Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎ผมไม่รู้วิธีจูบผู้หญิง
‎กลัวมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
‎การจูบผู้หญิงทำให้ผมกลัวมาก
‎ไม่นานมานี้ ผมเจอคนที่ผมชอบมาก
‎ตอนจบเดตแรก ผมจูบเขาไม่สำเร็จ
‎พยายามแล้ว
‎เขาไม่เก็ตว่าผมจะทำอะไร
‎เดตแรก ผมจูบเขาไม่สำเร็จ
‎เดตครั้งที่สองก็ไม่สำเร็จเหมือนกัน
‎เรานัดเดตครั้งที่สาม
‎ระหว่างทาง ผมรู้สึกกดดันมาก
‎เพราะยิ่งเรานัดกันเดต
‎ยิ่งพยายามเท่าไหร่
‎ก็ยิ่งกดดันขึ้นเรื่อยๆ
‎เหมือนใบขับขี่เลยนะ
‎ถ้าเราสอบไม่ผ่านครั้งนึง
‎เราฮึดสู้ อ่านหนังสือ
‎แต่ถ้าสามครั้ง ขึ้นรถเมล์เถอะ ไอ้กากเอ๊ย
‎ที่นี่มีใครสอบไม่ผ่านหลายครั้งบ้างไหม
‎ถ้ามีช่วยปรบมือด้วย เอาเลย
‎คุณเองก็ภูมิใจ
‎"เราอ่านป้ายสัญญาณไม่เป็นโว้ย"
‎มีบางคนยกมือขึ้น พวกคุณไม่ได้…
‎ฟังคำสั่งจนจบสิ
‎ผมรู้ว่าทำไมคุณสอบใบขับขี่ไม่ผ่าน ฟังจนจบสิ
‎"ต่อไป เลี้ยว…"
‎"ไม่ใช่ โธ่ จะบอกว่าเลี้ยวขวา"
‎"คุณดันเลี้ยวซ้าย ‎ซวยหน่อย ตรงนั้นมีโรงเรียนประถม"
‎"ชนเด็กตายไปแปดคน อุ๊ย"
‎"ผู้หญิงท้องอีกหนึ่ง…
‎ในท้องเป็นลูกแฝด เท่ากับเด็กสิบคน"
‎ผมสอบตกหลายครั้งมาก ‎เพราะจอดเข้าซองนี่แหละ
‎จอดรถเข้าซองทำให้ผมกลัว
‎ผมเพิ่งรู้ว่าการจอดเข้าซอง ‎เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง
‎เหมือนการจูบ ถ้าเราทำพลาด ในฐานะผู้ชาย
‎มันแปลว่าเราไม่ใช่ลูกผู้ชายตัวจริง ‎ซึ่งปัญญาอ่อนมาก
‎ความไม่เหมาะสมเรื่องการจูบคือ
‎เราห้ามบอกผู้หญิงว่า "แป๊บนะ ขอลองอีกที"
‎"ผมจะจูบทำมุมนะ" ไม่ ทำแบบนั้นไม่ได้
‎จะให้เพื่อนไปอยู่ข้างหลังผู้หญิงแล้วคอยบอก
‎"มาอีก"
‎"หยุด ลิ้นไก่"
‎ไม่ได้
‎เดตครั้งที่สาม
‎ผมจูบเขาไม่สำเร็จ
‎ผมรู้สึกปัญญาอ่อนมาก ‎ผมกลับบ้าน ระบายให้เพื่อนร่วมห้องฟัง
‎ปกติผมเปิดใจไม่ค่อยเป็นนะ
‎แต่ครั้งนี้ง่าย ‎เพราะเพื่อนร่วมห้องคือเพื่อนสนิทผมเอง
‎เขาอยู่ที่นั่น เพราะเขาก็อยู่ที่นั่นตลอด
‎เขาอายุ 40 และผมรักเขา โอเคนะ
‎ผมบอกเขาว่า ‎"ฉันว่าฉันกลัวจังหวะที่จะเข้าไปจูบสาว"
‎เขาให้คำแนะนำดีๆ มา
‎"อย่ากลัวจังหวะที่จะเข้าไปจูบสาว"
‎ผมถาม "แล้วไง" เขาบอก "นั่นแหละ"
‎นั่นไม่ใช่คำแนะนำ ‎นั่นมันการไม่ยอมรับ ไม่ได้ช่วยเลย
‎"แม่ฮะ ผมกลัวความมืด" "อย่ากลัว ทิโมธี"
‎"กลับเข้าถ้ำไปซะสิ นะจ๊ะ"
‎เขาบอกผมว่า
‎"ถ้านายกลัว ก็เป็นเพราะกลัวจะถูกปฏิเสธ"
‎"เดตครั้งที่สี่ ชวนเขามาที่นี่เลย ‎ฉันจะอยู่ในห้อง จะไม่แอบฟัง"
‎ผมแบบว่า ‎"ยกประเด็นมาพูดได้แปลกมาก แต่ก็ได้"
‎"เขากดกริ่ง นายเปิดประตู"
‎"ต้อนรับเขา เขาน่าจะพูดอะไรไปสักพัก"
‎"นายมองตาเขา พูดแทรกเขา"
‎"แล้วก็…"
‎"มาสิจ๊ะ บ๊วบให้ที"
‎ไม่ใช่ ผมล้อเล่น
‎เขาบอกผมว่า…
‎ผมพูดน้ำเสียงนี้ทั้งโชว์เลยดีไหม เขาบอกผมว่า…
‎"นายพูดแทรกเขา บอกว่า 'ขอโทษนะ
‎อีกสามนาทีผมอาจจูบคุณก็ได้ พูดต่อเลย'"
‎"ถ้าเขาบอกว่า 'ไม่ค่ะ ขอบคุณ' งั้นอย่าหาทำ"
‎เป็นเทคนิคที่ดีมาก อิงจากความยินยอม
‎เพื่อนผมบอกว่า "แต่ถ้าเขา…"
‎"โอเค"
‎เพื่อนผมว่า "ถ้าขึ้นเสียงสูง แปลว่านางดีใจ"
‎ประโยคที่พวกถือเพศชายเป็นใหญ่ใช้กัน ‎ในช่วงยุค 80
‎แบบว่า "ถ้ากระดิกหาง นั่นเป็นสัญญาณที่ดี"
‎มนุษย์ยุคหินชัดๆ
‎นั่นเป็นคำแนะนำเดียวที่ผมมี
‎ผมชวนเขามาบ้านตอนเดตครั้งที่สี่ เครียดมาก
‎เขามาสาย เพราะเขาไฮโซ
‎ผมก็เลยมีเวลาคิดอยู่หลังประตู
‎ผมว่าผมรู้ ว่าทำไมผมไม่รู้วิธีจูบสาวที่ชอบ
‎เพราะพ่อแม่ผมเลย
‎คู่รักคู่เดียวที่ผมได้แสวงหาประสบการณ์ด้วย
‎พ่อกับแม่อยู่กินกันมา 30 ปี ‎ผมไม่เคยเห็นเขาจูบกันเลย
‎ไม่มีสัญญาณความเสน่หาเลย
‎เหมือนคนที่รักกันเบาๆ ไม่ได้คลั่งรักอะไรกัน
‎เป็นเหมือนเพื่อนร่วมงาน แล้วมีเจ้านายที่
‎"คุณสองคน
‎วันจันทร์ส่งครอบครัวบนโต๊ะผมด้วยนะ"
‎แล้วพวกเขาก็ "หัวหน้าสั่งแล้ว"
‎ผมไม่เข้าใจไดนามิกของพวกเขา ‎ในฐานะคู่รักเลย
‎บางครั้งผมไปกินข้าวที่บ้าน ผมกดกริ่ง
‎พวกเขาเปิดประตู "ว่าไง ลูก"
‎เหมือนตัวละครในซิมส์ แปลกมาก
‎"สบายดีไหม"
‎"ผมสบายดี"
‎เวลาเห็นพวกเขาผมจะคิดว่า ‎"ทำยังไงถึงมีผมได้นะ"
‎ครอบครัวผมมีลูกหกคน
‎แม่ผมตั้งท้องลูกหนึ่งคนทุกสามปี ‎ผมว่าเหมือนคำนวณไว้เลยนะ
‎แต่ผมมีทฤษฎีอยู่
‎ทุกสามปี
‎พ่อแม่ผมจะเช่าห้องประชุม
‎ใส่เครื่องแบบ แล้วก็…
‎ฝ่ายผลิตลูก
‎นึกภาพออกแค่เป็นงานพลเรือนมากๆ
‎เป็นมิตรมากๆ "สวัสดี"
‎จับมือ พ่อผมคงถูๆ ก่อน
‎แม่รับมา เป็นแอ่งเล็กๆ เอามาทา
‎แม่นอนหงาย แล้วมันก็ซึมเข้าไป
‎เหมือนน้ำชา
‎ชาผลไม้ของแม่
‎นั่นคือทฤษฎีของผม ไม่รู้สิ
‎ผมหัวเราะได้ นั่นแม่ผม
‎แต่พวกคุณห้ามหัวเราะ อย่า
‎พ่อแม่ผมรักกันนะ
‎พวกเขาไม่เคยมองหน้ากันเลย ‎ผมชอบแหย่แม่ผมเรื่องนี้
‎ผอชอบแหย่แม่อยู่แล้ว แต่พักนี้เป็นเรื่องนี้
‎บางครั้งผมจะกลับบ้านไปป่วนแม่
‎ผมจะบอกแม่ว่า ‎"แม่ไม่รักพ่อ ไม่เคยมองหน้าพ่อเลย"
‎"บอกผมได้นะ ผมเป็นลูกแม่ เรามาคุยกัน"
‎แม่ก็จะวีน "พูดอะไรของแกน่ะ พูดทำไม"
‎เวลาพ่ออยู่ห่างไปสักสองเมตร ‎ผมก็จะ "นี่ แม่ไม่รักพ่อเหรอ"
‎"บอกผมได้นะ ‎ตอนหลับก็บอกได้ มาคุยกันเถอะน่า"
‎แม่ปรี๊ดเลย แล้วบอกว่า
‎"แกไม่เข้าใจอะไรหรอก ไอ้เด็กเวร"
‎แม่บอกว่า "การรักใครสักคนน่ะนะ ปานาโยทิส ‎ไม่ใช่การมองตาคนคนนั้น"
‎"มันคือการมองไปในทิศทางเดียวกัน"
‎"ทิศทางเดียวกัน"
‎ผมประทับใจเลย
‎ตอนที่แม่พูดแบบนี้ ผมประทับใจเลย ‎แต่ผมไม่แสดงอารมณ์
‎ผมแสดงปฏิกิริยาแปลกๆ
‎ผมผลักแม่
‎แล้วบอกว่า "ไร้สาระน่า ที่แม่พูดน่ะ"
‎ผมกรี๊ดใส่หน้าแม่
‎เสียงเค้นๆ
‎แบบมนุษย์ป้าที่เหยียดเชื้อชาติ
‎เสียงของคนแบบนั้นน่ะ ‎ที่เปิดหน้าต่างตอนกลางคืน
‎"พวกอาหรับล้นเมือง"
‎รู้จักคนแบบนั้นใช่ไหม ‎นั่นแหละเสียงผม ออกมาเองตามธรรมชาติ
‎ที่แย่ที่สุดคือ เขาพูดถูกแล้ว
‎แม่ผมน่ะ แม่ผมพูดถูกแล้ว
‎โทษที อุ๊ย
‎เอามาปนกันไปหน่อย ‎คือว่าก็คนเดียวกันนั่นแหละ แต่ว่า…
‎เล่นมุกหรอกน่า โอเค
‎ไม่นานมานี้ผมได้เข้าใจว่าแม่หมายความว่าไง ‎ที่ว่ามองไปทิศทางเดียวกัน
‎ที่บ้านพ่อแม่ผม เรากินมื้อเย็นกันอยู่
‎เรากินข้าวกันเงียบๆ ‎เพราะเราไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกัน
‎และ…
‎ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา หน้าร้อนทุกปี
‎แม่ผมจะเช่าบ้านพักตากอากาศที่มีสระน้ำ ‎เพื่อที่พ่อผมจะได้ไปตกปลาได้
‎นี่เหรอคือความรัก ผมไม่รู้เลย
‎ปีนี้แม่วางแผนช้า บ้านพักที่มีสระน้ำเต็มหมด
‎เรายังไม่รู้หรอก ตอนนั้นมีแต่ความเงียบ
‎ในใจแม่ผมมีความลึกล้ำและซึมเศร้าแฝงอยู่
‎แม่จ้องหน้าพ่อ สูดหายใจลึกๆ และบอกว่า
‎"คือ…
‎ขอโทษนะ ฉันหาบ้านพักที่มีสระน้ำไม่ได้เลย"
‎พ่อกินข้าวอยู่
‎พ่อพูดกับแม่ว่า "แล้วไง"
‎แม่บอกว่า "คือ…
‎ฉันหาบ้านพักที่มีสระน้ำไว้ให้คุณตกปลาไม่ได้เลย"
‎พ่อพูดกับแม่ "แล้วไง"
‎แม่พูด "คือ…
‎โง่หรืออะไรวะ"
‎"ก็คุณชอบไปตกปลา"
‎พ่อพูด "เปล่า"
‎หนังตาแม่ผมเริ่มกระตุกแล้ว
‎แม่บอกว่า "ชอบสิ"
‎"คุณชอบตกปลา ก็ 15 ปีที่ผ่านมา ‎ฉันเช่าบ้านพักที่มีสระ เพื่อให้คุณไปตกปลาได้"
‎"ผมตกปลามา 15 ปี
‎ก็เพราะคุณเช่าบ้านพักที่มีสระ ‎มาตลอด 15 ปีนั่นแหละ"
‎ที่ปัวตูชาร็องต์จะมีอะไรให้ทำอีก
‎พ่อเริ่มตัวสั่น ลุกขึ้นยืน เดินไปนอน
‎ผมกินข้าวอยู่ ขวัญกระเจิงหมด
‎ผมพูดกับพวกเขาว่า ‎"นี่เหรอ มองไปในทิศทางเดียวกัน"
‎"มีคนนึงตาเขนะ"
‎"ระวังด้วยล่ะ"
‎แน่นอน มีตัวอย่างแบบนั้น ‎ผมก็ต้องจูบสาวที่ชอบไม่สำเร็จน่ะสิ
‎พยายามอยู่นะ แต่ตอนนี้ยัง
‎ผมรออยู่ด้านหลังประตู เดตครั้งที่สี่
‎เขาเข้ามา ผมหอมแก้มทักทาย พาไปนั่ง
‎เขาสวยตะลึง
‎ผมพยายามทำท่าคูลๆ
‎ผมต้องขัดจังหวะเขา ‎เทคนิคสามนาทีของเพื่อนร่วมห้องผม
‎แต่ผมเขินมาก
‎ปกติไม่เป็น แต่จะรู้สึกปั่นป่วนเวลาอยู่กับคนที่ชอบ
‎ผมก็เลยกระตุ้นตัวเอง
‎"เอาวะ เอ็งทำได้"
‎"พูดแทรกไปเลย ‎ไม่ยากหรอก จะนับถอยหลังล่ะนะ"
‎"หนึ่งร้อย"
‎ผมมองเขาแล้วก็…
‎"นี่"
‎รุนแรงไปหน่อย
‎เขาสะดุ้ง มองมาที่ผม
‎สาบานเลยว่าเรื่องจริง
‎ผมตระหนก ผม "นี่"
‎"มีอะไรเหรอ"
‎ผม "ต้องเข้าห้องน้ำน่ะ"
‎ผมด้นสดไป ทำแขนแบบนี้
‎ผมขังตัวเองในห้องน้ำ
‎คิดในใจอยู่สิบวิฯ "ทำอะไรลงไปวะเนี่ย"
‎"เกิดอะไรขึ้น"
‎ความหวาดกลัวครั้งใหม่ผุดขึ้นมา ผมคิดว่า
‎"เขาได้ยินแน่ว่าฉันเข้ามาเฉยๆ ‎เขาไม่เชื่อใจฉันแน่"
‎ผมผุดไอเดีย เอาแปรงสีฟันออกจากแก้ว
‎เติมน้ำลงในแก้ว แล้วก็…
‎็เท
‎ผมคิด "ไปหาจิตแพทย์เถอะ ปานาโยทิส"
‎"ได้เวลาแล้วล่ะ"
‎"นายแกล้งทำเป็นฉี่เพื่อคนที่เขาไม่สนใจ
‎เพราะจูบมันน่ากลัว มีบางอย่างผิดปกติแล้ว"
‎ผมกลับไปที่ห้องรับแขก เครียด
‎ผมปวดฉี่
‎เพราะที่เทน้ำลงส้วมไปเสียงเหมือนฉี่เลย
‎ผมก็เลย…
‎ผมกดชักโครกสองครั้งต่อกันไม่ได้ แบบ "ไม่…"
‎"ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ‎ผมไม่ชอบฉี่ทีละเยอะๆ น่ะ"
‎"ผมชอบฉี่ทีละนิดสองครั้งมากกว่า มีพักคั่นกลาง"
‎"วิธีการคือผมจะฉี่รอบแรก
‎แล้วก็พยายามขมิบ แล้วพอรู้สึกจี้ๆ ก็ไปฉี่อีก"
‎"นั่นคือฉี่ครั้งที่สอง"
‎"อย่าบอกให้ผมเลิกเลย เป็นนิสัยประจำตัวน่ะ"
‎"สวนลับของผม"
‎ไม่ได้
‎ผมกลับไปที่ห้องรับแขก
‎เหงื่อแตก
‎ผมมองไปที่เขา และ ไม่รู้สิ เลิกวางฟอร์ม
‎ผมพูดแทรกเขา "ขอโทษนะ"
‎"อีกสามนาที ผมอาจจะจูบคุณก็ได้"
‎"พูดต่อเลย"
‎โคตรคูล
‎เขาพูดว่า…
‎"คุณเป็นคนแปลกมากเลย"
‎"ก็ได้"
‎ผมย้อนไปยุคหินเลย
‎เพราะในหัวผมคือ "ขึ้นเสียงสูงสิ"
‎"เร็วเข้า คนสวย"
‎จู่ๆ เราก็กลายเป็นคนจัญไรซะงั้น
‎ผมดูตาเขาออกว่าเขาเองก็อยาก
‎ผมไม่กลัวการปฏิเสธนะ เป็นช่วงเวลาที่น่ารักดี
‎สองนาทีผ่านไป ใจผมเต้นแรง
‎สองนาทีกับ 30 วิฯ 40 วิฯ
‎ห้าสิบวิฯ
‎สิบสามนาที
‎เขามองผมแบบว่า "เมื่อกี้เราพูดกันว่าจะ…"
‎ผมจูบเขาไม่สำเร็จ
‎ได้ยินนะ
‎ผมไม่ได้กลัว
‎ผมไม่กลัวการจูบ ผมกลัวที่จะเปราะบาง
‎ผมเชื่อว่าเวลาเราจูบใครสักคน…
‎หมายถึงจูบจริงๆ ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยหรอก ‎แต่พอเจอแล้วจะรู้เลย
‎เราจะรู้สึกวูบวาบในท้อง
‎นั่นแหละคือช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดในชีวิตเรา
‎เพราะในการกระทำครั้งเดียว
‎ทั้งเป็นสัญลักษณ์ ทั้งโง่พอๆ กับ…
‎เหมือนเราเทความรู้สึกที่สะสมเอาไว้
‎เวลาคิดถึงคนคนนี้เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน
‎เราเกิดความกล้า ‎เอาความรู้สึกใส่พานเงินพานทองไปถวายเขา
‎เรามองตาเขา
‎รอคอยที่จะได้น้อมถวาย ‎พานเงินพานทองนี้เมื่อถึงเวลาที่ควร
‎สิ่งที่น่ากลัวคือเขาอาจตอบว่า
‎"ไม่เอา"
‎เราต้องทำเป็น "ไปได้สวย ไม่ใช่เรื่องใหญ่"
‎"ของมันเกิดกันได้"
‎"ใช่ ล้อเล่นรึเปล่า ไม่ยอมเสี่ยง ก็ไม่มีวันได้"
‎"ใช่ ซิลวี ล้อเล่นรึเปล่า"
‎"ขอตัวไปนอนก่อนนะ วันนี้เหนื่อยมากเลย"
‎"ให้ผมเก็บไปด้วยเหรอ ได้เลย"
‎"ล้อเล่นรึเปล่า ผมไม่ใช่คนเรี่ยราดนะ"
‎"ไม่ มันพังแล้วล่ะ แต่ก็แค่ความมั่นใจผมเอง"
‎นั่นแหละทำให้ผมกลัว
‎ทำให้ผมกลัวจัดๆ เลย
‎ผมเพิ่งได้รู้มาว่า เวลาเราจูบใครสักคน
‎แบคทีเรียใน…
‎พวกคุณไม่ชอบแน่
‎แบคทีเรียในปากของคนคนนั้น
‎จะอยู่ในตัวคุณไปอีกสี่ปีหลังจากวันที่จูบ
‎คนที่เคยจูบพวกขี้แพ้พากัน "ว่าไงนะ"
‎"เอาเสื้อเข้าในกางเกงมายืนพูดอะไรน่ะ ‎อะไรวะ ไอ้สตีฟ จอบส์"
‎เรื่องจริงครับ
‎กลับบ้านไปกูเกิลดูได้เลย
‎ปากเรามีแต่คนที่เราจูบในอดีต
‎แอร์บีเอ็นบีดีๆ นี่เอง
‎ส่วนผมคือบ้านพักหลังเล็กๆ
‎มีแขกไม่มากนัก อยู่ที่ปัวตูชาร็องต์
‎"สวัสดี"
‎"ยินดีต้อนรับสู่บ้านทรีลาเวนเดอร์"
‎"เดินทางเป็นไงบ้าง"
‎นั่นแหละผม
‎ผมทำไม่สำเร็จ
‎ไม่มีอะไรทำให้ท้อยิ่งกว่าจูบไม่สำเร็จแล้ว
‎เขามีงานตอนเช้า
‎ผมเดินไปส่งเขาที่ประตู ‎เขาหยุดรอเป็นครั้งสุดท้าย
‎ผมหอมแก้มเขา ทุเรศมาก
‎เขาบอกว่า "งั้นไว้เจอกันใหม่นะ"
‎ผมบอกว่า "อืม"
‎แล้วก็ผลักประตูปิด
‎ดูเหมือนผมตีก้นเขานะ เปล่า
‎ผมเล่นละครใบ้ไม่เป็นน่ะ
‎หมอนี่จูบไม่เป็น แต่ "เร็วเข้า องค์หญิง"
‎"จะออกดีๆ หรือให้ดันออก ‎เออ กลับบ้านดีๆ นะ" ไม่หรอก
‎ผมเล่นละครใบ้ไม่เป็น ‎ไม่รู้ว่าผลักประตูปิดต้องทำท่ายังไง
‎ผมหน้าเหมือนปัสส์ปาร์ทูต์ ไม่รู้สิ…
‎อ้อ ไม่ ไม่
‎ผมผลักประตูปิด โอเค
‎ตอนนั้นเอง ‎เพื่อนผมเปิดประตูมาถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎"ฉันรู้ว่านายแอบฟัง" "เออ"
‎เขาเลิกโกหกแล้ว
‎เขากำลังเจอวิกฤตวัยกลางคน ‎เขาพูดแต่เรื่องจริง
‎เขาบอกว่า "ฉันได้ยินนะ เขาขึ้นเสียงสูง"
‎"เขาเองก็อยาก ‎ความกลัวอยู่แค่ในหัวนายนั่นแหละ"
‎ผมแทบบ้า ผมบอกไป "นายไม่ใช่พ่อฉันนะ"
‎เขาลงโทษผม แล้วก็ไล่ผมไปนอน
‎ผมนอนไม่หลับ
‎ผมเป็นโรคนอนไม่หลับ ทำผมแทบบ้า ‎ที่จริงเราเลิกใช้คำนี้เถอะ
‎โรคนอนไม่หลับ คำโกหกทั้งนั้น
‎นั่นคือคำที่เอามาใช้ซ่อนเร้นความจริง
‎"ดูเหนื่อยๆ นะ เบอร์ทรันด์" ‎"โรคนอนไม่หลับน่ะ ไม่เป็นไร"
‎มาพูดความจริงกันเถอะ
‎มาหัดพูดกันแบบนี้นะ "จริง"
‎"ตอนนี้ฉันมีปัญหาชีวิต
‎แต่ตอนกลางวันฉันคิดถึงมันไม่ได้"
‎"ก็เลยเก็บมาคิดตอนกลางคืน"
‎"แล้วก็ร้องไห้"
‎"และเพราะว่านอนอยู่บนเตียง ‎น้ำตาเลยไหลไปที่หู
‎เลยได้ยินเสียงความเศร้าตัวเอง"
‎"วันหยุดที่เซเวนส์สนุกไหม"
‎เราจะได้ทุกอย่าง
‎แค่พูดเฉยๆ
‎มันทำให้ผมโกรธนะ
‎พ่อผมเคยบอกเราตลอดเวลาว่า ‎"มันอยู่แค่ในหัวเรา"
‎เราไปหาเขา เขาถาม "เศร้าเหรอ"
‎"มันอยู่แค่ในหัว"
‎"ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ช่วยหรอก"
‎"เย็บแผลเหรอ"
‎"มันอยู่แค่ในหัว"
‎"ผมเลือดออก" "มันอยู่แค่ในหัว"
‎"มันอยู่ในหัว แต่ตอนนี้มันไหลออกมาเนี่ย"
‎พ่อผมมองคำว่าลูกผู้ชายแบบโบราณมาก
‎สำหรับพ่อผม ผู้ชายต้องเข้มแข็ง
‎มั่นใจ ตลกนิดๆ เจ้าชู้หน่อยๆ
‎แต่ไม่เปราะบาง
‎มีสองอย่างในชีวิตที่พ่อผมไม่ยอมรับ
‎เขาไม่ยอมรับความรู้สึก ‎เขามองว่ามันไม่มีอยู่จริง
‎กับลูกระนาด
‎นั่นก็ไม่มีอยู่จริงเหมือนกัน
‎เราขับผ่านลูกระนาด ‎ที่ความเร็ว 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎"มีลูกระนาดนะ" "ทำไมถึงพูดแบบนั้น"
‎ผมต้องเถียงว่าหัวผมโขกกับหลังคารถรึเปล่า
‎ประสาทจะกิน เมื่อไม่นานมานี้
‎เราออกจากร้านอาหาร ‎เขาสั่งกาแฟใส่แก้วกลับบ้าน
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม
‎ทุกวันนี้เขาจะบอกว่า "กลับบ้าน ฉันไม่มีเวลา"
‎เขามีเวลา
‎ผมรู้ตารางเวลาเขา
‎เขามีเวลาเยอะ ไม่ค่อยเอามาใช้
‎เราอยู่ในรถ เขาถือแก้วกาแฟอยู่
‎เราขับผ่านลูกระนาด
‎แล้วที่ตักเขาน่ะ ผมเห็น
‎คราบกาแฟเล็กๆ
‎ผมขึ้นเลย "เมื่อกี้ลูกระนาดใช่ไหม"
‎"โอเค โทษที ขอถามเร็วๆ"
‎"ทำไมมีคราบกาแฟบนตักพ่อล่ะ"
‎เขาตอบว่า… ไม่ได้พูดเล่นนะ
‎ผมขอเล่าช่วงชีวิตจริงๆ เลย
‎เขาบอกผมว่า…
‎"ปกติพ่อก็ดื่มกาแฟแบบนี้"
‎เขาไม่สนหอกอะไรแล้ว
‎ที่ประสาทก็คือ เขาคิดว่านั่นแหละคือลูกผู้ชาย
‎"ฉันพูดถูกเพราะฉันบอกว่าฉันพูดถูก"
‎เขาเริ่มสอนเราแบบนี้ตั้งแต่ยังเด็ก
‎ผมอายุแปดขวบ ‎เราไปบ้านพักตากอากาศตอนวันหยุด
‎คุณหัวเราะเยาะชีวิตผม แต่ไม่เป็นไร
‎พ่อผม น้องๆ กับผม เดินอยู่ในป่า
‎ไม่ได้เดินเล่นสนุกๆ เดินเพื่อศึกษา
‎อย่างที่ผมคิดว่าพวกคุณก็เคยผ่านมาเหมือนกัน
‎แบบว่า "เด็กๆ มานี่"
‎"นี่คือต้นสน"
‎ไม่หรอก แต่ก็โง่อยู่นะที่พูดกระซิบกับต้นไม้
‎เราเดินตามกันไป เรียงเดี่ยว
‎ไม่ได้คุยกัน เดินในป่าอยู่ 45 นาที
‎เรากลัวมาก
‎เราเป็นเชลย
‎เหยียดขาแบบว่า
‎"พวกฟาร์กก็ใจดีนะ ‎ให้เราออกกำลังกายวันละห้านาที"
‎"ไม่เหมือนสมัยที่จับอินกริดไว้"
‎น้องผมคนหนึ่งร้องไห้ ‎ทำให้พ่อรำคาญ แล้วพ่อก็ "เฮ่ย"
‎"หยุดร้อง"
‎ซึ่งจากมุมมองการศึกษา ไม่เคยได้ผลเลย
‎ไม่เคยมีเด็กคนไหนที่จะ "จริงด้วย"
‎"งี่เง่าชะมัด คิดไม่ถึงเลย"
‎"ก็แค่ปิดต่อมน้ำตาเอง"
‎"ยินดีที่ได้รู้จัก คุณคือใคร"
‎"พ่อเหรอ"
‎ไม่มี
‎ถ้าเด็กคนไหนพูดแบบนี้ เราควรเผ่น
‎เด็กมันเปรี้ยว ‎คิดจะปีนเกลียวเรา ไม่ใช่สัญญาณที่ดี
‎น้องร้องไห้ต่อไป
‎พ่อผมรำคาญจัด เดินไปหาน้อง บอกว่า "นี่"
‎"มันอยู่แค่ในหัว ไม่ต้องแสดงให้คนอื่นเห็นหรอก"
‎เขาหยุดแป๊บนึง ‎มองหน้าเรา แล้วพูด "พ่อจะสอนอะไรให้"
‎เขาถอดกางเกงออก
‎ใจเย็น ไม่ไปถึงขั้นนั้นหรอก
‎ในเรื่องราววัยเด็กของผมทุกเรื่อง
‎พ่อผมใส่กางเกงบ๊อกเซอร์ ‎แต่ทุกคนมีพ่อไม่เหมือนกัน
‎พ่อผมถอดกางเกงแล้วพูดว่า "นี่"
‎"ดูพ่อนะ"
‎เขาไม่ได้เมา ปกติก็พูดแบบนี้
‎เราดูพ่อเดินเข้าไปในป่า ใส่บ๊อกเซอร์
‎เป็นธรรมชาติเหมือนพังพอน
‎สำหรับผู้ชาย พ่อจัดว่าขนดกมาก เราเองก็สงสัย
‎เขาเดินไป 20 เมตร หยุด แล้วบอกว่า "นี่"
‎"ตรงนี้มีคูน้ำกับหมามุ่ย"
‎เขาลงไป
‎เอาตัวถูไถไปกับคูน้ำ
‎แปลกนะ เราเห็นแต่หน้าอกเขา น่ากลัว
‎เขาออกมา เดินไปหาน้องผม "นี่"
‎"พ่อร้องไห้รึเปล่า"
‎เราแบบว่า ‎"ใครจะเป็นคนโทรหาศูนย์คุ้มครองเด็ก"
‎"สักทีเถอะ ถึงต้องอยู่แยกกัน ‎แต่เราจะปลอดภัยนะ"
‎ไม่หรอก เราพากันกลัว แบบว่า "ไม่"
‎"พ่อไม่ได้ร้องไห้" "พ่อไม่ได้ร้องไห้ใช่ไหม"
‎"นี่แหละลูกผู้ชาย ถึงจะอยากร้องก็ต้องไม่ร้อง"
‎"ถ้าเราเปิดเผยสิ่งที่อยู่ข้างใน ‎โลกนี้จะขย้ำเราทั้งเป็น"
‎"เข้าใจไหม"
‎ส่วนพวกเรา เราเริ่มร้องไห้กันทีละคน
‎เขาทำให้เรากลัว ผู้ชายตัวโต คันๆ ตัวแดงๆ
‎เขาพูด "ไม่เข้าใจตรงไหน"
‎เหมือนฟิลิปป์ เอตเชเบสต์ ‎ในกัวเชมาร์ ออง คูซีน
‎แม่มาหาเรา แม่เห็นฉากนี้จากไกลๆ
‎สามีสวมบ๊อกเซอร์
‎ร้องไห้และทำอะไรก็ไม่รู้ ‎ต่อหน้าลูกๆ ทุกคน ที่ร้องไห้เหมือนกัน
‎น้องผมคนหนึ่งถอดกางเกงทำไมไม่รู้
‎ในทุกครอบครัว จะมีคนแปลกๆ อยู่สักคน
‎เขาถอดกางเกงตอนที่ไม่มีใครทันมอง
‎"แม่"
‎"แม่ ดูสิ"
‎นั่นน้องผม… นั่นผมเองแหละ
‎ผมรู้ตัวเร็วว่าชอบอะไร โอเคนะ
‎วันนั้นพ่อแม่ผมทะเลาะกันใหญ่โต ‎ผมได้เข้าใจบางอย่างเกี่ยวกับคู่รัก
‎ในระยะยาว เรามักจะคบหากับ
‎คนที่ตรงข้ามกับเรา เรื่องบุคลิก
‎ไม่รู้ว่าทำไม
‎พ่อแม่ผมเป็นแบบนั้น พ่อผมซ่อนความรู้สึก
‎เขากดมันไว้ ฝังมันไว้
‎แม่ผมเวลาเกิดความรู้สึกอะไร ‎เขาจะ "รับไปสิ"
‎"อยากทำอะไรกับจิตวิญญาณฉันก็เชิญ"
‎"คุณคะ ก่อนจะไป ‎ดึงด้ายเส้นนี้ค่ะ นี่ด้ายแห่งชีวิตฉัน"
‎เหมือนอยู่ในละครเพลง
‎แม่เผยไต๋หมด ทุกครั้ง เร็วเกินไป กับทุกคน
‎น่าอึดอัดนะ ‎เหมือนได้เจอกับพวกชีเปลือยไม่ทันตั้งตัว
‎เข้าใจอารมณ์นั้นไหม
‎เราไปชายหาด แบบว่า…
‎ชายหาดไม่มีใครเลย
‎หมอนั่นอยู่ห่างจากคุณไปเมตรครึ่ง
‎แนะนำตัวเอง "หวัดดี ผมฌอง คล็อด"
‎ครับ
‎"ฉันได้เห็นจู๋นายแล้วล่ะ บอกชื่อไปก็เท่านั้น"
‎"นายต้องหัดจัดลำดับความสำคัญ ‎ให้รายละเอียดนะ สำคัญนะ"
‎เหมือนกันเลย
‎เหมือนกันกับเรื่องความรู้สึก ‎มันมาพร้อมกันเยอะเกิน
‎ไม่นานมานี้เราไปออกทัวร์
‎แล้วก็ไปกินมื้อค่ำกับผู้จัดการสถานที่
‎มีผู้ชายคนหนึ่งมาช้า
‎แล้วเขาก็มาพร้อมข้อมูลกับอารมณ์เต็มขั้น
‎ผมอึดอัด เขาเข้ามา ‎"สวัสดี ยินดีที่ได้ผม ผมชื่อกี"
‎"โทษที มาช้าไปหน่อย"
‎"ไปเซ็นใบหย่ากับเมียมาน่ะ"
‎"เมียเก่าสิ นี่ทุกคน ผมเล่นคลาริเน็ตด้วยนะ"
‎ทั้งมื้อค่ำน่ะ เราแบบว่า ‎"ใส่ซับในให้ความรู้สึกตัวเองหน่อย กี"
‎"เราเห็นความรู้สึกนายอล่างฉ่างแล้ว"
‎"เร็วเกินไปนะ"
‎แม่ผมเล่าความรู้สึกที่มีในใจให้คนอื่นฟังเร็วมาก
‎แม่ผมเจอวิกฤตการมีชีวิตอยู่ ‎ตอนผมยังเด็กมาก สมัยม.ต้น
‎ตอนนั้นเราอยู่ในรถ เราสองคน ‎กำลังไปโรงเรียนสอนดนตรี
‎ผมกำลังจะไปนั่งเบาะหลัง ตามปกติ
‎แม่ขวางประตูรถไว้ บอกว่า "เอางี้ไหม"
‎"ไปนั่งหน้าสิ"
‎ครั้งแรกในชีวิตผมเลย
‎คุณจำได้ไหมว่านั่นเป็นก้าวที่สำคัญแค่ไหน
‎ผมบอกว่า
‎"แน่ใจนะ"
‎แม่บอกว่า
‎"อืม แน่ใจ"
‎"แล้วเรากระซิบกันทำไม"
‎ผมขึ้นรถไป จิตแทบหลุด
‎ผมแบบว่า "ได้นั่งตรงนี้สักที" ผมดีใจมาก
‎ผมคิดทันทีเลย "ต่อไปก็จะได้จ่ายภาษีแล้ว"
‎ผมโตมากับการกลัวภาษี
‎พ่อผมจะเปิดใบเรียกเก็บภาษีต่อหน้าเรา พูดว่า
‎"ตอนเป็นเด็กก็สนุกให้เต็มที่ ‎สักวันมันมาเล่นแกแน่"
‎แล้วพ่อก็ไปนอน ปล่อยให้เราเคว้งคว้าง
‎แทบทุกคืน ผมกับพี่จะ "ภาษีกำลังมารึเปล่า"
‎"ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง ไม่เข้าใจอะ"
‎เราอยู่กันในรถกับแม่ ออกรถ อากาศร้อนนิดๆ
‎แล้วผมก็ดีใจมาก เพราะจะได้เปิดกระจกหน้า
‎กระจกที่เบาะหลังมันของพวกขี้แพ้
‎ที่เบาะหลังน่ะ มัน…
‎"ฉันไม่มีเงินซื้อระบบอัตโนมัติ"
‎"หมุนจนแขนจะหลุดแล้ว"
‎พวกคนจน
‎จำได้ไหม ตอนที่เราได้ค้นพบไอ้…
‎จู่ๆ เราก็เปรี้ยวกับคนอื่นเฉยเลย
‎แหย่คนข้างหลัง ‎"ถ้าลมแรงไปก็บอกนะ เดี๋ยวปิดให้"
‎ผมเล่นละครใบ้ห่วยแตกมาก โทษที
‎เหมือนเอานิ้วจิ้มลูกตาวัว
‎ไม่รู้ว่าวัวชอบไหม ไม่ชัดเจนเลย
‎"ไม่ หยุดนะ"
‎หรือ "โอ้"
‎"เอาอีก อีกข้างด้วย เยส"
‎ผมเล่นต่อได้อีกห้านาทีเลยนะ แต่บอกได้เลย
‎ว่าผมคงสนุกอยู่คนเดียว
‎ผมอยากได้ความเห็นพวกคุณนะ สำคัญ
‎ไม่เล่นแล้ว ไม่
‎มัน…
‎ไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไงที่ได้เสียงปรบมือ ‎ตอนทำเสียงแปลกๆ มากกว่าตอนเล่นมุก
‎แต่ผมเห็นด้วย เราคิดเหมือนกัน
‎เอาจริงนะ ลองเอานิ้วแหย่ตาวัว… โทษที
‎ผมจะหยุด ผมว่าวัวคงไม่มีท่าทีอะไรหรอก
‎ผมกล้าเดิมพันกับใครก็ได้ ผมแน่ใจมาก
‎ไปลองดูในไร่
‎วัวจะแบบว่า…
‎"ให้ตาย ตาขวามองไม่เห็นเลย ทำไม…"
‎"เชดโด้"
‎"สาบานได้ว่ามีต้นไม้อยู่ ‎แต่มองไม่เห็น แปลกแฮะ"
‎"มองเห็นแล้ว ปกติดี"
‎โอเค ตั้งใจหน่อย เสียสมาธินะพวกคุณน่ะ
‎ผมลดกระจกลง
‎ผมอยู่ในรถกับแม่
‎ผมลดกระจกลง
‎รู้สึกถึงลมฤดูร้อนอุ่นๆ ปะทะหัว
‎ผมผุดไอเดีย ไอเดียโง่ๆ
‎คุณรู้ว่ามาจากไหน ฉากเปิดหนังอเมริกันน่ะ
‎ถนนที่ห่างไกล ผู้ชายสองคนในรถคาดิลแลค ‎แจ็กเก็ตหนัง แว่นตาเรย์แบน
‎เปิดเพลงร็อคเสียงดัง
‎ลดกระจกลง เอาแขนออกไปแบบ…
‎"อิสรภาพ"
‎ผมอยากทำแบบนั้นมาก
‎ผมลดกระจกได้เท่านี้ เพราะแม่ผมให้ลดได้แค่นั้น
‎แล้วผมก็ค่อยๆ
‎ยื่นนิ้วออกไปสามนิ้วแบบนี้
‎เหมือนปลาหมึกที่พยายามหนีจากร้านอาหารญี่ปุ่น
‎และผมก็มองแม่แบบว่า…
‎"อิสรภาพ"
‎"แต่ไม่มากนัก"
‎แม่ผมลดกระจกลงจากฝั่งคนขับ ตัวผมโดนดูด
‎ผมว่าแม่คงอยากให้ผมกระโดด
‎ผมยื่นแขนไปข้างนอกได้สุดแขน
‎แล้วก็เกิดไอเดีย ผมบอกตัวเองว่า "เอาวะ"
‎ผมไม่สนหัว… ผมเอามือแตะหลังคา
‎แล้วก็บอกตัวเอง "ว้าว ใจเย็นพวก"
‎"เดี๋ยวภาษีก็มาเล่นงานหรอก ระวังหน่อย"
‎แม่ผมเปิดเพลง
‎แม่เปิดเพลง "เฮ่ จู๊ด" ของเดอะบีเทิลส์
‎เป็นเพลงหนึ่งที่ดีที่สุดเลย ‎ช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตที่ผมชอบที่สุด
‎ผมเริ่มเป็นผู้ใหญ่ ‎ต้นฤดูร้อน ความเป็นไปได้ต่างๆ
‎นั่งหน้ากับแม่ มองไปในทิศทางเดียวกัน
‎เรากำลังสนุก
‎อากาศดี ทุกอย่างดี
‎แม่ลดเสียงลงแล้วบอกว่า "รู้ไหม"
‎"แม่อยากให้ลูกฝังแม่ด้วยเพลงนั้น"
‎ผมเกิดวิกฤตตัวตนเล็กๆ
‎"ที่จริงผมก็ไม่ชอบนั่งหน้าหรอก"
‎"เจ๊คนนั้นพูดกับผม ผมไม่ชอบ"
‎แม่เห็นว่าผมอึกอัก แม่ลดเสียงลงอีก
‎"นี่ ใจเย็นๆ"
‎"ไม่มีอะไรหรอก"
‎"ไม่ใช่แค่แม่นะที่จะตาย เราจะตายกันหมด"
‎แม่ผมพูดประโยคสั้นๆ พร่ำเพรื่อมาก
‎เข้าขั้นวิกฤต แม่ต้องหยุดแล้ว
‎แม่ไม่รู้ตัวว่าคนเขาอึดอัด
‎เพราะเซนเซอร์การเข้าสังคมแม่พัง
‎แม่เลยทำให้คนอื่นอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ ‎ด้วยประโยคใหม่ๆ
‎แม่พูดแบบนั้นกับผม บอกได้เลยว่าแม่รู้สึกดีขึ้น
‎ตอนนั้นแหละที่ผมเข้าใจ ‎ว่าทำไมแม่ผมไม่เคยมีอาการทางจิต
‎เพราะแม่เอามาใส่หัวเราหมด
‎ซึ่งฉลาดมากนะ เด็กๆ ก็มีไว้เพื่อการนั้นแหละ
‎ชีวิตคือการวิ่งผลัด จากรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่น
‎พอผ่านไปสักพักจะเริ่มเหนื่อย ‎"เอ้า ไอ้หนู นั่นให้นาย"
‎"อะไรน่ะ" "ความบอบช้ำ"
‎ผมว่านั่นแหละ
‎ทุกวันนี้ผมยังฝันร้ายเดิมๆ อยู่เลย
‎ฝันว่าแม่ไล่ผมลงข้างทางแล้วขับหนีไป ‎เพลงเดอะบีเทิลส์เล่นอยู่
‎แล้วตัวผมก็คิดว่า "เราจะตายกันหมด"
‎ครูหีบเพลงมารับผมที่หน้าโรงเรียนสอนดนตรี ‎ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว
‎ผมเรียนหีบเพลงอยู่หกปี
‎ใช่ นี่แหละปฏิกิริยาที่คิดไว้ ‎พวกคุณมองผมด้วยแววตาคมกริบ
‎"ฟังดูเป็นวัยเด็กที่ยอดเยี่ยมดีนะ"
‎ทีแรกผมอยากเล่นกีตาร์
‎เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป ‎ถ้าอยากแอ้มสาว ก็ต้องเล่นกีตาร์
‎กีตาร์เป็นข้อความแฝง
‎มันบอกเล่าเรื่องราว
‎กีตาร์เป็นของแมนๆ
‎เอาไว้เล่นบนชายหาด มองตาใครสักคน
‎มันบอกเล่าเรื่องราว
‎ส่วนไอ้…
‎คนละข้อความแฝงกัน เชื่อผม
‎ไอ้นี่คือ "ฉันทำริลเลตต์ได้ทุกแบบเลย"
‎คนละฟีลกัน
‎ผมเรียนหีบเพลงอยู่หกปีให้พ่อดีใจ
‎ตอนเป็นเด็ก พ่อไม่ชอบให้เราทำอะไรเด็กๆ
‎เช่น เราจะมีความสุขไหมไม่สำคัญที่สุด
‎เอาไว้มีความสุขทีหลัง
‎เขาอยากให้เรา ในฐานะเด็ก
‎พยายามเพื่อความสุขในอนาคต ‎ตอนที่โตเป็นผู้ใหญ่
‎ผมคิดว่า "ฉันจะทำให้พ่อเห็นว่าฉันเป็นผู้ใหญ่"
‎"มาเลือกเครื่องดนตรีแบบผู้ใหญ่กัน"
‎ลาคอร์โดนิสโต
‎มืออาชีพเขาเรียกกันแบบนั้น
‎โง่ เคยเห็นผู้ใหญ่เล่นหีบเพลงสักคนไหม
‎ที่ไม่ใช่คนไร้บ้านน่ะ
‎ตอนเป็นเด็ก ผมใช้เวลาหลายร้อยชั่วโมง
‎กับโลหะขัดมันหนักเก้าโลครึ่ง กดทับต้นขาอยู่
‎เล่นดนตรีหลังจบสงคราม
‎หีบเพลงน่ะ มันเหมือนสงครามเพิ่งจบลง ‎มีคนส่งเราไปที่นั่น
‎เพลงประมาณ
‎ตอไม้ของนักสู้อาวีญง
‎ที่กลับมาจากแนวหน้า
‎เครื่องดนตรีชิ้นนี้ไม่มีอะไรดีเลย
‎เป็นบ่อน้ำที่ไร้ก้น ทำให้เราเศร้าจนตาย
‎ส่วนที่แย่ที่สุดคือการเลิกเรียนพร้อมเพื่อน
‎ไปโรงเรียนดนตรีด้วยกัน
‎เพราะเราทุกคนผิวขาว
‎แล้วเพื่อนก็ไปที่ห้องเรียนกีตาร์
‎ทำท่ากร่าง "กวาดสาวๆ มาให้เรียบ"
‎ส่วนผม "แล้วเจอกันนะ"
‎ผมเดินไปตามทางเดินคนเดียว เหงาๆ เศร้าๆ
‎ไปจนถึงห้องเรียนหีบเพลง บรรยากาศแบบ…
‎"ระวังพวกเยอรมันให้ดี"
‎"เรียนรู้การปกป้องสตราสบูร์กไว้นะ ไอ้หนู"
‎ยากมากนะ
‎ผมเลิกเล่นหีบเพลงตอนจังหวะสำคัญ
‎เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่…
‎ลำบากนิดหน่อย แต่ผมตกหลุมรักสาวคนนึง
‎สมัยม.ต้น มีปาร์ตี้ใหญ่ ผมตกหลุมรักสาวคนนี้
‎นินง
‎โทมัสเพื่อนสนิทผมอยู่ที่ปาร์ตี้
‎หมอนั่นรู้ว่าผมรักนินง
‎ผมบอกเขา เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิท
‎คุณรู้ไหมว่าเรื่องจะไปทางไหน มาฟังไปด้วยกัน
‎ที่ปาร์ตี้นี้ โทมัสฉลาดเอากีตาร์มา
‎หยิบมาจากไหนไม่รู้
‎เขาไปยืนที่มุม เล่นทำนองห่วยๆ ไปนิดหน่อย
‎นินงเดินไปหาเขา ยัยร่านนั่นเอามือแตะหลังเขา
‎โทษที ผมขอโทษ
‎ผมขอโทษก่อนคุณจะชักสีหน้า ไม่นับนะ
‎นินงบอกเขาว่า
‎"เท่จังเลย โทมัส เล่นกีตาร์ด้วย"
‎นินงชักว่าวให้เขาที่ปาร์ตี้
‎นี่แหละฝรั่งเศส สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‎แค่เล่นเอฟแฟลตได้ก็ชักว่าวให้แล้ว
‎คุณรู้ใช่ไหม ‎ว่าผมบอกเขาว่าผมชอบนินง แต่เขาก็ยัง…
‎พวกคุณว่าแบบนั้นมันโอเคเหรอ ‎พวกคุณจะบ้าเหรอ
‎คุณจะเข้าข้างใคร
‎ผมบอกเขา เขารู้
‎เขาหักหลังผม หักหลังสไตล์กรีกเลย
‎แทงข้างหลังในองก์ที่สาม ‎ท่าทางเหมือนกัน น่าขยะแขยง
‎ทำให้หัวใจเด็กคนหนึ่งแตกสลาย ‎มันฝังใจนะ นั่นคือที่ผมจะบอก
‎ผมโกรธมาก
‎ครั้งแรกเลยที่รู้สึกอยากฆ่าคน
‎ผมอยากบีบคอโทมัสด้วยมือของผมเองเลย
‎ผมทำได้นะ แขนผมแข็งแรง ‎แบกของหนักเก้าโลครึ่งทุกวัน
‎ไม่ยุติธรรมเลย
‎ผมคิดว่า "เอาหีบเพลงมาปาร์ตี้นี้ไม่ได้"
‎ปาร์ตี้จัดบนชั้นที่หก ไม่มีลิฟต์
‎เครื่องดนตรีชิ้นนี้เหมาะกับชั้นหนึ่ง ‎หรือชั้นใต้ดิน สนามเพลาะ
‎ทุกอย่างเฉียดนรก เรื่องน้ำหนักน่ะ
‎เครื่องดนตรีของปีศาจ
‎มืออาชีพเขาว่ากัน
‎ต่อให้ผมจะแบกขึ้นไปได้
‎ก็เล่นหีบเพลงที่ปาร์ตี้โรงเรียนไม่ได้อยู่ดี
‎คุณอาจไม่แน่ใจ แต่ลองคิดถึงปาร์ตี้ม.ต้นดูนะ
‎ลองนึกภาพดู
‎เด็กที่ไม่ค่อยมีเพื่อน กะพริบตาถี่
‎กินแครกเกอร์ทั้งคืน
‎เขาเกิดคึก คว้าไมค์ร้องคาราโอเกะ
‎"มาเร็ว มายืนล้อมฉันนี่ ไม่ต้องกลัว"
‎"นินง เพลงนี้เพื่อเธอ"
‎เขาเปิดท้ายรถ มีท้ายรถ
‎มีของชิ้นใหญ่ที่ไม่เคยมีเด็กคนไหนเคยเห็น
‎เหมือนรถเฟียต 500 สำหรับพวกเขา
‎เด็กคนนั้นใส่สายรัด คำว่า "สายรัด"
‎มีสลักเล็กๆ ที่ด้านหลังเพื่อยึดกับสายรัด
‎ไม่งั้นหีบเพลงอาจตกใส่ขา ‎และเราอาจพิการไปตลอดชีวิต
‎อุ๊ย ไอ้หนู
‎สาบานว่าเรื่องจริง เรียนหีบเพลงวันแรก
‎ครูบอกว่า "อย่าลืมยึดสลัก"
‎"ไม่งั้น เห็นฌอง หลุยส์ไหม" "ไง"
‎"คือ…"
‎เด็กคนนั้นกระดูกสันหลังคดแปดจุด
‎และเขาแหกปาก "นินง"
‎ตอไม้ของอาวีญง
‎จบแล้วสำหรับเขา
‎อวสาน
‎คืนนี้ไม่มีใครสัมผัสแท่งความเป็นชายเขา
‎บนโลกนี้ไม่มีใครพูดว่า
‎"อยากขย่มนักเล่นหีบเพลงจัง"
‎ไม่มี
‎ผมเลิกแล้ว ผมเริ่มทำสิ่งที่ผมชอบ
‎ตอนที่ผมได้ไปปารีส
‎ผมมักจะไปรอด้านนอกคลับเล่นตลก ‎รอให้โชว์เลิก
‎เพื่อจะคุยกับนักแสดงตลก
‎เพราะผมชอบเรื่องขบขัน
‎เป็นประโยคที่โง่มาก โทษที ขอถอนคำพูด
‎ผมได้ยินตัวเองพูดเหมือน…
‎"ผมชอบเรื่องขบขัน ใช่ ‎กับการหายใจ ชอบทั้งสองอย่างเลย"
‎"มันเป็นปัจจัยสำคัญ ใช่ ผมรู้จักคำฉลาดๆ ด้วย"
‎ผมอยากรู้ว่ามันต้องทำยังไง
‎นักแสดงตลกคนหนึ่ง ‎แนะนำให้ผมรู้จักกับผู้คัดเลือกนักแสดง
‎ผมออดิชั่นไม่ผ่านไปหลายครั้ง ‎และผ่านครั้งนึงตอนอายุ 16 ขวบครึ่ง
‎เรื่องเปอตีต์ เจอร์นัล
‎ผมได้เข้าสู่วงการทีวีตอนอายุ 17 ปี ‎ซึ่งถือว่าเด็กไปสำหรับทีวี
‎คืนวันแรก มีปาร์ตี้เครื่องดื่ม ‎กับทีมงาน ดารา คนดัง
‎ในหัวผมคิดว่า
‎"ต้องรีบกลับบ้านทันที จะได้บอกพ่อกับแม่"
‎ผมขึ้นแท็กซี่ เพราะผมมีตังค์
‎เพราะทีวี
‎เพราะชาวยิว
‎ไม่ๆ ผมล้อเล่น พาโชว์ไปคนละทิศเลย
‎"พวกนั้นจะล้นวงการอยู่แล้ว"
‎ล้อเล่น
‎ผมนั่งแท็กซี่กลับบ้าน
‎จำได้ว่าปิดประตูรถดังปัง
‎ผมยืนรอและคอยดูจนรถแท็กซี่เลี้ยวซ้ายไป
‎อย่างกับผมไม่อยากให้มีพยานรู้เห็น
‎ผมหันหลังกลับ บ้านดูใหญ่มาก
‎มีทางเดินโรยกรวดอยู่หน้าบ้าน
‎ยังจำเสียงของมันได้อยู่เลย ‎เสียงหนักๆ กว่าปกติ
‎ทุกอย่างรู้สึกบีบคั้น แปลกมาก
‎ผมกดกริ่ง เครียด ไม่แน่ใจว่าทำไม
‎แม่ผมใส่ชุดคลุมอาบน้ำ
‎แม่กอดผมแน่นมาก ‎ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อนเลย
‎แน่นมาก
‎แม่กระซิบข้างหูผม เหมือนจะบอกความลับ ‎"แม่ภูมิใจในตัวลูกมากนะ"
‎ผมถอยไป
‎แล้วก็พูดว่า
‎"ดีแล้ว"
‎จู่ๆ ก็กลายเป็นชนชั้นสูงซะงั้น "ดีแล้ว แม่"
‎"แม่กลับไปที่คอกม้าได้แล้ว"
‎ผมไม่เป็นตัวเองเลย ผมวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น
‎พ่อผมนั่งอยู่หน้าทีวีที่ไม่ได้เปิด
‎ใส่กางเกงบ๊อกเซอร์
‎เขาบอกว่า "นั่งลง"
‎ผมนั่งลง คิดว่า ‎"การประชุมระหว่างครูกับศิษย์สินะ"
‎เขาพูดว่า "พ่อ…"
‎"พ่อได้ดูเจอร์นัล เปอตีต์แล้ว"
‎"และพ่อ…"
‎"พ่อคิดว่า…"
‎"แกจ้องลมจ้องอากาศเยอะไป ‎ดูเหมือนคนโง่เลย ห่วยมาก"
‎เขาพูดแบบนั้น แล้วทุกอย่างก็เงียบ
‎เขาตบหน้าตักเสียงดัง
‎งุ่มง่ามลุกขึ้นยืน
‎บอกว่า "เอ้า ฝันดีนะ ทุกคน"
‎มีแค่ผมคนเดียว
‎แต่เขาใช้น้ำเสียงแบบนั้น
‎แบบที่ผู้ชายที่คิดจะฆ่าคนในครอบครัวใช้
‎"ฝันดีนะ ทุกคน"
‎"หลับสบายๆ นะ"
‎แล้วเขาก็ไปนอน ‎ในโพรงพังพอนเล็กๆ เน่าๆ ของเขา
‎ผมคิดว่า "สักวันผมจะฆ่าพ่อ"
‎ผมนึกว่าจะได้ยิน "พ่อรักแก" หรือ "พ่อภูมิใจ"
‎เพราะผมรู้ว่าเขาไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นเลย
‎โทษเขาไม่ได้หรอก ที่ไม่ทำสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับ
‎ผมรู้ว่าพ่อรักพวกเราหมดใจ
‎พ่อฆ่าเพื่อเราได้ ฆ่าไปแล้วสองศพ
‎แต่ว่ามันมีกำแพง
‎ที่กั้นระหว่างเขากับโลกภายนอก ‎ทันทีที่เป็นเรื่องของความรู้สึก
‎ทำให้ผมกลัวมาก ‎ผมกลัวมากว่าผมจะเป็นอย่างนั้น
‎เวลาอยู่กับผู้หญิงที่ผมรัก และผมอยากจูบเขา
‎เพราะถ้าพ่อแม่ยังมีปมนี้ มันจะส่งต่อมาถึงลูก
‎มันจะนำพาให้ลูกๆ รู้สึกอึดอัดกับความรู้สึก
‎"สวัสดี"
‎มันจะทำให้มื้อเย็นในครอบครัวเงียบวังเวง
‎เรารักกันแต่เราไม่พูดมันออกมา หัวใจเต้นแรง
‎กรีดร้องอยู่ข้างใน ลูกน่ะคิด "ผมรู้ว่าพ่อรักผม"
‎"แต่ผมอยากได้ยินสักครั้งไง
‎เพราะมันจะมอบความมั่นใจให้ผมไปอีก 25 ปี"
‎ส่วนพ่อก็ "พ่อรักแกนะ ลูกเอ๊ย พ่อกินแกได้เลย"
‎"พ่อจะกินแก อ้ำ เอาให้เหลือแต่กระดูกเลย"
‎"พ่อจะสวบให้หมด"
‎"พ่อบอกไม่ได้หรอก ความรักคือความรู้สึก ‎ความรู้สึกมันสำหรับพวกมีจิ๋ม"
‎ส่วนแม่ก็ "ไม่ต้องห่วงนะ ‎แม่มีจิ๋มใหญ่พอที่จะรักทุกคน"
‎"และแม่หาบ้านพักที่มีสระได้แล้ว"
‎"ในที่สุด"
‎ขายหน้าจริงๆ
‎เราทุกคนทำเรื่องโง่ๆ ผมเองก็ด้วย
‎เราเริ่มเอาความรักของเรา ‎ไปซ่อนไว้ในประโยคสั้นๆ
‎ในสิ่งเล็กๆ ที่ทำแต่ละวัน
‎เรามอบหมายหน้าที่ให้คนที่เรารัก ว่าต้องเข้าใจ
‎ว่านั่นคือความรัก
‎มันซับซ้อนนะ
‎นั่นเรียกว่าม้าโทรจัน เป็นกลยุทธ์สงคราม
‎เป็นคำถามที่ตลกดี
‎ถามตัวเองว่าผมเอาความรักไปซ่อนไว้ที่ไหน
‎เมื่อสองสามเดือนก่อนผมได้รู้ว่า ‎ผมเอาไปซ่อนไว้ในมุกตลกร้ายๆ
‎เวลารักใครสักคน ผมอยากบดขยี้คนคนนั้น
‎ไม่ดีเลย ผมได้รู้ตัวก็เพราะเพื่อนร่วมห้อง
‎เพื่อนสนิทของผม คนที่ผมพูดถึงไป
‎เขาเป็นมะเร็ง
‎ตอนที่เราได้ยินเรื่องนี้ เพื่อนๆ กับผม ‎จัดปาร์ตี้เซอร์ไพรส์โดยไม่ได้คิดเลย
‎เพื่ออวยพรให้เขา…
‎เราน่าจะฉุกคิดกันหน่อย
‎"ยินดีด้วยนะที่เป็นมะเร็ง"
‎เราซ่อนตัวอยู่ในแฟลต ‎หลังโซฟา รอให้เขาเข้ามา
‎ตอนที่เขาเสียบกุญแจ
‎เรามองหน้ากันแบบ "นี่อาจไม่ใช่ไอเดียที่ดีมั้ง
‎ปาร์ตี้เซอร์ไพรส์ฉลองมะเร็งตอนนี้น่ะ"
‎เหลือเชื่อใช่ไหมล่ะครับ
‎มนุษย์เรามีความสามารถ
‎ที่จะรู้ตัวว่าไอเดียของเราโคตรแย่เลย
‎ในตอนที่กำลังจะทำนั่นแหละ
‎เรารู้ว่าเดิมพันคืออะไร ณ ตอนนั้นเลย
‎เราแบบ "โห"
‎"ที่รัก ตอนนี้ใช่เวลาที่ควรมีลูกแล้วเหรอ"
‎ส่วนหมอก็
‎"ตัดสายสะดือเลย มีอะไรกันเหรอ"
‎นั่นแหละสมองเรา เราคิดหลังจากทำ
‎เขาเข้ามาในแฟลต ‎ได้สิบถึง 15 วิฯ แล้วแต่เรายัง…
‎เอาจริงๆ คือเรางัดบ้านเขา
‎เพื่อนผมคนหนึ่งกล้าหาญมาก เขาแบบ
‎"เชี่ย ทำไม…"
‎"ไง"
‎เพื่อนผม "เชี่ยไรวะ…"
‎เราคิดว่าอาการหัวใจวายเป็นของขวัญที่ดี
‎เป็นวิธีตายที่หมดจดกว่า
‎พวกคุณ เขาดีขึ้นแล้ว ใจเย็น เขาหายแล้ว
‎เขาอนุญาตให้ผมเอามาเล่นได้
‎เขาบอกว่า "อยากเอาฉันกับเรื่องมะเร็ง ‎ไปเล่าในโชว์ยังไงก็ได้นะ"
‎เขาพูดตอนก่อนตายพอดี
‎นั่นเป็นมุกแรกที่เขาอนุมัติ
‎ที่ปาร์ตี้นั้น เราเตะบอลกัน เขาชอบ
‎เขาเป็นผู้รักษาประตู เพราะเขาเป็นมะเร็ง
‎ยากนะที่จะรู้ว่าเราควรทำตัวยังไง ‎เวลาคนที่เรารักแจ้งข่าวอะไรแบบนี้
‎ผมเป็นคนแรกที่เขาบอก
‎เขาบอกว่า "ฉันเป็นมะเร็ง" ‎ผมบอกว่า "ดื่มน้ำสิ"
‎ไม่รู้ทำไมถึงพูดไปแบบนั้น มันออกไปเอง
‎เขาเป็นผู้รักษาประตู
‎เป็นผู้รักษาประตูที่กากมาก
‎ลูกบอลอยู่ใกล้ๆ
‎เซฟได้ง่ายๆ เลย แต่เขาโคตรกาก
‎บอลเข้าประตูไป
‎เพื่อนผมโกรธมาก แต่แสดงออกไม่ได้
‎เพราะเขาเป็นมะเร็ง
‎ไม่มีอะไรสนุกไปกว่าการได้เห็น ‎พวกผู้ชายกลั้นความโกรธไว้หรอก
‎พวกนั้นแบบว่า "ไม่เป็นไร"
‎"ตั้งสมาธิ มองรอบๆ ใช่"
‎"ไม่มีปัญหา เล่นกันสนุกๆ"
‎"สนุกรึเปล่า ฉันสนุกนะ ‎เราเล่นกันสนุกๆ คืนนี้สนุกดี"
‎"เกิดมามีแค่ชีวิตเดียว"
‎ผมโกรธมาก
‎ตอนนั้นแหละที่ผมรู้ตัว ‎ว่าผมเล่นมุกตลกร้ายๆ กับคนที่ผมรัก
‎ผมไปหาเขาแล้วบอกว่า ‎"ขอโทษนะ เป็นมะเร็งใช่ไหม"
‎"งั้นนายเป็นคนเก็บลูกบอล"
‎แปลว่า "มุกนี้เฉียบ" ในภาษาอิตาลี
‎เขาขำก๊าก… ผมดื่มน้ำไม่เคยถูกเวล่ำเวลาเลย
‎นักแสดงตลกทุกคนเลย มีเสียงปรบมือ นั่นแหละ
‎ผมคงเป็นหมอที่แย่มาก
‎แบบว่า "คุณเป็นโรค…"
‎"เอดส์ โอเค"
‎รู้สึกดีจัง
‎เขาขำก๊าก
‎เขารู้ เขารู้ว่าผมซ่อนความรักไว้ที่ไหน
‎เขาเห็นความใจดีในนั้น ‎แบบว่า "มุกนี้ดีที่สุดในชีวิตนายเลย"
‎ทำให้ผมเคืองนะนั่น
‎ไม่ๆ ผมดีใจมาก
‎ผมแบบ "มุกนี้ดีที่สุดในชีวิตฉัน"
‎ผมมองไปที่เพื่อนๆ
‎แล้วก็พูดสิ่งที่ผมเองก็ไม่เข้าใจจนทุกวันนี้
‎"ได้ยินมุกขิงๆ ที่ฉันเล่าให้ไอ้เงอะนี่ฟังไหม"
‎หมายความว่ายังไง
‎มันออกมาเอง อย่างกับผมโตมาในหมู่บ้าน
‎สิ่งที่เพื่อนผมทำตรงข้ามกับในเดอะวอยซ์
‎พวกเขาหันหน้าหนี
‎พวกเขาโคตรอึดอัด
‎ที่จริงผมก็อึดอัด เพราะตอนนั้นผมรู้ตัวว่า
‎ผมไม่ได้ปล่อยมุกนั้นเพื่อให้เขาหัวเราะ
‎แต่เพื่อให้ตัวเองหัวเราะ
‎เพราะผมเศร้า
‎เพื่อนผมไม่สบาย
‎และเวลาผมรู้สึกว่าตัวเองจะร้องไห้ ‎ผมจะปล่อยมุกตลกล้อคน
‎เห็นคนอื่นมีปัญหาแล้วทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น
‎ผมคิดว่า "นายต้องไปหาจิตแพทย์"
‎ผมก็ไปหา
‎ผมเล่าเรื่องปาร์ตี้ให้จิตแพทย์ฟัง เขาบอกว่า…
‎"คือที่จริง…"
‎"เวลาคุณรู้สึกอ่อนแอ
‎แทนที่จะเปิดใจให้คนอื่นเห็นตรงๆ
‎คุณกลับกลัวว่าคนอื่นจะปฏิเสธคุณ
‎คุณก็เลยทำให้คนอื่นอ่อนแอกว่าตัวคุณเอง"
‎"ผมมันเหี้ย" "เปล่า"
‎"ก็ไม่เชิง"
‎"นั่นไม่ใช่ศัพท์ทางการแพทย์"
‎"ที่จริง มันเหมือนกับว่า…"
‎"ผมมันเหี้ย" "ใช่"
‎"ค่าใช้จ่าย 72 ยูโรค่ะ"
‎ผู้หญิงคนนั้นเหลือเชื่อจริงๆ ทำเอาผมทึ่งไปเลย
‎คิดว่าตัวเองเนียนแล้ว แต่เปล่าเลย
‎ผมให้เพื่อนร่วมห้องไปหาเขา ‎เพราะเจอวิกฤตวัยกลางคน
‎เพื่อนผมพูดถึงปัญหานี้ไม่ออก
‎เขาไปหาจิตแพทย์หลายครั้ง
‎แล้วจิตแพทย์ก็พูดอะไรที่ประสาทมาก ‎เพื่อนกลับบ้านมาบอกผม
‎ผมอึ้งกิมกี่
‎จิตแพทย์บอกเขาว่า
‎"นี่จะเป็นเซสชันทำงานเซสชันแรกของเรา"
‎"ฉันได้ผลวินิจฉัยคุณแล้ว"
‎"คือว่าคุณ…
‎กำลังเจอวิกฤตวัยกลางคน"
‎เขาบอกว่า "ใช่"
‎"ผมถึงได้มาที่นี่ไง เพราะว่า…"
‎"มันมีเหตุอยู่"
‎"ผมอายุ 40"
‎"กำลังเจอวิกฤต"
‎"ดูเหมือนไม่เป็นแบบนั้น แต่ผมเดาออก
‎งั้นผมเก็บ 72 ยูโรไว้นะ"
‎จิตแพทย์บอก "ไม่"
‎"คุณจะไม่เก็บอะไรไว้เลย"
‎"วิกฤตวัยกลางคนไม่มีความหมายอะไรเลย"
‎"สมมุติว่าตอนแรกเกิด ‎เรามีเปลือกหอยเล็กๆ ที่หลัง"
‎"เหมือนหอยทาก"
‎"ฟังฉันต่อนะ"
‎"เราใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ"
‎"เวลาเราได้รับประสบการณ์ที่มีความหมาย…
‎เก็บใส่เปลือกหอย"
‎"คุณไม่ได้สนใจ คิดว่ารู้ดีว่าตัวเองเป็นใคร"
‎"ใช้ชีวิตอย่างรีบเร่งบุ่มบ่าม"
‎"อายุ 15 ปี 18, 22, 26, 30…"
‎"คุณคิดว่าเปลือกหอยค่อยๆ เต็มขึ้น"
‎"แต่ฉันรู้ มันคือหน้าที่ฉัน"
‎"ก๊อกๆ เปลือกหอยโบ๋เบ๋"
‎"แล้วคุณก็ใช้ชีวิตไป"
‎"สามสิบสาม 36, 40"
‎"พออายุ 40 คุณหยุด"
‎"คุณคิดทบทวน"
‎"คุณอยากรู้ว่าคุณสะสมอะไรไว้บ้าง แล้วคุณก็…"
‎"ในเปลือกหอยฉันไม่มีอะไรเลย"
‎"เปลือกหอย เปลือกหอย…"
‎"คุณจะทำยังไง เมื่อสิ่งที่คุณคิดว่ามีอยู่กลับไม่มี"
‎"คนปกติทำยังไง"
‎"ฮัลโหล หน่วยพิทักษ์เปลือกหอย"
‎"ฉันรู้ มันงี่เง่า แต่นั่นแหละวิกฤตวัยกลางคน"
‎"นี่คือเรื่องฉุกเฉิน"
‎"แต่เปลือกไม่มีอยู่แล้ว"
‎"เพราะมันสายเกินไป"
‎"คุณกลายเป็นตัวทาก"
‎เพื่อนผมสับสนไปหมด
‎เขาเดินกลับบ้านเปลี้ยๆ
‎ผมดี๊ด๊าอยู่บนโซฟา
‎เขาพุ่งมาหาผม "นายต้องใช้ชีวิต"
‎ผม "ก็ตั้งใจอย่างนั้นแหละก่อนนายจะพุ่งมาจับ"
‎เขา "นายต้องรู้จักสะสม… เพราะว่า…"
‎"เพราะไม่งั้น ก๊อกๆ เปลือกหอย" "โอเค"
‎"ขาดรายละเอียดไปวะ ฉันเข้าใจไม่ครบ"
‎"หน่วยพิทักษ์เปลือกหอย"
‎"โอเค โห"
‎"เข้าใจทุกอย่างแล้ว ว่าแต่นายทำฉันกลัวนะ"
‎ตลกมากนะ ได้พูดเรื่องนี้แล้วผมรู้สึกดีขึ้น
‎ผมอยู่ในวัย 20 และผมคิดว่า
‎"มันจะเริ่มเมื่อไหร่"
‎เคยคิดเรื่องนั้นไหม
‎อย่าง "ฉันจะเป็นตัวเองเมื่อไหร่ ทางการน่ะ"
‎ผมรู้สึกแปลกแยกอยู่ตลอดเลย
‎เหมือนไม่คลิกกับอะไรสักอย่าง ‎ที่คนอื่นเข้าใจกันง่ายๆ
‎ประสาทจะกิน
‎พอเห็นเพื่อนร่วมห้องอายุ 40 ‎เกิดคำถามเดียวกัน
‎และเป็นคำถามเดียวกันที่พ่อผมมีตอน 70 ‎ทำให้ผมสบายใจ รู้สึกดีขึ้น
‎ทั้งชีวิต เราเกือบจะเป็นตัวของตัวเอง
‎เราพยายามจะทำให้ได้ ที่สำคัญคือการลงมือทำ
‎เราจะเป็นแค่ฉบับร่างไปจนตาย ‎ทำให้ผมสบายใจเลย
‎พวกคุณคงเป็นน้อยกว่านี้ ผมดูออก
‎ตอนเด็กๆ เราเป็นตัวเอง ‎เราไม่เคยเป็นมากกว่าตัวเอง
‎พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วมันพลาดไปตรงไหน
‎ไม่รู้สิ ทำไมถึงมีคำถามพวกนี้
‎เราเป็นผู้ใหญ่กันจริงๆ เหรอ ‎ก็โต้เถียงได้ ผมไม่คิดอย่างนั้น
‎ผมคิดว่าผู้ใหญ่อย่างเราน่ะ
‎โตมาโดยมีตัวเราเองที่เป็นเด็กอยู่ด้วย ‎เพื่อปกป้องเด็กคนนั้น
‎สุดท้ายแล้วก็ทำเด็กคนนั้นหายใจไม่ออก ‎เราทุกคนมีเด็กที่ตายแล้วอยู่ในตัว
‎นั่นคือมุมมองชีวิตของผม ทุกคนมีของตัวเอง
‎ยังไม่ตาย ถ้าอยากสบายใจ
‎เด็กคนนั้นเจ็บปวดอยู่ข้างใน
‎เพราะไม่ว่าจะอายุเท่าไร
‎อายุ 20 หรือ 60 ก็ช่าง
‎เวลาเดินไปตามถนน ‎เราเห็นทางข้ามแล้วก็คิดว่า
‎"ฉันจะเดินแค่บนทางม้าลาย"
‎นั่นคือเด็กคนนั้น "ฉันยังอยู่นี่"
‎"ทำไมนายหัวล้านล่ะ"
‎ผมน่าจะเป็นแบบนั้นแหละ
‎ตอนเด็กๆ ผมเป็นตัวเอง
‎ไม่กลัวใครเลย
‎คนไม่รู้จักเหรอ
‎ผมเดินไปหาเลย "หวัดดี สบายดีไหม"
‎ผมไม่ใช่คนเยอรมันนะ แค่เสียงแปลกๆ
‎คนคงคิดว่า "เด็กคนนี้เป็นเยอรมัน หวัดดี"
‎ตอนเด็กๆ ผมเป็นตัวของตัวเองมากไป
‎รู้จักเด็กแบบนั้นไหม
‎หัวโตๆ เหมือนผู้ใหญ่ จ้องหน้าเราไม่วางตา
‎อย่างกับว่าเราติดเงินเขา
‎เวลาไปกินข้าวกับที่บ้าน ผมจะเป็นแบบ…
‎คุณไม่เคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อนเลย
‎เขาจ้องคุณ
‎เดินมาหา ดึงแขนเสื้อ "ผมเจ็บตูด"
‎"โอเค คือ…"
‎"อยากคุยกับฉันเหรอ ‎ฉันว่าเราไม่เคยคุยกันมาก่อนนะ"
‎"แม่บอกว่าไม่เอามูสซาก้า"
‎"ผมเคยช่วยตัวเองสองครั้ง" "อื้ม"
‎"โอเค โทษทีนะ"
‎"มาร์ค ได้ยินไหม ฉันควรจะ… คือ…"
‎"ชื่ออะไรจ๊ะหนู" "ปานาโยทิส"
‎"โอเค จ้ะ"
‎"มาร์ค แกเป็นทหารเอสเอส"
‎"แปลกมากเลย ฉันกลัว ‎ฉันอยากไปจากนี่ มาร์ค"
‎เป็นเด็กน่ะง่าย เราไม่สนใจอะไร ‎แต่ม.ต้นสิลำบาก
‎สังคมเล็กๆ ถ้าคุณเล่นหีบเพลงก็ยิ่งลำบาก
‎สมัยม.ต้น ผมอยากให้คนอื่นรักผม
‎อยากให้เด็กที่โตกว่ารักผม
‎ผมเลยเอาเงินค่าขนมไปซื้อช็อกโกแลต ‎แล้วก็เอาไปแจกตอนเลิกเรียน
‎ถ้าพวกคุณสงสัยว่าควรรู้สึกยังไง ‎รู้สึกสมเพชเถอะครับ
‎ผมพกช็อกโกแลตละลายไว้ในกระเป๋าทั้งวัน
‎ตอนเย็น ผมจะไปรอที่ประตูโรงเรียน
‎พอคนอื่นออกมา ‎ผมก็จะ "ปฏิบัติการช็อกโกช็อกโก้"
‎ไม่ได้คิดในหัวนะ พูดเสียงดังเลย
‎เหมือนตำรวจยุค 70 ที่ใส่ชุดพลเรือน ‎ท่าทางแสบนิดๆ
‎"ปฏิบัติการช็อกโกช็อกโก้"
‎ผมเดินไปหาคนอื่น น่าสมเพชมาก ‎ผมพูดว่า "อยากได้ช็อกโกแลตไหม"
‎พอคิดดูแล้วก็เหมือนพวกวิตถารใคร่เด็ก
‎พูดกับเด็กโต "เอาช็อกโกแลตไหม"
‎"มาสิ ที่รถทวิงโก้คันนั้นมีเยอะเลยนะ"
‎"มาเลย"
‎ได้ผล
‎เราไปเที่ยวกัน ผมรู้สึกมีความสำคัญ
‎ผมมีกล่องช็อกโกแลต ‎ทุกเช้าจะหยิบไปโรงเรียนด้วย กล่องสองกล่อง
‎เช้าวันหนึ่ง ผมเปิดกล่อง ในนั้นว่างเปล่า
‎ผมสติแตก แบบที่ในชีวิตไม่ค่อยเป็น
‎มันเศร้า แต่ก็ตลกด้วย
‎ผมวิ่งพล่านไปทั่ว ‎ตะโกน "มีใครเห็นช็อกโกแลตผมไหม"
‎ซึ่งก็ตลกดีนะ กึ่งเศร้ากึ่งตลก
‎"ตะศก"
‎ผมไปหาน้องสาว ถามน้อง
‎ส่วนน้องก็
‎"เปล่า"
‎ผมเข้าใจเลย แล้วผมก็ร้องไห้ ‎น้ำตาเค็มๆ ไหลออกมาเป็นลิตร
‎น้องพูดประโยคนี้มา ตอนนี้เป็นลัทธิในบ้าน
‎"เถอะน่า อย่าตึงนักเลย นายของหวานเอ๊ย"
‎นั่นคือฉายาผมตอนนั้น
‎ผมหยิบมีดมา พูดว่า "กูแทงแน่"
‎พ่อผมวิ่งมา
‎เขาคว้ามีดไป
‎ผมขอแนะนำอะไรหน่อย
‎ถ้าคุณอยากฆ่าใครสักคน ‎อย่าตะโกนให้คนอื่นรู้ก่อนจะลงมือ
‎ไม่งั้นเจ้าหน้าที่ในท้องที่จะไหวตัว
‎พ่อเอามีดไป "นี่"
‎เขาเว้นวรรค
‎เวลาพ่อผมทำแบบนั้น ‎แปลว่ากำลังจะให้บทเรียนชีวิต
‎พ่อผมไม่ค่อยมีส่วนร่วมเรื่องการศึกษาเราหรอก
‎แต่ทุกๆ สองปี พ่อจะก่อรัฐประหารตัวเอง
‎ตัวเองจะได้รับเลือกเป็นพ่ออีก
‎ช่วงนั้นอำนาจจากหมามุ่ยใกล้หมดแล้ว ‎เขาต้องเล่นอะไรใหญ่ๆ
‎เขาเอามีดไป "นี่"
‎"แกดู… พ่อจะ…"
‎ต้องด้นสด น่าสงสาร
‎เขาเอามีดไป
‎ยื่นให้น้องผม "แทงเลย พ่ออนุญาต"
‎ไม่ใช่ ผมล้อเล่น
‎เขาเอามีดไป แล้วก็หักมีดกับเข่า
‎คุณคงคิด "พ่อคุณมีวิชานะเนี่ย" เปล่า
‎ทำมีดบาดมือกับเข่าไปนิดหน่อย
‎"เห็นไหม ถึงไม่ควรเล่นกับมีดไง"
‎"จริงด้วย"
‎"พ่อก็ด้วย นั่น… ได้ยินที่ตัวเองพูดไหมน่ะ"
‎"ตอนที่คำพูดนั้นออกจากปาก ‎เสียงมันเข้าไปในหูไหม"
‎เขาไม่ยอมรับหรอก
‎เขาเป็นลูกผู้ชาย ‎ไม่ทำตัวเองเจ็บโง่ๆ ต่อหน้าลูก
‎"พ่อเลือดออกนะ เป็นไรรึเปล่า"
‎เขาบอกว่า
‎"ทำไมถึงพูดแบบนั้น"
‎ประโยคเด็ดเขาล่ะ
‎เวลาต่อต้านอะไร "ทำไมถึงพูดแบบนั้น"
‎เขาปฏิเสธต่อไปไม่ไหว แผลเขาส่งเสียง
‎แบบ "ติ๋ง"
‎แล้วเขาก็…
‎"ไปตามแม่มาที"
‎ไม่อยากจะเชื่อ
‎ผมรีบวิ่งขึ้นบันได "แม่ เร็วเข้า พ่อเจ็บ"
‎แม่บอกว่า "พ่อรับมือได้ พ่อเขาโตแล้ว"
‎"ไม่ได้"
‎พ่อจะตายคาพื้นแล้ว มาช่วยเร็ว
‎บ้าบอมาก
‎วันนั้นเป็นวันที่ผมเริ่มเล่นมุกเรื่องความรัก
‎แทนที่จะให้ช็อกโกแลต ‎นี่ง่ายกว่า อันตรายน้อยกว่า
‎ปีแล้วปีเล่า ผมเริ่มสร้างคนที่เกือบจะเป็นผม ‎ที่พ่อฝันอยากมี
‎จิตใจเข้มแข็ง
‎มั่นใจ ตลก เจ้าชู้นิดๆ แต่ไม่เปราะบาง
‎มันก็ช่วยผมไว้ได้หลายครั้งนะ
‎ยกเว้น
‎ตอนจะจูบผู้หญิงที่ผมชอบ
‎ตัวผมที่มั่นใจอยู่ในห้องน้ำกับแก้วใบหนึ่ง
‎ตัวคนเดียว ไร้หนทาง เหงื่อแตก
‎ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เหมือนในหนัง
‎เขาพูดมาแค่ประโยคเดียว ‎แล้วผมก็ตกหลุมรัก ผมรู้เลย
‎มันชัดเจนในตัวเอง ‎เหมือนน้ำอุ่นไหลจากหูไปที่นิ้วเท้า
‎เพื่อให้พวกคุณเข้าใจประโยคนี้
‎ผมต้องเล่าเรื่องวัยเด็กเรื่องสุดท้ายให้ฟัง
‎ตอนเป็นเด็ก ผมชอบเล่นหัวนมตัวเอง
‎ถ้าพวกคุณเริ่มหัวเราะกันคิกคัก ‎เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันนะ
‎ผมเริ่มรู้สึกสบายใจแล้วเชียว พูดเปิดอก
‎แต่คุณดันหัวเราะเยาะผม ไม่น่ารักนะ
‎เลิกมองผมแบบนั้นได้แล้ว ผมเห็นสายตานะ
‎"เขาดูเป็นเด็กแปลกๆ นะ แต่นี่มันอีกอย่างเลย"
‎ไม่หรอก เด็กทุกคนมีนิสัยแปลกๆ
‎ไม่เหรอ เงียบกันใหญ่
‎มีหลายครั้งที่เราต้องพาน้องผมไปรพ.
‎เพราะเขาจะ ‎"ผมจะไม่หายใจจนกว่าจะถึงบ้าน"
‎พอพ้นระยะ 20 เมตร ‎เขาจะล้มฟุบบนทางเท้าเหมือนพวกกาก
‎เวลาเศร้า ผมจะเล่นนมตัวเอง นั่นนิสัยผม
‎นม หน่มน้ม เรียกได้หลายแบบ
‎เลิกมองผมแบบนั้นสักที
‎เวลาพ่อแม่ไล่ ผมจะไปที่ห้องผม แล้วก็…
‎ก็มันความชอบผม
‎จับผมเข้าคุกเลยสิ
‎ใครๆ ก็ทำกัน
‎นั่นคือนาร์เนียของผม ผ่อนคลายความเครียด
‎ตรงนั้นไม่สำคัญหรอก
‎สิ่งที่สำคัญคือ ตอนเด็กๆ ผมจะคิดว่า
‎"ทำไมไม่มีใครพูดเรื่อง ‎ความสามารถในการหายตัวเลย" โอเคนะ
‎ผมก็เลยเริ่มพยายามพูดเรื่องนี้
‎กระจายสาร
‎ผมไปหาเพื่อน เด็กที่โตกว่า
‎"เวลาจับหัวนมตัวเองน่ะ…" ‎"อย่ามาเล่นกับเราอีกนะ"
‎ตัดสินโทษในพริบตา
‎ผมเลยพยายามคุยกับเพื่อนของพ่อแม่ ‎เวลาพวกเขามากินข้าวด้วย
‎น่าสงสารเขานะ
‎ผมจะรออยู่ที่มุมโซฟา แบบนี้
‎เหมือนแมวไร้ขน
‎รอให้พวกเขาแขวนเสื้อโค้ท
‎พวกเขาจะขึ้นไปบนห้องกับพ่อแม่
‎แล้วผมก็จะเปิด
‎"โทษที ซิลวี
‎เวลาคุณเล่นนมตัวเอง…"
‎พวกเขากลัวผมมาก
‎ถึงขั้นตระหนก
‎พวกเขามองว่าผมเหมือนเอลิซ ลูว์เซต์ ‎ในแคช อินเวสติเกชัน
‎พวกเขาเห็นผมและหันหลังกลับ "ไม่มี"
‎"บริษัทนี้ไม่มีแรงงานนอกระบบ"
‎"นี่ตามฉันมาได้เหรอ ไม่ผิดกฎหมายเหรอ"
‎พวกเขากลัวมาก
‎เย็นวันหนึ่ง แม่ขึ้นไปที่ห้องผมแล้วพูดว่า
‎"ไงจ๊ะ ปานาโย"
‎"ฮะ"
‎"เยี่ยม"
‎"คืนนี้มาร์คกับเวโรนิกจะแวะมา"
‎"ลูกโอเคนะ จ้ะ"
‎"เยี่ยม"
‎"แม่ว่าลูกไม่ควรบอกพวกเขา
‎เรื่องความลับเล็กๆ ของลูกนะ"
‎มันกลายเป็นเรื่องต้องห้ามในบ้าน
‎"แต่ถ้าลูกอยากคุยกับใครสักคน ‎เราไปหาจิตแพทย์กันได้นะ"
‎ผม "จิตแพทย์คืออะไร"
‎"ปานาโย จิตแพทย์คือคนที่เราให้เงิน
‎เพื่อรู้สึกว่ามีคนรับฟัง ยอมรับ เหมือนคนอื่น"
‎เป็นคำนิยามจิตแพทย์ ‎ที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเลย
‎มีแค่จิตแพทย์ที่เราจะ "ผมชื่อฟิลลิปป์"
‎"เจ้านายผมหยาบคายกับผม ‎แต่ผมจัดการได้ รักษาความเป็นมืออาชีพ"
‎"เวลาทนไม่ไหว ‎ผมจะขอพักสูบบุหรี่ แต่ผมไม่สูบบุหรี่"
‎"เวลาเลิกงาน ผมจะเลี้ยวซ้าย ‎เพราะทางนั้นมีร้านขายดอกไม้อยู่"
‎"ผมจะซื้อแฮมสเตอร์ที่นั่น ‎และเอาซุกไว้ในรักแร้จนมันตาย"
‎"ผมชอบทำแบบนั้น"
‎คุณพูดแบบนั้นได้แค่กับจิตแพทย์ ‎รู้ไหมว่าโชคดีแค่ไหน
‎ถ้าเป็นเพื่อนสนิทคงจะ
‎"ฟิลิปป์ โอเคนะ นี่นาย…"
‎"ร้านดอกไม้ขายแฮมสเตอร์ด้วยเหรอ ไม่ยักรู้"
‎ชีวิตเรามีคำถามชวนอึดอัดมากมาย
‎แต่จิตแพทย์จะตื่นเต้น
‎เขาจะแบบ "ท้าทาย"
‎"หนูแฮมสเตอร์สีอะไร ฟิลู"
‎"สัตว์ฟันแทะมักจะสื่อถึงพระคริสต์ในจิตใต้สำนึก"
‎"ใช่ มาคุยกัน"
‎นั่นคืองานเขา
‎ผมนั่งลง ถึงเป็นเด็กผมก็เข้าใจ ‎ว่าคนหัวเราะเยาะผมกับเรื่องนี้
‎ผมเลยตัดสินใจว่าจะไม่พูดถึงมัน
‎"ในหนึ่งวันทำอะไรบ้าง" "ผมชอบเล่นหัวนม…"
‎"เชี่ย หมอเก่งวะ"
‎"เอาเถิด"
‎เป็นผมคงกลัวมาก ‎ถ้าเด็กคนหนึ่งพูดว่า "เอาเถิด"
‎ใช้ศัพท์ได้เกินวัยมาก ‎"ผมจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง หมอ"
‎วายร้ายในเรื่องเจมส์ บอนด์
‎"ผมไม่ควรข้ามรายละเอียดใดๆ"
‎"บางครั้งผมรู้สึก
‎ไม่สลักสำคัญ"
‎"ผมจะขังตัวเองไว้ในห้อง…"
‎"หรือไม่ก็…"
‎"โถงทางเข้า"
‎"และผมจะถูไถ…
‎อย่างขะมักเขม้นเลยครับ หมอ
‎ที่บริเวณหัวนม"
‎"และผมรู้สึกว่าจิตวิญญาณ
‎ได้พาตัวเองหลุดพ้น"
‎"และผมชอบความรู้สึกนี้ครับ หมอ"
‎วิธีที่ผมพูดน่ากลัวน้อยกว่านี้
‎เชื่อผมเถอะ น่ากลัวน้อยกว่านี้
‎แต่ผมเล่าให้เขาฟัง
‎และ สาบานว่าเรื่องจริง หมอก็…
‎"หา"
‎เขาหัวเราะ
‎และผมบอกตัวเองว่าจะไม่พูดเรื่องนี้อีกเลย
‎ไม่พูดเด็ดขาด
‎ตราบใดที่เยอรมันไม่…
‎ล้อเล่น
‎แต่ตอนนั้นผมอายจัดๆ อายมาก
‎ผมฝังมันไว้ในใจ ไม่พูดเรื่องนี้อีกหลายปี
‎ตอนเดตแรกกับผู้หญิงคนนี้
‎ไม่นานมานี้ ผู้หญิงคนล่าสุดที่ผม…
‎สมัยปธน.ชีรัก
‎ก็ผ่านมานานแล้วล่ะ
‎ไม่นานขนาดนั้น แต่ผมรู้สึกไม่สบายใจ
‎เดตแรก ผมปล่อยมุกให้เขารักผม ‎แล้วเขาก็หยุดผมไว้
‎เขาบอกว่า "นี่"
‎"คุณเอาแต่ปล่อยมุก เราไม่ได้คุยกันเลย"
‎"เราน่าจะทำความรู้จักกันนะ คุยเรื่องในชีวิต"
‎"ไม่มีเรื่องตลกๆ ในวัยเด็กเหรอ"
‎ผม "มีอยู่นะ
‎แต่คุณเล่าก่อน แค่อยากเช็ค"
‎ผมอยากรู้ว่าผมควรเล่าเรื่องประมาณไหน
‎คิดว่าเขาคงเล่าอะไรน่ารักๆ "ฉันเล่าก่อน"
‎"ฉันถนัดซ้าย
‎แต่จะเล่นเทนนิสด้วยมือขวา"
‎แบบนั้นผมไม่สามารถตามด้วย "ส่วนผม
‎ผมจับหัวนมให้ตัวเองหายตัว"
‎"จับสองมือเลย ถนัดสองข้าง" ไม่ได้
‎ผมเลยให้เขาเล่าก่อน
‎เขาเล่าเรื่องที่อาจหาญนิดๆ ผมสบายใจ
‎ผมเล่าให้เขาฟัง เขาหยุด แล้วพูดว่า "หา"
‎"ฉันก็เหมือนกัน"
‎ผมก็ "หา"
‎คุณเคยรักใครมากๆ
‎จนอยากให้คนคนนั้นตาย ‎เพราะเราทนไม่ไหวไหม
‎แบบ "ฉันชอบเธอ"
‎"ไม่นะ ฉันชอบเขา"
‎ไม่เคยเป็นเหรอ ผมก็ไม่เคย
‎ผมอยากดูว่าเราเหมือนกันไหม
‎เหมือนกัน บ้าบอ
‎ผมสติหลุดเลย "ต่อสิ เล่ามาเลย ผมอยากฟัง"
‎เขาบอกว่า "ไม่เอา ‎ฉันไม่เคยบอกใครเลยนะ ไม่ได้"
‎ผมก็ "ได้สิ"
‎ส่วนเขา "คือ…"
‎"ตอนเป็นเด็ก ฉันรู้สึกเป็นตัวเกะกะ"
‎"ฉันจะขังตัวเองไว้ในห้องน้ำ ฉันละอายมาก"
‎"ฉันรู้สึกเหมือนแบกโลกเอาไว้ รู้สึกไม่มีสาระ"
‎"ฉันจะไปที่ห้องน้ำ ไม่มีน้ำ ‎มีแต่กระเบื้องเย็นๆ เลวร้ายมากเลย"
‎"และฉันจะถูซี่โครงชิ้นหนึ่ง ของฉันเป็นซี่โครง"
‎"มันทำให้รู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต"
‎"ฉันรู้สึกเหมือนหายตัวได้"
‎"ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ‎มันรู้สึกดีนะ เหมือนได้ตายแป๊บนึง"
‎"ทำให้เห็นคุณค่าชีวิตมากขึ้น"
‎ผมบอกเขา "ขอผม…"
‎"ขอผมเอาหัวนมไปถูซี่โครงคุณได้ไหม"
‎"ดูว่าเราจะหายตัวทั้งคู่ไหม"
‎เขาหัวเราะ
‎ไม่ได้ล้อเล่น เขาหัวเราะ
‎ผมตกหลุมรักเขา ตอนเดตแรกจูบเขาไม่สำเร็จ
‎เคตสอง ดูออกว่าเขาอยากจูบ ‎ผมทำไม่สำเร็จ
‎เดตสาม หายนะ ส่วนเดตสี่ผมเล่าไปแล้ว
‎หลังจบเดตสี่ เขาออกจากแฟลตไป ‎ผมอยู่กับเพื่อร่วมห้อง
‎ผมสิ้นหวัง "เขาจะมูฟออนแล้ว ตามสิทธิ์"
‎"เดตสี่ครั้ง แล้วก็แปด แล้วก็ 12 ครั้งเหรอ ‎ฉันต้องจ่ายเงินเดือนให้เขานะ"
‎"แบบนี้มันสัญญาจ้างแล้ว"
‎หมอนั่นไม่ได้ฟัง เดินไปเดินมา
‎เขาบอกว่า "ไม่"
‎"เราจะจูบเขา"
‎ผมบอกว่า "นายอินไปแล้ว ทำฉันกลัวนะ"
‎เขาบอกว่า "ทีนี้นายฟัง"
‎"เดตครั้งที่ห้า นายเชิญเขามาที่นี่ ‎ฉันจะอยู่ในห้อง ไม่แอบฟัง"
‎"เขากดกริ่ง นายเปิดประตู ‎แต่เขาอยู่ที่โถงทางเดิน"
‎"เขากดกริ่ง นายเปิดประตู ไม่ต้องพูด"
‎"นายมองตาเขา แล้วก็จูบเขา"
‎"นายถอยหลัง พาเขาเข้ามา"
‎"แล้วนายก็ 'ไง'"
‎"สามนาทีเมื่อกี้นานที่สุดในชีวิตเลยใช่ไหม"
‎พอมองย้อนกลับไป ผมรู้ว่ามันเห่ย
‎แต่ตอนนั้นน่ะ อย่าโกรธนะ ‎ผมแบบ "นายโคตรฉลาดเลย"
‎มีหลายอย่างบอกว่าไม่น่าใช่
‎เมียเก่าแปดคน ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูลูก 12 เท่า
‎ถูกกฎหมายด้วยเหรอ
‎ผมฟังเขา แล้ว 72 ชั่วโมงต่อมา ‎ผมแต่งตัวพร้อม
‎รอเดตครั้งที่ห้า
‎เขามาถึง เราได้ยินเสียงร้องเท้าส้นสูงบนพื้นไม้
‎"เรา" เพราะหมอนั่นเปิดประตูมา ‎"ได้ยินไหม เขามาแล้ว"
‎"โอเค ฉันสมเพชเราสองคนแล้ว"
‎"โคตรแปลกเลย ไปใส่กางเกงไป"
‎เขากดกริ่ง
‎ผมเปิดประตู
‎มองตาเขา
‎แล้วก็แค่นั้น
‎ในหัวผมมัน…
‎แล้วเขาก็ก้าวเข้ามา จะเข้าห้อง ตามปกติ
‎นึกภาพนะ คุณกดกริ่งบ้านใครสักคน ‎เขาเปิดประตูแล้ว…
‎คุณจะเริ่มสงสัยตัวเอง "ฉันกดกริ่งหรือคุณกด"
‎"ใครต้องเป็นคนเข้า ไม่เก็ตอะ"
‎เขาเข้ามาใกล้โดยไม่ได้คิดอะไร ผมสติแตก
‎หมอนั่นบอกว่าให้เขาอยู่ที่โถงทางเดิน
‎ผมใช้ข้อศอกขวางไว้ ‎เหมือนโพสท่าตามธรรมชาติ
‎เขาถอยหลัง แล้วก็ "โอเคนะ ปานาโยทิส"
‎ผมคิด "ต้องตอนนี้เท่านั้น เอาเลย"
‎ผมเข้าไปจะจูบเขา แต่ไม่เหมือนในหนังรักนะ
‎เหมือนในหนังซอมบี้
‎ผมแบบ…
‎ยิ่งเข้าไปไกล เขาก็ยิ่งถอยห่าง แต่ผมไม่รู้ตัว
‎ผมคิด "ไกลกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย"
‎"รู้แบบนี้น่าจะเอาขนมมาด้วย"
‎ผมไปไกลกว่านี้ไม่ไหว กล้ามเนื้อก้นยืดสุดๆ แล้ว
‎ไม่มีการจูบ
‎ไม่มีโดนตัว ไม่มีอะไรเลย
‎แต่ผมไม่มีอะไรอย่างอื่นจะพูดนอกจาก ‎"เป็นสามนาทีที่นานที่สุดในชีวิตเลยนะ"
‎ขายหน้ามาก ผมใช้น้ำเสียงนั้นเลย
‎น่าขยะแขยง เหมือนผมเพิ่งทรมานเขาไป
‎"สามนาทีที่นานที่สุดในชีวิตไง ฌอง มูแลง"
‎แปลกมาก
‎เขายืดตัวขึ้น ‎"สามนาทีที่นานที่สุดในชีวิตฉันเหรอ"
‎"ใช่ไอ้เรื่องสามนาทีแปลกๆ นั่นไหม"
‎"คุณพยายามจะจูบฉันเหรอ"
‎ผมพูด "ทำไมถึงพูดแบบนั้น"
‎ผมจับหัวนมเพื่อหายตัวไม่ได้ เขารู้
‎เอาจริงๆ ผมคิดว่า ‎"จะดีกับเราทั้งคู่นะ ถ้าเขาตายซะ"
‎"เราจะได้มูฟออน"
‎"โดยเฉพาะฉันนี่แหละ"
‎ผมทำพลาด ผมอยู่ในอพาร์ตเมนต์
‎เขาอยู่ที่โถงทางเดิน ‎ระหว่างเรามีประตูที่เปิดอยู่
‎แบบนั้นเลย
‎เราคุยกัน
‎หางตาผมเห็นว่าตรงกำแพงมีใครสักคน
‎ผมได้ยินเสียง
‎"จูบเลย"
‎อย่างกับเชียร์บอล ไอ้หอก
‎เขาได้ยินเสียง มองเข้ามา
‎แล้วเห็นหมอนั่น
‎"เพื่อนร่วมห้องเหรอ"
‎ผมก็ "หา อะไรนะ"
‎เขา "ไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องเหรอ"
‎"มีผู้ชายใส่กางเกงขาสั้น"
‎"ถึงไม่อยากให้ฉันเข้าไปใช่ไหม"
‎ไม่รู้ว่าพูดเอาฮาหรือว่าอยากกดดันผมหน่อยๆ
‎แต่ผมรวบรวมความกล้าแล้วพูดว่า…
‎"ไม่เห็นมีใครเลย"
‎ผมไม่ยอมรับคนคนหนึ่ง
‎จริงๆ
‎ถึงเขาจะอยู่ตรงนั้น ผมก็พยายาม
‎กล้ามาก อย่างกับเขาจะพูดต่อว่า ‎"โคมไฟเก๋จังเลย"
‎ผมนี่มันโคตรโง่
‎ผมคิดว่า "ไม่ พูดไปได้ไงวะ"
‎ผมพยายามจะแก้ไข เนียนว่ายิงมุก
‎แต่เสียตรงที่ผมเว้นวรรค
‎"ไม่เห็นมีใครเลย"
‎โคตรโง่
‎โชคดีที่เขาเป็นคนสนุกสนาน ‎เขาบอกว่า "ไม่ใช่คนจริงๆ เหรอ"
‎"โอเค"
‎"ฉันเห็นเขาชัดนะ"
‎"โทษนะคะ ยินดีที่ได้พบค่ะ"
‎"ขอถามแปลกๆ หน่อยนะ คุณมีจริงรึเปล่า"
‎แล้วหมอนั่นก็…
‎"เชี่ย ไม่รู้สิ"
‎"แต่เราจะเติมเปลือกหอยกัน"
‎ความจริงแย่กว่านั้น
‎เขาพูดกับหมอนั่น หมอนั่นหันหลัง เดินออกไป
‎แบบว่า "ถ้าฉันไม่ตอบ ‎เขาจะไม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้"
‎เขามองผม
‎แบบว่า "บางทีคุณก็งี่เง่านิดๆ นะ"
‎เขาผลักประตู
‎เดินเข้ามาอย่างมั่นใจ
‎อย่างกับว่าจ่ายค่าเช่า
‎แล้วก็ผลักผมเข้ามุม
‎เขามองตาผม
‎ไม่น่ารักหรอก
‎สายตานกฮูก
‎ผมบอกได้เลยว่าเขารู้ว่าผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎ว่ามันเกินกำลังผม ไม่ได้อยู่ในกรรมพันธุ์ผม
‎เขาจูบผม
‎ผมไม่ใช่ลูกหมานะ
‎ฟังดูคล้ายๆ "น้องอึเองได้แล้ว"
‎"เก่งมาก เมลคิออร์" ไม่ใช่
‎ผมไม่รู้สึกอะไรเลย
‎"ไม่รู้จะคิดตามยังไงแล้ว"
‎ผมกลายเป็นหินก้อนใหญ่ตรงหน้าเขา
‎ผมรู้สึกหนาว ‎ผมรู้สึกห่างเหินจากเขา จากตัวเอง
‎จากทุกอย่าง ผมรู้สึกโดดเดี่ยว แปลกมาก
‎เขาเดินไปที่โซฟา
‎ผมก็เลยตามไป ก็นี่ห้องผม แปลกนะ
‎เราคุยกันชั่วโมงสองชั่วโมง
‎แล้วตอนที่เราคุยกัน
‎ผมรู้สึกว่า ผมคิดว่าผมรักเขา
‎แต่ตอนเขาจูบผม ผมไม่รู้สึกอะไรเลย
‎เขาต้องทำงานแต่เช้า เลยต้องกลับ
‎ผมไปส่งเขาที่ประตู เขาจูบผมช้าๆ
‎ไม่รู้สึกเลย ไม่รู้สึกกว่าเดิมอีก แปลกมาก
‎เขาบอกว่า "ฉันว่าเราคงได้เจอกันอีกนะ"
‎ผมตอบ "ครับ"
‎ตอนนั้นผมทำได้แล้ว
‎ผมเคว้งคว้างมาก
‎ผมกลับเข้ามา เดินเข้ามาหนึ่งเมตรน่ะ
‎นั่งลงบนโซฟา แล้วก็คิด
‎ตั้งใจคิดเป็นคำๆ
‎"ทีนี้ก็รู้แล้ว"
‎"นายรักคนอื่นไม่เป็น"
‎ผมเย็นสันหลังวาบ มันงี่เง่านะ แต่ผมเชื่อ
‎ผมโน้มน้าวตัวเอง เถียงตัวเอง ‎"นายไม่รู้จักวิธีรัก ของมันเกิดขึ้นได้"
‎"พ่อนายไม่ค่อยแสดงออก นายเลยไม่รู้"
‎"แค่นั้นเอง"
‎"บางคนเก่งเรื่องรัก บางคนไม่เก่ง"
‎"บางคนทำขนมปังเป็น ‎ส่วนบางคนทำขนมปัง ชิมแล้วห่วยแตก"
‎"ต้องใส่เกลืออีก"
‎เพื่อนร่วมห้องผมออกมา
‎เขาได้ยินทุกอย่าง เขาเอามือวางบนไหล่ผม
‎กระซิบว่า
‎"นายเป็นผู้ชายเต็มตัวแล้ว ให้ตาย ‎ฉันภูมิใจในตัวนายวะ"
‎ผมรู้สึกวูบวาบในท้อง
‎ผมคิด "หรือว่าฉันรักหมอนี่วะ"
‎ผมก็อยากบอกพวกคุณ ว่าผมคบกับผู้หญิงคนนี้
‎ว่าเรามีลูกน่ารักๆ ด้วยกัน
‎ว่าเรากินมื้อสายกันแทบทุกสุดสัปดาห์
‎ไข่เบเนดิกต์
‎แต่ผมไม่ได้เจอเขาอีกเลย
‎มีคนผิดหวัง
‎สำหรับคุณนี่คือโชว์ สำหรับผม นี่ชีวิต
‎ไม่นานมานี้เรามีงานเปิดตัวโชว์นี้
‎ก่อนจะเกิดโรคระบาดที่งดงาม
‎อื้ม น่าจะเกิดอีกสักรอบ
‎ก่อนงานเปิดตัว ผมกลัวมาก ‎เวลากลัวผมจะโทรหาแม่
‎ผมบอกแม่ว่ากลัว เน้นการปฏิบัติ
‎ผมพูด "รู้สึกไม่เป็นตัวเองเลย"
‎แม่บอก "เขาน่ารำคาญนะเนี่ย"
‎"ปานาโย ลูกก็เป็นตัวเองนั่นแหละ"
‎"ตอนโทรมา มันก็ขึ้นชื่อลูก"
‎ช่วงเวลาแบบนี้ แม่ผมน่ารักเสมอ
‎"เรื่องโชว์เหรอ"
‎ผม "ไม่รู้สิ ใช่มั้ง"
‎"ฟังนะ นี่งานเปิดตัวของลูก"
‎"การเปิดตัวบนเวทีก็เหมือนทำอะไรครั้งแรก"
‎"เราลองทำดู"
‎"ถ้ารู้สึกไม่อิน ก็ลองทำอย่างอื่น"
‎"นี่งานเปิดตัวของลูก"
‎"ลูกจะทำพัง ไม่ใช่เรื่องใหญ่" "หยุดเลย"
‎"พูดประโยคสั้นๆ เยอะไป"
‎แม่ทำแบบนั้นตลอด เหมือนฌอง-โคลด วอง ดาม
‎แม่พูด "ไม่หรอก ลูกต้องทำสำเร็จแน่นอน"
‎แม่ส่งโทรศัพท์ให้พ่อ
‎พ่อหยิบโทรศัพท์ไป ‎ผมได้ยินเสียงเขาหายใจ ผมใส่ก่อนเลย
‎ผมบอกเขาว่า
‎"ผมกลัว"
‎นี่เรื่องความรู้สึก เขาปิดใจ
‎เขาพูด "เรื่องโชว์เหรอ" ‎ผม "ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ"
‎เขา "เสร็จงานเปิดตัวแล้วโทรมานะ"
‎"เสร็จงานแล้วค่อยโทรมา ‎ตอนยังไม่เสร็จไม่ต้องโทร"
‎ผมได้ยิน…
‎มีแต่คนเป็นพ่อแหละจะทำเสียงนี้ ‎เวลาเล่นตลกร้ายๆ ทางโทรศัพท์
‎ผมเข้าใจว่าเราเหมือนกัน
‎ผมเล่นเกมนี้เป็นครั้งแรก
‎"อยากให้ผมบอกพ่อตอนที่งานจบแล้วเหรอ"
‎"โอเค"
‎"ถ้าแฟนผมท้อง ก็บอกตอนคลอดเสร็จแล้วเหรอ"
‎เขาบอก "ใช่"
‎อีโก้สูงปรี๊ด
‎เราอยากเห็นว่าคนไหนจะขาดผึงก่อน
‎"แฟนออกจากโรงพยาบาลแล้วค่อยโทรมา"
‎"เขาจะโทรบอกพ่อเอง ผมไม่ต้องโทรก็ได้"
‎เขาบอก "เด็กจะโทรมาเอง ไม่ต้องห่วง"
‎แล้วเขาเป็นคนตลกมาก เลยเสริมว่า
‎"ยังโสดอยู่ใช่ไหม"
‎"เสร็จงานแล้วโทรมา"
‎"ที่จริง เรื่องนั้นน่ะ"
‎บางที ที่ผมเขียนโชว์นี้ขึ้นมา
‎ก็เพื่อบอกพ่อกับแม่ถึงเรื่องที่ผมพูดไม่ออก
‎เรื่องที่บอกตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ น่ารำคาญนะ"
‎เขาบอกว่า
‎"พ่อว่าพวกเรารู้ ไอ้เด็กเวร"
‎"รู้ไว้นะว่าพ่อ…" แล้วผมก็…
‎เขาก็ "อะไร"
‎ผมบอก "อย่าพูดนะ"
‎เขา "ไม่อยากพูดหรอก" ส่วนผมก็ "อย่าพูดนะ
‎"ไม่พูดหรอก"
‎เว้นวรรค
‎เขาเสริมว่า
‎"ขอให้สนุกกับโชว์นะ ไอ้ลูกชาย"
‎แล้วผมก็
‎"พ่อก็ด้วย"
‎ผมเกือบพูดว่า
‎"ขอบคุณครับ ขอให้โชคดี"
‎(ขอบคุณแม่กับพ่อของผม)
‎(คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส)