siguradong di ako kikibo.
Pupusta ako kung kanino. Sigurado ako.
Subukan n'yo sa field.
Siya ay parang…
"Bwisit, di ko makita ang nasa kanan. Ano…"
"Bwisit"
"Sumpa kong may puno doon! Di ko makita, kakaiba!"
"Whoa!"
"Bumalik ito! Maayos ang lahat!"
Okey, magpokus tayo. Naguguluhan ka.
Ibababa ko ang bintana. Kasama ko sa kotse si inay.
Ibinaba ko ang bintana.
Nararamdaman ko ang init ng hangin sa ulo ko.
May naisip ako. Nakakaloko.
Makukuha mo ang reference. Pagbubukas ng mga pelikulang Amerikano.
Abandonadong kalsada. Dalawang stud sa Cadillac. Mga leather jacket, Ray-Bans.
Malakas silang nagpapatugtog ng rock music.
Binaba nila ang bintana, ganito ang mga braso nila,
"Kalayaan!"
Sobrang gusto kong gawin iyon.
Binaba ko iyon ng sobra. Dahil di na papayag ang inay ko.
Kaya, patagong,
ginanto ko ang mga daliri ko,
parang octopus na gusto makawala sa Japanese restawrant,
at tumingin ako sa inay ko ng ganito…
"Kalayaan"
"Pero di masyado!"
Binaba ni inay ang bintana niya, umalis ako.
Tingin ko gusto niya akong tumalon.
'Yong braso ko nasa labas na talaga.
At may naisip ako! Sinabi ko sa sarili, "Gagawin ko ito."
Wala akong-- Nilagay ko ang kamay ko sa bubong.
Ay sinabi kong, "Whoa. Dahan-daha lang, pare."
"Sisirain ka ng mga buwis, mag-ingat ka."
Nagpatugtog ng musika si inay.
Pinatugtog niya 'yong "Hey Jude" ng Beatles.
Isa sa pinakamagandang kanta. Pinakapaboritong naganap sa buhay ko.
Tumatanda na ako. Dumating na ang tag-init, mga posibilidad.
Kasama si inay. Nakatingin sa parehong direksyon.
Nagsasaya kami.
Magandang panahon, maayos lahat.
Hininaan niya ang volume at sinabing, "Alam mo?"
"Gusto kong ilibing mo ako gamit ang kantang iyan."
Nagkaroon ako ng maliit na existential crisis.
"Ayoko talaga sa unahan."
"Kinausap ako ng babaeng iyon. Di ko gusto."
Para siya nahihirapan. Binabaan niya ulit 'yong volume.
"Huy, kalma."
"Ayos lang ang lahat."
"Hindi lang si inay ang mamamatay. Lahat kami."
Si inay ko ay laging may mahabang pangungusap.
Sa dulo ng bangin, huminto dapat siya.
Di niya napagtanto na di na kumportable ang lahat
dahil nawala lahat ng social sensor niya.
Binaon niya ang sarili niya sa mga bagong pangungusap.
Sinabi niya ito sa akin. Masasabi kong mas umayos siya.
Doon ko naintindihan bakit di nagkaroon ng mental isyu ang inay ko.
Nilagay niya iyon sa isip namin.
Na napakatalino. Para doon ang mga bata.
Ang buhay ay karera ng pasahan sa isang henerasyon patungo sa iba.
Nakakapagod na. "Dito, bata, para sa 'yo iyan!"
-"Ano iyan?" -"Trauma!"
Tingin ko iyon na.
May paulit-ulit akong imahe sa bangungot ko.
Hinagis ako ni inay sa bangketa, umalis at kumakanta ng The Beatles.
Iniisip ko, "Lahat kami mamamatay."
Ang guro ko ay kukuhain ako. Magsisimula na ang klase.
Nag-akordyon ako ng anim na taon.
Oo, ito ang di inaasahang sagot. Tinitingnan n'yo ako parang,
"Magandang pagkabata!"
No'ng una gusto ko tumugtog ng gitara.
Gaya ng lahat ng binata, para magkaroon ng kasiping. Para doon ang gitara.
Ang gitara ay subtext.
Nagkukwento ito.
Ang gitara ay isang phallic na bagay
na pinapatugtog mo sa dagat, naghahanap ng sinuman.
Nagkukuwento ito.
Habang ito…
Di parehong subtext, maniwala ka.
Ito ay, "Makakagawa ako ng lahat ng rillettes."
Di parehas na vibe.
Anim na taon sa akordyon para mapasaya si itay.
No'ng bata pa kami, ayaw ng itay namin ng gano'n.
Para, ayaw niya kaming sumaya.
Gusto niya kaming, mamaya na. Gusto niya kami, bilang bata,
na magsumikap sa hinaharap na kasiyahan sa pagtanda namin.
Akala ko, "Ipapakita ko sa kanya na matanda na ako."
"Kumuha tayo ng pangmatandang instrumento."
L'acordeonisto.
Iyon ang tawag ng mga pros.
May nakita ka na bang matanda na nagpapatugtog ng akordyon?
Sino ang walang tirahan?
Naglalaan ako ng nakapadaming oras noon
na may 9.5 na kilo ng metal na brush na kumuskos sa hita ko,
nagpapatugtog ng musikang post-war.
Ang akordyon, parang tapos na ang giyera. Pinadala ka nila dito.
Ang mga kanta ay,
Ang mga tuod ng mga mandirigma ng Avignon
Na bumalik mula sa harapan
Lahat ng ito ay nakakakilabot.
Ito'y walang hanggang kalungkutan hanggang mamatay.
Ang pinamasaklap ay lumabas ng paaralan kasama ang mga kaibigan,
papuntang paaralang pang-musika na magkakasama,
dahil lahat kami ay nakaputi.
At pupunta sila sa silid ng gitara
sabi nila, "Hahalik tayo ng mga babae!" Sabi ko, "Kita tayo mamaya!"
Mag-isa akong pumunta, malungkot, sa tabi ng bulwagan,
pababa sa silid ng akordyon, na may vibe na…
"Mag-ingat kayo sa mga Aleman."
"Protektahan ang Strasbourg, bata."
Ang hirap nito.
Hininto ko saglit 'yong akordyon.
Panibagong sandali kung saan…
Medyo mahirap, pero sobra akong nahulog sa babae.
Sa middle school. Pero malaking party. Sobra akong nahulog sa babaeng ito.
Ninon/
Nasa party ang kaibigan kong si Thomas. Alam niyang mahal ko si Ninon.
Sinabi ko sa kanya. Dahil kaibigan ko siya.
Alam mo ba saan ito papunta? Sabay tayong pumunta doon.
Sa party, mautak si Thomas nagdala ng gitara.
Sa kawalan!
Nasa sulok siya at nagpapatugtog ng bwisit na tunog.
Pumunta si Ninon sa kanya. Nilagay ng puta 'yong kamay sa likod niya.
Paumanhin! Patawarin n'yo ako!
Nanghingi na ako ng tawad bago kayo
Sinabi niya sa kanya,
"Ang angas mo, Thomas. Naggigitara ka."
Sa party na ito, nagsiping sila.
France ito, mga ginoo at binibini.
Nakipagsiping ka para sa F-Flat.
Sinabi ko sa kanyang mahal ko siya? Pero patuloy siya…
Parang okey lang sa 'yo. Baliw ka ba?
Saang date ka papanig? Sinabi ko sa kanya. Alam niya!
Nagtaksil siya. Griyegong pagtataksil.
Ito'y pagsaksak sa likuran sa ikatlong pangyayari. Parehas ng ginawa. Nakakadiri.
Sinira nito ang puso ng bata. Mananatili sa 'yo. Iyon ang sinasabi ko.
Galit na galit ako.
Unang beses na parang pumatay ka.
Gusto kong sakalin si Thomas.
Kaya ko. Malakas ang braso ko. Nagbubuhat ng 9.5 kilo kada linggo.
Sobrang di patas.
Akala ko, "Hindi ko madadala ang akordyon ko sa party na ito."
Ang party ay sa ika-anim na palapag, walang elevator.
Unang palapag mga instrument. O mga daananan. Kanal.
Lahat ay malapit sa impyerno, gravity-wise.
Instrumento ito ng demonyo,
gaya ng sinasabi ng mga pro.
Kahit na nagawa kong ilabas ito,
di mo mapapatugtog ang akordyon sa party ng paaralan.
Magdududa ka, pero isipin mo na lang ang party sa middle school.
Isipin n'yo
ang batang wala masyadong kaibigan, kumukurap palagi.
Kumakain ng crackers magdamag.
Nasasabik siya. Kinuha niya ang mikropono.
"Halika, dito kayo sa tabi ko, 'wag kang matakot."
"Ninon, para ito sa 'yo!"
Binuksan niya ang baul. May baul doon!
Malaking bagay na walang bata ang nakakita.
Para itong Flat 500 sa kanila.
Naglagay siya ng suspender. Ang salita. "suspenders!"
Sa maliit na kawit sa likod na konektado sa suspender.
O ang akordyon na malalaglag sa hita mo at magiging baldado ka habangbuhay.
Oops, bata!
Sumpa ko. Ang unang kong
sabi ng guro, "Lagi mong alalahanin ang kawit."
-"Kung hindi, kita mo si Jean-Louis?" -"Kumusta!"
"Pwes…"
May walong scoliosis 'yong bata,
at sabi niya, "Ninon!"
Ang hadlang ng Avignon
Tapos na ito para sa kanya.
Tapos na!
Walang palad ang hahawak ng ari niya.
Wala sa Mundo ang nakapagsabi,
"Gusto kong tirahin ang nag-aakordyon."
Hindi kailanman.
Huminto ako. Nagsimula akong matuwa sa gawain ko.
Kapag nakapunta ako ng Paris,
lagi akong maghihintay sa labas ng mga comedy club pagtapos ng palabas
para kausapin ang mga komedyante.
Dahil mahilig ako sa pagpapatawa.
Napakatangang pangungusap. Patawad, binabawi ko.
Narinig ko sarili ko…
"Mahilig ako sa pagpapatawa. At paghinga! Parehas ko silang gusto."
"Kailangan sila. Oo, alam ko matalinong salita din."
Gusto kong malaman paano gumagana ito.
Pinakilala ako ng isang komedyante sa casting director.
Madami na akong palpak na audition at nakapasa ako noong 16.5 taon ako.
Ito ay sa Petit Journal.
Nagsimula ako sa TV noong 17 anyos. Na napakabata pa para sa TV.
Sa unang gabi, may party ng inuman kasama ang crew, artista, sikat na tao.
Naisip ko,
"Kailangan kong umuwi agad para makausap mga magulang ko."
Nag-taksi ako. Dahil may pera ako.
Dahil sa TV.
Dahil sa mga Hudyo.
Nagbibiro lang ako! Napunta sa ibang direksyon ang palabas!
"Sobrang dami nila sa industriya!"
Nagbibiro lang ako.
Nakauwi ako ng naka-taksi,
Tanda kong binagsak ko ang pintuan.
Naghintay ako at tiningnan ang kotse na kumaliwa.
Wala akong gustong saksi.
Tumalikod ako, ang laki ng bahay.
May graba sa harap ng bahay.
Naalala ko pa ang ingay noon. Mas mabigat sa karaniwan.
Mapang-api ang lahat. Kakaiba.
Pinatunog ko ang bell. Pagod na ako, di ko alam kung bakit.
Naka-bathrobe si inay. Niyakap niya ako. Di pa nangyari sa 'kin.
Sobrang higpit!
Bumulong siya, parang sikreto, "Bilib ako sa iyo, anak."
Napaatras ako.
At sabi ko,
"Mahusay."
Sa ngayon sumali ako ng aritokrasya. "Mahusay, inay."
"Makakabalik ka na sa kuwadra."
Di ako iyon! Tumakbo ako sa kwarto.
Nakaupo ang itay ko sa harapan ng nakapatay na TV.
Sa kanyang boxer shorts.
Sabi niya, "Umupo ka."
Umupo ako. "Ito ay student-teach conference."
Sabi niya, "nanuod…"
"Nanuod ako ng Journal Petit."
"At…"
"Naisip ko…"
"Masyado kang tumititig sa kalawakan. Para kang tanga. Ang pangit."
Sinabi niya iyon. Tumahimik.
Nahampas niya ang hita niya.
Hirap siyang tumayo.
Sabi niya, "Sige, magandang gabi sa inyo."
Mag-isa ako.
Pero ginamit niya ang tonong iyon
parang papatayin ang pamilya niya sa gabi.
"Magandang gabi, sa inyo."
"Matulog ng mahimbing."
At natulog na siya sa kanyang lungga.
Sabi ko, "Mapapatay din kita, alam mo iyon!"
Umaasa akong "Mahal kita" o "Bilib ako sa 'yo"
dahil alam kong di pa niya nagawa iyon.
Di ko siya masisising gawin ang di pa niya naranasan.
Alam kong sobrang mahal kami ng itay ko.
Papatay siya para sa 'min. Dalawang beses na niyang nagawa.
Pero medyo may pader
sa kanya at sa mundo kapag nag-aalala na siya.
Natatakot ako. Natatakot akong mangyari sa akin.
Kasama ko ang babaeng mahal ko na gusto kong halikan.
Dahil bilang magulang, mapapasa ito sa mga anak mo.
Di ito kumportable sa hanay ng mga bata.
"Kumusta."
Magiging tahimik na hapunan ito.
Mahal namin ang isa't-isa. Kumakabog ang puso.
Sumisigaw sa loob. Sabi ng bata, "Alam kong mahal mo ako!"
"Gusto kong marinig ng isang beses
dahil binigyan ako ng kumpyansa nito ng 25 na taon!"
Sabi ng itay, "Bwisit. Mahal kita, anak. Kakainin kita."
"Kakainin kita! Yum! Buto na lang matitira." "Lalamunin kita!"
"Di ko masabi. Pagmamahal ay pakiramdam. Pakiramdam ay para sa may vulvae."
Sabi ni inay, "Huwag kang mag-alala, may sapat akong vulvae para mahalin kayo."
"At may nahanap akong rentahan na may lawa."
"Sa wakas!"
Nakakahiya.
Gumagawa tayo ng katangahan. Kasama na ako.
Tinatago natin ang pagmamahal natin sa maliit na pangungusap,
sa araw-araw na kilos.
Pinapasa natin 'yong responsibilidad sa pag-unawa na pag-ibig iyon
sa taong mahal natin.
Kumplikado ito.
Tinatawag itong Trojan horse. Na istratehiya sa gulo.
Nakakatawang tanong.
Tinatanong ang sarili ano'ng tinatago ko pagmamahal.
Ilang buwang nakalipas, napagtanto ko tinatago ko sa 'kin ng pabiro.
Kapag may mahal ako, gusto ko silang sirain.
Di mabuti. Napagtanto ko ito dahil sa kasambahay ko,
kaibigan ko, 'yong kinukwento ko,
ay may cancer.
No'ng nalaman namin iyon, nag-surprise party kami ng mga tropa ko.
Para hilingin sa kanya…
Dapat naisip na namin ito!
"Maligayang cancer sa iyo, tropa!"
Nagtatago kami sa flat, likod ng soft, hinihintay siyang pumasok.
No'ng sinusi na niya 'yong pinto,
nagkatinginan kami, "Parang di magandang ideya ito,
'yong surpresang cancer party ngayon."
Di ba iyon kapani-paniwala?
May kakayahan ang mga tao
na malaman na may kagaguhan 'yong ideya nila umpisa pa lang
ng di pinag-iisipan.
Alam mo na ang nakataya noon pa man.
Parang, "Whoa."
"Mahal, oras na ba para magkaanak?"
Sabi ng doktor,
"Gupitin ang pusod. Ano'ng nangyayari?"
Ganoon tayo. Nag-iisip pagkatapos ng katotohanan.
Nasa flat na siya ng 10-15 segundo. Kami pa din ay…
Ninanakawan namin talaga siya.
Sobrang tapag ng isa sa mga tropa ko, sabi niya,
"Bwisit, ano…" "Huy!"
"Hoy!"
Sabi niya, "Ano na…"
Akala naming magandang regalo ang atake sa puso.
Mas maayos na paraan ito.
Huy, mas ayos siya. Kalma. Sinumpa siya.
Hinayaan niya akong magbiro.
Sabi niya, "Pwede mong pagkatuwaan ako at ang cancer ko sa palabas mo."
Sinabi niya iyon bago siya mamatay.
Iyon ang unang biro na pinatunayan niya.
Sa party, meron kaming football na laro. Gusto niya ito.
Siya ang goalie. Dahil may cancer siya.
Sobrang hirap pansinin kapag ang mahal mo ang nagsabi n'yon.
Ako ang una niyang sinabihan.
Sabi niya, "May cancer ako." Sabi ko, "Uminom ka ng tubig!".
Di ko alam bakit nasabi ko iyon.
Siya ang goalie, okey?
Siya ang nakakatakot na goalie.
Malapit 'yong bola sa kanya.
Sorbang daling saluhin nito, pero nakakatakot siya.
Pumasok 'yong bola.
Sobrang galit ang mga kaibigan ko. Pero di nila maipakita.
Dahil meron siyang cancer.
Wala ng mas sasaya pa na makita ang mga lalaking nilulunok ang inis nila.
Sabi nila, "Walang kaso!"
"Pokus. Tumingin kayo sa paligid. Tama!"
"Walang problema. Nagsasaya tayo!"
"Ano'ng pinagkakasayahan n'yo? Ako! Nagsasaya tayo! Napakagandang gabi!"
"May isang buhay lang tayo."
Sobrang galit ako.
Doon ko napagtanto nagbibiro ako ng masama sa mga mahal ko.
Pinuntahan ko siya at sinabing, "Patawad. May cancer ka?"
"Pwede mo ng kuhain 'yong bola."
Ibig sabihin, "Mahusay ka" sa italian.
May mga tahi siya… Di ako makainom ng maayos.
Sa mga komedyante, may hiyawan, bam.
Nakakatakot ako maging doktor.
"Kaya kapag meron kang…"
AIDS. Okey."
Ang sarap sa pakiramdam.
May mga tahi siya.
Alam niya. Kung saan nakatago ang pagmamahal ko.
Nakikita niya ang kabaitan dito. "Pinakamagandang biro sa buhay mo!"
Nasaktana ako doon.
Hindi, sobrang saya ko.
Sabi ko, "Pinakamagandang biro sa buhay ko!"
Tiningnan ko lahat ng kaibigan ko,
at may nasabi ako na di ko pa din maitindihan ngayon,
"Narinig mo 'yong mainit na patatas na hinila ng engot na ito?
Ano'ng ibig sabihin niyan?
Natural itong lumabas, parang lumaki sa village.
Kabaliktaran ng The Voice ang ginawa ng mga kaibigan ko.
Lahat sila ay umiwas ng tingin.
Di sila lahat kumportable.
Ako din, sa totoo lang dahil doon ko nalamang
di ko ginawa 'yong biro na iyon para patawanin siya,
pero para mapatawa siya.
Dahil malungkot ako.
May sakit ang kaibigan ko,
at sa tuwing naiiyak ako, nagbibiro ako sa mga tao.
Gumagaaan ang pakiramdam ko para makita silang nahihirapan.
Kaya akala ko, "Kailangan mong pumunta sa espesyalista."
Nagpunta ako para magpatingin.
Sinabi ko sa kanya 'yong tungkol sa party. Sabi niya…
"Sa totoo lang,
kapag nanghihina ka,
kaysa ipakita mo 'yong totoong kulay mo sa iba,
dahil natatakot kang tanggihan nila,
ginagawa mong mahina sila kaysa sa iyo."
-"Siraulo ako." -"Hindi."
"Hindi masyado."
"Hindi ito 'yong medikal na tawag."
"Sa totoo lang, ito iyon…"
-"Siraulo ako." -"Oo!"
"Magiging 72 euro ito."
Kakaiba 'yong babaeng iyon. Pinahanga niya ako.
Sa tingin mo maingat siya, pero di talaga.
Dinala ko 'yong kasambahay ko sa kanya dahil nasa midlife crisis siya.
Di niya masabi ang tungkol dito.
Ilang beses na niyang nakita siya.
At may sinabi siyang nakakabaliw, umuwi siya at sinabi sa 'kin,
napahanga kami.
Sabi niya,
"Ito ang unang sesyon natin."
"Nakuha ko na din ang diagnostic mo."
"Kaya ikaw…
meron kang midlife crisis."
Sabi niya, "Oo."
"Kaya ako pumunta dito, kasi…"
"Merong mga tanda."
"40 na ako."
"Dumaraan ako sa krisis."
"Parang di gano'n, pero kapag pinagsama mo 'yong dalawa,
at itatabi ko 'yong 72 euro ko."
"Sabi niya, "Hindi."
"Wala kang itatabi na kahit ano."
"Walang kwenta ang midlife crisis."
"Sabihin nating pagkapanganak sa'tin, meron tayong maliit na shell sa likuran."
"Parang suso."
"Sundan mo ako."
"Magdaraan tayo sa buhay."
"Kung saan mahahanap natin ang karanasan…
sa loob ng shell!"
"Wala kang pakialam. Akala mo lang meron."
"Kaya nagmadali ka sa buhay."
Labing limang taon, 18, 22, 26, 30…
"Akala mo napupuno ito."
"Pero alam mo. Trabaho mo ito."
"Nak nak, walang laman 'yong shell."
"Kaya sige lang."
"Tatlumpu't-tatlo, 36, 40."
"Pag-40, hihinto ka na."
"Iisipin mo ang nangyari."
"Gusto mong malamin 'yong sinantabi mo. Tapos…"
"Pero walang laman ang shell ko!"
"Shell… Shell…"
"Ano'ng gagawin mo kapag may nawala ka?
"Ano'ng gagawin natin?"
"Hello, Pulis ng Shell?"
"Alam ko, nakakatanga. Pero iyon ang midlife crisis."
"Emegency ito."
"Pero wala talaga dito."
"Dahil huli na ang lahat."
"Isa kang kuhol."
Naguguluhan talaga siya.
Tahimik siyang umuwi.
Sobrang saya ko sa sofa.
Sinabi niya sa akin, "Kailangan mong mabuhay!"
At sabi ko, "Iyon ang plano bago mo ako mahuli."
Sabi niya, "Dapat matutuo kang mangolekta…kasi…"
-"Dahil doon mo kakatukin ang shell." -"Okey."
"May kulang akong mga detalye. Di ko alam lahat."
"Kumusta, Pulis na Shell?"
"Okey. Whoa."
"Ngayon meron na akong pira-piraso. Tinatakot mo ako, sa totoo lang."
Sobrang nakakatawa. Gumagaan pakiramdam ko pag-usapan ito.
Pa-dalawangpu na ako, at akala ko,
"Kailan ito nagsimula?"
Naisip mo ba?
"Kailan pa naging opisyal na ako?"
Wala akong nagagalit,
wala sa tono na naintindihan kaagad ng nakakarami.
Nakakaloko.
Para makita ang kasambahay kong tanungin ang sarili niya
gaya ng ginawa ng itay ko sa 70, nirelaks ako. Gumaan ang pakiramdam ko.
Buong buhay natin, palagi tayong nagpapakatotoo.
Susubukan naming ayusin. Ang pakikisama ang mahalaga.
Paplanuhin natin hanggang dulo. Nirerelaks ako nito.
Ikaw, parang di masyado. Masasabi ko.
Tayo ay bata pa lamang. Di tayo hihigit sa sarili natin.
Ano'ng nagiging mali sa pagtanda?
Di ko alam. Bakit may ganitong tanong?
Tumatanda ba talaga tayo? Di tiyak. Tingin ko hindi.
'Yong tumandang tayo
ay lumalaki sa paligid batang tayo, para protektahan tayo.
Sa huli ikukulong siya. Lahat tayo ay may bata sa loob natin.
Iyon ang pagtingin ko sa buhay. Sa bawat isa.
Di patay, kung makakatulong.
Ang naghihirap na bata sa loob.
Dahil kahit anumang edad,
20, 60, di mahalaga
maglalakad ka sa kalsada, tatawid ka at mapapaisip,
"Maglalakad ako sa puting linya lang."
Ito 'yong bata, "Nandito pa din ako!"
"Bakit kalbo ka?"
Mangyayari iyon sa sakin.
Bata pa din ako.
Di ako takot kaninoman.
Merong bago?
Pupunta ako at kikitain sila. "Kumusta ka?"
Di ako German. Kakaibang boses lang.
Naisip siguro ng mga tao, "Batang German ito. Kumusta!"
Noong bata ako, sobra ako sa sarili ko.
Alam mo kung ano?
Sa laki ng ulo ng matatanda. Tititigan ka nila ng matagal.
Parang may pera ka sa kanila.
Sa hapunan, ako 'yong tipong…
Wala ka pang nakitang bata sa buhay mo.
Titingin siya sa iyo.
Lalapit siya, hahaltakin 'yong panlamig mo, "Ang sakit ng puwet ko."
"Okey. Ano…"
"Ako ba 'yong gusto mong makausap? Tingin ko di pa tayo nagkakausap."
"Sabi ng inay ko walang moussaka!"
-"Dalawang beses kong tinulungan." -"Tama!"
"Okey. Patawad."
"Marc, narinig mo iyon? Ano'ng ginawa… Ano…"
-"Ano'ng pangalan mo, sinta?" -"Panayotis!"
"Okey, sige!"
"Marc, isa siyang SS na sundalo!"
"Kakaiba. Natatakot ako. Aalis na ako. Marc!"
Noong bata, wala kang pakialam. Tapos, mahirap na ang middle school.
Maliit na lipunan ito. Lalo na kapag nagpatugtog ka ng akordyon.
Sa middle school, para mahalin ako ng iba,
para mahalin ako ng ibang bata,
bibili ako ng tsokolate gamit ang pocket money at ipapamigay sa paaralan.
Kung naghahanap ka ng emosyon na mararamdaman, awa ito.
May bitbit akong natutunaw na tsokolate na nasa pitaka ko buong araw.
Sa gabi, maghihintay ako sa gate,
at pag-uwian na, "Operasyong tsoko-tsoko."
Di sa isip ko. Malakas!
Parang '70s na pulis na nakasibilyan, medyo nakakaduda.
"Operasyong tsoko-tsoko!"
Kikitain ko sila. Nakakaawa. Sasabihin ko, "Gusto mo ng tsokolate?"
Parang kabaliktaran ako ng pedophile, kapag inisip mo.
Sa nakatatandang bata, "Gusto mo ng tsokolate?"
"Halika, madami sa Twingo!"
"Halika!"
Gumagana ito.
Lalabas kami. Para akong sinuman.
May isang kahong tsokolate. Kukuha ako ng isa o dalawa kada umaga.
Isang umaga, binuksan ko ang kahon, walang laman.
Nabigla ako sa paraang bihira sa buhay ko.
Malungkot pero nakakatawa din.
Tumatakbo ako kung saan, sumisigaw, "May nakakita ba ng tsokolate ko?"
Na nakakatawa. Kalahating malungkot, nakakatawa.
Sadfunny.
Kikitain ko ang ate ko. Tinanong ko siya.
Sabi niya,
"Hindi."
Naintindihan ko at iniyak ko lahat sa katawan ko.
Sinabi niya ito, ngayong sa aking pamilya,
"Sige, makulit, praline!"
Iyon ang palaway ko.
Kinuha ko ang kutsilyo, sabi ko "Sasaksakin ko siya!"
Dumating ang itay ko.
Kinuha niya ang kutsilyo.
Isang payo lang.
Kung may papatayin ka, 'wag mong sasabihin ang plano mo.
Kakaibang naalerto ang lokal na awtoridad.
Kinuha niya 'yong kutsilyo, "Huy!"
Huminto siya.
No'ng ginawa ng itay ko iyon, ibig sabihin may ituturo siyang leksyon sa buhay.
Di kasama ang itay ko sa edukasyon namin,
pero kada dalawang taon, gumagawa siya ng pampublikong coup
kaya naahalala ulit siya bilang ama.
Nasa dulo na siya ng nakakainis na utos, may kailangan siya.
Kinuha niya 'yong kutsilyo. "Huy!"
Tingnan mo…ang gagawin ko…"
Kailangan niyang mag-improvise, nakakaawa.
Kinuha niya 'yong kutsilyo.
Binigay niya sa ate ko. "Sasakin mo siya. Papayag ako!"
Hindi, biro lang.
Kinuha niya 'yong kutsilyo. Binali sa hita niya.
Sabi mo, "May kasanayan ang itay mo!" Hindi.
Nahiwa ang kamay niya at konti sa tuhod.
"Kita mo? Di ka dapat naglalaro ng kutsilyo!"
"Kaya, oo!"
"Ikaw din. Ano 'yong… Narinig mong nagsalita ang sarili mo?"
"Kapag may tumunog sa bibig mo, pupunta ba sa eardrum mo iyon?"
Tumatanggi siya.
Lalaki siya. Di siya masasaktan sa harapan ng mga anak niya.
"Dinudugo ka. Okey ka lang?"
Siya naman,
"paano mo naman nasabi?"
Iyon ang sinasabi niya.
Kapag di siya sang-ayon, "paano mo naman nasabi?"
Di na niya matatangi ngayon. Nag-iingay ung sugat niya.
Parang, "Plop."
Sabi niya…
"Tawagin mo inay mo. Tingnan natin."
Nakakahanga.
Tumakbo ako sa hagdan. "Nanay, bilis, may sugat si Tatay!"
Sabi niya, "Kaya niya iyan, malaki na siya!"
"Nein!"
Namamatay na si itay. Kailangan natin ng tulong.
Nakakabaliw.
Iyong araw na iyon nagsimula akong gumawa ng biro sa pagmamahal.
Kaysa sa tsokoliate. Mas simple. At di masyadong delikado.
Kada-taon, nasisimulan kong matupad ang pangarap ng itay ko.
Panatag sa sarili.
Tiwala, nakakatawa, medyo babaero, ngunit hindi kailanman mahina.
Maraming beses ako nito natulungan,
pero hindi
sa paghalik ng babae.
Ang tiwala ko sa sarili ay nasa banyo kasama ang baso ng tubig.
Ako lang mag-isa, walang kalaban-laban, pinagpapawisan.
Nahulog ako sa babaeng ito gaya ng sa pelikula.
Sinabi niya ng isang salita, at ako ay nagmamahal, sabi ko na nga ba.
Ito ay maliwanag. Parang mainit na tubig mula tenga hanggang paa.
Upang maunawaan mo ang salitang ito,
May kailangan akong sabihin tungkol sa pagkabata ko.
Nanghihipo ako ng utong.
Kapag natatawa na kayo ngayon, di na natin pag-uusapan ito.
Nagiging kumportable ako, nasabi ko,
at tinatawanan n'yo ako, di iyon maganda.
'Wag n'yo akong tingnan ng ganyan. Nakikita ko mga mata n'yo!
"Parang kakaibang bata siya, meron iba pa iyon."
Hindi! Kada bata ay kakaiba.
Hindi? Merong paghinto.
Lagi naming dinadala sa ospital ang kapatid ko,
dahil aalis siya, "Hindi siya hihinga hanggang makauwi!"
Pagtapos ng 20 metro, sisirain niya ang daan parang talunan.
Kapag malungkot ako, hihimasin ko ang dibdib ko. Ganun ako.
Dede, dibdib? Maraming tawag doon.
'Wag n'yo akong tingnan ng ganyan!
Kapag umaalis ang magulang ko, kapag pumasok ako sa kwarto, at…
Ganun ang ginagawa ko.
Itapon n'yo ako sa kulungan!
Ginagawa natin lahat iyon.
Iyon ang Narnia ko. Naglalabas ako ng tensyon.
Di na iyon mahalaga.
Ang mahalaga, bilang bata, naisip ko,
"Bakit di nila sabihin ang kakayahang mawala?" Okey.
Kaya sinubukan ko at pinag-usapan ito.
Para ipakalat ang salita.
Gusto ko makita ang mga kaibigan ko.
"Kapag hinimas mo ang utong mo…" "'Wag ka ng sumama sa amin."
Mabilis na salita.
Kaya kinausap ko ang mga magulang ng kaibigan ko noong naghapunan sila.
Nakakaawa.
Naghihintay ako sa sulok ng sofa, parang ganto.
Parang kalbong pusa.
Hinihintay kong isabit ang mga kapote nila.
Aakyat sila ng silid nila.
At hahampasin ako.
"Patawad, Sylvie."
kapag hinimas mo ang dibdib mo…"
Takot sila sa akin.
Nagwawala sila.
Para sa kanila, ako si Elise Lucet ng Cash Investigation.
Makikita nila ako at tatalikod, "Hindi."
"Walang di dokumentadong trabahador ang nagtatrabaho sa kumpanyang ito."
"Pinayagan kabang sundan ako? Legal ba ito?"
Sobrang takot sila.
Isang gabi, umakyat ang inay ko sa kwarto, at sabing,
"Ayos ka lang, Panayou?"
"Talaga?"
"Mabuti."
"Si Marc at Veronique ay darating mamaya."
"Okey ka lang? Talaga?"
"Mabuti."
"Siguro 'wag mo na silang kausapin
tungkol sa sikreto mo?"
Pinagbawal sa ito bahay.
"Kung kung kailangan mo ng makakausap, pwede tayong kumonsulta."
Sabi ko, "Ano ung konsulta?"
"Konsulta, Panayou, kung saan ka magbabayad
pa mapakinggan, matanggap gaya ng iba."
Napakagandang ibig sabihin ng pagkonsulta na narinig ko.
Tanging pagkonsulta lang ang pwede, "Philippe ang pangalan ko."
"Bastos ang pinuno ko, pero kaya ko ito, propesyonal pa din ako."
"Nag-cigarette break ako, pero di ako naninigarilyo."
Umaalis ako ng trabaho, kumakaliwa ako dahil merong tindahan ng bulaklak doon."
"Bumili ako ng hamster doon at pinatay sa kili-kili ko."
"Ganun ang gawain ko."
Tanging sa espesyalista lang. Alam mo ba kung gaano kaswerte ito?
Aalis ang kaibigan mo,
"Philippe, okey ka lang? Ano…"
"Nagbebenta sila ng hamster sa tindahan ng bulaklak. Wala akong ideya."
Napakaraming mga tanong sa buhay.
Pero natutuwa ang espesyalista.
Sabi niya, "Pagsubok."
"Ano 'yong kulay ng hamser, Philou?"
"Ang mga daga ay kadalang sumisimbolo kay Kristo."
"Oo, pag-usapan natin ito."
Trabaho niya ito.
Uupo ako, pero naiitindihan ko na pinagtatawanan ko dahil dito.
Kaya nagpasya akong 'wag na pag-usapan.
-"Ano'ng ginagawa mo buong araw?" -"Madalas kong hinimias ang ut--…"
"Bwisit, ang galing niya!"
"Wag mo nang pansinin."
Matatakot ako kung sinabi ng bata, "Wag mo nang pansinin."
Masyadong tama ang bokabularyo nila. "Sasabihin ko sa 'yo ang lahat, Doktor."
Si James Bond na kalaban.
"Hindi ko aalisin ang anumang mga detalye."
"Minsan nararamdaman kong
walang kabuluhan."
"At nagkulong ako sa kwarto ko…"
"O kaya!"
"Ang pasukan."
"At hihimasin ko…
masigla, Doktor,
ang bahagi ng utong."
"At ramdam ko ang kaluluwa ko
malalampasan ang sarili."
"At gusto ko 'yong gano'ng pakiramdam, Doktor."
Sinabi ko iyon sa paraang di nakakatakot.
Maniwala ka. Di ako nakakatakot.
Pero sinabi ko sa kanya,
at pangako totoo ito, sabi niya,
"Ano?"
Tumawa siya!
At sinabi ko sarili ko na di ko na sasabihin iyon ulit.
Hinding-hindi na!
Hangga't ang German ay hindi…
Hindi, biro lang.
Pero napahiya ako. Sobrang napahiya.
Binaon ko ang sarili ko. Ilang taon kong di sinabi iyon.
Unang date ko iyon sa babaeng ito.
Kamakailan lang, 'yong huling babae…
Sa ilalim ng Chirac.
Kaya isang minuto ng nakalipas.
Di gano'n katagal, pero di ako kumportable.
Unang date. Nagbiro ako para mahalin niya ako, at pinahinto ako.
Sabi niya, "Huy."
"Nagpapatawa ka. Di pa talaga tayon nakakapag-usap."
"Dapat kilalanin natin ang isa't-isa. Pag-usapan ang buhay natin."
"May nakakatawa ka bang istorya no'ng kabataan mo?"
Sabi ko, "meron ako,
pero simulan mo muna, para magkaalaman."
Gusto kong malaman ano'ng story ang dapat sadyain.
Isipin mo may sinabi siyang cute. "Ako na muna."
"Kaliwete ako,
pero naglalaro ako ng tennis gamit ang kanang kamay!"
Di ko masundan, "Kasi, para sa akin,
hinihimas ko ang utong ko para mawala ako!"
"Dalawang kamay! Ambidextrous!" Hindi.
Kaya pinauna ko siya.
Nagsalita siya ng nakakaakit. Kumalma ako.
Sinabi ko. Huminto siya. Sabi niya, "Ano?"
"Ako din."
Sabi ko, "Ano?"
Nagmahal ka na ng sobra
na gusto mong mamatay siya dahil di siya makayanan?"
Parang, "Gusto ko!"
"Hindi, gusto ko sila!"
Hindi, di pa nangyari? Sa akin din.
Gusto kong malaman kung parehas tayo.
Parehas lang. Baliw.
Nabaliw ako. "Sige lang! Sabihin mo. Gusto kong marinig."
Sabi niya, "Sige na. Di ko pinagsasabi kahit kanino."
Sabi ko, "Oo!"
Sabi niya, "Pwes…"
"Noong maliit pa ako, parang gano'n pakiramdam ko."
Nagkulong ako sa banyo, Sobrang hiya ko."
"Ang bigat ng pakiramdam ko. Sobrang nakakahiya."
"Pumunta ako sa banyo. Walang tubig. Malamig na tiles lang. Nakakakilabot."
"At hinimas ko ang isang rib, Sa akin ay rib."
"Para akong nakuryente."
"Para akong nawawala."
"Wala na ako doon. Masarap. Parang namatay saglit."
"Mas pinahalagahan ko pa lalo ang buhay."
Sinabi ko sa kanya, "Pwede bang…"
"Pwede ko bang ikiskis ang utong ko sa rib mo?"
"Para makita kung parehas tayong mawawala?"
Tumawa siya.
Di iyon biro. Tumawa siya.
Nahulog ako sa kanya. Di ko siya mahalikan sa unang date namin.
Pangalawang date, tingin ko gusto niya. Di ko magagawa ito.
Ikatlong date. Magulo. Sinabi ko 'yong tungkol sa ikaapat na date.
Umalis siya sa flat pagtapos ng ikaapat nad date. Nandoon kasambahay ko.
Nawalan ako ng pag-asa. "Aalis na siya. Totoo."
"Apat na date? Tapos walo? Labing-dalawa? Dapat sahuran ko siya!"
"Isang kontrata sa trabaho!"
Di siya nakikinig. Naglalakad siya.
Sabi niya, "Hindi."
"Hahalikan natin siya!"
Sabi ko, "Kasama ka din. Tinatakot mo ako."
Sabi niya, "Makinig ka ngayon!"
"Ikalimang date. Inimbitahan mo siya dito. Sa kwarto ko lang ako. Di ako makikinig."
"Dumating siya. Pagbuksan mo. Nandoon lang siya s apasilyo."
"Tumawag siya. Buksan mo. 'Wag kayong mag-usap."
"Tumingin ka sa mga mata niya, at halikan mo siya."
"Umatras ka. Papasukin mo siya."
"Sabihin mo, "Hoy."
"'Hindi ba iyon ang pinakamatagal na tatlong minuto ng buhay mo?"
Sa pagbalik-tanaw, di iyon magandang ideya.
Pero sa sandaling iyon, 'wag kang magalit. Sabi ko, "Isa kang henyo!"
Napakaraming bagay ang patungo sa kabaligtaran.
Walong dating asawa. Labing dalawang beses na suporta sa bata.
Legal ba iyon?
Nakinig ako sa kanya. Makalipas ang 72 na oras, nakabihis ako.
Naghihintay sa ikalimang date.
Dumating siya. Naririnig namin ang heels niya sa sahig.
"Kami" dahil binuksan niya 'yong pinto. "Narinig mo? Parting na siya!"
"Okey. Naaawa ako sa ating dalawa."
"Sobrang kakaiba. Isuot mo yang pantalon mo."
Tumawag siya.
Binuksan ko.
Tiningnan ko siya sa mata.
At wala.
Sa isip ko, parang…
At lumpit siya para pumasok. Gaya ng inaasahan.
Isipin mo. Nag-ring ka sa pinto ng iba. Pinagbuksan ka, at…
Nagduda ka sa sarili mo. "Nag-ring ako sa 'yo o ikaw?"
"Sino'ng darating? Di ko makuha."
Lumapit siya ng di nag-iisip. Nababahala ako.
Sabi niya pwedeng manatili siya sa pasilya.
Ginamit ko ang siko ko para harangan siya. Parang natural na pose.
Umatras siya. Sabi niya, "Okey ka lang, Panayotis?"
Naisip ko, "Ngayon o hindi na, gawin na!"
Hinalikan ko siya, pero di gaya ng romatikong pelikula.
Parang zombie na pelikula.
Sabi ko…
Mas malapit ako, mas lumalayo siya.
Naisip ko, "Mas malayo pa sa inaakala ko."
"Kung alam ko lang, nagdala ako ng meryenda."
Di na ako makalakad pa. inabot ko ang taas ng isometric butt muscles ko.
Walang halikan.
Walang hawakan. Wala.
Pero wala na akong masasabi kundi, "Napakatagal ng tatlong minuto sa buhay."
Nakakahiya. Ganun 'yong tono.
Nakakadiri. Parang pinaharapan ko siya.
"Napakahabang tatlong minuto ng buhay mo, Jean Moulin!"
Sobrang kakaiba.
Umayos siya ng upo. "Napakahabang tatlong minuto sa buhay ko?"
"Tungkol ba ito sa tatlong minutong bagay?"
"Sinubukan mo akong halika?"
Sabi ko, "Paano mo nasabi iyan?"
Di ko mahawakan ang utong ko para mawala. Alam niya ang tungkol dito!
Literal, naisip ko, "Makakatulong samin kung mamamatay siya."
"Magpapatuloy kami."
"Ako, lalo."
Nasawi ako. Nasa apartment ako.
Nasa pasilya siya. May bukas na pinto sa pagitan namin.
Ganoon lang.
Nag-uusap kami.
Sa blind spot ko, masasabi kong may tao doon.
Narinig ko,
"Halikan mo siya!"
Parang nasa larong football kami, bwisit!
Narinig niya ang boses niya. Tumingin siya sa loob.
Nakita niya siya!
"Siya ba 'yong kasambahay mo?"
Sabi ko, "Huh? Ano?"
Sabi niya, "Hindi mo siya kasambahay?"
"Merong lalaking nakashorts."
"Iyon ba dahilan bakit ayaw mong pumasok??
Di ako sigurado kung biro iyon, o gusto niya pa akong itulak.
Pero lahat kinuha ko. At sinabi kong…
"Wala akong nakikita."
May tinangihan ako.
Litetal.
Kahit nandoon pa siya. Sinubukan ko.
Ito ay matapang. Kung sasabihin niya, "Napakamaistilo talaga ng ilaw mo!"
Ang tanga ko!
Akala ko, "Hindi, di mo sinabi iyan."
Sinubukan kong ilagay sa tama at nagpanggap na biro lang ito,
pero 'yong paghinto ay kwento lang.
"Wala akong makita."
Parang tanga.
Mabuti, nakakatawa siya. Sabi niya, "Hindi siya totoo?"
"Okey."
"Nakikita ko talaga siya."
"Paumanhin! Ikinagagalak kitang makilala."
"Ito ay kakaibang tanong, pero totoo ka ba?"
At sabi niya…
"Bwisit, di ko alam."
"Pero pupunuin natin ang shell na iyon."
Mas masahol pa ang katotohanan.
Kinausap niya siya. Tumalikod na lang siya at umalis.
"Pag di ako sumagot, di niya malalamang wala ako doon."
Tumingin siya sa akin.
"Medyo tanga ka din."
Tinulak niya 'yong pinto.
Umalis siya.
Binayaran niya 'yong renta.
At tinulak niya ako sa sulok.
Tiningnan niya ako sa mata.
Di ito maganda.
Isang kwago.
Masasabi ko napagtanto niya na di ko alam paano.
Di ko na maabot iyon. Wala sa DNA ng pamilya namin.
Hinalikan niya ako.
Hindi ako tuta!
Parang, "Tinaihan niya ang sarili niya!"
"Magaling, Melchior!" Hindi.
Wala akong maramdaman.
"Hindi namin alam saan itayo!"
Naging granite na harang ako sa harap niya.
Nakaramdam ako ng lamig. Ng paglayo sa kanya, sa sarili ko.
Sa lahat. Parang nag-iisa ako. Sobrang kakaiba.
Pumunta siya sa sofa.
Kaya pumunta din ako. Lugar ko ito. Kakaiba.
Nag-usap kami ng isa o dalawang oras.
At no'ng nag-usap kami,
Tingin ko mahal ko na siya.
Pero wala no'ng hinalikan niya ako.
May trabaho siya, kailangan na niyang umalis.
Hinatid ko siya sa pinto, Hinalikan niya ako ng sobrang bagal.
Wala. Kaunti kaysa dati. Sobrang kakaiba.
Sabi niya, "Tingin ko magkikita pa tayo ng madalas."
Sabi ko, "Oo."
Pinayagan na ako.
Sobrang nawala ako.
Pumasok na ako. Lumakad ako ng isang metro.
Umupo ako sa sofa, at naisip ko,
literal, salita sa salita,
"Ngayon alam mo na."
"Hindi mo alam paano magmahal."
Pinanginig niya ako pababa sa gulugod ko. Nakakaloko, pero naniniwala ako.
Nakumbinsi ako. "Di mo alam paano magmahal. Nangyayari ito."
"Di ito kaya ng itay mo, kaya di mo alam."
"Ganun iyon."
"May mga taong magaling sa pag-ibig, meron hindi."
"May mga taong nakakagawa ng tinapay. 'Yong iba, sumusubok, pero wala."
"Kailangan pa ng asin."
Lumabas ang kasambahay ko.
Narinig niya ang lahat. Nilagay niya 'yong kamay sa balikat ko.
Bumulong siya,
"Lalaki ka na ngayon, bwisit! Bilib ako sa 'yo".
Nakaramdam ako ng pagkirot sa tiyan ko.
Naisip ko, "Nainlove na ba ako sa kanya?"
Gusto kong sabihin sa 'yo na nililigawan ko ang babaeng ito,
na may magaganda kaming anak,
na nagkikita kami para sa tanghalian kada linggo.
Eggs Benedict.
Pero di ko na siya nakita ulit.
May mga nabigo.
Para sa 'yo, palabas ito. Pero ito ang buhay ko.
Nagkaroon kami ng pagbubukas para sa palabas kamakailan.
Bago itong magandang pandemic.
Yum! Dapat gawin natin ito ulit.
Sobrang takot ako bago magbukas. Tinawagan ko ang inay ko pagnatatakot.
Sinasabi kong natatakot ako, Pragmatic.
Sabi ko, "Di ko maramdaman ang sarili ko."
Sabi niya, "Nakakainis siya sa ganito!"
"Oo, Panayou, ikaw pa din iyan."
"Noong tumawag ka, pangalan mo iyon!"
Lagi siyang may magandang sandali gaya nito.
"Tungkol ba sa palabas ito?"
Sabi ko, "Hindi ko alam. Tingin ko, oo."
"Makinig ka. Ito ang pagbubukas mo."
"Pagbubuka sa entablado na parang unang beses palagi."
"Sinusubukan mo."
"Kung di mo ramdam ito, sumubok ka ng iba."
"At ito ang pagbukas."
"Magkakamali ka. Walang problema." "Tigil!"
"Isang salita sobrang dami."
Palagi niyang tinatama ito parang si Jean-Claude Van Damme.
Sabi niya, "Hindi, mapagtatagumpayan mo ito!"
Binigay niya ang telepono sa itay ko.
Kinuha niya ang telepono. Naririnig ko ang paghinga niya.
Sinabi ko sa kanya,
"Natatakot ako."
Tungkol sa pakiramdam. Nahiya siya.
Sabi niya, "Tungkol ba sa palabas ito?" Sabi ko, "Bakit mo nasasabi iyan?"
Sabi niya, "Tawagan mo ako pagtapos ng pagbubukas mo."
"Sabihin mo kapag tapos na. Di 'yong ginagawa mo pa lang."
Narinig ko…
ang tanging mga itay sa telepono pagtapos ng kakaiba, masamang biro.
Naiintindihan kong parehas kami.
Nilaro ko ang laro niya sa unang beses.
"Gusto mong sabihin ko sa 'yo kapag tapos na?"
"Okey."
"No'ng nabuntis ang nobya ko, sasabihn ko kung kailan ipapanganak?"
Sabi niya, "Oo."
Madaming ego.
Gusto naming makita sino ang unang bibigay sa amin.
"Tawagan mo ako kapag bumalik ng ospital ang nobya mo."
"Tatawagan ka niya, kaya di ko na kailangan gawin iyon."
Sabi niya, "Tatawag ang baby ko. 'Wag mag-alala."
Dahil nakakatawa talaga siya, sabi pa niya,
"Single pa din, tama?"
"Tumawag ka kapag tapos na."
"Sa totoo lang, tungkol diyan."
siguro isusulat ko itong palabas
para ikwento sa inyo ni inay ang hirap akong sabihin
at iyon ang di ko masabi sa sarili ko, at nakakainis."
Sabi niya,
"Tingin ko alam namin, bata ka."
"Dapat alam mo na ako…" At sabi ko…
Sabi niya, "Ano?"
Sabi ko, "Huwag mong sabihin."
Sabi niya, "Ayoko." Sabi ko, "Huwag mong sabihin."
"Hindi ko sasabihin."
May paghinto.
Dinagdag niya,
"Galingan mo, anak."
At sinabi ko,
"Ikaw din."
Muntik ko ng sabihin,
"Salamat. Magandang gabi."
SALAMAT SA NANAY AT TATAY KO