Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Nie umiem całować dziewczyn.
Przeraża mnie to od dziecka.
Całowanie ich przeraża mnie.
Poznałem dziewczynę. Bardzo mi się podobała.
Po randce nie mogłem jej pocałować.
Próbowałem.
Nie zrozumiała, co robię.
Pierwsza randka, porażka.
Druga to samo.
Umawiamy trzecią.
Po drodze czułem ogromną presję,
bo im więcej randek,
tym więcej prób
i tym większa presja.
Jak przy egzaminie na prawko.
Jeśli raz oblejesz, uczysz się i podchodzisz ponownie.
Trzy razy? Lepiej, kurna, polub autobusy.
Czy ktoś tu oblał kilka razy?
Zaklaszczcie, jeśli tak.
Jaka duma!
„Nie znamy znaków drogowych!”
Niektórzy podnieśli ręce. Nie…
Słuchajcie instrukcji do końca.
Teraz wiem, dlaczego oblaliście egzamin.
„Teraz skręć…
Nie. Miało być w prawo.
Skręciłeś w lewo. Niestety tu jest podstawówka.
Zabiłeś ośmioro dzieci. Ups.
I kobietę w ciąży…
Bliźniaczej. Dziesięcioro dzieci!”
Tyle razy oblałem. Zawsze przez parkowanie równoległe.
Przeraża mnie.
Parkowanie równoległe to symbol.
Jak pocałunek. Jeśli dasz ciała, to znaczy,
że nie jesteś prawdziwym mężczyzną. To niedorzeczne.
Najgorsze, że przy pocałunku
nie można powiedzieć: „Zaraz, spróbuję jeszcze raz.
Pocałuję skośnie!”. To tak nie działa.
Nie możesz mieć za sobą kumpla, który mówi:
„Jeszcze…
Stop. Głośnia”.
Nie.
Trzecia randka.
Nie pocałowałem.
Było mi tak głupio, że się zwierzyłem w domu.
Trudno mi się otworzyć, ale współlokator to mój najlepszy kumpel.
Był w domu, bo zawsze jest.
Ma 40 lat, a ja go kocham.
Powiedziałem mu, że boję się chwili pocałunku z dziewczyną.
Dał mi dobrą radę:
„Nie bój się chwili pocałunku z dziewczyną”.
Pytam: „I co?”. Mówi: „Tak”.
To nie rada. To negacja. To tak nie działa.
„Mamo, boję się ciemności!” „Nie bój się, synku.
Wracaj do jaskini, proszę”.
Powiedział:
„Boisz się, bo boisz się odrzucenia.
Zaproś ją tutaj, będę w swoim pokoju, nie będę podsłuchiwał”.
Dziwne, że to zaznaczył, ale spoko.
„Puka, otwierasz.
Zapraszasz do środka. Dajesz jej mówić.
Patrzysz jej w oczy. Przerywasz jej.
Mówisz:
»Dalej, possij mi fiuta«”.
Nie, żartuję!
Powiedział mi…
Czy mam używać tego tonu? Powiedział:
„Przerywasz jej i mówisz »Przepraszam,
ale chyba pocałuję cię w ciągu trzech minut«.
Jeśli powie: »Nie, dzięki«, nie rób tego”.
Bardzo dobra technika oparta na zgodzie.
„Ale jeśli powie:
»Okej«…
Jeśli powie to wysokim głosem, jest do wzięcia”.
Tak mówili mizogini w latach 80.
„To dobry znak, jeśli macha ogonem”.
Jak jaskiniowiec.
To była jego rada. Czwarta randka. Stresuję się.
Spóźnia się, bo ma klasę.
Miałem czas, by pomyśleć.
Chyba wiem, czemu nie umiem całować dziewczyn.
Przez moich rodziców.
Napatrzyłem się na nich.
Są ze sobą od 30 lat. Nigdy się nie pocałowali.
Nie okazują sobie uczuć.
Jakby się kochali, ale bez przesady.
Są jak koledzy z biura, którym szef powiedział:
„Wy tam,
jutro chcę mieć na biurku rodzinę”.
A oni: „Szef kazał!”.
Nie rozumiem ich jako pary.
Czasem idę do nich na obiad. Dzwonię.
Otwierają: „Dzień dobry, synu!”.
Są jak Simowie. Dziwne.
„Wszystko OK?”
„Było…”
Widzę ich i myślę: „Jak mnie poczęliście?”.
Mam pięcioro rodzeństwa.
Jedno dziecko co trzy lata. Matematyczna regularność.
Mam pewną teorię.
Co trzy lata
rodzice wynajmują salę konferencyjną.
Wkładają kostiumy i…
Urzędnicy seksualni. Wszystko odbywa się kulturalnie.
Serdecznie. „Dzień dobry”.
Uścisk dłoni. Tata trochę się pociera.
Mama zbiera w dłoń, aplikuje.
Kładzie się na plecach, naciąga.
Jak jakaś herbatka.
Herbatka owocowa.
To moja teoria. Nie wiem.
Mogę, to moja mama.
Wam się nie wolno śmiać. Nie.
Kochają się.
Nigdy na siebie nie patrzą. Lubię drażnić tym mamę.
Lubię ją irytować, teraz irytuję ją tym.
Przychodzę, żeby ją wkurzyć.
„Nie kochasz taty. Nigdy na niego nie patrzysz.
Możesz mi powiedzieć. Jestem twoim synem”.
Ona się wścieka: „Co ty mówisz? Dlaczego?”.
Kiedy on jest blisko, mówię: „Hej! Nie kochasz go?
Możesz mi powiedzieć, nawet jeśli śpię! Porozmawiajmy!”
W końcu mówi:
„Nic nie rozumiesz, gnojku.
Kochanie nie polega na patrzeniu komuś w oczy.
Polega na patrzeniu w tym samym kierunku. W tę samą stronę”.
Poruszyło mnie to.
To mnie poruszyło, ale nie okazuję emocji.
Dziwnie zareagowałem.
Pchnąłem mamę
i powiedziałem: „To niedorzeczne!”.
Krzyknąłem jej w twarz
zduszonym głosem
starej rasistki.
Takiej, co otwiera okno w nocy i krzyczy:
„Za dużo Arabów!”.
Znacie takie, prawda? To był mój głos. Wyszedł tak naturalnie.
Najgorsze jest to, że kobieta ma rację.
Moja mama! Mama ma rację!
Przepraszam. Ups.
Mieszam je, bo to ta sama osoba. Ale to…
To był żart! Dobra!
Ostatnio zrozumiałem, co miała na myśli z tym kierunkiem.
Byłem u rodziców na kolacji.
Jedliśmy w ciszy, bo nie umiemy się porozumiewać.
I…
Od 15 lat, każdego lata
mama wynajmuje domek nad stawem, żeby tata mógł wędkować.
To miłość? Nie mam pojęcia.
W tym roku nie znalazła takiego domku.
Jeszcze tego nie wiedzieliśmy. Panowała zupełna cisza.
Moja mama skrywała ogromny smutek.
Patrzy na mojego tatę, bierze głęboki oddech:
„No cóż,
przepraszam, nie znalazłam domku nad stawem”.
Tata jadł.
Powiedział: „I co?”
Powiedziała: „No cóż,
nie znalazłam domku nad stawem, żebyś mógł łowić ryby”.
A on: „I co?”
Powiedziała: „Jak to?
Z głupim się widział?
Lubisz łowić ryby”.
A on: „Nie”.
Mamie zaczęły drgać powieki.
„Lubisz.
Od 15 lat wynajmuję domek nad stawem, żebyś mógł wędkować”.
„Wędkuję od 15 lat,
bo od 15 lat wynajmujesz domek nad stawem!
Co innego można robić na wsi?”
Zaczął się trząść. Wstał. Poszedł spać.
Jadłem. Targały mną emocje.
Zapytałem, czy patrzą w tę samą stronę.
„Macie chyba zeza.
Uważajcie!”
Dlatego nie całuję dziewczyn, które lubię.
Ale pracuję nad tym.
Czekałem na czwartą randkę.
Buziak w policzek. Weszła, mówi.
Jest piękna.
Udaję luzaka.
Muszę jej przerwać. Technika mojego współlokatora.
Stresuję się.
Jeśli dziewczyna mi się podoba.
Dlatego się motywuję:
„Dalej. Dasz radę.
Przerwij jej. To nic trudnego. Odliczam.
Sto”.
Patrzę na nią i mówię:
„Hej!”.
Trochę za głośno.
Podskoczyła. Spojrzała.
Słowo, to prawda.
Spanikowałem: „Hej!”.
„O co chodzi?”
„Muszę iść do toalety”.
Improwizowałem. Zrobiłem tak.
Zamknąłem się w toalecie.
Dziesięć sekund myślałem: „Co to było?
Co się stało?”.
Znowu panika. Pomyślałem,
że usłyszy, że nic tam nie zrobiłem”.
Wyjąłem więc szczoteczkę z kubeczka.
Napełniłem go wodą
i wylałem.
„Idź do psychologa, Panayotis.
Już czas.
Udajesz, że sikasz przed dziewczyną, której to nie obchodzi,
bo boisz się jej pocałować”.
Wracam do pokoju zestresowany.
Chciało mi się siku, bo woda kapiąca do toalety brzmi jak sikanie.
Więc…
Nie mogłem spłukać dwa razy z rzędu. „Nie.
To nie to, co myślisz. Nie sikam dużo naraz.
Wolę dwa krótkie siuśki z przerwą pośrodku.
Najpierw pierwsze siku,
potem celowo przestaję, a kiedy mnie łaskocze, znowu sikam.
To jest drugie siku.
Nie odbieraj mi tego. Tak już mam. Moje dziwactwo.
Mój prywatny ogród”.
Nie.
Wracam do salonu.
Spocony.
Patrzę na nią i zbieram się na odwagę.
Przerywam jej: „Przepraszam.
Pocałuję cię w ciągu trzech minut.
Mów dalej”.
Co za ogier!
Ona na to…
„Ale z ciebie dziwak!
Dobrze”.
Jak jaskiniowiec
w głowie miałem: „Powiedz to wysokim tonem.
Dalej, laska!”.
Szybko stajesz się gnojkiem!
Widziałem w jej oczach, że tego chce.
Nie bałem się odrzucenia. To była urocza chwila.
Dwie minuty. Serce mi wali.
Dwie minuty i 30 sekund, 40 sekund.
Pięćdziesiąt sekund.
Trzynaście minut.
Patrzyła na mnie: „Nie powiedziałeś…”.
Nie mogłem.
Słyszę was!
Nie boję się!
Nie boję się pocałunku! Boję się być bezbronny.
Kiedy się z kimś całujesz…
Tak naprawdę. Rzadko się to zdarza, ale poznasz.
Czujesz motyle w brzuchu.
Stajesz się zupełnie bezbronny.
Bo jednym czynem
tak symbolicznym i głupim jak…
ujawniasz uczucia,
które masz do tej osoby od wielu tygodni.
Znajdujesz odwagę, by podać je na srebrnym półmisku.
Patrzysz jej w oczy.
Czekasz, żeby zaoferować te uczucia w odpowiedniej chwili.
Z tym że ona może powiedzieć:
„Nie!”.
Powinieneś pomyśleć: „To nic takiego.
Zdarza się.
Żartujesz? Nic nie ryzykujesz, nic nie zyskujesz.
Tak, Sylvie, żartujesz?
Pójdę spać. Dzisiejszy dzień był wyczerpujący.
tak, wezmę to. Oczywiście.
Żartujesz? Nie jestem fleją.
Nie, jest zepsuta, ale to tylko moja pewność siebie”.
Przeraża mnie to.
Bardzo.
Podobno, kiedy się z kim całujesz,
bakterie w…
To wam się nie spodoba.
Bakterie w ustach pozostają
przez cztery lata po pocałunku.
Ludzie, którzy całowali nieudaczników: „Co?
Co mówi ten z koszulką w spodniach? Steve Jobs?”.
To prawda.
Wygooglujcie to.
Mamy usta pełne ludzi z przeszłości.
Wasze usta to Airbnb.
Domek na wynajem.
Niewielu gości w Poitou-Charentes.
„Dzień dobry!
Witamy w Lawendowym Domku!
Jak minęła podróż?”
To ja.
Nie pocałowałem.
Najgorsza jest niespełniona obietnica pocałunku.
Dziewczyna rano ma pracę.
Odprowadzam ją do drzwi. Przystaje ostatni raz.
Buziak w policzek. Okropne.
Mówi: „Do zobaczenia”.
Ja: „Tak”.
Potem zatrzasnąłem drzwi.
Wygląda jak klaps w tyłek. Nie.
Nie jestem mimem.
Nie całuję, ale: „Dalej, księżniczko.
Dawaj. Wracaj bezpiecznie do domu”. Nie.
Nie umiem tego pokazać. Nie umiem trzasnąć drzwiami.
Wyglądam jak Passe-Partout.
No nie. Nie.
Zamknąłem za nią.
Mój współlokator otwiera drzwi: „Co się stało?”.
Ja: „Podsłuchiwałeś”. On: „Tak”.
Już nie kłamie.
Przechodzi kryzys wieku średniego. Tylko prawda.
„Słyszałem, brzmiała piskliwie.
Chciała tego. Więc strach był tylko w twojej głowie”.
Wściekłem się. „Nie jesteś moim ojcem!”
Ukarał mnie i wysłał do łóżka.
Nie mogłem spać.
Bezsenność doprowadzała mnie do szału. I mam dość tego słowa.
Bezsenność. To kłamstwo.
To kostium, który ukrywa prawdę.
„Wyglądasz na zmęczonego!”
„To tylko bezsenność. Spoko”.
Powiedzmy prawdę.
Nauczmy się mówić: „Tak.
Mam problemy w życiu, ale nie mogę o nich myśleć za dnia.
Myślę o nich w nocy.
I płaczę.
Skoro leżę w łóżku, łzy płyną mi do uszu
i słucham mojego smutku.
Jak weekend w Cévennes?”.
Mamy dużo do zyskania.
Tylko mówię.
Byłem zły.
Mój tata mawiał, że wszystko jest w mojej głowie.
Szliśmy do niego. „Jesteś smutny?
To w twojej głowie.
Nie ma co płakać. To nie pomoże.
Szwy?
Są w twojej głowie”.
„Krwawię”. „To jest w twojej głowie”.
„To było w mojej głowie. Teraz wypływa”.
Tata ma staromodny pogląd na to, kim jest mężczyzna.
Dla niego mężczyzna jest silny,
pewny siebie, zabawny, trochę kobieciarz, ale nie wrażliwy.
Wypiera dwie rzeczy.
Wypiera uczucia. Dla niego nie istnieją.
I progi zwalniające.
Też nie istnieją.
Pokonujemy próg z prędkością 70 km/h.
„Był próg zwalniający”. „Czemu tak mówisz?”
Muszę udowadniać, że uderzyłem czołem w dach.
Wkurza mnie to. Niedawno byliśmy w restauracji.
Wziął kawę na wynos.
Nawet nie wiem czemu.
Teraz lubi mówić: „Na wynos, bo nie mam czasu”.
Ma czas.
Znam jego grafik.
Dużo czasu, mało roboty.
Jesteśmy w aucie. Pije kawę.
Próg zwalniający.
Na jego udzie widzę
plamę po kawie.
„Nie przejechaliśmy przez próg?
Przepraszam. Mam pytanie.
Czemu masz plamę z kawy na udzie?”
Odpowiedział… To nie żart.
Pocztówka z życia.
Powiedział mi…
„Tak zawsze piję kawę”.
Ma wszystko gdzieś.
To według niego jest mężczyzna.
„Mam rację, bo powiedziałem, że mam!”
Zaczął nas tego wcześnie uczyć.
Miałem osiem lat. Byliśmy na wakacjach.
Śmiejecie się z mojego życia, spoko.
Mój tata, moi bracia i ja spacerowaliśmy po lesie.
To nie był spacer edukacyjny, na jakie chodziliście w dzieciństwie.
„Dzieci! Chodźcie!
Oto drzewo iglaste”.
Nie. Głupio byłoby szeptać do drzewa.
Szliśmy za sobą w rzędzie,
nie rozmawiając przez 45 minut.
Bardzo się baliśmy! Byliśmy zakładnikami,
prostującymi nogi.
„W FARC są bardzo mili, dają nam pięć minut dziennie na ćwiczenia.
Nie tak jak za czasów Ingrid”.
Jeden z moich braci płacze. To wkurza mojego ojca. „Hej!
Nie płacz”.
Każdy pedagog wie, że to nie działa.
Żadne dziecko nie powiedziało: „No tak!
To głupie! Nie pomyślałem o tym!
Zakręciliśmy kranik!
Miło cię poznać. Kim jesteś?
Jesteś moim tatą!”.
Nie.
Jeśli dzieciak tak mówi, to uciekajcie.
Jest wyniosły. Robi sobie jaja. Kiepski znak.
Brat płacze.
Mój ojciec jest tak zły, że mówi „Hej”.
To jest tylko w twojej głowie. Nie musisz tego pokazywać innym”.
Przerywa. Patrzy na nas. „Dam wam lekcję”.
Spuszcza spodnie.
Spokojnie, to nie to.
We wszystkich wspomnieniach
mój ojciec jest w bokserkach.
Zrzuca spodnie i mówi: „Hej!”
Patrzcie na mnie!”.
Nie jest pijany, ale tak mówi.
Patrzymy, jak tata wchodzi do lasu w gaciach,
jak łasica.
Zawsze był zbyt włochaty jak na faceta.
Zatrzymuje się po 20 metrach: „Hej!
Jest tu polana z pokrzywami!”.
Wchodzi.
Ociera się o pokrzywy.
To dziwne. Widzimy tylko jego klatkę piersiową.
Wychodzi. Idzie do mojego brata. „Ej!
Płaczę?”
My: „Kto zadzwoni do opieki społecznej?
Rozdzielą nas, ale będziemy bezpieczni”.
Nie. Baliśmy się. Mówimy: „Nie.
Nie płaczesz”. „Nie płaczę, prawda?
Mężczyzna nie płacze, nawet jeśli mu się chce płakać.
Jeśli pokażesz, co masz w sobie, świat pożre cię żywcem.
Rozumiecie?”
Wszyscy zaczęliśmy płakać.
Wystraszył nas. Wielki facet z wysypką.
„Czego nie zrozumieliście?”
Jak ten gość w Piekielnej kuchni.
Mama miała się z nami spotkać. Widzi tę scenę z daleka.
Jej mąż w gaciach.
Nie radzi sobie z sytuacją na oczach zapłakanych dzieci.
Mój brat bez powodu opuścił spodnie.
W każdej rodzinie jest dziwak.
Opuszcza spodnie, gdy nikt nie patrzy.
„Mamo!
Mamo, patrz!”
To był mój… To byłem ja.
Szybko znalazłem swoje powołanie.
Moi rodzice się wtedy pokłócili. Coś zrozumiałam na temat par.
Często wchodzimy w związki
z naszym przeciwieństwem.
Nie wiem dlaczego.
Jak moi rodzice. Ojciec ukrywa uczucia.
Tłumi je. Zakopuje.
Kiedy mama coś czuje, mówi: „Proszę.
Zrób z moją duszą, co chcesz.
Zanim pójdziesz, pociągnij tę nić. To nić mojego życia”.
Jak w musicalu.
Zawsze wszystko pokazuje. Za wcześnie. I wszystkim.
To żenujące. Tak jak wtedy, gdy niespodziewanie spotykasz naturystę.
Wiecie, o co biega?
Idziesz na plażę.
Plaża jest pusta.
On półtora metra od ciebie. Przedstawia się: „Jean-Claude”.
Tak!
„Widziałem już twojego fiuta, więc twoje imię nie ma znaczenia.
Pomyśl o odpowiedniej kolejności. To ważne”.
Tak samo.
Tak samo jest z uczuciami. Za dużo naraz.
Byliśmy w trasie
i jedliśmy kolację z managerami obiektu.
Jakiś facet się spóźnił.
Ogromna dawka informacji i emocji.
Czułem się niezręcznie. „Miło cię poznać. Guy.
Przepraszam za spóźnienie. Podpisywałem papiery rozwodowe z żoną.
Byłą żoną. Gram na klarnecie!”
Podczas kolacji myśleliśmy: „Włóż gatki na te emocje, Guy.
Widać ci jaja.
Za wcześnie”.
Mama dzieli się tym, co ma w środku.
Gdy byłem w gimnazjum, wywołała we mnie kryzys egzystencjalny.
Byliśmy w aucie w drodze do szkoły muzycznej.
Chciałem jak zwykle usiąść z tyłu.
Zablokowała drzwi. „Wiesz co?
Usiądź z przodu”.
Pierwszy raz w życiu! Pamiętacie, jaki to był postęp?
Pytam:
„Na pewno?”.
Ona no to:
„Tak, jasne”.
„To czemu szepczemy?”
Wsiadam. Emocjonuję się.
Myślę: „Nareszcie!”. Byłem taki szczęśliwy.
Od razu pomyślałem o podatkach.
Dorastałem w strachu przed nimi.
Tata otwierał list ze skarbówki:
„Cieszcie się dzieciństwem. Kiedyś po was przyjdą”.
Szedł spać i zostawiał nas w aurze tajemniczości.
Co drugi wieczór zastanawialiśmy się, czy nadchodzą podatki.
„Nie wiem, jak to działa”.
Jesteśmy w aucie z mamą. Jedziemy. Gorąco.
Cieszę się, bo będę miał okazję otworzyć okno.
Z tyłu jest okno dla frajerów.
Z tyłu jest…
„Nie mam pieniędzy na automatyczne otwieranie.
Używam korbki”.
Biedacy.
Pamiętacie, jak odkryliście…
Nagle stajesz się taki wyniosły.
Dokuczasz tym z tyłu: „Daj znać, jeśli wieje. Zamknę”.
Kiepsko pokazuję. Sorki!
Jakbym wkładał krowie palec w oko.
Nie wiemy, czy jej się to podoba. To jest niejasne.
„Nie, przestań!”
Czy może: „O la, la!
Mocniej! W drugie też. Tak!”.
Mógłbym tak jeszcze długo robić,
ale tylko dogadzałbym sobie.
Chciałem poznać waszą opinię.
Już nie… Nie!
To…
Co myśleć o większych brawach na odgłosy niż żarty?
Ale jestem z wami. Myślimy tak samo.
Serio, włóżcie palec w oko krowie… Sorki.
Przestanę. Na pewno nie zareaguje.
Mogę się założyć. Jestem pewien.
Spróbujcie w polu.
Pomyśli:
„Kurde, nie widzę po prawej. Co to?
Cholera!
Mogłabym przysiąc, że tam było drzewo! Nie widzę go.
Wróciło! Wszystko gra!”.
Skupmy się. Jesteście rozkojarzeni.
Opuszczam szybę.
Jestem w aucie z mamą.
Opuszczam szybę.
Czuję ciepły letni wiatr we włosach.
Wpadam na głupi pomysł.
Znany motyw. Początek amerykańskich filmów.
Pusta droga. Dwa ogiery, cadillac, skóry, ray-bany.
Puszczają muzykę rockową.
Opuszczają szyby, wyciągają ręce:
„Wolność!”.
Bardzo chcę to zrobić.
Tyle opuściłem szybę. Mama bardziej nie pozwoliła.
Więc dyskretnie
wyciągam trzy palce.
Jak ośmiornica uciekająca z japońskiej restauracji.
Patrzę na mamę…
„Wolność!
Ale nie za duża!”.
Moja mama opuszcza szybę, wysysa mnie.
Chyba chce, żebym wyskoczył.
Moja ręka jest na zewnątrz.
A ja mam pomysł! Mówię sobie, że to zrobię.
Kładę rękę na dachu.
Myślę: „Spokojnie, stary.
Podatki cię rozjebią, uważaj”.
Mama puszcza muzykę.
To „Hej Jude” Beatlesów.
Świetny kawałek. To jedna z moich ulubionych chwil w życiu.
Staję się dorosły. Początek lata, możliwości.
Obok mamy. Patrzymy w tym samym kierunku.
Dobrze się bawimy.
Ładna pogoda.
Ścisza muzykę i mówi: „Wiesz co?
Pochowaj mnie do tej piosenki”.
Przeszedłem kryzys egzystencjalny.
„Nie lubię siedzieć z przodu.
Pani do mnie mówi. Niefajnie”.
Widzi, że coś mi jest. Ścisza muzykę.
„Hej, spokojnie.
Wszystko w porządku.
Nie tylko mama umrze. Wszyscy umrzemy”.
Mama zawsze mówi o jedno zdanie za dużo.
Nie zatrzymuje się na skraju urwiska.
Nie wie, że inni czują się nieswojo, bo straciła wyczucie.
Im więcej mówi, tym bardziej się pogrąża.
Powiedziała mi to. Czuje się lepiej.
Pojąłem, czemu nie ma problemów psychicznych.
Wkłada je do głowy nam.
Co jest bardzo mądre. Od tego są dzieci.
Życie to sztafeta pokoleń.
Po jakimś czasie masz dość. „Mały, to dla ciebie!”
„Co to jest?” „Trauma!”
To chyba wszystko.
Wciąż mam taki obraz w koszmarach.
Mama wyrzuca mnie z auta i odjeżdża przy muzyce Beatlesów.
A ja myślę: „Wszyscy umrzemy”.
Przychodzi nauczycielka akordeonu, bo zaraz mamy lekcję.
Grałem przez sześć lat.
Oczekiwałem takiej reakcji. Patrzycie na mnie, myśląc:
„Co za dzieciństwo!”.
Chciałem grać na gitarze.
Jak wszyscy faceci, żeby uprawiać seks. Od tego jest gitara.
Gitara to podtekst.
Opowiada historię.
Gitara to przedmiot falliczny,
na którym grasz na plaży, patrząc komuś w oczy.
Opowiada historię.
A to…
To nie jest ten sam podtekst.
Ten to: „Lubię chodzić na jarmarki”.
To nie to samo.
Sześć lat akordeonu, by uszczęśliwić tatę.
Tata nie aprobował dziecięcych aktywności.
Nasze szczęście nie było priorytetem.
Chciał nas starszych. Chciał, byśmy jako dzieci
pracowali nad szczęściem nas jako dorosłych.
Chciałem pokazać, że jestem dorosły.
„Wybiorę instrument dla dorosłych”.
L’acordeonisto.
Tak mówią zawodowcy.
Głupi. Widzieliście dorosłego akordeonistę?
Który nie jest bezdomny?
Jako dziecko spędziłem setki godzin
z kilogramami szczotkowanego metalu na kolanach,
grając powojenną muzykę.
Jakby wojna właśnie się skończyła.
Piosenki typu:
Małe kikuty Bojowników z Awinionu
Tych, co z frontu wrócili
Akordeon jest okropny.
To bezdenna studnia melancholii aż do śmierci.
Najgorsze było chodzenie razem z kolegami do szkoły muzycznej,
bo wszyscy byliśmy biali.
Oni szli do sali z gitarami
i mówili: „Będziemy całować dziewczyny!”.
A ja: „Do zobaczenia!”.
Szedłem sam, smutny korytarzem,
aż do sali akordeonowej, z klimatem…
„Uważaj na Niemców.
Naucz się bronić Strasburg, mały”.
Było ciężko.
Skończyłem z akordeonem w kluczowym momencie.
To kolejna chwila…
To trudne. Zakochałem się w dziewczynie.
W gimnazjum. Była wielka impreza. Byłem w niej zakochany.
Ninon.
Przyszedł mój kumpel Thomas.
Wiedział, że kocham Ninon.
Powiedziałem mu. Bo był moim powiernikiem.
Wiecie, dokąd to zmierza? Chodźmy tam razem.
Na imprezę przyniósł gitarę. Ni stąd, ni zowąd.
Ni stąd, ni zowąd!
Stoi w kącie i gra kilka gównianych melodii.
Ninon podchodzi. Dziwka kładzie mu rękę na plecach!
Przepraszam!
Przeprosiłem, zanim zareagowaliście. To się nie liczy.
Powiedziała:
„Jesteś super, Thomas. Grasz na gitarze”.
Na tej imprezie zwaliła mu konia.
Oto Francja, panie i panowie.
Robótka ręczna za F-dur.
Wiecie, że powiedziałem mu, że ją kocham? A on…
Wam to nie przeszkadza? Oszaleliście?
Po czyjej jesteście stronie?
Powiedziałem mu.
Zdradził mnie. Grecka tragedia.
Nóż w plecy w trzecim akcie. Ten sam gest. Obrzydliwe.
Złamane serce dziecka. To już z tobą zostaje.
Byłem wściekły.
Pierwszy raz chciałem kogoś zabić.
Chciałem udusić Thomasa.
Miałem silne ręce. Co tydzień nosiłem akordeon.
To nie było fair.
Pomyślałem, że nie mogę zabrać akordeonu na tę imprezę.
Impreza na szóstym piętrze bez windy.
To instrument na pierwsze piętro. Do metra. Okopów.
Miejsc bliższych piekła.
To instrument del diablo,
jak mówią zawodowcy.
Nawet gdybym go wniósł na górę,
nie mógłbym zagrać na imprezie.
Macie wątpliwości, ale pomyślcie o gimnazjalnych imprezach.
Wyobraźcie sobie
dzieciaka bez kumpli, który często mruga.
Całą noc je krakersy.
Nakręca się. Bierze mikrofon do karaoke.
„Chodźcie, stańcie wokół mnie, nie bójcie się!
Ninon, to dla ciebie!”
Otwiera pokrowiec. Ma pokrowiec!
Żaden dzieciak nie widział czegoś podobnego.
Zakłada szelki. Szelki!
Z tyłu jest zapięcie.
Bo akordeon może spaść na nogi i zostaniesz kaleką na całe życie.
Ups, synku!
Słowo. Pierwsza lekcja akordeonu:
„Zawsze pamiętaj o zapięciu. Widzisz Jeana-Louisa?” „Cześć!”
„Cóż…”
Dzieciak ma skoliozę
i mówi: „Ninon!”.
Małe kikuty Awinionu
Już po nim.
Koniec!
Żadna dłoń nie dotknie jego genitaliów.
Nikt nigdy nie powiedział:
„Chcę bzyknąć akordeonistę”.
Nigdy.
Rzuciłem grę. Zacząłem robić to, co lubię.
Jeździłem do Paryża
i wystawałem przed klubami komediowymi, żeby porozmawiać z komikami.
Bo uwielbiam humor.
Co za głupie zdanie. Wybaczcie, cofam je.
Usłyszałem się…
„Uwielbiam humor. I oddychanie! Kocham obie te rzeczy.
Są obligatoryjne. Też znam mądre słowa”.
Byłem ciekawy.
Pewien komik przedstawił mnie kierowniczce obsady.
Miałem 16 lat. Dobrze mi poszło przesłuchanie
do programu Petit Journal.
Zacząłem grać w telewizji. Byłem na to za młody.
Pierwszy wieczór i od razu impreza z ekipą i celebrytami.
Pomyślałem, że muszę wracać do domu, żeby porozmawiać z rodzicami.
Pojechałem taksówką. Bo miałem kasę.
Bo telewizja.
Bo Żydzi.
Nie, żartuję! Występ poszedł w innym kierunku!
„Tylu ich jest w tej branży!”
Żartuję.
Wróciłem do domu taksówką.
Trzasnąłem drzwiami auta.
Patrzę, jak taksówka skręca w lewo.
Nie chciałem świadków.
Odwracam się i widzę wielki dom.
Przed domem jest żwirowa ścieżka.
Pamiętam ten odgłos. Głośniejszy niż zwykle.
Wszystko było przytłaczające.
Dzwonię. Stresuję się, nie wiem czemu.
Mama w szlafroku.
Tak mocno mnie przytula. Chyba pierwszy raz.
Tak mocno!
Szepcze mi do ucha: „Jestem z ciebie dumna, synu”.
Cofnąłem się.
Powiedziałem:
„Znakomicie”.
Najwyraźniej wstąpiłem do arystokracji. „Znakomicie.
Możesz wrócić do stajni”.
Jak nie ja! Pobiegłem do salonu.
Tata siedział przed wyłączonym telewizorem.
W bokserkach.
Powiedział: „Usiądź”.
Siadam. Czułem się jak na dywaniku u dyra.
Powiedział:
„Obejrzałem ten program.
I myślę…
Myślę, że…
Za dużo gapisz się w przestrzeń. Jak idiota”.
Zapadła cisza.
Uderzył się w udo.
Wstał ciężko.
„Dobranoc wszystkim”.
Byłem sam.
Ale użył tonu, którym mówią faceci planujący zaciukać rodzinę.
„Dobranoc wszystkim.
Śpijcie spokojnie”.
I poszedł spać w swojej łasiczej norze.
Pomyślałem, że kiedyś go zabiję.
Spodziewałem się: „Kocham cię. Jestem dumny”,
bo wiem, że nigdy tego wcześniej nie mówił.
Nie winię go, bo nigdy tego nie doświadczył.
Wiem, że tata kocha nas całym sercem.
Mógłby dla nas zabić. Zrobił to już dwa razy.
Ale jeśli chodzi o uczucia,
to między nim a światem jest mur.
Przeraża mnie to. Boję się, że ja też taki będę.
Gdy jestem z dziewczyną, którą chcę pocałować.
Nieprzepracowane to przechodzi na dzieci.
Te dzieci nie potrafią wyrażać uczuć.
„Dzień dobry”.
To oznacza ciszę podczas obiadu.
Kochamy się, ale tego nie mówimy. Serca mocno biją.
Krzyk w środku: „Wiem, że mnie kochasz!
Chciałbym to usłyszeć,
bo dałoby mi to na 25 lat pewność siebie!”.
Tata: „Kocham cię, synu. Mógłbym cię zjeść.
Zjem cię! Mniam! Zostawię tylko kości!
Pożrę cię!
Nie mogę ci tego powiedzieć. Uczucia są dla tych ze sromem”.
Mama mówi: „Nie martw się, mam dość sromu, by wszystkich kochać!
I znalazłam domek ze stawem!
Wreszcie!”.
Jaka szkoda.
Wszyscy robimy głupie rzeczy. Ja też.
Ukrywamy miłość w małych zdaniach, w codziennych uczynkach.
Zwalamy odpowiedzialność za zrozumienie, że to miłość, na osobę, którą kochamy.
To skomplikowane.
To koń trojański. To strategia wojenna.
Zabawne pytanie.
W czym ja skrywam miłość?
Kilka miesięcy temu odkryłem, że w złośliwych żartach.
Gdy kogoś kocham, chcę go zniszczyć.
To niezdrowe. Zdałem sobie z tego sprawę,
bo mój kumpel, o którym wcześniej mówiłem,
miał raka.
Kiedy się o tym dowiedzieliśmy, zrobiliśmy imprezę.
Żeby życzyć mu…
Powinniśmy byli o tym pomyśleć!
„Szczęśliwego raka, stary!”
Ukryliśmy się w jego mieszkaniu, za kanapami, czekając, aż wejdzie.
Gdy włożył klucz do zamka,
popatrzyliśmy na siebie, myśląc, że to może
nie był najlepszy pomysł.
To niesamowite.
Ludzie potrafią
zdać sobie sprawę, że pomysł był od początku gówniany
w ferworze chwili.
Zdajesz sobie sprawę, jaka jest stawka.
„Chwila.
Kochanie, czy to pora na dziecko?”
A lekarz na to:
„Przetnij pępowinę. Co się dzieje?”.
Tak działamy. Myślimy po fakcie.
Był w mieszkaniu 15 sekund. My nadal…
Włamaliśmy mu się.
Jeden z kumpli jest bardzo odważny i powiedział:
„Kurwa, co…
Hej!”.
A on: „Co do…”.
Zawał serca to miły prezent.
Lepiej tak odejść.
Już mu lepiej. Spokojnie. Wyzdrowiał.
Pozwolił mi żartować.
Powiedział, że mogę żartować z niego i raka do woli.
Powiedział to tuż przed śmiercią.
Zatwierdził ten żart.
Na tej imprezie graliśmy w futbol. Lubi piłkę.
Był bramkarzem. Bo miał raka.
Nie wiadomo, jak zareagować, gdy ktoś ci to powie.
Mnie powiedział pierwszemu.
Powiedział mi: „Mam raka”. Ja: „Pij wodę!”.
Nie wiem, dlaczego to powiedziałem.
Grał na bramce.
Był okropny.
Piłka się zbliża.
Łatwo byłoby ją złapać, ale skiepścił.
Piłka wpada do bramki.
Kumple byli źli, ale nie mogli tego pokazać.
Bo ma raka.
Nie ma nic fajniejszego niż patrzeć, jak faceci przełykają gniew.
Mówią: „To nic takiego!
Skup się. Rozejrzyj się. Tak!
Spoko. Dobrze się bawimy!
Dobrze się bawisz? Ja tak! Co za miły wieczór!
Mamy jedno życie”.
Byłem wściekły.
Wtedy zrozumiałem, że żartuję z tych, których kocham.
Podszedłem do niego i mówię: „Sorki. Złapałeś raka?
To złap i piłkę”.
To znaczy „Bardzo dobry żart” po włosku.
Zrywał boki… Nigdy nie piję w odpowiednim czasie.
Inni robią to, gdy ludzie klaszczą.
Byłbym okropnym lekarzem.
Mówiłbym: „Ma pan…
AIDS. Dobrze”.
Pyszna woda.
Boki zrywał.
On wie. Wie, gdzie skrywam miłość.
Dostrzegł w tym dobroć: „To twój najlepszy żart!”.
Obraził mnie.
Nie, cieszyłem się.
„To mój najlepszy żart!”
Spojrzałem na kumpli
i powiedziałem coś, czego do dziś nie rozumiem:
„Słyszycie, jak drę łacha z tego przygłupa?”.
Co to znaczy?
Wyszło to naturalnie, jakbym dorastał na wsi.
Zrobili coś przeciwnego niż w The Voice.
Wszyscy się odwrócili.
Poczuli się niezręcznie.
Ja też, bo zdałem sobie sprawę,
że nie zażartowałem, żeby rozśmieszyć jego,
tylko siebie.
Bo byłem smutny.
Kumpel był chory.
Gdy czułem, że zaraz się rozpłaczę, żartowałam z ludzi.
Dzięki temu czułem się lepiej.
Pomyślałem, że muszę iść na terapię.
Poszedłem.
Powiedziałem terapeutce o imprezie. Ona…
„Czyli
gdy czujesz się bezbronny,
nie pokazujesz innym siebie,
bo boisz się, że cię odrzucą.
Chcesz, żeby byli bardziej bezbronni niż ty”.
„Jestem dupkiem”. „Nie.
Nie do końca.
To nie jest termin medyczny.
Jesteś…”
„Dupkiem”. Ona: „Tak!
Należy się 72 euro”.
Niewiarygodne. Nie mogłem w to uwierzyć.
Najpierw stąpa ostrożnie, a potem wali prosto z mostu.
Wysłałem do niej współlokatora.
Przechodził kryzys wieku średniego.
Widział ją wiele razy.
Ale na którejś wizycie powiedziała coś,
co nas zszokowało.
Powiedziała mu:
„To nasz pierwsza robocza sesja.
Wreszcie cię zdiagnozowałam.
Masz…
kryzys wieku średniego”.
On: „No tak.
Dlatego tu przychodzę, bo…
Były wskazówki.
Mam 40 lat.
Przechodzę kryzys.
Wystarczy dodać dwa do dwóch,
więc zatrzymam 72 euro”.
Ona: „Nie.
Nic nie zatrzymasz.
Kryzys wieku średniego nic nie znaczy.
Załóżmy, że w chwili narodzin mamy na plecach małą muszlę.
Jak ślimak.
Słuchaj.
Idziemy przez życie.
Napotykamy definiujące doświadczenie…
i do muszli!
Ciebie to obchodzi. Wiesz, kim jesteś.
Rzucasz się w wir życia.
Piętnaście lat, 18, 22, 26, 30…
Myślisz, że się napełnia.
Ale ja wiem. To moja praca.
Puk, puk, muszla jest pusta.
Idziesz dalej.
Trzydzieści trzy, 36, 40.
W wieku 40 lat stajesz.
Refleksja.
Chcesz wiedzieć, co odłożyłeś. I mówisz:
»Ale w mojej muszli nic nie ma!
Muszla… Muszla…«
Co robisz, gdy coś zgubiłeś?
Co wszyscy robimy?
»Halo, policja?
Wiem, że to głupie, ale to kryzys wieku średniego.
To nagły wypadek«.
Ale tak nie jest.
Bo jest już za późno.
Jesteś ślimakiem nagim”.
Był całkowicie skołowany.
Przywlókł się do domu.
Wylegiwałem się na kanapie.
Doskoczył do mnie: „Musisz żyć!”.
Ja: „Taki był plan, zanim mnie złapałeś”.
On: „Musisz nauczyć się zbierać,
bo wtedy pukasz w muszlę”. Ja: „Dobra.
Brakuje tu szczegółów. Nie wiem wszystkiego”.
„Halo, policja?”
„No dobrze. Wow.
Teraz wiem wszystko. Przerażasz mnie”.
To było zabawne. Mówienie o tym pomogło.
Miałem 20 lat i pomyślałem:
„Kiedy to się stanie?”.
Myśleliście o tym?
„Kiedy stanę się sobą? Oficjalnie?”
Zawsze czułem się inny,
nie rozumiałem rzeczy, które inni rozumieli.
Wkurzałem się.
Współlokator zadawał sobie te same pytania,
jak i mój tata w wieku 70 lat. Poczułem się lepiej.
Przez całe życie prawie będziemy sobą.
Próbujemy sobie radzić. Liczy się udział.
Pozostajemy szkicem. To mnie uspokoiło.
Was chyba mniej. Widzę to.
Jako dzieci byliśmy sobą. Nigdy bardziej.
Co jest nie tak z dorosłymi?
Nie wiem. Po co te pytania?
Czy doroślejemy? To dyskusyjne. Nie sądzę.
Dorastamy
wokół dziecka, którym byliśmy. Chronimy je.
W końcu się dusi. Wszyscy mamy w środku martwe dziecko.
Takie są moje poglądy na życie.
Może nie jest martwe!
Dziecko w agonii.
Bo bez względu na wiek, masz 20 czy 60 lat,
idziesz ulicą, widzisz przejście i myślisz:
„Idę tylko po białych pasach”.
Dziecko: „Wciąż tu jestem!
Czemu jesteś łysy?”.
To mnie czeka.
Byłem sobą jako dziecko.
Nikogo się nie bałem.
Ktoś nowy?
Podchodziłem: „Cześć! Jak się masz?”.
Nie byłem Niemcem. Miałem dziwny głos.
Ludzie myśleli: „Dziecko z Niemiec. Cześć!”.
W dzieciństwie byłem aż za bardzo sobą.
Znacie takie dzieci?
Z wielkimi, dorosłymi głowami. Gapią się.
Jakbyś był im winien kasę.
Na rodzinnej kolacji byłem taki…
Nie znacie tego dzieciaka.
Patrzy na was.
Podchodzi i mówi: „Boli mnie tyłek”.
„Dobra. Co?
Ze mną chcesz rozmawiać? Nigdy nie zamieniliśmy słowa”.
„Miałem nie jeść musaki!
Zjadłem dwie porcje”. „Dobra!
Przepraszam.
Marc, słyszałeś to? Co mam…
Jak masz na imię?”. „Panayotis!”
„Dobra!
Marc, to esesman!
To bardzo dziwne. Boję się. Muszę iść, Marc!”
Jako dziecko masz to gdzieś. W gimnazjum jest gorzej.
To jedna wielka klika. Zwłaszcza jeśli grasz na akordeonie.
W gimnazjum, żeby przekonać innych,
żeby mnie pokochali,
kupowałem czekoladę i rozdawałem ją po lekcjach.
Zastanawiacie się, co poczuć? Litość.
Cały dzień nosiłem w kieszeniach czekoladę.
Po szkole czekałem przy bramie
i kiedy wychodzili, mówiłem: „Operacja czekolada”.
Nie w mojej głowie. Głośno!
Jak glina z lat 70. w cywilu, trochę śliski.
„Operacja czekolada!”
To było żałosne. „Chcecie czekoladki?”
Byłem odwrotnym pedofilem.
Ze starszymi dziećmi: „Czekoladki? Chodźcie, mam więcej w aucie.
Chodźcie!”.
To działało.
Spędzaliśmy razem czas. Byłem kimś.
Każdego ranka brałem jedno lub dwa pudełka do szkoły.
Pewnego ranka otwieram pudełko i nic nie ma.
Wpadłem w panikę, co rzadko się zdarza.
To było smutne i zabawne.
Biegałem, krzycząc: „Ktoś widział moje czekoladki?”.
To było na wpół smutne, na wpół zabawne.
Smubawne.
Idę do siostry. Pytam.
Odpowiada:
„Nie”.
Zrozumiałem i wypłakałem się ze słonych łez.
Powiedziała coś, co jest u nas kultowe:
„Dobra, wyluzuj, pralino!”.
To była moja ksywka.
Wziąłem nóż: „Zaciukam cię!”.
Mój ojciec przybiegł.
Złapał nóż.
Mała rada.
Jeśli chcesz kogoś zabić, nie wykrzykuj swojego planu.
O dziwo, to ostrzega lokalne władze.
Wziął nóż: „Hej!”.
Przerwał.
Gdy tata to robi, to znaczy, że zaraz da lekcję życia.
Tata nie angażuje się w edukację,
ale co dwa lata robi zamach stanu,
by zostać ponownie wybrany na tatę.
Potrzebował czegoś dużego, bo mandat pokrzywowy się kończył.
Wziął nóż. „Hej!
Spójrz na… Zaraz…”
Musiał improwizować.
Wziął nóż.
Dał go mojej siostrze. „Dźgnij go, pozwalam ci!”
Żartuję.
Wziął nóż. Złamał go o kolano.
Myślicie: „Niezły kozak!”. Nie.
Zranił sobie rękę i kolano.
„Widzisz? Nie baw się nożem!”
„No tak.
Ty też. Co to… Słyszysz, co mówisz?
Gdy dźwięk wydobywa się z ust, dociera do uszu?”
Wyparł się.
Jest facetem. Nie robi takich głupot przy dzieciach.
„Krwawisz. Wszystko OK?”
On na to:
„Czemu tak mówisz?”.
To jego riposta.
Zapędzony w róg pyta: „Czemu tak mówisz?”.
Nie mógł dłużej zaprzeczać. Rana wydawała dźwięk.
„Chlup”.
Powiedział:
„Idź po mamę. Zobaczymy”.
Niewiarygodne.
Pobiegłem na górę. „Mamo, szybko, tata jest ranny!”
„Jest dorosły. Sam sobie poradzi”.
„Nein!”
Tata umiera na podłodze. Potrzebujemy pomocy.
Szaleństwo.
Tego dnia zacząłem żartować, by być kochanym.
Zamiast czekoladek. Prościej. I mniej niebezpiecznie.
Zacząłem budować siebie, o jakim marzył mój tata.
Pewnego siebie.
Pewnego siebie, zabawnego, kobieciarza, ale broń Boże wrażliwego.
Wiele razy mi to pomogło,
ale nie wtedy,
gdy chcę pocałować dziewczynę.
Moja pewność siebie siedzi w łazience ze szklanką wody.
A ja jestem sam, bezbronny, spocony.
Zakochałem się w niej jak w filmach.
Powiedziała jedno zdanie, a ja wpadłem po uszy.
To było oczywiste. Jak gorąca woda od uszu po palce u nóg.
Żebyście zrozumieli to zdanie,
muszę wam wyjawić coś jeszcze z dzieciństwa.
Dotykałem swoich sutków.
Jeśli będziecie się śmiać, koniec tematu.
Zaczynam się przed wami otwierać,
a wy się ze mnie śmiejecie.
Nie patrzcie tak na mnie. Widzę wasze oczy!
„Był dziwnym dzieciakiem, ale to coś innego”.
Nie! Każdy dzieciak miał jakieś dziwactwo.
Nie? Cisza jak makiem zasiał.
Mój brat często lądował w szpitalu,
bo mówił: „Nie będę oddychał, póki nie wrócimy do domu”.
Po 20 metrach tracił przytomność jak frajer.
Ja, gdy byłem smutny, masowałem sobie cycki.
Piersi, cycki? Można użyć różnych słów.
Nie patrzcie tak na mnie.
Gdy rodzice mnie zganili, szedłem do pokoju i…
Tak już miałem.
Wsadźcie mnie do pudła!
Wszyscy to robiliśmy.
To była moja Narnia. Tak uciekałem.
Nieważne.
Ważne, że jako dziecko zastanawiałem się,
czemu nikt nie mówi o tej mocy znikania. Dobra.
Zacząłem o tym rozmawiać.
By szerzyć słowo.
Odwiedzałem kolegów.
„Gdy dotkniesz sutków…” „Przestań się z nami spotykać”.
Krótka piłka.
Rozmawiałem ze znajomymi rodziców, gdy przychodzili na kolację.
Biedni ludzie.
Czekałem na rogu sofy, o tak.
Jak bezwłosy kot.
Czekałem, aż powieszą płaszcze.
Kiedy wchodzili do pokoju,
uderzałem.
„Wybacz, Sylvie,
kiedy pocierasz cycuszki…”
Ale się mnie bali.
Panikowali.
Byłem jak reporterzy z programów śledczych.
Widzieli mnie i mówili: „Nie.
W tej firmie nie pracują nielegalni imigranci.
Możecie mnie śledzić? To legalne?”.
Strasznie się bali.
Pewnego wieczoru mama weszła do mojego pokoju i powiedziała:
„OK, Panayou?
Tak?
Świetnie.
Marc i Véronique będą na kolacji.
W porządku? Tak?
Świetnie.
Może nie powinieneś z nimi rozmawiać
o swojej tajemnicy?”.
W domu stało się to tabu.
„Jeśli chcesz porozmawiać, możemy iść do psychologa”.
„Co to jest psycholog?”
„Psycholog, to ktoś, komu płaci się
za to, że cię słucha i akceptuje”.
Najpiękniejsza definicja psychologa, jaką znam.
Tylko psychologowi powiesz: „Jestem Philippe.
Mój szef to gbur, ale spoko, jestem profesjonalistą.
Idę na przerwę na papierosa, ale nie palę.
Wychodzę z pracy, skręcam w lewo, bo jest tam kwiaciarnia.
Kupuję tam chomika i zabijam go pod pachą.
Tak mam”.
Tylko psychologowi. Wiecie, jakie to szczęście?
Kumpel by powiedział:
„Philippe, wszystko gra?
W kwiaciarniach sprzedają chomiki? Nie wiedziałem”.
Życie stawia przed tobą tyle pytań.
Ale tylko psycholog się jara.
„Wyzwanie!
Jakiego koloru był chomik, Philou?
Gryzonie często symbolizują Chrystusa.
Porozmawiajmy o tym”.
To ich praca.
Wiedziałem, że ludzie się ze mnie śmieją, gdy o tym mówię.
Postanowiłem o tym nie mówić.
„Co robisz cały dzień?” „Często dotykam sut…
Dobra jest!
To nieistotne”.
Bałbym się, gdyby dzieciak tak powiedział.
Ich słownictwo jest precyzyjne. „Powiem wszystko, pani doktor”.
Złoczyńca z Bonda.
„Nie pominę żadnych detali.
Czasem czuję się
frywolnie.
Zamykam się w pokoju…
A raczej
przedpokoju.
I pocieram…
energicznie, pani doktor,
okolice sutków.
Czuję, że moja dusza
transcenduje.
Podoba mi się to doznanie”.
Powiedziałem to w mniej przerażający sposób. Słowo. Dużo mniej.
Ale powiedziałem.
I przysięgam, że powiedziała:
„Co?”.
Śmiała się!
Obiecałem sobie, że już nigdy nikomu o tym nie powiem.
Nigdy!
Dopóki Niemcy nie staną się…
Żartuję.
Ale bardzo się wstydziłem. Bardzo.
Ukryłem to w sobie. Przez lata o tym nie mówiłem.
Pierwsza randka z tą dziewczyną.
To nie było aż tak dawno temu.
To było za Chiraca.
Trochę czasu minęło.
Czułem się trochę nieswojo.
Pierwsza randka. Żartuję, żeby mnie kochała, a ona mnie ucisza.
Mówi: „Hej.
Ciągle żartujesz. Nie rozmawiamy”.
Poznajmy się lepiej. Porozmawiajmy o naszym życiu.
Masz jakąś zabawną historię z dzieciństwa?”.
Ja: „Mam coś,
ale ty powiedz pierwsza”.
Chciałem wiedzieć, do czego zmierza.
Może powie coś słodkiego typu: „Dobrze.
Byłam leworęczna,
ale grałam w tenisa prawą ręką!”.
Nie mogę na to powiedzieć: „A ja
dotykałem sutków, żeby zniknąć!
Obiema rękami! Oburęczne!”. Nie.
Ona zaczyna.
Mówi coś dość odważnego. Odprężam się.
Mówię jej. Przerywa mi. „Co?
Ja też”.
Ja: „Co?”.
Kochaliście kogoś tak mocno,
że chcieliście, żeby umarł, bo nie dawaliście rady?
„Lubię cię!
O nie, lubiłem ją!”
To się wam nie przydarzyło? Mnie też nie.
Chciałem sprawdzić, czy jesteśmy tacy sami.
Jesteśmy. Szaleństwo.
Nakręciłem się: „Powiedz mi. Chcę to usłyszeć”.
Ona: „Nikomu nie mówiłam. Nie mogę”.
Ja: „Możesz!”.
Ona: „No więc…
kiedy byłam mała i czułam, że przeszkadzam innym,
zamykałam się w łazience. Było mi wstyd.
Przygniatały mnie zmartwienia.
Wchodziłam do wanny. Bez wody. Tylko zimne płytki. To było straszne.
Pocierałam jedno żebro. To było żebro.
Czułam coś jak elektrowstrząs.
Czułam się, jakbym znikała.
Już tam mnie nie było. Jakbym na chwilę umierała.
Dzięki temu bardziej doceniam życie”.
Powiedziałem: „Mogę…
Mogę potrzeć sutek o twoje żebro?
Sprawdzimy, czy oboje znikniemy”.
Zaśmiała się.
To nie był żart.
Byłem zakochany, ale nie pocałowałem jej na pierwszej randce.
Druga randka, chciała tego. Nie mogłem.
Trzecia randka. Masakra. Powiedziałem już o czwartej.
Wychodzi z mieszkania. Jestem ze współlokatorem.
Jestem w rozpaczy. „Zostawi mnie. I słusznie.
Cztery randki? Osiem? Dwanaście? Będę musiał jej płacić!
To stosunek pracy!”
Nie słuchał. Chodził po pokoju.
„Nie!
Pocałujemy ją!”
„Za bardzo się angażujesz. Przerażasz mnie”.
Powiedział: „Słuchaj!
Piąta randka. Zaproś ją tutaj. Nie będę podsłuchiwał.
Ona dzwoni. Ty otwierasz. Ale zostaje w korytarzu.
Dzwoni. Otwierasz. Nic nie mówisz.
Patrzysz jej w oczy i całujesz ją.
Cofasz się. Patrzysz na nią.
Mówisz: »Cześć.
Czy to nie były najdłuższe trzy minuty twojego życia?«”.
Teraz wiem, że to były bzdury.
Ale nie wściekajcie się, wtedy uznałem to za genialne!
Choć nie było ku temu przesłanek.
Osiem byłych żon, ogromne alimenty.
Czy to legalne?
Posłuchałem i 72 godziny później jestem gotowy.
Czekam na piątą randkę.
Dziewczyna idzie. Słyszymy stukanie jej obcasów.
„My”, bo on otworzył drzwi. „Słyszałeś? Idzie!”
„Dobra. Żal mi nas.
To bardzo dziwne. Załóż spodnie”.
Dzwoni.
Otwieram.
Patrzę jej w oczy.
I nic.
W mojej głowie…
Robi krok, żeby wejść. Normalnie.
Dzwonisz, drzwi się otwierają i…
Ogarniają cię wątpliwości: „Ja zadzwoniłam czy ty?
Kto wchodzi? Nie rozumiem”.
Podchodzi bliżej bez zastanowienia. Panikuję. Miała zostać w korytarzu!
Blokuję ją łokciem. Jakby to była naturalna poza.
Krok w tył. „Wszystko OK, Panayotis?”
Myślę: „Teraz albo nigdy”.
Staram się ją pocałować, ale nie jak w filmie romantycznym.
Jak w filmie zombie.
Robię…
Im bardziej się zbliżam, tym bardziej ona się cofa.
To było dalej, niż myślałem.
„Gdybym wiedział, przyniósłbym przekąski”.
Osiągnąłem maksymalny zasięg mięśni pośladków.
Nie pocałowałem jej. Nie dotknąłem. Nic.
Ale nie miałem nic innego do powiedzenia: „Najdłuższe trzy minuty życia, co?”.
Żenujące. Użyłem tego tonu.
Obrzydliwe. Jakbym ją torturował.
„Najdłuższe trzy minuty życia, Jeanie Moulin!”
Dziwaczne.
Wyprostowała się. „Najdłuższe trzy minuty życia?
Chodzi o to, co powiedziałeś ostatnio?
Próbowałeś mnie pocałować?”
Ja: „Czemu tak mówisz?”.
Nie mogłem dotknąć sutka, żeby zniknąć. Wiedziała!
Pomyślałem, że pomogłaby nam, gdyby umarła.
„Damy radę.
Zwłaszcza ja”.
Więc zawiodłem. Jestem w mieszkaniu.
Ona jest w korytarzu. Drzwi między nami są otwarte.
Stoimy tak.
Rozmawiamy.
Kącikiem oka widzę, że ktoś stoi przy ścianie.
Słyszę:
„Pocałuj ją!”.
Jakby to był mecz futbolowy!
Ona coś słyszy. Zagląda do środka.
Widzi go!
„Współlokator?”
Ja: „Hę? Co?”.
„To nie twój współlokator?
Facet w bokserkach w salonie.
Coś wam przerwałam?”
Nie wiem, czy to był żart, czy chciała mnie wkurzyć.
Ale ja brałem wszystko poważnie. Powiedziałem…
„Nikogo nie widzę”.
Skłamałem.
W żywe oczy.
Bo przecież tam był.
Śmiało, jakbym spodziewał się, że powie: „To pewnie twoja lampa!”.
Jestem taki głupi.
Nie wierzyłem, że to powiedziałem.
Próbowałem udawać, że to żart,
ale pauza była wskazówką.
„Nikogo nie widzę”.
Co za kretyn.
Na szczęście to luzaczka: „Nie jest prawdziwy?
Dobra.
Wyraźnie go widzę.
Przepraszam! Miło cię poznać.
Czy ty jesteś prawdziwy?”.
A on…
„Kurwa, nie wiem.
Ale napełnimy tę muszlę”.
Było gorzej.
Mówiła do niego, a on się odwrócił i wyszedł.
Jakby to miało ją przekonać, że go tam nie ma.
Spojrzała na mnie.
„Czasem jesteś trochę głupiutki”.
Pchnęła drzwi.
Weszła pewnie do środka.
Jak do siebie.
A potem popchnęła mnie w róg.
Spojrzała mi w oczy.
Nie uroczo.
Jak sowa.
Zrozumiała, że nie wiem, jak ją pocałować.
Że to poza moim zasięgiem. Obce mojemu DNA.
Ona pocałowała mnie.
Nie jestem szczeniaczkiem!
Brzmiało to jak: „Sam zrobił kupkę!
Dobra robota!”. Nie.
Nic nie poczułem.
„Nie wiemy, co myśleć!”
Stałem przed nią jak granitowy blok.
Było mi zimno. Poczułem, że jestem daleko od niej, od siebie,
od wszystkiego. Czułem się samotny.
Podeszła do kanapy.
Ja też. To mój dom. To było dziwne.
Rozmawialiśmy.
Rozmawiamy,
a ja czuję, że chyba ją kocham.
Ale nic nie czuję, gdy mnie całuje.
Ma pracę rano, więc musi iść.
Odprowadzam ją do drzwi. Całuje mnie powoli.
Nic. Mniej niż wcześniej. Dziwne.
Mówi: „Myślę, że będziemy się częściej widywać”.
Mówię: „Tak”.
Teraz już mogłem.
Byłem zagubiony.
Wszedłem do środka. Przeszedłem metr.
Usiadłem na kanapie i pomyślałem,
to dosłowny cytat:
„Już wiesz.
Nie umiesz kochać”.
Przeszły mnie ciarki. Uwierzyłem w to.
Przekonałem sam siebie. „Nie umiesz kochać. Zdarza się.
Twój tata nie potrafi i ty też.
Tak to już jest.
Niektórzy są dobrzy w miłości, inni nie.
Niektórzy potrafią upiec chleb. Inni robią ohydny.
Dodają za mało soli”.
Przyszedł współlokator.
Wszystko słyszał. Położył mi rękę na ramieniu.
Wyszeptał:
„Jesteś teraz mężczyzną! Jestem z ciebie dumny”.
Poczułem motylki w brzuchu.
Pomyślałem, że może to jego kocham.
Chciałbym powiedzieć, że jestem z tą dziewczyną,
że mamy fajne dzieci,
że co weekend spotykamy się na brunchu.
Jemy jajka.
Już jej nie widziałem.
Rozczarowani?
Dla was to show, dla mnie życie.
Niedawno mieliśmy premierę występu.
Przed tą piękną pandemią.
Mniam! Zróbmy to jeszcze raz.
Miałem ogromną tremę. Dzwonię do mamy, gdy się boję.
Mówię, że się boję. Pragmatycznie.
„Nie czuję się sobą”.
Ona: „Nie wkurzaj mnie!
Panayou, jesteś sobą!
Na ekranie wyświetliło się twoje imię!”.
Jest urocza w takich chwilach.
Ona: „Chodzi o występ?”.
Ja: „Nie wiem. Chyba tak”.
„To twoja premiera.
Jest jak każdy pierwszy raz.
Próbujesz.
Coś nie wychodzi, próbujesz inaczej.
To twój występ.
Położysz go? Nic wielkiego”. „Stop!
O jedno zdanie za dużo”.
Naprawia jak Jean-Claude Van Damme.
Poprawia się: „Nie o to chodziło. Położysz podwaliny pod sukces!”.
Daje telefon mojemu ojcu.
Bierze go. Słyszę, jak oddycha. Idę na całość.
Mówię mu:
„Boję się”.
Chodzi o uczucia. Zamyka się.
Pyta, czy chodzi o występ. Ja: „Czemu tak mówisz?”.
On: „Zadzwoń po premierze.
Powiedz mi po wszystkim. Nie przed”.
Usłyszałem…
Ojcowie tak robią przez telefon po dziwnym żarcie.
Pojąłem, że jesteśmy tacy sami.
Grałem w jego grę.
„Mam ci mówić po wszystkim?
Dobra.
Gdy moja dziewczyna będzie w ciąży, powiedzieć po porodzie?”
Powiedział, że tak.
Ogromne ego.
Sprawdzamy, kto się złamie pierwszy.
„Zadzwoń, jak twoja dziewczyna wróci ze szpitala”.
„Ona sama do ciebie zadzwoni”.
On: „Dziecko zadzwoni. Nie martw się”.
Jest zabawny, więc dodał:
„Nadal jesteś singlem, tak?
Zadzwoń po występie”.
„Jeśli o to chodzi,
to może napisałem go,
by powiedzieć coś tobie i mamie,
czego nie potrafię powiedzieć wprost”.
On na to:
„Chyba już to wiemy”.
„Musisz wiedzieć, że…” I robię…
On: „Co?”.
Ja: „Nie mów tego”.
On: „Nie chcę”. Ja: „Nie mów tego”.
„Nie powiem”.
Zapadła cisza.
Dodał tylko:
„Dobrego występu, synu”.
A ja:
„Nawzajem”.
To było prawie jak:
„Dziękuję. Miłego wieczoru”.
DZIĘKUJĘ MAMIE I TACIE
Napisy: Tatiana Grzegorzewska