Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΣΚΟ: "ΣΧΕΔΟΝ"
Δεν ξέρω να φιλάω κοπέλες.
Με τρομάζει από μικρό.
Με τρομάζει πολύ.
Γνώρισα μια κοπέλα που μου άρεσε πολύ.
Βγήκαμε και δεν μπορούσα να τη φιλήσω.
Προσπάθησα.
Δεν κατάλαβε τι ήθελα.
Πρώτο ραντεβού, δεν μπορούσα.
Στο δεύτερο, δεν μπορούσα πάλι.
Κανονίσαμε τρίτο ραντεβού, και στον δρόμο ένιωθα πολλή πίεση.
Όσο περισσότερα ραντεβού,
τόσο περισσότερες προσπάθειες
και περισσότερη πίεση.
Όπως το δίπλωμα οδήγησης.
Αν κοπείς μία φορά,
υπομονή και διάβασμα.
Τρεις φορές; Πάρε λεωφορείο, ενοχλητικέ.
Έχει κοπεί κανείς πολλές φορές;
Αν ναι, χειροκροτήστε.
Είστε και περήφανοι!
"Δεν ξέρουμε τις πινακίδες!"
Κάποιοι σηκώσατε τα χέρια αντί…
Να ακούτε τις οδηγίες μέχρι τέλους.
Ξέρω γιατί κοπήκατε. Να ακούτε καλύτερα.
"Τώρα στρίψτε…
Όχι. Να πάρει. Δεξιά θα έλεγα.
Στρίψατε αριστερά. Δυστυχώς, αυτό ήταν δημοτικό σχολείο.
Μόλις σκοτώσατε οκτώ παιδιά.
Και μια έγκυο,
που περίμενε δίδυμα. Δέκα παιδιά".
Κόπηκα πολλές φορές, όλες λόγω παράλληλου παρκαρίσματος.
Με τρομάζει.
Το παράλληλο παρκάρισμα είναι σύμβολο,
όπως ένα φιλί, κι αν αποτύχεις, ως άντρας,
σημαίνει ότι δεν είσαι αληθινός άντρας. Πράγμα γελοίο.
Το κακό με τα φιλιά
είναι ότι δεν μπορείς να της πεις "Θα ξαναπροσπαθήσω.
Θα δοκιμάσω από άλλη γωνία!" Όχι, δεν πιάνει.
Δεν γίνεται να έχεις έναν φίλο πίσω της να κάνει
"Έλα…
Σταμάτα. Γλωττίδα".
Όχι.
Τρίτο ραντεβού,
δεν μπορούσα να τη φιλήσω.
Ένιωσα γελοίος. Τα είπα στον συγκάτοικό μου.
Δεν ανοίγομαι εύκολα,
μα ο συγκάτοικός μου είναι ο κολλητός μου.
Ήταν εκεί, γιατί είναι πάντα.
Είναι 40 και τον αγαπώ, εντάξει;
Του είπα "Μάλλον φοβάμαι τη στιγμή που πάω να φιλήσω κάποια".
Έδωσε καλές συμβουλές.
"Μη φοβάσαι τη στιγμή που πας να φιλήσεις κάποια".
Είπα "Και;" κι εκείνος είπε "Ναι".
Αυτό άρνηση είναι, όχι συμβουλή. Δεν πιάνει.
"Μαμά, φοβάμαι το σκοτάδι!" "Μη φοβάσαι, Τιμοτέ.
Γύρνα στη σπηλιά, παρακαλώ".
Μου είπε
"Φοβάσαι τα φιλιά, επειδή φοβάσαι την απόρριψη.
Την άλλη φορά να έρθει εδώ, εγώ θα είμαι μέσα, δεν θα ακούω".
"Περίεργο να το τονίζεις αυτό, αλλά καλά".
"Χτυπά η πόρτα, ανοίγεις.
Τη βάζεις να κάτσει. Θα μιλάει αρκετή ώρα.
Την κοιτάς στα μάτια. Τη διακόπτεις.
Και της λες…
'Άντε, ρούφα το πουλί μου'".
Όχι, πλάκα κάνω!
Μου είπε…
Να μιλάω με αυτόν τον τόνο σε όλη την παράσταση; Μου είπε
"Τη διακόπτεις και λες 'Συγγνώμη,
ίσως σε φιλήσω στα επόμενα τρία λεπτά. Συνέχισε'.
Αν πει 'Όχι, ευχαριστώ', μην το κάνεις".
Πολύ καλή τεχνική με βάση τη συναίνεση.
Και λέει "Αν, όμως, κάνει…
'Εντάξει'".
Είπε "Αν μιλήσει με τσιριχτή φωνή, χαίρεται".
Ό,τι έλεγαν οι μισογύνηδες το 1980.
Όπως λέμε "Καλό να κουνά την ουρά της". Κανονικός ούγκανος.
Η μόνη συμβουλή του.
Κανονίζω τέταρτο ραντεβού. Πολύ άγχος.
Αργεί, γιατί είναι κλασάτη.
Σκεφτόμουν πίσω από την πόρτα.
Νομίζω ότι ξέρω γιατί δεν ξέρω να φιλάω κοπέλες.
Εξαιτίας των γονιών μου.
Είναι το μόνο ζευγάρι στη ζωή μου.
Τριάντα χρόνια μαζί, δεν τους έχω δει να φιλιούνται.
Ούτε ίχνος τρυφερότητας.
Σαν να αγαπιούνται λίγο, μα τίποτα τρελό.
Σαν να ήταν συνάδελφοι και το αφεντικό τους να είπε
"Εσείς οι δύο,
τη Δευτέρα να έχετε οικογένεια".
Είπαν "Το είπε το αφεντικό!"
Δεν τους καταλαβαίνω ως ζευγάρι.
Πάω σπίτι τους. Χτυπάω πόρτα.
Ανοίγουν. "Γεια σου, γιε μου!"
Σαν να είναι Sims. Πολύ παράξενο.
"Πώς είσαι;"
"Καλά ήμουν".
Τους βλέπω και σκέφτομαι "Πώς με κάνατε εμένα;"
Είμαστε έξι παιδιά.
Ένα παιδί κάθε τρία χρόνια, πολύ μαθηματικό.
Έχω μια θεωρία, όμως.
Κάθε τρία χρόνια,
νοικιάζουν αίθουσα συνεδριάσεων.
Φοράνε τα κοστούμια τους και…
Δημόσιοι υπάλληλοι του σεξ. Μόνο αυτό μπορώ να φανταστώ.
Πολύ φιλικά. "Γεια σου".
Χειραψία. Ο μπαμπάς τον παίζει λίγο.
Τα σηκώνει με τη χούφτα της και τα απλώνει.
Ξαπλώνει και τα αφήνει να την εμποτίσουν. Σαν να είναι τσάι.
Τσάι με χυμούς μαμάς.
Η θεωρία μου. Δεν ξέρω.
Εγώ μπορώ, μάνα μου είναι.
Εσείς δεν μ' αρέσει που γελάτε. Όχι.
Αγαπιούνται, όμως.
Απλώς δεν κοιτάζονται ποτέ. Μ' αρέσει να πειράζω τη μαμά.
Πάντα, δηλαδή, μα τώρα το κάνω με αυτό.
Καμιά φορά την εκνευρίζω.
Της λέω "Δεν αγαπάς τον μπαμπά. Δεν τον κοιτάς ποτέ.
Μπορείς να μου το πεις. Γιος σου είμαι".
Εκείνη τρελαίνεται. "Τι λες; Γιατί;"
Όταν είναι δύο μέτρα μακριά, της λέω "Δεν τον αγαπάς;
Πες μου. Ακόμη κι αν κοιμάμαι, ας το συζητήσουμε".
Ξέσπασε και είπε
"Δεν καταλαβαίνεις τίποτα, αλήτη.
Το να αγαπάς κάποιον δεν σημαίνει να τον κοιτάς στα μάτια.
Σημαίνει να έχετε την ίδια κατεύθυνση.
Την ίδια κατεύθυνση".
Με συγκίνησε.
Με συγκίνησε αυτό που είπε, αλλά δεν δείχνω συναισθήματα.
Αντέδρασα περίεργα.
Απλώς έσπρωξα τη μαμά
και είπα "Λες γελοιότητες!"
Ούρλιαξα στη μούρη της με την πνιγμένη φωνή
μιας ρατσίστριας γριάς.
Της γριάς που ανοίγει το παντζούρι και φωνάζει
"Πολλοί Άραβες!"
Την ξέρετε την κυρία, έτσι; Έτσι βγήκε η φωνή μου.
Το χειρότερο; Η κυρία έχει δίκιο.
Η μαμά. Η μαμά έχει δίκιο.
Συγγνώμη.
Τις μπέρδεψα γιατί είναι το ίδιο άτομο. Αλλά…
Πλάκα έκανα. Εντάξει.
Πρόσφατα, κατάλαβα τι εννοούσε με την ίδια κατεύθυνση.
Τρώγαμε στο σπίτι των γονιών μου.
Τρώγαμε σιωπηλά, επειδή δεν ξέρουμε να επικοινωνούμε.
Και…
Τα τελευταία 15 χρόνια, κάθε καλοκαίρι,
η μαμά νοικιάζει εξοχικό με λιμνούλα για να ψαρεύει ο μπαμπάς.
Είναι αγάπη αυτό; Δεν έχω ιδέα.
Φέτος άργησε. Δεν έβρισκε λιμνούλα.
Δεν το ξέραμε ακόμα. Επικρατούσε νεκρική σιγή.
Κάτι βαθύ και θλιβερό συνέβαινε στη μαμά μου.
Κοιτάει τον μπαμπά, παίρνει βαθιά ανάσα,
"Να,
συγγνώμη αλλά δεν βρήκα λιμνούλα".
Έτρωγε.
Της είπε "Και;"
Είπε "Να,
δεν βρήκα λιμνούλα για να πηγαίνεις για ψάρεμα".
Και της λέει "Και;"
Είπε "Να,
ηλίθιος είναι;
Σ' αρέσει το ψάρεμα".
Λέει "Όχι".
Το βλέφαρο της μαμάς μου έτρεμε.
Είπε "Ναι.
Σ' αρέσει. Νοικιάζω λιμνούλα για να ψαρεύεις 15 χρόνια τώρα".
"Εγώ ψαρεύω 15 χρόνια,
επειδή νοικιάζεις λιμνούλα".
Τι άλλο να κάνεις στο Πουατό Σαράντ;
Εκείνος έτρεμε. Σηκώθηκε και πήγε για ύπνο.
Εγώ έτρωγα. Είχα φρικάρει.
Ρώτησα "Αυτή είναι η ίδια κατεύθυνση;
Η μια κοιτά αλλήθωρα.
Να προσέχεις".
Λογικό μετά να μην μπορώ να φιλήσω κοπέλες.
Το προσπαθώ, μα ακόμη τίποτα. Περίμενα το τέταρτο ραντεβού.
Τη φιλώ στο μάγουλο. Τη βάζω να κάτσει.
Είναι πανέμορφη.
Το παίζω χαλαρός.
Πρέπει να τη διακόψω για την τεχνική των τριών λεπτών.
Αλλά ντρέπομαι.
Όχι πάντα, μόνο με κάποια που μου αρέσει.
Παρακινώ τον εαυτό μου. "Έλα. Θα τα καταφέρεις.
Απλώς σταμάτα την. Δεν είναι δύσκολο. Θα μετρήσω αντίστροφα.
Εκατό".
Την κοιτάζω και κάνω…
Λίγο υπερβολικό!
Αναπήδησε. Με κοίταξε.
Αλήθεια λέω.
Πανικοβλήθηκα και έκανα…
"Τι γίνεται;"
Λέω "Πρέπει να πάω τουαλέτα".
Αυτοσχεδίαζα. Έκανα κάτι τέτοια με τα χέρια.
Κλειδώθηκα στην τουαλέτα.
Σκεφτόμουν για δέκα δεύτερα "Τι έκανα;
Τι έγινε μόλις;"
Με έπιασε νέος φόβος. Σκεφτόμουν
"Θα ακούσει ότι δεν κάνω τίποτα".
Άδειασα το βαζάκι με τις οδοντόβουρτσες.
Το γέμισα νερό και…
το έχυσα.
Σκέφτηκα "Χρειάζεσαι ψυχολόγο, Παναγιώτη.
Ήρθε η ώρα.
Υποκρίνεσαι ότι κατουράς για μια κοπέλα που δεν νοιάζεται,
επειδή φοβάσαι τα φιλιά. Κακό αυτό".
Γυρίζω στο σαλόνι. Πολύ άγχος.
Κατουριόμουν. Όταν ρίχνεις νερό στην τουαλέτα, ακούγεται σαν κατούρημα.
Οπότε…
Δεν γινόταν να τραβήξω καζανάκι δύο φορές.
"Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Εγώ δεν κατουράω με τη μία.
Κατουράω δύο φορές με διάλειμμα στη μέση.
Κάνω το πρώτο κατούρημα, λοιπόν,
μετά σταματάω κι όταν με ξαναπιάσει, πάω πάλι μέσα.
Για το δεύτερο κατούρημα.
Μη μου κλέψεις την ιδέα. Δική μου συνήθεια είναι.
Ο ιδιωτικός μου κήπος".
Όχι.
Επιστρέφω στο σαλόνι.
Ιδρώνω.
Την κοιτάζω και, δεν ξέρω, οι άμυνές μου πέφτουν.
Τη διακόπτω και λέω "Συγγνώμη.
Ίσως σε φιλήσω στα επόμενα τρία λεπτά. Συνέχισε".
Θεός!
Και κάνει…
"Είσαι τόσο παράξενος!
Εντάξει".
Έγινα ούγκανος
γιατί σκεφτόμουν "Μίλα με τσιριχτή φωνή!
Άντε, γλυκιά μου".
Γίνεσαι μαλάκας πολύ γρήγορα.
Το έβλεπα στα μάτια της ότι το ήθελε.
Δεν φοβόμουν την απόρριψη. Ήταν γλυκιά στιγμή.
Δύο λεπτά. Η καρδιά μου χτυπά δυνατά.
Δύο λεπτά και 30 δευτερόλεπτα, 40.
Πενήντα.
Δεκατρία λεπτά.
Με κοιτάζει σαν να λέει "Δεν είπαμε…
Δεν μπορούσα.
Σας ακούω.
Δεν φοβάμαι.
Δεν φοβάμαι το φιλί. Φοβάμαι που θα είμαι ευάλωτος.
Είμαι πεπεισμένος ότι όταν φιλάς…
Μιλάω για τα αληθινά φιλιά. Δεν συμβαίνει συχνά.
Το νιώθεις στο στομάχι σου.
Είναι η πιο ευάλωτη στιγμή της ζωής σου.
Γιατί με μία πράξη,
όσο συμβολικό κι ηλίθιο κι αν είναι αυτό…
εκφράζεις τα συναισθήματα που είχες εβδομάδες ή μήνες για την άλλη.
Βρίσκεις τα κότσια να τα βάλεις σε ένα πιάτο.
Την κοιτάς κατάματα.
Θέλεις να της το προσφέρεις ταπεινά την κατάλληλη στιγμή.
Το φρικτό είναι ότι μπορεί να πει
"Όχι!"
Και μετά πρέπει να λες "Όλα καλά.
Συμβαίνουν αυτά.
Πλάκα κάνεις; Αν δεν τολμήσεις, δεν γίνεται τίποτα.
Ναι, Σιλβί, πλάκα κάνεις;
Σε πειράζει να πάω για ύπνο; Εξαντλητική η μέρα.
Αν θα το μαζέψω; Φυσικά.
Δεν είμαι ακατάστατος εγώ.
Όχι, έσπασε, μα δεν πειράζει, η αυτοπεποίθησή μου είναι".
Με τρομοκρατεί.
Με τρομάζει πολύ.
Έμαθα πρόσφατα ότι όταν φιλάς κάποιον, τα βακτήρια στο…
Δεν θα σας αρέσει αυτό.
Τα βακτήρια στο στόμα του άλλου μένουν μαζί σου για τέσσερα χρόνια.
Όσοι έχουν φιλήσει φλώρους λένε "Τι;
Τι λέει ο Στιβ Τζομπς με την μπλούζα μέσα στο παντελόνι;"
Αλήθεια είναι.
Ψάξτε το στο Google.
Τα στόματα είναι γεμάτα παλιές σχέσεις.
Είναι Airbnb.
Το δικό μου είναι μικρό εξοχικό.
Λίγοι επισκέπτες. Στο Πουατό Σαράντ.
"Γεια σας!
Καλώς ήρθατε στις Τρεις Λεβάντες!
Είχατε καλό ταξίδι;"
Εγώ είμαι αυτός.
Δεν μπορούσα.
Ένα αποτυχημένο φιλί σε ευνουχίζει κανονικά.
Δούλευε το πρωί και θα έφευγε.
Την πάω στην πόρτα. Σταματά μια τελευταία φορά.
Τη φιλάω στα μάγουλα. Απαίσιο.
Μου λέει "Τα λέμε την άλλη φορά, λοιπόν".
Λέω "Ναι".
Μετά κοπάνησα την πόρτα.
Σαν χαστούκι στον κώλο. Όχι.
Κάνω χάλια μιμήσεις.
Ο τύπος δεν φιλάει, αλλά "Έλα, πριγκίπισσα.
Φύγε αλλιώς θα σε διώξω εγώ. Να προσέχεις". Όχι.
Χάλια μιμήσεις. Δεν ξέρω να κοπανάω πόρτα.
Μοιάζω με τον Πασπαρτού, δεν ξέρω…
Όχι. Μπα.
Κλείνω την πόρτα.
Βγαίνει ο συγκάτοικός μου. "Τι έγινε;"
"Ξέρω ότι άκουγες". "Ναι", λέει.
Δεν λέει ψέματα.
Περνάει κρίση μέσης ηλικίας. Μόνο αλήθειες λέει.
Λέει "Μίλησε με τσιριχτή φωνή.
Ήθελε να γίνει. Άρα ο φόβος ήταν στο μυαλό σου".
Με τρέλανε. Είπα "Δεν είσαι ο μπαμπάς μου!"
Με έστειλε τιμωρία να κοιμηθώ.
Δεν με έπιανε ύπνος.
Είχα αϋπνία. Με τρέλανε. Βασικά, αρκετά με αυτήν τη λέξη.
Αϋπνία. Ένα ψέμα είναι μόνο.
Ένα ψέμα που κρύβει την αλήθεια.
"Κουρασμένος φαίνεσαι". "Ναι, έχω αϋπνία".
Ας πούμε την αλήθεια.
Ας μάθουμε να τη λέμε.
"Έχω προβλήματα στη ζωή μου, μα δεν μπορώ να τα σκέφτομαι τη μέρα.
Τα σκέφτομαι τη νύχτα.
Και κλαίω.
Κι αφού ξαπλώνω, τα δάκρυα πέφτουν στα αυτιά μου
κι εκείνα ακούν τη θλίψη μου.
Πώς ήταν το Σαββατοκύριακό σου;"
Θα βγούμε κερδισμένοι.
Απλώς το λέω.
Με θύμωσε.
Ο μπαμπάς μου έλεγε συνέχεια "Όλα στο μυαλό σου είναι".
Μας έλεγε "Στεναχωρημένος είσαι;
Όλα στο μυαλό σου είναι.
Δεν έχει νόημα το κλάμα. Δεν βοηθάει.
Ράμματα;
Όλα στο μυαλό σου είναι".
"Μα αιμορραγώ". "Όλα στο μυαλό σου είναι".
"Ήταν στο μυαλό μου. Τώρα τρέχει".
Ο πατέρας μου έχει παλιομοδίτικη άποψη για τον άντρα.
Για εκείνον, ο άντρας είναι δυνατός, σίγουρος, κάπως αστείος, λίγο γυναικάς,
μα ποτέ ευάλωτος.
Αρνείται δύο πράγματα στη ζωή.
Τα συναισθήματα. Για εκείνον δεν υπάρχουν.
Και τα σαμαράκια.
Ούτε εκείνα υπάρχουν.
Περνάμε σαμαράκι με 70 χλμ. την ώρα.
"Είχε σαμαράκι". "Γιατί το λες αυτό;"
Πρέπει να εξηγώ ότι το μέτωπό μου χτύπησε στην οροφή.
Με τρελαίνει. Πριν από λίγο καιρό,
φεύγαμε από εστιατόριο. Πήρε καφέ για τον δρόμο.
Δεν ξέρω καν γιατί.
Του αρέσει να λέει "Για τον δρόμο, δεν έχω χρόνο".
Έχει χρόνο.
Ξέρω το πρόγραμμά του.
Πολύς χρόνος, κενό πρόγραμμα.
Είμαστε στο αμάξι. Έχει τον καφέ. Περνάμε σαμαράκι.
Και στον μηρό του, βλέπω έναν μικρό λεκέ από καφέ.
Τρελαίνομαι. "Δεν περάσαμε σαμαράκι;
Συγγνώμη. Γρήγορη ερώτηση.
Γιατί έχεις λεκέ στον μηρό σου;"
Και μου λέει… Δεν κάνω πλάκα.
Απλώς μοιράζομαι αυτήν τη στιγμή.
Μου λέει…
"Έτσι πίνω τον καφέ μου".
Δεν τον νοιάζει τίποτα.
Τρελό, αυτό σημαίνει άντρας για εκείνον. "Έχω δίκιο επειδή το είπα".
Άρχισε να μας το μαθαίνει από νωρίς.
Εγώ ήμουν οκτώ. Είχαμε νοικιάσει εξοχικό για διακοπές.
Γελάτε με τη ζωή μου, αλλά εντάξει.
Ο μπαμπάς, τα αδέρφια μου κι εγώ περπατούσαμε στο δάσος.
Δεν ήταν μια εκπαιδευτική βόλτα, που ελπίζω να έχετε απολαύσει μικροί.
"Παιδιά! Ελάτε!
Αυτό είναι κωνοφόρο".
Όχι. Αν και θα ήταν ηλίθιο να ψιθυρίζεις για δέντρο.
Απλώς περπατούσαμε στη σειρά, χωρίς να μιλάμε για 45 λεπτά.
Φοβόμασταν πολύ! Ήμασταν όμηροι
που τέντωναν τα πόδια τους.
"Οι FARC είναι τόσο καλοί που μας δίνουν πέντε λεπτά άσκησης.
Δεν ήταν έτσι στα χρόνια της Μπετανκούρ".
Ένας αδερφός μου έκλαιγε. Ο μπαμπάς εκνευριζόταν. "Άκου.
Σταμάτα να κλαις".
Από παιδαγωγική άποψη, δεν έχει βοηθήσει ποτέ.
Ποτέ ένα παιδί δεν είπε "Μα ναι!
Τι χαζό! Δεν το σκέφτηκα ποτέ αυτό!
Τέλος τα δάκρυα.
Χάρηκα. Ποιος είσαι;
Ο μπαμπάς είσαι!"
Όχι.
Αν ένα παιδί μιλάει έτσι, τρέξτε.
Σας περιφρονεί. Σας κοροϊδεύει. Κακό σημάδι.
Συνεχίζει το κλάμα.
Ο μπαμπάς είναι πολύ ενοχλημένος. Πάει και του λέει…
"Όλα στο μυαλό σου είναι.
Μην τα δείχνεις.
Σταματάει και μας κοιτάζει. Λέει "Θα σας δώσω ένα μάθημα".
Κατεβάζει το παντελόνι του.
Χαλαρώστε, δεν το πάω εκεί.
Σε όλες τις παιδικές ιστορίες μου, ο μπαμπάς μου φοράει το μποξεράκι του.
Πετάει το παντελόνι του και κάνει…
"Κοιτάξτε με!"
Δεν είναι μεθυσμένος, έτσι μιλάει.
Βλέπαμε τον μπαμπά με το μποξεράκι του στο δάσος,
στη φύση σαν νυφίτσα.
Ήταν υπερβολικά τριχωτός για άντρα. Αναρωτιόμασταν.
Στα 20 μέτρα σταματάει και φωνάζει.
"Ένα χαντάκι με τσουκνίδες!"
Μπαίνει μέσα.
Τρίβεται στο χαντάκι.
Είναι περίεργο. Βλέπουμε μόνο το στήθος του.
Βγαίνει και πάει στον αδερφό μου.
"Με βλέπεις να κλαίω;"
Σκεφτόμασταν "Ποιος θα καλέσει την Πρόνοια;
Μία φορά μόνο. Θα μας χωρίσουν, μα θα είμαστε ασφαλείς".
Όχι. Φοβόμασταν. Είπαμε όχι.
"Δεν κλαις", του λέει. "Δεν κλαίω, έτσι;
Αυτό σημαίνει να είσαι άντρας.
Δεν κλαις ακόμη κι αν το θες.
Αν δείξετε τι έχετε μέσα σας,
θα σας φάνε ζωντανούς.
Κατανοητό;"
Εμείς αρχίσαμε να κλαίμε όλοι.
Μας τρόμαζε ο κόκκινος άντρας με τη φαγούρα.
Είπε "Τι καταλάβατε;"
Σαν να βλέπεις Εφιάλτης στην Κουζίνα.
Η μητέρα μου είδε τη σκηνή από μακριά.
Ο άντρας της με μποξεράκι,
να κλαίει μπροστά στα παιδιά που έκλαιγαν κι εκείνα.
Ο αδερφός μου έβγαλε το παντελόνι του χωρίς λόγο.
Κάθε οικογένεια έχει έναν εκκεντρικό.
Βγάζει το παντελόνι του όταν δεν τον κοιτάνε.
"Μαμά!
Μαμά, κοίτα!"
Ο αδερφός μου ήταν… Εγώ ήμουν αυτός.
Βρήκα γρήγορα το κάλεσμά μου.
Οι γονείς μου τσακώθηκαν άσχημα. Κατάλαβα κάτι για τα ζευγάρια.
Μακροπρόθεσμα, συχνά κάνουμε σχέσεις
με αντίθετους χαρακτήρες.
Δεν ξέρω γιατί.
Ο πατέρας μου κρύβει τα συναισθήματά του.
Τα καταπιέζει. Τα θάβει.
Όταν η μητέρα μου νιώθει ένα συναίσθημα… "Πάρ' το.
Κάνε ό,τι θες με την ψυχή μου.
Κύριε, τραβήξτε αυτό το νήμα. Είναι το νήμα της ζωής μου".
Παίζει σε μιούζικαλ.
Τα εκφράζει πάντα όλα. Πολύ νωρίς. Σε όλους.
Είναι άβολο. Όπως όταν συναντάς απρόσμενα γυμνιστή.
Με πιάνετε;
Πας στην παραλία…
Άδεια η παραλία.
Κάθεται στο 1,5 μέτρο.
Συστήνεται. "Γεια. Ζαν-Κλοντ".
Ναι!
"Είδα ήδη το πουλί σου, δεν με νοιάζει το όνομά σου.
Μάθε να βάζεις τις λεπτομέρειες σε σειρά προτεραιότητας".
Το ίδιο είναι.
Έτσι είναι με τα συναισθήματα. Σου πέφτουν πολλά μαζί.
Ήμασταν σε περιοδεία πρόσφατα και πήγαμε για φαγητό με τους διοργανωτές.
Ένας κύριος άργησε να έρθει.
Ήταν γεμάτος πληροφορίες και συναισθήματα.
Ένιωσα άβολα. Ήρθε, "Γεια. Χάρηκα. Γκι.
Συγγνώμη που άργησα. Υπέγραφα τα χαρτιά του διαζυγίου με τη γυναίκα μου.
Πρώην γυναίκα μου. Παιδιά, παίζω κλαρινέτο!"
Σε όλο το δείπνο σκεφτόμασταν "Βάλε κάνα ρούχο στα συναισθήματά σου.
Φαίνονται τα μπαλάκια τους.
Είναι πολύ νωρίς".
Η μαμά μου μοιράστηκε τα πάντα από νωρίς.
Μου προκάλεσε υπαρξιακή κρίση όταν ήμουν στο γυμνάσιο.
Ήμασταν οι δυο μας στο αμάξι και πηγαίναμε στο ωδείο.
Θα καθόμουν πίσω. Όπως πάντα.
Μου μπλοκάρει την πόρτα. Λέει "Ξέρεις κάτι;
Κάτσε μπροστά".
Πρώτη φορά στη ζωή μου. Θυμάστε πόσο μεγάλο βήμα ήταν;
Είπα
"Είσαι σίγουρη;"
Είπε
"Ναι, σίγουρη".
"Και γιατί ψιθυρίζουμε;"
Μπαίνω μέσα. Έχω φρικάρει.
Σκεφτόμουν "Εδώ είμαστε!" Ήμουν πολύ χαρούμενος.
Αμέσως σκέφτηκα "Τώρα θα πληρώνω και φόρους".
Μεγάλωσα με τον φόβο των φόρων.
Ο μπαμπάς άνοιγε λογαριασμούς μπροστά μας.
"Απολαύστε το όσο μπορείτε. Κάποτε οι φόροι θα σας πιάσουν".
Πήγαινε για ύπνο και μας άφηνε με το μυστήριο.
Κάθε βράδυ με τον αδερφό μου λέγαμε "Έρχονται οι φόροι;
Δεν καταλαβαίνω. Δεν το πιάνω".
Είμαστε στο αμάξι με τη μαμά. Έχει ζέστη.
Χαίρομαι γιατί θα ανοίξω το μπροστά παράθυρο.
Τα πίσω είναι για φλώρους.
Πίσω είναι…
"Δεν έχω λεφτά για αυτόματο σύστημα.
Χρησιμοποιώ γράσο αγκώνα".
Οι φτωχοί.
Θυμάστε όταν ανακαλύψατε το…
Ξαφνικά γίνατε πολύ ψηλομύτες.
Πειράζατε τους πίσω. "Πείτε μου αν φυσάει. Θα το κλείσω".
Χάλια οι μιμήσεις μου. Συγγνώμη.
Σαν να βάζω το δάχτυλό μου στο μάτι αγελάδας.
Δεν ξέρουμε αν το απολαμβάνει. Είναι ασαφές.
"Όχι, σταμάτα!"
Ή…
"Κι άλλο. Και το άλλο μάτι! Ναι!"
Μπορώ να το κάνω για άλλα πέντε λεπτά,
αλλά θα είναι πολύ εγωιστικό.
Ήθελα τη γνώμη σας. Είναι σημαντικό.
Δεν έχω άλλο… Όχι!
Είναι…
Χειροκροτείτε πιο πολύ για τους θορύβους απ' ό,τι για τα αστεία,
αλλά είμαι μαζί σας. Το ίδιο σκεφτόμαστε.
Αλήθεια, βάλτε το δάχτυλό σας σε μάτι αγελάδας… Συγγνώμη.
Θα σταματήσω. Δεν θα αντιδράσει.
Βάζω στοίχημα με όποιον θέλει. Δοκιμάστε σε ένα χωράφι.
Θα κάνει κάπως…
"Γαμώτο, δεν βλέπω στα δεξιά. Τι…
Γαμώτο!
Θα ορκιζόμουν ότι υπήρχε ένα δέντρο. Παράξενο, δεν το βλέπω.
Επέστρεψε! Όλα καλά!"
Ας συγκεντρωθούμε. Χαθήκατε λίγο.
Κατεβάζω το παράθυρο.
Είμαι στο αμάξι με τη μαμά.
Κατεβάζω το παράθυρο.
Νιώθω το ζεστό καλοκαιρινό αεράκι στο κεφάλι μου.
Έχω μια ιδέα. Κάτι χαζό.
Θα καταλάβετε. Πρώτη σκηνή αμερικάνικης ταινίας.
Έρημος δρόμος. Δύο τύποι σε Cadillac. Δερμάτινα μπουφάν, Ray-Ban.
Ροκ μουσική στο τέρμα.
Παράθυρα κάτω και χέρια έξω…
"Ελευθερία!"
Θέλω τρελά να το κάνω.
Το κατεβάζω τόσο μόνο. Η μαμά δεν αφήνει παραπάνω.
Οπότε, διακριτικά,
βγάζω τρία δάχτυλα έτσι,
σαν χταπόδι που πάει να δραπετεύσει από ιαπωνικό εστιατόριο,
και κοιτάω τη μαμά έτσι…
"Ελευθερία!
Αλλά όχι πολλή".
Μου κατεβάζει το παράθυρο. Ο αέρας με τραβάει.
Νομίζω ότι θέλει να πηδήξω.
Το χέρι μου είναι έξω.
Και έχω μια ιδέα.
Σκέφτομαι "Θα το κάνω".
Δεν με νοιάζει… Βάζω το χέρι μου στην οροφή.
Και σκέφτομαι "Χαλάρωσε, φίλε.
Οι φόροι θα σε γαμήσουν. Πρόσεχε".
Η μαμά μου βάζει μουσική.
Το "Hey Jude" των Beatles.
Από τα καλύτερα τραγούδια. Μία από τις αγαπημένες μου στιγμές.
Μεγαλώνω. Έρχεται το καλοκαίρι. Πολλές ευκαιρίες.
Με τη μαμά κοιτάζουμε προς την ίδια κατεύθυνση.
Περνάμε καλά.
Ωραίος καιρός, όλα καλά.
Χαμηλώνει τη μουσική και λέει "Ξέρεις κάτι;
Αυτό το τραγούδι θέλω στην κηδεία μου".
Έπαθα μια μικρή υπαρξιακή κρίση.
"Δεν μ' αρέσει να κάθομαι μπροστά τελικά.
Μου μιλάει η κυρία. Δεν θέλω".
Βλέπει ότι δυσκολεύομαι. Χαμηλώνει ξανά.
"Έλα, ηρέμησε.
Όλα καλά.
Δεν θα πεθάνει μόνο η μαμά. Όλοι πεθαίνουμε".
Η μαμά πάντα το παρατραβάει.
Στέκεται σε γκρεμό, πρέπει να σταματήσει.
Δεν καταλαβαίνει ότι όλοι νιώθουν άβολα, δεν έχει κοινωνικούς αισθητήρες.
Οπότε, χώνεται πιο βαθιά στα σκατά με νέες προτάσεις.
Μου το λέει, και φαίνεται ότι νιώθει καλύτερα.
Τότε κατάλαβα γιατί η μαμά δεν έχει ψυχολογικά.
Τα βάζει στο μυαλό μας.
Πράγμα πολύ έξυπνο. Γι' αυτό είναι τα παιδιά.
Η ζωή είναι σκυταλοδρομία από γενιά σε γενιά.
Μετά από λίγο σε κουράζει. "Ορίστε, μικρέ, για σένα".
"Τι είναι;" "Τραύμα!"
Έτσι νομίζω.
Ακόμη το βλέπω στους εφιάλτες μου αυτό.
Η μαμά με πετάει στο πεζοδρόμιο και φεύγει ακούγοντας Beatles.
Σκέφτομαι "Θα πεθάνουμε όλοι".
Έρχεται να με πάρει η δασκάλα του ακορντεόν. Αρχίζει το μάθημα.
Έκανα έξι χρόνια ακορντεόν.
Η αναμενόμενη αντίδραση. Με κοιτάτε έντονα σαν να λέτε
"Φοβερά παιδικά χρόνια!"
Ήθελα να μάθω κιθάρα.
Όπως όλοι οι νέοι, για να κάνουν σεξ. Γι' αυτό είναι η κιθάρα.
Η κιθάρα υποδηλώνει κάτι.
Λέει μια ιστορία.
Η κιθάρα είναι ένα φαλλικό αντικείμενο
που παίζεις στην παραλία κοιτώντας κάποια στα μάτια.
Λέει μια ιστορία.
Ενώ αυτό…
Δεν υποδηλώνει το ίδιο, αλήθεια.
Αυτό λέει "Φτιάχνω πολλών ειδών πατέ".
Δεν είναι το ίδιο.
Έξι χρόνια ακορντεόν για τον μπαμπά μου.
Δεν του άρεσε να κάνουμε παιδικά πράγματα.
Η ευτυχία μας δεν ήταν προτεραιότητά του.
Ήθελα να είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά μετά. Ως παιδιά, ήθελε
να προετοιμάζουμε τη μελλοντική ευτυχία μας.
Είπα "Θα του δείξω ότι είμαι ενήλικος.
Θα διαλέξω όργανο ενηλίκων".
L' acordeonisto.
Έτσι το λένε οι επαγγελματίες.
Ηλίθιε. Έχετε δει ενήλικο να παίζει ακορντεόν;
Όχι άστεγο.
Μικρός, πέρασα αμέτρητες ώρες
με 9,5 κιλά μέταλλο να λιώνει τα μπούτια μου,
όσο έπαιζα μεταπολεμική μουσική.
Όταν παίζεις ακορντεόν, μεταφέρεσαι στο τέλος του πολέμου.
Τα τραγούδια…
Τα τραύματα των στρατιωτών της Αβινιόν
Που επέστρεψαν από το μέτωπο
Είναι όλα απαίσια.
Είναι ένα απύθμενο πηγάδι μελαγχολίας μέχρι τον θάνατο.
Το χειρότερο ήταν όταν πήγαινα με τους φίλους μου στο ωδείο.
Ήμασταν λευκοί και πηγαίναμε όλοι.
Εκείνοι πήγαιναν για κιθάρα
σαν να έλεγαν "Πάμε να φασωθούμε με κορίτσια!"
Εγώ έλεγα "Τα λέμε".
Πήγαινα μόνος και θλιμμένος
μέχρι την αίθουσα του ακορντεόν σαν να έλεγα…
"Προσοχή στους Γερμανούς.
Μάθε να προστατεύεις το Στρασβούργο, μικρέ".
Ήταν δύσκολο.
Σταμάτησα το ακορντεόν σε κρίσιμη στιγμή.
Είναι άλλη μια στιγμή που…
Είναι λίγο δύσκολο, αλλά ήμουν ερωτευμένος με μια κοπέλα.
Στο γυμνάσιο. Έγινε ένα μεγάλο πάρτι. Ήμουν ερωτευμένος με μια κοπέλα.
Τη Νινό.
Στο πάρτι ήταν κι ο κολλητός μου, ο Τομά.
Ήξερε ότι μου άρεσε η Νινό.
Του το είχα πει. Ήταν άτομο εμπιστοσύνης.
Καταλαβαίνετε πού το πάω; Ας πάμε εκεί μαζί.
Στο πάρτι, ο Τομά έκανε το έξυπνο και έφερε την κιθάρα του.
Από το πουθενά!
Στέκεται στη γωνία και παίζει άθλια τραγούδια.
Η Νινό τον πλησιάζει. Η πουτάνα τού πιάνει την πλάτη.
Συγγνώμη! Ζητώ συγγνώμη.
Ζήτησα συγγνώμη πριν αντιδράσετε. Δεν μετράει.
Του λέει
"Είσαι τόσο κουλ, Τομά. Παίζεις κιθάρα".
Σε εκείνο το πάρτι, του τον έπαιξε.
Η Γαλλία, κυρίες και κύριοι.
Τον παίζεις σε κάποιον για μια φα-ύφεση.
Καταλαβαίνετε ότι του είχα πει για εκείνη; Αλλά εκείνος…
Μάλλον δεν έχετε πρόβλημα. Τρελαθήκατε; Με ποιον είστε;
Του το είχα πει! Με πρόδωσε. Αρχαία ελληνική προδοσία.
Πισώπλατη μαχαιριά στην τρίτη πράξη. Το ίδιο είναι. Αηδία.
Σου ραγίζει την καρδιά. Δεν το ξεχνάς ποτέ.
Ήμουν θυμωμένος.
Πρώτη φορά ήθελα να σκοτώσω.
Ήθελα να τον στραγγαλίσω ο ίδιος.
Είχα και δυνατά χέρια. Κουβαλούσα πάντα 9,5 κιλά.
Ήταν άδικο.
Σκέφτηκα ότι δεν μπορούσα
να πάρω το ακορντεόν στο πάρτι.
Πάρτι στον έκτο όροφο, χωρίς ασανσέρ.
Είναι όργανο για τον πρώτο όροφο. Για τον δρόμο, τα χαρακώματα.
Ό,τι είναι κοντά στην κόλαση, από άποψη βαρύτητας.
Είναι το όργανο του διαβόλου,
όπως λένε οι επαγγελματίες.
Ακόμα κι αν είχα καταφέρει να το πάρω,
δεν παίζεις ακορντεόν σε πάρτι.
Έχετε αμφιβολίες, αλλά σκεφτείτε ένα σχολικό πάρτι.
Φανταστείτε
το παιδί που δεν έχει φίλους κι ανοιγοκλείνει τα μάτια.
Τρώει κρακεράκια όλο το βράδυ.
Παθιάζεται. Πιάνει το μικρόφωνο για το καραόκε.
"Ελάτε, σταθείτε κοντά μου, μη φοβάστε!
Νινό, αυτό είναι για σένα".
Ανοίγει το μπαούλο του.
Δεν έχει ξαναδεί κανείς τέτοιο. Λες κι είναι Fiat 500.
Βάζει τιράντες. Η λέξη "τιράντες"!
Με έναν μικρό γάντζο πίσω για το ακορντεόν.
Αλλιώς μπορεί να πέσει στα πόδια σου και να μείνεις παράλυτος.
Κρίμα, μικρέ.
Το ορκίζομαι. Στο πρώτο μάθημα,
η δασκάλα είπε "Να θυμάσαι τον γάντζο.
Αλλιώς, βλέπεις τον Ζαν-Λουί;" "Γεια!"
Ο μικρός έχει οκτώ σκολιώσεις
και φωνάζει "Νινό!"
Τα τραύματα των στρατιωτών της Αβινιόν
Τέλος για εκείνον.
Τέλος!
Κανένα χέρι δεν θα αγγίξει τα γεννητικά του.
Κανείς ποτέ δεν είπε
"Άνετα πηδούσα τον ακορντεονίστα".
Ποτέ.
Σταμάτησα. Άρχισα να κάνω ό,τι μου άρεσε.
Όταν πήγαινα στο Παρίσι,
περίμενα έξω από κλαμπ κωμωδίας για να μιλήσω στους κωμικούς.
Λατρεύω το χιούμορ.
Τι ηλίθια πρόταση. Την παίρνω πίσω.
Άκουσα ό,τι είπα και…
"Ναι, λατρεύω το χιούμορ. Και την αναπνοή. Και τα δύο.
Είναι ουσιώδη. Ξέρω κι έξυπνες λέξεις".
Ήθελα να μάθω τι ισχύει.
Ένας κωμικός με σύστησε σε μια υπεύθυνη κάστινγκ.
Απέτυχα σε πολλές οντισιόν, μα μια πήγε καλά όταν ήμουν 16.
Για το Petit Journal.
Βγήκα στην τηλεόραση στα 17. Πολύ νεαρή ηλικία για τηλεόραση.
Το πρώτο βράδυ, θα πήγαιναν όλοι για ποτά, συνεργείο, διάσημοι, όλοι.
Εγώ σκέφτηκα
"Πρέπει να πάω σπίτι να μιλήσω στους γονείς μου".
Πήρα ταξί. Γιατί είχα λεφτά.
Λόγω τηλεόρασης.
Λόγω Εβραίων.
Όχι, πλάκα κάνω. Παράξενη τροπή για την παράσταση.
"Υπάρχουν τόσοι στην τηλεόραση".
Πλάκα κάνω.
Γυρίζω με το ταξί.
Θυμάμαι να κοπανάω την πόρτα.
Κοιτάω το ταξί να στρίβει αριστερά, με την ησυχία μου.
Δεν ήθελα μάρτυρες.
Γυρνάω, το σπίτι φαίνεται τεράστιο.
Το δρομάκι με χαλίκι μπροστά από το σπίτι.
Ακόμα θυμάμαι τον θόρυβο. Ακουγόταν πιο δυνατός.
Πολλή καταπίεση. Πολύ παράξενο.
Χτυπάω το κουδούνι. Έχω αγχωθεί, δεν ξέρω γιατί.
Η μαμά φοράει μπουρνούζι. Με αγκαλιάζει δυνατά. Δεν έχει ξανασυμβεί.
Πολύ δυνατά.
Ψιθυρίζει στο αυτί μου, σαν μυστικό, "Είμαι περήφανη για σένα, γιε μου".
Κάνω πίσω.
Και λέω
"Πολύ καλά".
Είχα γίνει αριστοκράτης μάλλον. "Πολύ καλά, μητέρα.
Γύρνα στους στάβλους τώρα".
Δεν έκανα έτσι εγώ. Τρέχω στο σαλόνι.
Ο μπαμπάς μου καθόταν μπροστά στην κλειστή τηλεόραση.
Με το μποξεράκι.
Λέει "Κάτσε".
Λες και είμαι σε συνάντηση γονέων στο σχολείο.
Λέει "Είδα…
Είδα το Journal Petit.
Και…
Νομίζω ότι…
Όλο κοιτάς στο κενό. Σαν βλάκας. Κρίμα".
Αυτό είπε. Και μετά ησυχία.
Χτύπησε το χέρι του στον μηρό του.
Σηκώθηκε με δυσκολία.
Είπε "Καληνύχτα σε όλους".
Έμεινα μόνος.
Αλλά το είπε με τον τόνο
που έχουν όσοι σκοπεύουν να σκοτώσουν τους δικούς τους.
"Καληνύχτα σε όλους.
Ήρεμο ύπνο να έχετε".
Και πήγε να κοιμηθεί στο λαγούμι του.
Σκέφτηκα "Θα σε σκοτώσω μια μέρα".
Περίμενα "Σ' αγαπώ" ή "Είμαι περήφανος",
επειδή ξέρω ότι δεν το έχει ξανακάνει.
Δεν τον κατηγορώ που δεν έκανε κάτι που δεν βίωσε ποτέ.
Ξέρω ότι μας αγαπά με όλη του την καρδιά.
Θα σκότωνε για εμάς. Το έχει κάνει δύο φορές.
Αλλά υπάρχει ένα τείχος
ανάμεσα σε εκείνον και τον κόσμο σε ό,τι αφορά συναισθήματα.
Με τρομάζει. Φοβάμαι ότι θα μου συμβεί κι εμένα.
Όταν είμαι με κάποια και θέλω να τη φιλήσω.
Αν το έχει ο γονιός, το παίρνουν και τα παιδιά.
Τα παιδιά γίνονται συναισθηματικά απόμακρα.
"Γεια".
Οδηγεί σε σιωπηλά δείπνα.
Αγαπιόμαστε, αλλά δεν το λέμε. Οι καρδιές τρέχουν.
Τα παιδιά σκέφτονται "Ξέρω ότι μ' αγαπάς!
Θέλω και να το ακούσω, θα μου δώσει αυτοπεποίθηση για 25 χρόνια!"
Ο μπαμπάς "Γαμώτο, σ' αγαπώ, γιε μου. Θα μπορούσα να σε φάω.
Θα σε φάω! Μόνο κόκαλα θα μείνουν! Θα σε καταβροχθίσω!
Δεν μπορώ να σ' το πω. Τα συναισθήματα είναι για όσες έχουν αιδοίο".
Η μαμά λέει "Μην ανησυχείτε, έχω αρκετά αιδοία για όλους!
Και βρήκα και εξοχικό με λιμνούλα.
Επιτέλους".
Πολύ κρίμα.
Όλοι κάνουμε βλακείες. Κι εγώ μαζί.
Κρύβουμε την αγάπη μας σε μικρές προτάσεις, σε μικρές πράξεις.
Αναθέτουμε την ευθύνη να καταλάβει ότι ήταν αγάπη
στον άνθρωπο που αγαπάμε.
Είναι περίπλοκο.
Αυτό λέγεται δούρειος ίππος. Και είναι στρατηγική πολέμου.
Τι αστεία ερώτηση. Να αναρωτιέμαι σε τι κρύβω την αγάπη μου.
Εγώ κατάλαβα ότι κρύβω τη δική μου σε αγενή αστεία.
Όταν αγαπώ κάποιον, θέλω να τον καταστρέψω.
Το κατάλαβα επειδή ο συγκάτοικός μου,
ο κολλητός μου, σας είπα για αυτόν, είχε καρκίνο.
Όταν το μάθαμε, χωρίς πολλή σκέψη, του κάναμε πάρτι έκπληξη.
Για να του ευχηθούμε…
Έπρεπε να το είχαμε σκεφτεί!
"Χαρούμενο καρκίνο, φίλε!"
Ήμασταν κρυμμένοι πίσω από τον καναπέ και τον περιμέναμε.
Όταν έβαλε το κλειδί στην πόρτα,
κοιταχτήκαμε σαν να λέγαμε "Ίσως να ήταν κακή ιδέα
το πάρτι για τον καρκίνο".
Δεν είναι απίστευτο; Οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα
να καταλάβουν ότι μια ιδέα ήταν σκατά από την αρχή
πάνω στην ένταση της στιγμής.
Συνειδητοποιείς τι διακυβεύεται ακριβώς πριν.
Και λες…
"Είναι καλή στιγμή να γίνουμε γονείς;"
Ο γιατρός λέει "Κόψε τον ομφάλιο λώρο. Τι γίνεται;"
Έτσι λειτουργούμε. Σκεφτόμαστε αφού το κάνουμε.
Ήταν στο διαμέρισμα για 10 με 15 δευτερόλεπτα. Εμείς ακόμη…
Σαν ληστές, βασικά.
Ένας φίλος είναι πολύ γενναίος και είπε…
"Σκατά, τι…"
"Τι στο…"
Το έμφραγμα μας φάνηκε καλό δώρο.
Καλύτερος τρόπος να φύγεις.
Είναι καλύτερα. Χαλαρώστε. Έγινε καλά.
Με άφησε να κάνω αστεία.
Είπε "Πες όσα αστεία θες για μένα και τον καρκίνο μου".
Το είπε πριν πεθάνει.
Ήταν το πρώτο αστείο που ενέκρινε.
Στο πάρτι, παίξαμε ποδόσφαιρο. Του αρέσει.
Ήταν τερματοφύλακας. Λόγω καρκίνου.
Δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις όταν σ' το λέει αυτό αγαπημένο άτομο.
Πρώτα το είπε σ' εμένα.
Είπε "Έχω καρκίνο". Είπα "Πιες νερό!"
Δεν ξέρω πώς μου ήρθε, αλλά μου ήρθε.
Ήταν ο τερματοφύλακας.
Απαίσιος τερματοφύλακας.
Η μπάλα είναι κοντά του.
Ήταν πολύ εύκολο να την πιάσει, αλλά παίζει χάλια.
Μπαίνει γκολ.
Οι φίλοι μου θύμωσαν πολύ. Μα δεν μπορούσαν να το δείξουν.
Επειδή έχει καρκίνο.
Τίποτα πιο απολαυστικό από το να βλέπεις άντρες να καταπίνουν τον θυμό τους.
Είπαν όλοι "Δεν έγινε και τίποτα.
Συγκεντρώσου. Κοίτα γύρω σου. Έτσι!
Κανένα πρόβλημα. Διασκεδάζουμε.
Διασκεδάζεις; Εγώ ναι. Όλοι μας. Τι όμορφο απόγευμα.
Μια ζωή την έχουμε".
Είχα θυμώσει πολύ.
Τότε κατάλαβα ότι κάνω αγενή αστεία για όσους αγαπώ.
Πήγα να τον δω και είπα "Συγγνώμη. Έχεις καρκίνο;
Να έχεις και την μπάλα".
Δηλαδή, "Πολύ καλό αστείο" στα ιταλικά.
Είχε ξεκαρδιστεί. Ποτέ δεν πίνω σε καλή στιγμή.
Οι κωμικοί πίνουν στο χειροκρότημα.
Θα ήμουν απαίσιος γιατρός.
"Λοιπόν, πάσχετε από…
AIDS. Εντάξει".
Ωραίο ήταν αυτό.
Είχε ξεκαρδιστεί.
Ξέρει πού κρύβω την αγάπη μου.
Κατάλαβε ότι το έλεγα για καλό. "Το καλύτερο αστείο της ζωής σου!"
Προσβλητικό αυτό.
Όχι, χάρηκα πολύ.
"Το καλύτερο αστείο της ζωής μου!" Κοίταξα τους φίλους μου
και είπα κάτι που μέχρι σήμερα δεν καταλαβαίνω.
"Ακούσατε πώς την είπα στον βλάκα;"
Τι σημαίνει αυτό;
Βγήκε φυσικά, σαν να είχα μεγαλώσει σε χωριό.
Έκαναν το αντίθετο απ' ό,τι κάνουν στο The Voice.
Γύρισαν όλοι από την άλλη πλευρά.
Ένιωθαν όλοι πολύ άβολα.
Κι εγώ το ίδιο, γιατί τότε κατάλαβα
ότι δεν έκανα το αστείο για να γελάσει,
μα για να γελάσω εγώ.
Λόγω στεναχώριας.
Ο φίλος μου ήταν άρρωστος,
κι όταν ήθελα να κλάψω έκανα αστεία για άλλους.
Ένιωθα καλύτερα που τους πίεζα.
Σκέφτηκα "Πρέπει να πάω σε ψυχολόγο".
Και πήγα τελικά.
Της είπα για το πάρτι. Είπε…
"Οπότε,
όταν νιώθεις ευάλωτος,
αντί να εκφράζεις ό,τι νιώθεις,
επειδή φοβάσαι ότι θα σε απορρίψουν,
προτιμάς να τους κάνεις πιο ευάλωτους από εσένα".
"Είμαι μαλάκας", είπα. "Δεν είσαι.
Όχι ακριβώς.
Δεν είναι αυτός ο ιατρικός όρος.
Βασικά ας πούμε ότι…"
"Ότι είμαι μαλάκας", λέω. "Ναι!
Οπότε, 72 ευρώ, παρακαλώ".
Απίστευτη η κυρία. Με αφήνει άφωνο.
Νομίζεις ότι προχωράει προσεκτικά, αλλά μετά τίποτα.
Πήγε κι ο συγκάτοικός μου λόγω της κρίσης μέσης ηλικίας.
Δεν μπορούσε να το συζητήσει. Πήγε πολλές φορές.
Του είπε κάτι τρελό. Ήρθε και μου το είπε.
Μας τρέλανε.
Του είπε
"Αυτή θα είναι η πρώτη μας συνεδρία.
Έχω επιτέλους τη διάγνωσή σου.
Έχεις…
κρίση μέσης ηλικίας".
Είπε "Ναι.
Γι' αυτό ήρθα εδώ, επειδή…
υπήρχαν στοιχεία.
Είμαι 40.
Περνάω κρίση.
Δεν φαίνεται, αλλά αν βάλεις αυτά τα δύο μαζί,
θα κρατήσω τα 72 ευρώ μου".
Του είπε "Όχι.
Δεν θα κρατήσεις τίποτα.
Μια κρίση μέσης ηλικίας δεν σημαίνει τίποτα.
Ας πούμε ότι από τη γέννησή μας, έχουμε όλοι ένα καβούκι στην πλάτη.
Σαν σαλιγκάρι.
Πρόσεξέ με.
Ζούμε τη ζωή μας.
Όταν περάσουμε μια καθοριστική στιγμή…
μπαίνει στο καβούκι.
Δεν σε ένοιαζε. Νόμιζες ότι ήξερες ποιος είσαι.
Κι έπεσες με τα μούτρα στη ζωή.
Δεκαπέντε ετών, 18, 22, 26, 30…
Νομίζεις ότι σε γεμίζει.
Μα εγώ ξέρω. Δουλειά μου είναι.
Το καβούκι είναι άδειο.
Οπότε, συνεχίζεις.
Τριάντα τρία, 36, 40.
Στα 40, σταματάς. Κάνεις απολογισμό.
Θέλεις να σκεφτείς τι έχεις καταφέρει. Και λες…
'Το καβούκι μου είναι άδειο.
Καβούκι…'
Τι κάνεις όταν έχεις χάσει κάτι;
Τι κάνουμε όλοι;
'Ναι, αστυνομία για καβούκια;'
Ξέρω, είναι χαζό. Αλλά έτσι είναι η κρίση μέσης ηλικίας.
Είναι επείγον περιστατικό.
Αλλά δεν υπάρχει.
Γιατί είναι αργά πια.
Είσαι γυμνοσάλιαγκας".
Αποπροσανατολίστηκε τελείως.
Γύρισε κουτσαίνοντας.
Εγώ χαρούμενος στον καναπέ.
Μου όρμησε. "Πρέπει να ζήσεις!"
Είπα "Αυτό ήταν το σχέδιο κι από πριν".
Είπε "Πρέπει να μάθεις να συλλέγεις, γιατί…
Γιατί μετά θα σου χτυπήσει το καβούκι".
"Μου λείπουν λεπτομέρειες. Δεν τα ξέρω όλα".
"Αστυνομία για καβούκια;"
"Μάλιστα.
Τώρα τα ξέρω όλα. Με τρομάζεις".
Ήταν πολύ αστείο. Ένιωθα καλά που το συζήτησα.
Εγώ ήμουν 20 και κάτι και σκέφτηκα
"Πότε ξεκινάει;"
Το σκεφτήκατε ποτέ;
"Πότε θα γίνω κι επίσημα ο εαυτός μου;"
Πάντα ένιωθα κάπως παράξενα,
ότι δεν έπιανα κάτι που όλοι καταλάβαιναν πολύ εύκολα.
Με τρέλαινε.
Το ότι έβλεπα τον συγκάτοικό μου να αναρωτιέται
ό,τι αναρωτιόταν ο μπαμπάς μου στα 70 με χαλάρωνε.
Όλη μας τη ζωή, είμαστε σχεδόν ο εαυτός μας.
Το προσπαθούμε. Η συμμετοχή είναι που μετρά.
Είμαστε προσχέδιο μέχρι τέλους. Χαλάρωσα.
Εσείς όχι τόσο, βλέπω.
Μικροί, ήμασταν ο εαυτός μας. Περισσότερο από ποτέ.
Τι γίνεται μετά την ενηλικίωση;
Δεν ξέρω. Γιατί τόσες ερωτήσεις;
Γινόμαστε πράγματι ενήλικες; Δεν νομίζω.
Ο ενήλικος που γινόμαστε
αναπτύχθηκε γύρω από το παιδί για να το προστατέψει.
Τελικά το έπνιξε. Έχουμε όλοι ένα νεκρό παιδί μέσα μας.
Έτσι βλέπω τη ζωή. Όπως το βλέπει ο καθένας.
Όχι νεκρό, αν βοηθάει! Ένα παιδί που βασανίζεται.
Γιατί, όσο κι αν είσαι, 20 60, ασήμαντο,
περπατάς στον δρόμο, βλέπεις πεζοδρόμιο και λες,
"Θα περπατάω στα λευκά τετράγωνα".
Το παιδί μέσα μας λέει "Είμαι ακόμη εδώ.
Γιατί είσαι φαλακρός;"
Αυτό θα πάθω κι εγώ.
Ήμουν ο εαυτός μου ως παιδί.
Δεν φοβόμουν κανέναν.
Καινούριο παιδί;
Πήγαινα και έλεγα "Γεια. Τι κάνεις;"
Δεν ήμουν Γερμανός, είχα παράξενη φωνή.
Ο κόσμος θα έλεγε "Ένας μικρός Γερμανός. Γεια σου".
Μικρός, ήμουν υπερβολικά ο εαυτός μου.
Ξέρετε τι εννοώ;
Είχα κεφάλι ενήλικου. Κοίταζα ώρες τους άλλους.
Λες και μου χρωστούσαν λεφτά.
Στα οικογενειακά τραπέζια, πάντα…
Δεν έχετε ξαναδεί τέτοιο παιδί.
Σε κοιτάζει.
Έρχεται, σε τραβάει και λέει "Με πονάει ο κώλος μου".
"Εντάξει. Τι…
Σ' εμένα ήθελες να το πεις; Δεν έχουμε ξαναμιλήσει".
"Η μαμά είπε να μη φάω μουσακά.
Εγώ έφαγα δύο φορές". "Μάλιστα.
Εντάξει. Συγγνώμη.
Μαρκ, το άκουσες αυτό; Τι να…
Πώς σε λένε, γλυκέ μου;" "Παναγιώτη!"
"Καλά, εντάξει.
Μαρκ, με καταράστηκε.
Νιώθω παράξενα. Φοβάμαι. Θέλω να φύγω, Μαρκ!"
Μικρός, δεν νοιάζεσαι. Μα το γυμνάσιο είναι δύσκολο.
Η κοινωνία είναι μικρή και σκληρή όταν παίζεις ακορντεόν.
Στο γυμνάσιο, για να με αγαπήσουν οι άλλοι,
για να με αγαπήσουν τα μεγάλα παιδιά,
αγόραζα σοκολάτες με το χαρτζιλίκι μου και τις μοίραζα.
Αν αναρωτιέστε τι να αισθανθείτε, λυπηθείτε με.
Είχα στην τσέπη μου λιωμένες σοκολάτες όλη μέρα.
Το απόγευμα, περίμενα στην πόρτα,
κι όταν έβγαιναν έλεγα "Επιχείρηση σοκολάτα".
Όχι στο κεφάλι μου. Δυνατά.
Σαν αστυνομικός με πολιτικά ρούχα τη δεκαετία του '70.
"Επιχείρηση σοκολάτα!"
Πήγαινα και τους έβρισκα. Αξιοθρήνητο. Έλεγα "Θέλετε σοκολάτες;"
Σαν αντίστροφος παιδόφιλος, αν το καλοσκεφτείτε.
Στα μεγάλα παιδιά έλεγα "Σοκολάτα;
Έλα, έχω πολλές στο αμάξι!
Έλα!"
Έπιανε.
Κάναμε παρέα. Ένιωθα ότι ήμουν κάποιος.
Είχα ένα κουτί σοκολάτες. Έπαιρνα μία ή δύο στο σχολείο.
Ένα πρωί, άνοιξα το κουτί και ήταν άδειο.
Φρίκαρα όσο δεν έχω ξαναφρικάρει.
Ήταν θλιβερό μα κι αστείο.
Έτρεχα παντού και φώναζα "Είδατε τις σοκολάτες μου;"
Είναι κάπως αστείο. Λίγο θλιβερό, λίγο αστείο.
Θλιβαστείο.
Πάω στην αδερφή μου και τη ρωτάω.
Μου λέει απλώς
"Όχι".
Κατάλαβα και έχυσα όλα τα αλμυρά δάκρυα που είχα.
Είπε αυτήν την πρόταση, που έγινε καλτ,
"Καλά, κλάσε και λίγο, πραλίνα!"
Το ψευδώνυμό μου, μάλλον.
Πήρα ένα μαχαίρι και είπα "Θα τη σκοτώσω!"
Ήρθε ο πατέρας μου τρέχοντας. Πήρε το μαχαίρι.
Μία συμβουλή.
Αν θέλετε να σκοτώσετε κάποιον, μη φωνάζετε το σχέδιό σας.
Αυτό, παραδόξως, ειδοποιεί τις "αρχές".
Πήρε το μαχαίρι.
Παύση.
Όταν το κάνει αυτό ο μπαμπάς μου, μετά δίνει μάθημα ζωής.
Δεν ασχολείται με την εκπαίδευσή μας,
μα κάθε δύο χρόνια κάνει κάτι μεγάλο,
για να επανεκλεγεί ως μπαμπάς.
Τελείωνε η θητεία του μετά τις τσουκνίδες, χρειαζόταν κάτι μεγάλο.
Πήρε το μαχαίρι.
"Κοίτα… Θα κάνω…"
Έπρεπε να αυτοσχεδιάσει, ο καημένος.
Πήρε το μαχαίρι.
Το έδωσε στην αδερφή μου. "Μαχαίρωσέ τον!"
Όχι, πλάκα κάνω.
Πήρε το μαχαίρι. Το έσπασε στο γόνατό του.
Θα λέτε "Δυνατός ο μπαμπάς σου". Όχι.
Έκοψε το χέρι του και το γόνατό του.
"Βλέπεις; Μην παίζεις με μαχαίρια".
"Μα ναι!
Ούτε εσύ. Ακούς αυτά που λες;
Όταν βγαίνει ήχος από το στόμα σου, πάει στα αυτιά σου;"
Ήταν σε άρνηση.
Είναι άντρας. Δεν τραυματίζεται μπροστά στα παιδιά.
"Αιμορραγείς. Είσαι καλά;" Λέει…
"Γιατί το λες αυτό;"
Πάντα αυτό λέει.
Στις δύσκολες καταστάσεις, "Γιατί το λες αυτό;"
Δεν μπορούσε να το αρνείται. Το τραύμα του έκανε θόρυβο.
Έκανε "Πλοπ".
Λέει…
"Φέρε τη μάνα σου. Να δούμε".
Ήταν απίστευτο.
Έτρεξα. "Μαμά, γρήγορα, ο μπαμπάς χτύπησε!"
Είπε "Ας το χειριστεί μόνος του".
"Nein!"
Ο μπαμπάς πεθαίνει στο παρκέ. Θέλουμε βοήθεια.
Ήταν τρελό.
Εκείνη τη μέρα άρχισα τα αστεία για την αγάπη.
Αντί για τις σοκολάτες. Πιο απλό και ασφαλές.
Χρόνο με τον χρόνο, έφτιαχνα τον σχεδόν εαυτό μου.
Αυτοπεποίθηση.
Σίγουρος, αστείος, λίγο γυναικάς, αλλά ποτέ ευάλωτος.
Με βοήθησε πολλές φορές,
αλλά όχι
όταν θέλω να φιλήσω κοπέλα.
Ο σίγουρος εαυτός μου είναι στο μπάνιο με ένα ποτήρι νερό.
Κι είμαι μόνος, αβοήθητος και ιδρωμένος.
Την ερωτεύτηκα όπως γίνεται στις ταινίες.
Μια πρόταση είπε, και ήμουν ερωτευμένος, το ήξερα.
Ήταν αυτονόητο. Σαν να έτρεχε ζεστό νερό σε όλο μου το σώμα.
Για να καταλάβετε αυτήν την πρόταση,
θα σας πω κάτι ακόμη για τα παιδικά μου χρόνια.
Άγγιζα τις ρώγες μου.
Αν γελάτε ειρωνικά τώρα, δεν θα μπορέσουμε να το συζητήσουμε.
Αρχίζω να νιώθω άνετα, ανοίγομαι, κι εσείς γελάτε. Δεν είναι ωραίο.
Μη με κοιτάτε έτσι. Τα βλέπω τα μάτια σας!
"Φαινόταν ότι ήταν παράξενο παιδί, αλλά ξέφυγε".
Όχι! Κάθε παιδί είχε τη δική του παραξενιά.
Όχι; Παύση.
Πηγαίναμε τον αδερφό μου στο νοσοκομείο, επειδή έλεγε "Δεν αναπνέω μέχρι το σπίτι".
Μετά από 20 μέτρα, λιποθυμούσε στο πεζοδρόμιο σαν βλάκας.
Εγώ όταν στεναχωριόμουν, έτριβα τα βυζιά μου.
Βυζιά, στήθος; Πολλοί τρόποι να το πεις.
Μη με κοιτάτε έτσι!
Όταν με μάλωναν, πήγαινα στο δωμάτιό μου και…
Έτσι έκανα.
Πετάξτε με στη φυλακή!
Όλοι το κάναμε.
Ήταν η Νάρνιά μου. Εκτονωνόμουν.
Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει που, μικρός, σκεφτόμουν
"Γιατί κανείς δεν λέει για την ικανότητα εξαφάνισης;" Καλά.
Οπότε, προσπαθούσα να το συζητώ.
Να το διαδώσω.
Πήγαινα στα μεγάλα παιδιά.
"Όταν πιάνεις τις ρώγες σου…" "Σταμάτα να έρχεσαι μαζί μας".
Γρήγορη καταδίκη.
Προσπαθούσα να μιλάω στους φίλους των γονιών μου όταν έρχονταν.
Οι καημένοι.
Περίμενα στη γωνία του καναπέ έτσι.
Σαν άτριχη γάτα.
Πήγαιναν τα παλτό τους στο υπνοδωμάτιο.
Κι ορμούσα.
"Συγγνώμη, Σιλβί, όταν τρίβεις τα βυζιά σου…"
Με φοβόνταν πολύ.
Τους έπιανε πανικός.
Για εκείνους, ήμουν εκπομπή οικονομικών ερευνών.
Με έβλεπαν και γύριζαν από την άλλη "Όχι. Δεν έχουμε υπαλλήλους χωρίς χαρτιά.
Επιτρέπεται να με ακολουθείτε; Είναι νόμιμο;"
Φοβόνταν πολύ.
Μια μέρα η μαμά μου ήρθε στο δωμάτιό μου και είπε
"Όλα καλά;
Ναι;
Τέλεια.
Απόψε θα έρθουν ο Μαρκ κι η Βερονίκ.
Είσαι καλά; Ναι;
Τέλεια.
Μήπως να μην τους μιλήσεις
για το 'μυστικό' σου;"
Ήταν ταμπού στο σπίτι μας.
"Αν θες να μιλήσεις σε κάποιον, θα πάμε σε ψυχολόγο".
Είπα "Τι είναι ψυχολόγος;"
"Ψυχολόγος είναι κάποιος που πληρώνεις,
για να νιώσεις ότι σε ακούν και σε αποδέχονται".
Ο καλύτερος ορισμός του ψυχολόγου που έχω ακούσει.
Μόνο σε ψυχολόγο μπορείς να πεις "Με λένε Φιλίπ.
Το αφεντικό μου είναι αγενές, μα το χειρίζομαι.
Κάνω διάλειμμα για τσιγάρο, αλλά δεν καπνίζω.
Βγαίνω από τη δουλειά, στρίβω αριστερά, έχει ένα ανθοπωλείο.
Αγοράζω ένα χάμστερ και το σκοτώνω στη μασχάλη μου.
Αυτό κάνω εγώ".
Μόνο σε ψυχολόγο. Καταλαβαίνετε πόσο τυχερό είναι αυτό;
Ο κολλητός σας θα έλεγε
"Φιλίπ, είσαι καλά; Τι…
Πουλάνε χάμστερ σε ανθοπωλεία; Δεν είχα ιδέα".
Υπάρχουν τόσες ερωτήσεις στη ζωή.
Μα στην ψυχολόγο αρέσει αυτό.
Λέει "Πρόκληση!
Τι χρώμα ήταν το χάμστερ, Φιλού;
Τα τρωκτικά συχνά συμβολίζουν τον Χριστό.
Ναι, ας το συζητήσουμε".
Δουλειά της είναι.
Κάθομαι, αλλά καταλαβαίνω ότι ο κόσμος με κοροϊδεύει γι' αυτό.
Οπότε, αποφασίζω να μην το συζητώ.
"Τι κάνεις όλη μέρα;" Και λέω "Συχνά αγγίζω τις…
Γαμώτο, αυτή είναι καλή!
Αδιαφόρησε".
Θα φοβόμουν αν ένα παιδί μού έλεγε "Αδιαφόρησε".
Το λεξιλόγιό τους είναι πολύ ακριβές. "Θα σου τα πω όλα, γιατρέ".
Κακός του Τζέιμς Μποντ.
"Δεν θα παραλείψω λεπτομέρεια.
Μερικές φορές νιώθω
ρηχός.
Και κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου…
Ή μάλλον…
στην κάμαρά μου.
Και τρίβω…
με δύναμη, γιατρέ,
την περιοχή της θηλής.
Και νιώθω την ψυχή μου
να κάνει υπέρβαση.
Και μ' αρέσει αυτό το συναίσθημα, γιατρέ".
Το είπα με λιγότερο τρομακτικό τρόπο.
Πιστέψτε με. Λιγότερο τρομακτικό.
Αλλά της το λέω,
και, το ορκίζομαι, είπε
"Τι;"
Γέλασε!
Και είπα στον εαυτό μου ότι δεν θα το ξανασυζητήσω ποτέ.
Ποτέ ξανά!
Όσο η Γερμανία δεν είναι…
Όχι, πλάκα κάνω.
Αλλά ντρεπόμουν πολύ. Πάρα πολύ.
Το έθαψα βαθιά μέσα μου. Δεν το ξανασυζήτησα για χρόνια.
Ήταν το πρώτο μου ραντεβού με μια κοπέλα.
Δεν έχει πολύ καιρό, η τελευταία κοπέλα που…
Ο Σιράκ ήταν πρόεδρος. Οπότε, έχει λίγο καιρό όντως.
Δεν ήταν τόσο παλιά, μα ένιωθα άβολα.
Πρώτο ραντεβού. Κάνω αστεία για να με αγαπήσει, και με σταματάει.
Λέει…
"Όλο κάνεις αστεία. Δεν μιλάμε πολύ.
Ας γνωριστούμε λίγο. Να μιλήσουμε για τις ζωές μας.
Δεν έχεις αστείες ιστορίες από τα παιδικά σου χρόνια;"
Είπα "Έχω κάτι,
αλλά ξεκίνα πρώτη και βλέπουμε".
Ήθελα να ξέρω τι είδους ιστορία να πω.
Φανταστείτε να πει κάτι χαριτωμένο.
"Ήμουν αριστερόχειρας,
αλλά έπαιζα τένις με το δεξί!"
Εγώ, τότε, δεν θα μπορώ να πω
"Έπιανα τις ρώγες μου, για να εξαφανίζομαι.
Και με τα δύο χέρια! Αμφίχειρας!" Όχι.
Οπότε, είπε πρώτη.
Λέει κάτι κάπως τολμηρό. Χαλαρώνω.
Της το λέω. Σταματάει. Λέει "Τι;
Κι εγώ".
Λέω "Τι;"
Έχετε αγαπήσει κάποιον τόσο,
που θέλατε να πεθάνει επειδή δεν το αντέχετε;
"Μου αρέσει!
Όχι, μου άρεσε!"
Όχι; Δεν σας έχει τύχει; Ούτε εμένα.
Ήθελα να δω αν είμαστε ίδιοι.
Το ίδιο. Τρελό.
Τρελάθηκα. "Άντε, πες μου. Θέλω να ακούσω".
Είπε "Έλα τώρα, δεν το έχω πει σε κανέναν, δεν μπορώ".
Είπα "Μπορείς".
Μου λέει "Να…
Όταν ήμουν μικρή, ένιωθα ότι ήμουν εμπόδιο.
Κλειδωνόμουν στο μπάνιο. Ντρεπόμουν πολύ.
Ανησυχούσα για όλα. Ένιωθα γελοία.
Πήγαινα στο μπάνιο. Χωρίς νερό. Μόνο τα κρύα πλακάκια. Ήταν φρικτό.
Κι έτριβα ένα πλευρό. Εγώ έτριβα πλευρό.
Ήταν σαν να ένιωθα ένα ηλεκτροσόκ.
Ένιωθα ότι εξαφανιζόμουν.
Δεν ήμουν πια εκεί. Ένιωθα ωραία. Σαν να πέθαινα για λίγο.
Με έκανε να εκτιμώ τη ζωή περισσότερο".
Της είπα "Μπορώ να…
Να τρίψω τη ρώγα μου στο πλευρό σου;
Να δούμε αν θα εξαφανιστούμε μαζί".
Γέλασε.
Δεν έκανα πλάκα. Γέλασε.
Ήμουν ερωτευμένος μαζί της. Δεν μπορούσα να τη φιλήσω.
Στο δεύτερο ραντεβού, φαινόταν ότι ήθελε. Δεν μπορούσα.
Τρίτο ραντεβού. Καταστροφή. Σας είπα για το τέταρτο.
Φεύγει μετά το τέταρτο ραντεβού. Είμαι με τον συγκάτοικο.
Είμαι απελπισμένος. "Θα προχωρήσει. Και θα 'χει δίκιο.
Τέσσερα ραντεβού; Μετά οκτώ; Δώδεκα; Θα πρέπει να την πληρώνω.
Σύμβαση εργασίας".
Δεν άκουγε. Πήγαινε πέρα δώθε.
Είπε "Όχι!
Θα τη φιλήσουμε!"
Είπα "Πολύ μπλέκεσαι. Με τρομάζεις".
Είπε "Άκου!
Πέμπτο ραντεβού εδώ. Θα είμαι μέσα και δεν θα ακούω.
Χτυπάει. Ανοίγεις. Αλλά μένει στον διάδρομο.
Μόλις χτύπησε. Ανοίγεις. Δεν μιλάς.
Την κοιτάς στα μάτια και τη φιλάς.
Κάνεις πίσω. Τη βάζεις μέσα.
Της λες…
'Αυτά δεν ήταν τα πιο αργά τρία λεπτά της ζωής σου;'"
Εκ των υστέρων, καταλαβαίνω ότι ήταν χάλια ιδέα.
Αλλά τότε, μη θυμώσετε, είπα "Είσαι ιδιοφυΐα!"
Όλα έδειχναν το αντίθετο.
Οκτώ διαζύγια. Δώδεκα διατροφές.
Είναι νόμιμο αυτό;
Τον άκουσα. 72 ώρες μετά, ήμουν ντυμένος.
Περίμενα το πέμπτο ραντεβού.
Έρχεται. Ακούμε τα τακούνια της στο ξύλινο πάτωμα.
Είχε ανοίξει την πόρτα του. "Ακούς; Έρχεται".
"Μας λυπάμαι και τους δύο.
Είναι παράξενο. Βάλε το παντελόνι σου".
Χτυπάει.
Ανοίγω.
Την κοιτάω στα μάτια.
Και τίποτα.
Στο μυαλό μου…
Κι εκείνη κάνει βήμα για να μπει μέσα. Αναμενόμενο.
Χτυπάτε την πόρτα κάποιου. Σας ανοίγει και…
Αρχίζουν οι αμφιβολίες. "Εγώ χτύπησα ή εσύ;
Ποιος θα μπει; Δεν καταλαβαίνω".
Πλησιάζει χωρίς να σκέφτεται. Φρικάρω.
Μου είπε να την αφήσω στον διάδρομο!
Την μπλοκάρω με τον αγκώνα μου. Σαν κάτι φυσιολογικό.
Κάνει πίσω. "Όλα καλά, Παναγιώτη;"
Σκέφτομαι "Ή τώρα ή ποτέ, κάν' το".
Πάω να τη φιλήσω, αλλά όχι όπως σε ρομαντική ταινία.
Όπως σε ταινία με ζόμπι.
Έκανα…
Όσο πλησίαζα, τόσο απομακρυνόταν.
Σκέφτηκα "Είναι πιο μακριά τελικά.
Αν το ήξερα, θα είχα φέρει σνακ".
Δεν μπορούσα πιο κοντά. Οι μύες του κώλου μου ήταν στα όριά τους.
Ούτε φιλί.
Ούτε άγγιγμα. Τίποτα.
Αλλά το μόνο που είχα να πω ήταν "Τα πιο αργά τρία λεπτά της ζωής σου".
Ντροπή. Με αυτόν τον τόνο το είπα.
Αηδιαστικό. Σαν να την είχα βασανίσει.
"Τα πιο αργά τρία λεπτά της ζωής σου, Ζαν Μουλέν!"
Πολύ παράξενο.
Σοβάρεψε. "Τα πιο αργά τρία λεπτά της ζωής μου;
Πάλι εκείνο το περίεργο με τα τρία λεπτά;
Ήθελες να με φιλήσεις;"
Είπα
"Γιατί το λες αυτό;"
Δεν μπορούσα να πιάσω τη ρώγα μου για να εξαφανιστώ. Το ήξερε.
Στην κυριολεξία, σκέφτηκα "Θα βοηθούσε και τους δυο μας αν πέθαινε.
Θα προχωρήσουμε.
Ειδικά εγώ".
Οπότε, απέτυχα. Είμαι στο σπίτι.
Αυτή είναι στον διάδρομο. Ανάμεσά μας μια ανοιχτή πόρτα.
Έτσι απλά. Μιλάμε.
Στο τυφλό σημείο μου, καταλαβαίνω ότι είναι κάποιος στον τοίχο.
Ακούω μόνο
"Φίλα την!"
Λες και έβλεπε αγώνα ο μπάσταρδος!
Ακούει μια φωνή. Κοιτάει μέσα.
Τον βλέπει!
"Ο συγκάτοικός σου;"
Λέω, "Τι;"
Λέει "Δεν είναι ο συγκάτοικός σου;
Είναι ένας άντρας στο σαλόνι.
Γι' αυτό δεν θες να μπω;"
Δεν ξέρω αν ήταν αστείο ή αν ήθελε να με πιέσει λίγο.
Αλλά το πήρα κυριολεκτικά. Και είπα…
"Δεν βλέπω κανέναν".
Αρνήθηκα την ύπαρξή του.
Κυριολεκτικά.
Αν και ήταν εκεί. Προσπάθησα.
Τολμηρό. Λες και θα έλεγε "Πολύ ωραίο φωτιστικό".
Είμαι τόσο βλάκας!
Σκέφτηκα "Όχι, δεν το είπες αυτό".
Προσπάθησα να προσποιηθώ ότι έκανα πλάκα,
αλλά η παύση έλεγε άλλα.
"Δεν βλέπω κανέναν".
Τι ηλίθιος.
Ευτυχώς, είναι αστεία. Είπε "Δεν είναι αληθινός;
Εντάξει.
Εγώ μια χαρά τον βλέπω".
Συγγνώμη! Χάρηκα.
Περίεργη ερώτηση, αλλά είσαι αληθινός;"
Και είπε…
"Γαμώτο, δεν ξέρω.
Αλλά θα το γεμίσουμε το καβούκι".
Η αλήθεια είναι χειρότερη. Του μίλησε, κι εκείνος γύρισε κι έφυγε.
"Αν δεν απαντήσω, δεν θα ξέρει ότι ήμουν εκεί".
Εκείνη με κοίταξε.
Σαν να έλεγε "Είσαι βλάκας μερικές φορές".
Έσπρωξε την πόρτα.
Μπήκε μέσα με σιγουριά.
Λες και πλήρωνε νοίκι.
Κι απλώς με στρίμωξε σε μια γωνία.
Με κοίταξε στα μάτια.
Δεν ήταν χαριτωμένο.
Μια κουκουβάγια.
Κατάλαβε ότι δεν ήξερα πώς να το κάνω.
Μου ήταν αδύνατο. Δεν ήταν στο DNA μου.
Με φίλησε.
Δεν είμαι κουτάβι!
Ακούστηκε σαν το "Έκανε κακάκια μόνος του.
Μπράβο, Μελχιόρ". Όχι.
Δεν ένιωσα τίποτα.
"Δεν ξέρουμε τι να σκεφτούμε".
Έμεινα στήλη άλατος μπροστά της.
Ένιωθα κρύο. Ένιωθα ότι ήμουν μακριά από εκείνη κι από εμένα.
Από τα πάντα. Ένιωθα μόνος. Ήταν παράξενο.
Πήγε στον καναπέ.
Πήγα κι εγώ. Σπίτι μου είναι. Παράξενο.
Μιλούσαμε ένα δίωρο.
Κι όσο μιλούσαμε,
ένιωθα ότι την αγαπώ.
Αλλά όταν με φίλησε, τίποτα.
Είχε δουλειά κι έπρεπε να φύγει.
Την πάω στην πόρτα. Με φιλάει πολύ αργά.
Τίποτα. Λιγότερο από πριν. Πολύ παράξενο.
Λέει
"Μάλλον θα βλεπόμαστε πιο συχνά".
Είπα "Ναι".
Επιτρεπόταν πια.
Ήμουν χαμένος.
Γύρισα πίσω. Περπάτησα ένα μέτρο, δηλαδή.
Κάθισα στον καναπέ και σκέφτηκα,
στην κυριολεξία, λέξη προς λέξη,
"Τώρα ξέρεις.
Δεν ξέρεις να αγαπάς".
Ανατρίχιασα. Είναι χαζό, μα το πίστεψα.
Έπεισα τον εαυτό μου. "Δεν ξέρεις να αγαπάς. Συμβαίνουν αυτά.
Ο μπαμπάς σου δεν μπορεί, οπότε δεν ξέρεις. Έτσι πάει.
Κάποιοι είναι καλοί στην αγάπη, άλλοι όχι.
Κάποιοι φτιάχνουν καλό ψωμί. Άλλοι το φτιάχνουν χάλια.
Θέλει κι άλλο αλάτι".
Βγήκε ο συγκάτοικός μου.
Τα είχε ακούσει όλα. Έβαλε το χέρι του στον ώμο μου.
Ψιθύρισε
"Είσαι πλέον άντρας, να πάρει! Με έκανες περήφανο".
Ένιωσα πεταλούδες στο στομάχι μου.
Σκέφτηκα "Μήπως τον έχω ερωτευτεί;"
Πολύ θα ήθελα να σας πω ότι τα έχω με την κοπέλα,
ότι έχουμε παιδιά,
ότι πηγαίνουμε για μπραντς κάθε Σαββατοκύριακο.
Για αυγά μπένεντικτ.
Δεν την ξαναείδα ποτέ.
Απογοητευτήκατε.
Για τη ζωή μου μιλάμε.
Είχαμε την πρεμιέρα της παράστασης πρόσφατα.
Δηλαδή, πριν από την υπέροχη πανδημία.
Να το ξανακάνουμε.
Φοβόμουν πολύ πριν. Παίρνω τη μαμά μου όταν φοβάμαι.
Της λέω ότι φοβάμαι. Ρεαλιστικό.
Της λέω "Δεν νιώθω ότι είμαι εγώ".
Λέει "Τι ενοχλητικός!
Ναι, Παναγιού, εσύ είσαι!
Όταν πήρες, βγήκε το όνομά σου!"
Είναι πάντα τόσο γλυκιά σε τέτοια.
"Για την παράσταση;"
Είπα "Δεν ξέρω. Νομίζω, ναι".
"Άκου, είναι η πρεμιέρα.
Μια πρεμιέρα είναι σαν κάθε πρώτη φορά. Δοκιμάζεις πράγματα.
Αν δεν σου βγει, δοκιμάζεις κάτι άλλο.
Δική σου η πρεμιέρα.
Έχεις αποτύχει πολλές φορές. Όλα καλά". "Σταμάτα!
Ξέφυγες".
Πάντα το διορθώνει σαν τον Βαν Νταμ.
Είπε "Όχι, έχεις αποτύχει πολλές φορές, αλλά τώρα σε περιμένει η επιτυχία!"
Έδωσε το τηλέφωνο στον μπαμπά.
Παίρνει το τηλέφωνο. Τον ακούω να ανασαίνει. Τα δίνω όλα.
Του λέω
"Φοβάμαι".
Μιλάω για συναισθήματα. Μαζεύεται.
Λέει "Για την παράσταση;" Λέω "Γιατί το λες αυτό;"
Λέει "Πάρε με μετά την πρεμιέρα.
Μη μου μιλάς για κάτι όσο το κάνεις, να μου μιλάς μετά".
Άκουσα το…
που κάνουν μόνο οι μπαμπάδες μετά από ένα κακό αστείο.
Κατάλαβα ότι ήμασταν ίδιοι.
Έπαιξα πρώτη φορά το παιχνίδι του.
"Θες να σου μιλάω αφού γίνεται κάτι;
Εντάξει.
Όταν η κοπέλα μου θα είναι έγκυος, θα σ' το πω όταν γεννήσει".
Είπε "Ναι".
Τόσος εγωισμός.
Θέλαμε να δούμε ποιος θα τα παρατούσε πρώτος.
"Πάρε με μόλις η κοπέλα σου γυρίσει από το νοσοκομείο".
"Θα σε πάρει εκείνη, για να μην το κάνω εγώ".
Λέει "Θα με πάρει το μωρό, μην ανησυχείς".
Κι επειδή είναι πολύ αστείος, πρόσθεσε
"Ακόμα ελεύθερος, έτσι;
Πάρε με μόλις τελειώσει αυτό".
"Τώρα που το ανέφερες,
ίσως να έγραψα την παράσταση
για να πω σ' εσένα και στη μαμά κάτι που δυσκολευόμουν να πω,
και με ενοχλεί".
Είπε…
"Το ξέρουμε, ρε μικρέ".
"Πρέπει να ξέρετε ότι εγώ…" Και κάνω…
Είπε "Τι;"
Είπα "Μην το πεις".
Είπε "Δεν θέλω". Λέω "Μην το πεις".
"Δεν θα το πω".
Υπήρξε μια παύση.
Κι απλώς πρόσθεσε
"Καλή επιτυχία, γιε μου".
Και είπα
"Επίσης".
Παραλίγο να πω
"Ευχαριστώ πολύ. Καλό βράδυ".
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗ ΜΑΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης