Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Kızlarla öpüşmeyi bilmem.
Küçüklüğümden beri korkarım bundan.
Kızları öpmek beni çok korkutur.
Çok hoşlandığım bir kızla tanışmıştım.
İlk buluşmamızın sonunda onu öpemedim.
Denedim.
Ne yaptığımı anlamadı.
İlk buluşmada onu öpemedim.
İkinci buluşmada da öpemedim.
Üçüncü kez randevulaştık ama giderken çok baskı hissettim.
Çünkü daha çok buluşacaktık
ve ne kadar çok denersem
o kadar gerilecektim.
Ehliyet almak gibi resmen.
Bir kez geçemezsen
bir daha çalışırsın.
Üçte de olmazsa otobüs kullan beceriksiz.
Birkaç kez geçemeyen var mı?
Geçemeyenler alkışlasın.
Bir de gururlusunuz!
"Levhaları okuyamıyoruz!"
Bazılarınız el kaldırdı. Hiç…
Talimatları sonuna kadar dinleyin.
Niye geçemediğiniz belli. Sonuna kadar dinleyin.
"Şimdi dön…
Hayır. Üf, sağa diyecektim.
Ama sola döndün. Maalesef orada bir ilkokul vardı.
Sekiz çocuğu öldürdün. Tüh.
Bir hamileyi de.
İkiz bekliyordu. 10 çocuk etti!"
Paralel park yüzünden birçok kez sınavı geçemedim.
Paralel parktan korkuyorum. Bunun sembolik olduğunu fark ettim.
Öpüşmek gibi.
Bir erkek olarak bunu beceremezseniz gerçek bir erkek değilsiniz demektir.
Saçmalık.
Öpüşmede şöyle bir sakatlık var.
Kalkıp da kıza "Dur, bir daha deneyeyim" denilmez.
"Bir de açılı öpüşeyim!" Yok, olmaz öyle.
Kızın arkasındaki bir arkadaşınız da şöyle demez:
"Gel, devam, gel, gel. Dur, gırtlağa girdin."
Olmaz.
Üçüncü buluşmada
onu öpemedim.
Rezil hissettim. Eve gidip ev arkadaşıma döküldüm.
Açılmakta zorlanırım ama o, en yakın arkadaşım olduğundan kolay oldu.
Evdeydi çünkü hep evdedir.
40 yaşında ve onu çok severim.
"Bir kıza, öpmek için hamle yapacağım an korku basıyor" dedim.
İyi bir tavsiye verdi. "Bir kızı öpeceğin andan korkma."
"Ve?" dedim. "Evet" dedi.
Bu tavsiye değil ki, düpedüz inkâr. Yararsız.
"Anne, karanlıktan korkuyorum!" "Korkma Timothée."
"Mağaraya dön lütfen."
Bana dedi ki,
"Reddedilmekten korktuğun için korkuyorsun bundan.
Dördüncü buluşmaya onu eve davet et. Odamda olurum, dinlemem."
"Bunu belirtmen tuhaf oldu ama tamam" dedim.
"Zili çalınca kapıyı aç.
Oturt falan. Uzun süre konuşmalı.
Kızın gözlerine bakıp lafını böl.
Sonra şöyle yap.
Hadi sikimi yala."
Yok, şaka!
Şöyle dedi…
Gösteri boyunca böyle konuşsam olur mu? Şöyle dedi…
"Lafını bölüp şöyle de: 'Affedersin.
Üç dakika içinde seni öpebilirim. Devam et.'
'Gerek yok, teşekkürler' derse öpme."
Rızaya dayalı güzel bir teknik.
Dedi ki "Ama şöyle yaparsa…
'Olur.'"
"Tiz ses çıkarırsa hatun mutlu demektir" dedi.
80'lerde kullanılan kadın düşmanı cümle.
"Kuyruğunu sallıyorsa iyidir" gibi.
Mağara adamı kafası. Elimdeki tek tavsiye buydu.
Dördüncü buluşmaya davet ettim, çok stresliydim.
Çok klas olduğu için gecikti.
Kapının ardında düşündüm ben de.
Hoşlandığım kızları niye öpemediğimi anlamıştım galiba.
Annemler yüzünden.
Şahit olduğum tek çift onlar.
30 yıldır birlikteler, öpüştüklerini hiç görmedim.
Gram sevgi belirtisi yok.
Birbirlerini biraz seviyorlar, çılgınca bir şey yok.
Sanki iş arkadaşları da, patronları şöyle demiş gibi:
"Siz ikiniz.
Pazartesi masamda bir aile istiyorum."
"Patron söyledi!" demiş onlar da. Çift olarak dinamiklerini anlamıyorum.
Bazen eve yemeğe giderim. Zile basınca "Merhaba oğlum!" diye açarlar.
Sims ailesi gibiler, çok tuhaf.
"Nasılsın?"
"İyiydim de…"
Onlara bakınca ben nasıl dünyaya gelmişim, anlamıyorum.
Altı kardeşiz biz.
Üç yılda bir çocuk yapmışlar, fazla matematiksel geldi bu bana.
Ama bir teorim var.
Annemler üç yılda bir…
…toplantı odası kiralamıştır.
Kıyafetlerini giyip şöyle yapmışlardır…
Seks memurları gibi. Kesin çok medeni davranmışlardır.
Çok candan bir "Merhaba."
El sıkışmışlardır. Babam sıvazlamıştır.
Oradan bir miktar alıp kendi uyguluyor.
Sırtüstü yatıp nüfuz etmesini sağlıyor. Poşet çay gibi.
Annelerin meyve çayı.
Teorim bu tabii, bilemem.
Ben gülerim, benim annem. Sizin gülmeniz hoşuma gitmedi açıkçası.
Birbirlerini severler.
Ama birbirlerine bakmazlar. Annemi bununla gıcık ediyorum.
Annemi hâlâ bununla gıcık etmeyi severim. Bazen onu kızdırmak için eve giderim.
Ona "Babamı sevmiyorsun, ona hiç bakmıyorsun" derim.
"Bana söyleyebilirsin. Ben senin oğlunum. Konuşalım."
Kafayı yer. "Ne diyorsun be? Ne alakası var?"
Babam biraz uzaklaşınca "Babamı sevmiyor musun?" dedim.
"Ben uyurken bile bana söyleyebilirsin! Konuşalım hadi!
Çok kızıp "Hiçbir şey bildiğin yok küçük serseri" demişti.
"Birini sevmek, gözlerine bakmak değildir Panayotis" dedi.
"Önemli olan aynı yöne bakmaktır.
Aynı yöne."
Etkilenmiştim.
Bu sözden etkilendim ama duygularımı belli etmem.
Tuhaf bir tepki verdim.
Annemi ittim
ve "Saçma sapan konuşuyorsun!" dedim.
Irkçı ve yaşlı bir kadının boğuk sesiyle
suratına bağırdım.
Gece perdelerini açıp "Arap doldu burası!" diyen kadın sesiyle.
O kadınları bilirsiniz. Sesim aynen öyleydi işte. Doğal olarak çıktı.
İşin kötüsü, kadın haklıydı.
Annem! Annem haklıydı yani.
Pardon. Eyvah.
Annem de o kadınlardan olduğundan karıştırdım.
Şakaydı! Tamam!
Bu aralar, aynı yöne bakmakla neyi kastettiğini anladım.
Annemlerde yemek yiyorduk.
İletişim kurmayı bilmediğimizden sessizce yemek yiyorduk.
Ve…
Son 15 yıldır, her yaz annem,
babam balık tutabilsin diye göletli bir kiralık yazlık kiralıyor.
Bu aşk mı? Hiçbir fikrim yok.
Bu yıl geç bakmış, göletli yazlık bulamamış.
Henüz bilmiyorduk. Ortamda çıt çıkmıyordu.
Annemin içinde ağır bir keder varmış meğerse.
Babama bakıp derin bir nefes aldı ve
"Şey, üzgünüm ama göletli bir kiralık bulamadım" dedi.
Babam yemek yiyordu. "Yani?" dedi.
Annem de "Yani,
balık tutabileceğin göletli bir kiralık bulamadım" dedi.
Babam "Yani?" dedi.
Annem de "Yani,
aptal mıdır nedir bu?" dedi.
"Balık tutmayı seviyorsun ya." Babam "Hayır" dedi.
Annemin gözü seğirmeye başladı.
"Evet" dedi.
"Gayet seviyorsun. Senin için 15 yıldır göletli ev kiralıyorum."
"15 yıldır göletli bir ev kiraladığın için 15 yıldır balık tutuyorum."
Poitou-Charentes'da yapılacak ne var?
Babam titremeye başladı. Kalkıp yatağa gitti.
Yemek yiyordum, şaştım kaldım.
"Aynı yöne bakmak bu mu?" dedim.
"Şaşısınız siz.
Dikkat edin."
Böyle bir örnekle bir kızı öpemem tabii. Uğraşıyorum ama olmadı daha.
Dördüncü buluşma için kapı ardında bekliyordum.
Yanaklarından öptüm, oturttum.
Çok güzeldi.
Sakin olmaya çalıştım.
Arkadaşımın 3 dakikalık tekniğiyle sözünü kesecektim.
Ama çok utanıyordum. Genelde utanmam ama hoşlanırsam gerilirim.
Kendime gaz verdim.
"Hadi, yaparsın" dedim.
"Sözünü böl. Zor bir şey değil. Sayıyorum."
"100."
Ona bakıp şöyle yaptım…
"Hey!"
Biraz sert olmuştu!
Kız sıçrayıp bana baktı. Yemin ederim doğru.
Panikledim. "Hey!" dedim.
"Ne oldu?" dedi.
"Tuvalete gitmem gerek" dedim.
Doğaçlama yapıyordum. Kollarımı kullandım.
Kendimi tuvalete kilitledim.
10 saniye kadar düşündüm. "Ne yaptın sen?
Az önce ne oldu?" Yeni bir korku girdi içime bu defa.
"Bir şey yapmadığımı duyarsa bana güvenmez!"
Aklıma bir fikir geldi, diş fırçalığını boşalttım ve suyla doldurup
döktüm.
"Psikoloğa görünmeliyim bence" dedim.
"Vakti gelmiş.
"Kızın umurundaymış gibi, sırf öpüşmekten korkuyorsun diye işer
numarası yapıyorsun, sorunun var."
Salona döndüm, çok stresliydim.
Çiş sesi lazımdı.
E, tuvalete damlayan su sesi de çişe benziyordu.
Ondan yani…
Üst üste iki kez sifonu çekemezdim, yok.
"Düşündüğün gibi değil. Yoğun işemem ben.
Aralarında es verdiğim iki ufak işeme tercihimdir.
İlk çiş dediğim şeyi yaparım.
Sonra kasten durup karıncalanmaya başlayınca geri işerim.
O da ikinci çiş oluyor.
Benden çalma sakın bunu, benim numaram bu.
Benim özelim."
Hayır.
Salona döndüm.
Ter döküyordum.
Ona baktım ve sonunda duvarlarımı yıktım.
Sözünü kesip "Affedersin" dedim.
"Üç dakika içinde seni öpebilirim.
Devam et."
Tam bir aygır!
Böyle yaptı…
"Çok tuhaf bir adamsın!
Olur."
Mağara adamına bağladım çünkü içimden "Tiz konuş" falan diyordum.
"Hadi tatlım!"
İnsan çok çabuk pisleşebiliyor işte.
Kızın gözlerinden istediği belliydi.
Reddedilmekten korkmuyordum. Çok hoş bir andı.
İki dakika geçti. Kalbim küt küt. İki dakika 30 saniye, 40 saniye.
50 saniye.
13 dakika.
Bana bakıp "Şey dememiş miydik…" dedi.
Yine öpemedim.
Sizii duyabiliyorum!
Korkmuyordum!
Öpüşmekten değil, savunmasız kalmaktan korkuyorum.
Birini öptüğünde şuna inanırım.
Gerçek öpüşmelerde. Sık olmaz ama olunca anlarsınız.
Midenizde bir kıpırtı olur.
Hayattaki en savunmasız anınızdır.
Çünkü tek bir hareketle, ne kadar sembolik ve aptalca olsa da
o kişiye haftalardır veya aylardır beslediğin duyguları dışarı vurursun.
O duyguları altın tepside sunacak cesareti bulursun.
Gözlerinin içine bakarsın.
Bu altın tepsiyi doğru zamanda sunmak için beklersin.
En kötü şunu diyebilir:
"Hayır!"
"İyi geçti, sıkıntı yok" falan dersiniz.
"Olur böyle şeyler. Evet. Hiç olur mu! Risk almazsak kazanamayız.
Evet Sylvie, hiç olur mu!
Ben yatsam olur mu? Bugün çok yorucu geçti.
Şunu yerden alırım tabii.
Hiç olur mu! Dağılmadım.
"Hayır, kırılan sadece öz güven."
Aşırı korkarım.
Beni çok korkutur bu.
Geçenlerde öğrendiğime göre birini öptüğünüzde
bakterilerin…
Hiç hoşunuza gitmeyecek bu.
Öpüştükten sonra o kişinin ağzındaki bakteriler dört yıl içinizde kalırmış.
Ezikleri tipleri öpenler "Ne?" falan oldu.
Tişört ve pantolonlu tip ne dedi? Ne Steve Jobs?
Ama doğru.
Google'dan bakın.
Ağzın geçmişten gelen insanlarla dolu. Ağızlarınız birer Airbnb.
Ufak bir kiralık yazlığım. Poitou-Charentes'ta pek ziyaretçim olmadı.
"Merhaba!"
Üç Lavanta'ya hoş geldiniz!
Yolculuğunuz nasıldı?"
Ben buyum.
Yapamadım.
Başarısız bir öpücük erkekliğe bir lekedir.
Sabah işi varmış.
Onu kapıya kadar geçirdim. Son bir kez durdu.
Yanaklarından öptüm. Korkunçtu.
"Neyse, sonra görüşürüz o zaman" dedi.
"Tamam" dedim.
Sonra kapıyı çarptım.
Kıçına şaplak atar gibi oldu böyle.
Pandomim yapamıyorum.
Öpüşemiyor ama "Hadi prenses" yapıyor.
"Çık yoksa seni kovarım. Dikkatli git." Yok, yok.
Pandomim yapamıyorum. Kapıyı çarpmayı bilmiyorum.
Passe-Partout'a benzedim böyle de.
Hayır. Olmuyor.
Kapıyı çarptım işte.
O sırada ev arkadaşım kapıyı açtı. "Ne oldu?" dedi.
-"Dinlediğini biliyordum." -"Evet."
Artık yalan söylemiyor.
Orta yaş krizinde. Dürüstlük abidesi kesildi.
"Duydum, kızın sesi tiz çıktı.
Olmasını istiyordu. Korkuyu kafanda kurdun boşuna."
Çok uyuz olmuştum. "Sen benim babam değilsin!" dedim.
Beni cezalandırıp yatağa gönderdi.
Uyuyamadım.
Uykusuzluk çekiyordum. Deli oluyordum. Bu kelime de sıktı aslında.
Uykusuzluk. Tam bir yalan.
Gerçeği saklamak için bir kılıf.
-"Yorgun duruyorsun Bertrand!" -"Uykusuzluk çekiyorum da."
Gerçeği söyleyelim.
"Doğru" demeyi öğrenelim.
"Şu anda özel sorunlarım var
ama gün içinde bunu düşünemiyorum.
O yüzden geceleri düşünüp
ağlıyorum.
"Yatakta yattığımdan gözyaşlarım kulağıma doluyor
ve hüznümü dinliyorum.
Cévennes'deki hafta sonun nasıldı?"
Kazanacak çok şey var.
Benden söylemesi.
Beni kızdırdı.
Babam da eskiden "Kafanda kuruyorsun" derdi hep.
Onu görmeye giderdik. "Üzgün müsün?" derdi.
"Hep kafanda kurmaktan.
Ağlamanın manası yok. Yardımı olmaz."
"Dikiş mi?"
"Kafanda kuruyorsun."
-"Kanamam var." -"Kafanda kurduğundan."
"Kafamdaydı ama şimdi dışarı akıyor."
Babamın erkeklik konusunda çağ dışı bir görüşü var.
Babama göre bir erkek güçlü olmalı.
Öz güvenli, biraz komik, hafif çapkın ama asla kırılgan olmaz.
Babam iki şeyi reddeder.
Duyguları. Onun için öyle bir şey yoktur.
Ve hız tümseklerini.
O da yoktur.
Saatte 70 kilometre hızla tümsekten geçeriz.
-"Hız tümseği vardı." -"Nereden çıkardın?"
Alnımın tavana çarpıp çarpmadığını bile tartışırız.
Uyuz oluyorum buna. Geçenlerde restorandan çıkarken yanına kahve aldı.
Neden, bilmem.
Bugünlerde "Paket olsun, vaktim yok diyor" hep.
Gayet de vakti var. Programını biliyorum.
Çok vakti var, bir şey de yapmaz. Arabadaydık, kahvesi elinde.
Bir tümsekten geçtik.
Bacağında ufak bir kahve
lekesi gördüm resmen.
Delirdim. "Tümsekten geçmedik mi?
Tamam, ufak bir şey soracağım. Bacağındaki kahve lekesi ne iş peki?"
Cevap verdi. Şaka yapmıyorum bakın.
Yaşadığımız o anı anlatacağım.
Şöyle dedi…
"Ben kahvemi böyle içiyorum."
Adamın umurunda bile değil.
Onun için erkeklik bu, saçmalık.
"Haklıyım çünkü haklıyım!"
Bize bunları küçükken öğretiyordu.
Sekiz yaşındaydım. Kiralık bir yazlık tutmuştuk, tatildeydik.
Hayatıma gülüyorsunuz ama neyse.
Babam, kardeşlerim ve ben ormanda yürüyorduk.
Küçükken yaşadığınızı umduğum keyifli ve eğitici yürüyüşlerden değildi.
"Çocuklar, gelin!
Kozalaklı ağaç."
Şaka, ağaç adı söylerken fısıldanmaz.
Ormanda 45 dakika konuşmadan tek sıra hâlinde peş peşe yürürdük.
Çok korkardık!
Bacaklarını esneten
rehineler gibiydik.
"FARC ne kadar iyi, günde beş dakika egzersiz yaptırıyor bize.
Ingrid'in zamanındaki gibi değil."
Bir kardeşim ağlayınca babam rahatsız olurdu "Hop!" derdi.
"Ağlamayı kes."
Eğitim açısından hiçbir işe yaramadı bu.
Hiçbir çocuk "Tabii ya!" demez buna.
"Çok saçma! Bunu düşünememişim!
Muslukları kapattık!
Memnun oldum. Sen kimsin?
Babamızsın!"
Hayır.
Bir çocuk böyle konuşursa kaçın zaten.
Bilmiş. Dalga geçiyor. İyiye alamet değil. Ağlamaya devam etti.
Babam o kadar sinirlendi ki ona doğru gidip "Hop" dedi.
"Her şey kafada biter. Diğerlerine göstermene gerek yok."
Durup bize baktı ve "Size bir ders vereceğim" dedi.
Pantolonunu çıkardı.
Sakin olun, hikâye öyle ilerlemeyecek.
Çocukluk hikâyelerimin hepsinde
babam da her baba gibi boxer'lıdır.
Pantolonunu fırlattı ve "Hop!" dedi.
"Beni izleyin'"
Sarhoş değildi, konuşması öyle.
Babamızın, boxer'ıyla ormanda yürüyüşünü izliyorduk.
Bir gelincik kadar doğaldı.
Bir erkek için fazla kıllıydı. Merakımızı çekerdi.
20 metre sonra durup "Hop!" dedi.
"Isırgan otlu bir hendek var!"
İçine girdi.
Hendeğe sürtünüp durdu.
Tuhaftı. Sadece göğsünü görüyorduk. Korkmuştuk.
Çıkıp kardeşime doğru gitti ve "Hop!" dedi.
"Ben ağlıyor muyum?"
"Çocuk koruma hizmetlerini kim arayacak?" falan diyorduk.
"Arayalım gitsin. Ayrı düşeceğiz ama güvende oluruz."
Şaka. Çok korktuk. "Hayır" dedik.
-"Ağlamıyorsun." -"Ağlamıyorum, değil mi?"
"Erkek dediğin böyle olur. Ağlayasın gelse bile ağlayamazsın.
İçindekileri gösterirsen tüm dünya seni çiğ çiğ yer.
Kapiş?"
Sonra hepimiz birer birer ağlamaya başladık.
O iri yarı, kaşınan kırmızı adamdan korkmuştuk.
"Neyini anlamadınız be?" dedi.
Cauchemar en cuisine'deki Philippe Etchebest gibiydi.
Annem de yanımıza gelecekti. Uzaktan bu hâlimizi gördü.
Kocası boxer'lı.
Çocuklarının önünde ağlıyor ve beceremiyor da. Çocuklar da ağlıyor.
Kardeşim durduk yere pantolonunu çıkardı.
Her ailede tuhaf bir tip vardır. Kimse bakmıyorken pantolonunu çıkarmış.
"Anne!
Anne, bak!"
Aslında kardeşim değil, bendim o.
O anda mesleğimi bulmuştum.
Büyük bir kavga etmişlerdi. Çiftler hakkında bir şey anlamıştım.
Eninde sonunda, karakter açısından
kendimize zıt birini buluruz.
Neden, bilmiyorum.
Annemler de öyle. Babam duygularını gizler.
Bastırır, gömer.
Annem bir şey hissettiğindeyse "Al" der. "Ruhumla istediğini yapabilirsin.
Bayım, gitmeden önce şu ipi çekiniz. Hayatımın ipi."
Müzikalde gibidir.
Her duygusunu sürekli, hemen ve herkese gösterir.
Ansızın bir nüdistle karşılaşmak kadar rahatsız edicidir.
O durumu bilir misiniz?
Plaja gidersiniz.
Plaj boştur ama o sizden 1,5 metre uzaktadır.
Kendini tanıtır. "Merhaba. Jean-Claude." Evet!
"Çükünü gördüm zaten, adının önemi yok.
Önce hakkında detaylar vermelisin. O daha önemli."
Aynı durum.
Duygularda da öyledir. Bir anda çok ağır gelir.
Geçenlerde turnedeydik
ve mekân yöneticileriyle yemek yiyorduk.
Bir beyefendi akşam yemeğine geç geldi ve fazla bilgi verip duygularını gösterdi.
Rahatsız oldum. "Merhaba, memnun oldum. Ben Guy.
Pardon, biraz geciktim. Karımla boşanma belgelerini imzalıyordum.
Aslında eski karım. Ben klarnet çalıyorum!"
Yemek boyunca "Duygularına don giydir Guy" dedik.
"Duygularının taşaklarını görüyoruz.
Henüz erkendi."
Annem biriktirdiği ne varsa dökerdi.
Ben çok küçükken, ortaokuldayken varoluşsal bir krizi tetikledi.
Arabada ikimiz vardık, konservatuvara gidiyorduk.
Normal olarak arkada oturacaktım.
Arabanın kapısını kapatıp "Aslında
önde otur" dedi.
Hayatımda ilk kez!
Ne büyük bir adımdı, hatırlar mısınız?
"Emin misin?"
dedim.
"Evet, eminim"
dedi.
"Neden fısıldaşıyoruz?"
Bindim. Acayip heyecanlıydım.
"Mekândayız!" havasında böyle. Çok mutluydum.
"Şimdi vergi de ödersin sen" diye düşündüm.
Vergilerden korkarak büyüdüm.
Babam önümüzde açardı ve şöyle derdi:
"Çocukluğunuzun tadını çıkarın. Bir gün sizi de alacaklar."
Yatağa gidip bizi muamma içinde bırakırdı.
Her akşam kardeşimle "Vergiler geliyor mu?" derdik.
"Nasıl oluyor, bilmiyorum ki."
Annemle arabada gidiyorduk. Biraz sıcaktı.
Ön camı açacağım için çok mutluydum.
Arkadaki camlar ezikler için.
Arkada böyle olur…
"Otomatik alacak param yok.
Fiziksel güç kullanıyorum o yüzden."
Fakir insanlar.
Onu keşfettiğiniz an…
Herkese karşı havaya girersiniz hemen.
Arkadakilere "Cereyan yaparsa söyleyin, kapatayım" falan.
Pandomimi hiç beceremiyorum, üzgünüm.
Parmağımı ineğin gözüne sokuyor gibiyim sanki.
Bundan keyif alıp almadığı da belirsiz.
"Hayır, kes şunu!"
Ya da "Vay be!"
"Devam et! Diğerine de sok! Evet'"
Beş dakika daha devam edebilirim
ama daha fazlası bencilliğe girer.
Fikrinizi istemiştim, önemli.
Daha yapmayacağım, yok!
Bu…
Aptal sesleri, esprilerimden daha çok alkışlamanıza
üzüleyim mi, bilmem ama aynı kafadayız.
Cidden ama, ineğin gözüne parmağınızı… Pardon.
Keseceğim. Eminim itiraz etmez.
Her iddiasına varım, eminim.
Otlakta deneyin.
Böyle olur…
"Tüh, sağımı göremiyorum. Bu da ne?"
"Hayda!
Yemin ederim bir ağaç vardı ama göremiyorum. Tuhaf.
Vay be!
Geri geldi! Her şey yolunda!"
Dağıtmayalım, dikkatiniz dağıldı.
Camı indirdim.
Annemle arabadaydım.
Camı indirdim.
Sıcak yaz rüzgârını kafamda hissedebiliyordum.
Aptalca bir şey geldi aklıma.
Referansı anlarsınız. Amerikan filmi açılışı.
Issız yol. Cadillac'ta iki herif. Deri ceket, Ray-Ban'ler.
Yüksek sesle rock müzik çalıyorlar. Camı indirip kollarını çıkarıyorlar.
"Özgürlük!" Bunu yapmayı çok istiyordum.
O kadar indirdim. Annem dahasına izin vermedi.
Gizli bir şekilde
üç parmağımı böyle çıkardım.
Japon restoranından kaçmaya çalışan ahtapot gibi.
Ve anneme baktım…
"Özgürlük!
Çok da değil!"
Annem camı komple açtı, uçuyordum az kalsın.
Atlamamı istiyor sandım.
Kolum tamamen dışarıdaydı.
Aklıma bir şey geldi! Kendi kendime "Yapacağım" dedim.
Bana ne! Elimi tepeye koydum.
Kendi kendime "Vay, sakin ol oğlum" dedim.
"Vergiler canına okuyacak, dikkat."
Annem müzik açtı.
The Beatles'tan "Hey Jude" çalıyordu.
En iyi şarkılardan biridir. Hayattaki en güzel anlarımdan biriydi.
Yetişkin oluyordum. Yaz başlangıcı, olasılıklar.
Annemle aynı yöne bakıyorduk.
Eğleniyorduk. Hava güzel, her şey yolunda.
Sesi kıstı ve "Biliyor musun?
Cenazemde bu şarkıyı çalın" dedi.
Ufak bir varoluşsal kriz yaşadım.
"Aslında ön tarafa oturmayı sevmedim. Bu hanım benimle konuşuyor, hoşlanmadım."
Sıkıntımı görünce sesi tekrar kıstı.
"Hey, sakin ol.
Her şey yolunda.
Sadece annen ölmeyecek, hepimiz öleceğiz."
Annem hep fazla abartır.
Zaten uçurumun eşiğindesin, bir dur.
Sosyal algılarını kaybettiğinden herkesin rahatsız olduğunu anlamaz.
O yüzden yeni cümlelerle iyice boka batar.
Bunu bana söylüyor, mutlu mesut öyle.
O anda annemin neden hiç akli sorunları olmadığını anladım.
Bizim aklımıza soktuğundan.
Çok zekice. Çocuklar bunun içindir zaten.
Hayat, nesilden nesle geçen bir bayrak yarışıdır.
Bir dakikadan sonra da yoruyor bu. "Al sana çocuk!"
-"O ne?" -"Travma!"
Böyle oluyor sanırım.
Hâlâ kâbuslarımda o görüntüyü görürüm.
Annem beni kaldırıma atmış uzaklaşıyor, The Beatles çalıyor.
"Hepimiz öleceğiz" diye düşünüyorum.
Akordiyon öğretmenim beni almaya geliyor. Ders başlamak üzere.
Altı yıl akordiyon çaldım.
Beklediğim bir tepkiydi, bana anlamlı bir şekilde bakıp
"Ne güzel bir çocuklukmuş."
Başta gitar çalmak istedim.
Tüm genç erkekler gibi, seks yapmak için. Gitar bunun için var.
Gitar bir alt metindir. Bir hikâye anlatır.
Gitar, kumsalda birinin gözlerine bakarak çalınan bir erkeklik nesnesidir.
Bir hikâye anlatır.
Ama bu…
Aynı alt metin değil, inanın.
"Her tür rillettes yapabilirim" bu.
Aynı havası yok.
Babamı mutlu etmek için altı yıl akordiyon.
Çocukken babam çocukça şeyler yapmamızı istemezdi.
Önceliği bizim mutlu olmamız değildi.
"Sonra olursunuz."
Çocukken, yetişkin hâllerimizin mutluluğu için çalışmamızı isterdi.
"Ona yetişkin olduğumu göstereceğim. Yetişkin enstrümanı seçeyim" dedim.
Akordeonisto.
Profesyoneller öyle diyor.
Aptalca. Akordiyon çalan yetişkin gördünüz mü?
Evsizler dışında.
Çocukken 9,5 kiloluk zımparalanmış metalle bacaklarımı eze eze,
savaş sonrası müzikleri çalardım.
Akordiyon çıkınca savaş yeni bitmiş havası oluşur.
Şarkılar böyle…
Avignon savaşçılarının kesilmiş bacakları
Cepheden yeni dönmüşler
Bu enstrümanın her şeyi korkunç.
Ölümüne dipsiz bir melankoli kuyusu gibi.
En kötüsü de arkadaşlarla birlikte
müzik okuluna gitmekti
çünkü hepimiz beyazdık.
Öyle burunları havada "Kızları öpeceğiz!" diyerek gitar sınıfına giderlerdi.
Ben de "Görüşürüz!" derdim.
Akordiyon sınfına doğru, koridorda tek başıma, üzgün üzgün yürürdüm.
Şu havayla…
"Almanlara dikkat et.
"Strasbourg'u korumayı öğren evlat."
Çok zordu.
Akordiyonu önemli bir anda bıraktım.
Yine şey olmuştu yani…
Biraz zor bir dönemdi, bir kıza çok âşıktım.
Ortaokuldayken. Büyük bir parti vardı. Bu kıza çok âşıktım.
Ninon. En iyi arkadaşım Thomas da partideydi.
Ninon'u sevdiğimi biliyordu Ona söylemiştim çünkü o benim sırdaşımdı.
Hikâyenin gidişatını anladınız mı? Devam edelim o hâlde.
Bu partide Thomas akıllılık edip gitar getirmişti.
Öyle pat diye!
Bir köşede durmuş, boktan şarkılar çalıyordu.
Ninon ona doğru gitti. Orospu karı elini sırtına koydu!
Affedersiniz! Özür dilerim.
Tepkinizden önce özür diledim, sayılmaz.
Ona dedi ki,
"Çok havalısın Thomas. Gitar çalıyorsun."
O partide ona 31 çekti.
Burası Fransa hanımlar ve beyler. F bemol için birine 31 çekiliyormuş.
Thomas'a o kızı sevdiğimi söylemiştim ya? O yine de…
Sizin için sorun yok gibi. Delirdiniz mi? Kimin tarafındasınız?
Ona söylemiştim. Biliyordu! Bana ihanet etti. Bu bir Yunan ihanetidir.
Üçüncü perdede sırtımdan bıçakladı. Aynı hareket oldu, iğrenç.
Bir çocuğun kalbini kırdı. Böyle şeyler iz bırakır.
Çok kızmıştım.
İlk defa birini öldürmek istedim.
Thomas'ı ellerimle boğmak istedim.
Kollarım güçlüydü. Her hafta 9,5 kilo taşıyordum.
Büyük haksızlıktı.
"Bu partiye akordiyonumu getiremem" diye düşündüm.
Parti altıncı kattaydı, asansör de yok.
Birinci kat enstrümanıdır o. Ya da metro. Ya da siper.
Yer çekimi açısından cehenneme yakın her şey.
Profesyonellerin dediği gibi,
şeytanın enstrümanıdır.
Konusunu açabilseydim bile
okul partisinde akordiyon çalınmaz.
Şüpheleriniz var ama ortaokul partilerini hatırlasanıza.
Çok arkadaşı olmayan…
…ve çok göz kırpan o çocuğu anımsayın.
Bütün gece kraker yiyor.
Gaza gelip karaoke mikrofonunu eline alıyor.
"Hadi, yanıma gelin, korkmayın.
Ninon, bu senin için!"
Sandığı açıyor. Sandık var!
Hiçbir çocuğun görmediği devasalıkta bir şey.
Pantolon askılarını takıyor. Ah bu kelime!
Askıları takmak için arkada bir mandal var.
Yoksa akordiyon ayağınıza düşer ve ömür boyu sakat kalırsınız.
Hay aksi ufaklık!
Yemin ederim. İlk akordiyon dersimde öğretmen "Mandalı sakın unutmayın" dedi.
-"Jean-Louis'i görüyor musun?" -"Selam!"
"Öyle olursun…"
Sekiz skolyozu olan bir çocuk
"Ninon!" diye çığırıyor.
Avignon savaşçılarının kesilmiş bacakları
Çocuğun işi bitmiş.
Bitmiş!
Bu gece hiçbir el cinsel organına değmeyecek.
Dünyadaki kimse "Akordiyoncuyla yatmak istiyorum" demez.
Hiçbir zaman.
Durup sevdiğim şeyleri yapmaya başladım.
Paris'e gidebildiğimde
komedyenlerle konuşmak için komedi kulüplerinin önünde beklerdim.
Mizahı seviyorum.
Saçma bir cümle oldu. Pardon, geri aldım. Ne dediğim dank etti de.
"Mizahı severim. Nefes almayı da öyle! Bu ikisini çok severim.
İkisi de elzemdir. Havalı kelimeler de bilirim."
İşleri öğrenmek isterdim.
Bir komedyen beni bir oyuncu seçmeniyle tanıştırdı.
Birçok seçmede çuvallayıp 16,5 yaşında birini geçtim.
Petit Journal içindi.
17 yaşında televizyona çıktım. TV için çok genç bir yaş.
İlk akşam ekip, ünlüler ve meşhur isimlerle bir kokteyl partisi vardı.
İçimden şöyle dedim:
"Annemlerle konuşmak için hemen eve gitmeliyim."
Taksiye bindim. Çünkü param vardı.
TV'den gelmişti. Museviler sayesinde.
Yok, şaka! Gösteri farklı bir yöne kayıyor!
"Bu sektör onlardan kaynıyor!"
Şaka yapıyorum.
Taksiyle eve gittim.
Arabanın kapısını kapattım.
Sonra taksinin sola dönmesini bekledim.
Görgü yanığı istemiyorum.
Döndüm, ev kocaman geldi.
Evin önünde çakıllardan patika vardı.
Hâlâ sesi kulaklarımdadır. Aşırı ağırdı.
Her şey bunaltıcıydı. Çok tuhaftı.
Zili çaldım. Neden, bilmem ama stres yapmıştım.
Annem bornozlaydı.
Bana daha önce olmadığı kadar sıkıca sarıldı.
Çok sıkı!
Kulağıma bir sır gibi fısıldadı. "Seninle gurur duyuyorum oğlum."
Geri çekildim.
Ve dedim ki
"Pekâlâ."
Belli ki aristokrasiye katılmıştım. "Pekâlâ anne."
"Artık ahıra dönebilirsin."
Bana göre değildi! Salona koştum.
Babam televizyonun önünde oturuyordu, TV kapalıydı.
Boxer şortuyla.
"Otur" dedi.
Oturdum. Öğrenci eğitim konferansı havası vardı.
Şöyle dedi: "Ben…"
"Journal Petit'i izledim.
Ve ben…
Bence o…
Aptallar gibi çok boşluğa bakıyorsun. Çok kötü."
Böyle dedi. Bir sessizlik oldu. Elini bacağına vurdu.
Ağır ağır kalktı.
"Neyse, herkese iyi geceler" dedi. Tek ben vardım.
Ama ailesini öldürmeyi planlayan erkeklerin ses tonuyla söylemişti.
"Herkese iyi geceler.
İyi uykular."
Sonra da o boktan gelincik çukuruna yatmaya gitti.
"Seni bir gün öldüreceğim!" dedim içimden.
"Seni seviyorum" ya da "Gurur duyuyorum"
sözlerini beklerken hiç o toplara girmedi bile.
Hiç yaşamadığı bir şeyi yapmadığı için onu suçlayamam.
Babamın bizi çok sevdiğini biliyorum.
Bizim için adam öldürür. İki kere yaptı zaten.
Ama duygular söz konusu olduğunda onunla dünya arasında bir duvar oluşuyor.
Beni korkutuyor bu. Aynısını yaşamaktan korkuyorum.
Sevdiğim bir kızla birlikteyken onu öpmek istediğimde.
Ebeveynin davranışı çocuklara da yansır çünkü.
Duygularından rahatsız olan bir grup çocuk böyle.
"Merhaba."
Çok sessiz aile yemekleri olur.
Birbirimizi severiz ama söylemeyiz. Kalpler küt küt olur.
İçimizden bağırırız. Çocuk "Beni sevdiğini biliyorum!" der.
"Ama bir kez duymak istiyorum çünkü 25 yıl boyunca bana güven verecek!"
Baba da "Seni çok seviyorum lan. Yerim seni.
Seni hapır hupur yerim, kemiklerin kalır! Siler süpürürüm!
Söyleyemem. Sevgi bir duygudur ve duygular vulvası olanlar içindir."
Anne de "Merak etmeyin, herkesi sevecek kadar vulvam var benim!" der.
"Bir de göletli bir kiralık buldum!
Sonunda!"
Çok yazık.
Hepimiz aptalca şeyler yaparız. Ben dâhil.
Sevgimizi kısa cümlelere, ufak eylemlere saklamaya başlıyoruz.
Bunun sevgi olduğunu anlama sorumluluğunu
sevdiğimiz kişiye veriyoruz.
Karmaşık bir durum.
Buna Truva atı denir işte. Bir savaş stratejisidir.
Çok komik bir soru. Sevgimi neye sakladığımı sordum kendime.
Birkaç ay önce sevgimi kötü esprilerle sakladığımı fark ettim.
Birini sevdiğimde onu mahvedesim geliyor.
Çok sağlıksız ve bunu önceden bahsettiğim
ev arkadaşımın, en iyi arkadaşımın kanser olmasıyla fark ettim.
Duyar duymaz hiç düşünmeden sürpriz bir parti düzenledik.
Şey dileklerimizi sunmak için…
Düşünseymişiz iyiymiş!
"Mutlu kanserler dostum!"
Evdeki kanepelerin arkasında, onun içeri girmesini bekliyorduk.
Anahtarı kapıya soktuğunda birbirimize baktık.
"Şu anda sürpriz bir kanser partisi iyi bir fikir değildi galiba."
İnanılmaz değil mi?
İnsanlar bir fikrin
baştan beri boktan olduğunu, o olayın en civcivli anında
fark etme yetisine sahip.
Neyin mevzubahis olduğunu hemen öncesinde fark ediyorsun.
"Amanın" oluyorsun.
"Tatlım, çocuk yapmak için iyi bir zaman mı?"
Doktor şöyle diyor: "Göbek bağını kesin. Neler oluyor?"
Kafamız böyle çalışıyor. İş işten geçince düşünüyoruz.
Daireye gireli 15 saniye falan olmuştu. Biz hâlâ…
Hırsız gibiydik resmen.
Çok cesur olan bir arkadaşım şöyle yaptı:
"Sikerler ya."
"Selam!"
"Ne oluyor be?" dedi.
Kalp krizi güzel bir hediye olur dedik. Ölmek için daha temiz bir yol.
Şu an iyileşti. Rahat olun, tedavi oldu. Espri yapmam izin verdi.
"Ben ve kanserim hakkında istediğin espriyi yap" dedi.
Ölmeden hemen önce söyledi bunu.
Onayladığı ilk espri buydu.
O partide futbol oynadık, çok hoşuna gitti.
Kanser olduğu için o kaleci oldu.
Sevdiğiniz biri bunu söylediğinde ne tepki vereceğinizi bilmek çok zor.
İlk bana söylemişti.
"Kanserim" dedi. "Su iç" dedim.
Neremden çıktı bu, bilmiyorum ama çıktı işte.
O kaleci olmuştu.
Berbat bir kaleciydi.
Top yakınında mesela.
Yakalaması çok kolay ama o kadar beceriksiz ki
top kaleye giriyordu.
Arkadaşlarım çok kızsa da belli edemediler
çünkü adam kanserdi.
Erkeklerin öfkelerini yutmasını izlemek aşırı zevkli bir şeymiş.
Hepsi "Önemli değil!" falan yapıyordu.
"Odaklan. Etrafına bak. Tamam!
Sorun yok. Eğleniyoruz!
Sen eğleniyor musun? Biz eğleniyoruz! Ne güzel gece!
Hayata bir kez geliyoruz."
Çok kızgındım.
Sevdiklerime kaba espriler yaptığımı o zaman fark ettim.
Yanına gidip "Pardon, kanser miydin sen? Siki tuttuğun gibi topu da tut o zaman."
İtalyancada "Çok iyi espri" demek.
Gülmekten öldü. Asla doğru zamanda içmem.
Tüm komedyenler alkış sırasında halleder. Berbat bir doktor olurdum.
Şöyle yapardım: "Sizde…
…AIDS var, tamam."
İyi geldi.
Gülmekten kırıldı.
Sevgimi nereye sakladığımı biliyordu.
Esprimdeki inceliği gördü. "En iyi esprindi bu!" falan dedi.
Kırıldım buna.
Yok, çok sevindim.
"Hayatımın en iyi esprisi!"
Diğer arkadaşlarıma baktım bugün hâlâ anlamadığım bir şey söyledim.
"Bu alığa yaptığım espriyi duydunuz mu?"
O ne demek şimdi ya?
Köyde büyümüşüm gibi doğal bir şekilde çıktı.
Arkadaşlarım O Ses'in tam tersini yaptı.
Hepsi bakışlarını kaçırdı.
Hepsi çok rahatsız olmuştu.
Aslında ben de rahatsız olmuştum çünkü o an
o espriyi onu güldürmek için değil, kendim için yaptığımı fark ettim.
Çünkü üzgündüm.
Arkadaşım iyi değildi
ve ağlayacak gibi olunca insanlar hakkında espriler yapardım.
Onları zora sokmak beni rahatlatırdı.
"Psikoloğa görünmeliyim bence" dedim.
Göründüm de.
Ona partiden bahsettim. Dedi ki…
"Aslında
kendini savunmasız hissettiğinde seni reddetmelerinden korktuğundan
gerçek yüzünü göstermek yerine, onları senden
daha savunmasız hâle getirmeyi tercih ediyorsun.
-"Şerefsizmişim." -"Hayır.
Pek değil.
Tıbbi bir terim değil bu.
Aslında daha ziyade…"
-"Şerefsizim işte." -"Evet!
Borcun 72 avro."
İnanılmaz bir kadındı. Aklımı başımdan aldı.
Temkinli davranır sanıyorsunuz ama öyle biri değil.
Orta yaş krizinde diye ev arkadaşımı ona gönderdim.
Bu konudan bahsedemezdi.
Psikoloğa çok sık gitti.
Sonra psikolog çok acayip bir şey demiş.
Aşırı şaşırdık.
Ona demiş ki
"Bu, ilk çalışmamız olacak.
Nihayet teşhisini koydum.
Sen
orta yaş krizindesin."
Arkadaşım "Evet" demiş.
"Bu yüzden buraya geldim zaten.
İpuçları vardı.
40 yaşındayım.
Kriz geçiriyorum.
Öyle görünmüyor ama ikisini bir araya getirince
72 avrom cebimde kalır."
Psikolog "Hayır" demiş.
"Hiçbir şey cebinde kalmayacak.
Orta yaş krizinin bir manası yok.
Doğarken hepimizin sırtında küçük bir kabuk vardı diyelim.
Salyangoz gibi.
Dinle beni.
Yaşayıp gidiyoruz.
Tanımlayıcı bir deneyim yaşadığımızda
kabuğa koyuyoruz.
Ama sen umursamamışsın. Kendini tanıdığını sanmışsın.
Hayata balıklama dalmışsın.
15 yaş, 18, 22, 26, 30 derken…
Kabuğun doluyor sanmışsın.
Ama ben anlarım, mesleğim.
Tık tık, kabuk bomboş.
Öyle devam etmişsin.
33, 36, 40 derken
40 yaşında durup durumu değerlendirmişsin.
Kabuğuna attıklarına bakmak istemişsin ama…
Kabuğunda hiçbir şey olmadığını görmüşsün. Görmüşsün… Görmüşsün…
Bir şey kaybedince ne yaparsın?
Hepimiz ne yaparız?
Alo? Kabuk Polisi mi?
Saçma, biliyorum ama orta yaş krizi budur.
Acil durum budur.
Ama sende yok.
Çünkü çok geç.
Sen sümüklü böcek olmuşsun."
Adamın kafası allak bullak olmuş.
Sarhoş gibi eve gelmiş.
Ben de koltukta keyif yapıyordum. "Yaşamalısın!" diye atladı üstüme.
"Boğazıma yapışmadan önce planım buydu" dedim.
Dedi ki, "Toplamayı öğrenmelisin çünkü…"
-"Kabuktan ses gelmeli çünkü." -"Tamam."
-"Bazı detayları kaçırdım, pek anlamadım." -"Alo? Kabuk Polisi mi?"
"Tamam. Vay.
Şimdi anladım ama beni korkutuyorsun."
Çok komikti. Bu konuda konuşmak beni rahatlattı.
20'li yaşlarımdayken şöyle düşünürdüm:
"Ne zaman başlıyor?"
Hiç düşündünüz mü? "Ne zaman resmen kendim olacağım?" gibi.
Hep kendimi rahatsız hissettim.
Herkesin kolayca anladığı bir şeye uyum sağlayamadım.
Bu beni deli ederdi.
Ev arkadaşımın ve 70 yaşındaki babamın da
kendilerine aynı soruları sormaları beni rahatlattı.
Hayatımız boyunca tam olarak kendimiz olamayacağız.
Başarmaya çalışacağız. Önemli olan da uğraşmak.
Sonuna kadar tamamlanmayacak olmamız beni rahatlattı.
Sizi pek değil belli ki.
Çocukken kendimizdik. En yalın hâlimizdi.
Yetişkin olunca ne bozuldu?
Bilmiyorum. Bu sorular niye ki?
Gerçekten yetişkin miyiz? Sanmıyorum.
Şu anki yetişkin hâlimiz
eski çocukluğumuzla büyüdü, onu korumak için.
Sonra da onu boğdu. Hepimizin içinde ölü bir çocuk var.
Hayata bakış açım bu. Herkesin fikri kendine!
Öldürmedi ama! İçimizde acı çeken bir çocuk var.
Çünkü yaşımız ne olursa olsun, 20, 60, fark etmez,
yolda yürürken yaya geçidi görünce
"Beyaz şeritlerde yürüyeceğim" deriz. "Hâlâ buradayım!" diyen çocuktur bu.
"Neden kelleştin?"
Bana da öyle olacak.
Çocukken olduğum gibiydim. Kimseden korkmuyordum.
Yeni biri mi? Yanına gidip "Merhaba! Nasılsın?" derdim.
Alman değildim. Tuhaf bir ses sadece.
Millet beni Alman bir çocuk sanmıştır.
Çocukken fazla olduğum gibiydim.
O tipleri bilir misiniz?
Koca kafalı, dik dik bakar sana.
Ona borcun varmış gibi.
Aile yemeklerinde şey yapardım…
O çocuğu daha önce görmemişsinizdir.
Size bakar böyle.
Gelip kazağınızı çekiştirir. "Popom acıyor."
"Tamam. Ne…
Benimle mi konuşmak istedin? Daha önce konuşmamıştık da hiç."
"Annem musakka yememi yasakladı!
-İki kere aşırdım." -"Anladım!
Tamam, üzüldüm.
Marc, duydun mu? Ne yapayım şimdi? Ne…
-Adın ne canım?" -"Panayotis!"
"Tamam, oldu.
"Marc, SS askeriymiş.
Çok tuhaf. Korkuyorum. Gitmem gerek Marc!"
Çocukken takmıyorsunuz. Sonra ortaokulda zorlanıyorsunuz.
Küçük bir topluluk. Özellikle akordiyon çalıyorsanız zor.
Ortaokulda benden büyük çocuklarını
beni sevmesini sağlamak için
harçlığımla çikolata alıp okuldan sonra dağıtırdım.
Ne hissedeceğinizi şaşırdıysanız acıyabilirsiniz, normal.
Tüm gün erimiş çikolatayı cebimde taşır, akşamları okul kapısında beklerdim.
Çocuklar çıkınca da "Çiko-çiko Operasyonu" derdim.
İçimden değil. Yüksek sesle!
70'lerin sivil kıyafetli polisleri gibi, biraz gizemli böyle.
"Çiko-çiko Operasyonu."
Onları görmeye giderdim. Çok zavallıcaydı. "Çikolata ister misiniz?"
Düşününce ters pedofili gibiymişim.
Büyük çocuklara "Çikolata ister misiniz? Gelin, Twingo'da bir sürü var!" demeler.
Gelin!"
İşe yaramıştı. Takılırdık. Kendini önemli hissederdim.
Bir kutu çikolatam vardı. Her sabah okula bir iki tane götürürdüm.
Bir sabah kutuyu açtım ama içinde bir şey yoktu.
Hayatımda hiç olmadığı kadar korktum.
Üzücü ama komikti de.
"Çikolatalarımı gören var mı?" diye koşturuyordum etrafta.
Biraz komikti. Yarı üzücü, yarı komik.
Üzücümik.
Kız kardeşime sordum.
Dedi ki,
"Hayır."
O an anladım ve bedenimdeki tüm yarı tuzlu gözyaşlarını döktüm.
Şu an ailemde moda olan şu cümleyi etti: "Tamam ya, osur da rahatla pralin."
Lakabım bu oldu tabii.
Bir bıçak alıp "Ona saplayacağım!" dedim.
Babam koşarak geldi.
Bıçağı aldı.
Ufak bir tavsiye.
Birini öldürmek istiyorsanız planınızı öncesinde söylemeyin.
Yetkililer alarma geçiyor niyeyse.
Bıçağı alıp "Hop!" dedi.
Durdu.
Babam böyle yapınca bir hayat dersi vermek üzere demektir.
Babam eğitimimizle pek ilgilenmezdi
ama iki yılda bir yeniden baba seçilebilmek için bir propaganda yapardı.
Isırgan otu yetkisi bitmişti, büyük bir şeye ihtiyacı vardı.
Bıçağı alıp "Hop!" dedi.
"Bana bak… Seni var ya…"
Zavallıcık doğaçlama konuşuyordu.
Bıçağı aldı.
Kız kardeşime verdi. "Ona sapla, benden sana izin!"
Yok, şaka.
Bıçağı alıp dizinde kırdı.
"Baban becerikliymiş" falan oldunuz. Hayır.
Elini ve dizini de biraz kesti.
"Bak! Bıçakla oyun olmaz işte!"
"Tamam.
Ama sen de oynamamalıydın. Dediğini duydun mu?
Ağzından çıkan ses kulak zarına gidiyor mu?"
İnkâr ediyordu.
Erkek tabii. Çocuklarının önünde aptalca yaralanmaz.
"Kanaman var. İyi misin?"
Şöyle yaptı:
"Nereden çıkardın?"
Meşhur cümlesidir. Bir şeyle karşı karşıya kalınca "Nereden çıkardın?" der.
Artık inkâr edemezdi. Yarasından ses geliyordu.
"Şıp" gibi.
Şöyle oldu…
"Git anneni getir de bakalım."
İnanılmazdı.
Merdivenlere koştum. "Anne, çabuk, babam yaralandı!"
"Kendisi halleder, koca adam" dedi.
"Nein!"
"Babam ahşap zeminde ölüyor. Yardım gerek."
Çok acayipti.
Sevgiyle ilgili şakaları yapmaya o gün başladım.
Çikolata yerine. Daha basit ve daha tehlikesizdi.
Yıllar geçtikçe babamın hayalini kurduğu benliği yaratmaya başladım.
Kendinden emin.
Öz güvenli, komik, biraz çapkın ama hiç kırılgan olmayan.
Birçok kez işime de yaradı bu
ama hoşlandığım
bir kızı öpmek istediğimde değil.
Öz güvenli hâlim tuvalette, bir bardak suyla duruyordu.
Yalnızdım, savunmasızdım ve terliyordum.
Bu kıza filmlerdeki gibi âşık olmuştum.
Bir cümle söyledi ve âşık oldum, emindim.
Çok açıktı. Kulaklarımdan ayak parmaklarıma sıcaklık akmıştı.
Bu cümleyi anlamanız için size çocukluğumla ilgili
son bir şey anlatmalıyım.
Çocukken memelerime dokunurdum.
Kıs kıs gülmeye başlarsanız konuşamayız ama.
Tam rahatladım, açılmaya başladım, siz bana gülüyorsunuz, hiç hoş değil.
Bana öyle bakmayı kesin. Gözlerinizi görüyorum!
"Tuhaf bir çocuk gibiydi ama bu başka bir seviye."
Hayır! Her çocuğun kendine göre bir tuhaflığı vardır.
Yok mu? Bir an durdunuz.
Kardeşimi sık sık hastaneye götürürdük
çünkü "Eve gidene kadar nefes almayacağım!" derdi.
20 metre sonra ezik gibi kaldırıma düşerdi.
Üzüldüğümde memelerimi okşardım. Benim olayım da buydu.
Meme mi diyeyim, meme ucu mu? Her neyse.
Bana öyle bakmayı kesin!
Ailem beni azarladığında odama giderdim ve…
Alışkanlık olmuştu. Hapse atın isterseniz!
Hepimiz yapmışızdır.
Benim Narnia'm da buydu, gerginliğimi atıyordum.
Orası önemli değildi.
Önemli olan, çocukken şöyle düşünmemdi:
"Neden ortadan kaybolma yeteneğinden bahsetmiyorlar?" Tamam.
Bu yüzden konuşmaya çalıştım.
Yayayım diye.
Arkadaşlarımın yanına gittim.
"Meme uçlarına dokunduğunuzda…" "Bizimle takılma artık."
Cezamı kestiler hemen.
Annemlerin yemeğe gelen arkadaşlarıyla konuşmaya çalıştım.
Zavallı insanlar.
Kanepenin bir köşesinde beklerdim.
Tüysüz bir kedi gibi.
Paltolarını asmalarını beklerdim.
Birlikte odaya geçerlerken saldırıya geçerdim.
"Pardon Sylvie,
memelerini avuçlarken…"
Benden çok korktular.
Panik oldular.
Onlar için Cash Investigation'daki Élise Lucet'tim.
Beni görünce "Yok" diye dönerlerdi. "Bu şirkette kayıt dışı çalışan yok."
"Beni takip etmen yasak değil mi senin?
Çok korktular.
Bir akşam annem odama gelip şöyle dedi:
"İyi misin Panayou?"
"Evet?"
"Harika.
Bu akşam Marc ve Véronique gelecek.
İyi misin? Öyle mi?
Harika.
Küçük sırrından onlara bahsetmezsen
iyi olur aslında."
Evde tabu hâline geldi.
"Ama biriyle konuşmak istersen psikoloğa gidebiliriz."
"Psikolog nedir?" dedim.
"Psikolog, herkes gibi dinlendiğini,
kabul gördüğünü hissetmek için para verdiğin kişidir."
Duyduğum en güzel psikolog tanımı.
Sadece bir psikologla şöyle konuşulur: "Benim adım Philippe.
Patronum çok kaba ama profesyonel davranıp idare ediyorum.
Sigara molasına çıkıyorum ama sigara içmiyorum.
İşte çıkıp sola dönerim, orada bir çiçekçi var.
Oradan bir hamster alıp onu koltuk altımda öldürüyorum.
Benim olayım da bu."
Sadece psikoloğa söylenir bunlar. Çok şanslıyız.
En yakın arkadaşınız olsa
"Philippe, iyi misin? Ne?
Çiçekçide hamster mı satıyorlar? Bilmiyordum." der.
Hayatta çok fazla bunaltıcı soru var. Ama psikolog ilginç bulur.
"Zorlu bir görev geldi!" gibisinden.
"Hamster ne renkti Philou?
"Kemirgenler genelde bilinçaltında İsa'yı sembolize eder.
Evet, bundan konuşalım."
İşi bu sonuçta.
Oturdum ama insanların bana bu yüzden güldüğünü anlamıştım.
O yüzden bahsetmemeye karar verdim.
-"Günlerin nasıl geçer? -"Sık sık mememe dokunur…"
"Of, çok başarılı be!
Aldırmayın.
Bir çocuk "Aldırma" dese çok korkardım.
Kelime dağarcıkları çok bellidir. "Size her şeyi anlatacağım Doktor."
James Bond kötü adamı gibi. "Detayları es geçmeyeceğim.
Bazen kendimi çok ehemmiyetsiz
hissediyorum.
Sonra da kendimi odaya kilitleyip…
Daha doğrusu!
Giriş holüne.
Sonra de meme ucumu…
…canhıraş bir şekilde
ovuyorum Doktor.
Ve ruhumun kendini
aştığını hissediyorum.
Bu hissi seviyorum Doktor."
Daha az korkutucu bir şekilde söyledim. İnanın bana, daha az korkunçtum.
Ama ona anlattım
ve yemin ederim şöyle yaptı:
"Ne?"
Güldü!
Bu konuda bir daha asla konuşmayacağıma söz verdim kendime.
Asla!
Almanya olduğu sürece…
Yok, şaka.
Ama çok utanmıştım. Feci utandım.
Bunu içime gömmüştüm. Yıllarca bundan bahsetmedim.
Bu kızla ilk buluşmamızdı.
Kısa süre önce, son çıktığım kızla…
Chirac başkandı o zaman. Epey zaman olmuş demek ki.
O kadar değildi ama kendimi rahatsız hissettim.
İlk buluşmamız. Benden hoşlanması için espriler yaparken beni durdurdu.
"Baksana" dedi.
"Espri yapıyorsun ama gerçekten konuşmuyoruz.
Birbirimizi tanıyabiliriz. Hayatlarımızdan bahsedelim.
Komik bir çocukluk hikâyen yok mu?"
Dedim ki, "Bir şey var
ama önce sen anlat, göreyim."
Ne tür bir hikâye anlatayım, bileyim diye.
Kız şöyle şirin bir şey dese mesela. "Önce ben.
"Solaktım
ama sağ elimle tenis oynardım!"
Ben de "Kendimi yok etmek için
meme uçlarıma dokunurdum!" mu diyecektim?
"İki elimle! İki elimle de!" Olmazdı.
Önce ona anlattırdım. Cüretkâr bir şey anlattı, rahatladım.
Ben de anlattım. Durdu ve "Ne?" dedi.
"Ben de öyle."
"Nasıl ya?" oldum.
Birini, sevgisini kaldıramadığınız için
ölmesini isteyecek kadar çok sevdiniz mi hiç?
"Seni sevdim" yapar gibi.
"Tüh be, sevmiştim."
Hiç olmadı mı? Bana da olmadı.
Aynı olup olmadığımızı görmek istedim.
Aynıymışız, ne tuhaf.
Delirdim. "Devam et! Anlat, duymak istiyorum."
"Yapma. Kimseye anlatmadım. Anlatamam" dedi.
"Peki!" dedim.
"Şey…" dedi.
"Küçükken kendimi ayak bağı gibi hissederdim.
Kendimi tuvalete kilitlerdim. Çok utanırdım.
Tüm dünyanın yükü omuzlarımda gibi. Rezil hissederdim.
Tuvalete giderdim. Su yok. Sadece soğuk fayanslar. Korkunçtu.
Bir kaburgamı ovalardım. Benimki kaburgaydı.
Elektroşok verilmiş gibi hissederdim.
Kaybolduğumu hissederdim.
Yok olurdum. İyi gelirdi. Bir süreliğine ölmek gibi.
Hayatın kıymetini anlardım."
Şöyle dedim ona, "Acaba
meme ucumu kaburgana sürtebilir miyim?
Bakalım ikimiz de kaybolacak mıyız."
Güldü.
Espri yapmamıştım ama güldü.
Ona âşıktım. İlk buluşmada onu öpemedim.
İkinci buluşmada istediğini anladım ama yapamadım.
Üçüncü felaketti. Dördüncü randevuyu anlattım zaten.
Dördüncü buluşmada evden çıktı. Ev arkadaşımla kaldım.
Çaresizlik içindeydim. "Hayatına devam edecek. Haklı olarak.
Dört buluşma. Sonra sekiz, 12 derken onu maaşa bağlamam gerekir.
İş sözleşmesi gibi olur!"
Dinlemiyordu, volta atıyordu öyle.
"Hayır!" dedi.
"Onu öpeceğiz!"
"Sen çok karıştın, beni korkutuyorsun" dedim.
"Şimdi dinle beni!" dedi.
"Beşinci buluşmaya onu eve davet et. Odamda olurum, dinlemem.
Zili çalınca kapıyı aç ama koridorda beklet.
Kız kapıyı çaldı, kapıyı açtın, konuşmadın.
Gözlerinin içine bak ve onu öp.
Geri çekil. Onu içeri al.
'Hoş geldin' de.
'Hayatının en uzun üç dakikası değil miydi?'"
Sonradan bakınca çöp bir fikir olduğunu anladım.
Kızmayın ama o anda "Sen bir dâhisin!" olmuştum.
Birçok şey tam tersini gösteriyordu. Sekiz eski eş. 12 çocuğa nafaka.
Yasal mı ki bu?
Onu dinledim. 72 saat sonra giyinip kuşanmıştım.
Beşinci buluşmayı bekliyordum.
Kız geldi. Ahşap zeminde topuklarını duyabiliyorduk.
"Biz" diyorum çünkü kapısını açıp "Geliyor" dedi.
"Tamam. İkimize de acıyorum.
Çok tuhaf. Pantolonunu giy."
Kız kapıyı çaldı.
Açtım.
Gözlerinin içine baktım.
Ve hiçbir şey olmadı.
Kafamın içi şöyleydi…
İçeri girmek için yaklaştı. Normal olarak.
Düşünsenize kapıyı çalıyorsunuz, açıyorlar ve…
Kendinizden şüphe ediyorsunuz. "Ben mi çaldım, sen mi çaldın?"
"Kim içeri girecek? Anlamadım."
Hiç düşünmeden yaklaşıyordu. Panik olmuştum.
Kız koridorda kalsın, demişti.
Onu engellemek için dirseğimi kullandım. Doğalmış gibi.
Kız geri çekildi. "İyi misin Panayotis?" "Ya şimdi ya hiç, yap gitsin!" dedim.
Öpmek için yaklaştım ama romantik filmlerdeki gibi değil.
Zombi filmlerindeki gibi. Şöyleydim…
Ben yaklaştıkça o da geri gitti.
"Düşündüğümden daha uzakmış" dedim.
"Bilseydim atıştırmalık getirirdim."
Daha ileri gidemedim. Popo kaslarımın sınırına dayanmıştım.
Öpüşme olmadı. Dokunma falan, hiçbir şey.
'Hayatının en uzun üç dakikası değil miydi?'"den başka şey düşünemedim.
Rezil bir durumdu. Bu tonla söyledim. İğrenç. Sanki ona işkence etmişim gibi.
"Hayatının en uzun üç dakikası Jean Moulin!"
Çok garipti.
Doğruldu. "Hayatımın en uzun üç dakikası mı?
Bu üç dakikalık tuhaf şeyi mi diyorsun?
Beni öpmeye mi çalıştın?"
"Bunu nereden çıkardın?" dedim.
Kaybolmak için meme ucuma dokunamazdım. Olayı biliyordu!
"Ölürse ikimize de faydası olur" diye düşündüm.
"Önümüze bakarız.
Özellikle ben."
Başarısız oldum. Evin içindeydim.
Kız koridordaydı. Aramızda açık bir kapı vardı.
Aynen öyle.
Konuşuyorduk.
Kör noktamda duvarın orada biri olduğunu görebiliyordum.
Şu sesi duydum:
"Öp onu!"
Maça yorum yapıyor sanki piç!
Kız sesi duyunca içeri baktı
ve onu gördü!
"Ev arkadaşın mı?"
"Ha? Ne?" dedim.
"Ev arkadaşın değil mi?" dedi.
"Şortlu bir adam var.
Bu yüzden mi girmemi istemiyorsun?"
Espri mi yaptı yoksa beni zorlamak mı istedi, bilmiyorum.
Ama ben her şeyi ciddiye alıp şöyle dedim:
"Ben kimseyi görmüyorum."
Birinin varlığını inkâr ettim resmen.
Orada olmasına rağmen. Denedim.
Cesarete bak. Sanki kız bana "Lamban çok şıkmış" demiş gibi.
Çok aptalım.
"Hayır, öyle demedin" diyordum içimden.
Düzeltip espriymiş gibi yapmaya çalıştım ama o duraksama beni ele vermişti.
"Ben kimseyi görmüyorum."
Tam malım.
Neyse ki gırgır kızdı. "Gerçek değil mi?" dedi.
"Tamam.
Onu çok net görebiliyorum.
Pardon! Memnun oldum.
Tuhaf bir soru olacak ama gerçek misin?" Arkadaşım şöyle oldu…
"Siktir, bilmiyorum.
Ama o kabuğu dolduracağız."
Gerçek daha kötüydü.
Kız onunla konuşunca arkadaşım dönüp gitti.
"Cevap vermezsem orada olduğumu anlamaz" kafasıyla.
Kız bana baktı.
"Bazen biraz şapşallaşıyorsun" dedi.
Kapıyı itti.
Kendinden emin bir şekilde içeri girdi. Kirayı o ödemiş gibi.
Sonra beni bir köşeye itti.
Gözlerimin içine baktı.
Pek hoş değildi.
Baykuş gibi.
Nasıl yapacağımı bilmediğimi fark etti, belliydi.
Bana uzak olduğunu. Ailemin DNA'sında olmadığını.
Beni öptü.
Yavru köpek değilim ben!
"Kendi kendine kaka yaptı!" gibi bir tepki verildi.
"Aferin Melchior!" Hayır.
Hiçbir şey hissetmedim.
"Ne düşüneceğimizi anlamadık."
Onun önünde taş kesildim resmen.
Üşüdüm. Ondan, kendimden uzak hissettim.
Her şeyden. Yalnız hissettim. Çok tuhaftı. Koltuğa doğru geçti.
Ben de yanına. Benim yerim orası.
Bir iki saat konuştuk.
Onunla konuşurken
onu sevdiğime eminmişim gibi geldi.
Ama beni öptüğünde hiçbir şey hissetmedim.
Sabah işe gidecekti, kalktı.
Onu kapıya kadar geçirdim. Beni çok yavaşça öptü.
Hiçbir şey. Öncekinden de az. Tuhaftı.
"Sanırım daha sık görüşeceğiz" dedi.
"Evet" dedim.
İznim vardı artık.
Şaşkına dönmüştüm.
İçeri girdim. Bir metre yürüdüm.
Koltuğa oturup düşündüm.
Kelimesi kelimesine şöyle dedim.
"Artık biliyorsun.
Sevmeyi bilmediğini."
Tüylerim diken diken oldu. Aptalcaydı ama buna inandım.
Kendimi ikna ettim. Konuyu tartıp biçtim. "Sevmeyi bilmiyorsun sen. Olur öyle.
Baban da pek beceremiyor, sen de bilmiyorsun. Bu iş böyledir.
Bazı insanlar sevmeyi becerir, bazısı beceremez.
Bazıları ekmek yapabilir. Bazıları yapmayı dener. Olmaz.
Tuzu eksik olur."
Ev arkadaşım çıktı.
Her şeyi duymuştu. Elini omzuma koydu.
Şöyle fısıldadı:
"Artık erkek oldun lan! Seninle gurur duyuyorum."
Midemde bir kıpırtı hissettim.
"Ev arkadaşıma mı âşığım yoksa?" dedim.
O kızla çıktığımı, güzel çocuklarımız olduğunu,
her hafta sonu kahvaltıda görüştüğümüzü söylemek isterdim.
Eggs Benedict yerken.
Ama onu bir daha görmedim.
Bazıları hüsrana uğradı. Sizin için gösteri ama benim hayatım bu.
Geçenlerde gösterinin açılışı vardı.
Yani bu güzel pandemiden önce.
Leziz! Tekrar yapmalıyız.
Açılıştan önce çok korkmuştum. Korktuğumda annemi ararım.
Ona korktuğumu söyledim. Pragmatiğimdir.
"Kendim gibi hissetmiyorum" dedim.
"Bu çocuk beni sinir ediyor" dedi. "Evet Panayou, gayet kendinsin!
Aradığında adın yazdı."
Böyle anlarda çok tatlı oluyor.
"Gösteriyi mi taktın?"
"Bilmem. Öyle galiba, evet" dedim.
"Dinle, bu senin açılışın.
Her açılış sahnesi ilkleri yaşatır. Bir şeyler deniyorsun.
İçine sinmiyorsa başka bir şey dene.
Bu, senin açılışın.
Çakılsan da hiç önemi yok."
"Sus!"
Yine abartmaya başladın."
Jean-Claude Van Damme gibi durumu düzeltir hemen.
"Hayır, başarının çivilerini çakacaksın yani!" dedi.
Telefonu babama verdi.
Babam telefonu aldı. Nefesini duyuyordum. İçimi döktüm.
Korktuğumu söyledim ona.
Duygular söz konusu olunca gıkı çıkmaz.
"Gösteriyle mi ilgili?" dedi. "Bunu da nereden çıkardın?" dedim.
"Açılıştan sonra ara beni" dedi.
"Bir şeyi bitirince anlat bana, yaparken değil."
Şunu duydum…
Tuhaf ve kaba bir espriden sonra babaların telefonda çıkardığı o ses.
Aynı olduğumuzu anladım.
İlk kez onun oyununu oynadım.
"İşler bitince mi anlatayım sana?
Peki.
Kız arkadaşım hamile kalınca doğduğunda mı söyleyeyim?"
"Evet" dedi.
Egoya bak.
Önce hangimizin kırılacağını görmek istiyorduk.
"Kız arkadaşın hastaneden dönünce beni ararsın."
"Seni kendi arar, benim aramama gerek yok."
"Bebek arar o zaman, merak etme" dedi.
Çok komik olduğu için şöyle dedi:
"Hâlâ bekârsın, değil mi?"
"İşin bitince ara beni."
"Aslında şu var ki
belki de bu gösteriyi
söylemekte zorlandığım, kendime bile söyleyemediğim
ve beni rahatsız eden bir şeyi söylemek için yazmışımdır."
Şöyle dedi:
"Sanırım biliyoruz küçük serseri."
"Şunu bil ki ben…" Şöyle yaptım.
"Ne?" dedi.
"Söyleme" dedim.
"İstemiyorum ki" dedi. "Söyleme o zaman" dedim.
"Söylemeyeceğim."
Bir duraksama oldu.
Sonra şöyle dedi:
"İyi gösteriler evlat."
Ben de
"Sana da" dedim.
Az kalsın
"Teşekkür ederim, iyi akşamlar" diyecektim.
ANNEME VE BABAMA TEŞEKKÜR EDERİM
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna